Sayın milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 55’inci Birleşimini açıyorum. Toplantı yeter sayısı vardır, görüşmelere başlıyoruz. Gündeme geçmeden önce üç sayın milletvekiline gündem dışı söz vereceğim. Gündem dışı ilk söz, 20 Ocak 1921 tarihli ilk Teşkilatı Esasiye Kanunu’nun ilan edilmesi münasebetiyle söz isteyen İstanbul Milletvekili Metin Külünk’e aittir. Buyurun Sayın Külünk.
20 Ocak 1921’de yapılmış olan Teşkilatı Esasiye Kanunu hakkında gündem dışı söz almış bulunmaktayım. Yüce heyetinizi saygıyla selamlıyorum. Toplumsal bir varlık olan insan, var olduğu günden bu yana hak ve özgürlükler mücadelesi içindedir. Bu durum, insanın haklarının korunması ve teminat altına alınmasını zorunlu kılmıştır. Bu sebeple, tarihin her döneminde “insan hakları” ve “özgürlük” kavramları bir mücadele alanı olmuştur. Devletin meşruiyetinin gizli olduğu yer, fıtri özgürlüklerin ve fıtri hakların korunmasının ahlak hâline getirilmesinde saklıdır. İslam öncesi Arabistan topraklarında kurulan Hilful Fudul, Hazreti Peygamberimizin 622 yılında ilan ettiği Medine Sözleşmesi, 632 yılında yine Efendimizin Veda Hutbesi, Kitabı Mukaddes’te gördüğümüz On Emir, Orta Çağ İngiltere’sinde Magna Carta, 1776 ABD Bağımsızlık Bildirgesi, 1789 Fransız İhtilali; her çağda, her platformda insan temel hak ve özgürlüklerinin esas olduğunu görmekteyiz. Yakın tarihimizde de Türkiye, serüvenli bir anayasa yolculuğu yaşamıştır. Senedi İttifak, Tanzimat Fermanı, 1876 Kanunuesasi cumhuriyet öncesi anayasa deneyimleridir. Birinci Dünya Savaşı ve akabinde oluşturulan gazi Meclisimiz de kendisine ait bir anayasayı ivedi olarak oluşturmuştur. 1921 Anayasası, Teşkilatı Esasiye Kanunu, İstanbul’un işgal altında olduğu ve Meclisin dağıtıldığı olağanüstü bir hâlde hazırlanmış 24 maddelik bir anayasadır. Yasama, yürütme ve yargı erkini kendi bünyesinde toplayarak kuvvetler birliği ilkesini esas almıştır. 1923’te yapılan değişiklikle devletin yönetim şeklinin cumhuriyet, dininin İslam olduğu da bir hükümle eklenmiştir. 1924 Anayasası, cumhuriyet tarihinin ilk anayasasıdır ve 1960’a kadar yürürlükte kalmıştır. 27 Mayıs askerî darbesiyle yürürlükten kaldırılan bu Anayasa’da haklar ve hürriyetler arasında sosyal ve ekonomik haklardan söz edilmemiştir, yalnızca, mülkiyet hakkı, çalışma hakkı ve ticaret hakkına kısaca değinilmekle yetinilmiştir. 61 Anayasası, 60 askerî darbesinden sonra yapılmış, 24 Anayasası’nı yürürlükten kaldırmıştır. 82 Anayasası, 80 askerî darbesinden sonra yapılmıştır. Her iki anayasa da darbelerin ürünü olan ve millete dayatılan anayasalardır. Ne yazık ki tüm anayasaların lafızları öyle söylese de, ruhları, güncel insan hakları, demokrasi, hukuk ve özgürlük anlayışından uzak kalmıştır. Demokratik teamüller ve özgürlükçü bir bakış açısına dayanmayan, milletimize kendi diktiği elbiseyi giymeye zorlayan bu rejimin gün gelmiş dikişleri tek tek patlamış ve bu elbisenin sökükleri yama tutmamaya başlamıştır. Ne yazık ki yüz elli yıllık anayasa geleneğimizin yarısından fazlası azınlığın çoğunluğa diktasının korunması ve sağlamlaştırılmasının öyküsünü oluşturmaktadır. “Kuvvetler ayrılığı prensibi” adı altında, atanmışın seçilmişe üstünlüğüne dayalı bürokratik bir sistem ülke insanımıza dayatılmıştır. Her sandığa gidildiğinde bu millet bu sistemi yenilgiye uğratmış olmasına rağmen, ancak seçilmişlerin seçilmenin hakkını yerine getiremedikleri ya doğrudan ya da dolaylı müdahaleler ile bu bürokratik sistemin iktidarı devam edegelmiştir, ta ki 2002 tarihine kadar. Dünya soğuk savaştan uyanır ve başka bir yöne doğru evrilirken, bizde soğuk savaş yapısı yakın zamana kadar korunmak istenmiş, askerî darbe planları ve muhtıralar ile ülkeye ve milletimize istikamet tayin edilmek istenmiştir. Asılsız haber kupürleriyle iktidar partisi kapatılmak istenmiştir. Artık, evrensel normlara uygun bir sivil anayasaya sahip olması gerektiği yönünde bu milletin ortaya koyduğu tavır, yüce Meclisin omuzlarına yüklediği sorumluluğu bir kez daha hatırlatmaktadır. Anayasa Uzlaşma Komisyonunun bu iklimde oluşmuş yeni bir anayasa yapma çalışmalarını devam ettirmiş olması toplumda ciddi anlamda moraliteyi yükseltmektedir. Dolayısıyla, milletimizin ivedi talebi olan 1982 Anayasası’nın yerine “insan ve akıl” diyen yeni bir anayasanın oluşturulması sorumluluğunu bu Meclisin yerine getireceğine olan inancımı tekrar ifade ediyor, yüce Meclisi saygıyla selamlıyorum.
Gündem dışı ikinci söz, 19 Ocak tarihinde Bulgaristan Hak ve Özgürlükler Hareketi Partisinin Genel Başkanı Ahmet Doğan’a yönelik saldırı girişimi ve yaşanan olaylar hakkında söz isteyen Tekirdağ Milletvekili Emre Köprülü’ye aittir. Buyurun Sayın Köprülü.
