Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση. [[Σημείωση: Ο παρακάτω πίνακας περιεχομένων δεν αποτελεί το τελικό κείμενο, διότι εκκρεμούν ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις]] [[ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ: Σύμφωνα με την από 17-7-2019 εξουσιοδότηση του Σώματος επικυρώθηκαν με ευθύνη του Προεδρείου τα Πρακτικά της Α΄ συνεδριάσεώς του, της Τετάρτης 17 Ιουλίου 2019]] Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εισερχόμαστε στην ΕΙΔΙΚΗ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ Μοναδικό αντικείμενο της σημερινής ημερήσιας διάταξης είναι η εκλογή του Προέδρου της Σώματος, σύμφωνα με το άρθρο 7 του Κανονισμού της Βουλής, όπως τροποποιήθηκε με το ΦΕΚ Α΄ 92/26-6-2017. Μετά την ορκωμοσία των Βουλευτών, ο προσωρινός Πρόεδρος καλεί για την επόμενη ημέρα τους Βουλευτές να εκλέξουν τον Πρόεδρο της Βουλής. Η υποβολή υποψηφιότητας δεν είναι παραδεκτή. Της εκλογής του Προέδρου δεν προηγείται συζήτηση. Ο Πρόεδρος της Βουλής εκλέγεται με ονομαστική ψηφοφορία και με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των Βουλευτών. Αν κανείς δεν συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται μεταξύ των δύο πρώτων σε ψήφους και εκλέγεται αυτός που έλαβε τις περισσότερες ψήφους. Η καταμέτρηση των ψήφων γίνεται από τρεις Βουλευτές, από τους οποίους οι δύο προέρχονται από την πρώτη και ο τρίτος από τη δεύτερη σε δύναμη Κοινοβουλευτική Ομάδα της Βουλής. Ο προσωρινός Πρόεδρος αναγγέλλει το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας και καλεί τον Πρόεδρο της Βουλής να καταλάβει αμέσως στην Έδρα. Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι όλες οι ονομαστικές ψηφοφορίες, αρχής γενομένης από την εκλογή του Προέδρου της Βουλής και ακολούθως των Αντιπροέδρων, των Κοσμητόρων και των Γραμματέων καθώς και η ψηφοφορία επί των προγραμματικών δηλώσεων της Κυβέρνησης θα διεξαχθούν με τον παραδοσιακό τρόπο μέχρι να ρυθμιστούν οι ηλεκτρονικές κάρτες των Βουλευτών. Για τον λόγο αυτόν ζητούμε την κατανόησή σας. Για τη θέση του Προέδρου της Βουλής προτείνεται ο κ. Κωνσταντίνος Τασούλας. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Η ψηφοφορία για την εκλογή του Προέδρου της Βουλής είναι ονομαστική. Κάθε Βουλευτής που θα ακούει το όνομά του θα εγείρεται από τη θέση του και θα αναφέρει ευκρινώς την προτίμησή του, δηλαδή το όνομα του προτεινόμενου ως υποψηφίου Προέδρου ή τη δήλωση «παρών». Οι ψηφολέκτες θα καταγράφουν καθένας χωριστά την εκφρασθείσα προτίμηση των συναδέλφων στην ειδική στήλη του καταλόγου. Ευνόητο είναι ότι για να μη γίνονται λάθη, η εκφώνηση του καταλόγου θα γίνεται σε αργό ρυθμό, ώστε να δίνεται χρόνος για την ακριβή σημείωση της προτίμησης του κάθε συναδέλφου. Καλούνται επί του καταλόγου οι Βουλευτές κύριοι Βασίλειος Γιόγιακας και Λάζαρος Τσαβδαρίδης από τη Νέα Δημοκρατία και η κ. Αναστασία Γκαρά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Σας ενημερώνω ότι έχουν έλθει στο Προεδρείο τηλεομοιοτυπίες (φαξ) συναδέλφων, σύμφωνα με το άρθρο 70Α του Κανονισμού της Βουλής, με τις οποίες γνωστοποιούν την ψήφο τους. Οι ψήφοι αυτές θα ανακοινωθούν και θα συνυπολογιστούν στην καταμέτρηση, η οποία θα ακολουθήσει. Παρακαλώ να αρχίσει η ανάγνωση του καταλόγου.
