Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση. [[Σημείωση: Ο παρακάτω πίνακας περιεχομένων δεν αποτελεί το τελικό κείμενο, διότι εκκρεμούν ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις]] Έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα το δελτίο επικαίρων ερωτήσεων της Πέμπτης 10 Μαΐου 2018. Α. ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Πρώτου Κύκλου (Άρθρο 130 παράγραφοι 2 και 3 του Κανονισμού της Βουλής) 1.Η με αριθμό 1603/7-5-2018 επίκαιρη ερώτηση της Βουλευτού Καρδίτσας του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς κ. Χρυσούλας Κατσαβριά - Σιωροπούλου προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, σχετικά με την «αναβάθμιση του Κέντρου Ζωικών Γενετικών Πόρων Καρδίτσας». 2. Η με αριθμό 1609/7-5-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Λάρισας της Νέας Δημοκρατίας κ. Μάξιμου Χαρακόπουλου προς τον Υπουργό Εσωτερικών, με θέμα: «Επιστολή διαμαρτυρίας και απόγνωσης κατοίκων των Εξαρχείων». 3. Η με αριθμό 1586/2-5-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Αργολίδας της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Ιωάννη Μανιάτη προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Καταβολή αποζημιώσεων από τον ΕΛΓΑ για τις ζημιές από τη χαλαζόπτωση του Νοεμβρίου του 2017». 4. Η με αριθμό 1607/7-5-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Νικολάου Μωραΐτη προς τον Υπουργό Εσωτερικών, με θέμα: «Να αποζημιωθούν άμεσα οι πληγέντες από τις καταστροφικές πλημμύρες στον Νομό Αιτωλοακαρνανίας». Β. ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Δεύτερου Κύκλου (Άρθρο 130 παράγραφοι 2 και 3 του Κανονισμού της Βουλής) 1. Η με αριθμό 1604/7-5-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Β΄ Αθηνών του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς κ. Νικολάου Ξυδάκη προς τον Υπουργό Εσωτερικών, με θέμα: «Επαναφορά αρχικής ρύθμισης ν.3852/2010». 2. Η με αριθμό 1608/7-5-2018 επίκαιρη ερώτηση της Βουλευτού Σερρών της Νέας Δημοκρατίας κ. Φωτεινής Αραμπατζή προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Πρωτόγνωρη κρίση στην ελληνική αιγοπροβατοτροφία». 3. Η με αριθμό 1615/8-5-2018 επίκαιρη ερώτηση της Βουλευτού Αττικής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Παρασκευής Χριστοφιλοπούλου προς τον Υπουργό Εσωτερικών, με θέμα: «Μηδενική ανοχή των κατοίκων των Εξαρχείων στην ανεπάρκεια σχεδίου αντιμετώπισης της επικίνδυνης κατάστασης στην περιοχή». 4. Η με αριθμό 1619/8-5-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Β΄ Αθηνών του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Χρήστου Κατσώτη προς την Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, με θέμα: «Προβλήματα τρίτεκνων δανειοληπτών του ΟΕΚ». 5. Η με αριθμό 1620/8-5-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Ηρακλείου του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Εμμανουήλ Συντυχάκη προς την Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού, σχετικά με τις ανάγκες φύλαξης μουσείων και αρχαιολογικών χώρων. 6. Η με αριθμό 1621/8-5-2018 επίκαιρη ερώτηση του ΣΤ΄ Αντιπροέδρου της Βουλής και Βουλευτή Λάρισας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Γεωργίου Λαμπρούλη προς την Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, με θέμα: «Υγιεινή και ασφάλεια για εργαζόμενους και συναλλασσόμενους στα κτήρια του ΕΦΚΑ». 7. Η με αριθμό 1614/7-5-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Β΄ Αθηνών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Γεωργίου - Δημητρίου Καρρά προς τον Υπουργό Εξωτερικών, με θέμα: «Επείγουσα ανάγκη ενεργειών προώθησης για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου». 8. Η με αριθμό 1600/5-5-2018 επίκαιρη ερώτηση του Ανεξάρτητου Βουλευτή Αχαΐας κ. Νικολάου Νικολόπουλου προς τον Υπουργό Εσωτερικών, με θέμα: «Οι ΧΥΤΑ της Αχαΐας πνέουν τα λοίσθια…». 9. Η με αριθμό 1573/27-4-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Σερρών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Μιχαήλ Τζελέπη προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Αδιάθετες ποσότητες πατάτας στις Κοινότητες Ορεινής και Άνω Βροντούς Νομού Σερρών». 10. Η με αριθμό 1554/24-4-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Κιλκίς του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή κ. Χρήστου Χατζησάββα προς τον Υπουργό Εσωτερικών, σχετικά με την «ανέγερση κτηρίου για τη στέγαση του Τμήματος Εθνικών Οδών Παιονίας». 11. Η με αριθμό 1555/25-4-2018 επίκαιρη ερώτηση του Ανεξάρτητου Βουλευτή Μεσσηνίας κ. Δημητρίου Κουκούτση προς τον Υπουργό Εξωτερικών, με θέμα: «Χαμηλότοκα δάνεια από την τουρκική τράπεζα Ziraat στους καπνοπαραγωγούς της Θράκης». 12. Η με αριθμό 1551/24-4-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Ηρακλείου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Βασιλείου Κεγκέρογλου προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Μέτρα και δράσεις για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας - ξηρασίας». 13. Η με αριθμό 1529/19-4-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Πέλλας του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή κ. Ιωάννη Σαχινίδη προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Συνεχίζουν να παραμένουν απλήρωτοι οι τευτλοπαραγωγοί». 14. Η με αριθμό 1149/26-2-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Β΄ Πειραιώς του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή κ. Ιωάννη Λαγού προς τον Υπουργό Εσωτερικών, με θέμα: «Γνωστή από παρακρατικό ιστότοπο έγινε η πρωτοφανής επίθεση στο Α.Τ. Καισαριανής». 15. Η με αριθμό 1151/26-2-2018 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Κιλκίς του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή κ. Χρήστου Χατζησάββα προς τον Υπουργό Εσωτερικών, με θέμα: «Ερωτήματα σχετικώς με την υπόθεση πράκτορα βάσει αποκαλύψεων του Π. Καμμένου». ΑΝΑΦΟΡΕΣ - ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ (Άρθρο 130 παράγραφος 5 του Κανονισμού της Βουλής) 1. Η με αριθμό 4699/26-3-2018 ερώτηση του Βουλευτή Σερρών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Μιχαήλ Τζελέπη προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Η κτηνοτροφία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης». 2. Η με αριθμό 129/4-10-2017 ερώτηση του Βουλευτή Ροδόπης της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Ιλχάν Αχμέτ προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Ενίσχυση καπνοκαλλιεργητών της Θράκης». 3. Η με αριθμό 2464/10-1-2018 ερώτηση του Βουλευτή Ηρακλείου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Βασιλείου Κεγκέρογλου προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Να προχωρήσει άμεσα η χρηματοδότηση για την εκτροπή του Πλατύ ποταμού για την ενίσχυση φράγματος Φανερωμένης». Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εισερχόμαστε στην ημερήσια διάταξη της ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Συνέχιση της συζήτησης και ψήφιση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: «Μέτρα για την προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας και άλλες διατάξεις». Ο κ. Δελής, Βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, έχει τον λόγο για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Ισχυρίζεται η Κυβέρνηση ότι το νομοσχέδιο βάζει τάξη στις αναδοχές και τις υιοθεσίες. Ότι πρόκειται ακόμη και για προοδευτική τομή στο θέμα της παιδικής προστασίας. Βέβαια, όταν οι αστικές κυβερνήσεις μιλούν για παιδική προστασία, εννοούν απλώς ορισμένα μέτρα περιορισμένου χαρακτήρα, μόνο για τα παιδιά που έχουν φτάσει και βρίσκονται στην πιο ακραία φτώχεια ή γι' αυτά που για διάφορους λόγους είναι χωρίς οικογένεια. Και εδώ η κατάσταση είναι αποκαλυπτική. Σύμφωνα με τη UNISEF, το 27% των παιδιών στη χώρα μας ζουν μέσα στη φτώχεια και δεν μπορούν ούτε να τραφούν σωστά ούτε να ζεσταθούν τον χειμώνα ούτε φυσικά να πάνε λίγες μέρες διακοπές. Τι είναι όλο αυτό; Φυσικό φαινόμενο ή μήπως το αποτέλεσμα της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων, που φορτώνει τα βάρη της κρίσης του βάρβαρου συστήματος στα λαϊκά στρώματα; Παραπέρα, πληθαίνουν τα τελευταία χρόνια και σοκάρουν τα περιστατικά, όσα τέλος πάντων δημοσιοποιούνται, που αφορούν την κακοποίηση παιδιών από τους γονείς τους, την εμπορία βρεφών, την παραμέληση και εγκατάλειψη των βρεφών και τόσα άλλα. Τα μαιευτήρια και τα νοσοκομεία είναι γεμάτα με τέτοια παιδιά, που στην πλειονότητά τους αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας ή αναπηρίες και εγκαταλείπονται εκεί. Είναι τυχαίο άραγε ότι όλα αυτά εμφανίζονται ακόμα πιο πολύ στις μονογονεϊκές οικογένειες από όπου προέρχεται και το μεγαλύτερο μέρος αυτών των παιδιών; Τι δείχνουν όλα αυτά; Δεν δείχνουν ότι η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης από όλες τις κυβερνήσεις σε βάρος του λαού τα επιδείνωσε ακόμα περισσότερο με την ανέχεια και την ανεργία που έσπειρε; Δεν δείχνουν ότι οι αντιδραστικές αλλαγές στην οικονομία, την κοινωνία, ο ατομισμός, ο ανταγωνισμός, ο εγωιστικός τρόπος ζωής, η ηθική, δηλαδή, και οι αξίες της βαρβαρότητας και της σαπίλας του συστήματος που ζούμε εκδηλώνονται και στις προσωπικές και στις οικογενειακές σχέσεις; Αυτό δείχνουν. Να, λοιπόν, το έδαφος όπου αναπαράγονται και μέσα στις οικογένειες παθογένειες, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η σεξουαλική κακοποίηση παιδιών και γενικότερα η τοξικομανία και οι ψυχικές ασθένειες. Άρα το φαινόμενο των απροστάτευτων παιδιών, που όλο και μεγαλώνει, δεν πέφτει από τον ουρανό. Έχει οικονομικές, κοινωνικές αιτίες, τις οποίες όμως το νομοσχέδιό σας ούτε καν ακουμπά. Κι ας μην ξεχνάμε και το σημερινό φαινόμενο των ασυνόδευτων ανήλικων προσφυγόπουλων, με αρκετά μάλιστα από αυτά να ζουν για καιρό σε αστυνομικά τμήματα και πολλά από αυτά χωρίς καμμιά, μα καμμιά, ελπίδα να επανασυνδεθούν με τις οικογένειές τους. Ποιος φταίει γι' αυτό, αν όχι οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις οποίες τόσο πρόθυμα υλοποιεί η ελληνική Κυβέρνηση; Γίνεται φανερό, νομίζω, το πόσο αυξημένο είναι το ζήτημα της παιδικής προστασίας και πόσο επείγει η λύση του. Ποιος, όμως, πρέπει να έχει την ευθύνη της παιδικής προστασίας; Ποιον πρέπει να βαρύνει αυτή η ευθύνη τελικά; Αποκλειστικά το άτομο και την οικογένειά του ή μήπως την κοινωνία, το κράτος; Είναι ατομική, δηλαδή, ή κοινωνική υπόθεση; Αυτό είναι ένα εξαιρετικά κρίσιμο ερώτημα. Το ΚΚΕ απαντά: Το κράτος με τις δημόσιες δομές και τις υπηρεσίες του, με ένα συνολικό πλέγμα οικονομικών και κοινωνικών μέτρων για όλα, μα όλα, τα παιδιά αναλαμβάνει αυτή την ευθύνη, επειδή τη θεωρεί ως μια υπόθεση που αφορά όλη την κοινωνία. Η Κυβέρνηση, όλα τα αστικά κόμματα και, βέβαια, η Ευρωπαϊκή Ένωση από την άλλη μεριά, απαντούν: Αυτή η ευθύνη της παιδικής προστασίας δεν πρέπει να ανήκει στο κράτος, αλλά να ανήκει αποκλειστικά είτε στην οικογένεια, φυσική, θετή ή ανάδοχη, είτε στους ιδιώτες επαγγελματίες. Νομίζω ότι η διαφορά ανάμεσα στις δύο παραπάνω αντιλήψεις είναι χαώδης. Εδώ, όμως, πάνω σε αυτή τη στενή αντίληψη περί ατομικής και όχι κρατικής ευθύνης θεμελιώνεται και η ουσία του νομοσχεδίου και γι' αυτό παραμένει και ενισχύεται όλο το σύστημα των ιδιωτικών υιοθεσιών και γενικεύεται η δράση των μη κυβερνητικών οργανώσεων και των ιδιωτών στο ζήτημα των απροστάτευτων παιδιών, αφήνοντας τελικά, εκτός των άλλων, άθικτο και όλο εκείνο το πλαίσιο μέσα στο οποίο ανθεί και το εμπόριο παιδιών. Η αιτιολογία, βέβαια, για όλο αυτό έχει βρεθεί. Είναι καλά επεξεργασμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να είναι συμβατή με την κοινωνική εμπειρία και δεν την ανακάλυψε, βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ. Λέγεται αποϊδρυματοποίηση και είναι το φετίχ για όλες τις αστικές δυνάμεις και αυτό το ακούμε τόσες μέρες. Η ίδια ακριβώς λογική πλασάρεται ως συμπερίληψη στον χώρο της ειδικής αγωγής. Τα αποτελέσματα της εφαρμογής της είναι δημόσιες μονάδες και δομές παιδικής προστασίας ανεπαρκέστατες και αυτές να λειτουργούν στο όριο, εκρηκτικές ελλείψεις προσωπικού, όπως αντίστοιχα ειδικά σχολεία - για να πάμε και σ' αυτόν τον τομέα - πολύ λιγοστά για να καλύπτουν τις υπάρχουσες ανάγκες ή ακόμα και με ποντίκια, όπως το 2ο Ειδικό Σχολείο στην Πυλαία Θεσσαλονίκης. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Μια μικρή ανοχή θα ήθελα, κύριε Πρόεδρε. Κι όμως, κάποιος βγαίνει κερδισμένος απ' όλο αυτό που σερβίρεται ακόμα και ως προοδευτικό. Το αστικό κράτος βγαίνει κερδισμένο και τα ταμεία του, γιατί ξοδεύουν λιγότερα γι' αυτές τις αντιπαραγωγικές, όπως ονομάζονται, δαπάνες κι έτσι μπορούν ακόμα περισσότερο να ενισχύουν την ανάπτυξη με επιδοτήσεις και κίνητρα στους επιχειρηματικούς ομίλους. Όσοι, λοιπόν, Κυβέρνηση και λοιποί, σηκώνουν τη σημαία της αποϊδρυματοποίησης τις δικές τους βαριές ευθύνες προσπαθούν να κρύψουν για την κατάντια των δημόσιων δομών, προωθώντας ταυτόχρονα και την εμπορευματοποίηση σ' αυτόν τον ευαίσθητο τομέα. Και σ' αυτό που επαναλαμβάνει μονότονα η Κυβέρνηση, λέγοντας: «Πού θέλετε να είναι ένα απροστάτευτο παιδί; Σε μια οικογένεια ή σε μια οργανωμένη δομή;», ίδρυμα το λένε, υπάρχει απάντηση: Εκεί, μα εκεί, που είναι καλύτερα για το ίδιο το παιδί, αφού βεβαίως πρώτα εφαρμοστούν τα επιστημονικά και κοινωνικά κριτήρια και υλοποιηθούν οι προϋποθέσεις που υπηρετούν αποκλειστικά τα συμφέροντα του παιδιού και τίποτε άλλο. Κοντολογίς, και τελειώνω, κύριε Πρόεδρε, το νομοσχέδιο, παρά τους κάποιους αναγκαίους εκσυγχρονισμούς που επιφέρει, δεν ξεφεύγει από τα όρια μιας απλής διαχείρισης του προβλήματος, μη μπορώντας, αλλά ούτε και θέλοντας, να αντιμετωπίσει τις αιτίες, γιατί όχι μόνο δεν προβλέπει την εξασφάλιση από το κράτος εκείνων των κοινωνικών υπηρεσιών - όπως ο οικογενειακός προγραμματισμός, η σεξουαλική αγωγή και η ολόπλευρη στήριξη της οικογένειας - που θα περιόριζαν σημαντικά τις περιπτώσεις των παιδιών χωρίς οικογένεια, αλλά ούτε και εξασφαλίζει την επιστημονική και κοινωνική εκείνη έρευνα και την αναγκαία - λέμε εμείς - κρατική στήριξη, που απαιτεί το δικαίωμα της αναδοχής και της υιοθεσίας. Κι όμως, κανονικά, αν προτασσόταν το συμφέρον αυτών των παιδιών, αυτό θα έπρεπε να είναι το κύριο και όχι απλώς το πώς θα αυξηθεί, όπως - όπως, η ζήτηση της αναδοχής και της υιοθεσίας, όπως προωθεί η Κυβέρνηση. Ευχαριστώ.
Θα παρακαλέσω τον κ. Στογιαννίδη, Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος είναι ο επόμενος ομιλητής και, εν συνεχεία, όλους τους συναδέλφους να κρατήσουμε τον χρόνο, διότι το όριο των 14.00΄ είναι καθοριστικό για την ψηφοφορία και θα βρεθούμε στη δύσκολη θέση να μην μπορούν να μιλήσουν αρκετοί συνάδελφοι. Παρακαλώ, κύριε Στογιαννίδη, έχετε τον λόγο για επτά λεπτά.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, το παρόν νομοσχέδιο, το οποίο πραγματεύεται τους θεσμούς της αναδοχής και της τεκνοθεσίας και - επιτυχώς θεωρώ - προσπαθεί να επιλύσει χρόνια προβλήματα, όπως είναι η καθυστέρηση των διαδικασιών, η έλλειψη χαρτογράφησης των παιδιών που φιλοξενούνται σε δομές κλειστής φροντίδας, καθώς και η ετοιμότητα των υποψηφίων αναδόχων και των θετών γονέων. Το νομοσχέδιο έχει την παιδοκεντρική στόχευση «κανένα παιδί σε ίδρυμα». Η θέσπιση πρόβλεψης αντίστοιχης και ανάλογης στο άρθρο 13 που υπάρχει στο σχέδιο για την αναδοχή θα ήταν χρήσιμο να υπάρξει και για την τεκνοθεσία. Συγκεκριμένα, στην αναδοχή προβλέπεται ότι η εποπτεία της αναδοχής ανατίθεται σε συγκεκριμένους φορείς και ο αρμόδιος για την εποπτεία της αναδοχής φορέας οργανώνει επισκέψεις οργάνων, τακτικώς και εκτάκτως, ώστε να διαπιστωθούν οι όροι διαβίωσης και ανατροφής των τοποθετούμενων. Συνεργάζεται εποικοδομητικά με τους γονείς ως προς την άσκηση των καθηκόντων τους, επιλαμβάνεται επειγουσών περιπτώσεων, ενώ συντάσσει εκθέσεις, οι οποίες, πέραν των λοιπών κοινοποιήσεων, καταχωρίζονται και στα θεσμοθετημένα εθνικά μητρώα. Κατά τη διαδικασία ακρόασης των φορέων, προσήλθαν είκοσι φορείς, οι δεκαεπτά από τους οποίους συμφωνούν απόλυτα με το νομοσχέδιο. Μόνο τρεις εξέφρασαν αντιρρήσεις. Αυτό δείχνει και το πώς αποδέχονται οι αρμόδιοι φορείς το σχετικό νομοσχέδιο. Από τη δεκαετία του 1990 δίνεται το δικαίωμα σε κάθε ενήλικο να γίνει ανάδοχος γονέας, χωρίς να υπάρχει προϋπόθεση να έχει συνάψει γάμο και βεβαίως δεν γίνεται έλεγχος των σεξουαλικών του προτιμήσεων. Το 1992 κυβέρνηση ήταν η Νέα Δημοκρατία, οι πολιτικοί πρόγονοι των Βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας που αντιδρούν στην ψήφιση του άρθρου 8, που δίνει το δικαίωμα αναδοχής και όχι τεκνοθεσίας και σε άτομα του ιδίου φύλου, που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης. Πολλοί από αυτούς που αντιδρούν στη νομοθέτηση της παραπάνω διάταξης ισχυρίζονται ότι τα παιδιά που θα μεγαλώσουν σε ένα περιβάλλον με ομόφυλους θετούς γονείς θα γίνουν και αυτά ομοφυλόφιλα. Αυτοί που αναπτύσσουν αυτόν τον ισχυρισμό θα πρέπει να απαντήσουν και στο απλό ερώτημα: Γιατί παιδιά που, ενώ ανατρέφονται σε οικογενειακό περιβάλλον με ετερόφυλους γονείς, γίνονται ομοφυλόφιλα άτομα; Επίσης, η ζωή μάς έχει δείξει ότι η ετεροφυλοφιλία δεν αποτελεί τεκμήριο αθωότητας. Η στάση της Νέας Δημοκρατίας αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι η σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας οδηγεί το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σε μία πολύ συντηρητική γραμμή, μακριά ακόμη και από τη φιλελεύθερη πολιτική που σεβόταν τα ατομικά δικαιώματα. Θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα, από όλα όσα λέγονταν όταν αποφάσισαν επιτέλους και στην Ελλάδα να δώσουν το δικαίωμα ψήφου και στις γυναίκες: Η Μαρίκα Κοτοπούλη, διάσημη ηθοποιός τη δεκαετία του 1930, είχε δηλώσει πως «ψήφο θέλουν μόνο όσες είναι άσχημες και όσες αποφεύγουν να κάνουν παιδιά»! Τώρα αυτά τα λόγια μόνο γέλιο προκαλούν. Λέω, λοιπόν, σε όσους αντιδράτε στο άρθρο 8 για την αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης ότι τα επιχειρήματα που σήμερα χρησιμοποιείτε σε λίγα χρόνια μόνο γέλιο θα προκαλούν. Για αυτό ξανασκεφτείτε τη θέση σας και αλλάξτε γνώμη. Πολλοί Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας χρησιμοποίησαν την εξής φράση: «Φανταστείτε ένα παιδί που έχει δύο πατέρες ή δύο μητέρες, πώς θα το αντιμετωπίζουν στο σχολείο τα άλλα παιδιά». Αλήθεια, μπορούν να μας ενημερώσουν οι Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας πώς αντιμετωπίζουν τα παιδιά που έχουν ανάδοχο γονέα ομοφυλόφιλο με νόμο που ψήφισε η Νέα Δημοκρατία το 1992 και τυγχάνει να συζεί αντίστοιχα με άντρα ή γυναίκα; Στις δημοκρατίες με προοδευτικό πρόσημο, όπως πιστεύω ότι είναι και η Ελληνική Δημοκρατία, το Σύνταγμα ορίζει ρητά την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ατομικών δικαιωμάτων. Σήμερα η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας αποφάσισε να συνταχθεί με τους πολλούς και όχι να προστατεύσει τα δικαιώματα της μειοψηφίας, καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους. Αυτό είναι λαϊκισμός και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα περί υπεύθυνης Αντιπολίτευσης, που πραγματεύεται ο κ. Μητσοτάκης. Σε όσους επιχειρηματολογούν λέγοντας ότι η κοινωνία δεν είναι έτοιμη, θα ήθελα να αναφέρω αυτό που ανέφερα και στην επιτροπή κατά την επεξεργασία του νομοσχεδίου: Ο Βουλευτής τις περισσότερες φορές πρέπει να είναι μπροστά από την κοινωνία και όχι να ακολουθεί την κοινωνία, ιδιαίτερα στα ανθρώπινα δικαιώματα. Σας ευχαριστώ.
Κι εγώ ευχαριστώ. Τον λόγο έχει η κ. Βαγιωνάκη, Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, για επτά λεπτά.
Η υιοθεσία και η αναδοχή είναι διαδικασίες σύνθετες και ευαίσθητες, που απαιτούν λεπτούς αλλά και ταχείς χειρισμούς, ανεξάρτητα από τη χώρα, τον πολιτισμό ή το νομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιούνται. Δυστυχώς, η πραγματικότητα της χώρας μας είναι ιδιαίτερα σκληρή, όσον αφορά τις περίπου τρεις χιλιάδες παιδιά μέχρι δεκαοκτώ ετών που φιλοξενούνται σήμερα σε μονάδες παιδικής προστασίας και φροντίδας. Και αυτό γιατί ούτε οι διαδικασίες είναι οι πρέπουσες ούτε οι χειρισμοί γρήγοροι και λεπτοί, όπως θα έπρεπε. Χωρίς να θέλω να παραγνωρίσω το έργο που γίνεται σε πολλά από αυτά τα ιδρύματα, καθώς και την προσφορά του προσωπικού τους, οφείλω να πω - και πιστεύω ότι όλοι συμφωνούμε - ότι ο φυσικός τόπος ενός παιδιού είναι η οικογένεια. Αυτό προβλέπει η Διεθνής Συνθήκη για τα Δικαιώματα του Παιδιού, αυτό επιτάσσει και η λογική. Και αυτό γιατί μιλάμε για παιδιά, για παιδικές ψυχές σε διαρκή αναμονή για ένα καλύτερο αύριο, αναμονή βασανιστική και με αποδεδειγμένα αρνητικές συνέπειες, λόγω της ιδρυματοποίησης. Και απορώ που υπάρχουν συνάδελφοι εδώ που υποστηρίζουν την ιδρυματοποίηση. Αυτή έχει συνέπειες στον γνωστικό τους τομέα, συνέπειες στην ψυχική και συναισθηματική τους υγεία και στην ομαλή κοινωνική τους ένταξη, προκαλεί προβλήματα και υστερήσεις ως προς τη συναισθηματική και κοινωνική τους ανάπτυξη. Άραγε πόσο περήφανη μπορεί να αισθάνεται η χώρα μας και η ελληνική κοινωνία για το υφιστάμενο πλαίσιο μέσα στο οποίο σήμερα πραγματοποιούνται οι υιοθεσίες; Σήμερα ο αριθμός των επιθυμούντων να γίνουν ανάδοχοι ή θετοί γονείς είναι πολλαπλάσιος των παιδιών που παραμένουν ξεχασμένα στα ιδρύματα και αυτό γιατί το κράτος δεν εκπληρώνει με επάρκεια την υποχρέωσή του να διασφαλίζει την οικογενειακή αποκατάστασή τους. Είναι θλιβερό και συνάμα απαράδεκτο να υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στα ιδρύματα και την ίδια ώρα νεαρά ζευγάρια να αγωνιούν, καθώς αδυνατούν να δουν τη συνέχεια της ζωής και της ύπαρξής τους μέσα από την επαφή με ένα παιδί, την ίδια στιγμή που το παράνομο εμπόριο ή η εισαγωγή βρεφών από άλλες χώρες ανθεί. Αγαπητοί συνάδελφοι, τα κυριότερα προβλήματα για την εφαρμογή ενός επαρκούς και αποτελεσματικού νομικού και θεσμικού πλαισίου συνοψίζονται στα εξής: καθυστέρηση ως προς τη διαχείριση των αιτήσεων των υποψηφίων θετών και αναδόχων γονέων, καθυστερήσεις στη διενέργεια των απαιτούμενων ελέγχων και σύνταξη των σχετικών εκθέσεων, πλημμελής καταγραφή των παιδιών που φιλοξενούνται στα ιδρύματα. Σε αυτά τα προβλήματα οφείλει να απαντά σήμερα μια ολοκληρωμένη και επιστημονικά επαρκής νομοθετική παρέμβαση, που εκτιμώ ότι αυτός ο νόμος που συζητάμε προσφέρει, διότι επιβάλλει την ταχύτερη διερεύνηση του οικογενειακού περιβάλλοντος, ενθαρρύνει και πριμοδοτεί τις διαδικασίες αναδοχής και υιοθεσίας, ξεκαθαρίζει τα βήματα που πρέπει να κάνουν οι γονείς, καθιερώνει την υποχρεωτική επιμόρφωση των υποψηφίων γονέων, ρυθμίζει τη συνέχιση της αναδοχής για τα παιδιά με αναπηρία μετά τα δεκαοκτώ τους χρόνια και την ενισχύει οικονομικά, επιτρέπει την ανάληψη της ασφαλιστικής κάλυψης των παιδιών σε αναδοχή από τον ασφαλιστικό φορέα του αναδόχου γονέα, διευρύνει τη δεξαμενή των διαθέσιμων κοινωνικών λειτουργών αρμόδιων για την εκπόνηση εκθέσεων καταλληλότητας των υποψηφίων αναδόχων από μόλις ογδόντα σήμερα σε εκατοντάδες μέσα από τον Σύνδεσμο Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδας, αλλά και αυτών που υπηρετούν στις κοινωνικές δομές των δήμων. Κάπως έτσι οι διαδικασίες αυτών των απαιτούμενων εκθέσεων θα περιοριστούν - ελπίζουμε - στους τρεις μήνες, ενώ θα υπάρχουν σοβαρές κυρώσεις, τόσο αν δεν ακολουθούνται τα επιστημονικά κριτήρια όσο και αν δεν τηρούνται τα χρονικά όρια που τίθενται. Επιπλέον, η δημιουργία των τριών ηλεκτρονικών μητρώων - τηρουμένων στην ΗΔΙΚΑ - του Εθνικού Μητρώου Ανηλίκων, του Εθνικού Μητρώου Υποψηφίων Αναδόχων και Γονέων και του Εθνικού Μητρώου Εγκεκριμένων Αναδόχων Ανηλίκων αποτελεί κομβικό σημείο της εν λόγω νομοθετικής ρύθμισης με διαφάνεια. Για πρώτη φορά, εν έτει 2018, το κράτος θα ξέρει πόσα παιδιά είναι διαθέσιμα, πόσοι ανάδοχοι και θετοί γονείς υπάρχουν, κάτι που σε συνδυασμό με τα παραπάνω εκτιμάται ότι θα μειώσει τον χρόνο ολοκλήρωσης μιας αναδοχής στους οκτώ έως δώδεκα μήνες από τα έξι χρόνια που απαιτούνται σήμερα, ιδίως στην Αττική. Αγαπητοί συνάδελφοι, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο νομίζω ότι έχει όλα τα εφόδια, προκειμένου να γίνει ένα σημαντικό βήμα στα θέματα υιοθεσίας και αναδοχής. Δυστυχώς, με ευθύνη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ που τη στηρίζουν, παρά τις ιδιαίτερα ευεργετικές διατάξεις του, η συζήτηση στη δημόσια σφαίρα περιορίστηκε στο άρθρο 8, που επιτρέπει την αναδοχή και από ζευγάρια - ομόφυλα ή ετερόφυλα - που έχουν υπογράψει σύμφωνο συμβίωσης. Από τη μεριά μου, θα ήθελα να παρατηρήσω τα εξής: Σε αντίθεση με την υιοθεσία, που απαιτεί δικαστική απόφαση και το υιοθετούμενο παιδί καθίσταται μόνιμο μέλος της οικογένειας των θετών γονέων του, η αναδοχή αποτελεί μια προσωρινή κατάσταση, που λήγει οπωσδήποτε μετά την ενηλικίωση του παιδιού και αποσκοπεί στο να παρασχεθεί στο παιδί η αναγκαία φροντίδα, επιμέλεια, διατροφή και μόρφωση, μέσα σε ένα ασφαλές και σταθερό οικογενειακό περιβάλλον, με αγάπη και στοργή. Το βασικό επιχείρημα των ανθρώπων που απορρίπτουν το νομοσχέδιο είναι ότι η κοινωνία δεν είναι ώριμη. Σκεφτείτε πόσους αναχρονισμούς έχουμε ανεχθεί, πάντα με προμετωπίδα το ίδιο πρόσχημα: ψήφος των γυναικών, γυναικεία χειραφέτηση, πολιτικός γάμος, σύμφωνο συμβίωσης, καύση νεκρών κ.λπ.. Πολλές φορές η θεσμική διάσταση, ο νόμος που επιβάλλει προχωρημένα και ριζοσπαστικά βήματα είναι ένα στοιχείο που διαπαιδαγωγεί την ίδια την κοινωνία. Αντίθετα, η δειλία, το επιχείρημα «να μην ταράξουμε τα νερά» μόνο άλυτα προβλήματα και αναχρονισμούς προσφέρουν. Πιστεύω πως μπορούμε ομόθυμα να συμφωνήσουμε ότι η ένταξη του παιδιού στο οικογενειακό περιβάλλον είναι προς το συμφέρον του, χωρίς επιφυλάξεις και χωρίς «ναι μεν, αλλά». Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η καταλληλότητα των υποψηφίων αναδόχων και όχι οτιδήποτε άλλο, πολύ δε περισσότερο που για τον σκοπό αυτόν περνούν από αυστηρές διαδικασίες ελέγχων και από επιστημονικά πιστοποιημένο προσωπικό. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας της κυρίας Βουλευτού]] Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε. Εξάλλου ποιος είναι αυτός που μπορεί να ισχυριστεί ότι η αγκαλιά και η φροντίδα που θα προσφέρει σε ένα απροστάτευτο παιδί ένα ετερόφυλο ζευγάρι είναι πιο αληθινή και ζεστή από αυτή που θα του προσφέρει ένα ομόφυλο;
Και συνεχίζουμε με τον Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ψυχογιό, τον οποίος επίσης παρακαλώ να τηρήσει τον χρόνο των επτά λεπτών.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Καλημέρα σε όλους και όλες! Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σήμερα για μια ακόμη φορά ενώπιον του ελληνικού Κοινοβουλίου έχουμε τη χαρά να ψηφίσουμε για μια ακόμη φορά νομοσχέδιο που προασπίζει δικαιώματα και συγκεκριμένα τα δικαιώματα του παιδιού. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που έχει ως γνώμονα το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, μια αρχή που διαπνέει όλες τις διατάξεις του. Όσο και αν κάποιοι προσπαθούν, μέσω μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων είτε από άγνοια, να στρέψουν τη συζήτηση αλλού, εμείς αυτό που λέμε είναι ότι η προσοχή μας πρέπει να είναι εκεί που και η Διεθνής Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού επικεντρώνεται, στην κεντρική του ιδέα, που είναι η αρχή και το τέλος του νομοσχεδίου αυτού. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με την εξής παραδοχή: Σε μια ευνομούμενη πολιτεία εν έτει 2018 δεν μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες παιδιά σε ιδρύματα. Δεν μπορεί, επίσης, ζευγάρια, νέοι άνθρωποι να θέλουν να γίνουν ανάδοχοι ή θετοί γονείς και με όλες αυτές τις πολυδαίδαλες διαδικασίες είτε να αποθαρρύνονται και να εγκαταλείπουν την προσπάθεια είτε να αναγκάζονται να ακολουθήσουν άλλους δρόμους. Αυτά τα φαινόμενα δεν τιμούν κανέναν και θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί εδώ και καιρό και μάλιστα από αυτούς που μας κατηγορούν ότι φέραμε τις διατάξεις αυτές. Αυτά τα φαινόμενα λειτουργούν κυρίως εις βάρος των παιδιών, που μεγαλώνουν χωρίς τη φροντίδα και την αγάπη που θα έπρεπε να απολαμβάνουν. Το παρόν νομοσχέδιο έρχεται να βελτιώσει και να εκσυγχρονίσει το υπάρχον πλαίσιο και είναι προϊόν διαβουλεύσεων του Υπουργείου με φορείς. Μελετά πολύ προσεκτικά τις κοινωνικές ανάγκες και περιέχει πολυεπίπεδες επιστημονικές δικλίδες. Σε αυτό το σημείο, επειδή πολλά ακούστηκαν σε αυτή την Αίθουσα και ακούστηκε και από έναν συνάδελφο από τη Νέα Δημοκρατία ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο δεν κάνει απολύτως τίποτα για το παιδί, αλλά και ότι εμείς δεν έχουμε κάνει απολύτως τίποτα για το παιδί ως Κυβέρνηση μέχρι τώρα, να θυμίσω στον κύριο συνάδελφο - γιατί δεν είναι μακριά οι εποχές που λιποθυμούσαν τα παιδιά μέσα στις αίθουσες των σχολείων από την πείνα - και τα σχολικά γεύματα, τα οποία έχουν καλύψει μέρος των σχολείων και θα καλύψουν και μεγαλύτερο στην πορεία, τα εκατομμύρια ευρώ που παίρνουν οι δήμοι για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς που θα αναβαθμίσουν ή θα ιδρύσουν, την ειδική αγωγή, που έχει αναβαθμιστεί στα σχολεία, τις παιδιατρικές ή τις παιδοψυχιατρικές κλινικές οι οποίες επαναλειτούργησαν ή ιδρύθηκαν, όπως και στον νομό μου, την Κορινθία. Όλα αυτά δημιουργούν ένα συνολικό πλαίσιο. Ας μην προσπαθούν να κάνουν το άσπρο μαύρο ούτε να λαϊκίσουν, γιατί ο κόσμος τα γνωρίζει αυτά, τα ξέρει. Επανέρχομαι στο νομοσχέδιο, λέγοντας ότι αυτό κινείται σε δύο άξονες. Αφ' ενός αντιμετωπίζει το ζήτημα της επιτάχυνσης των διαδικασιών και αφ' ετέρου τις υπάρχουσες κακοτεχνίες και ελλείψεις με θεσμικό, διαφανή και επιστημονικό τρόπο. Συγκεκριμένα, μειώνεται δραστικά ο χρόνος αναμονής, που έφτανε στα έξι χρόνια. Πλέον θα απαιτούνται συνολικά οκτώ με δώδεκα μήνες για την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Αντιμετωπίζεται το πρόβλημα της ελλιπούς στελέχωσης των κοινωνικών υπηρεσιών και δημιουργείται ένα ιδιαίτερα διευρυμένο φάσμα ειδικών κοινωνικών λειτουργών, που θα μπορούν να διεξάγουν τις έρευνες και τις εκθέσεις που απαιτεί η διαδικασία. Καταρτίζονται για πρώτη φορά τρία διαφορετικά μητρώα, για να εξασφαλίσουν τη διαφάνεια και την πλήρη θεσμική θωράκιση. Είναι το Μητρώο Ανηλίκων, στο οποίο κάθε παιδί θα έχει από την πρώτη στιγμή τον ηλεκτρονικό του φάκελο, ώστε να δοθεί τέλος στην τραγωδία να μη γνωρίζει ένα παιδί τις ρίζες του, το Μητρώο Υποψηφίων Αναδόχων και Θετών Γονέων, που πλέον θα γίνεται ηλεκτρονική αίτηση μόνο προς δημόσιο φορέα, και, τρίτον, το Μητρώο Εγκεκριμένων Αναδοχών και Υιοθεσιών, που πλέον το κράτος θα γνωρίζει επίσημα πόσα παιδιά και πόσοι διαθέσιμοι γονείς υπάρχουν. Είναι, νομίζω, προφανές ότι υπάρχει μία σαφώς καλύτερη οργάνωση και αποτελεσματικότητα στο σύστημα. Επιπλέον, η διαδικασία που ακολουθεί την αίτηση - γιατί και αυτό έχει σημασία, το τι ακολουθεί την αίτηση - είναι σαφής χρονικά και επιστημονικά. Περιλαμβάνει ορισμό κοινωνικού λειτουργού, ακολουθεί η εκπαίδευση του υποψήφιου αναδόχου γονέα, ο έλεγχος του προφίλ του υποψηφίου και παρακολούθηση της αναδοχής και της υιοθεσίας από εκεί και πέρα. Για την επιτυχή εφαρμογή όλων των παραπάνω, συστήνεται το Εθνικό Συμβούλιο Αναδοχής και Υιοθεσίας, με συμβουλευτικό αλλά και εποπτικό ρόλο. Δεν θα μπορούσα και εγώ με τη σειρά μου, βέβαια, να μην αναφερθώ ειδικά στη διάταξη του άρθρου 8, που επιτρέπει στα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης να γίνουν ανάδοχοι γονείς. Κατά πρώτον, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε - και το λέω και σαν νομικός - ότι δεν μπορεί να υπάρξει διάκριση μεταξύ ομόφυλων και ετερόφυλων ζευγαριών, κάτι το οποίο θα αντέβαινε και στο Σύνταγμα και στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο και στην έκθεση της Επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής. Κατά δεύτερον, είναι άλλο πράγμα η αναδοχή και άλλο η υιοθεσία, η οποία είναι ευρύτερη και ρυθμίζεται ειδικώς από τον Αστικό Κώδικα, επομένως δεν πρέπει να τα συγχέουμε. Κατά τρίτον, από πολιτικής άποψης, αποτελεί μια πάγια και σταθερή θέση του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει υποστηριχθεί στη λογική της ισότητας, των μη διακρίσεων και της καθολικότητας των δικαιωμάτων. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στις ενστάσεις που φέρνετε για την κοινωνία, έχω να σχολιάσω το εξής: Θεωρώ ότι η ελληνική κοινωνία είναι πιο ώριμη απ' ό,τι νομίζουμε ή απ' ό,τι κάποιοι θέλουν να παρουσιάσουν ότι είναι. Πιστεύω πως σίγουρα πρέπει να πάμε βήμα - βήμα, όμως, σε κάθε περίπτωση και ιδίως σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο νόμος έχει και παιδαγωγικό χαρακτήρα και πρέπει να κάνει τομές, επειδή προστατεύει τις πιο ευάλωτες και πιο ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, όπως τα παιδιά. Οπότε θα σας έλεγα να μη χρησιμοποιείτε το επιχείρημα της κοινωνίας, την οποία θυμάστε μόνο σε αυτές τις περιπτώσεις, για να ενεργοποιήσετε τα πιο σκοτεινά αντανακλαστικά κάποιων. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει και ένα άλλο επιχείρημα που λέει το εξής: Εσείς λύσατε όλα τα προβλήματα, φέρατε μνημόνια και τώρα φέρνετε αυτά τα νομοσχέδια; Εδώ υπάρχει μία διαχωριστική γραμμή, η οποία λέει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, η Κυβέρνηση της Αριστεράς, ενισχύει τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, τα οποία είναι ψηφίδες σε ένα μωσαϊκό που έχει στο κέντρο του τον άνθρωπο και ενισχύει την κοινωνική συνοχή. Αυτό ανέδειξαν και οι φορείς στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, η οποία κατέληξε ότι για το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού είναι πολύ σημαντικό το πού και πώς θα μεγαλώσει ένα παιδί, απολαμβάνοντας αγάπη και φροντίδα. Και επειδή όλες αυτές τις ημέρες που συζητάμε αυτό το νομοσχέδιο έρχεται νοερά στο μυαλό η φράση «κάποτε θα έρθουν» από τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου και το τραγούδι του Παύλου Σιδηρόπουλου, με αυτό θα κλείσω: «Υπερασπίσου το παιδί, γιατί, αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα». Ευχαριστώ.