Değerli milletvekilleri, Doktor Ahmet Doğan, zamanında Bulgaristan’da Belene Kampı’nda kalmış, zulümler yaşamış bir soydaşımız. Hak ve Özgürlükler Hareketini kurmuş ve hafta sonuna kadar da yirmi üç yıl Genel Başkanlığını yapmış bir lider. Bugün, partisi, Bulgaristan’ın üçüncü büyük partisi, 38 milletvekili var ve birçok da belediye başkanlığına sahip. Ahmet Doğan’a yapılan bu saldırı -açık olarak söylemek gerekirse- çoğunluğunu Türk soydaşların oluşturduğu Hak ve Özgürlükler Hareketine ve tabii ki de Bulgaristan’daki demokrasiye yapılmıştır. Saldırının ve suikast girişiminin arkasındakiler açık olarak aydınlatılmalıdır. Bu, hem kendisi Avrupa Birliği üyesi olan Bulgaristan’ın hem de Ahmet Doğan’ın kimliği ve misyonu gereğince bu konuda baskı ve kulis yapması gereken Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetinin bir görevidir. Bu bir görev olduğu kadar da aynı zamanda soydaşlarımıza karşı da bir borcumuzdur. Değerli milletvekilleri, Hak ve Özgürlükler Hareketinin kurultayında yaşanan olay Sayın Ahmet Doğan’ın konuşmasını gölgeledi. Ancak, konuşmasında çok önemli ve ezber bozan tespitler vardı. Türkiye’nin dış politikasının nasıl ülkenin ve yurt dışında yaşayan soydaşlarımızın aleyhine kullanıldığını, bugün konuşurken ayakları yere basmayan Dışişleri Bakanı ile Başbakanın nasıl bir pazarlıklar içerisinde olduğunu çok açık ve net olarak anlattı. Tekrar hatırlatıyorum: Bahsettiğim kişi Bulgaristan’daki Türk partisinin lideri olan, bugün Türkleri Bulgaristan’da temsil eden kişi. Konuşmasında Bulgaristan’daki hak ve özgürlük ihlallerinden bahsediyor. Bulgaristan Başbakanının ülkede sanal bir Türk tehdidi yarattığını, bunun Osmanlının Balkanlardaki kültürel mirasının ürünü olan Hak ve Özgürlükler Hareketiyle alakalandırıldığını, demokrasiyi rafa kaldırıp Türk düşmanlığı yarattığını söylüyor ve devamında diyor ki, bakın, Ahmet Doğan’ın konuşma kitapçığından okuyorum: “Tüm bu yaptıklarına rağmen kendini yine güvende hissetmiyor.” Bulgar Başbakanını kastediyor. “İkinci bir sigorta yapmak istiyor ve bundan dolayı Ankara’daki Türk meslektaşına hitap ederek elinden gelen her şeyle kendisine yardımcı olmasını istiyor ve ne yazık ki Ankara’daki Türk meslektaşı da kendisine olumlu yanıt verdi.” diyor. Değerli milletvekilleri, herhâlde sizlere Bulgar Başbakanının Türk meslektaşını, Türkiye’deki meslektaşını anlatmama gerek yok, herkes çok iyi, net bir şekilde anlamıştır. Bulgaristan’daki Türklerin lideri çok açık olarak Türkiye Cumhuriyeti’nin dış politikasını… Ve Recep Tayyip Erdoğan’ı Türk soydaşların aleyhine Bulgaristan ile pazarlık yapmakla suçluyor. Başka önemli bir olay da, o kurultay salonunda tek bir AKP’li görevli ya da temsilci dahi yok. Değerli milletvekilleri, özellikle AKP Grubunun milletvekilleri, tüm olaylar ortada ve net. Dileyene de bu konuşma metnini de gösterebilirim. Hatırlatmak isterim ki, sizlerin de tarihe ve soydaşlarımıza karşı borçlarınız var. Hatta onlara sizi milletvekili yapan Recep Tayyip Erdoğan’dan daha fazla borcunuz var. Sessiz kalmak, görmezden gelmek -açık olarak söylüyorum- suça ve günaha ortak olmaktır. Bu vesileyle Genel Kurulu bir kez daha saygılarımla selamlıyorum.
Gündem dışı üçüncü söz, Ahıska Türklerinin sorunları ve beklentileri hakkında söz isteyen Tokat Milletvekili Reşat Doğru’ya aittir. Buyurun Sayın Doğru.
Ahıska, Gürcistan’ın güneybatısında, Ardahan ilimize yakın dağlık bir bölgedir. Burada yaşayan Türklere “Ahıska Türkleri” denir. 1826 Osmanlı-Rus savaşlarından sonra Türklerin hâkimiyetinden Ruslara geçmiştir. Ahıska Türk’ünün bitmeyen çilesi işte bu tarihten itibaren başlamıştır. Ruslar asimilasyon politikasıyla bu bölgeye 100 binden fazla başka grupları yerleştirmişlerdir. Ancak İkinci Dünya Harbi’yle zalim Stalin binlerce Ahıska Türk’ünü zorla savaş bölgelerine göndermiştir. 13 Kasım 1944’te de bütün Ahıska Türkleri zorla trenlere bindirilip Sovyet Rusya’nın çeşitli yerlerine dağıtılmışlardır. Bir buçuk ay süren bu zorlu yolculuktan sonra soğuktan, hastalıktan, 17 bini çocuk olmak üzere, 30 binden fazla insan vefat etmiştir. Bu insanlar Orta Asya’nın zor şartlarına hiçbir zaman alışamadılar. Çok zor şartlarda yaşam mücadelesi veriyorlar, vatan özlemiyle de yanıp tutuşuyorlar. Stalin’in ölümünden sonra Ahıska bölgesinde sıkıyönetim kalkmasına rağmen dönüşlerine maalesef izin verilmemiştir. Ellerinden alınmış olan mallar ve mülkler de geri iade edilmemiştir. Ayrıca, topraklarına da Ermeniler yerleşmiştir. Ancak her türlü olumsuz şartlara rağmen Ahıska Türkleri Türklüklerini unutmamışlardır ve topraklarına geri dönmek istemektedirler. Mart 1999 tarihinde Gürcistan, Avrupa Konseyine kabulünde, Ahıska Türklerinin vatanlarına geriye dönmesi için teminat vermiştir. Bu çok önemli bir gelişmeydi ancak Ahıska Türk’ünün geri dönüşüyle ilgili alınan karar maalesef uygulanmamıştır. Ermeniler geriye dönüş olmaması için her türlü baskıyı Gürcistan’a yapmışlardır ve de bu insanlar vatanlarına dönememektedirler. Ahıska Türklerine insan hakkı ihlalleri dünyanın her tarafında devam ediyor. Hâlen Rusya’nın birçok yerinde yaşayan bu insanların içinde kimliksiz olarak bulunanlar vardır. 2004 yılındaki Amerika’ya göç, ikinci bir travma olarak zihinlere kazınmıştır. Hatta, düşünün ki bir tane Ermeni’nin burnu kanasa dünya ayağa kalkıyor ama bunun neticesinde Türkler her türlü zulme uğruyorlar yani konu Türkler olunca insani değerlerin hepsi unutuluyor, yok sayılıyor. Biz de Türkiye Türkleri olarak aynısını mı yapmalıyız? Türkiye’ye çeşitli göç yollarıyla 40 binden fazla Ahıska Türk’ü gelmiştir. Bu insanların oturma izni, çalışma izni ve vatandaşlık sorunları vardır hatta birçoğu emekli bile olamamaktadırlar, emekli haklarını istiyorlar. Ayrıca önemli bir sorun da diploma denkliğiyle ilgilidir. Bu insanlar bizim kardeşlerimizdir, onlara mutlaka ama mutlaka yardım edilmelidir. Ahıska bölgesine gitmek isteyenleri destekleyelim, çifte vatandaşlık verelim, orada ev alıp toprak alıp bu insanlara verelim, yaşam şartlarını kolaylaştıralım. Kırım Türklerine yapılan desteklerin benzerinin bu insanlara yapılması gerekmektedir. Ancak, bunların hiçbirisi, maalesef AKP iktidarında yapılmamıştır. Müteaddit defalar gündeme getirmemize rağmen sonuç alınamamıştır. Hâlbuki Kırım Türklerine yapılan bu iskânla ilgili olarak yapılan o iyileştirmeler bunlara da yapılmış olsaydı, tahmin ediyorum ki şu anda Avrupa Konseyinin almış olduğu karar neticesinde de oralara insanlar yerleşebilirlerdi. Ancak bunların hiçbirisi yapılmamıştır. Ama şu da unutulmalıdır ki Türk milleti kendisine yapılanları hiçbir zaman ama hiçbir zaman unutmayacaktır. Sayın milletvekilleri, Ahıska Türkleri bizim şeref meselemiz ve tarihî hatıralarımızın sabırlı yıldızlarıdır. Onları anlamak için yürekli olmak gereklidir, figüran aktörlerin ağlama moduna sokulması ve sahte gözyaşları bu konuyu çözüyoruz manasına gelmez. Sen Ahıskalı kardeşim, merak etme ve asla üzülme, bu millet ki yedi düveli dize getirmiş bir millettir. Sen herkesi yetkili zannetme, kıymeti kendinden menkul insanlar maalesef bir şey yapamazlar çünkü at sahibine göre kişner. Attan düşenler bozkırların hüznünü asla bilemezler. Türklerin bir atasözü vardır: “Sabırla koruk helva olur.” Sayın milletvekilleri, bu suçsuz insanlar daha ne kadar gözyaşı dökecektir? Bu mahzun, garip insanların dertlerini, acılarını dindirelim. İnsanımıza yapılan her türlü haksızlığı, yanlışı, hainliği her yerde haykırıp protesto edelim. Unutmayalım ki Ahıska da, Hocalı da Türk dünyasının ortak sorunudur. Hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Gündem dışı konuşmalara Hükûmet adına Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç cevap vereceklerdir. Buyurun Sayın Bakan.