Υπάρχει συνάδελφος, ο οποίος δεν άκουσε το όνομά του; Κανείς. Οι επιστολές, οι οποίες απεστάλησαν στο Προεδρείο από τους συναδέλφους κυρίους Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη και Γεώργιο Κουμουτσάκο, σύμφωνα με το άρθρο 70Α του Κανονισμού της Βουλής, θα καταχωριστούν στα Πρακτικά.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κηρύσσεται περαιωμένη η ψηφοφορία και παρακαλώ τους κυρίους ψηφολέκτες να προβούν στην καταμέτρηση των ψήφων και την εξαγωγή του αποτελέσματος.
Έχω την τιμή να σας ανακοινώσω επίσης ότι, σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 3 του Κανονισμού της Βουλής, ο Πρόεδρος του Σώματος εκλέγεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των Βουλευτών. Αν δεν επιτευχθεί η απόλυτη πλειοψηφία, δεδομένου ότι δεν υπάρχει άλλος προταθείς, εκλέγεται ο μοναδικός προταθείς, δηλαδή ο κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, με ψήφους που θα ανακοινωθούν μόλις ολοκληρωθεί η καταμέτρηση.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα το αποτέλεσμα της διεξαχθείσης ονομαστικής ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου της Βουλής. Ψήφισαν συνολικά 298 Βουλευτές. Ο Βουλευτής κ. Κωνσταντίνος Τασούλας έλαβε 283 ψήφους. [[Όρθιοι οι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας χειροκροτούν ζωηρά και παρατεταμένα]] «ΠΑΡΩΝ» ψήφισαν 15 Βουλευτές, σύμφωνα με το παρακάτω πρωτόκολλο ονομαστικής ψηφοφορίας.
Επομένως Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων εκλέγεται ο κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, τον οποίο παρακαλώ να ανέλθει στο Προεδρείο και να καταλάβει τη θέση του Προέδρου.
Κύριε Πρόεδρε της Κυβερνήσεως, Κυριάκο Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, κυρίες και κύριοι πολιτικοί Αρχηγοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πριν από όλα και πάνω από όλα ευχαριστώ τα μέλη της Θ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων, αυτής που προέκυψε από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου, για την άκρως τιμητική και ομολογουμένως γενναιόδωρη υπερψήφιση της υποψηφιότητός μου, μιας υποψηφιότητος που μου επεφύλαξε τη μεγάλη διάκριση και ευθύνη να υποβάλει η Νέα Δημοκρατία και ο Πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης. Επιτρέψτε μου, όμως, αυτή τη στιγμή να εκφράσω ξεχωριστά τις ευχαριστίες, τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη μου προς τους πολίτες της ιδιαίτερης πατρίδος μου, των Ιωαννίνων, που επί εικοσαετία, σε εννέα διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, με επιλέγουν ως εκπρόσωπό τους στο εθνικό Κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά σε τι τοπίο και με ποιον ορίζοντα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ξεκινά τις εργασίες της η νέα εξακομματική Βουλή της 18ης Περιόδου; Προφανώς απέχουμε πολύ από την περιγραφή της πατρίδος του, ιδεώδης περιγραφή, όντως όπως την έκανε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ στο συναρπαστικό βιβλίο του «Τα Νεανικά μου Χρόνια»: «Εγώ ήμουν παιδί της βικτωριανής εποχής, όταν η θέση της χώρας μου φαινόταν σταθερά διαμορφωμένη, όταν η θέση της στο εμπόριο και στη θάλασσα ήταν ασυναγώνιστη και όταν η συνειδητοποίηση του μεγαλείου της αυτοκρατορίας μας και του καθήκοντός μας να το διατηρήσουμε, αύξαινε διαρκώς». Η μεγάλη εικόνα για εμάς είναι προφανώς διαφορετική, εκτός - ελπίζω - από τη συνειδητοποίηση του καθήκοντος να στερεώσουμε με διάρκεια τη χώρα μας και τους θεσμούς μας. Είναι και αφάνταστα δυσκολότερη, αλλά και προκλητικά απλή. Τα χρόνια της κρίσης, σε οικονομικούς όρους, η Ελλάδα πήγε 25% πίσω στο ΑΕΠ της, όταν η Ευρωζώνη πήγε 25% μπροστά. Γι' αυτό και το κοινό όραμα του λαού μας, του κουρασμένου και εύλογα δύσπιστου λαού μας, είναι η επίτευξη της προκοπής και μιας καλύτερης και ισχυρής Ελλάδος. Αυτή την Ελλάδα καλείται η τρισυπόστατη πολιτεία, όπως την προβλέπει το Σύνταγμα, να επιδιώξει. Αυτή την Ελλάδα οφείλουμε εμείς, οι αντιπρόσωποι του κυρίαρχου λαού, να χτίσουμε μέσα από τη θεσμική αρματωσιά της Νομοθετικής Εξουσίας. Καλωσορίζουμε, λοιπόν, σήμερα, στη Βουλή των Ελλήνων τους Έλληνες Βουλευτές, κυρίες και κυρίους, επανεκλεγέντες και πρωτοεκλεγέντες. Και τους καλωσορίζουμε ή τους ξαναβλέπουμε στην περιπέτεια του δημόσιου βίου, που επέλεξαν, αλλά και τους επέλεξαν. Του δημόσιου βίου… Να τι λέει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, που με το σπάνιο πνεύμα του τίμησε αυτή την Αίθουσα και την κόσμησε, για τον δημόσιο βίο, προλογίζοντας το βιβλίο του «Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδος»: «Το ιστορικό τούτο δοκίμιο το χρωστούσα στον εαυτό μου. Ήθελα και έπρεπε να γνωρίσω κάπως καλύτερα τον Αρχαίο Έλληνα και ειδικότερα τα βήματα που έκανε στον δρόμο…», προσέξτε το αυτό, «…τα βήματα που έκανε στο δρόμο, όπου στήνονται οι πιο πολλές ενέδρες. Ο δρόμος αυτός είναι ο δημόσιος βίος, η πολιτική. Ο Έλλην είναι ακριβώς εκείνος που έκαμε τον βίο του ανθρώπου δημόσιο. Πριν από τον Έλληνα, ούτε ο πανίσχυρος Ένας, ο απόλυτος κύριος μιας χώρας, δεν ήταν δημόσιος. Ο Φαραώ ήταν κρυμμένος», λέει ο Κανελλόπουλος. Σε αυτή την πορεία δεν είμαστε μοναδικοί ούτε πρωτοφανείς. Αποτελούμε ιστορικά ένα προσωρινό κομμάτι, εμείς «τα βιαστικά και άπειρα όντα της στιγμής», του κοινοβουλευτισμού στη χώρα μας, που από πολύ νωρίς, ακόμα και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, καθιερώθηκε κυρίως μετά το 1844. Η πρόδρομη περιγραφή του κομματικού φαινομένου, ή μάλλον των φατριών που προηγήθηκαν, γίνεται το 1812, όταν ο περιηγητής Χένρι Χόλλαντ ευρισκόμενος εις τα Ιωάννινα πληροφορήθηκε από τον Ιωάννη Βηλαρά την ύπαρξη τριών ρευμάτων - όχι κομμάτων - στην Ελλάδα: Οι έμποροι, οι