Και εμείς ευχαριστούμε. Τον λόγο έχει η συνάδελφος από τον ΣΥΡΙΖΑ κ. Σταματάκη για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σήμερα είναι μία ευχάριστη στιγμή για το νομοθετικό μας έργο, γιατί συζητάμε ένα νομοσχέδιο που επιχειρεί να λύσει προβλήματα που χρονίζουν και αφορούν μία ευαίσθητη μερίδα του πληθυσμού της χώρας μας, που είναι τα παιδιά. Δεν μπορεί να υπάρχουν παιδιά σε ιδρύματα, εγκαταλελειμμένα σε μονάδες νοσοκομείων, να γίνονται εκκλήσεις για συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για παιδιά που βρίσκονται σε ιδρύματα και να υπάρχουν γονείς που περιμένουν με λαχτάρα, ακόμη και έξι χρόνια ή και περισσότερα, για να υιοθετήσουν ένα παιδί. Το νομοσχέδιο φέρνει μία σειρά τομών και παρεμβάσεων, τόσο σε πολιτειακό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, με στόχο «κανένα παιδί σε ίδρυμα, όλα τα παιδιά σε μια αγκαλιά», όπως πολύ εύστοχα είπε η κυρία Υπουργός. Σε πολιτειακό επίπεδο θεσπίζεται το Εθνικό Συμβούλιο Αναδοχής και Υιοθεσίας, το οποίο έχει συμβουλευτικό και γνωμοδοτικό ρόλο. Εισάγεται το Εθνικό Μητρώο Ανηλίκων, στο οποίο καταγράφονται όλα τα παιδιά που ζουν σε μονάδες παιδικής προστασίας. Εισάγεται το Εθνικό Μητρώο Υποψήφιων Ανάδοχων Γονέων, στο οποίο καταχωρίζονται όσοι επιθυμούν να τεκνοθετήσουν ή να γίνουν ανάδοχοι γονείς, εφόσον πληρούν τις νόμιμες προϋποθέσεις και έχουν παρακολουθήσει υποχρεωτικά εκπαιδευτικά προγράμματα. Με αυτά τα δύο μητρώα για πρώτη φορά το κράτος θα γνωρίζει πόσα παιδιά υπάρχουν προς τεκνοθεσία και πόσοι γονείς έχουν κάνει αίτηση. Μέχρι σήμερα καμμιά υπηρεσία δεν μπορεί να υπολογίσει με ακρίβεια πόσα παιδιά βρίσκονται σε ιδρύματα, για πόσο χρόνο και σε ποιες ηλικίες, αλλά και καμμιά υπηρεσία δεν μπορεί να πιστοποιήσει και να καταγράψει πόσες αιτήσεις υποψήφιων θετών γονέων εκκρεμούν. Χάνονται μέσα από δαιδαλώδεις διαδικασίες και κατακερματισμό ευθυνών και στερούν κυρίως σε μεγάλο αριθμό παιδιών το δικαίωμα να μεγαλώσουν σε ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον. Στο εξής πιστοποιημένοι κοινωνικοί λειτουργοί του Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδας, ο οποίος έγινε νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με τον ν.4354/2016, αναλαμβάνουν τη διεξαγωγή κοινωνικής έρευνας και μπαίνουν αυστηρές προϋποθέσεις για τη σύνταξη της έκθεσης καταλληλότητας του ζευγαριού. Καθιερώνεται ο θεσμός της επαγγελματικής αναδοχής. Οι ανάδοχοι γονείς αναλαμβάνουν την ασφαλιστική κάλυψη των παιδιών σε αναδοχή από τον ασφαλιστικό τους φορέα. Καθιερώνεται η οικονομική ενίσχυση ανάδοχων γονέων και καθιερώνεται ο θεσμός της βραχύβιας αναδοχής. Με αυτό το νομοσχέδιο ελαχιστοποιείται ο χρόνος αναμονής, που σήμερα, όπως είπαμε ήδη, μπορεί να φτάνει ακόμα και τα έξι χρόνια, ενώ πλέον δεν θα ξεπερνά τους δώδεκα μήνες. Ταυτόχρονα, αποσυμφορούνται οι κοινωνικές υπηρεσίες των κέντρων κοινωνικής πρόνοιας των περιφερειών και δημιουργούνται προϋποθέσεις για να πάψουν να ιδρυματοποιούνται τα παιδιά που ζουν σε δομές παιδικής προστασίας. Επίσης, ενισχύεται η διαφάνεια και καταπολεμάται το εμπόριο βρεφών. Είδαμε τις προηγούμενες μέρες στην ακρόαση των φορέων τη σημαντική υποστήριξη σε αυτό το νομοσχέδιο από τη μεγάλη πλειονότητα των εκπροσώπων των φορέων. Το νομοσχέδιο αυτό ανέδειξε, όμως, ακόμα μια ανάγκη. Μια ανάγκη για ενημέρωση. Το ζήτημα της δυνατότητας αναδοχής στα ομόφυλα ζευγάρια έγινε θέμα συζήτησης. Εκτός από το γνωστό «η κοινωνία δεν είναι έτοιμη», ακούσαμε και πάρα πολλές ανακρίβειες. Η κοινωνία, λοιπόν, δεν είναι έτοιμη, όπως δεν ήταν στο παρελθόν για την αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου, για την αποποινικοποίηση της μοιχείας, για τον πολιτικό γάμο, για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων, για το σύμφωνο συμβίωσης, δεν ήταν έτοιμη να δεχθεί τα άτομα με αναπηρία, δεν ήταν έτοιμη να δεχθεί τα εξαρτημένα άτομα, δεν είναι έτοιμη να δεχθεί την καύση των νεκρών. Δεν είναι πάντα η κοινωνική πραγματικότητα μπροστά από τη νομοθεσία. Δεν μπορούν τον 21ο αιώνα στη χώρα μας να ισχύουν νόμοι παρωχημένοι και ξεπερασμένοι, με την ψεύτικη δικαιολογία ότι η κοινωνία δεν είναι έτοιμη. Για παράδειγμα, με αυτόν τον νόμο αναβαθμίζεται και πριμοδοτείται και ο θεσμός της αναδοχής, ο οποίος δεν είναι καθόλου διαδεδομένος στην Ελλάδα. Σε αυτό πιστεύω ότι συμφωνούμε όλοι. Πρέπει, λοιπόν, να γίνει μια καμπάνια ενημέρωσης και πρέπει να καλλιεργηθεί η κουλτούρα της αναδοχής και στη χώρα μας. Ναι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι νόμοι έχουν και εκπαιδευτική λειτουργία, αν αυτή η κοινωνία δεν έχει εκπαιδευτεί να αντιλαμβάνεται ότι οικογένεια δεν είναι μόνο μια μαμά, ένα μπαμπάς και ένα, δύο ή και περισσότερα παιδιά, αλλά υπάρχουν και άλλου είδους οικογένειες. Μπορεί να υπάρχει οικογένεια με έναν γονέα, μπορεί να υπάρχουν δύο γονείς του ίδιου φύλου, μπορεί να υπάρχουν ένα, δύο και πολύ περισσότερα παιδιά και να έχουν και διαφορετικό χρώμα, μπορεί τα παιδιά να έχουν βιολογική σχέση με τους γονείς, αλλά μπορεί και να μην έχουν. Τι είναι αυτό που τελικά κάνει μια οικογένεια να χαρακτηρίζεται οικογένεια; Είναι το φύλο και η σεξουαλικότητα των μελών της ή οι σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη της; Εδώ δίνεται ένα δικαίωμα στα ζευγάρια που έχουν κάνει σύμφωνο συμβίωσης, είτε είναι ετερόφυλα είτε είναι ομόφυλα, να γίνουν ανάδοχοι γονείς. Εγώ πιστεύω ότι θα μπορούσαν να γίνουν και θετοί γονείς. Ο νόμος δεν προβλέπει κάτι τέτοιο. Προβλέπει το δικαίωμα της αναδοχής. Φυσικά δεν μπορούσαμε να αποκλείσουμε πάρα πολλά νέα ζευγάρια από αυτόν τον νόμο, που έχουν κάνει σύμφωνο συμβίωσης, από αυτό το δικαίωμα της αναδοχής, αλλά ούτε μπορούσαμε να εξαιρέσουμε τα ομόφυλα ζευγάρια, αφού αυτό θα σήμαινε αυτομάτως την καταδίκη της χώρας μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Όμως, υπάρχουν και σήμερα παιδιά στην Ελλάδα που μεγαλώνουν με δυο γονείς του ίδιου φύλου. Αυτά τα παιδιά πρέπει να τα προστατεύσουμε και να πούμε ως πολιτεία ότι αναγνωρίζουμε τις οικογένειές τους. Όσοι και όσες βρεθήκαμε την περασμένη Κυριακή στη γιορτή του «Ουράνιου Τόξου», αυτής της τεράστιας πολύχρωμης αγκαλιάς από οικογένειες με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, είδαμε τα παιδιά να τρέχουν, να γελάνε, να παίζουν με μια λάμψη της χαράς στα μάτια τους. Δεν είδαμε σε κανένα παιδί κανένα κόμπλεξ, δεν είδαμε κανένα τραύμα, δεν είδαμε καμμία συμπεριφορά περιθωριοποίησης. Είδαμε τη στοργή της αγκαλιάς στα ζεστά τους μάτια. Αυτές τις οικογένειες που προσφέρουν αγάπη και στοργή θα πρέπει σαν πολιτεία να στηρίξουμε. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας της κυρίας Βουλευτού]] Κύριε Πρόεδρε, τελειώνω σε ένα δευτερόλεπτο. Φάνηκε, λοιπόν, από την αποδοχή που είχε από τους φορείς το νομοσχέδιο ότι ήταν ανάγκη να γίνει αυτή η παρέμβαση, για να διευκολυνθούν οι διαδικασίες και να πάψουν να μένουν παιδιά για πολλά χρόνια στα ιδρύματα, προκειμένου να μπει ένα τέλος σε αυτό το απαράδεκτο και θλιβερό εμπόδιο, το οποίο έχει ως συνέπεια πολλά προσωπικά δράματα. Ευχαριστώ.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα ότι τη συνεδρίασή μας παρακολουθούν από τα άνω δυτικά θεωρεία, αφού προηγουμένως ξεναγήθηκαν στην έκθεση της αίθουσας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ» και ενημερώθηκαν για την ιστορία του κτηρίου και τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της Βουλής, σαράντα τέσσερις μαθητές και μαθήτριες και δύο εκπαιδευτικοί συνοδοί τους από το 5ο Γυμνάσιο Παλαιού Φαλήρου. Η Βουλή τούς καλωσορίζει. [[Χειροκροτήματα απ' όλες τις πτέρυγες της Βουλής]] Συνεχίζουμε τη συζήτηση με τον Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Παυλίδη. Ορίστε, κύριε συνάδελφε, έχετε τον λόγο για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Νομίζω ότι πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό νομοσχέδιο. Φάνηκε ξεκάθαρα και από τις δηλώσεις και της πλειοψηφίας της Αντιπολίτευσης σε σχέση με τις αλλαγές που θεσμοθετεί πλέον οριστικά στο ζήτημα της ίδρυσης των μητρώων, της επιστημονικής παρακολούθησης αυτών των παιδιών, της παρακολούθησης του φακέλου, ώστε πλέον να διαμορφώσουμε ένα σύστημα παρακολούθησης υγείας και ασφάλειας σε αυτόν τον πολύ ευαίσθητο χώρο των παιδιών. Δυστυχώς, αδίκησε την κουβέντα η μονοπώληση της συζήτησης γύρω από το άρθρο 8. Θέλω να πω αναγκαστικά κι εγώ μερικά στοιχεία πάνω σ' αυτό, γιατί σε τελική ανάλυση δείχνει και την ουσία του πολιτισμού μας. Πρώτον, το ζήτημα της αναδοχής σε ομόφυλα ζευγάρια, παρ' ότι δεν είναι αυτό το κυρίαρχο, έχει τη νομική της διάσταση, την επιστημονική της διάσταση αλλά και την πολιτική. Όσον αφορά τη νομική της διάσταση, κατ' αρχάς να ξεχωρίσουμε ότι η υιοθεσία ή τεκνοθεσία είναι ένας νομικός όρος κηδεμονίας. Είναι η πλήρης αποκοπή και αντικατάσταση του φυσικού γονέα από τον γονέα που υιοθετεί το παιδί. Η αναδοχή είναι ένας κοινωνικός θεσμός προστασίας αυτού του παιδιού, μια παράλληλη φροντίδα μαζί με τον φυσικό γονέα, διατηρώντας το δικαίωμα της επιστροφής στον φυσικό γονέα, στη φυσική οικογένεια και διαχωρίζεται σε γενική, προσωρινή, επαγγελματική και χίλιες δυο άλλες μορφές. Νομικά, λοιπόν, είναι αδύνατη η διάκριση ομόφυλων ή ετερόφυλων ζευγαριών μέσα σε ένα σύμφωνο συμβίωσης. Θα κατέπιπτε, είτε στην ελληνική δικαιοσύνη είτε στην ευρωπαϊκή. Αν δεν συμπεριλάβεις το σύμφωνο συμβίωσης το οποίο αντικειμενικά πρέπει να το αντιμετωπίσεις ενιαία νομικά, είτε είναι ομόφυλο το ζευγάρι είτε είναι ετερόφυλο, τότε ουσιαστικά, αποκλείοντας το σύμφωνο συμβίωσης, αποκλείεις το δικαίωμα στην αναδοχή όλων των ετερόφυλων ζευγαριών με βάση τη σεξουαλική τους προτίμηση. Αυτό, όμως, έχει και μια άλλη προέκταση, ότι αν εγώ αποκλείσω με βάση τη σεξουαλική προτίμηση το ομόφυλο ζευγάρι που είναι σε καθεστώς συμφώνου συμβίωσης, αντίστοιχα αποκλείω και τη μονογονεϊκή οικογένεια και ένα μεμονωμένο άτομο, με δεδομένο ότι και για τη μονογονεϊκή οικογένεια και για το μεμονωμένο άτομο θα πρέπει να ερευνήσω και να ελέγξω τη σεξουαλική προτίμηση αυτού που είναι υποψήφιος για αναδοχή και θα πρέπει να ελέγξω τα στοιχεία θηλυπρέπειας που μπορεί να έχει ένας άντρας ως μονογονεϊκός πατέρας στο να είναι ανάδοχος σε ένα παιδί ή αντίστοιχα την αρρενωπότητα μιας γυναίκας ή τη σεξουαλική της προτίμηση για να γίνει ανάδοχη μητέρα ή όχι. Άρα είναι πολύ επικίνδυνες αυτές οι λογικές και στην ουσία περιορίζεις το δικαίωμα αναδοχής μόνο σε αυτούς που τελούν σε καθεστώς γάμου, είτε θρησκευτικού είτε πολιτικού. Το λέω για να ξέρουμε τι προτείνουμε εδώ μέσα. Επιστημονικά. Υπάρχουν πολλές έρευνες, που έχουν ακουστεί και από άλλους συναδέλφους, που αποδεικνύουν μια κατάσταση που προφανώς η ομοφυλοφιλία δεν είναι ζήτημα διαστροφής, δεν είναι ούτε κάποιο μεταδοτικό νόσημα ούτε είναι εγγενές ή επίκτητο πρόβλημα για κάποιους. Θα ξέρετε πολύ καλά ότι οι σύγχρονες έρευνες δείχνουν ξεκάθαρα ότι είναι συχνό το φαινόμενο, ειδικά στην εφηβική ηλικία, ερωτικού εμπειρισμού, να υπάρχουν ομοερωτικές συμπεριφορές παιδιών στην εφηβική φάση τους, οι οποίες φυσικά δεν οδηγούν στην ομοφυλοφιλία. Να είμαστε ξεκάθαροι, λοιπόν, πώς αντιμετωπίζονται αυτά τα ζητήματα. Και πολύ περισσότερο να είμαστε ξεκάθαροι ότι δεν είναι έγκλημα αντίστοιχο με την παιδεραστία, όπως ακούστηκε σε κάποιο κανάλι. Το ζήτημα του προτύπου, το πρότυπο της πατρικής και μητρικής παρουσίας αντί του γονέα α΄ ή β΄ και χίλια δυο άλλα ζητήματα. Δεν κατάλαβα! Οι ομοφυλοφιλικές προτιμήσεις, συμπεριφορές ή επιλογές δεν διαμορφώνονται μέσα σε μια ετερόφυλη σχέση; Τα παιδιά τα οποία είναι ή γίνονται ομοφυλόφιλα δεν είναι προϊόντα μιας ετερόφυλης σχέσης; Μέσα σε μια ετερόφυλη οικογένεια δεν αναπτύσσονται; Αντίστοιχα μια ετερόφυλη οικογένεια ποιος γνωρίζει αν έχει αμφισεξουαλικές προτιμήσεις ή όχι; Ποιος γνωρίζει ένας πατέρας ή μια μητέρα μέσα σε μια ετερόφυλη σχέση αν διαμορφώνουν αμφισεξουαλικές προτιμήσεις ή όχι; Ποιος το χαρακτηρίζει αυτό; Με ποιο δικαίωμα; Υπήρξαν καταθέσεις, όπως άκουσα εδώ από τον εισηγητή της Χρυσής Αυγής, κάποιου κοριτσιού στην Αμερική που έλεγε πόσο την είχαν κακομεταχειριστεί μέσα σε μια ομόφυλη σχέση. Δεν είναι το στοιχείο της ομοφυλοφιλίας στη σχέση το οποίο έδειξε την κακοποίηση αυτού του κοριτσιού. Είναι η ποιότητα του γονέα. Γιατί αντίστοιχα μπορώ και εγώ να αναφέρω πεντακόσιες χιλιάδες καταθέσεις και συνεντεύξεις παιδιών μέσα σε ετερόφυλες σχέσεις, οι οποίες έχουν κακοποιηθεί ή έχουν βιαστεί ψυχικά ή σωματικά βάναυσα. Αυτό το στοιχείο της κατάθεσης είναι στοιχείο για να αποκλείσεις μια ετερόφυλη οικογένεια από το να είναι ανάδοχη ή να είναι οικογένεια προς υιοθεσία; Ας είμαστε, λοιπόν, ξεκάθαροι. Ο ρόλος και ο χαρακτήρας του φύλου ή ο ρόλος του καλού γονιού κατακτιέται, κερδίζεται και δεν είναι στοιχείο από μόνο του επιλογής χαρακτήρα του φύλου ή όχι. Η αναδοχή, λοιπόν, είναι ένας κοινωνικός θεσμός προστασίας του παιδιού. Η αναδοχή βγάζει ένα παιδί από ένα αρρωστημένο, ανασφαλές περιβάλλον και το εντάσσει σε ένα ασφαλές προστατευόμενο περιβάλλον. Ακούσαμε για διάλυση της ελληνικής οικογένειας, λες και η ελληνική οικογένεια παγκόσμια έχει κάποια άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από μια οικογένεια μιας άλλης χώρας. Να ξέρετε ξεκάθαρα ότι η ελληνική οικογένεια, όπως και κάθε οικογένεια, απαιτεί φροντίδα, στοργή, αγάπη. Επίσης να ξέρετε και να είστε σίγουροι ότι ένας ομοφυλόφιλος δίνει με τον ίδιο τρόπο φροντίδα, στοργή και αγάπη σε ένα παιδί, όπως δίνει και ένα ετερόφυλος. Πολιτικά τώρα. Έχει νόημα μια κοινωνική προοδευτική νομοθέτηση να έχει και μια κοινωνική απορρόφηση; Είναι πραγματικά μια αγωνία αυτή. Εγώ τη δέχομαι. Ο καθένας θα έχει την αγωνία του κατά πόσον όταν νομοθετείς κάτι έχει και μια κοινωνική απορρόφηση ή γίνεται αποδεκτό ή όχι. Ως αγωνία μπορώ να το καταλάβω. Ως αντίληψη μανιχαϊστική, τη μάχη του καλού με του κακού, δεν τη δέχομαι ούτε θα στοχεύσω κανέναν απέναντι. Παρ' όλα αυτά, όμως, όταν μιλάμε για την αποϊδρυματοποίηση, μια αλλαγή δηλαδή συμπεριφοράς και μεταχείρισης των αναγκών αυτών των παιδιών, μιλάμε για ένα καθεστώς μεταρρυθμιστικό στη ζωή αυτών των παιδιών. Άρα πρέπει να το δούμε με μια άλλη λογική. Τα δικαιώματα δεν είναι ζήτημα πλειοψηφικής αντίληψης ή όχι. Είναι ξεκάθαρο αυτό το ζήτημα. Η νομοθέτηση δεν πρέπει να αντανακλά ευθύγραμμα τον βαθμό της κοινωνικής συνείδησης, αλλά να αντιμετωπίζει και να προστατεύει το ατομικό δικαίωμα και να έχει ως κέντρο την κοινωνική ανάγκη. Η νομοθέτηση, λοιπόν, πρέπει να μεγεθύνει την ανάγκη και το δικαίωμα ενός παιδιού και όχι να αντανακλά μια κοινωνική συνείδηση η οποία μπορεί να υπάρχει. Ιστορικά η νομοθέτηση στον τομέα των δικαιωμάτων είχε πάντα στοιχεία μιας βακτηριακής βίας, ένα βακτήριο νομοθετικό που νομοθετείς για να μπορέσει αυτό το βακτήριο να δημιουργήσει τη ζύμωση για να υπάρχει η κοινωνική εξέλιξη και η κοινωνική διεργασία, το κοινωνικό προτσές απέναντι σε μια κοινωνική συντήρηση. Άκουσα έναν συνάδελφο από τη Νέα Δημοκρατία που έλεγε «Τι ζούμε, τι ακούμε σήμερα!». Υποθέτω ότι αντίστοιχα θα έλεγε το ίδιο εάν ήταν γερουσιαστής στον αμερικάνικο νότο και ψηφιζόταν εκείνη την ημέρα η κατάργηση της δουλείας, αν ήταν εκπρόσωπος του κοινοβουλίου στη Αφρική και καταργούσαν εκείνη την ημέρα τις φυλετικές διακρίσεις ή αν ήταν σε ένα κοινοβούλιο μιας χώρας φονταμενταλιστικής γιατί δινόταν το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες ή το δικαίωμα άδειας διπλώματος στις γυναίκες ή η κατάργηση της θανατικής ποινής. Να είμαστε ξεκάθαροι. Οι επιστολές του Αγίου Όρους, που έφεραν οι εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής, οι οποίες είναι ενάντια σε αυτή τη λογική, ας μας φέρουν και τις άλλες δηλώσεις και τις άλλες επιστολές των πατέρων του Αγίου Όρους, αυτών των φωτεινών διαπαιδαγωγητών και εκπροσώπων του σύγχρονου σκοταδισμού του 21ου αιώνα. Τι αντίληψη έχει το Άγιο Όρος και οι άγιοι πατέρες για τον πολιτικό γάμο, για τις ταυτότητες, για την καύση των νεκρών, για την ανέγερση του τεμένους, για το σύμφωνο συμβίωσης, για το σεξ πριν τον γάμο, για τη μοιχεία ως ποινικά κολάσιμη πράξη; Να είμαστε ξεκάθαροι και να μην παίζουμε με αυτά τα πράγματα. Τελειώνοντας, κύριε Πρόεδρε, ένα ζήτημα θέλω να θέσω μόνο. Θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Γι' αυτό λέω ότι δεν θέλω να αντιμετωπίζουμε με μηχανιστική ακρίβεια στα πράγματα, αλλά να είμαστε ξεκάθαροι όταν λέμε «η κοινωνία». Για ποια κοινωνία μιλάμε; Η κοινωνία είναι ένας χώρος αναγκών κοινωνικών και δικαιωμάτων και όχι οι εκλογικές μας περιφέρειες, όχι τα συντηρητικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων μας. Η κοινωνία είναι οι ανάγκες και τα δικαιώματα αυτών των παιδιών και όχι η εκλογική μας πελατεία. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Και όσοι μίλησαν για μπούλινγκ για το παιδί που θα πάει στο σχολείο με δύο μαμάδες ή δυο μπαμπάδες, ας σκεφθούμε και κάτι άλλο: Ένα παχύσαρκο, υπέρβαρο παιδί δεν δέχεται μπούλινγκ; Ένα παιδί με μια αναπηρία, με ένα χέρι, με ένα πόδι, με μια σωματική ατροφία, δεν δέχεται μπούλινγκ; Έχουμε ειδικά σχολεία για υπέρβαρα παιδιά; Έχουμε ειδικά σχολεία για ένα ανάπηρο παιδί; Έχουμε ειδικό σχολείο για ένα παιδί με ένα μάτι; Σ' αυτό το σχολείο τα εντάσσουμε, γιατί εκεί θα δεχθούν το μπούλινγκ και εκεί πρέπει η εκπαίδευση να κτυπήσει αυτό το μπούλινγκ και να κάνει ζήτημα εκπαιδευτικής διαδικασίας το τι σημαίνει ο ρατσισμός απέναντι σε ένα παιδί με ένα πρόβλημα ή σε ένα παιδί με δύο μπαμπάδες ή με δύο μαμάδες, ώστε αυτό το παιδί να μεγαλώσει με αντίληψη κοινωνικής ανοχής, με αντίληψη ευαισθησίας, με αντίληψη σεβασμού στη διαφορετικότητα, για να μην γίνει Βουλευτής πενήντα και εξήντα χρονών και βλέπει το διαφορετικό απέναντί του και καταψηφίζει τέτοια ζητήματα και καταψηφίζει ατομικά δικαιώματα των παιδιών, απλώς για να χαϊδεύει τη συντήρηση της εκλογικής του πελατείας. Σας ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ. Προχωρούμε με τον Ανεξάρτητο Βουλευτή κ. Μίχο, ο οποίος έχει τώρα τον λόγο για επτά λεπτά. Παράκληση, κύριε Μίχο, να είστε συνεπής με τον χρόνο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Ως Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος πλέον του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού άκουσα τους προηγούμενους ομιλητές με πάρα πολλή προσοχή.
Δεν εκπροσωπείται στη Βουλή ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός.
Εγώ τον εκπροσωπώ. Είπα ότι εγώ τον εκπροσωπώ.
Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός…
Κύριε Παυλίδη, εντάξει, δεν θα κάνουμε συζήτηση γι' αυτό το θέμα.
Πάμε παρακάτω. Σας άκουσα πριν με πάρα πολύ μεγάλη προσοχή. Μιλήσατε για μπούλινγκ σε σχολεία, μιλήσατε για διάφορα. Μιλήσατε για παιδιά που είναι κακοποιημένα από ετερόφυλα ζευγάρια. Βγάλατε κάποιον νόμο για να προστατεύσετε εσείς αυτά τα παιδιά, παρά με τον «νόμο Παρασκευόπουλου» αφήνετε βιαστές ελεύθερους, για την αποσυμφόρηση των φυλακών; Όλα αυτά τα χρόνια γίνονται κακοποιήσεις. Όλα αυτά τα χρόνια γίνονται κακοποιήσεις σε ιδρύματα. Τι έχετε κάνει εσείς, η Νέα Δημοκρατία; Έχει μιλήσει κανείς εδώ πέρα γι' αυτό το θέμα, για τους βιασμούς που γίνονται, για τους ξυλοδαρμούς μέσα σε ιδρύματα; Τώρα τα αγκαλιάσατε και τα θυμηθήκατε όλα αυτά τα παιδιά, γιατί πρέπει να υιοθετηθούν από ομόφυλα ζευγάρια; Άκουσα να λένε κάποιοι εδώ για «παιδιά ενός κατώτερου θεού». Ποιοι δημιούργησαν «τα παιδιά ενός κατώτερου θεού»; Μπορεί να μας πει κάποιος εδώ; Εκτός από τα προβληματικά ζευγάρια ή από τα ζευγάρια που είναι εξαρτημένα, είναι και παιδιά που τα πήγαν εκεί οι γονείς τους σε αυτά τα ιδρύματα από τη φτώχεια, από την ανέχεια, από τα μνημόνια που ψηφίσατε και εσείς, από τα μέτρα που έχετε πάρει και εσείς εδώ μέσα και αυτό φέρνει και την υπογεννητικότητα στην πατρίδα μας. Όμως, όπως έχουν πει πάρα πολλοί εδώ, έχουμε τους μετανάστες για να συμπληρώσουν αυτό το κενό, για να τελειώσουμε και σαν έθνος σιγά - σιγά. Άκουσα με προσοχή χθες τον κ. Δουζίνα να λέει για κάποιες έρευνες που έχουν γίνει από τα μεγαλύτερα ινστιτούτα - εταιρείες στην Αμερική - τώρα, το πώς εσείς έχετε για παράδειγμα την Αμερική, είναι ένα άλλο θέμα, δεν έχει να κάνει αυτό - οι οποίες, λέει, είναι υπέρ της υιοθεσίας και της αναδοχής παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Μήπως, όμως, πίσω από αυτές τις εταιρείες, αυτά τα ινστιτούτα, αυτά τα ιδρύματα - δεν ξέρω κι εγώ ποιοι είναι αυτοί - υπάρχουν κάποιοι χρηματοδότες που προσπαθούν να μας προωθήσουν, να μας πάνε στη νέα τάξη πραγμάτων - που ήδη έχουμε μπει σε αυτό το κομμάτι, δεν το συζητάμε - για να τελειώνουμε μια κι έξω την οικογένεια, να τελειώνουμε μια κι έξω ένα καλό κοινωνικό κράτος; Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι ειδικοί; Υπάρχουν, όμως, και άλλοι ειδικοί που δεν τους έχετε αναφέρει εσείς, που λένε παραδείγματα για τα παιδιά που έχουν ζήσει τέτοιες καταστάσεις. Με αυτό το νομοσχέδιο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εσείς οι ίδιοι δημιουργείτε παιδιά ενός κατώτερου θεού. Γιατί όταν ένα παιδάκι θα το πηγαίνει ο μπαμπάς α΄ και ο μπαμπάς β΄ στο σχολείο ή η μαμά α΄ και η μαμά β΄ και θα βλέπει τα άλλα τα παιδάκια που θα τα πηγαίνουν ο πατέρας τους και η μητέρα τους, ούτως ή άλλως θα νοιώθει μειονεκτικά.
Υπάρχει και γ΄.
Υπάρχει και γ΄; Πάρα πολύ ωραία! Έχετε προχωρήσει πάρα πολύ. Συγχαρητήρια! Θα περάσετε και τα υπόλοιπα κράτη της Βόρειας Ευρώπης εσείς! Άκουσα την κ. Βάκη να λέει: «Κανένα παιδί σε κανένα ίδρυμα, κανένα παιδί να μην υπάρχει στα αζήτητα». Σας το είπα και πριν: Τι έχετε κάνει γι' αυτό; Εγώ δεν έχω ακούσει ποτέ να τιμωρηθεί κάποιος. Και όλα αυτά τα χρόνια, από μικρό παιδί θυμάμαι ανθρώπους που συζητούσαν, που δεν μπορούσαν να κάνουν ένα παιδί, θυμάμαι ετερόφυλα ζευγάρια να προσπαθούν χρόνια και να υπάρχει μια γραφειοκρατία που να φέρνει πίσω όλη αυτή την κατάσταση. Και θυμάμαι ετερόφυλα ζευγάρια, που τηρούσαν όλες τις προϋποθέσεις, να μην μπορούν να υιοθετήσουν και ένα και δύο και τρία παιδιά. Γνωρίζω τέτοια ζευγάρια. Όμως, δυστυχώς, δεν γινόταν τίποτε. Αυτά τα παιδιά έπρεπε να υπήρχαν στα αζήτητα με το σημερινό σύστημα που υπάρχει. Μάλλον το σύστημα θέλει να υπάρχουν παιδιά στα αζήτητα. Άκουσα χθες την κ. Χριστοδουλοπούλου να μιλάει για τα κακοποιημένα παιδιά. Και ρωτάω: Έχει τιμωρηθεί κανένας; Εσείς έχετε κάνει κάτι για να τιμωρήσετε κανέναν από αυτούς που είναι στα ιδρύματα και κακοποιούν τα παιδιά; Όντως γίνεται και από ετερόφυλα ζευγάρια. Όντως υπάρχουν. Είναι μια πολύ μικρή μειοψηφία που κακοποιεί τα παιδιά. Τι έχετε κάνει; Τίποτε απολύτως. Είπαμε: νόμος Παρασκευόπουλου, αποσυμφόρηση των φυλακών, έξω οι βιαστές, έξω οι φονιάδες, έξω οι κλέφτες, έξω οι απατεώνες, έξω όλοι. Πιστεύουμε ότι οι γάμοι των ομοφυλόφιλων και η υιοθεσία των παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια σταματούν την ανθρώπινη εξέλιξη στον πλανήτη. Επομένως δεν είναι φυσιολογικό και σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει νόμιμο. Τα παραδείγματα και οι έρευνες που έχουν γίνει σε κράτη της Δύσης έχουν δείξει παιδιά με ψυχολογικά προβλήματα και κατ' επέκταση μελλοντικούς προβληματικούς ενήλικες. Με αυτό το νομοσχέδιο καταρρίπτετε τον θεσμό της οικογένειας. Αφού πρώτα με τους μνημονιακούς νόμους που έχετε περάσει, με τα κόκκινα δάνεια, με αυτά που έχουν επιβάλει οι τοκογλύφοι, τους παίρνετε τα σπίτια, τώρα ξεκληρίζετε μια και καλή την οικογένεια. Από την άλλη, οι ομοφυλόφιλοι εκ γενετής είναι ένα πάρα πολύ μικρό ποσοστό παγκοσμίως. Κάποιοι, όμως, στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο προωθούν την ομοφυλοφιλία με κάθε τρόπο. Βλέπουμε και παιδοψυχολόγους που βγαίνουν και μιλάνε. Βλέπουμε ένα παιδάκι στο εξωτερικό που το σέρνουν δύο μπαμπάδες από το χέρι ντυμένο γυναίκα, έχοντας βαμμένα τα χείλια και με τα μάτια του και το πηγαίνουν σε όλα τα gay pride. Και θέλω να ρωτήσω: Κάνετε κάθε χρόνο gay pride εδώ. Και βγήκαν και άλλοι, όπως ο κ. Μπακογιάννης και έλεγε γιατί να μην γίνει gay pride. Έχει ζηλέψει ο κ. Μπακογιάννης στη Λαμία. Να το πάνε και εκεί, να γίνει σε όλη την Ελλάδα. Τα παιδάκια αυτά θα τα παίρνει ο μπαμπάς και ο μπαμπάς και η μαμά και η μαμά να τα πηγαίνει στα gay pride να βλέπουν; Αυτά τα παραδείγματα θα τους δώσουν; Δεν θα τα μυήσουν σε αυτό; Τη θέση μου την έχω πει ανοιχτά για τους ομοφυλόφιλους: Ο καθένας όταν κλείνει την πόρτα του σπιτιού του είναι βασιλιάς μέσα στο σπίτι του. Δεν μπορεί κανένας, μα κανένας, να του πει τι θα κάνει. Όμως, δεν μπορούν αυτοί να μας επιβάλουν κάποια πράγματα έξω. Δεν μπορούν, δεν είναι ικανοί να μεγαλώσουν παιδιά. Τα παιδιά τα μεγαλώνει ένας πατέρας και μια μητέρα, όπως έχουμε γεννηθεί όλοι μας εδώ μέσα. Δεν θα σταματήσετε ούτε εσείς ούτε η ψευτοπολιτισμένη Δύση την εξέλιξη. Γιατί αυτή τη στιγμή ο δυτικός πολιτισμός είναι σε παρακμή, είναι σε σήψη, είτε το θέλετε είτε δεν το θέλετε. Έχουμε παραδείγματα στη βόρεια Ευρώπη, ξέρουμε τι γίνεται. Στη Νορβηγία έχουν προχωρήσει πάρα πολύ: Αρπάζει το σύστημα, αρπάζει το ίδιο το κράτος, παιδιά από τους γονείς τους. Αν θέλετε κι εσείς να τα εφαρμόσετε στην πορεία εδώ, με γεια σας με χαρά σας! [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Όσο για τη Νέα Δημοκρατία, μην κοροϊδεύετε τον κόσμο, κύριοι. Κάποιοι «ναι» και κάποιοι «όχι»; Γιατί δεν παίρνετε μια θέση; Η κ. Μπακογιάννη είναι υπέρ. Ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας είναι υπέρ. Βγήκε και το έκανε βούκινο. Πάρα πολλοί! Αφού είστε ένα φιλελεύθερο κόμμα, γιατί δεν βγαίνετε να το πείτε ανοιχτά; Ή όσοι αντιτίθεστε σε αυτά τα πράγματα, σηκωθείτε και φύγετε. Είναι πολύ σοβαρό αυτό το νομοσχέδιο. Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Κι εγώ ευχαριστώ. Προχωρούμε με τον κ. Σαρακιώτη, Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Ορίστε, κύριε Σαρακιώτη, έχετε τον λόγο για επτά λεπτά παρακαλώ.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. «Ξεκίνησα πηγαίνοντας στο «ΜΗΤΕΡΑ» για να πάρω πληροφορίες. Το είχα ψάξει πολύ πριν και πήγα εκεί γιατί είναι το κέντρο με τα περισσότερα παιδιά. Με το που άκουσαν ότι είμαι άγαμη και ουσιαστικά μόνη, το πρώτο πράγμα που μου είπαν είναι ότι «ναι, φυσικά μπορείτε να υιοθετήσετε…» - δεν μου το αρνήθηκαν αυτό - «…αλλά η αναμονή θα είναι τεράστια για εσάς». Προτεραιότητα έχουν τα έγγαμα ζευγάρια με λίστα αναμονής τέσσερα με πέντε χρόνια, μετά έρχονται τα ζευγάρια που ήδη έχουν αποκτήσει ένα παιδί και μετά ερχόμουν εγώ. Αυτό σημαίνει, δηλαδή, μια επταετία με δεκαετία. Και τότε είχα μιλήσει με πολλούς συναδέλφους που είχαν δουλέψει σε τέτοια κέντρα και μου έλεγαν ότι υπήρχε περίπτωση να μην γίνει ποτέ το τηλεφώνημα ακόμη και μετά από δέκα χρόνια. Με απογοήτευσε το γεγονός ότι θα περιμένω δέκα χρόνια. Διερωτήθηκα: Πού θα είμαι μετά από τόσα χρόνια; Θα είμαι καλά; Θα έχω δουλειά;». Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η παραπάνω ιστορία είναι μόνο μία από τις χιλιάδες οι οποίες έχουν δει το φως της δημοσιότητας και περιγράφουν τον ανάλγητο τρόπο με τον οποίο επί τόσα χρόνια αντιμετωπίζαμε τα ζητήματα της αναδοχής και της υιοθεσίας. Σήμερα τιθέμεθα ενώπιον των ευθυνών μας ως πολιτικό σύστημα, ως πολίτες μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας, ως αιρετοί αντιπρόσωποι του ελληνικού λαού. Καλούμαστε να επιλέξουμε την πλευρά της ιστορίας η οποία θα χαρακτηρίσει τον καθένα μας ξεχωριστά ως εκπρόσωπο της προόδου ή της συντήρησης, της ισότητας ή των διακρίσεων, της κοινωνικής αλληλεγγύης ή της οπισθοδρομικότητας. Πολλά ερωτήματα και αρκετοί προβληματισμοί κατατίθενται και ουδείς μπορεί να αποκλείσει κάποιον από τον δημόσιο διάλογο. Καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζεται κατά τρόπο εποικοδομητικό και παραγωγικό. Ωστόσο, πώς θα καταθέταμε αυτές τις απόψεις αν δεν θέταμε τα ζητήματα της προώθησης των θεσμών της αναδοχής και της υιοθεσίας προς συζήτηση; Για πόσο ακόμη θα κρύβαμε κάτω από το χαλί υπαρκτά προβλήματα; Δεν μας ενδιαφέρει, άραγε, να μειώσουμε τον χρόνο αναμονής των διαδικασιών αυτών ο οποίος συχνά έφτανε και τα δέκα χρόνια; Δεν μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε θεσμούς οι οποίοι θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα των παιδιών επί μίας ορθολογικής επιστημονικής βάσης; Εν τέλει, ποιος είναι ο ρόλος μας; Να διαμορφώνουμε το κοινωνικό κλίμα και να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες των καιρών ή να παρακολουθούμε παθητικά να επιβάλλονται απόψεις με βάση μόνο το θυμικό, στερούμενες κάθε επιστημονικής τεκμηρίωσης; Ας αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας. Το παρόν νομοσχέδιο συνιστά μια προσπάθεια εξορθολογισμού και θεσμοποίησης καθώς έρχεται να θέσει ένα τέλος σε ένα στείρο αναχρονιστικό καθεστώς το οποίο ευνοούσε τον ιδρυματισμό και αποθάρρυνε πολλούς συμπολίτες μας έστω και να σκεφτούν την προοπτική απόκτησης ενός παιδιού. Δίνει, επίσης, ένα αποφασιστικό χτύπημα σε φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας - κακουργηματικού, μάλιστα, χαρακτήρα - , όπως η εμπορία βρεφών ή παιδιών σε μικρή ηλικία. Συμπλέκει και συντονίζει το σύνολο των κοινωνικών δομών, των εργαλείων του κρατικού μηχανισμού προς την κατεύθυνση της υποστήριξης του παιδιού και της εν δυνάμει οικογένειας. Θέτει ένα τέρμα στην εσωστρέφεια και στις πελατειακές σχέσεις, αφού συμβάλλει στην αποϊδρυματοποίηση και στη συμμετοχή των παιδιών στην κοινωνική ζωή και στην εκπαίδευση με ισότιμο τρόπο. Το Υπουργείο και η αρμόδια Υπουργός έχουν καταθέσει πειστικά δείγματα γραφής, αφού έχουν ήδη ληφθεί αποφάσεις προς την κατεύθυνση της αποϊδρυματοποίησης, όπως στην περίπτωση των Λεχαινών μέσω γενναίας χρηματοδότησης. Το παρόν σχέδιο νόμου συνιστά μια μεγάλη ευκαιρία να συζητήσουμε ζητήματα τα οποία απασχολούν μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας επί δεκαετίες και έχουν επίκεντρο τα μέχρι πρότινος «ξεχασμένα» παιδιά. Αποτελούσε δυσαρμονία το γεγονός ότι το κοινωνικό αίτημα δεν έβρισκε ευήκοα ώτα στη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία. Το πολιτικό σύστημα δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με αυτό και οι έχοντες εξουσία περιόριζαν το ενδιαφέρον τους στις τυπικές επισκέψεις στα ιδρύματα κάθε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, με μόνο στόχο να χτίσουν και να ενισχύσουν ένα φιλάνθρωπο προφίλ. Ας ξεφύγουμε από την υποκρισία του παρελθόντος και ας επιδείξουμε το ελάχιστο επίπεδο κοινωνικής αλληλεγγύης επί ενός θέματος το οποίο, εν τέλει, άπτεται των δημοκρατικών, πολιτιστικών και ανθρωπιστικών αντανακλαστικών μας. Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε πολύ. Τον λόγο έχει τώρα η κ. Θελερίτη.
Κυρία Υπουργέ, αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι, σήμερα συζητάμε ένα σχέδιο νόμου που κάνει μια τομή στον τρόπο που η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται και σχεδιάζει το κοινωνικό κράτος, προχωρώντας ένα βήμα παρακάτω την κοινωνικοποίηση της μέριμνας και της φροντίδας των παιδιών και των ανηλίκων. Ζούμε σε μια εποχή που είναι επιτακτική ανάγκη να ενεργοποιηθούμε ως πολιτεία και ως πολίτες, ως κράτος και κοινωνία με αλληλεγγύη και κοινωνική ευαισθησία και να αναλάβουμε η κάθε μεριά τις ευθύνες που της αναλογούν απέναντι σε σοβαρά κοινωνικά φαινόμενα και ζητήματα, όπως την φροντίδα των παιδιών που την έχουν απωλέσει λόγω των πολέμων της ανέχειας, του κακοποιητικού περιβάλλοντος, της απώλειας των γονέων, τη φροντίδα των παιδιών και εφήβων με όρους ανθρωπιάς και στοργής και με σεβασμό στο δικαίωμά τους για μια πιο αξιοπρεπή ζωή με ίσα δικαιώματα στο παιχνίδι, στη μόρφωση, στα όνειρα και στην ισότιμη πρόσβαση στην ιδιότητα του πολίτη, την από - ιδρυματοποίηση των παιδιών και εφήβων που είναι έγκλειστοι και έγκλειστες σε ιδρύματα και διαφόρων τύπων στέγες και την καταπολέμηση των φαινομένων εμπορίου των παιδιών. Ζούμε σε μια εποχή που αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς, αναπροσδριορίζοντας έμφυλες ταυτότητες και έμφυλους ρόλους, αναπροσδιορίζοντας τη γονεϊκότητα και εμπλουτίζοντας δυναμικά ή και πολλές φορές ανατρέποντας, θα λέγαμε, το περιεχόμενο της μητρότητας και της πατρότητας, οι οποίες βέβαια σήμερα δεν ταυτίζονται αποκλειστικά με την αιματική σχέση ούτε με τη λεγόμενη βιολογική οικογένεια, αλλά με την επιλογή της γονεϊκής σχέσης είτε μέσω της αναδοχής που είναι ένας κοινωνικός θεσμός αλληλεγγύης είτε μέσω της υιοθεσίας - τεκνοθεσίας που είναι πιο παγιωμένος και νομικά πιο στέρεος θεσμός. Σε μια τέτοια, λοιπόν, εποχή η Κυβέρνηση τολμάει, θα έλεγα - και επιτρέψτε μου αυτήν την αντίφαση - το αυτονόητο. Προχωρά σε μια θεσμική τομή με δύο κεντρικούς άξονες και στόχους. Να μειώσει τον χρόνο αναμονής - ανέφεραν προηγούμενα οι συνάδελφοι δέκα χρόνια και αυτή είναι μια από τις καλές περιπτώσεις, θα λέγαμε - δημιουργώντας έτσι αφ' ενός αδιέξοδα και τραυματικές καταστάσεις τόσο για τους υποψήφιους και υποψήφιες αναδόχους και θετούς γονείς όσο και κυρίως για τα ίδια τα παιδιά και αφ' ετέρου τη θεσμική και επιστημονική θωράκιση της διαδικασίας μέσω της δημιουργίας μητρώων για τα ανήλικα παιδιά, για τους υποψήφιους και εγκεκριμένους και εγκεκριμένες υποψήφιες αναδόχους και θετούς γονείς. Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, διασφαλίζεται πλήρως η διαδικασία και γίνεται με απολύτως επιστημονικό τρόπο. Διασφαλίζεται ο έλεγχος των γονέων, δηλαδή κατά πόσο είναι κατάλληλοι να πάρουν ένα παιδί ή το συγκεκριμένο παιδί και τα δικαιώματα των ίδιων των γονέων, οι οποίοι και οι οποίες έχουν σε κάθε περίπτωση το δικαίωμα στη διαφανή και ταχεία υλοποίηση των απαιτούμενων διαδικασιών. Διότι γνωρίζουμε πολύ καλά πώς λειτουργούσε το σύστημα όλα αυτά τα χρόνια της αναδοχής. Οι λόγοι για τους οποίους ήταν τόσο μακρά η περίοδος αναμονής νομίζω ότι είναι γνωστοί και αναφέρθηκαν. Κατ' αρχάς η ελλιπής στελέχωση των κοινωνικών υπηρεσιών και κατά δεύτερον, η μεγάλη καθυστέρηση στη διενέργεια και ολοκλήρωση δύο απαιτούμενων κοινωνικών ερευνών. Η πρώτη είναι η έρευνα για την καταλληλότητα του υποψήφιου ζεύγους και η δεύτερη, το κατά πόσο το συγκεκριμένο ζευγάρι είναι κατάλληλο για να επιλέξει το συγκεκριμένο παιδί. Με το σχέδιο νόμου, λοιπόν, οι δύο αυτές έρευνες θα μπορούσαν να ανατίθενται και σε άλλες κοινωνικές υπηρεσίες, όπως για παράδειγμα των δήμων, αλλά και σε πιστοποιημένους κοινωνικούς λειτουργούς, που πιστοποιεί ο Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος. Από την άλλη, θωρακίζεται επίσης το σύστημα με την ψηφιοποιημένη διαδικασία, με αυτά τα τρία ηλεκτρονικά μητρώα που ανέφερα προηγουμένως και με αυτόν τον τρόπο επιτέλους, συνάδελφοι και συναδέλφισσες, σ' αυτή τη συγκεκριμένη χώρα θα γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των παιδιών που υπάρχουν στα ιδρύματα ή δίδονται για αναδοχή και υιοθεσία, όπως και τον ακριβή αριθμό των υποψηφίων γονέων. Άρα, για την ολοκλήρωση της διαδικασίας απαιτούνται τρεις ασφαλιστικές δικλείδες, δύο κοινωνικοί έλεγχοι και η επιτυχής και καινοτόμα, θα έλεγα, παρακολούθηση ενός επιμορφωτικού προγράμματος. Στο πλαίσιο αυτό συστήνεται και ένα κεντρικό όργανο για την παιδική προστασία, το Εθνικό Συμβούλιο Αναδοχής και Υιοθεσίας, το οποίο θα έχει όλη τη συμβουλευτική υποστήριξη στους φορείς παιδικής προστασίας και θα επιλύει προβλήματα ερμηνείας του νόμου, θα επιβλέπει πανελλαδικά την εφαρμογή του θεσμού της αναδοχής και υιοθεσίας. Το σχέδιο νόμου εκτός από την τομή στο κοινωνικό κράτος, προχωράει σε μια αυτονόητη και προοδευτική επέκταση δικαιωμάτων και ελευθεριών που αφορούν τη δυνατότητα αναδοχής από ζευγάρια με σύμφωνο συμβίωσης. Αρκετά ζήσαμε από χθες με τις αναφορές στον σκοταδισμό και τα φοβικά σύνδρομα. Επιτέλους, δεν κάνουμε επανάσταση! Αστικό κράτος και κράτος πρόνοιας φτιάχνουμε. Μην τρελαθούμε! Γι' αυτό άλλωστε και η συντριπτική πλειοψηφία των φορέων που κλήθηκαν στην Επιτροπή των Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής εξέφρασαν απόψεις που υιοθετούν αυτόν τον θεσμό. Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος: «Παιδοκεντρική στόχευση, κατάργηση διακρίσεων με στόχο κανένα παιδί να μην ιδρυματοποιείται κι ενεργητική συμμέτοχη των επαγγελματιών». Πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης: «Σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση για την παιδική προστασία και αποϊδρυματοποίηση». Πρόεδρος του Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης: «Είναι η καλύτερη διαδικασία. Πρέπει να γίνει σε οικογένεια που προσφέρει αγάπη και ηρεμία στα παιδιά. Ως εκ τούτου, ό,τι είναι ετερόφυλο δεν είναι απαραίτητα καλό κι ό,τι είναι ομόφυλο δεν είναι απαραίτητα κακό». Η Συνήγορος για τα Δικαιώματα του Παιδιού: «Το πιο σημαντικό για τα παιδιά που πάνε σε ανάδοχες οικογένειες είναι ο γονέας να διαθέτει ψυχική διαθεσιμότητα που θα κρίνεται ad hoc και όχι βάσει σεξουαλικής ταυτότητας». [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας της κυρίας Βουλευτού]] Τέλος, ο Διευθυντής Ψυχικής Υγείας του Ινστιτούτου Υγείας Παιδιού είπε: «Δεν τίθεται πρόβλημα ψυχικής υγείας για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλα ζευγάρια. Είναι άνευ νοήματος που η συζήτηση εστιάζεται στην αναδοχή από ομόφυλα ζευγάρια. Στην παγκόσμια κοινωνία έχει αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα για την ψυχική υγεία των παιδιών ούτε και επηρεάζει περισσότερο τον σεξουαλικό προσανατολισμό σε σχέση με άλλους γονείς». Ολοκληρώνοντας, συνάδελφοι και συναδέλφισσες, επειδή οι ειδικοί και οι επιστήμονες έχουν τοποθετηθεί στη Βουλή και γνωρίζουμε ότι η ομογονεϊκότητα δεν αποβαίνει σε βάρος των παιδιών, επειδή η πραγματικότητα έχει αλλάξει και μας έχει ξεπεράσει με δεδομένο ότι χιλιάδες παιδιά μεγαλώνουν σε εναλλακτικές ή σε νέες μορφές οικογένειας, με έναν ή δύο γονείς ομοφυλόφιλους, εντός ομογονεϊκών οικογενειών, υιοθετημένα από τους συντρόφους ενός γονέα τους ή σε καθεστώτα ανεπίσημης αναδοχής από ομοφυλόφιλες ή ομοφυλόφιλους που παίζουν ρόλο στην ανάπτυξή τους, επειδή υπάρχουν μη ετερόφυλα παιδιά, μη ετερόφυλοι άνθρωποι και μη ετερόφυλοι γονείς, επειδή η αγάπη και η φροντίδα που εισπράττει ένα παιδί στο οικογενειακό περιβάλλον, αλλά και η ελεύθερη και ανοιχτή διαπαιδαγώγηση δεν έχουν σχέση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό, επειδή, τέλος, η αναδοχή είναι θεσμός κοινωνικής αλληλεγγύης, φιλοξενίας και μορφή εναλλακτικής γονεϊκότητας που υπαγορεύεται από την κοινωνική ανάγκη να μην μένουν παιδιά σε ιδρύματα, σας καλώ να βάλουμε τέλος στις συντηρητικές και στερεότυπες αντιλήψεις και προκαταλήψεις και να ψηφίσουμε με ισχυρή πλειοψηφία το σχέδιο νόμου για την προώθηση και ενίσχυση του θεσμού της αναδοχής και της υιοθεσίας. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κι εγώ σας ευχαριστώ, κυρία Θελερίτη. Προχωρούμε με τη Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Μεγαλοοικονόμου. Ορίστε, κυρία Μεγαλοοικονόμου, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα να πω ότι η σημερινή συνεδρίαση είναι μια ιστορική συνεδρίαση για το ελληνικό Κοινοβούλιο. Τα θέματα που αφορούν παιδιά είναι τα πιο σοβαρά θέματα για την κοινωνία μας, ακόμη - να επεκταθώ - και για την πατρίδα μας, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για παιδιά που για πολλούς και διάφορους λόγους δεν έχουν ένα σταθερό, υγιές οικογενειακό περιβάλλον και, επομένως, η πολιτεία αναλαμβάνει να υποκαταστήσει τους γονείς που δεν υπάρχουν και τη φροντίδα τους. Το σημερινό νομοσχέδιο θεωρώ ότι είναι μια αληθινή τομή, ένα τεράστιο βήμα στην πραγματική στήριξη των παιδιών, που χρήζουν είτε αναδοχής είτε υιοθεσίας. Είναι η πρώτη ειλικρινής προσπάθεια στα μεταπολιτευτικά χρόνια για να αποκτήσουμε ένα σύγχρονο σύστημα αναδοχής και υιοθεσίας, το οποίο θα καταλήγει στο να βοηθάμε αυτά τα παιδιά να ζήσουν μια, όσο το δυνατόν, πιο φυσιολογική ζωή. Μέχρι σήμερα, οι διαδικασίες ήταν τόσο αργοκίνητες, τόσο γραφειοκρατικές, που ουσιαστικά οι περισσότεροι υποψήφιοι για υιοθεσία απογοητεύονταν και εγκατέλειπαν αυτήν τη διαδικασία. Ερωτώ: Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Να παρατηρείται μεγάλη αύξηση στις ιδιωτικές υιοθεσίες, αυτές, δηλαδή, που δεν απαιτούν την τόσο χρονοβόρα διαδικασία, αλλά γίνονται απ' ευθείας από τον φυσικό γονιό προς τον θετό με μια απλή επικύρωση στο δικαστήριο. Ως γνωστόν, είναι μεγάλο το ποσοστό αυτών των ιδιωτικών υιοθεσιών, οι οποίες υποκρύπτουν και οικονομικές συναλλαγές. Δεν είναι τόσο αθώες! Και όσο κι αν το θεωρούμε θλιβερό και απαράδεκτο, αυτό συμβαίνει. Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις αρνούνταν επί δεκαετίες να ασχοληθούν με το πρόβλημα. Αποποιήθηκαν τις ευθύνες τους και άφηναν τα περισσότερα παιδιά που χρήζουν βοήθειας, να χαθούν μέσα στα γρανάζια ενός απαρχαιωμένου και εντελώς αναποτελεσματικού μηχανισμού. Το μόνο ευτυχές σημείο της αργοπορίας σε αυτή τη διαδικασία από την απραξία αυτή της πολιτείας, είναι ότι δημιουργήθηκαν πάρα πολλές ιδιωτικές οργανώσεις και ιδρύματα, τα οποία βοήθησαν - και βοηθούν μέχρι σήμερα - τα παιδιά που έχουν ανάγκη κι έτσι υποκαθιστούν το κράτος. Η απουσία υπεύθυνου και σοβαρού κράτους για την προστασία των παιδιών που δεν έχουν οικογένεια ή που πρέπει να προστατευθούν από μια επικίνδυνη οικογένεια, τελειώνει σήμερα με αυτό το νομοσχέδιο. Είναι πάρα πολλές οι διατάξεις που κάνουν τεράστια διαφορά στον τρόπο που θα λειτουργήσει από εδώ και πέρα το σύστημα αναδοχής και υιοθεσίας. Κατ' αρχάς, η δημιουργία του ηλεκτρονικού Εθνικού Μητρώου Υποψηφίων Αναδόχων Γονέων και του Εθνικού Μητρώου Εγκεκριμένων Αναδοχών Ανηλίκων θα μας επιτρέψουν να έχουμε μια συγκεκριμένη και άμεση εικόνα τόσο των παιδιών που έχουν ανάγκη να βρουν ανάδοχη οικογένεια, όσο και των οικογενειών που μπορούν να γίνουν ανάδοχες. Έπειτα, ένα άλλο σημαντικό σημείο είναι η ειδική μέριμνα που λαμβάνεται για τα παιδιά με αναπηρία και σοβαρές ψυχικές διαταραχές, τα οποία, φυσικά, χρήζουν ειδική φροντίδα. Αυτά θα μπορούν να έχουν ως ανάδοχους επαγγελματίες, οι οποίοι θα γνωρίζουν πώς θα χειριστούν τις ανάγκες τους. Τέλος, θα ήθελα να κάνω μια ιδιαίτερη αναφορά στα προγράμματα επιμόρφωσης που οφείλει να παρακολουθήσει κάποιος, προκειμένου να μπορέσει να εγγραφεί στο Μητρώο Υποψηφίων Αναδόχων Γονέων. Είναι πια μια πολύ σημαντική προϋπόθεση που δείχνει τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται η αναδοχή. Ας μην ξεχνάμε ότι όσο καλή διάθεση κι αν έχει κάποιος, δεν είναι απαραίτητο να είναι πλήρως προετοιμασμένος για να γίνει ανάδοχος. Η εκπαίδευση και η επιμόρφωση είναι ένα σημαντικό σημείο και άκρως απαραίτητο κομμάτι γι' αυτή τη διαδικασία. Μπορεί να έχει όλη την καλή θέληση, αλλά δεν έχει τις δυνατότητες. Δεν θα ήθελα να αναλύσω περισσότερο τα επιμέρους άρθρα. Εξάλλου, εξαιρετικοί συνάδελφοι που προηγήθηκαν, έδωσαν μια τέλεια εικόνα αυτών των ρυθμίσεων. Θέλω να κάνω μια μικρή αναφορά στο θέμα που έχει τραβήξει περισσότερο από τα υπόλοιπα τα φώτα της δημοσιότητας. Μιλάω, φυσικά, για τη δυνατότητα που θα έχουν πια να γίνουν ανάδοχοι γονείς τα ζευγάρια που έχουν συντάξει σύμφωνο συμβίωσης, είτε ομόφυλα είτε ετερόφυλα. Τα σύμφωνα συμβίωσης ομόφυλων ζευγαριών - έκανα κάποια έρευνα, δεν είμαι και τελείως σίγουρη - είναι περίπου τετρακόσια. Θεωρείτε ότι όλα αυτά τα ζευγάρια, τα ομόφυλα, έχουν τη διάθεση να γίνουν ανάδοχοι γονείς; Εγώ δεν το πιστεύω. Επίσης, όπως γνωρίζετε, υπάρχουν ετερόφυλα ζευγάρια που έχουν τελέσει πολιτικό ή θρησκευτικό γάμο και δεν επιθυμούν, προς το παρόν, να αποκτήσουν τέκνα για πάρα πολλούς λόγους. Υπάρχουν γυναίκες καριέρας. Υπάρχουν άτομα που θέλουν να ταξιδεύουν. Δηλαδή, επειδή έχουν τελέσει έναν πολιτικό ή θρησκευτικό γάμο πρέπει να αποκτήσουν και τέκνα; Κύριοι συνάδελφοι, εάν προσέξετε στη γαμήλια τελετή λέει, «Αυξάνεστε και πληθύνεστε». Δηλαδή, για την Εκκλησία ο γάμος δεν αφορά μία ευχαρίστηση, αλλά έχει ως αυτοσκοπό μόνο να κάνουμε τέκνα. Λοιπόν, αυτοί είναι αμαρτωλοί. Κάθε φορά που έρχονται σε επαφή πρέπει να κάνουν και ένα τέκνο. Αυτό λέει η θρησκεία. Ακόμη και αντισύλληψη να παίρνεις, είσαι αμαρτωλός! Θα κάνεις ένα, δύο παιδιά; Όσα μπορείς θα κάνεις. Μόνο αυτός είναι ο σκοπός κατά τη θρησκεία, να αποκτήσεις τέκνα. Με αυτό το σκεπτικό, θεωρείτε καλύτερο μία οικογένεια που έχει παιδιά και δεν μπορεί να τα αναθρέψει, να τα βάλει σε ένα ίδρυμα ή να πεινάνε ή να επαιτούν, παρά να δοθούν σε μία ανάδοχη οικογένεια, χωρίς να αποκοπούν από τη φυσική τους οικογένεια, από τους φυσικούς τους γονείς και από τα αδέλφια τους; [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας της κυρίας Βουλευτή]] Ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε. Γνωρίζω ότι ένα μέρος της κοινωνίας μας έχει αντιδράσει σε αυτή τη δυνατότητα. Αντιλαμβάνομαι ότι το άγνωστο μας κάνει πάντα διστακτικούς και μας φοβίζει. Δεν θα μιλήσω για το αυτονόητο, δηλαδή την εναλλακτική να παραμείνουν τα παιδιά σε αυτά τα ιδρύματα. Όμως, θέλω να δούμε όλοι μας τη γενικότερη εικόνα. Το νομοθετικό Σώμα είναι εδώ για να κάνει πραγματικότητα τις ανάγκες της κοινωνίας, με βάση την εποχή που ζούμε, όχι την εποχή του 1960 ή του 1821, αλλά την εποχή του 2018. Εάν δεν ήταν πραγματικά έτοιμη η κοινωνία γι' αυτό το βήμα, δεν θα μπορούσαμε σήμερα να το συζητάμε στη Βουλή. Εξάλλου, πέραν των όποιων μεμονωμένων αντιδράσεων, στο σύνολό της η ελληνική κοινωνία δεν δείχνει να έχει καμμία αντίρρηση σε αυτή τη ρύθμιση. Και, μάλιστα, ο εκπρόσωπος της Εκκλησίας δεν αναφέρθηκε στο σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ή ετερόφυλα ζευγάρια. Του έκανα ερώτηση. Αναφέρθηκε μόνο στο ότι χωρίζουν πιο εύκολα με το σύμφωνο συμβίωσης. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας της κυρίας Βουλευτή]] Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε. Είναι σημαντικό. Και του είπα ότι με τον καινούργιο νόμο, ακόμη και θρησκευτικός να είναι ο γάμος, όταν συμφωνούν και τα δύο μέρη σε ένα μήνα μπορεί να διαλυθεί ο γάμος σε συμβολαιογράφο. Δηλαδή, τον προβλημάτιζε εάν θα είναι μία εβδομάδα, μία ημέρα ή ένας μήνας; Χαίρομαι ιδιαίτερα για το γεγονός ότι συζητάμε επί ενός νομοσχεδίου που θα βοηθήσει στην πράξη και όχι στη θεωρία τα παιδιά και τους εφήβους, που έχουν στερηθεί ό,τι πιο πολύτιμο, την οικογένειά τους. Είναι παιδιά που από πολύ νωρίς βρέθηκαν μόνα στη ζωή και είδαν το πιο σκληρό κομμάτι της πραγματικότητας. Αυτά τα παιδιά σήμερα τα στηρίζουμε όλοι μας.
Κυρία Μεγαλοοικονόμου, παρακαλώ ολοκληρώστε.
Τελειώνω σε μισό λεπτό. Ελπίζουμε οι επόμενες γενεές παιδιών που θα περάσουν από τη διαδικασία της αναδοχής και της υιοθεσίας, να ζήσουν από κοντά το ανθρώπινο σύστημα που θα τα βοηθήσει να γίνουν ευτυχισμένοι ενήλικες. Σας ευχαριστώ.
Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Ένωσης Κεντρώων, ο κ. Μεγαλομύστακας, έχει τον λόγο για δώδεκα λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κυρία Υπουργέ, θέλω να ξεκινήσω θέτοντας κάποιους πυλώνες που πρέπει να θέσουμε για να συζητήσουμε αυτό το θέμα. Πρώτα από όλα δεν νομίζω ότι δίνει πεδίο αυτό το νομοσχέδιο για αντιπαραθέσεις και αντιπολίτευση. Έχω την εντύπωση ότι όλοι εδώ μέσα πιστεύουμε ότι το σωστό είναι ένα: το καλό των παιδιών. Επομένως δεν υπάρχει λόγος να ανεβάζουμε τους τόνους, δεν υπάρχει λόγος και χώρος για μικροπολιτικές και αντιπολιτευτικές φαμφάρες. Αυτό το νομοσχέδιο δεν θα έπρεπε να το συζητάμε σήμερα. Θα έπρεπε να έχει συζητηθεί πολλά χρόνια πριν. Είμαστε κρυμμένοι πίσω από τον ήλιο. Καλά κάνετε και το φέρνετε. Ως ιδέα είναι πολύ καλό, αλλά δεν είναι ούτε τομή - πράγμα που είπαν πάρα πολλοί συνάδελφοί σας του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ - ούτε κάτι ρηξικέλευθο, ούτε κάτι καινοτόμο, ούτε κάτι το οποίο θα πρέπει να μας ενθουσιάζει. Ίσα - ίσα εμένα με λυπεί το γεγονός ότι έχουμε φθάσει στο 2018 για να μάθουμε στην Ελλάδα πόσοι είναι αυτοί που θέλουν να πάρουν με αναδοχή ή με υιοθεσία κάποιο παιδί ή πόσα είναι τα παιδιά τα οποία βρίσκονται σε ιδρύματα ή ακόμα και στους δρόμους. Αυτό είναι ένα λυπηρό γεγονός. Από εκεί και ύστερα, το νομοσχέδιο, όπως έχει έρθει, εμάς δεν μας ικανοποιεί σε καμμία περίπτωση ούτε νομικά, αλλά ούτε και πολιτικά. Να εξηγήσω γιατί δεν μας ικανοποιεί νομικά: Διαβάζοντας το νομοσχέδιο, πέρα από το ότι υπάρχουν αντιγραφές από ένα νομοσχέδιο που ήθελε να φέρει τότε η Νέα Δημοκρατία - που και αυτό δεν ήταν κακό - φαίνεται ότι δεν στήθηκε σωστά. Δεν υπάρχουν καταργούμενες διατάξεις σε αυτό το νομοσχέδιο. Δηλαδή, ποια μητρώα θα ισχύουν; Τα παλιά ή τα νέα; Εδώ υπάρχει ένα πρόβλημα και για αυτούς που θα έχουν τη διοίκηση των ιδρυμάτων και θα παίρνουν τις αποφάσεις, αλλά και για τους δικαστές, αν χρειαστεί κάποια στιγμή. Σύμφωνα με ποια μητρώα θα αποφασίζουν; Σύμφωνα με τα παλιά μητρώα ή με τα νέα μητρώα; Επίσης, επειδή όλοι ξέρουμε καλά τι σημαίνει «Ελλάδα» και τι «ελληνικό δημόσιο», δεν ξέρω πόσο λειτουργικό θα είναι το θέμα με τους κοινωνικούς λειτουργούς των δήμων και των ιδιωτών. Εδώ έναν κόμβο θέλεις να κάνεις σε έναν δρόμο και αν μπλέξει ο δήμος με την αποκεντρωμένη, δημιουργείται ένα μέγα πρόβλημα που μπορεί να σε καθυστερήσει ακόμα και έναν χρόνο. Αυτά τα φοβόμαστε, διότι δεν έχουμε φτιάξει τον υπόλοιπο μηχανισμό. Στη θεωρία είναι καλά. Φοβόμαστε πολύ ότι στην πράξη θα δυσκολευτείτε πάρα πολύ να τα εφαρμόσετε και εμείς ακόμη περισσότερο να τα ελέγξουμε. Το άλλο θέμα που δημιουργείται είναι ότι δεν έχει έρθει νομοσχέδιο, δεν μας έχετε φέρει νομοσχέδιο, το οποίο να κανονίζει και να ρυθμίζει τις καταστάσεις με τα ιδρύματα. Χθες άκουσα από κυβερνητικό Βουλευτή να αναφέρει ότι κάποια από αυτά τα ιδρύματα προστασίας των παιδιών - μην τα βάζουμε όλα σε ένα τσουβάλι - είναι κολαστήρια. Είναι ντροπή για εμάς, για όλους εμάς και για τον κύριο που το ανέφερε, να τα αποκαλεί κολαστήρια, όταν εμείς είμαστε αυτοί οι οποίοι πρέπει να βελτιώσουμε τις συνθήκες στην Ελλάδα μας και ειδικότερα για τα παιδιά μας και ειδικότερα για αυτά τα παιδιά που είχαν την ατυχία να βρίσκονται μέσα σε ένα ίδρυμα, ακόμα και αν αυτό το ίδρυμα λειτουργεί άψογα, διότι δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτό συνάδει με την κανονικότητα. Άρα, θα έπρεπε πρώτα να λύσουμε το θέμα των ιδρυμάτων, γιατί ακόμη και τώρα που λέτε ότι οι διαδικασίες θα γίνονται ακόμη πιο γρήγορα, σίγουρα το παιδί θα κάτσει σε ένα ίδρυμα για έναν, ενάμιση χρόνο. Δεν μπορούμε να λέμε «κολαστήρια» τα ιδρύματα, μέσα στα οποία θα βάλουμε τα παιδιά μας. Δεν μπορώ να το διανοηθώ αυτό. Εφ' όσον γνωρίζουμε ότι είναι κολαστήρια, ας τα αλλάξουμε σήμερα, αφού δεν τα άλλαξαν οι προηγούμενοι. Δεν κατηγορώ μόνο εσάς για αυτό, γιατί το μεγάλο φάουλ έγινε όλα αυτά τα χρόνια. Ξέρω σε τι κατάσταση βρισκόμαστε, ξέρω πού βρίσκεται η οικονομία μας, αλλά μιλάμε για τα παιδιά. Επομένως, δεν μας αρέσει αυτό που γίνεται, δεν μας αρέσει ο τρόπος με τον οποίο ήρθε το νομοσχέδιο, δεν μας ικανοποιεί σε καμμία περίπτωση το πώς το διαχειριστήκατε εσείς, γιατί κάνατε απλώς το αυτονόητο, όπως αναφέρατε πολλοί από εσάς. Κάνατε απλώς το αυτονόητο και δεν το κάνατε σωστά! Μας κατηγόρησαν κάποιοι ότι δεν υποστηρίζουμε αυτό το νομοσχέδιο, γιατί είναι ένα καλό νομοσχέδιο. Σας εξηγώ ότι ως ιδέα το νομοσχέδιο είναι καλό, αλλά από εκεί και ύστερα δεν μας ικανοποιεί. Πρώτα από όλα, θέλουμε να εκφράσουμε τις αντιρρήσεις μας για το άρθρο 8. Όταν είχαμε ανεβεί ξανά σε αυτό το Βήμα για να τοποθετηθούμε είτε για το σύμφωνο συμβίωσης είτε για την αλλαγή ταυτότητας, είχαμε εκφράσει την αντίδρασή μας, παρ' όλο που υπερψηφίσαμε το σύμφωνο συμβίωσης και είχαμε επιστήσει την προσοχή, είχαμε χτυπήσει το καμπανάκι για τις υιοθεσίες τότε από ομόφυλα ζευγάρια, αλλά και για την αναδοχή. Γιατί; Όχι γιατί είμαστε συντηρητικοί ή σκοταδιστές - σε αυτόν τον χώρο που κινείται αυτό το νομοσχέδιο, δεν θα έπρεπε να μιλάμε ούτε για συντηρητικούς ούτε για προοδευτικούς ούτε για τίποτα από αυτά - αλλά πολύ απλά γιατί άκουσα πάρα πολλούς συναδέλφους μου από τον ΣΥΡΙΖΑ να μιλάνε για φυσιολογικότητα και κανονικότητα. Επίσης, άκουσα πάρα πολλούς να μιλάνε για το δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Αυτά τα δύο έρχονται σε μία αντίφαση. Δεν λέω σε καμμία περίπτωση και κανένας από τον χώρο μου, από την Ένωση Κεντρώων, δεν πιστεύει ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι κακοί άνθρωποι ή ανίκανοι να διαχειριστούν ένα τέτοιο θέμα. Αυτό που πιστεύουμε είναι ότι είναι ενάντια σε όλα μας τα «πιστεύω», είτε αυτά είναι θρησκευτικά είτε είναι οι κανόνες της φύσης είτε είναι τα κοινωνικά. Πρώτα απ' όλα ο μέσος Έλληνας δεν γνωρίζει τη διαφορά αναδοχής και υιοθεσίας. Δεν θα έπρεπε να λειτουργήσουμε έτσι ώστε να δημιουργηθούν οι απαραίτητες δομές, να γίνουν οι απαραίτητες καμπάνιες, για να ενημερωθεί ο κόσμος, να γνωρίζει, να γίνει κτήμα του και να μην δημιουργηθεί αυτή η διχόνοια; Αν κυκλοφορήσετε έξω και συζητήσετε με τον κόσμο, θα δείτε ότι υπάρχουν πολλοί που είναι υπέρ και ακόμα περισσότεροι που είναι κατά. Και σας το λέω με πλήρη συνείδηση αυτό. Έχω κάνει πάρα πολλές συζητήσεις, γιατί με προβληματίζουν πάρα πολύ τα νομοσχέδια που αφορούν παιδιά και το τελευταίο που χρειαζόμαστε σήμερα στην Ελλάδα είναι να δημιουργηθούν τέτοιου είδους διχόνοιες. Άκουσα πάρα πολλούς ομιλητές να λένε ότι εγκεκριμένοι επιστήμονες έχουν αποφανθεί και έχουν κάνει μελέτες, σύμφωνα με τις οποίες δεν υπάρχει κάποιο θέμα αν ένα παιδί μεγαλώσει σε μία ομόφυλη οικογένεια. Ξέρετε και εσείς ότι οι ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες σε καμμία περίπτωση δεν έχουν την επιστημονική αντικειμενικότητα των θετικών επιστημών. Συνήθως, δηλαδή, το αποτέλεσμα των μελετών και των ερευνών αυτών των επιστημόνων είναι ανάλογο με τη σκοπιά από την οποία εξετάζουν το θέμα και ανάλογο με το δείγμα που έχουν. Άλλα αποτελέσματα, δηλαδή, θα βγάλει μια τέτοια έρευνα ή μια τέτοια μελέτη στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στην Αμερική και άλλα στην Ελλάδα. Πρέπει να δούμε λίγο και ποια είναι τα δεδομένα. Τα παιδιά, τα οποία υπάρχει ανάγκη να πάνε σε κάποια ανάδοχη οικογένεια, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι παιδιά τα οποία ξεφεύγουν από την κανονικότητα. Είναι παιδιά πολλές φορές κακοποιημένα, από οικογένειες που δεν εξασφάλιζαν ένα φυσιολογικό περιβάλλον. Επομένως, δεν νομίζω - ή μάλλον είμαι σίγουρος - ότι θα βρουν την ηρεμία που χρειάζονται σε μία οικογένεια ομόφυλη. Γιατί; Διότι αυτό που έχει η κοινωνία μας, δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει ούτε το ζευγάρι ούτε το παιδί. Άκουσα πάρα πολλούς συναδέλφους να λένε ότι οι πολιτικοί πρέπει να είναι μπροστά, να δείχνουν τον δρόμο. Ναι, αλλά οι πολιτικοί πρέπει να έχουν ανοιχτά μάτια, ανοιχτά αυτιά και φυσικά ανοιχτό μυαλό, για να βλέπουν, να ακούν, να γνωρίζουν τι γίνεται γύρω τους. Εγώ δεν μπορώ να δεχθώ ούτε ένα παιδί να ζει δυστυχισμένο. Ξέρω ότι ο ιδρυματισμός είναι ένα φαινόμενο που δεν θα έπρεπε να υπάρχει και θα έπρεπε να πολεμούμε όλοι μαζί για να το αποτινάξουμε από την ελληνική κοινωνία και από όλες τις κοινωνίες. Ωστόσο, με αυτά τα δεδομένα που έχουμε σήμερα, θα έπρεπε πρώτα - και το επαναλαμβάνω! - να δούμε τα ιδρύματά μας, να δημιουργηθούν ενδεχομένως τα μητρώα, να δούμε πόσες είναι οι οικογένειες που θέλουν να υιοθετήσουν ή να πάρουν ως ανάδοχη οικογένεια κάποιο παιδί και στη συνέχεια να προχωρήσουμε σε ένα τόσο λεπτό θέμα. Γιατί να αφήνετε να εννοηθεί, γιατί αφήνετε στον κόσμο τη δυνατότητα να σκεφτεί ότι το κάνετε όλο αυτό, μας φέρατε αυτό το νομοσχέδιο, για να κρύψετε άλλα που έρχονται, για να τους παραπλανήσετε; Γιατί να μην έρθει με τον σωστό τρόπο; Εγώ εδώ σήμερα δεν ήρθα για να κάνω αντιπολίτευση, δεν ήρθα για να κατηγορήσω εσάς που φέρατε αυτό το νομοσχέδιο, όπως το φέρατε. Εγώ ήρθα για να σας θορυβήσω, για να ακούσετε και μία άλλη άποψη - εσείς μπορείτε, βεβαίως, να έχετε τη δική σας - που εγώ πιστεύω ότι την ενστερνίζεται πάρα πολύς κόσμος στην ελληνική κοινωνία. Θα πρέπει να νομοθετούμε πιο προσεκτικά, πιο συνετά και με ακόμη μεγαλύτερη διαβούλευση. Δεν φτάνουν δύο εβδομάδες για αυτό το θέμα. Τώρα το πώς έρχονται οι φορείς στη Βουλή ξέρουμε πολύ καλά ποιοι αποφασίζουν για το ποιοι φορείς θα έρθουν να μας μιλήσουν. Επομένως, δείτε το λίγο πιο σφαιρικά το θέμα. Θα καταθέσω και κάποιες μελέτες από την άλλη πλευρά σε αντιπαραβολή, που δεν είναι τόσο αισιόδοξες για το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά σε μια ομόφυλη οικογένεια. [[Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Αναστάσιος Μεγαλομύστακας καταθέτει για τα Πρακτικά τις προαναφερθείσες μελέτες, οι οποίες βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Πραγματικά δεν αισθάνομαι καλά που βρίσκομαι αυτή στη στιγμή εδώ και κάνουμε αυτή τη συζήτηση χωρίς να έχουμε φτάσει στο τέρμα, χωρίς να έχουν ακουστεί όλες οι απόψεις. Θα πρέπει να αποφασίζουμε πολύ προσεκτικά για το καλό των παιδιών μας. Σας ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ ευχαριστώ. Τον λόγο έχει ο κ. Γεωργαντάς, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Νομίζω ότι από όλες τις πτέρυγες της Βουλής υπήρχε μια κεντρική ιδέα σε σχέση με το άρθρο 8. Θα μπω απευθείας σε αυτό. Πρέπει να προφυλάξουμε με τον καλύτερο τρόπο το συμφέρον του παιδιού. Αυτό είναι ο κεντρικός πυρήνας σκοπιμότητας μιας νομοθεσίας σε σχέση με την αναδοχή ή την υιοθεσία, το συμφέρον του παιδιού. Ποιος διασφαλίζει με τον καλύτερο τρόπο το συμφέρον του παιδιού; Υπάρχουν αντικειμενικές συνθήκες που μπορεί να περιγράψουν ποιο πράγματι είναι το συμφέρον του παιδιού, έτσι ώστε η αρμόδια επιτροπή να μπορεί να κάνει την αξιολόγησή της; Υπάρχουν υποκειμενικοί παράγοντες που επηρεάζουν την όποια αυτή εκτίμηση; Υπάρχουν πορίσματα της επιστημονικής κοινότητας, τα οποία με αδιαμφισβήτητο τρόπο έρχονται να καταδείξουν ποιο πραγματικά είναι το συμφέρον του τέκνου; Υπάρχουν πολλές θέσεις που μπορεί να είναι αντικρουόμενες, όμως υπάρχουν και μερικές παραδοχές που είναι αναμφισβήτητες και τις οποίες οφείλουμε να τις κάνουμε όλοι εδώ σήμερα. Ξεκινάω από το άρθρο 8 του προς ψήφιση νομοσχεδίου, έτσι όπως εσείς το φέρατε. Λέει στο άρθρο 8: «Μεταξύ περισσοτέρων κατάλληλων υποψηφίων αναδόχων γονέων, η επιλογή γίνεται πάντα με γνώμονα το συμφέρον του ανηλίκου υπό το πρίσμα της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού που κυρώθηκε με τον ν.2101/1992». Πράγματι υπάρχει μια τέτοια διεθνής σύμβαση. Κυρώθηκε το 1992, πριν από είκοσι έξι χρόνια, από τη χώρα μας και αφορά τα δικαιώματα του παιδιού. Εκεί υπάρχει η περιγραφή πολλών δικαιωμάτων. Ας πούμε υπάρχει το δικαίωμα της επικοινωνίας του παιδιού με τους φυσικούς του γονείς. Υπάρχουν όμως αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι οποίες απαγορεύουν σε γονείς να έχουν επικοινωνία με τα παιδιά τους, γιατί με βάση την προσέγγιση της υπόθεσης και τα στοιχεία που υπήρχαν, διαπιστώθηκε ότι δεν ήταν προς το συμφέρον του τέκνου. Οι παραδοχές που υπάρχουν εδώ και τις οποίες δεν μπορεί κανείς να ξεπεράσει, είναι οι εξής: Σε ένα ενδεχόμενο αναδοχής από ομόφυλα ζευγάρια δεν υπάρχει ο διακριτός ρόλος, το πρότυπο δηλαδή το πατρικό και το μητρικό. Αυτό από μόνο του δεν είναι απλά μια παραδοχή χωρίς κάποια επίπτωση ή χωρίς κάποιο συμβολισμό. Η έλλειψη δηλαδή του προτύπου του άνδρα και της γυναίκας σε ένα ανήλικο παιδί, η εικόνα και οι εμπειρίες του μόνο από άτομα του ενός φύλου σε όλη του την ανήλικη ζωή και την ενηλικίωση στη συνέχεια είναι σίγουρο ότι θα τον επηρεάσει και αυτό δεν θα φανεί εκείνα τα χρόνια, αλλά θα φανεί αργότερα. Θα έχει πρότυπα μόνο από το ένα φύλο. Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Από ένα φύλο θα είναι οι εικόνες του, από ένα φύλο θα είναι και οι εμπειρίες του. Δεύτερη παραδοχή. Είναι βέβαιο - και νομίζω ότι αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε εύκολα όλοι μας - ότι η ελληνική κοινωνία και οι κοινωνίες γενικότερα θα έχουν έναν αρνητικό αντίκτυπο στην αντιμετώπιση μιας τέτοιας εικόνας, μιας τέτοιας κατάστασης. Δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε. Είναι σίγουρο ότι θα υπάρχει ένας αρνητικός αντίκτυπος. Δεν θα επηρεάσει αυτός ο αρνητικός αντίκτυπος την ανατροφή αυτού του τέκνου; Μας λέτε ότι υπάρχουν μελέτες οι οποίες δείχνουν το αντίθετο. Οι μελέτες αυτές, πρώτον, είναι σε άλλες κοινωνίες, στην Αμερική κατά βάση, δεύτερον, έγιναν σε πολύ μικρό δείγμα, αλλά το σημαντικότερο, σε πολύ μικρό βάθος χρόνου, γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όλες αυτές οι αρνητικές επιπτώσεις είναι επιπτώσεις οι οποίες θα εμφανιστούν πολλά χρόνια μετά, στην ενηλικίωση του τέκνου. Δεν υπάρχουν, λοιπόν, αυτή τη στιγμή αδιαμφισβήτητα επιστημονικά πορίσματα τα οποία να στηρίζουν αυτή την άποψη. Αντιθέτως, με βάση τα δεδομένα, τα οποία μπορούμε ο καθένας μας στην κοινωνία να δει και ο καθένας μέσα από την εμπειρία του και από τη ζωή του, ξέρουμε πολύ καλά ότι θα είναι δύσκολο για ένα τέτοιο παιδί με ομαλές συνθήκες να αναπτυχθεί και αν δεχθούμε ότι η σκοπιμότητα είναι η ομαλή ψυχοσωματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, τότε νομίζω ότι μπαίνουν πολλά και σημαντικά ερωτηματικά. Είμαι, λοιπόν, πεπεισμένος ότι το λάθος το οποίο γίνεται - γιατί γίνεται ένα λάθος από την πλευρά της Πλειοψηφίας - είναι ποιο; Ότι ουσιαστικά το δικαίωμα της αναδοχής στα ομόφυλα ζευγάρια αναφέρεται σε σχέση με τα δικαιώματα των υποψήφιων ανάδοχων. Δεν πρέπει το εύρος των δικαιωμάτων των υποψήφιων ανάδοχων να είναι το κριτήριο με το οποίο θα αξιολογήσουμε τη χρησιμότητα ή τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας διάταξης, η οποία πρέπει πραγματικά να έχει στο επίκεντρό της το συμφέρον του τέκνου. Το ζήτημα των δικαιωμάτων των υποψήφιων ανάδοχων δεν πρέπει να αποτελεί τον πρωταρχικό κανόνα εν προκειμένω, γιατί αυτό που ενδιαφέρει είναι πραγματικά η πρόθεση και η δυνατότητα παροχής ενός τέτοιου περιβάλλοντος στο παιδί που θα αποδειχθεί πράγματι στην ομαλή ψυχοσωματική του ανάπτυξη. Νομίζω, λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, ότι δεν πρέπει εδώ να πλειοδοτεί κανείς ούτε σε προοδευτισμό ούτε σε συντηρητισμό. Πρέπει με ρεαλιστικό τρόπο να δούμε και τα πορίσματα της επιστήμης και το περιβάλλον στο οποίο αυτός ο νόμος θα κριθεί να υλοποιηθεί και να εφαρμοσθεί και τις επιπτώσεις τις οποίες αυτή τη στιγμή μπορεί να μη μπορούμε να τις δούμε στις λεπτομέρειές τους, αλλά είναι σίγουρο, με βάση την παραδοχή που σας ανέφερα, ότι θα είναι αρνητικές και είμαστε υποχρεωμένοι με όλες αυτές τις παραδοχές να τοποθετούμε αρνητικά στην ψήφιση μιας τέτοιας διάταξης, ακριβώς γιατί μία τέτοια διάταξη δεν εξυπηρετεί το συμφέρον του παιδιού, αλλά τελικά εξυπηρετεί τη φρασεολογία και την επιχειρηματολογία κάποιων δικαιωματιστών, οι οποίοι όμως παραβλέπουν τις επιπτώσεις από την εμμονή τους αυτή. Ευχαριστώ πάρα πολύ.