Bugün gündem dışı konuşma yapan Sayın Metin Külünk, Sayın Emre Köprülü ve Sayın Reşat Doğru’ya çok teşekkür ediyorum. Sayın Külünk, Anayasa ile ilgili geçmişten bu yana bir değerlendirme yaptılar ama asıl cevap vermek istediğim konu Sayın Emre Köprülü ve Sayın Reşat Doğru’nun konuşmalarına ilişkindir. Birkaç cümle ile düşüncelerimi ifade etmek istiyorum. Öncelikle, Bulgaristan’da Hak ve Özgürlükler Partisinin Genel Kurulunda Sayın Genel Başkan Ahmet Doğan’a yönelen bu kötü, çirkin suikast olayından dolayı üzüntülerimi ifade etmek istiyorum. Televizyon ekranlarından gördüğümüzde de fevkalade üzülmüştük ancak Allah’ın takdiriyle bu olaydan Sayın Ahmet Doğan kurtuldu, bu kişi yakalandı. Herhâlde kendisiyle ilgili olarak Bulgaristan makamları bir yargılama süreci başlatacaklardır. Biz de bu olayı niçin ve nasıl yapmak istediğini, neyi amaçladığını öğrenmiş olacağız. Fail ortadadır. Bu kadar kalabalığın içerisinden -sanıyorum sahnede de bir koruma tedbiri olmamasından dolayı- koşarak gelmiş ve silahı doğrudan Sayın Ahmet Doğan’ın kafasına dayamıştır. Allah’a şükretmemiz lazım, böylesine feci bir olay amacına ulaşmadan önlenebilmiştir. Dolayısıyla, Sayın Ahmet Doğan arkadaşımıza büyük geçmiş olsun diyorum, Allah beterinden saklasın. Sayın Emre Köprülü de partisini temsilen -belki de şahsi temsil noktasında- bu kongreye katıldığını ifade ettiler. Bilebildiğim kadarıyla Milliyetçi Hareket Partisinden de Cumhuriyet Halk Partisinden de milletvekili arkadaşlarımız bu kongreye katılmışlar. Bu çok doğru, çok haklı bir konudur. Arkadaşlarımıza bu katılımlarından dolayı da teşekkür ediyorum. Tabii, değerlendirme sırasında konuşmadan bahisle birkaç cümle ifade ettiler. Benim ekranlardan izleyebildiğim ve Sayın Büyükelçiden aldığım haberle Sayın Ahmet Doğan konuşmasını Bulgarca yapmıştır. Dolayısıyla, ben bu dili bilmiyorum, ne söylediğini de bilmiyorum. Sayın Emre Köprülü, elinde bir konuşma metninin olduğundan bahsettiler. O Türkçe midir onu da bilmiyorum.
Türkçe.
Eğer Türkçe ise kendisinden rica edeceğim. Ancak, bugün bu konuşmanın yapılacağını bildiğim için Büyükelçimizden bu konuşma metnini bana göndermelerini istedim, elbette değerlendireceğim. Sizin gözlemleriniz bizim için önemlidir yani aksini inkâr etmek sadedinde değil ama şifahi konuşmasını Bulgarca yaptığı için bu cümleleri kendi ağzından duymak mümkün olmamıştı. Şunu söylemek istiyorum: İsim zikretmeden bir eleştiri yaptığı anlaşılıyor. Bulgaristan Başbakanı ile Türkiye’deki Başbakan arasındaki bir ilişkinin mevcudiyetini ve o Başbakanla Sayın Ahmet Doğan ve partisinin arasındaki soğukluğun Türkiye’ye de yansıdığını zannediyorum eleştiri olarak ortaya koyuyor. Bunun da tabii olması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü o topraklara gidiyoruz, oradaki siyasi hareketleri takip ediyoruz. Biz soydaşlarımızın siyasi alanda etkinlik göstermesinden ve başarılarından memnunuz. Biliyorum ki yirmi seneden bu yana Hak ve Özgürlükler Partisi Bulgaristan’ın bir partisi olarak faaliyet gösterdiği için ve yönetiminde de teşkilatlanmasında da sadece Türklere yer vermediği, bütün Bulgaristan’ı temsil etme iddiasında olduğu için, bunu da başarıyla yaptığı için pek çok milletvekili çıkarmış, pek çok belediyeler kazanmış, hatta benim bildiğim üç dört hükûmette de koalisyon ortağı olmuştur. Yani 30’dan fazla milletvekiline sahip olmak, büyükşehir belediyelerini kazanmak, büyük belediyeleri kazanmak daha doğrusu, bence büyük bir başarıdır. Biz, hem Bursa’da hem de geçmişte siyaset yaptığım Manisa’da, Ruşen Riza’dan tutunuz, bugün başkan seçilen Lütfi Mestan’a kadar bu arkadaşlarımızla, Kasım Dallarla birlikte o tarihlerde bir araya gelmiş, o taraflara gittiğimizde de birlikte görüşmüş insanlarız. Ancak, şunu bilelim: Bulgaristan’da Türkleri temsil iddiasında olan birden fazla parti var, Makedonya’da birden fazla parti var, Kosova’da birden fazla parti var, Batı Trakya’da birden fazla parti var ve bunu da doğal karşılamak gerekir. Dolayısıyla, Hak ve Özgürlükler Partisinin Genel Başkanının isim zikretmeden Türkiye'deki Başbakanımızı veya onun partisini eleştirmiş olmasını siyasetin doğası olarak kabul etmekte fayda vardır. Arada bir kırgınlık, arada bir güvensizlik, arada bir tedirginlik varsa bunu gidermek de iki tarafa düşen bir görevdir. Ama bence şu yaşanmış olan hadise bütün bunlardan çok daha önemlidir. Bereket ki Sayın Doğan bu feci olaydan çok şükür kurtulabildi. Ben, Bulgar makamlarının da bu konuya çok önem vereceklerinden ve arkadaşımıza karşı bu tertibi yapanlardan hesap soracaklarından eminim. Türkiye olarak bunu takip edeceğiz, Türkiye olarak bunun sonucunun mutlaka ortaya çıkarılmasını arzu edeceğiz. Esasen, seçimden önce Sayın Ahmet Doğan genel başkanlığa adaylığını koymayacağını ifade etmişti. Bu sözünde durdu ve arkadaşı Lütfi Mestan’ın oy birliğiyle genel başkan seçilmesini istedi ve kabul ettirdi. Bunun da gelecek için faydalı olmasını, yararlı olmasını diliyorum. Çünkü, orada, bu amaçla siyaset yapan bir partinin güçlü olması bizim temennimizdir. Diğer siyasi partilerin aynı hedefteki çalışmalarına herhâlde eşit mesafede olacağımızın, birlik ve bütünlük içerisinde olmalarının bize daha çok güç katacağının da bilinmesini arzu ediyorum. Şüphesiz, bu insan, bir talebe veya bir sabıkalı insan. Kendi sözleri tutanaklara nasıl yansımıştır bilmiyorum ama ilk verdiği beyanlarla yaptığı işin çelişkili olduğunu düşünüyorum. Ama bizim, ekranlarda görüp de maddi olarak baktığımızda olay şudur: Elinde silaha çevrilmiş küçük bir tabancayla öldürmek kastıyla geliyor, tetiği çekiyor, tetik cevap vermiyor, ikincisine de fırsat bulamıyor. Tabanca nasıl bir tabancadır, bu ne amaçla ortaya çıkarılmıştır sanıyorum yargı sürecini beklemekten başka bir yapacağımız iş yok ama Türkiye bunu birinci meselesi olarak kabul edip mutlaka bunun takibini yapacaktır diye düşünüyorum. Yine, bu kongreye katıldıkları için, bütün arkadaşlarımıza, oradaki soydaşlarımızla birlikte olma fırsatını buldukları için teşekkür ediyorum. Sayın Reşat Doğru, çok önemli bir konuyu gündeme getirdi, Ahıska Türkleriyle