νησιώτες και οι Μωραΐτες συμπαθούν τους Άγγλους, οι Ρουμελιώτες και οι εγγράμματοι τους Γάλλους, τα λαϊκά στρώματα και ο κλήρος τη Ρωσία. Αξίζει να θυμηθούμε πως η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες στον κόσμο που καθιερώνουν το κοινοβουλευτικό σύστημα και την καθολική ψηφοφορία των αρρένων, τότε, πολιτών, ασχέτως περιουσίας. Και αυτό το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό καθεστώς εμβολιάσθηκε στο πολύ αρχαιότερο και καλά εδραιωμένο κοινωνικοπολιτικό σύστημα της πατρωνίας. Ο εμβολιασμός γέννησε έτσι ένα ιδιότυπο και εξισωτικό μείγμα δημοκρατίας και πελατειακού συστήματος. Να γιατί, όταν μιλάμε και επιδιώκουμε την ισχυρή Ελλάδα, κυριολεκτικά δεν ζητούμε επιστροφή στην κανονικότητα, αλλά προσπάθεια κατάκτησης της κανονικότητας, χωρίς φυσικά να αρνούμαστε ένα ιστορικών διαστάσεων έργο εδαφικής επέκτασης και οικονομικής ανόρθωσης της χώρας, που επιτελέστηκε, παρά τις επτά πτωχεύσεις, τους επτά πολέμους και τους τέσσερις εμφυλίους. Το Κοινοβούλιο και η αντιπροσωπευτικότητα, αυτό δηλαδή που ο Αλέξανδρος Σβώλος χαρακτήρισε ως το ύπατο δείγμα της σοφίας των ανθρώπων, το ultimum sapientiae, δεν βγαίνουν αλώβητα από την κρίση. Απεναντίας, υπέστησαν τεράστιο πλήγμα κυρίως αποξένωσης του λαού, αλλά και επιπτώσεων από το σφιχταγκάλιασμα της εκτελεστικής εξουσίας. Κι αν η ομιλία κάθε νεοεκλεγμένου Προέδρου της Βουλής οφείλει να υπογραμμίσει πως θα συνεχισθεί ή θα διορθωθεί και προφανώς θα διευρυνθεί το πολύπτυχο και πολυσήμαντο έργο της Βουλής στις διεθνείς της σχέσεις, στην παρακολούθηση της διπλωματικής διεκδίκησης των οφειλών από τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, στην παιδευτική της αποστολή, στη διάδοση της γνώσης της πολιτικής μας ιστορίας, στην τηλεοπτική της παρουσία, στους πολύτιμους στόχους του Ιδρύματος της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία και του εορτασμού των δύο αιώνων από το 1821, και όλα αυτά και άλλα πολλά με τη βοήθεια του συγκροτημένου προσωπικού της, άλλο τόσο και περισσότερο σε αυτήν τη συγκυρία χρέος μας είναι να συμβάλουμε, ώστε στα μάτια και στη συνείδηση των πολιτών η Βουλή να ανατρέψει την εικόνα απαξιώσεώς της, φιλοδοξώντας να γίνει ο κοινοβουλευτικός πυλώνας της ανόρθωσης της χώρας. Στόχος πολύ δύσκολος, τιτάνιος θα έλεγα, αλλά ας φροντίσουμε να μην αποδειχθεί και σισύφειος! Το έργο της Βουλής, όμως, έχει μια ιδιοτυπία. Και δεν ομιλώ για τις επιμέρους πολυσχιδείς αρμοδιότητές της, για την εξωστρέφειά της, για την επισκεψιμότητά της, για τα χρήσιμα τεχνικά προγράμματα που είναι εν εξελίξει και που πρέπει να τα προσέξουμε και να τα φροντίσουμε για να πάνε ακόμη καλύτερα. Ομιλώ για την πολιτική της υπόσταση, για τη συνωνυμία της με το πολιτικό σύστημα και τις καταφορές που αυτή η συνωνυμία προκαλεί. Το έργο της Βουλής, λοιπόν, δεν είναι βασικά ποσοτικό, αλλά