Ευχαριστώ πολύ. Προχωρούμε με τον επόμενο ομιλητή, ο οποίος είναι ο Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, ο κ. Βλάσης.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, αγαπητοί κύριοι συνάδελφοι, πραγματικά είναι μοναδικός ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνετε ακόμα και σε θέματα στα οποία μπορούμε να επιτύχουμε συμπτώσεις, ακόμα και σε θέματα στα οποία μπορούμε να έχουμε ευρύτερες ή και μικρότερες συναινέσεις, εσείς να διχάζετε και εμάς μέσα στο Κοινοβούλιο και βέβαια τον λαό μας. Δεν θα αναφερθώ, βέβαια, σε θέματα που αφορούν όλους τους τομείς της ζωής, όπως τα οικονομικά, όπου πραγματικά έχουμε μία εντελώς διαφορετική κοσμοθεωρία - εσείς θέλετε τη φτωχοποίηση του λαού, λίγα λεφτά σε πολλούς και μετά επιδόματα στους νεόπτωχους, ενώ η δική μας παράταξη λέει ότι στηρίζουμε τη μεσαία τάξη και βοηθάμε τους φτωχότερους παράγοντες καινούργιου πλούτου - αλλά πιο πολύ θα αναφερθώ στα κοινωνικά θέματα, όπως είναι παραδείγματος χάρη το μεταναστευτικό. Σε καραβάνια αλλοδαπών έχετε επιτρέψει να μπαίνουν ανενόχλητα οπουδήποτε στην πατρίδα μας, είτε από τη θάλασσα, όπου ο Πρωθυπουργός έλεγε ότι δεν υπάρχουν σύνορα, είτε από τον Έβρο. Όταν εμείς στήναμε το τείχος, είχατε βγει και μας κατηγορούσατε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το ίδιο ισχύει και για την παραβατικότητα που την έχετε αφήσει ανεξέλεγκτη. Οι συλλογικότητες κάνουν ό,τι θέλουν. Η κοινωνία νοιώθει απροστάτευτη. Τα πανεπιστήμια έχουν μετατραπεί σε άντρα ανομίας. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για την καλλιέργεια της κάνναβης που πρόσφατα διαλαλούσατε και διαρρηγνύατε τα ιμάτιά σας ότι μιλάμε μόνο για τη φαρμακευτική χρήση και την αμέσως επόμενη στιγμή και ο σύμβουλος στρατηγικής επικοινωνίας του Πρωθυπουργού, αλλά και δικοί σας Βουλευτές ξεκίνησαν και μιλούν για την ψυχαγωγική κάνναβη. Η αλήθεια είναι ότι έχετε κρυφή ατζέντα για όλα. Το ίδιο κάνατε με το σύμφωνο συμβίωσης. Όταν το φέρατε εδώ για τα ομόφυλα ζευγάρια, για άλλη μία φορά και πάλι λέγατε «Εμείς δεν πρόκειται να μιλήσουμε για αναδοχή. Δεν πρόκειται να μιλήσουμε για υιοθεσία». Και να το! Λίγους μήνες μετά, το φέρνετε! Ακόμα και δικοί σας Βουλευτές έχουν έρθει στη δύσκολη στιγμή για άλλη μία φορά, προκειμένου να κρατήσουν τη θέση τους, να ψηφίσουν κάτι το οποίο δεν θέλουν. Το παρόν νομοσχέδιο, λοιπόν, είναι ένα κρίσιμο κοινωνικό θέμα που αφορά την αποϊδρυματοποίηση των παιδιών μέσα από τους θεσμούς της αναδοχής και της υιοθεσίας. Χρήζει, βέβαια και μελέτης και ιδιαίτερου προβληματισμού και απόλυτης προσοχής, αφού έχει να κάνει - για να το ξεκαθαρίσουμε - με το μέλλον και τη ζωή του παιδιού και όχι αυτών που θέλουν να γίνουν ανάδοχοι γονείς. Η όποια απόφαση πρέπει να είναι θεμελιωμένη, τεκμηριωμένη και υπέρ της ευτυχίας του παιδιού. Πράγματι, το νομοσχέδιο έχει αρκετά θετικά στοιχεία. Εμείς, ως Νέα Δημοκρατία, ως παράταξη της ευθύνης, θα ψηφίσουμε όλα αυτά με τα οποία εμείς συμφωνούμε, όπως το έχουμε κάνει πολλάκις στα τριάμισι χρόνια της διακυβέρνησής σας. Εσείς, βέβαια, δεν το είχατε κάνει ούτε μία φορά ούτε σε ένα άρθρο ούτε σε ένα νομοσχέδιο στα δυόμισι χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Τέτοια θετικά στοιχεία είναι η παροχή κινήτρων και διευκολύνσεων στους αναδόχους, αλλά και ασφαλιστικής κάλυψης στα παιδιά, η υποχρεωτική επιμόρφωση των υποψηφίων ενδεχομένως για επαγγελματική αναδοχή για παιδιά με αναπηρίες και ψυχικές παθήσεις. Σ' όλα αυτά θα πούμε «ναι». Όσον αφορά, βέβαια, τη μείωση του χρόνου ολοκλήρωσης της αναδοχής ή της υιοθεσίας, ουσιαστικά δεν υπάρχουν νέες ρυθμίσεις και θεωρώ ότι αυτό ήταν το πιο σημαντικό το οποίο έπρεπε να βάλετε σαν προτεραιότητα. Όμως, καίριο είναι το άρθρο 8 και η εξέταση αυτού του άρθρου πρέπει να είναι νομική, κοινωνιολογική, ψυχολογική, παιδαγωγική. Θα είμαι σαφής. Όσον αφορά τη νομική εξέταση, ασφαλώς ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών και των συνανθρώπων μας που έχουν μία συγκεκριμένη σεξουαλική προτίμηση και θέλουν να προσφέρουν αγάπη, έγνοια και στοργή σε ένα παιδί. Άλλωστε, η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξή μας σέβεται και τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες, όπως βέβαια και την προσωπικότητα. Όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, η νομική προστασία αυτών των δικαιωμάτων δεν μπορεί να παραβλέψει τους φυσικούς νόμους, το άγραφο αλλά διαρκές δίκαιο, τη φυσική τάξη των πραγμάτων. Αυτή η παραδοχή ορθώνει το πρώτο εμπόδιο στην αποδοχή του παρόντος άρθρου. Δεύτερον, υπάρχει η κοινωνιολογική πλευρά του θέματος. Η ελληνική κοινωνία δεν είναι διατεθειμένη να δεχθεί μία τέτοια διευθέτηση. Φυσικά, δεν νομοθετεί ούτε η Εκκλησία ούτε ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων ούτε οι σύλλογοι σχολείων. Δεν μπορούμε, όμως, ως Κοινοβούλιο να μην αφουγκραστούμε τι λέει αυτή η κοινωνία, γιατί εκπρόσωποί της είμαστε και όχι αυθαίρετοι ή ανεξέλεγκτοι εκφραστές της, όπως εσείς νομίζετε ότι είστε. Τρίτον, η ψυχολογική πλευρά του ζητήματος απαιτεί το παιδί να έχει δίπλα του και μπροστά του στην τρυφερή ηλικία της διάπλασης της προσωπικότητάς του και τα δύο φύλα ως πρότυπο, δηλαδή και τον πατέρα και τη μητέρα, και το άρρεν και το θήλυ. Δεν πιστεύω ότι ένα ομόφυλο ζευγάρι μπορεί να δώσει αυτό το πρότυπο. Τέταρτον, η παιδαγωγική εξέταση του ζητήματος έχει να κάνει με την αντιμετώπιση του παιδιού μιας ομόφυλης ανάδοχης οικογένειας στο σχολείο, χωρίς να φταίει το παιδί, χωρίς να φταίει η οικογένεια. Είναι σίγουρο, και το λένε οι ειδικοί, ότι στις ανώτερες τάξεις του δημοτικού σχολείου και στη μέση εκπαίδευση το παιδί θα δεχθεί και σχόλια και πιέσεις διαφόρων ειδών, το γνωστό bullying. Ποιος θα προστατέψει το παιδί από αυτό; Δεν μας το λέτε. Σε κάθε περίπτωση στόχος πρέπει να είναι η αποϊδρυματοποίηση των παιδιών, να βρίσκονται σε οικογένειες και όχι σε ιδρύματα, δεδομένων των αρνητικών συνεπειών στον ψυχισμό και στην ανάπτυξή τους από την παραμονή τους σε ιδρύματα. Πρώτο μέλημα, όμως, είναι το παιδί, το καλύτερο συμφέρον του παιδιού, δεν είναι η επιθυμία των υποψήφιων αναδόχων. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Δώστε μου ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε. Θέλω να ρωτήσω, λοιπόν, τον καθένα από εσάς τους τριακόσιους που βρίσκεστε σήμερα εδώ το εξής. Θα αλλάζατε σήμερα τους δύο γονείς με τους οποίους μεγαλώσατε με ένα ζευγάρι ομόφυλο αναδόχων; Την απάντηση εγώ νομίζω ότι την ξέρω, αλλά δεν θα την πείτε οι περισσότεροι από εσάς. Επειδή γίνεται πολύς λόγος τελευταία για την προοδευτικότητα σε κάθε θέμα που φέρνετε εδώ και λέτε συνέχεια ότι είσαστε ένα κόμμα προοδευτικό, πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει αυτό το παραμύθι. Προοδευτικότητα δεν είναι η πλήρης αποποινικοποίηση της χρήσης κάνναβης και ο αποπροσανατολισμός της νεολαίας. Προοδευτικότητα είναι να εμπνέεις τη νεολαία, να της δίνεις ευκαιρίες για να εργαστεί και να είναι χρήσιμη στην κοινωνία. Προοδευτικότητα δεν είναι να αφήνεις ανεξέλεγκτες τις συλλογικότητες να διαλύουν τα πάντα και την ανομία να φτάνει στο κόκκινο. Προοδευτικότητα είναι να κάνεις τους πολίτες να νιώθουν ασφάλεια και τους φοιτητές να κυκλοφορούν ελεύθερα στο πανεπιστήμιο. Προοδευτικότητα δεν είναι να ανοίγεις διάπλατα τα σύνορα και να αφήνεις τους παράνομους μετανάστες να μπαίνουν στην πατρίδα. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει επανειλημμένα το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε. Προοδευτικότητα είναι να προφυλάσσεις τα σύνορά σου και ταυτόχρονα να δείχνεις κοινωνική ευαισθησία στους πραγματικούς πρόσφυγες. Τέλος, προοδευτικότητα δεν είναι το να αναγκάζεις, να υποχρεώνεις ένα άβουλο βρέφος ένα παιδί να έχει ανάδοχους ομόφυλους γονείς. Προοδευτικότητα είναι να σέβεσαι στην πράξη τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες, στηρίζοντας παράλληλα τον θεσμό της οικογένειας. Χίλια ναι στην αποϊδρυματοποίηση, όχι όμως στην ασύμφορη ή επικίνδυνη για το μέλλον ενός παιδιού αναδοχή, όχι στο άρθρο 8. Ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ ευχαριστώ. Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Μαντάς, έχει τον λόγο, κατά τον Κανονισμό.
Λυπάμαι για αυτά που άκουσα λίγο πριν. Αν και έχω προκληθεί πραγματικά και επιστημονικά, δεν θα απαντήσω και δεν θα παρασυρθώ σε αυτά που άκουσα από έναν συνάδελφο γιατρό και πανεπιστημιακό λίγη ώρα πριν. Επιλέγω συνειδητά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε αυτό το νομοσχέδιο να μην κάνω κανένα σχόλιο για τη γενική κατάσταση, για την επικαιρότητα, για τα επίδικα πολιτικά ζητήματα και λοιπά και λοιπά. Θέλω να μιλήσω αυστηρά για αυτή τη νομοθετική πρωτοβουλία που έχει τίτλο: «Μέτρα για την προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και της Υιοθεσίας». Κάνω αυτή την επιλογή γιατί αυτή η πρωτοβουλία που προστίθεται σε σημαντικές άλλες δικές μας πρωτοβουλίες στο επίπεδο της διεύρυνσης των δικαιωμάτων έχει δύο χαρακτηριστικά. Το πρώτο χαρακτηριστικό είναι ότι είναι ένα νομοσχέδιο της επιλογής μας και όχι ένα νομοσχέδιο που μας επιβάλλεται. Έχουμε την πλήρη ιδιοκτησίας αυτής της πρωτοβουλίας. Αυτό είναι κρίσιμο στις μέρες και στα χρόνια που ζούμε. Το δεύτερο χαρακτηριστικό αυτού του νομοσχεδίου είναι ότι όλοι παραδέχονται ότι έχει θετικές διατάξεις και πιθανά θα ψηφιζόταν με ομοφωνία, αρκεί να μην είχε το «έξω από εδώ», το διαβολικό άρθρο 8. Αυτό το άρθρο δηλαδή, που δίνει πρακτικά σε όλους τους ενήλικους, ανεξαρτήτως φύλου, θρησκείας, χρώματος, σεξουαλικού προσανατολισμού κ.λπ. και ανεξαρτήτου μορφής οικογένειας: μονογονεϊκής, με οποιονδήποτε σεξουαλικό προσανατολισμό ζεύγους, πάλι με οποιονδήποτε σεξουαλικό προσανατολισμό και οποιασδήποτε μορφής που προβλέπεται, παραδείγματος χάριν: γάμος θρησκευτικός, πολιτικός ή ό,τι θέλετε, σύμφωνο συμβίωσης κ.λπ., να έχει το δικαίωμα να γίνει, εφόσον είναι κατάλληλοι, είτε το ζευγάρι είτε ο γονιός, ως οικογένεια αναδοχής, περί αυτού πρόκειται. Νομίζω ότι πρέπει να προσέξουμε σε αυτό το σημείο ακριβώς για τον εξής λόγο. Εγώ δεν θα μπω στο δίλημμα «όχι» ή «ναι» στο άρθρο 8, γιατί δεν είναι μόνο εκεί το πρόβλημα. [[Θόρυβος στην Αίθουσα]] Θα ζητούσα λίγο ησυχία, αν είναι δυνατόν. Οι συνάδελφοι να μιλήσουν έξω.
Είναι αναγκαία η ησυχία, παρακαλώ. Συνεχίστε, κύριε Μαντά.
Εάν θέλετε, κ. Μάρκου, λίγο ησυχία, γιατί δεν μπορούμε να μιλήσουμε. Με συγχωρείτε.
Δεν χρειάζεται να το κάνουμε σχόλιο. Συνεχίστε παρακαλώ.
Λέω το εξής: Να το σκεφθούμε λίγο από την ανάποδη. Θα μπορούσαμε εμείς εν έτει 2018 να αποκλείσουμε ως μία νομοθετική πρωτοβουλία, ένα δικαίωμα, το οποίο δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι ανήκει σε όλους; Να συζητήσουμε όλα τα υπόλοιπα θέματα, να το δούμε, αλλά υπάρχει αμφισβήτηση ότι μπορεί να έχουμε σε αυτή τη βάση, σε αυτή τη Βουλή, το 2018, οποιονδήποτε λόγο για να κάνουμε διάκριση; Είναι ένα κρίσιμο ερώτημα, ένα καθοριστικό ερώτημα, από το οποίο κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Λέω, λοιπόν, ότι αυτό το νομοσχέδιο δεν είναι μία φωτοβολίδα, έρχεται μέσα στα πλαίσια ενός συνολικού σχεδίου που ξετυλίγουμε για την οικογένεια και για το παιδί. Θυμίζω τα 260.000.000 για τα οικογενειακά επιδόματα, θυμίζω τα εκατόν πενήντα χιλιάδες σχολικά γεύματα, θυμίζω τα 50.000.000 για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, τα 15.000.000 για τη διαδικασία της αποϊδρυματοποίησης κ.λπ.. Αυτό που θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του νομοσχεδίου θα ήταν: «Μέτρα για την προώθηση των θεσμών της αναδοχής και της υιοθεσίας για το συμφέρον του παιδιού» και για τη δυνατότητα να ζήσουν αυτά τα παιδιά έξω από τα ιδρύματα. Εδώ θέλω να πω ότι πρέπει κατ' αρχάς να μιλήσουμε με μία μεγαλύτερη σαφήνεια και ένα μεγαλύτερο βάθος, κυρία Υπουργέ, γιατί υπάρχει αυτή η κατάσταση. Γιατί υπάρχει αυτή η κατάσταση σήμερα στη χώρα μας και όχι μόνο; Εγώ θα πρόσθετα - σε αυτό που έχει ήδη ειπωθεί σε σχέση με τις ελλείψεις στις κοινωνικές υπηρεσίες, σε σχέση με τις δικαστικές δυσλειτουργίες και τα προβλήματα που υπάρχουν στην ταχύτητα με την οποία διεκπεραιώνονται αυτά τα ζητήματα - ότι υπάρχουν και ορισμένα άλλα πιο βαθιά πράγματα που είναι - θα έλεγα - στο πεδίο των στερεοτύπων, των απόψεων, των αντιλήψεων κ.λπ.. Για να καθίσουμε να σκεφτούμε λιγάκι. Ας μιλήσω για την υιοθεσία. Όταν κάποιο ζευγάρι, ένας γονιός, θέλει να μεγαλώσει ένα παιδί, τι ακριβώς σκέφτεται; Ας βάλουμε μια άνω τελεία και ας το σκεφθούμε, πώς σκέφτεται το παιδί που θα μεγαλώσει; Μήπως η μεγάλη πλειοψηφία σκέφτεται ένα παιδί υγιές και μέσα του έχει μία ευχή να είναι υγιές, να είναι δυνατό, να είναι έξυπνο; Θα έλεγα ότι είναι μία ροπή την οποία δεν μπορούμε να την ξεχνάμε, πρώτον. Δεύτερον, για σκεφθείτε λιγάκι την εξής παράμετρο: Γιατί από τις υιοθεσίες που γίνονται μόνο το 1/5 είναι από τα ιδρύματα και οι υπόλοιπες δεν είναι από τα ιδρύματα; Γιατί μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού των ιδρυμάτων δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που διαμορφώνει ως προσδοκία ο γονιός. Ακόμη κάτι: Υπάρχουν τα παιδιά τα ανάπηρα. Τα παιδιά με ένα σύνολο αναπηριών θα πω, γιατί πολλές φορές είναι πολύπλοκα θέματα αυτά. Παιδιά, λοιπόν, τα οποία είναι, θα έλεγα, δύσκολα στο να μεγαλώσουν και σε μία προοπτική προβληματική για όλη τους τη ζωή. Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί θέλω να πω ότι όλη αυτή η διαδικασία της αναδοχής και της υιοθεσίας και κυρίως αυτός ο μεγάλος στόχος, με τον οποίο φαίνεται να ομοφωνούν όλες οι πλευρές, ο στόχος του αποϊδρυματισμού και ο στόχος να μην έχουμε ιδρύματα, που θα έλεγε κανένας ότι είναι ίσως ένα πράγμα που μπορεί να μοιάζει ουτοπικό, αλλά πρέπει να είναι ο στόχος μας, είναι μια πολύπλοκη και σύνθετη διαδικασία. Πρέπει να έχουμε σοβαρά στο μυαλό μας ότι αυτό απαιτεί χρόνο, απαιτεί προσήλωση, απαιτεί εξειδικευμένους ανθρώπους, διεπιστημονικές ομάδες και βεβαίως απαιτεί ένα κλίμα στην κοινωνία, το οποίο οφείλουμε να φτιάξουμε. Γι' αυτό λέω ότι δεν πρέπει και δεν νομίζω ότι το κάνει το νομοσχέδιο σε καμία περίπτωση. Γιατί το νομοσχέδιο βάζει ακριβώς αυτό το πλαίσιο για να ξεκινήσει αυτή η δουλειά που είναι εξαιρετικά σημαντική. Πρέπει να καταλαβαίνουμε, να έχουμε συνείδηση όλης αυτής της διαδικασίας και των δυσκολιών που εμπεριέχει. Θα πω και κάτι ακόμα: Σήμερα λέμε ότι τα παιδιά στα ιδρύματα είναι δύο με τρεις χιλιάδες. Γενικά λέμε ότι δεν ξέρουμε. Αυτό όμως, το οποίο πρέπει να αντιμετωπίσουμε είναι όχι μόνο να επιχειρήσουμε να βγάλουμε τα παιδιά από τα ιδρύματα, αλλά να βάλουμε και τους φραγμούς, ώστε να παιδιά να μην μπαίνουν στα ιδρύματα. Δηλαδή, πρέπει και τις δύο πλευρές να μπορέσουμε να δούμε. Επειδή έχω μια εμπειρία από την ψυχική υγεία, είναι αυτό που λέμε οι «νεοχρόνιοι». Αυτοί, δηλαδή, που μπαίνουν με διάφορους τρόπους και χρονίζουν σε μία διαδικασία. Τα λέω αυτά για να τονίσω ότι αυτό το έργο, το οποίο αναλαμβάνουμε και το οποίο θεσμοθετούμε σήμερα, είναι ένα δύσκολο έργο, είναι ένα σύνθετο έργο. Είναι ένα έργο όμως, το οποίο όχι μόνο είναι αναγκαίο, αλλά είναι και το μοναδικό. Σε αυτό συμφωνούν όλες οι πλευρές. Είναι η βασική εναλλακτική λύση που έχουμε. Εδώ δεν υπάρχει αμφισβήτηση, διότι από όλες τις πλευρές της Βουλής λέγεται ότι η δυνατότητα του να υπάρχει ένα παιδί σε μία οικογένεια είναι σαφώς καλύτερη από το να υπάρχει ένα παιδί σε ίδρυμα. Να πάω λίγο παρακάτω: Είναι κρίσιμο να σκεφτούμε, πέρα από όλα αυτά, να μην προσθέσουμε χωρίς να το θέλουμε νέες διακρίσεις μέσα στη διαδικασία του νομοσχεδίου. Και θα πω δύο συγκεκριμένα πράγματα και θα τα τεκμηριώσω. Στο άρθρο 9, κυρίες Υπουργοί και κύριε Υπουργέ, υπάρχουν δύο στοιχεία, τα οποία νομίζω ότι δεν προσθέτουν τίποτα, ίσα ίσα δημιουργούν δυσκολίες. Ο τίτλος του άρθρου 9 είναι: «Απαιτούμενα δικαιολογητικά και διαδικασία εγγραφής στα Ειδικά Μητρώα Υποψήφιων Ανάδοχων Γονέων και στο Εθνικό Μητρώο Υποψήφιων Ανάδοχων Γονέων». Στο δ΄ αναφέρει ότι απαιτείται πιστοποιητικό δημόσιου νοσηλευτικού ιδρύματος, από το οποίο προκύπτει ότι ο αιτών και τα συνοικούντα με αυτόν πρόσωπα δεν πάσχουν από χρόνια μεταδοτικά νοσήματα. Για όσους γνωρίζουν - τώρα δεν βλέπω κανέναν από τους συναδέλφους μου εδώ ή μάλλον είναι συνάδελφος ο κύριος Πρόεδρος, τον ξέχασα, αλλά μιλάει στο τηλέφωνο - , όταν μιλάμε για χρόνια μεταδοτικά νοσήματα, συνήθως σε αυτήν την περίπτωση μιλάμε για το HIV και την ηπατίτιδα τύπου B ή τύπου C. Πρακτικά - για να είμαστε πρακτικοί - το να βάλουμε κάθε οικογένεια, η οποία μπαίνει σε αυτήν τη διαδικασία, να πάρει πιστοποιητικά από δημόσια ιδρύματα ότι δεν έχει αυτό το πρόβλημα, δημιουργεί μια διάκριση. Διότι, πείτε μου εσείς, ένας ασθενής με AIDS ο οποίος είναι σε θεραπεία - και ξέρουμε ότι το 2018 δεν είναι 2009, έχουν αλλάξει πολλά πράγματα - γιατί δεν είναι κατάλληλος για να γίνει ανάδοχος γονιός; Το ίδιο ισχύει και για το επόμενο σημείο. «Πιστοποιητικά», λέει, «δημόσιου νοσηλευτικού ιδρύματος, από το οποίο προκύπτει ότι ο αιτών και τα συνοικούντα με αυτόν πρόσωπα, δεν πάσχουν από ψυχικό νόσημα». Ξέρετε ποιος είναι ο επιπολασμός των ψυχικών νοσημάτων; 30% στον γενικό πληθυσμό. Δηλαδή, αυτός που έχει ένα γενικευμένο άγχος, μία διαταραχή πανικού, μια κατάθλιψη, ακόμη και πιο σοβαρές ψυχικές ασθένειες, γιατί a priori δεν είναι κατάλληλος για να γίνει ανάδοχος γονιός; Με αυτήν την έννοια, προτείνω να φύγουν αυτά τα δύο σημεία και βεβαίως μέσα στη διαδικασία της εκτίμησης από τον κοινωνικό λειτουργό, αν δούμε ένα θέμα είτε στη σωματική είτε στην ψυχική υγεία του υποψήφιου αναδόχου, το οποίο ενδέχεται να δημιουργεί ζητήματα καταλληλόλητας ως ανάδοχος, τότε ναι, μπορούμε να ζητήσουμε εξέταση. Κανένας δεν μας το απαγορεύει αυτό, μας τη δίνει τη δυνατότητα αυτή η ευρύτερη νομοθεσία, αλλά αν το κάνουμε έτσι, θα κάνουμε μία ουρά - να το πω πρακτικά - έξω από τα εξωτερικά ιατρεία των δημόσιων νοσοκομείων, ούτε ουσιαστική εκτίμηση θα έχουμε. Θα έχουμε μία παραγωγή πιστοποιητικών μόνο, χωρίς αντίκρισμα. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε και τελειώνω. Προσπάθησα να πω από την αρχή ότι αυτή η πρωτοβουλία είναι μία πρωτοβουλία μέσα στον συνολικό σχεδιασμό των πρωτοβουλιών που έχουμε για το παιδί και την οικογένεια. Προσπάθησα, επίσης, να πω και να τονίσω ότι μέσα στη διαδικασία αυτή, ναι, πράγματι είναι κρίσιμο το άρθρο 8, όχι για τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών ή των διαφορετικών σεξουαλικών προσανατολισμών που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος μόνο, αλλά κυρίως και για τα δικαιώματα του παιδιού. Προσπάθησα, τέλος, να πω ότι αυτή η διαδικασία - για να ξέρουμε για τι μιλάμε και για όσους έχουν γνώση γύρω από αυτά τα θέματα - είναι μία διαδικασία σύνθετη, μία διαδικασία που απαιτεί πολλή δουλειά, πολλή προσήλωση και με αυτήν την έννοια - και τελειώνω με αυτό - η πρόκληση, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, κύριοι Υπουργοί, είναι μπροστά μας. Η πρόκληση είναι μπροστά μας, είναι στη διαδικασία της υλοποίησης αυτού του σχεδίου και είμαι απολύτως βέβαιος ότι κάνουμε σήμερα μία βαθιά μεταρρυθμιστική τομή την οποία θα την εφαρμόσουμε και στην πράξη. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κατ' αρχάς θα ήθελα να κάνω μία διευκρίνιση, κύριε Μαντά. Ο Πρόεδρος ή ο προεδρεύων Αντιπρόεδρος - δεν έχει σημασία - όταν χρησιμοποιεί το τηλέφωνο από την Έδρα, είναι για θέματα της Βουλής. Δεν είναι για ιδιωτικά του θέματα.
Βεβαίως, κύριε Πρόεδρε. Συγγνώμη, απλώς εκείνη την ώρα ήθελα την άποψή σας ως γιατρός.
Εντάξει. Παρακαλώ. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα ότι τη συνεδρίασή μας παρακολουθούν από τα άνω δυτικά θεωρεία, αφού προηγουμένως ξεναγήθηκαν στην έκθεση της αίθουσας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ» και ενημερώθηκαν για την ιστορία του κτηρίου και τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της Βουλής, σαράντα ένας μαθητές και μαθήτριες και δύο εκπαιδευτικοί συνοδοί τους από το 5ο Γυμνάσιο του Παλαιού Φαλήρου (δεύτερο τμήμα). Η Βουλή τούς καλωσορίζει. [[Χειροκροτήματα απ' όλες τις πτέρυγες της Βουλής]] Προχωρούμε τώρα με την κ. Σκούφα, Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έχει τον λόγο για επτά λεπτά.
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι, για τη σεξουαλικότητα. Γιατί αλλιώς είχα στο μυαλό μου να ξεκινήσω τη σημερινή μου τοποθέτηση, αλλιώς μάλλον προκύπτει από τη ροή της κουβέντας εδώ και δύο μέρες. Χωρίς να θέλω να υπεισέλθω στο επιστημονικό πεδίο του κυρίου Μαντά, που είναι ψυχίατρος, ή όλων των ψυχολόγων ή κοινωνικών λειτουργών που μπορεί να βρίσκονται ανάμεσά μας, θεωρώ ότι η κουβέντα σε σχέση με το αν ομόφυλα και όχι ομοφυλόφιλα - θα κάνω μετά τον διαχωρισμό, για να μάθουμε να κουβεντιάζουμε και τις έννοιες μεταξύ μας - ζευγάρια έχουν το δικαίωμα σε αναδοχή, στηρίζεται σε μία a priori παραδοχή που υπάρχει στα μυαλά όσων επικρίνουν το συγκεκριμένο άρθρο. Ποια είναι αυτή η παραδοχή; Είναι η παραδοχή που λέει ότι πας ομοφυλόφιλος ίσον κακός γονέας, ότι περαιτέρω η ομοφυλοφιλία είναι λάθος σεξουαλική επιλογή και άρα ως ομοφυλόφιλος δεν θα δώσω τα σωστά σεξουαλικά πρότυπα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στο παιδί μου κλπ. Αυτές οι λογικές, όμως, εμένα προσωπικά μου θυμίζουν μόνο άκρως αυταρχικά και απολυταρχικά καθεστώτα, τα οποία έλεγαν ότι στηρίζονταν σε δήθεν ιατρικές γνωματεύσεις και επιστήμες τύπου Μένγκελε, ο οποίος έλεγε ότι το πρότυπο του σωστού ανθρώπου είναι ψηλός, ξανθός, γαλανομάτης με διαμέτρημα κρανίου τόσο, με δάκτυλα τόσα και οτιδήποτε άλλο ξέφευγε απ' αυτό το πρότυπο που αυθαίρετα είχε βγάλει ο συγκεκριμένος απολυταρχικός πολιτισμός, είναι για τον Kαιάδα. Πέρα, όμως, απ' αυτό, αυτό που πρέπει να απασχολήσει και απασχολεί την επιστημονική κοινότητα και που δυστυχώς δεν είχαμε την πολυτέλεια να έχουμε ένα διήμερο, ένα τριήμερο συνέδριο από ψυχολόγους, ψυχιάτρους, κοινωνικούς λειτουργούς, για να ενημερωθούμε κι εμείς, οι κατά τα άλλα - συγγνώμη - ξερόλες Βουλευτές, είναι ποιο; Το να ενημερωθούμε - κι από παιδαγωγούς ακόμη - το τι σημαίνει σωστός γονέας. Αυτό εξετάζεται. Είναι ένα από τα πράγματα που θέτει ως βάση το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Κατά τη γνώμη μου και προσθέτοντας ένα μικρό λιθαράκι, ας θυμηθούμε για το πρότυπο του σωστού και καλού γονέα, τη ρήση του Χαλίλ Γκιμπράν, ο οποίος έλεγε ότι τα παιδιά που γεννούμε, τα παιδιά που ανατρέφουμε δεν είναι δικά μας. Τι σημαίνει αυτό περαιτέρω; Ότι ακόμη κι αν γεννήσω ένα παιδί, ακόμα κι αν υιοθετήσω ένα παιδί, ακόμη κι αν δεχθώ ως ανάδοχη οικογένεια ένα παιδί, δεν έχω κανένα δικαίωμα να προκαθορίσω, όχι μόνο τον σεξουαλικό προσανατολισμό του, αλλά ίσως και το επάγγελμά του ή τις γενικότερες επιλογές του στη ζωή. Αυτό το πράγμα πρέπει να ελέγχει η πολιτεία και οι αρμόδιοι επιστημονικοί και κοινωνικοί φορείς όταν πρόκειται για οικογένεια που θέλει να κάνει αναδοχή ή υιοθεσία. Το πόσο μπορούμε να είμαστε καλοί γονείς, να στηρίξουμε τις επιλογές του παιδιού μας, τις ελεύθερες επιλογές του παιδιού μας. Και μία ακόμα κριτική που ακούγεται στο συγκεκριμένο άρθρο ή μάλλον κριτική στην κριτική που ακούγεται στο συγκεκριμένο άρθρο. Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι, στην ψυχολογία δεν υπάρχει μόνο το μοντέλο του μπιχεβιορισμού. Ο μπιχεβιορισμός βασίστηκε στον αξιότιμο ψυχολόγο Παβλόφ, ο οποίος έλεγε ότι κάθε φορά που θα δείξω το κοκαλάκι στο σκυλάκι, στο σκυλάκι θα τρέξει το σάλιο. Τι θέλω να πω με αυτό; Το να έχει ένα παιδί σαν γονείς ένα ομόφυλο ζευγάρι, δεν σημαίνει ότι σαν το σκυλί, τελείως μπιχεβιοριστικά και καταργώντας βασική αρχή της ιδεολογίας του φιλελευθερισμού, δηλαδή την ελεύθερη επιλογή του ατόμου, πέρα από τον σεξουαλικό προκαθορισμό των γονέων του, πέρα από την ταξική καταγωγή της οικογένειάς του, έχει ελεύθερη επιλογή το άτομο κι αυτή πρέπει να στηρίξουμε. Δεν είναι, λοιπόν, το τέκνο που μεγαλώνει σε μία ανάδοχη οικογένεια το σκυλάκι που θα δει το ομόφυλο ζευγάρι, τον ομοφυλόφιλο μπαμπά με τον φίλο του, την ομοφυλόφιλη μαμά με τη φιλενάδα της και θα πει: «Α, αυτό είναι το μοναδικό μοντέλο κι αυτό θέλω να ακολουθήσω». Ο μπιχεβιορισμός δεν υποστηρίχτηκε απόλυτα ούτε από τα πιο απολυταρχικά καθεστώτα που θέλανε να βγάλουν τον τετραγωνισμένο και κανονισμένο τύπο ανθρώπου. Δεν στηρίζεται, δεν υπάρχει ο μπιχεβιορισμός στην ελεύθερη επιλογή και στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Τέλος και πιο σημαντικό, το συγκεκριμένο νομοσχέδιο είναι τομή. Διότι για να ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει τομή, τομή σημαίνει ότι από τη στιγμή που έχω μια «κανονικότητα» - δηλαδή, η εμπειρία μου δείχνει ότι τρεις χιλιάδες παιδιά είναι κλεισμένα σε ιδρύματα, άλλα καλά, άλλα κακά, τρεις χιλιάδες παιδιά που από βρεφάκια στερούνται την αγκαλιά και το στήθος της μάνας, την προσήλωση και προσκόλληση που είναι αναγκαία για το προνηπιακό στάδιο σε ένα φυσικό πρόσωπο, βρεφάκια και παιδάκια που ήταν μέχρι τώρα καταδικασμένα να περιμένουν μια ολόκληρη ζωή χωρίς να ζήσουν τη θαλπωρή του σπιτιού και της αγάπης - , αυτήν την «κανονικότητα» το συγκεκριμένο νομοσχέδιο έρχεται να τη σπάσει και να στηρίξει, όπως ήταν και η επιταγή του Συνηγόρου του Παιδιού, την αναδοχή χωρίς διακρίσεις, με μόνο κριτήριο την καταλληλότητα κάθε ζεύγους ή κάθε μονάδας και ατόμου να είναι κατάλληλος γονέας. Και αυτή η καταλληλότητα κρίνεται από όλους καθημερινά. Σας ευχαριστώ.
Κι εγώ ευχαριστώ. Παρακαλώ τον κ. Μηταφίδη, Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, να λάβει τον λόγο για επτά λεπτά.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, θέλω να ξεκινήσω με αυτό που σκόπευα να τελειώσω και προηγουμένως θύμισα στον Προεδεύοντα - δεν ξέρω ποιος συνάδελφος από το Προεδρείο θα τον διαδεχθεί - ότι η σημερινή συζήτησή μας συμπίπτει με μία χαρμόσυνη επέτειο, είναι η μέρα της αντιφασιστικής νίκης των λαών μετά την προέλαση του σοβιετικού στρατού στο Βερολίνο, αλλά και με δύο θλιβερές επετείους που αφορούν τη χώρα μας. Η μία βέβαια αφορά μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου, μία εξαιρετική αγωνιστική φωνή, τον Γεώργιο Τσαρουχά από τα στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα, ο οποίος μετά από φρικτά βασανιστήρια υπέκυψε στις 9 Μαΐου 1968 στο ανακριτικό κολαστήριο της ΚΥΠ που έδρευε στο σημερινό Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης και που μετά από πολύχρονες προσπάθειες του Συνδέσμου των πολιτικών κρατουμένων της δικτατορίας και με απόφαση της Κυβέρνησης, όπως ξέρετε από πέρσι, λειτουργεί ο χώρος μνήμης για της αντιδικτατορική αντίσταση. Είπα, λοιπόν, στον κ. Κρεμαστινό ότι πρέπει όταν πια θα είναι γεμάτη αυτή η Αίθουσα πριν την ψηφοφορία, να τιμήσουμε τη μνήμη ενός συναδέλφου μας που έχασε τη ζωή του πολεμώντας ένα τυραννικό καθεστώς.
Κύριε Μηταφίδη παρακαλώ να σας διακόψω Προσωπικά, όπως σας είπα, δεν έχω καμμιά αντίρρηση και εφόσον δεν έχει και η Ολομέλεια καμμία αντίρρηση να το αποφασίσουμε αυτό που είπατε. Συμφωνεί το Σώμα;
Δεν υπάρχει αντίρρηση. Το αποφασίσαμε, λοιπόν. Συνεχίστε, κύριε Μηταφίδη.
Η άλλη, βέβαια, επέτειος, η οποία συνδέεται με τη συζήτησή μας που θα δείτε και οργανικά μάλιστα, αφορά την τελευταία αιματηρή μάχη που δόθηκε στην πόλη της Θεσσαλονίκης τον Μάιο του 1936 απέναντι στον ανερχόμενο φασισμό. Είναι η εργατική εξέγερση του Μάη του 1936, όπου με εντολή του Μεταξά πνίγηκε στο αίμα και δώδεκα εργάτες της Θεσσαλονίκης έχασαν τη ζωή τους. Είχε δώσει εντολή ο Μεταξάς, προερχόμενος από το Βελιγράδι, να ρίξουν στο ψαχνό σε μία πόλη που είχε ξεσηκωθεί απέναντι στις συνέπειες της κρίσης του 1929-1933. Θέλω να επανέλθω, όμως, αγαπητοί συνάδελφοι, σ' αυτό που είπα πριν. Ξέρετε ότι ένας από τους «επίλεκτους» στόχους του ναζιστικού καθεστώτος ήταν αυτοί που τους ονόμαζε υπανθρώπους, όπως μεταφράζουμε τον γερμανικό όρο «untermensch», αν τον προφέρω σωστά. Στους υπανθρώπους υπάγονταν, βέβαια, και οι ομοφυλόφιλοι, που έφεραν αυτό που σωστά ονομάστηκε «η ροζ σβάστιγα», το ανάποδο τρίγωνο. Μάλιστα, τους επεφύλασσε και ειδική μεταχείριση. Μέσο όρο ζωής δεν είχαν στο στρατόπεδο πέρα από μία εβδομάδα και ο απαγχονισμός τους γινόταν από τους αγκώνες τους, ώστε να παρατείνεται το μαρτύριό τους. Θέλω να σας πω ότι το γερμανικό κράτος αναγνώρισε το ολοκαύτωμα των ομοφυλόφιλων μόλις το 1960 και το πρώτο μνημείο για τους αδικοχαμένους αυτούς συνανθρώπους μας ιδρύθηκε στην Ολλανδία. Το λέω αυτό γιατί ακούμε μέσα σ' αυτήν την Αίθουσα πολλά μαθήματα συντηρητισμού και πρέπει νομίζω να γυρίζουμε πίσω στην ιστορία, γιατί αυτό μας δίνει και, αν θέλετε, ένα κριτήριο να μη συζητάμε μέσα σ' αυτήν την Αίθουσα με βιολογικούς όρους, αλλά με ιστορικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς όρους, όταν πρόκειται για τους συνανθρώπους μας. Θέλω να θυμίσω ότι η αντιφασιστική νίκη, αυτό που λέμε το αντιφασιστικό κεκτημένο, το οποίο βρίσκεται σε πλήρη αμφισβήτηση - και αυτό το έχουμε μέσα και στην ίδια τη Βουλή, δυστυχώς, έχουμε αυτούς που καμαρώνουν πως είναι η σπορά του ηττημένου ναζισμού και μιμούνται τα εγκλήματά του και καμαρώνουν γι' αυτά - περιλάμβανε και δύο άλλες πλευρές: το κοινωνικό κράτος - να θυμίσω ότι οι Εγγλέζοι στρατιώτες πολεμούσαν στο Africa Court έχοντας στην τσέπη τους το σχέδιο Βeveridge για τις κοινωνικές ασφαλίσεις, την υπόσχεση ότι δεν θα γύριζαν πίσω στην πείνα της δεκαετίας του 1930- και, επίσης, βέβαια την παραχώρηση δικαιωμάτων. Πού βρισκόμαστε σήμερα; Αυτή η μέρα συμπίπτει και με μία άλλη μέρα, η οποία θα γιορταστεί, βέβαια. Είναι η μέρα της Ευρώπης. Αυτή η μέρα της Ευρώπης, βέβαια, αν δείτε το κείμενο του Ρομπέρ Σουμάν το ιστορικό, είναι γεμάτη από ύμνους στην αλληλεγγύη και στην εξάλειψη των ανισοτήτων και την ισόρροπη ανάπτυξη, η οποία στηρίχθηκε, βέβαια, στην Ευρωπαϊκή Κοινοπραξία Άνθρακα και Χάλυβα - αυτό ήταν το υλικό θεμέλιο - , σήμερα είναι κάτι πάρα πολύ χλωμό. Τώρα η Ευρώπη πρέπει να γίνει η πιο ανταγωνιστική περιοχή του κόσμου. Αυτή είναι η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που έχει εισαγάγει και τις συνέπειες της, βέβαια, τις βλέπουμε και στη δική μας τη χώρα. Επομένως, αγαπητοί συνάδελφοι, - και θα κατεβώ από το Βήμα - εγώ θεωρώ ότι είναι σωστή αυτή η νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης, την οποία φορτώσατε με του κόσμου τις συνωμοτικές ερμηνείες. Δεν μπορείτε να συμβιβαστείτε εσείς της συντηρητικής - πώς να το πω - Αντιπολίτευσης ότι στα θεμέλια αυτού του κόμματος που κυβερνάει είναι όσα σας είπα προηγουμένως, είναι ο διαφωτισμός της Αριστεράς. Καταλάβετέ το. Δεν κάνουμε κανένα κόλπο, ούτε προεκλογικό ούτε τίποτε άλλο. Είναι μία οφειλή με πολύ μεγάλη καθυστέρηση. Θέλω να πω ότι είναι το καλύτερο μνημόσυνο - μέρα που είναι σήμερα - για τους αδικοχαμένους συνανθρώπους μας που έπεσαν θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Αυτή είναι η δική μας Αριστερά. Επιτέλους, συμφιλιωθείτε με αυτή την ιδέα!