ilgili geçmişten bu yana çekilen sıkıntıları ve üzüntüleri paylaştı. Ben de -herhâlde on gün kadar oldu- Bursa’ya gittiğimde Bursa’daki Ahıskalılar Derneği’nde büyük bir toplantı yapmıştım. Bu toplantıya 700 civarında Ahıska Türk’ü kardeşimiz de katılmıştı. Orada da bazı konuları kendileriyle görüştüğüm için hazırlıklı olarak kürsüye çıktım, özel bir çaba da gerekmedi. Ahıska Türkleri mazlum, mağdur ve masum insanlardır. Stalin döneminde çektikleri acıları, sürgünleri bilen insanlarız; onları kardeşlerimiz olarak bağrımıza basıyoruz. Bugün, Türkiye’de yaşayanların sayısı belki azdır ama dünyada 9 ülkede 500 bine yakın Ahıska Türk’ünün yaşadığını biliyoruz. Azerbaycan, Kazakistan çevresindeki ülkelerde, bir yıl önce de gittiğim Amerika New York’ta yine Ahıska Türkleri Federasyonu’yla bir görüşme yapmıştık, orada da 15 bin civarında Ahıskalı kardeşimizin yaşadığını biliyorum. Değerli dostlar, Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar son yıllarda kurulan önemli bir daire başkanlığıdır. Geçmişte bu konularla sadece bir devlet bakanlığımız ilgileniyor ama işlerin takibini özel olarak görevlendirilmiş arkadaşlarımız, masalar yapmıyordu. Oysa yeni kurulan Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklarda, çok şükür, bugün her ülkenin ve bütün toplulukların bir masası var, gerekli uzman arkadaşlarımız var, bu uzman arkadaşlarımızla birlikte her konuyu yakından takip etme fırsatını buluyoruz. Bir defa, “Hiçbir şey yapılmamıştır.” sözü benim Sayın Doğru’dan beklediğim bir söz değildi. Kendisini takdir eden bir arkadaşınızım. Kısa süren bakanlık dönemi de başarılı olmuştur. Bu konulara da özel ilgisi vardır. Arkadaşımızı seviyorum. Ama, Hükûmetimiz döneminde de, onun öncesinde de Ahıska Türklerini kucaklayan ve onlar için çok şeyler yapan, yapmaya çalışan hükûmetlerimiz oldu. Ama, özellikle son on yıl içerisinde bu konularda çok daha iyi çalıştığımıza ve bu işi metodik olarak takip ettiğimize herkesin şahitliği vardır. Ahıska Türkleriyle yaptığımız toplantıda da herkesin teşekkürlerini, takdirlerini aldığımıza inanıyorum. Ama vatandaşlık konusu, ama emeklilik konusu, ama çalışma izni konusu, diploma denkliği konusu yeni ortaya çıkan veya üzerinde çalışılması gereken konulardır. Unutmayalım ki… Şu anda bir bilgi notu geldi, ben aslında şöyle total bir konuşma yapmak istiyordum: Mesela, şu anda isterseniz, bu rakamları da vereyim Sayın Doğru arkadaşımızın bilgilenmesi bakımından. Türk vatandaşlığına alınan Ahıska Türklerine ilişkin sayısal bilgi aşağıdaki şekliyledir: 2 Temmuz 1992 tarihli ve 3835 sayılı Ahıska Türklerinin Türkiye’ye Kabulü ve İskânına Dair Kanun kapsamında göçmen vizesi ile ülkemize gelerek Türk vatandaşlığına alınan Ahıska Türk’ü sayısı: 1993 yılında vatandaşlığımıza alınan kişi sayısı 488’dir, 1994 yılında vatandaşlığımıza alınan kişi sayısı 178’dir, 1995 yılında vatandaşlığımıza alınan kişi sayısı sadece 9’dur yani 93, 94, 95 yılında Türk vatandaşlığına alınan kişi sayısı toplam 675’tir. Göçmen vizesi almadan çeşitli yollarla ülkemize gelen Ahıska Türklerinden, mülga 403 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanunu uyarınca, Bakanlık makamından alınan 31/3/2000 ve 13 Şubat 2002 tarihli onay kapsamında, yani 31/3/2000’de üç partili koalisyon hükûmetinin -takdir etmek lazım- 13 Şubat 2002 tarihinde, AK PARTİ hükûmetleri döneminde, yine geçmiş hükûmetten kalan bir onay kapsamında Türk vatandaşlığına alınan Ahıska Türk’ü sayısını dikkatlerinize sunuyorum: 2000 yılında 402 kişi, 2001 yılında 1.480 kişi, 2002 yılında vatandaşlığa alınan kişi sayısı 2.283’tür. AK PARTİ hükûmetleri döneminde, 2003 yılında 2.768, 2004 yılında 4.165, 2005 yılında 1.855, 2006 yılında 1.200, 2007’de 835, 2008 yılında vatandaşlığa alınan kişi sayısı 806; 2000-2008 dâhil vatandaşlığa alınan kişi sayısı toplam 15.513. 3835 sayılı, Ahıska Türklerinin Türkiye’ye Kabulü ve İskânına Dair Kanun’a 28 Şubat 2009, yani dört yıl önce, 5838 sayılı Kanun’un 19’uncu maddesiyle eklenen geçici 1’inci maddesine göre Türk vatandaşlığına alınan Ahıska Türk’ü sayısı bir defada 11.540, yani sayın Doğru’nun bilgilerine sunuyorum. Bu kanun çıkarken bu geçici maddeyi de hepinizin birlikte, Ahıska Türklerine olan sevgimizi gösterme noktasında çıkarmıştık ama bir defada, sanıyorum üç aylık bir geçiş süreci içerisinde müracaat edenlerin hepsini Türk vatandaşlığına almıştık, bunların sayısı 11.540’tır. Daha önce alınan 15.513, 93-95 arasında da alınan 675’i düşünürsek 30 bine yakın Ahıska Türk’ünün Türk vatandaşlığına geçmiş olduğunu söyleyebilirim. Genel olarak, Türk vatandaşlığına alınma müracaatında bulunabilmek için kanunda aranan şartları taşımayan ve Ahıska Türk Dernekleri Federasyonu tarafından istisnai usulle Türk vatandaşlığına alınmaları için Bakanlığımıza intikal ettirilen listede bulunan kişi sayısı 4.393’tür. Bunu Bursa’da da sormuşlardı, kendilerine de söyledim. Bir liste hâlinde 4.393 kişinin toptan, istisnai usulle Türk vatandaşlığına alınması mümkün değildir. Bakan arkadaşlarımla birlikte 3 kişi, 5 kişi, 6 kişi için istisna imkânını kullanabiliyoruz ama 5 bine yaklaşan kişinin istisnai usulle Türk vatandaşlığına alınması yani Türkiye’de ikâmet şartı, geçmişi, geleceği bütün bunların araştırılmadan alınması uygun görülmemiştir. Kanunun 11’inci maddesine göre, mevcut şartları taşıyanların Türk vatandaşlığına alınma işlemleri de süratle devam etmektedir. Değerli arkadaşlarım, Sayın Doğru Gürcistan’la ilgili konuyu söyledi. Doğrudur, Gürcistan’ın Avrupa Konseyine alınması sırasında kendisine öne sürülen şartlardan bir tanesi de Ahıska Türklerinin topraklarına dönebilmesiydi. Bu konuyu da Türkiye yakından takip ediyor. Emin olun Gürcistan’dan hangi bakan gelirse -hangi seviyede- biz oraya gittiğimizde de yaptığımız ikili görüşmelerde bu konuyu her zaman gündeme getiriyoruz. Maalesef Gürcistan makamları söz vermelerine ve bir yükümlülük olarak bu konuyu üstlenmelerine rağmen bu konuda elleri biraz gevşek davranıyorlar, istekli değiller. Oysa Türkiye, bunu yüreklendirmek için kendilerine konut yardımından tutunuz başka birtakım