ποιοτικό. Η Κυβέρνηση επιδιώκει να βελτιώσει τους ρυθμούς ανάπτυξης. Αυτό είναι μετρήσιμο. Να βελτιώσει την αξιοποίηση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Αυτό είναι μετρήσιμο. Να μειώσει την ανεργία. Αυτό είναι μετρήσιμο. Η Βουλή, όμως, δεν θα κριθεί από τον αριθμό των ερωτήσεων ή επερωτήσεων που θα υποβληθούν αλλά από μια βαθύτερη ποιοτική διεργασία στη λειτουργία και στον προορισμό της. Να γιατί στη Βουλή δεν πρέπει διαχρονικά να έχει θέση καμμία αδιάλλακτη εκδοχή του σκληρού πλειοψηφικού κοινοβουλευτισμού! Να γιατί πρέπει να εκφράσουμε, όσο μπορούμε, την έννοια της ελεύθερης εντολής των Βουλευτών. Να γιατί οφείλουμε να τηρήσουμε κανόνες καλής νομοθέτησης στη νομοπαραγωγική διαδικασία, κόντρα στην πολυνομία και την κακονομία. Να γιατί καλούμεθα να αποποιηθούμε την εμπαθή και τυφλή και την προφανώς αβάσιμη - όταν είναι προφανώς αβάσιμη και το ξέρουμε - μετατροπή κοινοβουλευτικών διαδικασιών σε γκιλοτίνες διαβολής ή δικονομικής εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων. Να γιατί αξίζει να ασκούμε υπεύθυνο και τεκμηριωμένο κοινοβουλευτικό έλεγχο. Να γιατί δεν μπορούμε να δεσμεύουμε συστηματικά τις μελλοντικές Βουλές. Να γιατί οφείλουμε να ολοκληρώσουμε ως Αναθεωρητική Βουλή με θεσμικό τρόπο τη συνταγματική Αναθεώρηση που εκκρεμεί. Εάν η Κυβέρνηση μετά την πρόσφατη εντολή του ελληνικού λαού καλείται σε πολλαπλές και συγκεκριμένες βελτιώσεις και ανασυγκροτήσεις, η αποκατάσταση του κύρους του Κοινοβουλίου είναι εξίσου, αν όχι, επιτακτικότερη ανάγκη. Καλούμαστε να λειτουργήσουμε ελεύθερα και δημοκρατικά, σοβαρά και υπεύθυνα και οφείλω διευθύνοντας τις εργασίες του Σώματος ως Πρόεδρος όλων των πτερύγων της Βουλής - όπως ένας συνεπής νεοδημοκράτης μπορεί κάλλιστα να είναι - με τη συνεργασία των Αντιπροέδρων που θα εκλεγούν αργότερα, να μεριμνώ για τη διασφάλιση της ανεμπόδιστης διεξαγωγής των συνεδριάσεων, την κατοχύρωση της ελεύθερης γνώμης και έκφρασης των Βουλευτών και την τήρηση της τάξης. Στο σημείο αυτό οφείλω να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο κ. Νίκο Βούτση για την ενδελεχή, πολύτιμη και ειλικρινή ενημέρωση που ο ίδιος και οι συνεργάτες του μου παρείχαν. Καλούμαστε, συνεπώς, να είμαστε χρήσιμοι και γόνιμοι, όχι προφανώς συμφωνώντας σε όλα, αλλά μέσα από μία πολιτική αντιπαράθεση που εξελίσσεται σε αγώνισμα ελευθερίας. Και για να θυμηθούμε τον Δημήτρη Τσάτσο. Γράφει ο Τσάτσος: «Τι σημαίνει αντίπαλοι; Η λέξη εκφράζει δύο εξίσου σημαντικά στοιχεία. Πρώτον, σημαίνει αντίθεση πολιτική ή και ιδεολογική. Δεύτερον, όμως, σημαίνει και αποδοχή της κοινής διαδικασίας, των κανόνων του παιχνιδιού. Σημαίνει τελικά αποδοχή και αναγνώριση του αντιπάλου. Από την ώρα που η σχέση των αντιπάλων γίνεται σχέση εχθρών, τότε παραμένει βέβαια η αναγκαία για τη Δημοκρατία αντίθεση, χάνεται όμως η εξίσου αναγκαία για τη Δημοκρατία αποδοχή των διαδικασιών, των κανόνων του παιχνιδιού και τελικώς του αντιπάλου. Η αντιπαράθεση αντιπάλων στεριώνει τη Δημοκρατία. Η σύγκρουση εχθρών μέσα στον χώρο της είναι η αρχή του τέλους». Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πριν είκοσι πέντε αιώνες ένας ταπεινός πωλητής χαλκού ρωτούσε τον Δία και τη Διώνη στο Μαντείο της Δωδώνης «ει εν λιμένι χαλκοπωλέομεν», εάν πρέπει δηλαδή να ασκήσει το επάγγελμά του, να πουλάει χαλκό και χάλκινα αντικείμενα στο λιμάνι. Και κάποιος ονόματι Επίλυτος «επερωτήι τον Δία τον Νάιον και ταν Διόναν τι ποιών ευτυχιοί και πότερα ταν Φαινομέναν γυναίκα λάβω ή άλλαν», δηλαδή ο Επίλυτος ρωτάει τους θεούς για το αν θα έχει ευτυχία και αν θα πρέπει να επιλέξει για γυναίκα του την Φαινομένη ή κάποια άλλη. Βλέπουμε πως οι ανάγκες και οι αγωνίες των ανθρώπων είναι οι ίδιες είκοσι πέντε αιώνες μετά, μόνο που τώρα οι λύσεις βρίσκονται από εμάς τους ίδιους και όχι από τον Δία. Γι' αυτό και πρέπει να εγκαταλείψουμε την πρωταρχία και την αποκλειστικότητα της τεχνολογίας της πολιτικής, που αξιοποιεί λυσσωδώς το πολιτικό μάρκετινγκ και να καταφύγουμε στις απαρχές της πολιτικής, στην τέχνη δηλαδή της πολιτικής, στην πράξη, στη δουλειά, στο αποτέλεσμα. Να κάνουμε δηλαδή και ως Κοινοβούλιο πολιτικά πιο βαρύνουσα διαδικασία τον απολογισμό του κράτους και όχι τον προϋπολογισμό. Αλλά αυτό σημαίνει πως η πολιτική ξαναγίνεται αυτό που ελάχιστοι σήμερα πιστεύουν πως είναι και αυτό εξαρτάται από την έμπνευση, την αφοσίωση και την πεποίθηση όλων μας και δεν είναι θέμα Κανονισμού της Βουλής, ούτε καν του Συντάγματος. Διακινδυνεύω, τελειώνοντας την ομιλία μου, να θεωρηθώ αφελής ή - ακόμη χειρότερα - υποκριτής παραθέτοντας έναν καταγεγραμμένο διάλογο για την αξία και την ουσία της ανάμειξης στην πολιτική, ανάμεσα σε έναν πατέρα και σε έναν γιο, που περιέργως με συγκινεί όσο όταν τον πρωτοδιάβασα στα πολύ νεανικά μου χρόνια: «Άκουσε, Κώστα, δεν είσαι καμωμένος γι' αυτό το επάγγελμα. Σε ξέρω, έχεις χαρακτήρα, είσαι αδιάλλακτος, αλύγιστος, ό,τι χρειάζεται για να σπάσεις τα νεφρά σου. Αυτό δεν είναι κατηγόρια, Κώστα. Αντίθετα! Μου αρέσεις τέτοιος που είσαι, σε παραδέχομαι, γι' αυτό ακριβώς. Ή θα συμβιβαστείς, θα δεχθείς συναλλαγές, κομπίνες, υποκρισίες και δεν θα είσαι πια ο Κώστας ή θα κρατήσεις την ακαμψία σου, την ωραία σου ακαμψία, και θα αποτύχεις. Έχεις, δόξα τω θεώ, ένα επάγγελμα, ένα καλό επάγγελμα όπου μπορείς να πετύχεις χωρίς μαζί και να εξευτελιστείς, Κώστα, να μην ξεπέσεις στα ίδια σου τα μάτια. Σκέψου το ακόμη πριν τους παραδώσεις το όνομά σου, το όνομά μας». Για να απαντήσει ο γιος: «Αν πιστέψεις πως σκέφτηκα τον εαυτό μου. Ποτέ μου δεν υπολόγισα, ποτέ μου δεν λογάριασα ούτε την επαγγελματική επιτυχία, ούτε το γόητρο, ούτε τον καλό γάμο, ούτε τίποτε από αυτά που φαίνεται να πιστεύεις. Αν πρόκειται για να