Ευχαριστώ, κύριε Μηταφίδη. Η κ. Βράντζα, Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, έχει τον λόγο για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ. [[Χειροκροτήματα από τις πτέρυγες του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ]] Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το υπό συζήτηση σχέδιο νόμου είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα σημαντικότερα που καλούμαστε να διαχειριστούμε, γιατί αφορά ακριβώς την προστασία των παιδιών που στερούνται ενός οικογενειακού περιβάλλοντος ή στερούνται ενός υγιούς οικογενειακού περιβάλλοντος. [[Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει ο Θ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. ΜΑΡΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ]] Είναι γνωστό, τόσο σε εμάς, όσο και στην κοινωνία ολόκληρη, ότι το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο που αφορά στην υιοθεσία και στην αναδοχή και γενικότερα στα δικαιώματα των παιδιών είναι, εκτός από δυσλειτουργικό και αναχρονιστικό και απολύτως αναποτελεσματικό. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να υπηρετήσει πλέον - και κατά τη γνώμη μου δεν υπηρέτησε ποτέ - τους σκοπούς για τους οποίους θεσπίστηκε. Απόδειξη αυτού είναι ο πολύ μεγάλος αριθμός παιδιών που παραμένουν σε ιδρύματα και νοσοκομεία, ταυτόχρονα ο πολύ μεγάλος αριθμός υποψήφιων θετών ή αναδόχων γονέων που περιμένουν να έχουν κάποιο παιδί, αλλά βεβαίως και ο πολύ μικρός ετήσιος αριθμός υιοθεσιών στη χώρα, ο οποίος δυστυχώς βαίνει μειούμενος κάθε χρόνο. Όμως, πέρα και πάνω από τις καθυστερήσεις, τη γραφειοκρατία και την αναποτελεσματικότητα, το υπάρχον πλαίσιο ευνοεί και υποθάλπει κυκλώματα παράνομων υιοθεσιών, δηλαδή αγοραπωλησία βρεφών και παιδιών. Θύματα αυτής της βιομηχανίας, στην οποία εμπλέκονται εκπρόσωποι ευυπόληπτων επιστημονικών και επαγγελματικών κλάδων, είναι φυσικά παιδιά, αλλά βεβαίως και γονείς, οι βιολογικοί και οι θετοί. Πιστεύω, λοιπόν, ότι είναι στις προθέσεις όλων μας σε αυτή την Αίθουσα να σπάσουμε ένα απόστημα και να δημιουργήσουμε ένα αξιόπιστο, σοβαρό και αποτελεσματικό θεσμικό πλαίσιο, το οποίο αφορά ένα μείζον κοινωνικό θέμα, που είναι η προστασία των παιδιών. Θέλω να αναφερθώ σε κάποια σημεία του νομοσχεδίου, τα οποία κατά τη γνώμη μου θα αλλάξουν την υφιστάμενη στρεβλή κατάσταση: Το πρώτο σημείο είναι η δημιουργία του Εθνικού Συμβουλίου Υιοθεσίας. Πέρα από τη σπουδαιότητα του γεγονότος αυτού καθαυτού, της δημιουργίας ενός κεντρικού συμβουλευτικού οργάνου, το οποίο θα προτείνει και θα γνωμοδοτεί για σχεδιαζόμενες πολιτικές πάνω σε αυτό το θέμα, προσωπικά χαίρομαι ιδιαίτερα και με τη σύνθεση αυτού του Συμβουλίου. Είναι από τις ελάχιστες φορές, όπου σε ένα συμβουλευτικό όργανο της πολιτείας συμμετέχουν ειδικοί και γνώστες του θέματος, οι οποίοι θα καλύπτουν όλα τα στάδια της διαδικασίας. Αυτό το αναφέρω γιατί η συνήθης πρακτική είναι να στελεχώνουν αυτά τα συμβούλια υπηρεσιακοί παράγοντες, οι οποίοι συνήθως αντιμετωπίζουν τα θέματα μονόπλευρα, με αυστηρά τεχνοκρατική ιδιότητα και αφήνουν απ' έξω τις υπόλοιπες παραμέτρους. Εδώ, λοιπόν, ξεφεύγουμε και αυτό είναι πολύ ευχάριστο. Ένα δεύτερο σημείο είναι η δημιουργία των εθνικών αλλά και των ειδικών μητρώων των ανηλίκων, των υποψήφιων αναδόχων και των υποψήφιων θετών γονέων. Εδώ επιχειρείται να μπει τάξη. Δυστυχώς, το ελληνικό κράτος δεν γνωρίζει για διάφορα ζητήματα πολύ σοβαρά στοιχεία, όσον αφορά και την παραγωγή και άλλα μέτρα. Όμως, τώρα μιλάμε για παιδιά και είναι απαράδεκτο το ελληνικό κράτος να μην γνωρίζει πόσα είναι, ποια είναι και πού βρίσκονται τα παιδιά που είναι για αναδοχή ή για υιοθεσία. Αντίστοιχα πρέπει να υπάρχουν οι ίδιες πληροφορίες για τους υποψήφιους ανάδοχους και θετούς γονείς. Επίσης, ένα άλλο σημείο είναι το πρόγραμμα της εκπαίδευσης, της επιμόρφωσης και της υποστήριξης των υποψήφιων ανάδοχων και θετών γονέων. Προφανώς όταν μιλάμε για αναδοχή και υιοθεσία, μιλάμε για ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα και βεβαίως οι άνθρωποι, οι οποίοι θέλουν να υιοθετήσουν ή να γίνουν ανάδοχοι έχουν και πολλή όρεξη και πολύ ενθουσιασμό, αλλά σίγουρα χρειάζονται και τη βοήθεια και τη στήριξη ειδικών και κάποιες γνώσεις. Αυτή η διαδικασία, λοιπόν, πρέπει να αποτελεί και προϋπόθεση και παροχή της πολιτείας. Άλλο στοιχείο του νομοσχεδίου είναι η εποπτεία και η παρακολούθηση. Εδώ επίσης κάνουμε τη διαφορά, διότι η συνήθης πρακτική λέει ότι όταν θεσμοθετούμε κάτι, τότε τελειώνουμε με αυτό και δεν ενδιαφερόμαστε ούτε για την εφαρμογή του, ούτε για την παρακολούθηση για το πώς εξελίσσεται. Εδώ, λοιπόν, είναι πολύ σημαντικό για το παιδί να υπάρχει μία συνέχεια και μετά την ολοκλήρωση και της αναδοχής και της υιοθεσίας και η πολιτεία να λειτουργεί ως θεματοφύλακας. Η επαγγελματική αναδοχή είναι - επιτέλους! - μία θεσμοθέτηση του αυτονόητου. Πέρα από τα κοινωνικά οφέλη που υπάρχουν από την αποϊδρυματοποίηση, υπάρχουν και οικονομικά οφέλη. Το όποιο οικονομικό κόστος για τον ανάδοχο γονέα δεν μπορεί βεβαίως να συγκριθεί με το όφελος που μπορεί να υπάρχει. Θέλω να θέσω και εγώ κάποια ζητήματα όσον αφορά τις προϋποθέσεις για την αναδοχή. Νομίζω ότι ανέφερε κάποιες και ο κ. Μαντάς. Όσον αφορά την προϋπόθεση της σωματικής υγείας, θεωρώ ότι μπορεί να είναι και πολλαπλώς ερμηνεύσιμη και παρερμηνεύσιμη και ανασταλτική, ή και ρατσιστική και παρεξηγήσιμη. Το ίδιο θέλω να πω και για τους επαρκείς οικονομικούς πόρους, οι οποίοι είναι αυτοί που θα αποδεικνύουν και τη δυνατότητα του ανάδοχου ή του θετού γονέα να παρέχει τα απαραίτητα στο παιδί. Νομίζω ότι για να μην υπάρχουν παρερμηνείες - και όχι μόνο - ενδεχομένως και κάποια κυκλώματα που μπορεί να εκμεταλλεύονται τους υποψήφιους, θα πρέπει να καθορίζονται απολύτως και με σαφήνεια οι προϋποθέσεις, ώστε να μπορούν να γίνονται και πιο εύκολα οι διαδικασίες και να μειωθεί και η γραφειοκρατία. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η εφαρμογή κάθε νόμου στην πορεία του μπορεί να διευκρινιστεί με περισσότερες υπουργικές αποφάσεις ή και διοικητικές αποφάσεις, οι οποίες θα ξεκαθαρίσουν και πιο πολλά πράγματα. Νομίζω ότι αυτό που είναι το μείζον και θα έπρεπε να απασχολεί περισσότερο την Εθνική Αντιπροσωπεία είναι ο στόχος της νομοθετικής πρωτοβουλίας και το εάν επιτυγχάνεται ο στόχος με το παρόν σχέδιο νόμου. Κατά τη γνώμη μου, ο στόχος είναι σαφής και ξεκάθαρος: Είναι η μέγιστη δυνατή προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού. Έγινε πολύ μεγάλος λόγος όλο το διάστημα που συζητούμε το σχέδιο νόμου στη Βουλή. Δυστυχώς, αντί να ασχοληθούμε με το νομοσχέδιο, με το τι μπορεί να προβλέψει το νομοσχέδιο και ενδεχομένως και με ελλείψεις που μπορεί να υπάρχουν ή με κάποιες βελτιώσεις που χρειάζεται, κάποιοι κατά την πάγια τακτική προσπάθησαν να εγκλωβίσουν την κοινή γνώμη σε στερεότυπα και πουριτανισμούς, προσβλέποντας προφανώς σε κομματικά οφέλη. Εγώ θέλω να ρωτήσω πραγματικά όσους ανέδειξαν ως κορυφαίο ζήτημα την αναδοχή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια τι θεωρούν ότι υπηρετεί καλύτερα το συμφέρον του παιδιού, η παραμονή ενός παιδιού σε ίδρυμα, η παραμονή ενός παιδιού σε μία οικογένεια με μαμά και μπαμπά που κακοποιεί ή παραμελεί το παιδί, ή η μεταφορά ενός παιδιού σε μία οικογένεια ομόφυλου ζευγαριού, όπου μπορεί να υπάρχει αγάπη και φροντίδα. Θέλω, λοιπόν, να είμαι απολύτως ξεκάθαρη και να πω ότι το ζήτημα της ισονομίας και των δικαιωμάτων δεν είναι ιδεολογικό ζήτημα και δεν μπορεί, βεβαίως, να υπόκειται σε κομματικές γραμμές. Η αποδοχή της διαφορετικότητας, ο σεβασμός της ελεύθερης επιλογής είναι ζητήματα αξιών και αρχών καθενός από εμάς, οι οποίες, βεβαίως, διέπουν και την υπόλοιπη κοινωνική μας συμπεριφορά. Θεωρώ, λοιπόν, ότι όχι μόνο η αναδοχή, αλλά και η υιοθεσία δεν μπορεί να γίνονται με κριτήρια τον σεξουαλικό προσανατολισμό των υποψηφίων θετών και αναδόχων γονέων. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να προχωρήσει επιτέλους μπροστά, πρέπει να αφήσει στερεότυπα και πουριτανισμούς, τα οποία προκαλούν πολύ περισσότερα προβλήματα και να δει με ειλικρίνεια το τεράστιο πρόβλημα που υπάρχει με τα παιδιά στα ιδρύματα. Η υποκρισία, οι τακτικισμοί και η χυδαιότητα πρέπει να έχουν όρια και νομίζω ότι τα έχουμε ξεπεράσει και το ζήτημα εδώ είναι πολύ σοβαρό. Καλώ, λοιπόν, όλες τις πτέρυγες του Κοινοβουλίου - πλην της ακροδεξιάς - να υπερψηφίσουμε το σχέδιο νόμου και να βοηθήσουμε να γίνει ένας καλός νόμος, χρήσιμος για την κοινωνία και βεβαίως, για το συμφέρον του παιδιού. Ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε την κυρία Βράντζα. Τον λόγο έχει η κ. Λιβανίου. Ορίστε, κυρία συνάδελφε, έχετε τον λόγο για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, καλούμαστε σήμερα να ψηφίσουμε μία νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης, σχετικά με τις διαδικασίες, τους θεσμούς της υιοθεσίας και αναδοχής. Το σημερινό νομοσχέδιο που συζητάμε αφορά κατά κύριο λόγο τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι τοποθετήσεις όλων, ανεξάρτητα του αν υποστηρίζουν ή όχι το νομοσχέδιο στο σύνολο ή σε μέρος του, αφορούν στα ανθρώπινα δικαιώματα, εκκινώντας από τα δικαιώματα των παιδιών και αναζητώντας όρια ή περιορισμούς στα όρια και την ισχύ των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Υπάρχουν εκπρόσωποι μέρους του ελληνικού λαού στο Ελληνικό Κοινοβούλιο που ισχυρίζονται ότι τα δικαιώματα δεν αφορούν το σύνολο του πληθυσμού. Αρέσκονται στις εξαιρέσεις, είτε πρόκειται για σεξουαλικές προτιμήσεις, είτε για θρησκευτικές, είτε για φυλετικές, είτε για σωματικές αναπηρίες, είτε για το γυναικείο φύλο, είτε για οτιδήποτε αντιληφθούν ως διαφορετικό. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι ορισμένοι δεν μπορούν να αποδεχθούν ότι το 2018 σε αυτή τη χώρα όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και όχι ίδιοι και ότι δεν επιτρέπεται καμμία απολύτως διάκριση για οποιονδήποτε λόγο. Η έκπληξη, όμως, είναι ότι υπάρχουν εκπρόσωποι κομμάτων που υπερασπίζονται ιδέες περί δημοκρατίας, ελευθερίας, ίσων ευκαιριών για όλους και όμως, υιοθετούν συχνά κάθε προσπάθεια περιορισμού του εύρους των δικαιωμάτων. Στην πραγματικότητα ούτε αυτό είναι έκπληξη. Στις δεκαετίες τα ίδια πρόσωπα που εμφανίζονται ως μεταρρυθμιστές, εκσυγχρονιστές, ευρωπαϊστές και με άλλους ευφάνταστους αυτοχαρακτηρισμούς, δεν φρόντισαν να κάνουν τα αυτονόητα. Να εξασφαλίσουν, για παράδειγμα, το αυτονόητο να γνωρίζει το κράτος, που έχει και την ευθύνη της πρόνοιας, τον αριθμό των παιδιών που αναμένουν την υιοθεσία ή την αναδοχή και ταυτόχρονα τον αριθμό των ενηλίκων που επιθυμούν να προβούν σε υιοθεσία ή αναδοχή ανηλίκου. Είναι ακόμα μια υπαρκτή πραγματικότητα, που μόνον το αίσθημα της ντροπής θα έπρεπε να επιφέρει στο σύνολο της κοινωνίας και όχι μόνο στους διαπρύσιους κήρυκες της τάξης και της ηθικής. Σήμερα η Κυβέρνηση, στην προσπάθειά της να θεμελιωθεί το κράτος δικαίου στην Ελλάδα, προωθεί το αυτονόητο. Νομοθετεί την υποχρέωση τήρησης αρχείου τόσο για τα προς υιοθεσία ή αναδοχή ανήλικα παιδιά, όσο και για τους ενδιαφερόμενους υποψήφιους γονείς ή αναδόχους. Πρόκειται για μία λίστα που θα περιλαμβάνει όλα τα παιδιά χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς διακρίσεις, χωρίς αναζήτηση γενεαλογικού δέντρου, θρησκευτικών πεποιθήσεων, χωρίς διακρίσεις για τις επιλογές των γονέων τους, χωρίς να αναζητείται η εθνική τους ταυτότητα. Το αντίστοιχο ισχύει και για τους υποψήφιους κηδεμόνες. Ταυτόχρονα, τίθενται κανόνες για την ασφάλεια και την ανάπτυξη του παιδιού. Την καταλληλότητα και την ετοιμότητα κάποιου να μπει σ' αυτήν τη διαδικασία δεν την αποφασίζει η Βουλή, δεν την αποφασίζουν τα κόμματα, δεν την αποφασίζουν οι θρησκευτικές κοινότητες. Την αποφασίζει η επιστημονική επιτροπή. Επιστημονική επιτροπή, επίσης, υποστηρίζει ψυχολογικά τόσο το παιδί, όσο και τους ενήλικες για τη μετάβαση στο νέο οικογενειακό περιβάλλον, αλλά και για την ομαλή συμβίωση και ανάπτυξη του παιδιού στο νέο περιβάλλον. Συγχρόνως, η Κυβέρνηση θέτει τις προϋποθέσεις για να επιταχυνθεί η σχετική διαδικασία και να μην παραμένουν επί μακρόν σε δομές ιδρυματικού τύπου τα παιδιά. Θεωρητικά δεν διαφωνεί κάποιος σε αυτό. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι μέχρι σήμερα είναι άγνωστος ο αριθμός των παιδιών που φιλοξενούνται σε τέτοιες δομές. Κατά συνέπεια, είναι άγνωστες και οι συνθήκες στις οποίες διαβιούν και αυτό είναι μια ακόμα ντροπιαστική για όλους μας παραδοχή. Ειδική μέριμνα επιφυλάσσει το νομοσχέδιο για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Πρόκειται για μια εύλογη πρόβλεψη, αν αναλογιστούμε την κοινωνική πραγματικότητα και τις πρόσθετες επιβαρύνσεις που συνεπάγεται η φροντίδα ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες. Η ευθύνη που έχει η πολιτεία απέναντι σε παιδιά που εκ των πραγμάτων απομακρύνονται από τους φυσικούς τους γονείς είναι μεγάλη. Μεγάλη είναι και η ευθύνη των αρμόδιων κοινωνικών υπηρεσιών. Δεν πρόκειται για φιλανθρωπία. Δεν πρόκειται για ελεημοσύνη. Αποτελεί καθήκον να φροντίσουμε να ενταχθούν αυτά τα παιδιά ομαλά στο κοινωνικό σύνολο, να ενηλικιωθούν και να προσφέρουν με τη σειρά τους στην κοινωνία. Δεν θα ανταποκριθούμε σε αυτό το καθήκον εάν υιοθετήσουμε τις θεωρίες των διακρίσεων και των εξαιρέσεων, που όταν ξεκινούν δεν τελειώνουν δυστυχώς. Αν σήμερα εξαιρέσουμε κάποιους για λόγους σεξουαλικών επιλογών, τι μας εμποδίζει να εξαιρέσουμε κάποιους άλλους για λόγους θρησκείας, χρώματος, μορφωτικού επιπέδου, σωματότυπου ή άλλης διακριτής κατάστασης; Αν σήμερα αποδεχτούμε διακρίσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα, τι μας εμποδίζει να θέσουμε αύριο διαχωρισμούς στα δικαιώματα των παιδιών ανάλογα με την οικογένεια από την οποία προέρχονται, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και ό,τι άλλο μπορεί να μην συνάδει με τις «μοναδικές αλήθειες» ορισμένων; Αν σήμερα αποδεχτούμε την εχθρότητα κάποιων απέναντι σε καθετί διαφορετικό, τι θα μας προστατεύσει από το να θεωρηθούμε κάποια στιγμή εμείς οι ίδιοι ξενιστές στη δική μας κοινωνία, επειδή για κάποιους θα είμαστε διαφορετικοί; Η δίωξη του διαφορετικού ξεκινάει από το σημείο που μπορεί να αποδεχθεί πιο εύκολα η κοινωνική πλειοψηφία και πάντα επεκτείνεται χωρίς όρια και χωρίς τέλος. Αυτό είναι άκρως επικίνδυνο. Η προστασία των δικαιωμάτων δεν γίνεται αλά καρτ. Δεν έχει κατά το δοκούν ερμηνείες. Δεν έχει εξαιρέσεις. Αυτό ισχύει για όλα τα δικαιώματα μιας σύγχρονης κοινωνίας. Αυτό είναι ο θεμέλιος λίθος και της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε την κ. Λιβανίου. Τον λόγο έχει ο κ. Μπουκώρος. Αμέσως μετά θα μιλήσει ο Πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων κ. Λεβέντης και όπως έχουμε ενημερωθεί, ακολουθεί και η ομιλία του Πρωθυπουργού. Το λέω απλώς για τον προγραμματισμό όλων των συναδέλφων, να γνωρίζουν ότι η δική τους ομιλία θα πάει πιο πίσω. Κύριε Μπουκώρο, έχετε τον λόγο για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν μπορώ παρά να μην υπογραμμίσω τη μεγάλη συμμετοχή των Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση αυτού του νομοσχεδίου, πράγμα το οποίο δεν καταγράφεται βεβαίως σε άλλα νομοσχέδια οικονομικού περιεχομένου, νομοσχέδια που αφορούν άλλες πολιτικές και την καθημερινότητα των Ελλήνων πολιτών. Επίσης, δεν μπορώ παρά να μην καταγράψω την προσπάθεια - ιδιαίτερα σήμερα τη δεύτερη μέρα - να ανεβούν οι τόνοι από την πλευρά των Βουλευτών της Πλειοψηφίας. Δεν προσφέρεται όμως το θέμα. Αγωνίζονται και αγωνιούν οι κύριοι συνάδελφοι της Πλειοψηφίας να βαθύνουν, με αφορμή αυτό το νομοσχέδιο, τις διαχωριστικές γραμμές και να αποδείξουν την αριστεροσύνη τους. Όμως είπα και πριν - το επαναλαμβάνω και τώρα - ότι δεν προσφέρεται το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Το πρώτο ερώτημα είναι το εξής: Οδηγεί η αναδοχή παιδιών - για να πάω απευθείας στο επίμαχο άρθρο 8- από ομόφυλα ζευγάρια στην υιοθεσία παιδιών από τα ομόφυλα ζευγάρια; Με βάση τα προβλεπόμενα στο άρθρο 8, σαφώς όχι. Με βάση την πολιτική σας η οποία, όπως είπε και ο Κοινοβουλευτικός σας Εκπρόσωπος, ξεδιπλώνεται σιγά - σιγά, πιθανολογούμε ότι έτσι θα γίνει και το αποδεικνύει και το πρόσφατο παρελθόν. Με το σύμφωνο συμβίωσης υπήρχε η κάθετη άρνηση των αρμοδίων Υπουργών ότι θα πάμε σε αναδοχή παιδιών και σήμερα ερχόμαστε στην αναδοχή παιδιών. Οι κύριοι συνάδελφοι της Πλειοψηφίας λένε «αυτή είναι η πολιτική σας και οι πολιτικές κρίνονται από την κοινωνία και αναμφίβολα κρίνονται στις εκλογές». Κρινόμαστε οι πάντες, κύριοι συνάδελφοι. Όμως, σε τέτοια θέματα είναι πολύ εύκολο να ακολουθείς χωρίς σκέψη και προβληματισμό την κομματική γραμμή, είναι εύκολο να έχεις κομματική γραμμή, είναι δύσκολο όμως να έχεις άποψη και να ακολουθείς τη συνείδησή σου. Ο δύσκολος όμως δρόμος είναι πάντα καλύτερος και παραγωγικότερος, κατά την ταπεινή μου άποψη. Λένε πολλοί συνάδελφοι ότι μιλάμε για αναδοχή και όχι για υιοθεσία. Αυτό το γνωρίζουμε, το καταλαβαίνει ο καθένας. Η υιοθεσία δημιουργεί νομικό δεσμό, η αναδοχή δημιουργεί - το ακούσαμε στην Αίθουσα αυτή - κοινωνικό και ψυχικό δεσμό. Το νομικό μας σύστημα αντιμετωπίζει διαφορετικά τα ενήλικα άτομα και διαφορετικά τους ανήλικους. Θέλω να ρωτήσω λοιπόν το εξής: Για ένα παιδί - γιατί για τα παιδιά μιλάμε - είναι σημαντικότερος ένας νομικός δεσμός ή ένας ψυχικός - κοινωνικός δεσμός; Η δική μου άποψη είναι το δεύτερο, ότι είναι πιο σημαντικός ο ψυχικός - κοινωνικός δεσμός, γιατί ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν οι μηχανισμοί κοινωνικοποίησης και κοινωνικού ελέγχου, όπου καλώς ή κακώς αναπαράγονται πρότυπα και στερεότυπα. Τέτοιοι μηχανισμοί είναι το σχολείο, η οικογένεια και άλλοι. Ερχόμαστε σήμερα να νομοθετήσουμε σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό αντίθετο σε αυτό το νομοθέτημα. Η έρευνα της «διαΝΕΟσις» καταγράφει πολύ καλά τα ποσοστά της αντίθεσης του ελληνικού λαού. Ήταν 72% στη μέτρηση του 2017, 79,6% στη μέτρηση του 2018, δηλαδή οκτώ στους δέκα Έλληνες είναι αντίθετοι. Θα έρθω και στην άποψή σας ότι πρέπει να νομοθετούμε και για τις μειοψηφίες. Ασφαλώς. Ο νομοθέτης - εγώ θα σας έλεγα και ο ηγέτης - πρέπει να ανοίγει δρόμους και να ακολουθούν οι λαοί. Δεν διαφωνώ σε αυτό. Οι μειοψηφίες όμως δεν είναι μόνο αυτές που έχουμε στο μυαλό μας. Υπάρχουν και οι μειοψηφίες των μειοψηφιών, δηλαδή τα υποσύνολα των συνόλων. Και εδώ αυτό το υποσύνολο είναι το παιδί. Εγώ θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής. Μετά τις νομοτεχνικές βελτιώσεις περιορίζονται πολύ οι πιθανότητες αναδοχής από ένα ομόφυλο ζευγάρι, γιατί η νομοτεχνική βελτίωση που κατατέθηκε και έγινε αποδεκτή θέτει μια προτεραιότητα. Όμως μια και σας ενδιαφέρουν οι μειοψηφίες, εγώ θα μιλήσω για το ένα και μόνο παιδί. Δεν με απασχολούν τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και κακοποίησης κ.λπ., γιατί τέτοια περιστατικά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, καταγράφονται και στα ιδρύματα και σε όλους τους τύπους των οικογενειών και δυστυχώς θα συνεχίσουν να καταγράφονται και στο μέλλον και αυτό δεν φαίνεται να μας απασχολεί τόσο πολύ. Εγώ θα σας μιλήσω μόνο για το ένα παιδί αυτής της περίπτωσης και πώς θα αντιμετωπιστεί η μελλοντική του, δηλαδή με την ενηλικίωσή του, άρνηση ή η αντίδρασή του στις σημερινές μας αποφάσεις. Τι θα έχουμε να του πούμε τότε; Να του επιστρέψουμε την παιδική ηλικία; Να του επιστρέψουμε τα πρότυπα; Να του επιστρέψουμε τις μνήμες και τις παραστάσεις ζωής; Γι' αυτό σας λέω ότι δεν είναι ένα εύκολο νομοσχέδιο ούτε προσφέρεται για πολιτική εκμετάλλευση. Αυτή η αγωνιώδης προσπάθεια των Βουλευτών της Πλειοψηφίας να δρέψουν από ένα τέτοιο νομοσχέδιο δάφνες αριστεροσύνης θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα, γιατί το νομοσχέδιο πολύ άμεσα θα περάσει σίγουρα στο παρασκήνιο σε δεύτερη μοίρα στον δημόσιο λόγο και θα επιστρέψουν οι πολιτικές σας - οι καταστροφικές, κατά την άποψή μας - που πλήττουν καθημερινά τον ελληνικό λαό και τότε δεν θα έχουν καμμιά αξία αυτές οι δάφνες αριστεροσύνης. Για τον εκσυγχρονισμό του νομικού πλαισίου της υιοθεσίας δεν μπορεί παρά να επικροτήσουμε και να στηρίξουμε. Άλλωστε, κυρία Υπουργέ, είναι σε μεγάλο βαθμό αντιγραφή των προτάσεων του σχεδίου νόμου που κατέθεσε η Νέα Δημοκρατία από τον Ιούλιο του 2016. Έχουμε καθυστερήσει στο ζήτημα του εκσυγχρονισμού του νομικού πλαισίου για τις υιοθεσίες και ούτε αυτό το νομοσχέδιο αγγίζει το σύνολο του θέματος. Πρέπει να τρέξουμε γρηγορότερα, πρέπει να τρέξουμε καλύτερα σε αυτό το ζήτημα, διότι υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες άτεκνα ζευγάρια στη χώρα, υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά και όχι μόνο σε ιδρύματα, αλλά ακόμη και σε νοσοκομεία τα τελευταία χρόνια που ζητούν τη στοργική αγκαλιά μιας οικογένειας. [[Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει ο Πρόεδρος της Βουλής κ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΟΥΤΣΗΣ]] Για τους λόγους που σας προανέφερα, όμως, όπως η μείωση του χρόνου κοινωνικού ελέγχου για τις υιοθεσίες, είμαστε σαφέστατα υπέρ αυτών των αλλαγών. Ζητάμε περισσότερες και καλύτερες αλλαγές και για τους λόγους που, επίσης, σας επισήμανα, για το ένα παιδί και τη μελλοντική του αντίθεση και άρνηση στα όσα σήμερα εμείς αποφασίζουμε, λέμε «όχι» στο άρθρο 8.
Κύριε Πρόεδρε, μπορώ να έχω τον λόγο για ένα λεπτό;
Ορίστε, κυρία Υπουργέ, έχετε τον λόγο.
Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, επειδή πολύ ακούστηκε αυτές τις μέρες ότι ο νόμος αντιγράφει το νομοσχέδιο της Νέας Δημοκρατίας, θα ήθελα να πω ευθέως ότι, πρώτον, νομοσχέδιο Νέας Δημοκρατίας δεν υπήρξε ποτέ γι' αυτά τα θέματα.
Πρόταση νόμου.
Υπήρξε μια press conference όπου παρουσιάστηκαν οκτώ προτάσεις για το καθεστώς αναδοχής και υιοθεσίας. Σε αυτές τις οκτώ προτάσεις πουθενά δεν λέγατε πως αυτές θα υλοποιηθούν ή με ποιες διαδικασίες. Ας τελειώνει και αυτό, γιατί ακούσαμε πάρα πολύ για «το νομοσχέδιο της Νέας Δημοκρατίας». Ευχαριστώ.
Ωραία. Κατεγράφη στα Πρακτικά. Παρακαλώ, ο Πρόεδρος κ. Λεβέντης, έχει τον λόγο για δεκαπέντε λεπτά.
Καλημέρα σας, κύριε Πρόεδρε, κύριοι Υπουργοί και κυρίες και κύριοι Βουλευτές. Το τελευταίο πενθήμερο βλέπω να μπαίνει ένα δίλημμα στις τηλεοράσεις, στα πάνελ όπου μετέχουν ένας συριζαίος και ένας δεξιός: «Πρόοδος ή συντήρηση», ότι οι επόμενες εκλογές θα έχουν το δίλημμα «πρόοδος ή συντήρηση». Διερωτώμαι τι είναι πρόοδος και τι είναι συντήρηση. Όταν πρωτογνώρισα τον κ. Τσίπρα, του είπα: «Μην ψηφίζεις νομοσχέδια με εκατόν πενήντα τρεις. Προσπάθησε να δείξεις δημοκράτης. Προσπάθησε να δείξεις ότι υιοθετείς τη συναίνεση, γιατί με το να λες ότι θέλεις την απλή αναλογική, αλλά να προχωράς σε ψήφιση νόμων με εκατόν πενήντα τρεις, δείχνεις το όλως αντίθετο, ότι είσαι δικτάτορας. Δεν με άκουσε. Το σύνολο σχεδόν των νομοσχεδίων έχει ψηφισθεί με εκατόν πενήντα τρεις Βουλευτές. Μερικά νομοσχέδια, μάλιστα, δεν έχουν ψηφισθεί από την κυβερνητική πλειοψηφία, αλλά ήρθαν άλλα κόμματα από την Αντιπολίτευση και ψήφισαν και ο συνεταίρος του κ. Τσίπρα δεν ψήφισε. Έχουμε κι αυτό το φαινόμενο, δηλαδή με διαλυμένη την κυβερνητική πλειοψηφία να έρχονται άλλοι «φυτευτοί» τη δωδεκάτη ώρα, για να μην πέφτει η Κυβέρνηση. Έχουμε και τέτοια φαινόμενα. Πρόοδος, λοιπόν, δεν είναι να λες απλά ότι είσαι προοδευτικός. Θα σας πω και κάτι άλλο. Το τελευταίο διάστημα, εσείς του ΣΥΡΙΖΑ κάνετε πρόσκληση προς το ΠΑΣΟΚ και τους λέτε «διαλέξτε με ποιους θα πάτε». Μα, συγγνώμη, εσείς πριν από δυο χρόνια δεν λέγατε ότι το ΠΑΣΟΚ καταλήστεψε, κατέστρεψε, διόρισε και πτώχευσε τη χώρα; Καλούσατε, μάλιστα, τον κόσμο να έρθει μαζί σας. Τώρα θέλετε μαζί σας κι αυτούς που κατέστρεψαν τη χώρα; Τους θέλετε κι αυτούς; Δηλαδή, εδώ υπάρχει μια γελοιότητα. Καλείτε το λεγόμενο «Κίνημα Αλλαγής» να σας στηρίξει και να δηλώσει ότι δεν θέλει να πάει δεξιά, τη στιγμή που τους έχετε «σύρει» τα μύρια όσα. Τους πήρατε πρώτα τις ψήφους και τώρα θέλετε και τους ίδιους. Τότε γιατί εξ αρχής δεν πήγατε μαζί τους, αφού σας αρέσουν και θέλετε ξανά Πετσάλνικους, Γιωργάκηδες Παπανδρέου, Σημίτηδες; Όλους αυτούς τους θέλετε μαζί σας! Αν έρθει μια ενδεχόμενη μετεκλογική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ, αυτοί δεν θα έρθουν; Δεν υπάρχουν άλλοι. Απ' ό,τι είδατε, στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ η γερουσία ήταν μπροστά και οι άλλοι ήταν «πίσω βιολιά». Άρα, τους θέλετε πίσω τελικά αυτούς, αυτούς που καταγγέλλατε. Αυτή είναι η προοδευτικότητά σας! Επίσης, σε πολλά νομοσχέδια λέτε «γιατί δεν ψηφίζετε μερικά που είναι θετικά;» και «μην ψηφίζετε τα άλλα που είναι αρνητικά». Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Τι είναι αυτό, δηλαδή; Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο τώρα για την αναδοχή έχει, λέει, και θετικά. Μα, πώς θα σας πιέσουμε εμείς να αφαιρέσετε τα αρνητικά; Λέγοντας, «όχι» στο σύνολο. Δεν έχουμε άλλη λύση. Διαπραγματεύσεις θα κάνουμε τι είναι θετικό και τι είναι αρνητικό; Δεν μας λάβατε καθόλου υπ' όψιν όταν ετοιμάζατε το νομοσχέδιο! Ποτέ δεν με πήρε η Υπουργός να μου πει «Πρόκειται να φέρω ένα νομοσχέδιο, κύριε Λεβέντη μου. Σας αρέσει αυτό; Διαφωνείτε μ' αυτό;». Το φέρατε και λέτε «Ψηφίστε τα θετικά». Όχι, κύριοι! Λέμε «όχι» στο σύνολο. Αφού δεν κάνατε καμμία προδιαπραγμάτευση, θα υποστείτε και τις συνέπειες. Δεν είμαστε κορόιδα σ' αυτήν την Αίθουσα να ψηφίζουμε τα θετικά και εσείς να περνάτε με το ζόρι και τα αρνητικά, αγνοώντας τι θέλει και η κοινωνία! Βγήκε και ο κ. Βενιζέλος και είπε ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης και τα ευρωπαϊκά δικαστήρια δεν καταλαβαίνουν, λέει, τη θέληση της εκκλησίας. Δεν μπορεί να καταλάβει το Συμβούλιο της Ευρώπης τις απόψεις της εκκλησίας. Άρα, είναι σκοταδιστική η εκκλησία! Η εκκλησία είναι στο 1.000 π.Χ.! Είναι ξεριζωμένη από την κοινωνία η εκκλησία, κατά την άποψή σας! Την καλέσατε σε διάλογο; Διερωτώμαι, ακόμα κι αυτή δεν είχε την αντίδραση που όφειλε να έχει. Για να είμαι ειλικρινής, με έγκριτους θεολόγους και Αγιορείτες που μίλησα, μου είπαν «Να μην ψηφίσετε στο σύνολο τον νόμο». Αυτό μου ζήτησαν. Όμως, η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος έχει μια περίεργη στάση που δεν μου αρέσει, μια στάση σιωπής. Υποθέτω ότι είναι τα ιδρύματα και τα άλλα οικονομικά συμπλέγματα που την κάνουν να σιωπά. Δεν μου αρέσει αυτό. Ήθελα μια εκκλησία πιο μαχητική. Εμείς από την ώρα που αγνοήθηκε εντελώς η εκκλησία ως παράγων διαπραγμάτευσης, δεν μπορούμε να ψηφίσουμε ως Ένωση Κεντρώων τέτοιον νόμο. Κι ας είστε εσείς οι προοδευτικοί! Επίσης, έχετε βγάλει ότι όλοι οι άλλοι είναι σκοταδιστές. Έχετε βγάλει και το σύνθημα. Εσείς είστε οι προοδευτικοί. Οι προοδευτικοί είστε εσείς που κόψατε κοστούμια φόρων σε όλους, εσείς που θελήσατε και τα ζώα ακόμη να φορολογήσετε, τα σκυλιά και τα γατιά, εσείς που φορολογήσατε τα ξενοδοχεία, εσείς που φορολογήσατε την κινητή τηλεφωνία, εσείς που τα πρόστιμα στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας τα ανεβάσατε και θα τα βάζουν, λέει, κατά τη φορολογική δήλωση! Ανέλαβαν οι εφοριακοί να εκτιμούν το πρόστιμο του ΚΟΚ. Ωραία μέτρα! Από παντού τα παίρνετε! Είκοσι τρεις φορές κόπηκαν οι συντάξεις στον τόπο αυτόν από το 2009 και παρά ταύτα έχετε το θράσος και λέτε ότι από τον Αύγουστο του 2018, που αποκτά η χώρα ξανά την αυτοδυναμία της - κατά εσάς αποκτά την αυτοδυναμία της, στην ουσία ξέρετε ότι είμεθα υποτελείς για ενενήντα εννιά χρόνια με την υπογραφή και την ψήφο όλων σας - θα επαναφέρετε τη δέκατη τρίτη σύνταξη. Αυτό είπε ένας συριζαίος σήμερα το πρωί σε ένα κανάλι. Ακούστε τι είπαν τώρα! Ότι τον μποναμά θα τον μονιμοποιήσετε, επαναφέροντας τη δέκατη τρίτη σύνταξη. Αφού καταληστέψατε τον συνταξιούχο, του υπόσχεστε επιστροφή της δέκατης τρίτης σύνταξης. Είδατε; Είστε και φιλεύσπλαχνοί και ελεήμονες! Ξέρετε τι φοβάμαι; Το είπα και στη Θεσσαλονίκη σε μια ομιλία.
Εμείς το καταργήσαμε;
Ηρεμία, κύριοι. Ψυχραιμία. Εγώ όταν σας ακούω, παρ' ότι διαφωνώ εις όλα, σιωπώ. Εσείς δεν μπορείτε να κάνετε ησυχία; Ψυχραιμία, κύριοι!
Το δώρο εμείς το καταργήσαμε, Πρόεδρε;
Παρακαλώ κάντε ησυχία.
Δεν σας ακούω. Δεν μπορώ να ακούσω τι λέτε. Οι περισσότεροι έρχεστε και διαβάζετε έγγραφα. Εγώ μιλώ από στήθους. Άρα, δεν μπορώ να παρακολουθήσω τι φωνασκεί ο καθένας από εσάς. Υπόσχεστε τον δέκατο τρίτο μισθό, να επαναφέρετε τη σύνταξη, δεν ξέρω τι υπόσχεστε. Διερωτώμαι: Όταν κυκλοφορείτε στους δρόμους, τον πολίτη μπορείτε να τον κοιτάξετε στα μάτια; Εγώ ξέρετε τι φοβάμαι; Φοβάμαι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει πάλι αντιευρωπαϊκό αντάρτικο, ότι, δηλαδή, θα έρθει πολύ σύντομα η στιγμή που θα αρχίσετε να βρίζετε ξανά την Ευρώπη, θα αρχίσετε ξανά να λέτε, «Αν δεν θέλουν να μας επιτρέψουν να κάνουμε αυτό, εμείς παίρνουμε αποστάσεις». Θα λέτε αυτά που λέγατε πρώτα, ότι σκίζετε μνημόνια, ότι η Ευρώπη θα φοβηθεί εσάς, αυτές τις διάφορες παράνοιες τις οποίες χρησιμοποιούσατε. Αυτά πιστεύω ότι θα επιστρέψουν στην Ελλάδα και θα γίνετε πάλι απειλητικοί προς την Ευρώπη. Και αυτό θα είναι πλέον η απόλυτη γελοιότητα! Ένα κόμμα που έβριζε την Ευρώπη, που τα υπέγραψε μετά όλα και μετά αρχίζει να βρίζει ξανά την Ευρώπη για να γίνει αρεστό στους πολίτες. Για το Σκοπιανό, εγώ φοβάμαι, γιατί η αμερικανική πρεσβεία αισθάνομαι ότι πιέζει…
Παρακαλώ πολύ, κάντε ησυχία για να ακούμε.
Γιατί να κάνουν ησυχία; Δεν βλέπετε, κύριε Πρόεδρε, τι γίνεται; Αν τους χαϊδεύεις τα αφτιά, είναι ήσυχοι. Όταν τους λες πέντε πραγματάκια, τρελαίνονται. Τι να κάνουμε;
Προβληματίζονται, Πρόεδρε.