seçenekleri de sunmakta ve konuyu ısrarla takip etmektedir. Dört ay kadar önce Gürcistan’ı ziyaret ettiğimizde, hem Saakaşvili hem de o zamanın Başbakanı olan Glauri’yle birlikte yaptığımız görüşmelerde bu konuyu müstakil olarak gündeme getirmiştik; maalesef, onların işi biraz sürüncemede bırakmak isteklerinin, komisyonlar kurmak, müracaatları incelemek, bir aileden belki sadece birisine izin vermek gibi davranışlarının doğru olmadığını da ifade etmiştik. Şimdi, Gürcistan’da seçimler sonrasında yeni bir siyasi güç ve hükûmet oldu. Onlarla da görüşmelerimizde Gürcistan’la ve Ahıska Türkleriyle ilgili olarak konuları her zaman gündeme getireceğimizden ve takipçisi olacağımızdan emin olabilirsiniz. Emeklilik konusunun sosyal güvenlik anlaşmalarıyla yakından ölçüsü var. Vatandaşlık konusunu biraz önce arz etmiştim. Çalışma izni konularında Emniyet Genel Müdürlüğümüz, İçişleri Bakanlığımız, mahalli otoriteler mutlaka gayretli ve özverili çalışmaktadırlar. Diploma denkliği ve diğerleri de ulusal bazı kriterler açısından dikkate alınmaktadır. Özet olarak şunu söylemek istiyorum, yirmi dakikayla zamanınızı almayacağım: Ahıska Türklerine büyük bir yakınlık ve kardeşlik duygularıyla bağlıyız. Onlara geçmişte yapılan zulümleri nefretle telin ediyoruz ve artık kendi bulundukları topraklarda, ana vatanımızda veya başka bir ülkede huzur ve esenlik içerisinde yaşamalarını arzu ediyoruz. Türkiye Hükûmeti olarak, dışarıdaki konulara bizzat müdahil olarak ama kendi içimizdeki konularda da elimizden geleni yaptığımıza ve yapacağımıza emin olmanızı diliyorum. Yüce heyetinize saygılar sunuyorum.
13 sayın milletvekilinin sisteme girerek söz talepleri var. Biliyorsunuz, ben uygulamamda söz vermiyorum. Sayın Vural, buyurun.
Teşekkür ederim. Sayın Başkan, biz de Milliyetçi Hareket Partisi Grubu olarak Bulgaristan’da Hak ve Özgürlükler Hareketi Partisi lideri Sayın Ahmet Doğan’ın maruz kaldığı silahlı saldırıyı kınıyor, kendisine, partisine ve tüm soydaşlarımıza geçmiş olsun dileklerimizi bildiriyorum. Bugün Elektrik Piyasası Kanunu da görüşülecek, gerçi Sayın Bakana iletme imkânım olacak ama bu vesileyle, bugünkü birleşimin başında… Hakkâri Yüksekova’da Jandarma Özel Harekâtın kaldığı konutlarda maalesef on yedi günden bu yana elektrik yoktur, dolayısıyla kalorifer çalışmıyor. İmralı canisine televizyonun götürülmesini sağlayanların hiç olmazsa Yüksekova’da terörle mücadele eden bu güvenlik görevlilerinin bu sıkıntısını çözme konusunda hangi bürokratik engel varsa kaldırılması konusunda da harekete geçmesini diliyorum. Teşekkür ederim.
Teşekkür ediyorum. Gündeme geçiyoruz.
Sayın Başkan, 60’a göre söz istemiştim.
Başkanlığın Genel Kurula sunuşları vardır. Başbakanlığın bir tezkeresi vardır, okutuyorum: Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Diyarbakır Milletvekili Emine Ayna hakkında tanzim edilen ve ilgi (b) yazı ile Başkanlığınıza gönderilen soruşturma dosyasının yeniden değerlendirilmesi için evrakın ve fezlekenin iadesinin talep edildiğine dair Adalet Bakanlığından alınan ilgi (c) yazı sureti ve ekleri ilişikte gönderilmiştir. Gereğini arz ederim. Anayasa ve Adalet komisyonları üyelerinden kurulu Karma Komisyonda bulunan dosya Hükûmete geri verilmiştir Meclis araştırması açılmasına ilişkin üç önerge vardır, okutuyorum: Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerine göre, 2011 yılında çalışma yaşamındaki 25 milyona yakın nüfus içinde 11 milyona yakın kişi herhangi bir sosyal güvencesi bulunmadan, kayıt dışı istihdam edilmektedir yani çalışanların yüzde 43,4’ü kayıt dışıdır. Bu rakam, ülkemizde çalışan her iki kişiden birisinin kayıt dışı çalıştığını ortaya koymaktadır. Hem OECD ülkeleri hem AB ülkeleri arasında en yüksek kayıt dışılık oranlarına ülkemiz sahiptir. Kayıt dışı çalışan veya çalışmak zorunda olan kadın oranı daha ürkütücü boyutlardadır. İstihdam edilen kadınların yüzde 71’i kayıt dışı olarak çalıştırılmaktadır. Bu rakamın da gösterdiği gibi kayıt dışı istihdamdan en fazla zarar gören kesimi kadın çalışanlar oluşturmaktadır. Kayıt dışı istihdamda yer almanın kadın çalışanlar üzerinde daha yıkıcı sonuçları bulunmakta ve daha fazla sorunlara yol açmaktadır. Bu nedenlerle kayıt dışı istihdamın önlenmesi ve bu durumdan en çok etkilenen kesim olan kadın çalışanların kayıt dışı istihdamı ile ilgili sorunların ve alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla Anayasanın 98’inci, İç Tüzük’ün 104 ve 105’inci maddeleri gereğince Meclis Araştırması açılmasını arz ederiz. [[İstanbul]] [[Çanakkale]] [[Antalya]] [[Adana]] [[Aydın]] [[Balıkesir]] [[Isparta]] [[Hatay]] [[Hatay]] [[Bursa]] [[Bursa]] [[Kocaeli]] [[Samsun]] [[Gaziantep]] [[Burdur]] [[İstanbul]] [[Kahramanmaraş]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Aydın]] [[Edirne]] [[Aydın]] Çalışanların gelir getirici çalışmalarının kısmen veya tamamen ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bilgisi dışında bırakılması olarak tanımlanan kayıt dışı istihdamı ortaya çıkaran nedenler arasında ekonomik, sosyal, yapısal ve bürokratik nedenler sayılmaktadır. Bunlardan kaynaklı olarak sorun çok boyutlu hale gelmekte, devletin gelir, çalışanların hak kaybıyla sonuçlanmaktadır. Ülkemizde kayıt dışı ekonominin ve kayıt dışı istihdamın olumsuz etkilediği kesimlerin başında kadınlar gelmektedir. Kayıt dışı çalışan kadınlar, bütün diğer kayıt dışında çalışanlar gibi sosyal güvenlik hukukunun kendilerine sağlayacağı güvenceden yoksun kalmaktadır. İstihdam alanında, kadınların erkeklere kıyasla çok daha dezavantajlı bir konumda oldukları, istatistiki sonuçlara bakıldığında da görülmektedir. İstihdam edilen kadınların yüzde 71'i kayıt dışı olarak çalıştırılmaktadır. Kayıt dışında çalışan kadınların çalışma süreleri uzundur. Ücretleri düşüktür. Kayıt dışında çalışmalarına bağlı olarak iş kazalarına karşı bir korumaları bulunmamaktadır. Kayıt dışılığı önlemede yetersiz kalınması, kadınların düşük ücretlerle, vasıfsız işlerde ve kötü iş koşullarında çalışmaya mahkûm etmektedir. Kayıt dışı istihdam olgusunun ortadan kaldırılması için uzun soluklu bir program uygulanması gerekliliği vardır. Kısa vadeli uygulamalar dönemsel iyileşmeler sağlamakla beraber kalıcı olamamaktadır. Bu konuda kapsamlı ve çok yönlü bir anlayış ortaya konulmalıdır. Bu kapsamda, öncelikle istihdam üzerinden alınan vergi ve primlerde indirim ve kolaylıklar sağlanmalı, kayıt dışılığın önlenmesine ilişkin denetimler artırılmalıdır. Kayıt dışı işçi çalıştırma ve bunun teşvik edilmesi durumunda yaptırımlar uygulanmalıdır. 