τακτοποιηθώ, να αποκατασταθώ πρέπει να το πάρεις απόφαση: δεν θα είμαι ποτέ λογικός, με τον τρόπο αυτόν. Αν έχω φιλοδοξία, αυτή αποβλέπει αλλού. Υπερβαίνει κατά πολύ τον εαυτό μου. Τι αφέλεια, ε; Είμαι αφελής. Στοχάζομαι πως δεν δικαιώνεται η παρουσία του ανθρώπου πάνω στη γη με το να καλλιεργεί μία περιορισμένη προσωπική ευτυχία. Είμαστε ο καθένας ένας άνθρωπος ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους, το ξέρεις αυτό, το έχεις ο ίδιος αρκετά αποδείξει. Μα, ο καθένας αναλίσκεται κατά τον τρόπο του, κατά τον καιρό του, κατά τις περιστάσεις. Σήμερα και για εμένα η πολιτική μού προσφέρει αυτήν την τύχη. Θα ήθελα να αφιερωθώ στους ανθρώπους του λαού μου. Για αυτούς και διά μέσω αυτών θα ήθελα να δικαιώσω το πέρασμά μου από τον κόσμο αυτόν. Το ζήτημα ανάμεσα στον πατέρα και τον γιο λύθηκε μεταξύ τους όχι από μια νέα συζήτηση ούτε από τη μητέρα ούτε από κανέναν άλλο, αλλά από τον τύφο. Επί δύο μήνες ο γιος δεν άφησε τις Σέρρες. Μια φορά μονάχα γύρισε στην Πρώτη και ξανάδε τον πατέρα του. Μερικές ημέρες αργότερα χτυπημένος απότομα από την αρρώστια ο Γιώργος Καραμανλής πέθαινε. Συχνά - εμπιστεύεται ο Πρόεδρος στον συνομιλητή του - είχα το αίσθημα πως ο πατέρας μου πέθανε με αυτήν την πίκρα στην καρδιά. Σκεφτόταν πως τη μια ή την άλλη ημέρα, ασφαλώς όμως, θα παράκουγα τις συμβουλές που μου είχε δώσει. Συχνά, επίσης, σε όλη μου τη ζωή αναθυμήθηκα τα λόγια του και κάθε φορά αναρωτήθηκα αν από τους δυο μας δεν ήταν εκείνος που είχε δίκιο». Είναι προφανές πως πιστεύω ότι δίκιο είχε ο γιος, ο μετέπειτα Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αλλά, για να γίνει αυτό το δίκιο αντιληπτό και αποδεκτό πάλι, πρέπει ο καθένας από εμάς και κάθε μία ξεχωριστά να το υποστηρίξουμε αναλογιζόμενοι την απαράμιλλη τιμή που μας έκανε ο ελληνικός λαός εκλέγοντάς μας. Για να το πω διαφορετικά και συντομότερα: Τώρα που γίναμε αυτό που θαυμάζαμε, πόσοι άραγε θαυμάζουν αυτό που γίναμε; Στο χέρι μας είναι να το επιτύχουμε. Καλή επιτυχία, καλή δουλειά, και καλή συνεργασία σε όλες και όλους! [[Ζωηρά χειροκροτήματα]] Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρακαλώ να εξουσιοδοτήσετε το Προεδρείο για την υπ' ευθύνη του επικύρωση των Πρακτικών της σημερινής συνεδριάσεως.
Το Σώμα παρέσχε τη ζητηθείσα εξουσιοδότηση. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ενημερώσω το Σώμα ότι σήμερα στις 13.00΄ θα διεξαχθεί η εκλογή των Αντιπροέδρων, των Κοσμητόρων και των Γραμματέων του Σώματος. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δέχεστε στο σημείο αυτό να λύσουμε τη συνεδρίαση;
Με τη συναίνεση του Σώματος και ώρα 11.32΄ λύεται η συνεδρίαση για σήμερα Πέμπτη 18 Ιουλίου 2019 και ώρα 13.00΄ με αντικείμενο εργασιών του Σώματος: εκλογή Αντιπροέδρων, Κοσμητόρων και Γραμματέων του Σώματος, σύμφωνα με την ειδική ημερήσια διάταξη που θα διανεμηθεί.