Προβληματίζονται φωνασκούντες; Για το Σκοπιανό να ξέρετε ότι κάναμε στη Θεσσαλονίκη μια συγκέντρωση. Στη συγκέντρωση αυτή αποφασίσθηκε να είμαστε ανυποχώρητοι μέχρι τέλους. Εάν δώσετε το όνομα Μακεδονία εις τα Σκόπια, θα υπάρχει ένα δεύτερο τουρκικό κράτος εις τα βόρεια μας. Η άποψη των Αμερικανών είναι, «Βιαστείτε να τους δώσετε το όνομα, διότι θα χώσει τη μύτη της η Τουρκία εις τα Σκόπια». Εάν βιαστούμε και τους το δώσουμε, θα έχουμε δεύτερο τουρκικό κράτος στα βόρειά μας. Αυτή την προειδοποίηση κάνω. Θα σας αναφέρω και μία συζήτηση που είχα με έγκριτους πανεπιστημιακούς και παράγοντες της πόλης. Τους είπα: Γιατί πια δεν συζητάτε καθόλου για το Μακεδονικό; Ήμασταν μία ώρα εκεί και κανείς δεν είπε τίποτα για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Μου λέει: «Είμαστε πληγωμένοι, κύριε Λεβέντη, και κάναμε μια συμφωνία με τον εαυτό μας να μη μιλάμε. Τα κόμματα δεν μας φέρονται καλά, είναι όλα έτοιμα να δώσουν τη λέξη. Αισθανόμαστε πληγωμένοι, αλλά εάν χρειαστεί θα ξαναβγούμε στους δρόμους. Το ότι δεν μιλάμε δεν σημαίνει ότι έχουμε αποδεχθεί τίποτε. Είμαστε ανυποχώρητοι και πληγωμένοι, κύριε Πρόεδρε». Αυτό μην το ξεχάσετε, γιατί σας βλέπω ότι το ξεχνάτε κάποιοι! Εάν αυτή η Βουλή ψηφίσει, το ίδιο βράδυ οι τύψεις θα συνοδεύουν τον καθένα σας και το πλήγμα θα είναι βαρύτατο. Θα ομοιάζει πολύ με αυτό που είχε κάνει η Δεξιά με την Κύπρο, που έκαναν τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου και έβαλαν τον Τούρκο εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο και ήρθε ο γέρος Καραμανλής και έβαλε δημοσιεύσεις σε όλες τις εφημερίδες ότι ελύθη το Κυπριακό. Και βγήκε ο Γεώργιος Παπανδρέου εδώ στην Αίθουσα αυτή και είπε, «Τώρα αρχίζει η τραγωδία». Μην το κάνετε. Θα υπάρχει δεύτερο τουρκικό κράτος. Μίλησα για τους εξοπλισμούς και είπα: Εφοπλιστές, ομογενείς, να γίνει μια εκστρατεία για να αγοράσουμε κάποια αεροπλάνα και κάποιες φρεγάτες για τις Ένοπλες Δυνάμεις και οι Βουλευτές να δώσουν τρεις μισθούς. Αυτό πρότεινα. Και είπα ότι εάν από όλη αυτήν την εκστρατεία το ποσό είναι ακόμα μεγαλύτερο και όσοι έχουν πάνω από χίλια ευρώ σύνταξη, να δώσουν άλλα δύο κατοστάρικα. Και βγήκαν κάποιοι να με κατασπαράξουν ότι προτείνω να κόψουμε συντάξεις. Μα, εσείς κόψατε είκοσι τρεις φορές τις συντάξεις και τα λεφτά τα φάγανε οι τροϊκανοί. Συγγνώμη, την άμυνα της χώρας δεν την πονάτε; Θα σας πω μία εμπειρία από την επίσκεψή μου στην Τουρκία προ έτους. Βρέθηκα στην πλατεία Ταξίμ και είδα ένα χάος ανθρώπων - άλλοι πάνω, άλλοι κάτω, διαφόρων χρωμάτων, διαφόρων φυλών - και αισθάνθηκα ότι αυτό το γειτονικό κράτος έχει ακόμη μέσα του τα κτηνώδη ένστικτα. Λυπούμαι που το λέω. Να προσέξουμε καλά μήπως έρθει η ώρα να αναμετρηθούμε, γιατί εάν αναμετρηθούμε ξεβράκωτοι, θα πάνε πολλοί φυλακή από την εγκατάλειψη της άμυνας της χώρας. Έχετε υπ' όψιν σας, ο λαός, ο οποίος δεν θέλει τώρα να του κόψουν δύο κατοστάρικα, ο ίδιος λαός, όταν υποστεί εθνική ντροπή, θα έχει άλλη άποψη. Ο Σημίτης το πρωί των Ιμίων στην Αίθουσα αυτή έλεγε, «Οποίος τολμήσει να επιβουλευτεί την ακεραιότητα, θα συναντήσει τον ελληνικό στρατό», και το βράδυ κατέβασε την ελληνική σημαία. Και μετά έκανε πέντε μέρες να βγει από το σπίτι του στην Αναγνωστοπούλου. Πέντε μέρες δεν βγήκε ο Σημίτης από το σπίτι του με αυτό που έκαναν στο Οτσαλάν και με όλα αυτά που έκαναν. Στους δύο στρατιωτικούς δίνουμε τώρα διπλό μισθό - ο κ. Καμμένος - για να κάθονται στις φυλακές. Ενώ πρώτα είπαμε να τους βγάλουμε έξω, τώρα θα δώσουμε διπλό μισθό για να ικανοποιηθούν οι οικογένειας. Οι οικογένειες δεν ικανοποιούνται με το να δώσετε διπλό μισθό. Το έγκλημα έγινε από τον Αρχηγό ΓΕΣ και τους επικεφαλής του Έβρου, που στέλναμε εμείς δύο φαντάρους και η Τουρκία επτά ενώ την ίδια ώρα απειλούσε ο Ερντογάν. Λίγο μυαλό δεν είχε ένας επιτελής να καταλάβει ότι η περίπολος πρέπει να έχει επτά, δέκα άτομα και όχι δύο, γιατί το θήραμα ήταν έτοιμο στα χέρια του Ερντογάν; Τώρα εκλιπαρούμε. Τρέχει ο Μητσοτάκης στην Ευρώπη λέει και παρακαλεί. Πήγε ο Πατριάρχης και συνομίλησε με τον Ερντογάν, αλλά στα σαράντα πέντε λεπτά δεν πρόλαβε να θέσει θέμα στρατιωτικών. Ακούστε τι είπαν! Είπαν ότι πήγε και συνομίλησε ο Πατριάρχης σαράντα πέντε λεπτά με τον Ερντογάν και δεν βρήκαν το χρόνο να μιλήσουν για τους δύο Έλληνες πολίτες που είναι στις φυλακές. Φιλότιμο να παραιτηθεί ένας από το ΓΕΣ δεν υπάρχει. Δεν αναγνωρίζουν το λάθος. Κανένα λάθος. Είναι αλάνθαστοι οι κύριοι! Ετοιμάζεστε, όπως λένε τα κανάλια, να φέρετε την απλή αναλογική. Αν η απλή αναλογική δεν έχει μηδέν μπόνους, η Ένωση Κεντρώων δεν θα την ψηφίσει. Αν λιγοστέψετε τα μπόνους και από πενήντα τα πάτε στα τριάντα για να ευχαριστήσετε το ΠΑΣΟΚ, εμείς δεν θα ψηφίσουμε απλή αναλογική με ημίμετρα. Για εμάς η απλή αναλογική είναι αυτή που συζήτησα κάποτε με τον Τσίπρα. Αν υποχωρήσει ο Τσίπρας για να πάρει συνεταίρους αυτούς που έβριζε ως χθες, η Ένωση Κεντρώων σε τέτοιου είδους ιλαροτραγωδία δεν θα συμμετάσχει. Ψηφίστε την μόνοι σας την απλή αναλογική. Το δε σπάσιμο των περιφερειών δεν το καταλαβαίνω. Το σπάσιμο των περιφερειών σε τι βοηθάει; Υπάρχει, λέει, διαφθορά στις μεγάλες περιφέρειες. Δηλαδή, ο Βουλευτής που είναι στην Περιφέρεια Καρπενησίου και είναι ένας, δεν μπορεί να κλέψει; Συγγνώμη, αλλά αν είναι και τα παίρνει, κλέβει σε όποια περιφέρεια της χώρας και αν είναι. Δεν παίζει ρόλο η περιφέρεια. Τι δουλειά έχει αυτό; Άλλωστε και στα κανάλια πέντε του ΣΥΡΙΖΑ και πέντε της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζεστε. Άλλο ζήτημα με τα κανάλια. Έλεγε ο Παππάς ότι θα διορθώσει τα κανάλια και τώρα έχετε μονιμοποιήσει έναν δικομματισμό. Ένας από τη Νέα Δημοκρατία, ένας από τον ΣΥΡΙΖΑ και πού και πού ένας του ΠΑΣΟΚ. Αυτή είναι η δημοκρατία του κ. Παππά. Λέγατε ότι θα διώξετε τους νταβατζήδες. Έφυγε κάποιος; Τέλος πάντων. Λυπάμαι για τις εξελίξεις σε αυτήν την Αίθουσα. Ο λαός θα τιμωρήσει και τη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ. Να μην αμφιβάλλετε.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Λεβέντη. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πιστεύω ότι διερμηνεύω τα αισθήματα των παρόντων και παρουσών Βουλευτών αν πω ότι η Βουλή των Ελλήνων σήμερα τιμά την επέτειο της αντιφασιστικής νίκης των λαών στην Ευρώπη με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επίσης, τιμούμε και τη μνήμη του συναδέλφου μας, του Βουλευτή Γιώργου Τσαρουχά, που την ίδια ημέρα, μέσα στη διάρκεια της δικτατορίας, με βασανιστήρια, βρήκε φρικτό τέλος. Είναι μια διπλή επέτειος, όπως και τόσες άλλες επέτειοι μέσα στον Μάιο, που προσδίδουν, όμως, μια εμβληματική και ιστορική φόρτιση σ' αυτές τις μέρες. Παρακαλώ πολύ, τιμάμε και τα δύο γεγονότα. Σας ευχαριστώ. [[Χειροκροτήματα απ' όλες τις πτέρυγες της Βουλής]] Τον λόγο έχει ο Πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. [[Στο σημείο αυτό η Αναπληρώτρια Υπουργός κ. Θεανώ Φωτίου καταθέτει τις προαναφερθείσες νομοτεχνικές βελτιώσεις, οι οποίες έχουν ως εξής:]] [[ΑΛΛΑΓΗ ΣΕΛΙΔΑΣ]] [[Να μπει η σελ. 154]] Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η νομοθετική πρωτοβουλία, για την οποία θα κληθούμε να ψηφίσουμε σε λίγο και συζητάμε στην Ολομέλεια χθες και σήμερα, πιστεύω ότι έχει μια ξεχωριστή σημασία. Και αυτός είναι ο λόγος που ζήτησα να πάρω τον λόγο σήμερα. Έχω την αίσθηση ότι η δημόσια συζήτηση για το νομοσχέδιο αυτό εστιάστηκε - κακώς κατά την άποψή μου - σε ένα μόνο άρθρο του νομοσχεδίου. Δεν το θεωρώ ασήμαντο, ωστόσο νομίζω ότι το μεγάλο θέμα σήμερα είναι η στάση της πολιτείας απέναντι στα παιδιά που στερούνται της δυνατότητας να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή και μεγαλώνουν στα ιδρύματα, παιδιά τα οποία, δυστυχώς, στα μάτια της πολιτείας μέχρι σήμερα ήταν σχεδόν αόρατα, θα έλεγε κάποιος παιδιά ενός κατώτερου θεού που στερούνται της δυνατότητας να ζουν και να ωριμάζουν σε ένα σπίτι, σε μια οικογένεια. Αυτά τα παιδιά, λοιπόν, είναι που πρέπει να έχουμε σήμερα στο μυαλό μας. Και ο λόγος που κατατέθηκε αυτό το νομοσχέδιο - και βεβαίως έγινε και πολύ ουσιαστική μελέτη και δουλειά μέχρι να καταρτιστεί αυτό το νομοσχέδιο - ήταν για να σταματήσει επιτέλους αυτό το όργιο της γραφειοκρατίας και των δεκάδων θεσμικών εμποδίων, για να μπορέσει να δοθεί μια ευκαιρία, μια δυνατότητα να βιώσουν αυτά τα παιδιά ένα καλύτερο μέλλον και να μην στερηθούν για πάντα αυτό που άδικα έχασαν, ένα σπίτι, μια οικογένεια, ιδίως όταν ξέρουμε πολύ καλά ότι για κάθε παιδί που τα στερείται, υπάρχουν, την ίδια στιγμή, πολλοί άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να τα προσφέρουν, άνθρωποι που έχουν πάρει την απόφαση να αλλάξουν τη ζωή τους και να προσφέρουν την αγάπη τους είτε ως ανάδοχοι είτε ως θετοί γονείς. Σας καλώ να αναρωτηθείτε το εξής: Γιατί είναι τόσο δύσκολο μέχρι σήμερα όλο αυτό; Γιατί είναι τόσο δύσκολο για τις δύο αυτές πλευρές να βρεθούν μαζί; Γιατί η γραφειοκρατία και τα θεσμικά κενά να γίνονται εμπόδιο, πολλές φορές απροσπέλαστο, ανάμεσά τους; Πιστεύω ότι σε αυτά ακριβώς τα ερωτήματα έρχεται σήμερα να απαντήσει αυτό το νομοσχέδιο. Και υπ' αυτήν την έννοια θεωρώ ότι είναι μια θεσμική τομή, υπ' αυτήν την έννοια πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό αυτό το νομοσχέδιο να το αντιμετωπίσουμε χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες. Δεν χωράνε - πιστεύω - σε τέτοιου είδους ζητήματα μικροκομματικές σκοπιμότητες. Ποια σκοπιμότητα μπορεί να ωθήσει ορισμένους να πουν «όχι» σε μια προσπάθεια τομής προς όφελος των παιδιών που στερούνται της αγάπης και της φροντίδας; Και ποια σκοπιμότητα είναι αυτή που θα μπορούσε να ωθήσει ορισμένους να πουν «ναι» στη διαιώνιση ενός καθεστώτος που εμποδίζει χιλιάδες νέα ή μεγαλύτερα ζευγάρια να προσφέρουν σε ένα παιδί αγάπη; Τι έρχεται, λοιπόν, να επιλύσει αυτό το νομοσχέδιο; Το πρώτο πράγμα που επιλύει είναι το ότι τα παιδιά που βρίσκονται σε ιδρύματα, παύουν, επιτέλους, να είναι αόρατα από την πολιτεία. Κανένα κράτος και καμμιά συντεταγμένη πολιτεία δεν μπορεί να επιτρέπει να αντιμετωπίζονται αυτές οι ψυχές ως οι εν δυνάμει απόκληροι της κοινωνίας. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η αδιαφορία που υποθηκεύει το μέλλον τους. Είναι θλιβερό σήμερα το γεγονός ότι αδυνατούμε ως πολιτεία να γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό αυτών των παιδιών που φιλοξενούνται στα ιδρύματα. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και πρέπει κάποια στιγμή να την αντιμετωπίσουμε. Το πρώτο πράγμα, λοιπόν, είναι ότι δημιουργούμε έναν ηλεκτρονικό φάκελο με τα στοιχεία του κάθε παιδιού ξεχωριστά, για να γνωρίζουμε πόσα είναι και ποια είναι αυτά τα παιδιά που αναζητούν οικογένεια, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε εν συνόλω το ζήτημα, έχοντας έναν αυτονόητο, νομίζω, στόχο μακροπρόθεσμα: Κανένα παιδί στο περιθώριο, κανένα παιδί σε ίδρυμα. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία της καταγραφής, η οποία θα ξεκινήσει τους επόμενους μήνες, θα διευκολυνθεί η διαδικασία αναδοχής ή υιοθεσίας, η οποία θα έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την ύπαρξη του ηλεκτρονικού φακέλου για το κάθε παιδί. Και επιπροσθέτως αυτός ο ηλεκτρονικός φάκελος διασφαλίζει και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό. Ότι όταν το παιδί ενηλικιωθεί, θα μπορεί, αν το θελήσει, να ανατρέξει σε αυτά τα στοιχεία και να αναζητήσει τις ρίζες του, ώστε να αποφεύγονται πλέον τα ανθρώπινα δράματα που γνωρίζουμε ότι έχουν παρουσιαστεί σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν με ανθρώπους που αναζητούν μάταια να βρουν τις ρίζες και τους φυσικούς τους γονείς. Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα που επιλύουμε - αν το πρώτο ζήτημα αφορά στα παιδιά - αφορά στους υποψήφιους γονείς. Τους ανθρώπους, δηλαδή, που μέχρι σήμερα υποχρεώνονται σε μία πολυετή αναμονή, που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει μέχρι και τα έξι χρόνια, μέχρι να προχωρήσουν οι διαδικασίες. Ανθρώπους, δηλαδή, που θέλουν να προσφέρουν αγάπη και που βρίσκουν ένα παιδί που μπορεί να μην έχει πάει ακόμη στο σχολείο και μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία, το παιδί αυτό είναι στο γυμνάσιο. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζουν σήμερα εκατοντάδες ζευγάρια γύρω μας. Προχωράμε, λοιπόν, σε μία σειρά από ρυθμίσεις, ώστε αυτή η επίπονη και ψυχοφθόρα αναμονή, να περιοριστεί. Να επισπευσθούν οι διαδικασίες. Η αναδοχή θα έχει πλέον μέγιστο διάστημα ολοκλήρωσης τους οκτώ έως δώδεκα μήνες, αντί για χρόνια, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα. Αντιστοίχως και η υιοθεσία οκτώ έως δώδεκα μήνες και μετά θα εκκρεμεί μόνο η δικάσιμος για την οποία θα υπάρξει, επίσης, η σχετική μέριμνα και ο συντονισμός με το Υπουργείο Δικαιοσύνης, ώστε να ορίζεται κατά προτεραιότητα και έτσι να επισπεύδεται η όλη διαδικασία. Άρα, λοιπόν, μετατρέπουμε μία υπόθεση που σήμερα είναι φθορά ψυχής αρκετών χρόνων για εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες ζευγάρια, σε μία υπόθεση η οποία θα μπορεί να διεκπεραιώνεται επιτυχώς μέσα σε ένα μόνο έτος. Θα σταματήσει, λοιπόν, αυτό το βασανιστήριο και για τους υποψήφιους γονείς, αλλά και για τα παιδιά. Και αυτό νομίζω ότι σε τελική ανάλυση είναι μία πολύ σημαντική συνεισφορά απέναντι στους συνανθρώπους μας. Είναι θα έλεγα ανθρώπινο χρέος από την πλευρά μας, από την πλευρά της πολιτείας, απέναντι σε συνανθρώπους μας που θέλουν να κάνουν ό,τι πιο ανθρώπινο έχει η φύση μας, να προσφέρουν και να λάβουν αγάπη. Σ' αυτό το σημείο, θέλω να αναφερθώ στο θέμα που προκάλεσε αρκετή σύγχυση στη δημόσια συζήτηση είτε λόγω άγνοιας είτε όμως και λόγω σκοπιμοτήτων. Αρχικά θέλω να αναφερθώ στη σύγχυση που αφορά στη διάκριση ανάμεσα στην αναδοχή και την υιοθεσία. Κάποιοι λανθασμένα ταυτίζουν την υιοθεσία. που αποτελεί μία διαδικασία η οποία εγκρίνεται σε τελικό στάδιο από δικαστήριο. με την αναδοχή. Η αναδοχή προβλέπει ότι το παιδί έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει στους φυσικούς του γονείς, οι οποίοι, επιπροσθέτως, κατά τη διάρκεια της αναδοχής, θα πρέπει να έχουν επαφή μαζί του. Θα έλεγα - νομίζω χωρίς υπερβολή - ότι η αναδοχή ως πράξη αποτελεί υπόδειγμα αλτρουϊσμού, αλληλεγγύης και προσφοράς για όσους το επιλέγουν. Γιατί επιλέγουν μόνο να δώσουν σε ένα παιδί, χωρίς να αποκτήσουν δικαιώματα επάνω σε αυτό. Και συνάπτεται, μέσα από μία συμβολαιογραφική πράξη, αφού έχουν προχωρήσει οι προβλεπόμενες διαδικασίες. Τι κάνει, λοιπόν, το νομοσχέδιο αυτό, πέραν της χρονικής επίσπευσης για την οποία σας μίλησα πριν από λίγο. Καθιστά ενιαίο το πλαίσιο καταλληλόλητας των αναδόχων ή θετών γονέων για κάθε περίπτωση, μέσα από μία συγκεκριμένη, αδιάβλητη και με επιστημονικά κριτήρια διαδικασία, εις την οποία οι υποψήφιοι γονείς, μεταξύ άλλων, ελέγχονται και περνούν και από μαθήματα γονεϊκότητας. Και όλη αυτή η διαδικασία θα εποπτεύεται και θα συντονίζεται από το Εθνικό Συμβούλιο για την Αναδοχή και την Υιοθεσία, το οποίο θα υπάγεται στο Υπουργείο Εργασίας. Αυτή είναι η ουσία αυτού του νομοσχεδίου, να διευκολύνουμε τους συνανθρώπους μας που θέλουν να δώσουν αγάπη στα παιδιά που τη στερούνται. Και να δώσουμε βεβαίως προτεραιότητα στην ανάγκη αυτών των παιδιών να βρουν οικογένεια και να μεγαλώσουν υπό τις καλύτερες δυνατές συνθήκες γι' αυτά μέσα σε ένα περιβάλλον αγάπης και φροντίδας. Τώρα, το γιατί όλες αυτές τις μέρες, όλες αυτές τις βδομάδες δεν συζητάμε στη δημόσια σφαίρα για την ουσία του νομοσχεδίου, που πιστεύω ότι αποτελεί μια μεγάλη κοινωνική τομή και συζητάμε για μια λεπτομέρειά του, που αφορά στον σεξουαλικό προσανατολισμό των υποψήφιων προς αναδοχή γονέων, είναι ένα ερώτημα το οποίο εγώ θα προσπαθήσω να το απαντήσω. Μια μερίδα συναδέλφων μας ή και πολιτικών δυνάμεων σε αυτήν εδώ την Αίθουσα το κάνει αυτό επειδή αρέσκεται στο να αναπαράγει στερεότυπα και φοβικά σύνδρομα, αναχρονιστικά εν πολλοίς. Μια άλλη μερίδα το κάνει γιατί αυτό που την τρέφει δεν είναι η αγάπη, αλλά το μίσος για τον συνάνθρωπο, το μίσος γι' αυτόν που είναι ξένος, το μίσος για τον αλλόθρησκο, το μίσος γι' αυτόν που είναι διαφορετικός και έχει άλλες ιδέες από τις δικές μας. Ακόμα και η υποτιθέμενη αγάπη για την πατρίδα είναι ψεύτικη επιτηδευμένη και φαλκιδεμένη, γιατί την αγάπη για την πατρίδα σου δεν μπορείς να τη στηρίζεις στο μίσος για την πατρίδα του άλλου. Συνεπώς, μια μερίδα των αντιδράσεων προέρχεται από αυτούς που το μίσος τούς τρέφει και τρέφονται από αυτό και άρα είτε είναι αλλεργικοί είτε δεν μπορούν να κατανοήσουν έναν νόμο που ασχολείται με το να διευκολύνει τους συνανθρώπους μας που θέλουν να προσφέρουν αγάπη. Υπάρχει, όμως, κι άλλη μια κατηγορία, όπως είπα πριν, που αναπαράγει την υποκρισία, θα έλεγα, φοβικά σύνδρομα και στερεότυπα, στο όνομα μάλιστα μιας θρησκείας που είναι δομημένη πάνω στον άξονα της αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Εξ' ου και η υποκρισία. Εγώ, όμως, δεν θα σταθώ σε όλα αυτά. Θα πω μονάχα ότι η πολιτεία μας και ως εκ τούτου εμείς οι Βουλευτές που νομοθετούμε είμαστε υποχρεωμένοι εκ του Συντάγματος να αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας ισότιμα. Ταυτόχρονα, η πολιτεία είναι υποχρεωμένη να διασφαλίζει τις συνθήκες ώστε τα παιδιά να βρεθούν στο καλύτερο δυνατό περιβάλλον αγάπης και φροντίδας και οι συνθήκες αυτές σχετίζονται με μια σειρά από πράγματα, μεταξύ των οποίων όμως σίγουρα δεν μπορεί να βρίσκεται ο σεξουαλικός προσανατολισμός των υποψήφιων γονέων. Στην Ελλάδα του 2018, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι αξίες του ορθού λόγου, της ισότητας και της προόδου, πιστεύω ότι είναι και θα είναι, πρέπει να είναι και να συμβάλλουμε όλοι μας ώστε να είναι, πάνω από στερεότυπα και φοβικά σύνδρομα. Και σε ό,τι μας αφορά ως Κυβέρνηση αυτού του τόπου, θα είμαστε απόλυτα συνεπείς με αυτό. Παρακολούθησα τον δημόσιο διάλογο, αλλά και τις επίσημες τοποθετήσεις των κομμάτων. Με στεναχώρια θα το πω, αλλά η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη μπορεί αν θέλει να μας παραδώσει εδώ άλλο ένα μάθημα, είναι δικαίωμά της - γιατί αυτό κάνει - για το ποιος είναι πραγματικά λαϊκιστής και λογαριάζει μόνο το πολιτικό κόστος και ποιος είναι αληθινά, στην πράξη και όχι στα λόγια, φιλελεύθερος, όχι με την οικονομική διάσταση του όρου, αλλά με την κοινωνική. Μπορεί να μας δώσει ένα μάθημα για το ποιος είναι πραγματικά προοδευτικός και ποιος συντηρητικός λέγοντας για κάτι αυτονόητο: «Μα, δεν έχει ωριμάσει η κοινωνία, για να το ψηφίσουμε». Είναι δικαίωμα του κυρίου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας να το κάνει αυτό. Εγώ μόνο ένα πράγμα θέλω να πω. Δεν είναι στην Αίθουσα. Θα του το μεταφέρουν οι συνάδελφοι της παράταξής του. Εμείς τον ευχαριστούμε γι' αυτό, γιατί κάνει τα πράγματα πιο καθαρά σε ορισμένους που πίστεψαν ότι είναι δήθεν πολιτικός του φιλελεύθερου κέντρου. Στην πραγματικότητα, είναι βαθιά συντηρητικός και πολλές φορές φλερτάρει με αναχρονιστικές ιδέες, αλλά φλερτάρει επικίνδυνα και με τον ακροδεξιό λαϊκισμό σε κάθε ουσιαστικό βήμα που κάνει αυτή η Κυβέρνηση σε ζητήματα που αφορούν στα ατομικά δικαιώματα. Εμείς από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε με βάση τις αρχές μας, αγνοώντας πολλές φορές το πολιτικό κόστος που δημιουργούν και αναπαράγουν μαζικά τα μέσα ενημέρωσης και μέσα αναπαραγωγής στερεοτύπων, όπως κάναμε, άλλωστε, σε μια σειρά από νομοθετικές πρωτοβουλίες, από τον νόμο για την ιθαγένεια, πάλι με το βλέμμα στραμμένο στα χιλιάδες παιδιά που γεννήθηκαν εδώ και στερούνταν μέχρι την ψήφισή του στοιχειωδών δικαιωμάτων, όπως του δικαιώματος να απολαμβάνουν ισότιμα την ελληνική παιδεία, μέχρι την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια και τη νομική κατοχύρωση ταυτότητας φύλου. Εμείς θα συνεχίσουμε να είμαστε συνεπείς στην προσπάθειά μας να υπηρετήσουμε τις αρχές της προόδου, της ισότητας και της δικαιοσύνης σ' αυτόν τον τόπο σε όλα τα επίπεδα, διότι αυτές οι αρχές συγκροτούν τα θεμέλια της Ελλάδας που οραματιζόμαστε, της Ελλάδας της νέας εποχής που χτίζεται ξανά μέρα με τη μέρα μέσα από τα ερείπια που άφησε πίσω της μια πρωτοφανής οικονομική κρίση, μια Ελλάδα, όμως, που εμείς την οραματιζόμαστε Ελλάδα της προόδου και της δικαιοσύνης σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αυτό κάνουμε. Αυτό προσπαθούμε. Γι' αυτό αγωνιζόμαστε και δεν θα μας σταματήσει κανείς σ' αυτήν μας την προσπάθεια. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστούμε πολύ. Πριν να πάρει τον λόγο η κ. Αχτσιόγλου, η Αναπληρώτρια Υπουργός κ. Φωτίου έχει τον λόγο για νομοτεχνικές βελτιώσεις.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Πρώτον, στο τέλος του δεύτερου εδαφίου της παραγράφου ε΄ της παραγράφου 2 του άρθρου 8 προστίθεται φράση ως εξής: «Εφόσον πρόκειται για συγγενική αναδοχή». Δεύτερον, διαγράφεται η περίπτωση ε΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 9 και αναριθμούνται αντίστοιχα οι παρακάτω περιπτώσεις. Τρίτον, στο τέλος του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 2 του άρθρου 11 προστίθεται φράση ως εξής: «με την επιφύλαξη του δεύτερου εδαφίου της παραγράφου ε΄ της παραγράφου 2 του άρθρου 8». Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα ότι τη συνεδρίασή μας παρακολουθούν από τα άνω δυτικά θεωρεία, αφού προηγουμένως ξεναγήθηκαν στην έκθεση της αίθουσας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ» και ενημερώθηκαν για την ιστορία του κτηρίου και τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της Βουλής, είκοσι επτά μαθήτριες και μαθητές και τρεις εκπαιδευτικοί συνοδοί από το Γυμνάσιο Λευκίμμης Κέρκυρας. Η Βουλή τούς καλωσορίζει. [[Χειροκροτήματα απ' όλες τις πτέρυγες της Βουλής]] Κυρία Αχτσιόγλου, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, το νομοσχέδιο που εισηγείται το Υπουργείο Εργασίας και καλείστε να ψηφίσετε σήμερα είναι ένα νομοσχέδιο - τομή στον τομέα της κοινωνικής αλληλεγγύης και στην πολιτική της προστασίας του παιδιού. Το νομοσχέδιο αυτό έρχεται να συμπληρώσει τη συνολική πολιτική που υλοποιεί αυτή η Κυβέρνηση για την κοινωνική αλληλεγγύη, την προστασία του παιδιού, αλλά και τη διεύρυνση και επέκταση των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Είναι ένα νομοσχέδιο που υπηρετεί τον εξαιρετικά κρίσιμο τομέα της κοινωνικής αλληλεγγύης και είναι εξαιρετικά κρίσιμος αυτός ο τομέας, διότι όταν ανέλαβε αυτή η Κυβέρνηση το έργο της στις αρχές του 2015 ανέλαβε σε μια γενικευμένη κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης για την ελληνική κοινωνία. Τα παραπάνω ήταν αποτέλεσμα, τόσο των υφεσιακών πολιτικών όσο και των πολιτικών λιτότητας που εφαρμόστηκαν στα χρόνια της κρίσης, αποτέλεσμα όμως και της απουσίας δομών κοινωνικού κράτους, που παραδοσιακά εξέλιπαν από αυτόν τον τόπο και την περίοδο της ανάπτυξης. Παραλάβαμε τότε τον προϋπολογισμό της τότε πρόνοιας - για εμάς πλέον κοινωνική αλληλεγγύη - στα 750 εκατομμύρια και σήμερα ο προϋπολογισμός για την κοινωνική αλληλεγγύη ξεπερνάει τα 1,8 δισεκατομμύρια. Μέσα σε συνθήκες, δηλαδή, δημοσιονομικής επιτροπείας, μέσα σε στενές δημοσιονομικές συνθήκες υπερδιπλασιάσαμε τους πόρους που δαπανώνται για την ενίσχυση των πλέον αδύναμων πολιτών μας και για την προστασία του παιδιού. Με τον πρώτο νόμο που φέραμε στη Βουλή στις αρχές του 2015, τον νόμο για την ανθρωπιστική κρίση, θεσμοθετήσαμε ένα πλέγμα μέτρων για την κάλυψη των πιεστικών αναγκών τετρακοσίων χιλιάδων πολιτών μας. Χορηγήσαμε προπληρωμένες κάρτες για είδη πρώτης ανάγκης, δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα, επίδομα ενοικίου κ.λπ.. Η παρέμβαση αυτή δεν ήταν προσωρινή, αλλά μετεξελίχθηκε σε ένα πρόγραμμα τεράστιας κοινωνικής ανακούφισης, το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης, που σήμερα το λαμβάνουν περισσότεροι από εξακόσιες χιλιάδες συμπολίτες μας. Ταυτόχρονα, οργανώσαμε ένα πλέγμα παρεμβάσεων για την προστασία του παιδιού. Επεκτείναμε τον θεσμό της δωρεάν πρόσβασης στους βρεφονηπιακούς σταθμούς. Σήμερα, περισσότερα από εκατό χιλιάδες παιδιά έχουν δωρεάν πρόσβαση σε βρεφονηπιακούς σταθμούς και θα διευρυνθεί περαιτέρω το μέτρο αυτό. Έχουμε ήδη προβλέψει τους σχετικούς πόρους στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής μέχρι το 2022. Θεσμοθετήσαμε και επεκτείναμε τον θεσμό των σχολικών γευμάτων, που σήμερα έχει επεκταθεί σε περισσότερους από εκατόν είκοσι χιλιάδες μαθητές σε δημοτικά σχολεία όλης της επικράτειας. Να θυμίσω ότι είναι ένας θεσμός, για τον οποίο κατηγορούμασταν ότι μετατρέπουμε τα γεύματα σε συσσίτια. Επίσης, αναδιαμορφώσαμε τα οικογενειακά επιδόματα, ενισχύοντας με επιπλέον 260 εκατομμύρια τον προϋπολογισμό τους. Αυξήσαμε δηλαδή το ποσό που δίνεται στις οικογένειες ως οικογενειακό επίδομα κατά 40% περίπου. Συγχρόνως, εκλογικεύσαμε το σύστημα των οικογενειακών επιδομάτων, ώστε αφ' ενός να ενισχύονται περισσότερο οι οικογένειες με τα χαμηλότερα εισοδήματα, αφ' ετέρου να ενισχύονται περισσότερο οι οικογένειες με ένα και δύο παιδιά. Βλέπετε, δηλαδή, πώς έχουμε αναπτύξει ένα συνολικό πλέγμα προστασίας του παιδιού μέσα από πολιτικές, τις οποίες θεσμοθετήσαμε και επεκτείνουμε διαρκώς και με τη δημοσιονομική υποστήριξή τους. Σήμερα κάνουμε ένα ακόμη σημαντικό βήμα για την προστασία του παιδιού. Το ζήτημα της υιοθεσίας στη χώρα μας αποτελούσε πάντα μια μαύρη σελίδα, καθώς με τον τρόπο που ήταν διαμορφωμένο, από τη μία είχαμε ατελείωτους χρόνους αναμονής για τους υποψήφιους γονείς και την ίδια στιγμή χιλιάδες παιδιά παρέμεναν σε ιδρύματα. Σήμερα μπαίνει τέλος σε αυτό το καθεστώς της κοινωνικής θλίψης, με στόχο κανένα παιδί να μην μένει πλέον σε ίδρυμα. Και το νομοσχέδιο αυτό συνιστά τομή, γιατί αλλάζει ριζικά το θεσμικό πλαίσιο για την αναδοχή και την υιοθεσία. Σε δύο κεντρικούς άξονες παρεμβαίνουμε: Ο πρώτος άξονας είναι η μείωση του χρόνου αναμονής. Πλέον ένα ζευγάρι θα μπορεί να υιοθετήσει ένα παιδί ή να γίνει ανάδοχος γονέας το πολύ σε οκτώ με δώδεκα μήνες, αντί για έξι χρόνια που ισχύει μέχρι σήμερα. Ο δεύτερος και πολύ σημαντικός άξονας είναι η θεσμική και επιστημονική θωράκιση όλης της διαδικασίας. Δημιουργούνται μητρώα για τα ανήλικα παιδιά και για τους εγκεκριμένους υποψήφιους αναδόχους ή θετούς γονείς. Στο Εθνικό Μητρώο ανηλίκων πλέον καταγράφονται υποχρεωτικά όλα τα παιδιά, που διαβιούν σε μονάδες προστασίας και που μέχρι σήμερα καταγράφονταν πλημμελώς και πολλές φορές ήταν ακριβώς αυτή η πλημμελής καταγραφή, που στερούσε από αυτά τα παιδιά τη δυνατότητα να μεγαλώνουν σε ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον. Παράλληλα, δημιουργείται το Εθνικό Μητρώο των Υποψήφιων Αναδόχων Γονέων, στο οποίο με απόλυτη διαφάνεια θα είναι καταγεγραμμένοι οι γονείς, που πληρούν όλες τις προϋποθέσεις για να αναλάβουν τη φροντίδα ενός παιδιού. Αυτά, σε συνδυασμό με την εισαγωγή του θεσμού της κοινωνικής έρευνας και της κοινωνικής έκθεσης, η οποία θα συντάσσεται από πιστοποιημένους κοινωνικούς λειτουργούς, μειώνουν σημαντικά τον χρόνο αναμονής και τελικά διαμορφώνουν τον δρόμο για να συνενωθούν δύο επιθυμίες: η επιθυμία αυτών των χιλιάδων παιδιών, που βρίσκονται σε ιδρύματα να πάνε σε μια οικογένεια και η επιθυμία όλων αυτών των γονέων και των ενήλικων ατόμων να γίνουν ανάδοχοι ή θετοί γονείς. Και επιτρέψτε μου να αναφερθώ και εγώ στο ζήτημα που φαίνεται ότι απασχόλησε περισσότερο τη δημόσια συζήτηση. Νομίζω ότι κακώς την απασχόλησε σε αυτή την έκταση και στέρησε τη δυνατότητα να συζητήσουμε τα πραγματικά καινοτόμα στοιχεία, που έχει αυτό το νομοσχέδιο, που δεν είναι άλλο από το ζήτημα της δυνατότητας αναδοχής παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης. Νομίζω ότι έχει γίνει κατανοητό μετά και από τις εξηγήσεις και διευκρινίσεις, που δόθηκαν σε αυτή την Αίθουσα ότι το ζήτημα αφορά αποκλειστικά τον θεσμό της αναδοχής και όχι τον θεσμό της υιοθεσίας. Ο λόγος που δεν αφορά την υιοθεσία είναι διότι στον Αστικό μας Κώδικα προβλέπεται ότι σε υιοθεσία μπορούν να προχωρήσουν μόνο τα ζευγάρια τα οποία έχουν συνάψει γάμο. Ο θεσμός της αναδοχής είναι ένας διαφορετικός θεσμός - κατά τη γνώμη μου - μέγιστης κοινωνικής αλληλεγγύης, είναι ένας θεσμός τεράστιας κοινωνικής σημασίας και απόδειξης πραγματικά του μεγαλείου της ανθρώπινης αγάπης, διότι ακριβώς δεν συνδέεται με καμμία ιδιοκτησία, με καμμία τοποθέτηση του γονέα, του υποψήφιου αναδόχου δηλαδή στη θέση του γονέα και στην πλήρη υποκατάσταση στα δικαιώματα και στις υποχρεώσεις ενός γονέα. Είναι πραγματικά μία πράξη μέγιστης κοινωνικής αλληλεγγύης. Αυτό το νομοσχέδιο, λοιπόν, προβλέπει ότι η αναδοχή μπορεί να γίνει από τα άτομα που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης. Άρα, είναι εύλογο ότι όποιος έχει συνάψει σύμφωνο συμβίωσης, όποιοι δικαιούνται να συνάψουν σύμφωνο συμβίωσης, άρα και ένα ομόφυλο ζευγάρι, θα μπορούν να είναι ανάδοχοι γονείς. Θα αντέβαινε τόσο στο ελληνικό Σύνταγμα όσο και στο ευρωπαϊκό δίκαιο οποιαδήποτε διάκριση γινόταν μεταξύ αυτών που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης. Θα ήταν εντελώς αντισυνταγματικό και εντελώς ενάντια στο ενωσιακό δίκαιο το να προβλεπόταν ότι διακρίνουμε τα ζευγάρια, που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης σε ομόφυλα και ετερόφυλα και δίνουμε το δικαίωμα μόνο στη μία ομάδα εξ αυτών. Επομένως, το πραγματικό ερώτημα, που τίθεται είναι το αν θα στερούσαμε από όλα τα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης, εν συνόλω, τη δυνατότητα να γίνουν ανάδοχοι γονείς. Μόνο έτσι μπορεί πραγματικά να διατυπωθεί το ερώτημα. Και εδώ αναρωτιόμαστε: Είναι πράγματι λογικό, την ώρα που χιλιάδες παιδιά είναι σε ιδρύματα, να στερούμε από αυτά τα παιδιά μια τεράστια δεξαμενή υποψήφιων αναδόχων γονέων; Προφανώς, κάτι τέτοιο θα ήταν εντελώς παράλογο και η δική μας απάντηση είναι ότι κάτι τέτοιο θα ήταν και ανεπίτρεπτο. Αυτά ως προς τη νομική διάσταση του ζητήματος. Πέρα, όμως, από τη νομική διάσταση του ζητήματος, υπάρχει και η πολιτική διάσταση του ζητήματος, η οποία - κατά τη γνώμη μου - είναι και η πιο σημαντική. Έχουμε πει πολλές φορές ότι αποτελεί στρατηγική επιλογή αυτής της Κυβέρνησης η διεύρυνση των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, καθώς και η άρση των διακρίσεων έναντι τμημάτων του πληθυσμού. Και αυτό είναι κάτι που το έχουμε αποδείξει ποικιλοτρόπως καθ' όλο το χρονικό διάστημα της θητείας μας. Αυτό κάναμε με τον νόμο για την ταυτότητα φύλου, αυτό κάναμε με τη θεσμοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης και για τα ομόφυλα ζευγάρια, αυτό κάναμε και με την απόδοση της ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει προειδοποιητικά το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας της κυρίας Υπουργού]] Δώστε μου λίγο χρόνο ακόμα, κύριε Πρόεδρε. Διότι πέρα από τον στόχο της ασφαλούς εξόδου της χώρας από τα προγράμματα επιτροπείας, δικός μας στόχος είναι να υλοποιούμε και παρεμβάσεις για τη διεύρυνση των ατομικών δικαιωμάτων, διότι ξέρετε ότι μια κυβέρνηση η οποία δρα με συγκεκριμένη στόχευση υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν μπορεί να νομοθετεί με βάση αναχρονιστικές αντιλήψεις και συντηρητικά στερεότυπα. Μια κυβέρνηση στην Ελλάδα του 21ου αιώνα οφείλει να νομοθετεί ακριβώς στον αντίποδα αυτόν και αυτός είναι ο όρος για τη συλλογική πρόοδο αυτής της κοινωνίας. Αν αφήναμε τους οπαδούς της δήθεν φυσικής εξέλιξης των πραγμάτων να ορίζουν τους νόμους και τους θεσμούς σε αυτό τον τόπο, τότε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, ούτε εγώ ούτε η κ. Φωτίου ούτε πολλές άλλες γυναίκες Βουλευτές που βρίσκονται εδώ, σε αυτή την Αίθουσα, δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται σε αυτή την Αίθουσα. Δεν θα μπορούσαμε να μιλάμε από αυτά τα έδρανα. Αν αφήναμε τους οπαδούς της φυσικής εξέλιξης των πραγμάτων να κυριαρχήσουν, τότε οι συμπολίτες μας με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό θα βρίσκονταν πιθανόν στα κρατητήρια της Ασφάλειας και η ενδοοικογενειακή βία πιθανόν να θεωρούταν κάποιο είδος κανονικότητας, μια παράδοση, που κρατάει από τους προηγούμενους αιώνες. Επομένως επιτρέψτε μας να τασσόμαστε αταλάντευτα με την πρόοδο και την ισότητα σε όλα τα επίπεδα. Και γνωρίζουμε καλά ότι παρά τη σθεναρή αντίσταση ορισμένων οπισθοδρομικών κύκλων, που ονειρεύονται μια Ελλάδα της δεκαετίας του 1960 ή του 1970, η ελληνική κοινωνία είναι δεκτική σε αλλαγές που εμπεδώνουν την άρση των διακρίσεων ανάμεσα στα μέλη της. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, το σύνολο της πολιτικής που υλοποιούμε τόσο στον τομέα της κοινωνικής αλληλεγγύης - ανέφερα πολύ συνοπτικά τις εμβληματικές μας δράσεις - , αλλά και στον τομέα της εργασίας, στην ενίσχυση της προστασίας της εργασίας, στην ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης των εργαζομένων όσο και η πολιτική μας για την επέκταση των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών δεν έχουν παρά μόνον έναν στόχο και ένα πυρηνικό στοιχείο. Το πυρηνικό αυτό στοιχείο είναι η μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Αυτός είναι ο πυρήνας που συνδέει όλη μας την πολιτική για την εργασία, για την κοινωνική αλληλεγγύη, για την προστασία των πλέον ευάλωτων ομάδων, για τη διεύρυνση των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. [[Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει ο Θ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. ΜΑΡΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ]] Αυτές οι πρωτοβουλίες υλοποιούνται εν μέσω του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής. Δεν περιμένουμε την έξοδο από το πρόγραμμα για να προχωρήσουμε στις παρεμβάσεις αυτές και είναι ακριβώς αυτή η διαχωριστική μας γραμμή από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, η οποία σε κάθε ευκαιρία διά του Προέδρου της φροντίζει να τονίζει ακριβώς αυτήν τη διαχωριστική γραμμή. Για ακόμη μία φορά, ακούσαμε προχθές τον κ. Μητσοτάκη, τον οπαδό των κοινωνικών ανισοτήτων, να τοποθετείται για το μέλλον της εργασίας. Το οκτάωρο είναι ξεπερασμένο, η σταθερή εργασία είναι ξεπερασμένη, η ευελιξία είναι η μόνη διέξοδος για την εργασία της επόμενης ημέρας. Και φυσικά σε αυτά να προσθέσουμε ότι οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας είναι μία ιδεοληψία της Αριστεράς. Αυτό θυμίστε το στον τομεάρχη της Νέας Δημοκρατίας για τα εργασιακά, όταν την επόμενη φορά θα θρηνεί υποκριτικά για τη σχέση μεταξύ πλήρους και μερικής απασχόλησης. Για ακόμη μία φορά, λοιπόν, στην πολιτική ανάλυσή της για την εργασία η Αξιωματική Αντιπολίτευση ταυτίζεται με τους πιο ακραίους κύκλους των δανειστών και πρωτίστως του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου με θέσεις που ακόμη και η πλέον νεοφιλελεύθερη ανάλυση αρχίζει να εγκαταλείπει. Πριν από λίγο καιρό ο ΟΟΣΑ στην έκθεση, που δημοσίευσε για την εργασία στην Ελλάδα είπε ότι είναι εξαιρετικά σημαντικές οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις στη χώρα και θα πρέπει οπωσδήποτε να επανέλθουν σε ισχύ. Ακόμη και ο ΟΟΣΑ, λοιπόν, αναθεωρεί τις προσεγγίσεις του για την εργασία και ο κ. Μητσοτάκης επιμένει στη γραμμή της απορρύθμισης. Και ξέρετε το πρόβλημα δεν είναι να ταυτίζεται κανείς με τους πιο ακραίους κύκλους των δανειστών την ώρα που η Κυβέρνηση διαπραγματεύεται προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Το πρόβλημα είναι ότι στον πυρήνα της ανάλυσής σας, στην αξιακή σας προσέγγιση τοποθετείτε τη διεύρυνση και την αναπαραγωγή των κοινωνικών ανισοτήτων. Αυτή είναι η πολιτική που εφαρμόστηκε την περίοδο της κρίσης. Αυτή είναι η πολιτική που εφαρμόσατε την περίοδο της ανάπτυξης. Αυτή είναι η πολιτική που εδράζεται στον αξιακό σας πυρήνα. Και με αυτήν την αξιακή προσέγγιση μάς χωρίζει μία άβυσσος. Η δική μας κατεύθυνση είναι η ενίσχυση των ευάλωτων στρωμάτων, των μέχρι χθες αόρατων αυτής της κοινωνίας, η έξοδός τους από τον κοινωνικό αποκλεισμό, από την περιθωριοποίηση. Η δική μας κατεύθυνση είναι η ενίσχυση της εργασίας, η ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης των εργαζομένων, η καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας, το σπάσιμο του φόβου στους χώρους δουλειάς. Η δική μας προσέγγιση είναι η διεύρυνση του διαθέσιμου εισοδήματος για τους εργαζόμενους. Η δική μας κατεύθυνση είναι η διεύρυνση των ατομικών δικαιωμάτων και η άρση των διακρίσεων. Αυτή είναι η ουσία της πολιτικής μας, διότι στον αξιακό μας πυρήνα βρίσκεται πάντα ο στόχος της μείωσης των κοινωνικών ανισοτήτων. Εκεί κοιτάμε, σε αυτήν την κατεύθυνση δουλεύουμε τόσο εντός της περιόδου της επιτροπείας, όσο και μετά την έξοδο από αυτήν. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Ευχαριστούμε την κυρία Υπουργό. Αγαπητοί συνάδελφοι, τον λόγο θα πάρει τώρα ο κ. Παφίλης, ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΚΚΕ. Απομένουν ακόμη επτά Βουλευτές και έχουμε πει ότι θα ολοκληρωθεί η συνεδρίαση στις 14.00΄. Θα παρακαλούσα τόσο τον κ. Παφίλη, όσο και τους υπολοίπους, να περιορίσουμε τον χρόνο. Κύριε Παφίλη, αν μπορείτε, στα δέκα λεπτά. Οι υπόλοιποι συνάδελφοι στα πέντε λεπτά, για να προλάβουμε να ολοκληρώσουμε τη συνεδρίαση εγκαίρως. Ακόμη και ο Πρωθυπουργός μάς έκανε οικονομία χρόνου. Μίλησε δεκαοκτώ λεπτά αντί είκοσι. Κύριε Παφίλη, έχετε τον λόγο.