2006 yılında kayıt dışı istihdamla mücadele kapsamında KADİM projesi uygulamaya konulmuş ancak doyurucu sonuçlar elde edilememiştir. Ayrıca 2011 yılı içinde kayıt dışı ekonomi ile mücadele konusunda bir Başbakanlık genelgesi daha yayımlanmıştır. Ancak bu önlemlerin yeterli ve kapsamlı olmadığı, bu nedenle sonuç almak konusunda sıkıntılar yaşandığı görülmektedir. Yukarıda belirtilen gerekçelerle, çalışanlar açısından hak kayıplarına neden olan kayıt dışı istihdam ve kayıt dışı istihdamdan en çok etkilenen kesim olan kadın çalışanların kayıt dışı istihdamı ile ilgili sorunların ve alınacak tedbirlerin Yüce Meclisimizce tespiti amacıyla bir Meclis araştırması açılmasının yerinde olacağı düşüncesindeyiz. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Kamuoyunu ilgilendiren önemli davalarda gözlemlenen uzun tutukluluk süreleri, yargının siyasallaştığı ve adil yargılanma sürecinin işlemediği hususunda akıllarda soru işareti yaratmakta ve toplumun devletine inancını sarsmaktadır. Yargı sistemine güven ve kişinin haklarının korunacağı inancı toplumların kaos ortamına sürüklenmesini engeller. Bu bağlamda uzun tutukluluk sürelerinin cezai yaptırıma dönüşüp dönüşmediğinin incelenmesi ve adil yargılanma sürecinin işleyip işlemediğinin tespit edilmesi amacıyla Anayasa'nın 98’inci ve TBMM İçtüzüğünün 104’üncü ve 105’inci maddeleri gereği, bir Meclis araştırması açılmasını arz ederiz. 10.01.2012 Saygılarımızla. 1) Ayşe Nedret Akova [[Balıkesir]] [[Aydın]] [[Aydın]] [[Edirne]] [[Zonguldak]] [[Antalya]] [[Adana]] [[Çanakkale]] [[İstanbul]] [[Balıkesir]] [[Hatay]] [[İstanbul]] [[Mersin]] [[Niğde]] [[Hatay]] [[Bursa]] [[Bursa]] [[Kocaeli]] [[Samsun]] [[Gaziantep]] [[İzmir]] [[Burdur]] [[Isparta]] [[Kahramanmaraş]] [[İstanbul]] [[Aydın]] [[İstanbul]] Milletvekillerimiz, aydınlarımız, gazetecilerimiz, akademisyenlerimiz, polislerimiz ve askerlerimizin özgürlükleri, muğlak suçlamalar ile yeterli delil olmaksızın ellerinden alınmıştır. Üstelik delil toplandığı ve delilleri sanıkların karartabileceği ifadesiyle, sanıkların tutuksuz yargılanmalarına izin verilmemektedir. Yeterli delil toplanmadan sanıkların tutuklu yargılanmasına nasıl karar verildiği ise anlaşılamamaktadır. Delillerin yeterliliğine göre, sanıkların tutuklanıp tutuklanmayacaklarına karar verilmesi gerekirken, sanıkların suçları belirtilmeden, savunmaları dahi alınmadan tutuklanmaları, sanıkların lehine olan delillerin iddianamede yer almaması ve tutukluluk hallerinin devamı yönünde sürekli karar alınması bireylerin Anayasa ve yasalarca korunan "adil yargılanma" hakkını ortadan kaldırmaktadır. Sanıkların tutukluluk hâlinin devamı veya salıverilmesi, yargı mensubunun objektif takdirine bağlıdır. Sanıkların neden tutuklu olduklarının, dosyadaki maddi delillerle birlikte vicdanların da kabul edeceği şekilde izah edilmesi gereklidir. Yargı mensubunun objektif kriterlere göre değil de sübjektif kriterlere göre takdir yetkisini kullanması, adil yargılanma hakkı ile bağdaşmamaktadır. Üstelik, tutukluluk kararı veren yargı mensuplarının daha üst görevlere getirilmesi, tutukluluğu sona erdiren yargı mensuplarının tenzili rütbe ile cezalandırılması, yargının siyasallaştığı inancını doğrular nitelikte çok olumsuz gelişmelerdir. Kanuna aykırı olmasına rağmen, özel hayatın gizliliğini ihlal edecek şekilde iddianamelerin hazırlanması; sanıkların aylarca-yılarca tutuklu kalmasına yol açan hataların “sehven” denilerek geçiştirilmesi ve sorumlular hakkında herhangi bir işlem yapılmaması; belirli davalarda savcılar hakkında yapılan şikâyetlerin hemen işleme konulması, ancak belirli davalarda yapılan şikâyetlerle ilgili ise hiç işlem yapılmaması; soruşturmaların gizliliğine rağmen, savcılık soruşturmalarında sanık ve avukatlardan gizlenen belgelerin, belirli medya gruplarında yayınlanması; Adli Tıp ve TÜBİTAK'ta bilirkişi heyetlerine yapılan müdahaleler adil yargılama sürecinin işlemediğini göstermektedir. Önleyici bir koruma tedbiri olan tutuklama kararının uzun tutukluluk süreleriyle cezai yaptırıma dönüşüp dönüşmediğinin ve bireylerin en temel haklarından olan adil yargılanma haklarının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi amacıyla bir Meclis araştırmasına ihtiyaç duyulmaktadır. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Bir yetki kanununa dayanılarak çıkarılan ve devlet teşkilat yapısı ve işleyişini baştan sona değiştiren kanun hükmünde kararnameler ile millî iradeye ve temsilcisi TBMM'ye baypas yapılması, bakanlıklar ve kamu kurumlarının gereksiz yere bölünmesi, çakışması, etkisizleşmesi ve verimsizleşmesi, kamu hizmet maliyetlerin artması, devletin saygınlığı ve etkisinin azalması, kamu çalışanlarının atıl bırakılarak insan kaynağının israfı, adaletsizliğin yapısallaşması ve siyasal tarafsızlığın derinleşmesi, devlet kurumlarının millete etkin ve adaletli hizmet sunma ehliyet ve kapasitesinin azalması ve benzeri olumsuz sonuçların meydana gelmesine neden olacak olan 6223 sayılı Yetki Kanunu ve buna göre Hükûmetçe çıkarılan 35 adet KHK'nin mahiyetinin, yansımalarının, getirdikleri ve getireceklerinin hukuki, sosyal ekonomik ve siyasal bakımdan analiz edilerek alınması gereken tedbirlerin belirlenip, hayata geçirilmesine katkı amacıyla Anayasa’nın 98’inci Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü’nün 104 ve 105’inci maddeleri gereğince Meclis araştırması açılmasını arz ve teklif ederiz. [[Tokat]] [[İstanbul]] [[Kastamonu]] [[Muğla]] [[Ankara]] [[Ankara]] [[Kütahya]] [[Aydın]] [[Iğdır]] [[Antalya]] [[Isparta]] [[Denizli]] [[Kahramanmaraş]] [[Afyonkarahisar]] [[Konya]] [[Yozgat]] [[Mersin]] [[Osmaniye]] [[Eskişehir]] [[Bursa]] Genel