Δεν μπορεί κανείς παρά να μπει στον πειρασμό να απαντήσει. Λέει ο κ. Πρωθυπουργός ότι «χτίζουμε την κοινωνία της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης». Αυτό είναι κάτι περισσότερο από ανέκδοτο. Ποια κοινωνία της αλληλεγγύης; Με το 10% του ελληνικού πληθυσμού να κατέχει το 70% του ελληνικού ΑΕΠ; Ποια κοινωνία της αλληλεγγύης, όταν τσακίζετε - μαζί με τους προηγούμενους, συνεχίζετε στην ίδια γραμμή - τους εργαζόμενους, αυτούς που παράγουν τον πλούτο και όταν ενισχύετε σκανδαλωδώς τον κινητήρα της οικονομίας που θεωρείτε ότι είναι τα μονοπώλια και οι επιχειρηματικοί όμιλοι;
Συγγνώμη, κύριε Παφίλη. Αγαπητοί συνάδελφοι, σας παρακαλώ πολύ, λίγο σεβασμό. Ακούγεστε πάρα πολύ.
Δεν πειράζει, κύριε Πρόεδρε. Αφήστε να ανησυχούν! Χτίζεις την κοινωνία της αλληλεγγύης και της δικαιοσύνης, υπηρετώντας βήμα το βήμα την καπιταλιστική βαρβαρότητα και μάλιστα σε πολύ γρήγορους ρυθμούς; Αλήθεια, ποια κοινωνία της αλληλεγγύης και της δικαιοσύνης, όταν διαφημίζεις στους επιχειρηματίες ότι η Ελλάδα έχει φτηνό εργατικό δυναμικό και εργασιακές σχέσεις και τους λέτε «θα βγάλετε κέρδη»; Αυτή είναι η κοινωνία της αλληλεγγύης; Και μάλιστα η κυρία Υπουργός Εργασίας πήρε και «φόρα». Αλήθεια, κυρία Αχτσιόγλου, το οκτάωρο, που το θεωρεί η Νέα Δημοκρατία - κακώς βέβαια - ξεπερασμένο, εσείς δεν το έχετε παρατήσει; Τις εργασιακές σχέσεις, τις ευέλικτες σχέσεις εργασίας δεν τις εφαρμόζετε παντού; Έχετε αλλάξει τίποτα; Έχετε καταργήσει τίποτα; Σε άλλο κόσμο ζούμε; Την εργασιακή ζούγκλα δεν την εφαρμόζετε κατά γράμμα; Δεν πήρατε και καινούργια μέτρα όλο το προηγούμενο διάστημα; Σε ποιον τα λέτε αυτά; Και είναι λογικό βέβαια αυτό, γιατί σε τελευταία ανάλυση από την ίδια βρύση πίνετε νερό και εσείς και η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ και όλοι όσοι υπερασπίζονται το καπιταλιστικό σύστημα και ιδιαίτερα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Άρα, αυτά δεν τα «χάφτει» ο ελληνικός λαός, για να χρησιμοποιήσω ρουμελιώτικη έκφραση. Το ζει καθημερινά ποια είναι η κοινωνία της δικαιοσύνης και τα βλέπει και εξόφθαλμα, όχι μόνο εδώ, αλλά και σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. Ποια δικαιοσύνη; Το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, το 90% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Αυτή την πολιτική υπηρετείτε, ανεξάρτητα από τις προθέσεις και ανεξάρτητα από τα ψίχουλα, που μπορεί να δίνονται για να μαλακώσουν τις βαθιές πληγές. Κοινωνία της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης, με τον νόμο του κέρδους, με τον καπιταλισμό να κυριαρχεί, ιστορικά ποτέ δεν έγινε. Και αυτή είναι η ζημιά που κάνετε στον κόσμο, ότι του δημιουργείτε την αίσθηση ότι μπορεί να υπάρξει ανθρώπινος καπιταλισμός. Σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, είναι βάρβαρο εκ των προτέρων και αυτό ή ανατρέπεται ή ενσωματώνεσαι και το υπηρετείς και μάλιστα καμμιά φορά καλύτερα και από τους άλλους. Τώρα, να περάσουμε στο νομοσχέδιο, γιατί δεν θέλω να κάνω άλλα σχόλια. Φυσικά δεν υπάρχει κανένας, είτε πολιτικός είτε κοινωνικός φορέας, που να μην προβάλλει, να μην αντιλαμβάνεται την ανάγκη προστασίας των παιδιών εκτός οικογένειας, εμείς λέμε και εντός οικογένειας. Η ευαισθησία δεν αμφισβητείται ούτε θα κάνουμε ψυχολογικές αναλύσεις ποιος είναι πιο ευαίσθητος. Όμως εκεί που κρίνονται οι πολιτικές δυνάμεις και τα κόμματα είναι, πρώτον, στο ποιες αιτίες αναγνωρίζουν γι' αυτά τα προβλήματα και δεύτερον ποια στρατηγική ακολουθούν για να τα αντιμετωπίσουν. Εδώ τι γίνεται; Τσιμουδιά για τις αιτίες, πέρα από κάποιες δευτερεύουσες αναλύσεις από όλους τους ομιλητές και αυτό είναι λογικό. Τι προβάλλεται; Σβήνουμε τις αιτίες και επεμβαίνουμε, λέει, στο αποτέλεσμα. Αυτή είναι μια σύγχρονη αντίληψη που έχει προβληθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Έτσι είναι η πραγματικότητα. Τι να κάνουμε; Αυτή είναι. Άρα, να δούμε στο αποτέλεσμα. Θα μας πείτε: «Εσείς διαφωνείτε με το να παρέμβουμε στο αποτέλεσμα και να παρθούν κάποια μέτρα»; Όχι, βεβαίως. Πρώτοι είμαστε που παλεύουμε, έστω κάποιες ανακουφίσεις να δοθούν στο λαό και ιδιαίτερα στα παιδιά που βιώνουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα στο μεγαλείο της, θα έλεγα, γιατί υπάρχουν και άλλες πλευρές ακόμα χειρότερες. Τι λέμε λοιπόν εμείς και έτσι πρέπει να κουβεντιάσουμε, γιατί σε τελευταία ανάλυση το θέμα δεν είναι να κλείνεις σε όλες τις πτώσεις και σε όλους τους χρόνους τη λέξη ευαισθησία και την κατάσταση που υπάρχει σε ό,τι αφορά τα παιδιά συνολικά, αλλά και την κοινωνία. Το θέμα είναι να δούμε τη στάση του καθενός. Ποιος φταίει, αλήθεια; Ποιος φταίει που το 2018 συμβαίνουν αυτά τα αποτρόπαια που περιγράφονται από όλους; Να πούμε εμείς ποιος φταίει. Φταίει η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος, ενός βάρβαρου συστήματος που πέρα από τους οικονομικούς όρους πολλαπλασιάζονται οι παθογένειες μέσα στις οικογένειες. Δημιουργούνται τεράστια προβλήματα στα παιδιά: Τοξικομανία, ψυχικές ασθένειες; Έχουν επίδραση αυτά και τι πρότυπα καλλιεργεί αυτό το σύστημα; Τι πρότυπα καλλιεργούν όλες οι παραγωγές που προβάλλονται από παντού; Ποια είναι η κυρίαρχη ιδεολογία; Ατομισμός, ανταγωνισμός, «κόψτε τον λαιμό σας, εγώ θα κάνω ό,τι θέλω» συν σαπίλα, που προβάλλονται και ως σύγχρονα. Για αυτά τα θέματα της σαπίλας του συστήματος, που όλοι την αντιλαμβάνονται, άσχετα αν ορισμένοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, θα πείτε καμμιά κουβέντα; Κανένας δεν είπε τίποτα. Κανένας. Το αντίθετο συμβαίνει. Υπάρχουν και ύμνοι μέχρι και για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Δεν υπάρχει χειρότερη κατάσταση σε όλους τους τομείς στο βασίλειο του καπιταλισμού, που είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Τι θέλετε; Εγκληματικότητα; Σκοτώνουν αβέρτα τα παιδάκια. Τι συμβαίνει στις οικογένειες; Δεν χωρούν οι φυλακές πια. Φτιάχνουν ιδιωτικές φυλακές. Πόσα και πόσα! Τα χρησιμοποιείτε σαν επιχειρήματα; Ή μήπως η πολιτισμένη και αναπτυγμένη Ευρώπη; Μα, δεν βλέπετε τι γίνεται; Δεν θέλω να πω παραδείγματα του τι συμβαίνει και τι προωθείται και επίσημα. Κουβέντα για αυτό, λοιπόν. Και όχι μόνο δεν γίνεται κουβέντα, αλλά καλλιεργούνται και αυταπάτες και ακούγεται πολύ εδώ ότι εμείς είμαστε εξαίρεση, ενώ σε άλλες χώρες έχει λυθεί το πρόβλημα αυτό. Τι έχει λυθεί και πού έχει λυθεί; Μην ανοίξουμε και άλλα θέματα για Βατικανό και πούμε και για πολλά άλλα πράγματα. Μην μας λέτε εμάς για τομές και συγκρούσεις. Όταν το ΚΚΕ βγήκε και είπε «ψήφος στις γυναίκες», έπεσε όλη η ελληνική κοινωνία επάνω του. Όταν είπε διαχωρισμός Εκκλησίας - Κράτους, τα ίδια. Αλήθεια, αυτό γιατί δεν το κάνετε; Γιατί δεν το κάνετε αυτό; Τίποτα. Κουβέντα για διαχωρισμό Εκκλησίας - Κράτους. Καμμία κουβέντα και για πολλά άλλα που είναι αστικοδημοκρατικά σε τελευταία ανάλυση, αλλά έχουν ένα κόστος. Τι λέτε, λοιπόν; Ότι μπορείτε εσείς να φτιάξετε ένα ανθρώπινο περιβάλλον μέσα σε αυτό το απάνθρωπο σύστημα που λειτουργεί, που θα λύσει και το πρόβλημα των παιδιών. Δεύτερο θέμα: Πόλεμοι. Πώς θα κριθούν οι πολιτικές δυνάμεις; Από το πώς θα περιθάλψουν τα ορφανά μόνο; Βεβαίως, είναι ένα κριτήριο. Δεν το υποτιμούμε. Όταν συμμετέχεις σε όλα σαν χώρα. Πού δεν συμμετείχε η Ελλάδα; Μιλώ και για τους προηγούμενους και για τους νυν. Γιουγκοσλαβία: Ό,τι ζήτησαν τα έδωσε όλα. Αφγανιστάν: Τα ίδια, ελληνικές δυνάμεις και στο Αφγανιστάν. Ιράν: Τα ίδια. Λιβύη: Τα ίδια. Συρία: Τα ίδια, πολιτικά. Όταν βγαίνεις και εγκρίνεις και τις επιθέσεις στη Συρία, όταν διώχνεις τον Πρέσβη της Συρίας από την Ελλάδα και μετά παραπονιέσαι για τους πρόσφυγες και για τα προσφυγόπουλα που έρχονται εδώ. Αλήθεια, δεν είναι υποκριτικό; Τι είναι, δηλαδή, αυτό; Τρίτο θέμα. Θέλουμε να λύσουμε ένα πρόβλημα. Βεβαίως, εμείς δεν αμφισβητούμε ότι στην πορεία έγιναν κάποιοι εκσυγχρονισμοί. Και παλιότερα και τώρα γίνονται κάποιοι εκσυγχρονισμοί. Ποια είναι η κατεύθυνση, όμως, της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την πρόνοια και γενικά για τον κοινωνικό τομέα; Μη μας πείτε το αντίθετο. Η κατεύθυνση είναι «μειώνουμε στο ελάχιστο όλες τις κοινωνικές δαπάνες σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση», ναι ή ου; Ου; Όχι! Φέρτε μου τα στοιχεία.
Το κάνουμε; Αυτό είναι το ερώτημα.
Μειώνουμε όλες τις κοινωνικές δαπάνες. Οι δαπάνες κρίνονται με βάση πολλά πράγματα.
Το κάνουμε;
Βεβαίως και το κάνετε. Πώς δεν το κάνετε; Άμα θέλετε, φέρτε τα στοιχεία να δείτε. Τι θέλετε να σας πω; Να αρχίσουμε να λέμε τα εκατομμύρια και τα δισεκατομμύρια πώς έχουν περικοπεί όλα αυτά τα χρόνια; Μειώνουμε, λοιπόν, αυτές στον κοινωνικό τομέα για ποιο λόγο; Για δύο λόγους.
Κυρία συνάδελφε…
Δεν πειράζει, Γιώργο. Ο διάλογος είναι καλός! Εμείς τον δεχόμαστε. Υπέρ μας είναι. Για ποιον λόγο; Πρώτος λόγος είναι για να εξοικονομηθούν χρήματα στον κρατικό προϋπολογισμό. Δεύτερος λόγος, συνυφασμένος με τον πρώτο, είναι να ανοίξει ο χώρος για την «ιδιωτική» - εντός εισαγωγικών η λέξη - πρωτοβουλία, δηλαδή να μπουν οι επιχειρηματίες και να εμπορεύονται τον ανθρώπινο πόνο. Αυτό δεν κάνουν; Καλά, δεν βλέπετε στον τομέα της υγείας τι γίνεται; Πού ζείτε; Πόσα δισεκατομμύρια ξοδεύονται; Πόσα κερδίζουν οι διάφοροι επιχειρηματικοί όμιλοι; Τυχαίο ήταν ότι οι εκθέσεις τραπεζών το 2009 και το 2010- τις έχουμε στα χέρια μας - «έλεγαν κάντε επενδύσεις» - στους επιχειρηματίες βέβαια - «στον τομέα της υγείας, γιατί θα έχετε κέρδη»; Ποιος πληρώνει όλα αυτά; Διπλά τα πληρώνει ο ελληνικός λαός. Τα πληρώνει και μέσω των ασφαλιστικών ταμείων, που πηγαίνουν επειδή δεν μπορούν τα δημόσια να καλύψουν και τα πληρώνει και από την τσέπη του, γιατί πάντα υπάρχει κάτι παραπάνω. Αυτό υπάρχει παντού! Δεν υπάρχει τέτοια γραμμή σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και ιδιαίτερα σε τέτοιους ευαίσθητους τομείς; Αντικειμενικά, ανοίγει ο δρόμος, είτε το λέτε, είτε όχι, για μια ιδιωτικοποίηση, όπως οι υπόλοιπες, με την ιδιομορφία που έχει, επειδή αφορά ένα τέτοιο θέμα. Για παράδειγμα, έχουμε, όπως νομίζω, χίλια εξακόσια ιδιωτικά ιδρύματα.
Κύριε Παφίλη, σας παρακαλώ, βοηθήστε μας.
Κύριε Πρόεδρε, έχω δώδεκα λεπτά και δεν κάνω υποχωρήσεις.
Μετά, όμως, από απόφαση του Προέδρου, είπαμε να περιοριστεί ο χρόνος.
Να τη λέγατε από την αρχή.
Δεν είναι από την αρχή. Ήταν μια εξέλιξη. Δεν γίνεται.
Δεν γίνεται. Άρα, λοιπόν, ακριβώς σ' αυτήν την κατεύθυνση κινείται η Κυβέρνηση και θέτει ένα ψεύτικο, κατά τη γνώμη μας, δίλημμα. Μάλιστα, δεν το θέτει μόνο η Κυβέρνηση, αλλά και άλλες δυνάμεις. Αυτό που λέει καλύπτεται πίσω από την «αποϊδρυματοποίηση». Γεννάται το ερώτημα «ίδρυμα ή οικογένεια». Πρώτον, φαντάζομαι ότι τα ερωτήματα δεν τίθεται γενικά. Λέμε «ποιο ίδρυμα» - εσείς το λέτε «ίδρυμα», εμείς μιλάμε για «κοινωνικές δομές» - και «ποια οικογένεια». Δεν μπορείς να απαντάς απόλυτα. Αυτή η απολυτότητα καλύπτει άλλα πράγματα. Νομίζω, βέβαια, ότι εδώ θα συμφωνήσουμε. Δεύτερο ερώτημα. Εμείς τι λέμε, λοιπόν;
Κύριε Παφίλη, φτάνουμε ήδη στα δεκατρία λεπτά. Σας παρακαλώ πολύ!
Είναι ατομική ή κοινωνική υπόθεση το θέμα της παιδικής προστασίας; Εμείς λέμε ότι είναι κοινωνική υπόθεση. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείεις την οικογένεια. Το αντίθετο. Εμείς λέμε ότι το κράτος αναλαμβάνει υπηρεσίες με δημόσιες δομές, με ένα συνολικό πλέγμα οικονομικών και κοινωνικών μέτρων για όλα τα παιδιά. Και λέω όλα, δηλαδή και αυτά που είναι εκτός οικογένειας και αυτά που είναι μέσα στην οικογένεια, γιατί υπάρχουν παιδιά, που ζουν ιδρυματικές καταστάσεις, όπως λέτε, μέσα στην οικογένεια λόγω οικονομικών και πιθανώς άλλων συνθηκών. Ας μην το απολυτοποιήσω. Προς αυτήν την κατεύθυνση, λοιπόν, κινείστε. Και, για να μιλήσουμε και πιο πρακτικά, τι πρόβλημα δημιουργείται; Γίνεται μια προσπάθεια με τη γραφειοκρατία κ.λπ., δεν είμαστε εμείς αρνητικοί σ' αυτά ούτε ασχολούμαστε με τέτοιες λεπτομέρειες ή είμαστε τσιγκούνηδες σε τέτοια πράγματα. Μακάρι να γίνουν μερικά και να προχωρήσουν. Το είπαμε εδώ, το είπαν οι σύντροφοί μας και όλοι. Στην πραγματικότητα, κάποια παιδιά δεν θα μπουν ούτε σε αναδοχή ούτε σε τεκνοθεσία, αλλά θα περισσέψουν. Το λέω έτσι απλά. Τι θα γίνουν αυτά; Πού θα πάνε;
Κύριε Παφίλη, με φέρνετε σε δύσκολη θέση.
Ναι, αλλά αφήστε με να τελειώσω.
Ναι, αλλά έχετε φτάσει στα δεκατέσσερα λεπτά.
Γιατί δεκατέσσερα; Έχω και τη δευτερολογία μου.
Μα, δεν έχουμε δευτερολογίες. Κανείς δεν θα δευτερολογήσει.
Και τι να κάνουμε τώρα; Αυτό το αποφασίσατε τελευταία. Αυτό σας πειράζει ή αυτά που λέω;
Δεν μας πειράζουν αυτά που λέτε, κύριε Παφίλη. Αν είναι ποτέ δυνατόν!
Ποια είναι η συνταγή; Χρηματοδοτείς επαγγελματίες και ιδιώτες, προκειμένου να τα πάρουν κάποιοι που σήμερα μπορεί να είναι κοινωνικοί λειτουργοί, αλλά αύριο μπορεί να εξελιχθούν διαφορετικά. Τι λέμε εμείς, λοιπόν; Τις κοινωνικές δομές που υπάρχουν σήμερα και που είναι σε άθλια κατάσταση, γιατί δεν τις ενισχύετε; Τι θα γίνουν παιδιά που είτε μένουν έξω, είτε επιστρέφονται από κακή αναδοχή ή και κακή υιοθεσία; Δεν θα περάσουν από αυτές τις κοινωνικές δομές; Γιατί δεν κάνετε προσλήψεις; Γιατί δεν φτιάχνετε σύγχρονα κτήρια; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Διότι αυτά απαγορεύονται συνολικά. Και αυτό που λέμε για κοινωνικό αποκλεισμό…
Κύριε Παφίλη, σας παρακαλώ, βοηθήστε μας.
Θα μιλήσω δυο λεπτά ακόμα και τέλειωσα.
Όχι δυο λεπτά. Σας παρακαλώ πολύ. Σας δίνω μερικά δευτερόλεπτα ακόμα, για να ολοκληρώσετε.
Ωραία, θα ολοκληρώσω. Αυτό που λέτε ότι αρνείται η Κυβέρνηση κάθε κοινωνικό αποκλεισμό, πρέπει να το δούμε στην πράξη. Χιλιάδες παιδιά βρίσκονται έξω από την προσχολική αγωγή. Χιλιάδες ΑΜΕΑ βρίσκονται έξω από μονάδες και άλλες κοινωνικές υποδομές. Χιλιάδες υπογόνιμα ζευγάρια πληρώνουν 30 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο για τεχνητή γονιμοποίηση. Θα κάνετε τίποτα γι' αυτό; Υπάρχουν και χιλιάδες νέοι που αποκλείονται κ.λπ.. Τέλος, κύριε Πρόεδρε - και ευχαριστώ πολύ - επειδή σήμερα είναι 9 του Μάη, ημέρα αντιφασιστικής νίκης και όχι της Ευρώπης όπως έχετε συμφωνήσει…
Έτσι έπρεπε να αρχίσετε.
Ένα λέμε: Εμπνέει τους λαούς να έχουν εμπιστοσύνη στη δύναμή τους και να βγουν στο προσκήνιο. Επειδή είπατε πολλά, να σας πω ότι η μεγάλη Σοβιετική Ένωση, βγαίνοντας από τον Α΄ Παγκόσμιο με εφτά εκατομμύρια παιδιά κατάφερε σε εκείνες τις συνθήκες, με τέτοιες δυσκολίες, να τα ενσωματώσει και να μην πεθάνουν στον δρόμο. Και μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατάφερε ακόμα περισσότερα.
Κύριε Παφίλη, σας παρακαλώ ολοκληρώστε.
Οι σοσιαλιστικές χώρες με τις αδυναμίες, με τα προβλήματα που υπήρχαν, με το ότι άνοιγαν καινούργιους δρόμους στην ιστορία κατάφεραν θαύματα, που δεν μπορεί ποτέ να τα διανοηθεί ο σοσιαλισμός στον τομέα των παιδιών, της προστασίας της παιδείας, της υγείας και πολλά άλλα, πολύ περισσότερο σήμερα που υπάρχουν άλλες υλικές προϋποθέσεις, αρκεί ο λαός να αποφασίσει να βαδίσει σε αυτόν τον δρόμο.
Κύριε Θηβαίε, έχετε τον λόγο. Ελπίζω να είσαστε όσο πιο συνοπτικός γίνεται και, αν μπορείτε, να περιοριστείτε στο πεντάλεπτο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Το θέμα μας σήμερα θα έπρεπε να είναι τα παιδιά, που δικαιούνται να μεγαλώσουν με ασφάλεια και αγάπη σε συνθήκες που μόνο το οικογενειακό περιβάλλον μπορεί να παράσχει. Θέλω να σας πω ότι έχουν ειπωθεί σχεδόν όλα. Θέλω να μιλήσω λίγο βιωματικά, σε σχέση με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Επισκέφτηκα πρόσφατα σαν Βουλευτής του νομού τις γυναικείες φυλακές Ελαιώνα στη Θήβα. Εκεί, όπως ξέρουμε όλοι, με πρωτοβουλία του Υπουργείου Δικαιοσύνης υπάρχουν οι «μωρομάνες» σε συγκεκριμένο φυλασσόμενο χώρο. Εκεί μια ισοβίτισσα μου λέει: Κύριε Βουλευτά, μετά τα τρία χρόνια αυτό το παιδί τι θα γίνει; Δώστε μου το δικαίωμα να μπορώ να το βλέπω, έστω και στη φυλακή, κάποιες φορές. Είναι ένα μήνυμα αυτό. Το σημερινό νομοσχέδιο έρχεται πραγματικά να δώσει μια απάντηση, να δώσει την ανθρώπινη διάσταση, αλλά και την ουσιαστική. Θέλω να σταθώ σε ένα άλλο θέμα. Ακούστηκε από αρκετούς ομιλητές της Νέας Δημοκρατίας, και όχι μόνο, σε σχέση με το άρθρο 8: «Τα παιδιά που οι ανάδοχοι είναι ομόφυλο ζευγάρι, όταν θα πάνε στο σχολείο, θα αντιμετωπίσουν προβλήματα». Συγγνώμη, αλλά αυτή η θέση, πέρα από δογματική, αντιεπιστημονική, χάνει ουσιαστικά και την πραγματικότητα. Υποτιμούνται σήμερα οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία. Τι θα κάνουν; Ό,τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί - και μιλώ και σαν εκπαιδευτικός αυτή τη στιγμή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης - όταν θα δεχθεί μπούλινγκ ένα παχύσαρκο παιδί. Αυτό που θα κάνουν, όταν δέχεται μπούλινγκ μια κοπέλα από ορφανοτροφείο που φοράει τη φούστα μέχρι τον αστράγαλο. Τι θα κάνουν; Θα κάνουν ό,τι αφορά έναν νέο έφηβο ο οποίος αγαπά το μπαλέτο. Οι εκπαιδευτικοί στη συντριπτική τους πλειοψηφίας ξέρουν και διαχειρίζονται ως εκπαιδευτικοί, ως άνθρωποι, ως συλλογικότητες αυτά τα προβλήματα. Πολλοί λέμε σήμερα ότι είναι δεδομένα κάποια πράγματα. Τι είναι δεδομένο σήμερα πραγματικά; Ότι η πλειοψηφία, αν θέλετε, διαφωνεί με το άρθρο 8; Αυτά είναι τα δεδομένα; Όχι. Αγαπητές συναδέλφισσες και αγαπητοί συνάδελφοι, όλοι γνωρίζουμε τι έγινε το '83, όταν εφαρμόστηκε ο πολιτικός γάμος. Τι έγινε με τα συλλαλητήρια για τη μη αναγραφή του «χριστιανός ορθόδοξος» στην ταυτότητα. Πάω στα παλιά. Να μην έρθω στα πιο καινούργια. Η κοινωνία προχωράει. Δεν υπάρχουν δεδομένα. Θέλω να σας πω και κάτι άλλο. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν κερδίζονται με δημοψηφίσματα, όπως κάποιοι ισχυρίζονται. Και θέλω να σας πω και κάτι άλλο. Στον δημόσιο διάλογο όλοι μιλάμε για τη μοναδικότητα του ανθρώπου και πρώτη απ' όλους η Εκκλησία και σωστά. Μόνο που στην πράξη από αρκετούς η μοναδικότητα χάνεται και δεν είναι γιατί κάποιος δεν μπορεί να είναι σαν εμάς. Γιατί η μοναδικότητα γίνεται a la carte, εάν δεν είσαι χριστιανός ορθόδοξος, εάν δεν πιστεύεις στο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», εάν αυτοπροσδιορίζεσαι σεξουαλικά με διαφορετικό τρόπο. Αυτή η πραγματικότητα, λοιπόν, δεν δημιουργεί δεδομένα. Δεδομένα είναι ποια; Ότι για το σημερινό νομοσχέδιο που συζητάμε, αυτοί που θα προχωρήσουν σε τεκνοθεσία, αυτοί που θα προχωρήσουν σε αναδοχή είναι οι νέοι άνθρωποι κατά κύριο λόγο. Και εμείς ακριβώς έχουμε μια τεράστια ευθύνη απέναντι σ' αυτά τα νέα ζευγάρια, αυτούς τους νέους ανθρώπους για το πώς θα προχωρήσουν. Και νομίζω ότι εκεί είναι η ευθύνη η δική μας. Δεν ξέρω πραγματικά εάν το συγκεκριμένο νομοσχέδιο έχει τη συναίνεση σήμερα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού ή όχι. Για ένα, όμως, είμαι σίγουρος ότι μετά από κάποια χρόνια εφαρμογής, χιλιάδες νέα ζευγάρια και παιδιά θα έχουν να πουν έναν καλό λόγο γι' αυτήν τη σημαντική απόφαση της Βουλής. Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε τον κ. Θηβαίο. Ο κ. Εμμανουηλίδης έχει τον λόγο. Προσπαθήστε κι εσείς όσο μπορείτε να το περιορίσετε, για να προλάβουμε. Θα έπρεπε ήδη να έχουμε προχωρήσει στην διεξαγωγή της ψηφοφορίας.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, «τις δε μ' εκφύει βροτών;». Ήταν ένα βασανιστικό ερώτημα, που κατέτρεχε τον Οιδίποδα σε όλη του τη ζωή. Ποιος θνητός με γέννησε; Είναι αυτό το διαχρονικό ερώτημα που έχει περάσει από το μυαλό όλων μας. Απάντηση σε αυτό δίνει το νομοσχέδιο με το τριπλό πλέγμα ταυτοποίησης. Γιατί; Γιατί ο άνθρωπος που ζει στο σκότος του παρελθόντος, όταν δεν γνωρίζει τα προηγούμενα βήματά του, πορεύεται στο ημίφως του παρόντος και του μέλλοντος. Και μόνο αυτό, νομίζω ότι δίνει ένα αποτύπωμα κοινωνικής ευαισθησίας και απαντά σε ένα διαχρονικό, βασανιστικό ζητούμενο. Όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Τα ιδρύματα προστασίας των παιδιών ξεκίνησαν από πολύ παλιά. Ο Καποδίστριας στα 1829 κτίζει και ιδρύει στην Αίγινα το πρώτο ορφανοτροφείο για να περιθάλψει τα ορφανά της επανάστασης. Πολλά χρόνια αργότερα μέσα από τη δύνη και τη φρίκη του Εμφυλίου, στήνονται αλυσιδωτά ορφανοτροφεία για να καλύψουν τις ανάγκες των ορφανών, που άφησε αυτό το μακέλεμα το εμφυλιοπολεμικό. Υπήρχε μόνο μια βασική διαφορά, ότι το δεύτερο στήθηκε πάνω σε στοχευμένες προθέσεις, να αναπαράξει την πρακτική, τη λογική της κρατούσας άποψης, και στηρίχθηκε πάνω στη Φρειδερίκη, που συντέμνοντας το όνομά της έγινε η φρίκη των ορφανοτροφείων. Η φρίκη γιατί; Υπήρχε ένα κανονάρχισμα που ξεστράτιζε από τις ανθρωπιστικές αρχές, από τις ανθρωπιστικές αξίες. Ήρθε στη συνέχεια η εποχή της οικονομικής άνοιξης της κοινωνίας και πάντα οι κυβερνήσεις αγρόν ηγόραζαν για το συγκεκριμένο θέμα και άφησαν όλο αυτό το κοινωνικό έλλειμμα και από την πλευρά των ζευγαριών, που δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν, αλλά και κυρίως από την πλευρά των παιδιών που στοιβάζονταν στα ιδρύματα, να μπει στη λογική της συναλλαγής. Όλοι μας έχουμε γνώση πώς και με ποιες προϋποθέσεις γινόταν αυτή η αγοραπωλησία ανθρώπινων υπάρξεων. «Αργήσατε» λέει η Αξιωματική Αντιπολίτευση. Μα, είναι δυνατόν μέσα σε τρία χρόνια να φέρνουμε αυτό το νομοσχέδιο και να μας εγκαλείτε για αργοπορία εσείς που σαράντα χρόνια είχατε αδιαφορήσει εντελώς γι' αυτό το θέμα; Είναι αυτά δείγματα γραφής ένθεν κακείθεν. Και το αξιοπρόσεκτο είναι ότι η ίδια η Υπουργός λέει «ναι, αργήσαμε» γιατί έχει συναίσθηση αυτής της κοινωνικής και της ιστορικής ευθύνης, που έχει ως αρμόδια Υπουργός, όταν το θράσος περισσεύει και εγκαλούμαστε για τα σαράντα χρόνια της δικής σας ολιγωρίας. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Τέλος, ήταν στοχευμένη η μετατόπιση του προβληματισμού και του κέντρου βάρους αυτής της ανάλυσης των δύο ημερών. Μετατοπίστηκε στο άρθρο 8. Εγώ θα δεχτώ για την οικονομία της συζήτησης ότι καλά κάνατε και το πήγατε εκεί και δεν θα μπω σε αναλύσεις που ένθεν κακείθεν ακούστηκαν. Όμως, θα πω μόνο ένα πράγμα: Ο Περικλής στον Επιτάφιό του λέει ότι «τιμούμε όλους τους νόμους, κυρίως όμως τιμούμε τους νόμους εκείνους που κείνται επ' ωφελεία των αδικουμένων». Αυτά για να τακτοποιούμε τη σκέψη όλοι και να πορευόμαστε επιτέλους σε αρχές μιας καινούργιας πραγματικότητας απαλλαγμένης από όλα τα στερεότυπα, που έφεραν αυτήν την κακοφόρμιση στην κοινωνία και αυτήν πληρώνουμε. Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε τον κ. Εμμανουηλίδη. Η κ. Σταμπουλή έχει τον λόγο για πέντε λεπτά. Ακολουθεί ο κ. Παππάς, ο κ. Κυριαζίδης, ο κ. Χατζησάββας και τελευταίος ο κ. Μπάρκας.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρία και κύριοι Υπουργοί, συναδέλφισσες και συνάδελφοι, μετά από τόσες ώρες συνεδρίασης δεν νομίζω ότι μένει κάτι να προστεθεί αναφορικά με το υπό συζήτηση νομοσχέδιο, γι' αυτό και θα προσπαθήσω απλώς να ανακεφαλαιώσω αυτά που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Το νομοσχέδιο που συζητάμε σήμερα, λοιπόν, αποτελεί βήμα για την αναδόμηση του κοινωνικού κράτους στην Ελλάδα, ενός κράτους που δεν θα είναι απλά πάροχος επιδομάτων και χορηγός ιδρυμάτων με ό,τι περισσεύει από την κατασπατάληση του δημόσιου πλούτου και την ιδιοποίησή του από επιτήδειους, αλλά ενός κράτους που θα έχει την ευθύνη της φροντίδας των πολιτών του από τη γέννησή τους. Ένός κράτους που θα έχει τους θεσμούς, τις πρόνοιες, τις πολιτικές και τους ελεγκτικούς μηχανισμούς οι οποίοι δεν θα εγκαταλείπουν στην τύχη τους τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινωνίας, αφού απλώς τους εξασφαλίσουν μια στοιχειώδη επιβίωση - και αυτό δανειστών θελόντων και μνημονίων επιτρεπόντων - , αλλά θα τους προστατεύει στο κάθε τους βήμα, θα υπερασπίζεται τα δικαιώματά τους και θα τους εξασφαλίζει ένα αξιοβίωτο μέλλον. Ένα άρτια δομημένο σύστημα που καθοδηγείται και ελέγχεται από το Εθνικό Συμβούλιο Αναδοχής και Υιοθεσιών. Έκκληση, κυρία Υπουργέ: Εκτός από τις υιοθεσίες υπάρχουν και οι θυγατεροθεσίες, δεν ξέρω ποιες είναι περισσότερες, ας τελειώνουμε με τον ξεπερασμένο αυτόν όρο που παραπέμπει στα «δύο παιδιά και ένα κορίτσι» και ας καθιερώσουμε επίσημα τον δόκιμο όρο «τεκνοθεσία». Μιλάμε για ένα σύστημα, λοιπόν, που καθοδηγείται και ελέγχεται από το Εθνικό Συμβούλιο Αναδοχής και Υιοθεσιών - προς το παρόν - , διευθύνεται από το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης, συντονίζει τις αντίστοιχες δημόσιες υπηρεσίες, ενσωματώνει την προσφορά των δημόσιων και ιδιωτικών ιδρυμάτων, αξιοποιεί το επιστημονικό δυναμικό του κλάδου των κοινωνικών λειτουργών, αλλά και τις δυνατότητες ηλεκτρονικής υποστήριξης της ΗΔΙΚΑ, με στόχο τα λιγότερο τυχερά παιδιά σε αυτήν τη χώρα να πάψουν να ξεχνιούνται σε μαιευτήρια και να λιμνάζουν σε ιδρύματα, να πάψουν να τιμωρούνται δυσανάλογα και με καταστροφικές συνέπειες για τυχόν παραβάσεις τους, να πάψουν να στερούνται το περιβάλλον, που θα τα βοηθήσει να επουλώσουν τα τραύματα, να αναπληρώσουν τις απώλειες και να αναπτυχθούν απρόσκοπτα. Με εργαλεία το Εθνικό και τα Ειδικά Μητρώα Ανηλίκων, το Εθνικό και τα Ειδικά Μητρώα Υποψηφίων Αναδόχων Γονέων και το Εθνικό και τα Ειδικά Μητρώα Υποψηφίων Θετών Γονέων, οι άνθρωποι που επιθυμούν να παίξουν τον έναν ή τον άλλον από τους αναφερθέντες ρόλους στη ζωή ενός παιδιού, εντοπίζονται, ελέγχονται, κρίνονται με τα διαφορετικά κριτήρια που επιβάλλονται σε κάθε μία από τις δύο περιπτώσεις, επιμορφώνονται και αξιολογούνται οριστικά, όπως επιβάλλεται για τους θετούς γονείς, κατ' επανάληψη και όσο κρατάει η αναδοχή για τους ανάδοχους γονείς. Ορθά αποκλείονται άνθρωποι, που βαρύνονται με συγκεκριμένα αδικήματα και ορθά ο οποιοσδήποτε σεξουαλικός προσανατολισμός δεν συνιστά αδίκημα στις σύγχρονες κοινωνίες και δεν μπορεί να είναι αιτία για διακρίσεις και αποκλεισμούς, αποκλεισμό από την αναδοχή στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως θα ήθελαν οι προκαταλήψεις και οι φοβίες κάποιων. Όσον αφορά πιθανά προβλήματα υγείας ή οικονομικά προβλήματα, όντως τίθεται πολύ σοβαρά το ερώτημα από ποιο όριο και πάνω επηρεάζουν αρνητικά τη δυνατότητα φροντίδας ενός παιδιού. Αντίθετα, κανείς και καμμία δεν μπορεί να θεωρείται υπεράνω υποψίας για κάποιας μορφής παιδική κακοποίηση, όπως δείχνει και η τραγική ιστορία της Κύπρου και κάθε σχετικό σήμα, που εκπέμπει ένα παιδί, ρητό ή άρρητο, πρέπει να αξιολογείται και να ελέγχεται για βιολογικούς και μη γονείς. Όμως, δεν είναι αυτό το θέμα μας σήμερα. Ορθά, επίσης, οι πρόνοιες για την αναδοχή δεν σταματούν στην τυπική ενηλικίωση των δεκαοκτώ ετών, αλλά επεκτείνονται στην ολοκλήρωση των σπουδών, ακόμη και των στρατιωτικών υποχρεώσεων του παιδιού σε αναδοχή και ορθά υπάρχουν οι ειδικές ρυθμίσεις της επαγγελματικής αναδοχής για τις περιπτώσεις εκείνες, που η κατάσταση του παιδιού απαιτεί ειδική, οιονεί επαγγελματική, φροντίδα. Ορθά, επίσης, η τήρηση ειδικών και εθνικού μητρώου αναδοχών και εθνικού μητρώου υιοθεσιών εξασφαλίζει - με τήρηση πάντα της νομοθεσίας για τα προσωπικά δεδομένα - ότι κάθε ενδιαφερόμενος και ενδιαφερόμενη μετά την ενηλικίωση θα μπορεί να πληροφορηθεί τα διαθέσιμα στοιχεία για τη βιολογική του οικογένεια. Πρόκειται για ένα άρτιο νομοθέτημα που αναβαθμίζει την προστασία του παιδιού στη χώρα μας και αξίζει την υποστήριξή μας. Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε πολύ. Ο κ. Παππάς έχει τον λόγο για πέντε λεπτά.