seçimlere iki ay kala Meclisi devre dışı bırakan, Hükûmete altı ay süreyle kanun hükmünde kararname KHK çıkarma yetkisi veren yasa TBMM'nin 6 Nisan 2011 tarihli oturumunda kabul edildi. Yetki Kanunu'yla AKP altı aylık dönemde 35 adet kanun hükmünde kararname çıkararak bakanlıklar kurdu, kapattı, birleştirdi, ayırdı. Kamu yönetimi baştan aşağı yeniden şekillendirirken kamu çalışanları üzerine planlanan değişikliklere ilişkin yasal zeminin oluşturulmasının da ilk adımları atıldı. Çıkarılan KHK'larda kamu çalışanlarının statüsünü ve geleceğini yakından ilgilendiren değişiklikler ve Başbakanlık ve bakanlıklar bünyesinde yapılan değişiklikler ile kamu idari yapısının piyasayla daha uyumlu hâle getirildiği ifade edilmektedir. Milletimize "kamuda devrim" olarak yansıtılan "eşit işe eşit ücret" sloganı ile kamuoyunda olumlu algılanan ancak bugünkü kamu yönetimi sistemi içinde, "kadro unvanına göre ücret" anlamına gelen düzenlemelerle, üst düzey kamu yöneticilerinden, başlayarak, kamuda sözleşmeli istihdamın yukarıdan aşağıya doğru başlatılmasının ilk adımları atılmıştır. Çıkarılan KHK'lar ile kamuda dönüşümün son halkaları da tamamlanıyor ve TBMM'nin baypas edildiği ve "ben yaptım oldu" mantığının siyasal otoriterliği sergileniyor. Hükûmetin "yangından mal kaçırırcasına" yaptığı KHK düzenlemelerinin çalışanlara ve toplumun geniş kesimlerine ne getirip ne götürdüğünü ortaya çıkarmak, karşılaşılan tehditlerin zararlarına karşı toplumu korumak milletimiz açısından son derece önemlidir. Çıkarılan tüm KHK'leri alt alta yazdığımızda Türkiye'nin yeni dünya düzenine eklemlenip, küresel güçlere bağımlı hâle getirilmesi için kamu yönetiminin nasıl yeniden düzenlenmek istendiğini görebiliyoruz. Çıkarılan KHK'ler ile kamu kurumlarında yönetici kadrolarda bulunanların tamamı, yapacağı iş belirsiz müşavir kadrolarına alınarak verimsiz hâle getirilmiş, hukuki olarak da hak arama yolları kapatılarak büyük bir adaletsizlik meydana getirilmiştir. Bu düzenlemeler sonucu her bakanlıkta yüzlerce kamu çalışanı şahsa bağlı kadrolu müşavir yapılmıştır. Böylece büyük miktarda kamu harcaması doğmuştur. Bununla, mevcut çalışanları etkisizleştirmek ve kamu kurumlarına kendi belirleyeceği ve etkisi altına alabileceği çalışanlar ordusu oluşturmak hedeflenmektedir. Yeni bir anayasa yapmanın ve anayasal düzenin tartışıldığı ve çalışıldığı bugünlerde, anayasanın temel amaçlarından birinin de devletin yapısının ve işleyişinin belirlenmesi ve tesisi olduğu hatırlandığında, Hükûmetin KHK’ler ile yeni bir devlet yapısı ve işleyişi oluşturmasının ne denli hukuksuz, yanlış ve antidemokratik davrandığını, millet iradesine özde bağlı olmadığını açıkça göstermektedir. Milletimizin ve temsilcisi Yüce Meclisin bu gelişmelere kayıtsız kalmaması ve yol yakınken bu hukuk garabetinin ve getirmekte olduğu adaletsiz ve tehditkar olumsuzlukların giderilmesi ve düzeltilmesi bakımından bir Meclis araştırması yapmak suretiyle meydana gelen değişimleri ve etkilerini ortaya koymak, alınması gereken tedbirleri belirlemek için Meclis araştırması önergemiz hazırlanmıştır. Bilgilerinize sunulmuştur. Önergeler gündemdeki yerlerini alacak ve Meclis araştırması açılıp açılmaması konusundaki görüşmeler sırası geldiğinde yapılacaktır. Adalet ve Kalkınma Partisi Grubunun, İç Tüzük’ün 19’uncu maddesine göre verilmiş bir önerisi vardır, okutup işleme alacağım ve oylarınıza sunacağım. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı’na Danışma Kurulu 22.01.2013 Salı günü (bugün) toplanamadığından, İçtüzüğün 19 uncu maddesi gereğince, Grubumuzun aşağıdaki önerisinin Genel Kurulun onayına sunulmasını arz ederim. AK PARTİ Grup Başkan Vekili Gündemin "Kanun Tasarı ve Teklifleri ile Komisyonlardan Gelen Diğer İşler" Kısmında yer alan 35 sıra sayılı kanun tasarısının bu kısmın 4 üncü sırasına alınması ve diğer işlerin sırasının buna göre teselsül ettirilmesi, AK Parti Grubu adına Grup Başkanvekilleri Giresun Milletvekili Nurettin Canikli, Kayseri Milletvekili Mustafa Elitaş, İstanbul Milletvekili Ayşe Nur Bahçekapılı, Adıyaman Milletvekili Ahmet Aydın, Kahramanmaraş Milletvekili Mahir Ünal ve 135 milletvekilinin, yasadışı telefon ve ortam dinleme iddialarının araştırılarak alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla, MHP Grubu adına Grup Başkanvekilleri İzmir Milletvekili Oktay Vural ve Mersin Milletvekili Mehmet Şandır'ın, yasadışı telefon ve ortam dinleme iddialarının araştırılarak alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla, İstanbul Milletvekili Mustafa Sezgin Tanrıkulu ve 30 milletvekilinin, yasadışı telefon ve ortam dinleme iddialarının araştırılarak alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla, Şırnak Milletvekili Hasip Kaplan ve 21 milletvekilinin, yasadışı telefon ve ortam dinleme iddialarının araştırılarak alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla, BDP Grubu adına Grup Başkanvekilleri Iğdır Milletvekili Pervin Buldan ve Bingöl Milletvekili İdris Baluken'in, yasadışı telefon ve ortam dinleme iddialarının araştırılarak alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla vermiş oldukları meclis araştırması önergelerinin Genel Kurulun 22 Ocak 2013 Salı günkü (bugün) Birleşiminde okunması ve önergelerin görüşmelerinin Gündemde bulunan 10/74 Esas no. lu Meclis Araştırması Önergesi ile birlikte aynı günkü Birleşimde yapılması, Genel Kurulun; 22 Ocak 2013 Salı günkü (bugün) birleşiminde sözlü soruların görüşülmeyerek bu Birleşiminde 394 sıra sayılı Kanun Tasarısı’na kadar olan işler görüşmelerinin tamamlanmasına kadar çalışmalarını sürdürmesi, Önerilmiştir. Gruplar adına söz talebi yok. Oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. İç Tüzük’ün 37’nci maddesine göre verilmiş bir doğrudan gündeme alınma önergesi vardır; okutup işleme alacağım ve oylarınıza sunacağım. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına 2/141 esas numaralı Kanun Teklifi’min, İç Tüzük’ün 37’nci maddesine göre doğrudan gündeme alınması hususunu saygılarımla arz ederim. Teklif sahibi adına söz isteyen Mustafa Kalaycı, Konya Milletvekili.