Οφείλουμε ως εθνική Αντιπολίτευση κατ' ουσίαν, σε αυτήν εδώ τη Βουλή, να επισημαίνουμε αρνητικά, να καταγγέλλουμε, να στηλιτεύουμε τέτοια κατάπτυστα, τέτοια απαράδεκτα νομοθετήματα όχι γιατί η ελληνική κοινωνία είναι ευεπίφορη στο να δεχθεί τα «νέα ήθη», αλλά για να αποσοβηθεί βαθμιαία η παρακμή και η αλλοίωση αυτής της κοινωνίας και ειδικότερα το μέλλον της νέας γενιάς. Αυτή τη νέα γενιά προσπαθούν οι πολιτικοί αρουραίοι του σήμερα μέσω του πολιτικού συστήματος να διαβρώσουν και να καταστήσουν αυτά τα νέα παιδιά έρμαιο ενός άκρατου καταναλωτισμού και να τα βάλουν μέσα στη δίνη των εκφυλιστικών τάσεων της νέας τάξης και της παγκοσμιοποίησης. Επίσης, πρέπει να καταδεικνύουμε τους ευσεβείς πόθους της Κυβερνήσεως, η οποία, κατ' ουσίαν στοχεύει σε μια επιπλέον μπίζνα με αυτό το νομοσχέδιο, δηλαδή, στην προώθηση επιχειρηματικών συμφερόντων με τη διαδικασία αναδοχής παιδιών μέσα από κέντρα φιλοξενίας λαθρομεταναστών κ.λπ.. Χρέος μας ως κίνημα της εθνικής αντιπολιτεύσεως είναι να ανατρέψουμε αυτό το modus vivendi και να ανασυνθέσουμε την κοινωνία μας κομμάτι - κομμάτι και να ξαναβάλουμε τα κύτταρά της στη σωστή θέση. Χρέος μας ως κίνημα της εθνικής αντιπολίτευσης και της εθνικής αντίστασης είναι να πάρουμε την πατρίδα μας πίσω. Είναι γνωστό ότι ο όρος «αναδοχή» έχει κερδίσει έδαφος μέσω πολλών αμφιλεγόμενων διεθνών οργανώσεων, που αντιμάχονται τα εθνικά μοντέλα κρατών και αποτελούν ένα υπονομευτικό, διαβρωτικό, ύποπτο ρόλο για το εθνικό μας συμφέρον. Μια τέτοια οργάνωση είναι η γνωστή και διαβόητη «ACTIONAID», η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως ανεξάρτητη διεθνής οργάνωση, που θέλει να κινητοποιήσει την ελληνική κοινή γνώμη μέσα από εκστρατείες οι οποίες θα καταπολεμούν τον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Και από την άλλη μεριά, είμαστε σίγουροι και είναι ηλίου φαεινότερο ότι ευρισκόμεθα μπροστά από μια ακόμη κερδοφόρα μπίζνα του ΣΥΡΙΖΑ μέσω των ΜΚΟ, η οποία δυστυχώς τεχνηέντως ενδύεται τον μανδύα του φιλανθρωπισμού, πόσο μάλλον τώρα που το διακύβευμα είναι μικρά παιδιά. Δεν είναι τυχαίο ότι στο άρθρο 2 προβλέπεται η σύσταση για πρώτη φορά Εθνικού Συμβουλίου Αναδοχής και Υιοθεσίας. Και γιατί; Από πού εκπορεύεται αυτός ο υπερβάλλων ζήλος, κυρία Υπουργέ, για τη διάδοση των θεσμών της αναδοχής και υιοθεσίας; Μήπως αφορά και τους εμπλεκόμενους φορείς, δηλαδή αυτές τις διάφορες ΜΚΟ τύπου «ACTIONAID», που έχει να κάνει με την αδερφή του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, την κ. Αλεξάνδρα Μητσοτάκη και διάφορες άλλες; Να θυμίσω στο σημείο αυτό και την έτερη αδερφή του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και τις απόψεις της. Είχε εκθειάσει τη θετική στάση του συνοδοιπόρου της κ. Βενιζέλου για το θέμα της αναδοχής από ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Βεβαίως είχε προηγηθεί και ο ανιψιός, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδος, με παλαιότερη δήλωσή του, ο οποίος είχε σταθεί όχι μόνο υπέρ της αναδοχής, αλλά είχε μιλήσει για υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια και από συμβιούντες ομοφυλόφιλους. Ο κ. Μητσοτάκης και η αδερφή του μαζί με αρκετούς άλλους ψήφισαν το σύμφωνο συμβίωσης για τους ομοφυλόφιλους το 2015, όπως είχαν ψηφίσει και το σύμφωνο συμβίωσης του 2008 του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το νομοσχέδιο του 2008 άνοιξε την κερκόπορτα για να βρεθούμε σήμερα σε αυτό το σημείο. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε. Με το νομοσχέδιό σας αγνοείτε παντελώς τα δικαιώματα του παιδιού. Το νομοσχέδιο για εμάς είναι ένα νομοσχέδιο εθνοδιαλυτικό και το καταγγέλλουμε. Λέμε φυσικά «όχι» και καταψηφίζουμε σημειώνοντας, για όλους όσους μας κατηγορούν για αναχρονισμό, για συντηρητισμό, τα λόγια του μεγάλου Ιταλού φιλόσοφου του εικοστού αιώνα, του Ιουλίου Έβολα, ο οποίος είχε πει ότι η κορυφαία πράξη αντίστασης του σήμερα είναι η τήρηση των παραδόσεων. Κι αυτές τις παραδόσεις τηρεί η Χρυσή Αυγή, γιατί είμαστε γνήσια επαναστάτες εθνικιστές. Προασπιζόμαστε, λοιπόν, την ορθοδοξία, την ελληνική παράδοση και γι' αυτό αγωνιζόμαστε. Αγωνιζόμαστε για την ύπαρξη ελληνικού εθνικού κράτους, το οποίο η νεομαρξιστική αριστερά σε συνεργασία με τη φιλελεύθερη δεξιά προσπαθεί να αποδομήσει. Εμείς, κυρίες και κύριοι, ελληνικέ λαέ, αγωνιζόμαστε για τη μεγάλη Ελλάδα των ονείρων μας. Αγωνιζόμαστε για πατρίδα, για πίστη, για οικογένεια και πάνω από όλα για ελευθερία. Και γι' αυτό ο ελληνικός λαός μας υποστηρίζει, μας αγκαλιάζει όλο και περισσότερο μέρα με την ημέρα.
Ευχαριστούμε, κύριε Παππά. Κύριε Κυριαζίδη, έχετε τον λόγο και σας παρακαλώ πολύ να περιορίσετε κι εσείς τον χρόνο σας όσο μπορείτε.
Ευτυχώς ο κατελθών συνάδελφος δεν αναφέρθηκε και στα κρεματόρια. Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, η Κυβέρνηση για πολλοστή φορά επιλέγει να προκαλέσει την κοινωνία, επιλέγει συνειδητά να μετατρέψει σε δίκαιο μ' έναν μανδύα ψευτομοντερνισμού καταστάσεις και φαινόμενα που δεν τυγχάνουν της ευρείας αποδοχής της κοινωνίας ούτε καν της επιστήμης. Προσπαθεί να καταστήσει μια αμιγώς μειοψηφική, ψευτοπροοδευτική αντίληψη ως κρατούσα άποψη, προκειμένου να ικανοποιήσει ένα ελαχιστότατο τμήμα του εκλογικού σώματος, το οποίο ασθμαίνως έχει υιοθετήσει καιροσκοπικά. Στον μικροπολιτικό αυτόν βωμό θεσμοί και πρόνοιες του οικογενειακού δικαίου κακοποιούνται και θυσιάζονται, γεγονός που δικαίως προκαλεί αντιδράσεις ακόμη και από τους κυβερνητικούς Βουλευτές. Άρα, είναι και αυτοί σκοταδιστές, μισαλλόδοξοι κ.λπ.. Αναφέρομαι στο επίμαχο άρθρο 8 του σχεδίου νόμου το οποίο παρέχει κατ' αποτέλεσμα τη δυνατότητα να φέρουν την ιδιότητα αναδόχου γονέα ομόφυλα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης. Η πρόβλεψη αυτή, η οποία χαρακτηρίζεται ως τάχα καινοτόμα, προσκρούει ευθέως τόσο στο Σύνταγμα όσο και στη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η οποία κυρώθηκε με νόμο το 1992 και έχει, σύμφωνα με το άρθρο 28 παράγραφος 1 του Συντάγματος, αυξημένη έναντι των κοινών νόμων τυπική ισχύ και αντιβαίνει πράγματι στις επιμέρους ρυθμίσεις, καθώς το άρθρο 21 παράγραφος 1 του Συντάγματος οριοθετεί και αναγάγει την οικογένεια ως θεμέλιο συντήρησης και προαγωγής του έθνους τελώντας κατά τούτο ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία υπό την προστασία του κράτους. Το άρθρο δε 3 παράγραφος 1 της ανωτέρω συμβάσεως ορίζει ρητά ότι σε όλες τις αποφάσεις που αφορούν τα παιδιά, είτε αυτές λαμβάνονται από δημοσίους είτε από ιδιωτικούς οργανισμούς κοινωνικής προστασίας είτε από τα δικαστήρια, τις διοικητικές αρχές είτε από νομοθετικά όργανα, όπως εμείς, πρέπει να λαμβάνεται πρωτίστως υπ' όψιν το συμφέρον του παιδιού. Εν προκειμένω, όμως, πώς διασφαλίζεται το συμφέρον του παιδιού; Αρκούν μόνο οι υλικές παροχές ή αποτελεί αυτοσκοπό η αναδοχή του ανηλίκου όταν για την πραγματοποίηση δεν λαμβάνεται υπ' όψιν το περιβάλλον που αυτό καλείται να ζήσει; Αποτελεί πρότυπο και κοινωνικά και βιολογικά αποδεκτό η συμβίωση με ένα ομόφυλο ζευγάρι; Ποια τα πρότυπα που λαμβάνει το ανήλικο παιδί μέσα σε μιας τέτοιας φύσεως σχέση; Πραγματικά, λόγοι αποκλειστικά αναγόμενοι στο αληθές συμφέρον του ανηλίκου επιβάλλουν καταρχήν τον αποκλεισμό των ατόμων, προκειμένου να διασφαλιστεί ο ιερός θεσμός της αναδοχής. Και για να εξηγούμαι: Οι σεξουαλικές προτιμήσεις ενός εκάστου αποτελούν ελεύθερες κατά τον νόμο επιλογές. Δεν συνιστά, όμως, επιλογή συμβατή με το συμφέρον του παιδιού η στρεβλή διαπαιδαγώγησή του μέσα από πρότυπα στην ευαίσθητη ηλικία του, τα οποία βεβαίως διαμορφώνουν τον τρόπο και την αντίληψη της ζωής του. Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, πραγματικά απορεί κανείς με την επιπολαιότητα που φέρνετε προς ψήφιση μια τέτοια διάταξη. Η έλλειψη επιστημονικών δεδομένων και η ένδεια επιχειρημάτων είναι εμφανής από αυτήν ακόμα την αιτιολογική έκθεση. Κυρία Υπουργέ, επικαλείστε συνέχεια και στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, που δείχνουν τη δραματική μείωση των υιοθεσιών κατά τα τελευταία πέντε χρόνια. Ως γνωρίζετε, όμως, η διαδικασία για την υιοθέτηση ενός παιδιού ξεπερνά τα τέσσερα χρόνια. Από τον Ιούλιο του 2016 η Νέα Δημοκρατία παρουσίασε τις προτάσεις της για τα εγκαταλελειμμένα παιδιά, την αναδοχή και την υιοθεσία. Σήμερα αν σας ρωτήσω ποιος είναι ο αριθμός, κυρία Υπουργέ, των εγκαταλελειμμένων παιδιών σε ιδρύματα, δεν θα μπορέσετε να μου απαντήσετε. Λέγεται ότι είναι διακόσιες με τρεις χιλιάδες. Βεβαίως, δεν μπορείτε επίσης να μου πείτε και ποιος είναι ο αριθμός των αιτημάτων για υιοθεσία. Αντιθέτως, όμως, αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση χαρακτηριστικά ότι έχει παρατηρηθεί διεθνώς, κατόπιν μελετών που διεξήχθησαν, ότι τα παιδιά που έχουν τοποθετηθεί σε ανάδοχη οικογένεια, θετή οικογένεια, παρουσιάζουν μειωμένα ψυχολογικά προβλήματα σε σχέση με όσα μεγαλώνουν σε δομές κλειστής φροντίδας. Πράγματι, μπορεί να τυγχάνουν τα δεδομένα αυτά περίπου αληθή. Ωστόσο, σκοπίμως αποσιωπάται και δεν διευκρινίζεται πόσα απ' αυτά τα παιδιά τοποθετήθηκαν σε οικογένειες ομόφυλων ζευγαριών και, εντέλει, αν είχε παρατηρηθεί ότι αυτά παρουσίασαν εντός ετών μειωμένα ψυχοκοινωνικά προβλήματα. Ακολούθως, διαβάζοντας την έκθεση ο κάθε πολίτης αναρωτιέται το εξής: Συνιστά, πράγματι, βέλτιστο σημείο του ανηλίκου και υγιές οικογενειακό περιβάλλον, ως αναφέρεται σχετικώς, ένα τέτοιο περιβάλλον; Αλήθεια, πώς νοείται και πώς προσδιορίζεται αυτό το υγιές οικογενειακό περιβάλλον; Με ποια επιστημονικά κριτήρια προσεγγίζεται αυτή η έννοια; Και εν πάση περιπτώσει, πώς αυτό το υγιές περιβάλλον συνδέεται με συνθήκες διαβίωσης εντός μιας ομοφυλοφιλικής σχέσης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται; Η τοποθέτηση ενός ανηλίκου σε ένα μη ετεροφυλοφιλικό περιβάλλον, όπου ελλείπει το διακριτικό πατρικό ή μητρικό ανδρικό και γυναικείο πρότυπο θα έχει μετά βεβαιότητας αρνητικό αντίκτυπο, τόσο στον κοινωνικό περίγυρο, όσο και στην ίδια την ψυχική ισορροπία του παιδιού, γεγονός που δεν συνάδει με το συμφέρον του. Θα ήταν χρήσιμο δε να εισφερθεί στον δημόσιο διάλογο έστω και μία κοινωνική έρευνα που έγινε εδώ στην Ελλάδα, προκειμένου να αναδειχθεί αυτό το ζήτημα. Συναδέλφισσες και συνάδελφοι, λόγοι πίστης, ευπρέπειας, συνέπειας και σοβαρότητας δεν μου επιτρέπουν να ψηφίσω τη διάταξη αυτή, η οποία υποβαθμίζει τον θεσμό της οικογένειας, εκθέτει τα παιδιά και θέτει σε κίνδυνο αξίες και σταθερές, τις οποίες πρέπει όλοι δεοντολογικά να σεβόμαστε. Η αναδοχή δεν αποτελεί δικαίωμα των ομοφύλων ζευγαριών, αλλά δικαίωμα του ανηλίκου, το συμφέρον του οποίου πρέπει πρωτίστως να σταθμίζεται. Η εν λόγω διάταξη δεν υπηρετεί ανάγκη, αλλά επιθυμία και σκοπιμότητα.
Ευχαριστούμε τον κ. Κυριαζίδη. Πριν συνεχίσουμε, θα ήθελα να αναφερθώ σε δύο θέματα: Το ένα αφορά πολλούς συναδέλφους, οι οποίοι έχουν πει ότι έχουν ξεχάσει ή δεν βρίσκουν την κάρτα τους. Εάν υπάρχουν συνάδελφοι, οι οποίοι δεν έχουν κάρτα, να το δηλώσουν τώρα, ώστε να προλάβουμε να λειτουργήσει το σύστημα επ' αυτού, έστω για τη σημερινή ψηφοφορία. Το δεύτερο θέμα είναι ότι έχει συμφωνήσει το Σώμα να λήξει η συνεδρίαση στις 14: 00΄ και να διεξαχθεί η ονομαστική ψηφοφορία χωρίς δευτερολογίες. Έχει συμφωνήσει και η Υπουργός να μην τοποθετηθεί. Παρ' όλα αυτά, ήδη η ώρα είναι 14: 35΄ και έχω δύο αιτήματα συναδέλφων να λάβουν τον λόγο. Οφείλω να ρωτήσω το Σώμα, εάν θέλετε να περιμένετε ακόμη μισή ώρα ή όχι, αλλιώς να ξεκινήσουμε μετά την τοποθέτηση των δύο συναδέλφων.
Συνεπώς, να τοποθετηθεί ο κ. Χατζησάββας και ο κ. Μπάρκας και να ξεκινήσουμε την ονομαστική ψηφοφορία.
Εμείς διαφωνούμε, κύριε Πρόεδρε!
Δεν είναι θέμα μειοψηφίας ή πλειοψηφίας. Είναι θέμα τήρησης του Κανονισμού!
Εσείς διαφωνείτε, αλλά η πλειοψηφία συμφωνεί.
Δεν προβλέπεται αυτό.
Κύριε Αϊβατίδη, σε εσάς συγκεκριμένα έδωσα και την επιλογή εάν θέλετε να τοποθετηθείτε αντί του κ. Χατζησάββα και ο κ. Παππάς μίλησε χωρίς να έχει ενταχθεί στη λίστα.
Δεν το ξέρω αυτό. Δεν με αφορά.
…(δεν ακούστηκε)
Αυτό, κύριε Παππά, έγινε κατ' εξαίρεση και θα μπορούσατε να μιλήσετε αντί του κ. Χατζησάββα. Ας μη χρονοτριβούμε άλλο, γιατί ήδη έχουμε υπερβεί τον χρόνο. Εάν κάποιος έχει χάσει την κάρτα του ή δεν την έχει μαζί του, να το δηλώσει τώρα. Διαφορετικά δεν θα μπορέσει να ψηφίσει. Κύριε Χατζησάββα, έχετε τον λόγο για πέντε λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Στο επιχείρημα που ακούω ότι αυτά που λένε όσοι διαφωνούν με το άρθρο 8 θα τα ακούν μετά από κάποια χρόνια κάποιοι και θα γελάνε, θέλω να σας πω ότι αυτή τη στιγμή - αφήστε μετά από μερικά χρόνια - ο κόσμος έξω γελάει με τα δικά σας επιχειρήματα. Μάλιστα, κάποιοι κλαίνε με τα δικά σας επιχειρήματα. Ο κόσμος έξω δεν είναι το περιβάλλον που κινείστε εσείς και οι φίλοι σας. Δεν τα λέω φυσικά αυτά στην ομιλία μου για να αλλάξω γνώμη σε κάποιους από τους Βουλευτές. Δεν τρέφω τέτοιες ελπίδες. Τα λέω απλά και μόνο για να τα ακούσει ο κόσμος και για να καταλάβει τι ακριβώς συζητούμε σήμερα εδώ. Το σημερινό νομοσχέδιο βέβαια δεν είναι αυτόνομο. Το άρθρο 8 το εντάσσει σε μια σειρά νομοσχεδίων, που εμείς ως Χρυσή Αυγή λέγαμε ότι είναι προπομποί άλλων καταστάσεων, αλλά λέγατε και τότε ότι τα επιχειρήματά μας δεν στέκουν. Όπως η αθρόα εισροή ισλαμιστών θα οδηγήσει στην ένταξή τους στα σχολεία, θα οδηγήσει σε δικαίωμα για τζαμιά, θα οδηγήσει σε ιθαγένεια, σε μόνιμη διαμονή, το σύμφωνο συμβίωσης σε ομόφυλα ζευγάρια θα οδηγήσει σε τεκνοθεσία, σε υιοθεσία κ.λπ.. Όλα τα παραπάνω δεν ήταν μυστικά. Πανηγύριζαν εδώ κάποιοι Βουλευτές. Δυστυχώς, ως Χρυσή Αυγή επιβεβαιωθήκαμε για ακόμη μία φορά. Όμως, γιατί η Κυβέρνηση υπηρετεί τα παραπάνω; Μήπως τη βολεύουν τελικά; Οι Υπουργοί παίρνουν μία - μία όλες τις συνιστώσες, έναν - έναν όλους από εσάς τους Βουλευτές και σας εξυπηρετούν για μικροπολιτικά συμφέροντα, γιατί εντέχνως σας έχουν εγκλωβίσει και έχετε ψηφίσει και ψηφίζετε μνημόνια και μνημονιακά μέτρα, σαν να μην υπάρχει αύριο. Σας έκαναν υπηρέτες της Γερμανίας, της Μέρκελ και της «Deutsche Bank» και έχετε το θράσος να μιλάτε και για γερμανόφιλους ακόμα. Η Αριστερά πλέον παγκοσμίως έχει ξοφλήσει. Μόνο που τώρα, εκτός από τους αντιπάλους σας, το έχετε καταλάβει και εσείς οι ίδιοι, οπότε αφήνετε στην άκρη την κοινωνική σας επανάσταση, πετάτε στα σκουπίδια το αντιμνημονιακό και φιλοκοινωνικό σας αφήγημα, που έχει καταντήσει πλέον παραμύθι και κάνετε σημαία την ομοφυλοφιλία, τον αντιρατσισμό, τον αντιφασισμό, την οικολογία και τα λοιπά. Ξόφλησε η Αριστερά. Είσαστε μια συνθηκολογημένη ιδεολογία και διαχειριστές του καπιταλισμού. Δεν σας ενδιαφέρει πλέον να είσαστε απέναντι στον καπιταλισμό, αρκεί να είναι ανεκτικός στα δικαιώματα που σας εξυπηρετούν μικροπολιτικά. Και προσωπικά σας συμφέροντα, ακόμα και αν δεν αφορούν άμεσα τους Έλληνες πολίτες, ξαφνικά γίνονται άμεσα δικαιώματα και είναι ζητήματα μικροεξουσίας σε σχέσεις φύλων, οικογενειακές σχέσεις και όλα τα υπόλοιπα, ενώ έχετε εξοντώσει τα μέλη όλων αυτών των μειονοτήτων οικονομικά. Με λίγα λόγια, όλοι οι Βουλευτές που ψήφισαν μνημόνια, με αυτόν τον τρόπο καταπάτησαν όλα τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, όπως η ελευθερία λόγου ή το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία, στη δημόσια υγεία, στην εργασία. Και ακούσαμε για το οκτάωρο και τη σταθερή εργασία! Και μετά από όλα όσα στερήσατε με τα μνημόνια όλοι μαζί, έρχεστε σήμερα εδώ και γίνεστε τάχα οι πιο ένθερμοι οπαδοί και προωθητές των δικαιωμάτων, κατ' εμέ ψευτοδικαιωμάτων. Το χειρότερο είναι ότι αρπάζετε μια ευκαιρία με πρόφαση ένα δικαίωμα και το υπονομεύετε, το υποσκάπτετε, όπως το σύμφωνο συμβίωσης. Δηλαδή, παίρνετε την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να το κάνουν και βάζετε μέσα και τα ομόφυλα ζευγάρια. Παίρνετε την ανάγκη κάποιων ασθενών για την κάνναβη και αρχίσατε να λέτε για την καλλιέργεια της κάνναβης, για τη «διασκεδαστική» κάνναβη και ό,τι να 'ναι. Τώρα, με την τεκνοθεσία, πηγαίνετε να λύσετε ένα πρόβλημα, το οποίο, πραγματικά, υπάρχει για κάποιες οικογένειες που θέλουν να πάρουν ένα παιδί, αλλά βάζετε μέσα και αυτό, για να γίνει έτσι το ζήτημα. Και δεν καταλαβαίνει ο κόσμος ότι το σημερινό νομοσχέδιο ήρθε για τη διευκόλυνση του να πάνε κάποια παιδιά σε οικογένειες, για τη διευκόλυνση της τεκνοθεσίας. Υποσκάψατε, λοιπόν, αυτό το σοβαρό θέμα, το να μπορούν τα παιδιά πιο εύκολα να πάνε σε οικογένειες και μιλάτε για δικαίωμα. Όμως, όταν αναφέρεστε σε δικαίωμα στο σημερινό σχέδιο νόμου, είναι το δικαίωμα των παιδιών να μπορέσουν να μεγαλώσουν σε μία οικογένεια με μάνα και πατέρα, όπως η παράδοση, η βιολογία και η θρησκεία μας ορίζει. Υπερτερεί αυτό το δικαίωμα των οικογενειών που θέλουν να αποκτήσουν ένα παιδί. Ο κόσμος που μας βλέπει, ας φτιάξει μόνο μία εικόνα μέσα στο μυαλό του για αυτό το σοβαρό θέμα που συζητάμε και σήμερα. Ναι, είναι δύσκολο να υιοθετήσεις ένα παιδί. Απαιτεί μεγάλη προσπάθεια, αγωνία και πολλές ενέργειες που πρέπει να γίνουν από τις οικογένειες που θέλουν να αποκτήσουν ένα παιδί. Όμως, ακόμα πιο δύσκολη, πιο αγωνιώδης, πιο βαριά και υπεύθυνη είναι η θέση όλων αυτών που θα πρέπει να αποφασίσουν σε ποιον θα εμπιστευθούν ένα παιδί. Είναι πολύ σημαντικό ζήτημα αυτό, το να αποφασίσουν αν θα δώσουν την τύχη και σε ποια χέρια θα τη δώσουν, για το μέλλον ενός παιδιού. Σίγουρα όχι με τα δικά σας κριτήρια!
Ευχαριστούμε τον κ. Χατζησάββα. Τον λόγο έχει ο κ. Μπάρκας. Αν μπορείτε και εσείς, αρκεστείτε στα πέντε λεπτά, για να μας βοηθήσετε να ολοκληρώσουμε.
Και είναι οι τρεις τελευταίες ομιλίες που ακούσαμε στη Βουλή ο λόγος για τον οποίο ορισμένες φορές ντρέπομαι που βρίσκομαι με κάποιους ανθρώπους στα ίδια έδρανα της ελληνικής Βουλής. Κύριε Πρόεδρε, συζητάμε σήμερα ένα νομοσχέδιο, το οποίο κανείς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως αυτονόητο. Θα μπορούσε κάποιος ή κάποια από εμάς να κομπάσει πως σήμερα, σαράντα τέσσερα χρόνια μετά την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στη χώρα μας, όλοι εμείς οι Έλληνες Βουλευτές σηκώνουμε τον διακόπτη, ώστε να απλωθεί και στη χώρα μας το φως του Διαφωτισμού. Όμως, δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Είναι ένα νομοσχέδιο το οποίο μπορεί - και έχει ήδη συμβεί - να χωριστεί σε δύο μέρη, στο δικαίωμα της αναδοχής και στο δικαίωμα της τεκνοθεσίας. Αναδοχή, λοιπόν, σημαίνει να βοηθάς κάποιο άτομο να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει, να φροντίζεις για τις ανάγκες του, όταν οι γονείς του αδυνατούν να αναλάβουν τις γονικές τους υποχρεώσεις. Επομένως, ανάδοχοι γονείς είναι άτομα τα οποία προσφέρουν ένα ζεστό και ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον, όπου παρέχεται φροντίδα σε παιδιά άλλων γονιών για ένα χρονικό διάστημα, το οποίο μπορεί να διαρκέσει μερικές μέρες, μήνες, ή και χρόνια. Τεκνοθεσία είναι η νομική διαδικασία κατά την οποία αποκτούν κάποιοι, με δικαστική απόφαση, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του γονέα για ένα παιδί του οποίου δεν είναι φυσικοί γονείς. Δυστυχώς, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του συγκεκριμένου νομοσχεδίου ακούστηκαν «τέρατα» από ανθρώπους που θέλουν να θεωρούνται οι ίδιοι προοδευτικοί, πως είναι μπροστά. Δυστυχώς, όμως, από τα λεγόμενά τους προκύπτει πως όχι μόνον δεν είναι μπροστά, αλλά είναι μάλιστα πάρα πολύ πίσω. Είναι τόσο πολύ πίσω που τους έχει ξεπεράσει και η ίδια η κοινωνία, η κοινωνία που οι ίδιοι προσπαθούν να ριζοσπατικοποιήσουν. Αυτοί κρατούν τις αλυσίδες της λήθης, της οπισθοδρόμησης, του παρελθόντος στα χέρια τους. Οπισθοδρομείτε, κύριοι την κοινωνία. Δεν την ριζοσπαστικοποιείτε. Η συζήτηση κινείται γύρω από το άρθρο 8 του νομοσχεδίου. Κατά την άποψή μου κακώς. Εσείς οι συντηρητικοί θεωρείτε ότι είναι το προνομιακό σας πεδίο. Επιχείρημά σας είναι τα ενδεχόμενα σχόλια που θα ακούσουν τα παιδιά. Μάλιστα. Και υπερασπίζεστε εσείς οι συντηρητικοί την κανονική, κατά την άποψή σας, οικογένεια, «κανονική» οικογένεια όπου ο πατέρας δέρνει τη μάνα, γιατί είναι «άνδρας», «κανονική» οικογένεια όπου ο γονέας δέρνει τα παιδιά του και ασκεί ψυχολογική βία γιατί έτσι μπορεί. Η συζήτηση για το άρθρο 8 πρέπει να γίνει με την ορθή λογική για την απλοποίηση των διαδικασιών όσον αφορά στην αναδοχή των παιδιών, για να σώσουμε κάποια παιδιά που βρίσκονται σε ιδρύματα. Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα, όμως, να μου δώσετε την ευκαιρία να αναφερθώ σε αυτό που κατά την άποψή μου έχει ιδιαίτερη σημασία, στην απλοποίηση, δηλαδή, των διαδικασιών της τεκνοθεσίας. Μπορεί οι συντηρητικοί Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, οι οπισθοδρομικοί Βουλευτές, να κρύβονται πίσω από το άρθρο 8, πρέπει, όμως, να αναδειχθεί και η συντηρητική τους άποψη για την τεκνοθεσία, με όποιον τρόπο μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Κυρίες και κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, ας μην το κρύψουμε άλλο, ας το πούμε και από εδώ καθαρά: Είστε εναντίον της τεκνοθεσίας. Πολλά νέα ζευγάρια σήμερα αδυνατούν να αποκτήσουν παιδί μέσω της γονιμοποίησης. Σημάδια των καιρών; Δεν ξέρω αν αυξήθηκε το ποσοστό των ζευγαριών ή απλώς πλέον οι άνθρωποι έχουν σπάσει τα παλιά ταμπού και μπορούν να το παραδεχθούν, όλοι μας, όμως, γνωρίζουμε ένα ζευγάρι στον οικογενειακό μας περίγυρο, που δεν μπορεί να αποκτήσει παιδί. Λαχταρούν, όμως, να γίνουν γονείς και το υπάρχον πλαίσιο τους οδηγεί στα παράνομα δίχτυα της τεκνοθεσίας, να πάρουν παιδί από κάποιον γιατρό, γιατί εάν ακολουθήσουν την κανονική διαδικασία, δυστυχώς είναι τέτοια η δυσκολία, που δύσκολα θα μπορέσουν να γευτούν αυτήν την ευτυχία να γίνουν γονείς. «Ανίκανος» ο άνδρας ή αλλιώς και «τζούφιος» που δεν μπορεί να γονιμοποιήσει και πρέπει να ζήσει με αυτό το στίγμα! «Στέρφα» και «ανίκανη» η γυναίκα που δεν μπορεί να γονιμοποιήσει και πρέπει και αυτή να ζήσει με αυτό το στίγμα! Και τα νέα ζευγάρια λιώνουν στα κέντρα γονιμοποίησης! Δυστυχώς, λοιπόν, η ελληνική Βουλή αδιαφορεί γι' αυτούς τους ανθρώπους, για τη δυστυχία που νιώθουν τα νέα ζευγάρια. Είναι, λοιπόν, ευκαιρία να αφήσουμε στην άκρη τους τακτικισμούς. Ας επιτρέψουμε στα νέα ζευγάρια να αποδώσουν την αγάπη, που έχει εγκλωβιστεί στο εσωτερικό τους, σε παιδιά που βρίσκονται στα ιδρύματα. Ας μην αδιαφορήσουμε έτι περαιτέρω. Ας δώσουμε την ευκαιρία όλοι εμείς, μεγάλοι και παιδιά, να νιώσουμε την αγάπη της οικογένειας. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστούμε τον κ. Μπάρκα. [[ΑΛΛΑΓΗ ΣΕΛΙΔΑΣ]] [[Να μπει η σελίδα 214α]] Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα ότι τη συνεδρίασή μας παρακολουθούν από τα άνω δυτικά θεωρεία, αφού προηγουμένως ξεναγήθηκαν στην έκθεση της αίθουσας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ» και ενημερώθηκαν για την ιστορία του κτηρίου και τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της Βουλής, σαράντα τρεις μαθητές και μαθήτριες και τρεις εκπαιδευτικοί συνοδοί τους από το 1ο Γυμνάσιο Άργους Ορεστικού Καστοριάς. Η Βουλή τούς καλωσορίζει. [[Χειροκροτήματα απ' όλες τις πτέρυγες της Βουλής]] Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, κηρύσσεται περαιωμένη η συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων, των τροπολογιών και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης «Μέτρα για την προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας και άλλες διατάξεις». Ερωτάται το Σώμα: Γίνεται δεκτό το νομοσχέδιο επί της αρχής;
Ναι.
Ναι.
Ναι.
Όχι.
Παρών.
Ναι.
Ναι.
Όχι.
Συνεπώς το νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: «Μέτρα για την προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας και άλλες διατάξεις» έγινε δεκτό επί της αρχής κατά πλειοψηφία. Εισερχόμαστε στην ψήφιση των άρθρων και των τροπολογιών. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επί του άρθρου 8 του νομοσχεδίου έχει υποβληθεί αίτηση διεξαγωγής ονομαστικής ψηφοφορίας από τους Βουλευτές του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή, της οποίας το κείμενο έχει ως εξής:
Θα αναγνώσω και τον κατάλογο των υπογραφόντων την αίτηση της ονομαστικής ψηφοφορίας, για να διαπιστωθεί εάν υπάρχει ο απαιτούμενος από τον Κανονισμό αριθμός για την υποβολή της. Ο κ. Μιχαλολιάκος Νικόλαος. Παρών. Ο κ. Αϊβατίδης Ιωάννης. Παρών. Η κ. Βλάχου Σωτηρία. Παρούσα. Ο κ. Γερμενής Γεώργιος. Παρών. Ο κ. Γρέγος Αντώνιος. Παρών. Η κ. Ζαρούλια Ελένη. Παρούσα. Ο κ. Ηλιόπουλος Παναγιώτης. Παρών. Ο κ. Καρακώστας Ευάγγελος. Παρών. Ο κ. Κασιδιάρης Ηλίας. Παρών. Ο κ. Λαγός Ιωάννης. Παρών. Ο κ. Μπαρμπαρούσης Κωνσταντίνος. Παρών. Ο κ. Παναγιώταρος Ηλίας. Παρών. Ο κ. Παππάς Χρήστος. Παρών. Ο κ. Σαχινίδης Ιωάννης. Παρών. Ο κ. Χατζησάββας Χρήστος. Παρών. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, υπάρχει ο απαιτούμενος από τον Κανονισμό αριθμός υπογραφόντων την αίτηση της ονομαστικής ψηφοφορίας Βουλευτών. Συνεπώς διακόπτουμε τη συνεδρίαση για δέκα (10΄) λεπτά, σύμφωνα με τον Κανονισμό.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συνεχίζεται η συνεδρίαση. Θα διεξαχθεί ηλεκτρονική ονομαστική ψηφοφορία επί του άρθρου 8 του νομοσχεδίου και μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος θα προχωρήσουμε στην ψηφοφορία επί των υπόλοιπων άρθρων του νομοσχεδίου. Παρακαλώ, να ανοίξει το σύστημα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, το οποίο θα μείνει ανοικτό για πέντε λεπτά ώστε να μπορούν οι Βουλευτές να ψηφίσουν επί του άρθρου 8 του νομοσχεδίου.
Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι έχουν έρθει στο Προεδρείο επιστολές ή τηλεομοιοτυπίες (φαξ) συναδέλφων, σύμφωνα με το άρθρο 70Α του Κανονισμού της Βουλής, με τις οποίες γνωστοποιούν την ψήφο τους. Οι ψήφοι αυτές θα ανακοινωθούν και θα συνυπολογιστούν στην καταμέτρηση, η οποία θα ακολουθήσει. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σας ενημερώνω επίσης ότι έχουν έλθει στο Προεδρείο επιστολές των συναδέλφων κυρίων Μάριου Σαλμά, Μαυρουδή Βορίδη και Βασιλείου Κόκκαλη, οι οποίοι μας γνωρίζουν ότι απουσιάζουν από την ψηφοφορία και ότι αν ήταν παρόντες θα ψήφιζαν «ΟΧΙ». Οι επιστολές, οι οποίες απεστάλησαν στο Προεδρείο από τους συναδέλφους, σύμφωνα με το άρθρο 70Α του Κανονισμού της Βουλής, θα καταχωριστούν στα Πρακτικά.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σας ενημερώνω ότι έχει έλθει στο Προεδρείο επιστολή του συναδέλφου κ. Θεοχάρη Θεοχάρη, ο οποίος μας γνωρίζει ότι απουσιάζει από την ψηφοφορία και ότι αν ήταν παρών θα ψήφιζε «ΝΑΙ». Επίσης, έχει έλθει στο Προεδρείο επιστολή του συναδέλφου κ. Γεωργίου Βαγιωνά, ο οποίος μας γνωρίζει ότι απουσιάζει από την ψηφοφορία και ότι αν ήταν παρών θα ψήφιζε «ΟΧΙ». Οι επιστολές αυτές, οι οποίες εκφράζουν πρόθεση ψήφου, θα καταχωριστούν στα Πρακτικά της σημερινής συνεδρίασης αλλά δεν συνυπολογίζονται στην ηλεκτρονική καταμέτρηση των ψήφων.
Παρακαλώ να κλείσει το σύστημα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Ήδη έχουμε δώσει πάρα πολύ μεγάλη ανοχή. Το σύστημα για την ψηφοφορία έχει μείνει ανοικτό για δεκαεξίμισι λεπτά!
Οι θέσεις των Βουλευτών, όπως αποτυπώθηκαν κατά την ψήφιση με το ηλεκτρονικό σύστημα, καταχωρίζονται στα Πρακτικά της σημερινής συνεδρίασης και έχουν ως εξής:
Συνεπώς το άρθρο 8 του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: «Μέτρα για την προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας και άλλες διατάξεις» έγινε δεκτό κατά πλειοψηφία. Μετά την ολοκλήρωση της ονομαστικής ηλεκτρονικής ψηφοφορίας επί του άρθρου 8, προχωράμε στην ψήφιση των υπολοίπων άρθρων. Η ψηφοφορία θα γίνει και πάλι ηλεκτρονικά από τους εισηγητές και ειδικούς αγορητές του νομοσχεδίου. Παρακαλώ να ανοίξει το σύστημα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.
Παρακαλώ να κλείσει το σύστημα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.
Οι θέσεις των κομμάτων, όπως αποτυπώθηκαν κατά την ψήφιση με το ηλεκτρονικό σύστημα, καταχωρίζονται στα Πρακτικά της σημερινής συνεδρίασης και έχουν ως εξής:
Συνεπώς, μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας με το ηλεκτρονικό σύστημα, το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: «Μέτρα για την προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας και άλλες διατάξεις» έγινε δεκτό κατά πλειοψηφία, σε μόνη συζήτηση, επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου και έχει ως εξής:
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρακαλώ το Σώμα να εξουσιοδοτήσει το Προεδρείο για την υπ' ευθύνη του επικύρωση των Πρακτικών ως προς την ψήφιση στο σύνολο του παραπάνω νομοσχεδίου.
Συνεπώς το Σώμα παρέσχε τη ζητηθείσα εξουσιοδότηση. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχουν διανεμηθεί τα Πρακτικά της Παρασκευής 9 Μαρτίου 2018, της Δευτέρας 12 Μαρτίου 2018, της Τετάρτης 14 Μαρτίου 2018, της Πέμπτης 15 Μαρτίου 2018 και της Παρασκευής 16 Μαρτίου 2018 και ερωτάται το Σώμα αν τα επικυρώνει.
Συνεπώς τα Πρακτικά της Παρασκευής 9 Μαρτίου 2018, της Δευτέρας 12 Μαρτίου 2018, της Τετάρτης 14 Μαρτίου 2018, της Πέμπτης 15 Μαρτίου 2018 και της Παρασκευής 16 Μαρτίου 2018 επικυρώθηκαν. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δέχεστε στο σημείο αυτό να λύσουμε τη συνεδρίαση;
Με τη συναίνεση του Σώματος και ώρα 15.28΄ λύεται η συνεδρίαση για σήμερα Τετάρτη 9 Μαΐου 2018 και ώρα 18.00΄, με αντικείμενο εργασιών του Σώματος, νομοθετική εργασία: μόνη συζήτηση και ψήφιση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών: «Σύσταση φορέα αναπλάσεων της πόλης των Αθηνών».