1005 sayılı Kanun’a göre İstiklal Harbi, Kore ve Kıbrıs gazilerine 5750 gösterge rakamı ile memur maaş katsayısı çarpımı tutarında şeref aylığı bağlanmaktadır. Herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan gelir veya aylık almadığını ve bir işte çalışmadığını belgeleyenlere ise net asgari ücret üzerinden aylık bağlanmaktadır. Buna göre, şeref aylığı bugün için gazinin durumu itibarıyla 424 lira ya da 773 lira olmaktadır. Şeref aylığı hem farklı ödenmektedir hem de çok yetersizdir. Gazilerimize farklı şeref aylığı ödenmesi, aylık bağlama gerekçesi olan “vatana hizmet” kriteri dışında bir kriterin esas alınması suretiyle “şeref” kriterinin farklılaştırılmasına yol açtığından amacına uygun değildir. Gazilerimiz, AKP Hükûmetinin kendilerini âdeta “az şerefli-çok şerefli” diye ayrıma tabi tuttuğundan şikâyet etmektedir. Kanun teklifimizde bu farklılığın giderilmesi, gazilerimize bağlanan aylıkların brüt asgari ücret tutarına yükseltilerek hepsine aynı tutarda şeref aylığı ödenmesi, ayrıca ölümü hâlinde dul eşinin yanı sıra çocukları ile anne ve babasına da aylık bağlanması öngörülmektedir. Şehit aileleri ile gaziler ve malullerin mevcut hakları iyileştirilmeli ve aralarındaki adaletsiz ve ayrımcı uygulamalar giderilmelidir. Biliyorsunuz, bedelli askerlik uygulamasından toplanan paraların, şehit yakınları, gaziler ve maluller ile engelliler için kullanılacağı bizzat Sayın Başbakan ve bakanlarca ifade edilmiştir. Ancak AKP Hükûmetince kabul edilen 30 Aralık 2012 tarihli yönetmelikte, bu paralar ile zaten yıllardır var olan ve ilgili mevzuatı uyarınca, şehit yakınları, gaziler ve malullerin ek ödemeleri, eğitim ve öğretim yardımları, toplu konut kredileri, kira bedelleri, engelli bakım hizmeti, muhtaç engelli aylıkları, özel eğitime muhtaç öğrencileri okullara taşıma ve yatırım programı çerçevesindeki harcamalar gibi bütçeden yapılan ödemelerin karşılanması öngörülmüştür. Dolayısıyla, bedelli askerlikten toplanan paralarla yıllardır bütçeden yapılan ödemelerin finansmanının sağlanması suretiyle bütçe açığının azaltılmasının amaçlandığı anlaşılmaktadır. Bu paraların bütçe açığı için kullanılacağı kamuoyundan neden gizlenmiştir? Neden yeni bir proje, yeni bir ödeme ya da mevcut haklarda bir iyileştirme öngörülmemiştir? Şehit aileleri, gaziler ve maluller ile engellilerin beklentileri bilinmektedir. O hâlde, verilen sözler kapsamında gaziler ile harp ve vazife malullerinin maaşları artırılacak mıdır? Şehit anne ve babasına ayrı ayrı asgari ücret tutarında aylık bağlanacak mıdır? Şehit çocuklarının hepsine iş hakkı verilecek midir? Devlet övünç madalyası verilenlere şeref aylığı bağlanacak mıdır? Harp ve vazife malullerine 3.600 prim gününde yaşlılık aylığı bağlanacak mıdır? Emniyet ve ordu vazife şehitleri ve malulleri tüm haklardan yararlandırılacak mıdır? Vazife malullerine faizsiz konut kredisi hakkı tanınacak mıdır? Harp ve vazife malullerinin kullandıkları ortez, protez, araç gereç ve tıbbi malzemeler hiçbir kısıtlama olmaksızın karşılanacak mıdır? Muhtaç engellilere ödenen 251 lira ve 377 lira düzeyindeki aylıklar artırılacak mıdır? Şehit aileleri, gaziler, maluller ve engelliler bunları yapmanızı beklemektedir. Geçen yıl temmuz ayında çıkarılan torba kanunla şehit yakınlarına ikinci iş hakkı tanınmıştır ancak hâlâ uygulamaya geçilmemiştir. Şehidin anne ve babası ile kardeşlerinin emeklilik veya başka nedenlerle iş hakkını kullanamaması hâlinde ikinci iş hakkı anlamsız hâle gelmektedir. Böylesi durumda bu hak mutlaka şehit çocuklarına verilmelidir. Bu konuda gerekli düzenleme yapılmalıdır. Teşekkür ediyor, tekrar saygılar sunuyorum.
Şimdi de, söz sırası, bir milletvekili adına Erkan Akçay, Manisa Milletvekili.
Değerli milletvekilleri, 1005 sayılı İstiklal Madalyası Verilmiş Bulunanlara Vatani Hizmet Tertibinden Şeref Aylığı Bağlanması Hakkında Kanun’a göre İstiklal Harbi, Kore ve Kıbrıs gazilerine şeref aylığı verilmektedir. Bu gazilerimizden herhangi bir geliri olmayan ve çalışmayanlara net asgari ücret tutarında maaş verilmektedir. Herhangi bir geliri olan veya çalışanlara 5750 gösterge rakamının memur maaş katsayısıyla çarpılması tutarında aylık bağlanmaktadır; bu da asgari ücretin yarısının çok az üzerindedir. Hak sahibinin ölümü hâlinde bu aylık dul eşe yüzde 75 oranında bağlanmaktadır. Görüldüğü üzere, şeref aylığı bağlanmasında vatani hizmet durumu dışında gazilerin aylık veya gelir alıp almaması, çalışıp çalışmaması dikkate alınmaktadır. Bu durum şeref aylığı bağlanmasının amacına kesinlikle uygun değildir. Şeref aylığı hiçbir şarta bağlı olmadan brüt asgari ücret tutarında net olarak, kesintisiz ve eşit olarak ödenmelidir. Kore ve Kıbrıs gazilerine ayrıca devlet madalyası verilmelidir. Devlet övünç madalyası verilenlere de şeref aylığı mutlaka bağlanmalıdır. Anayasa’mızın “Sosyal güvenlik bakımından özel olarak korunması gerekenler” başlığı altındaki 61’inci maddesinde “Devlet, harp ve vazife şehitlerinin dul ve yetimleriyle, malûl ve gazileri korur ve toplumda kendilerine yaraşır bir hayat seviyesi sağlar.” hükmü bulunmaktadır. Ancak istiklal madalyası sahibi olanlar ile Kore ve Kıbrıs gazilerine verilen maaşlar asgari yaşam seviyesinin çok çok altındadır. Bu kanun teklifi ile, istiklal madalyası verilmiş bulunan Türk vatandaşları ile Kore ve Kıbrıs’ta fiilen savaşa katılmış olan Türk vatandaşlarına 1005 sayılı Kanun’a göre vatani hizmet tertibinden bağlanan aylıkları brüt asgari ücret tutarına net olarak yükseltilmektedir. Bu vatandaşlarımız başka bir gelir de alsa veya bir işte çalışsa dahi bu maaşın ödenmesi öngörülmektedir. Ayrıca, gazinin ölümü hâlinde bu aylığın yüzde 75’inin dul eşine, yüzde 25’nin çocukları ile anne ve babasına verilmesi öngörülmektedir. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 4 Temmuz 2012 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisinde kabul ettiğimiz 6353 sayılı torba kanun ile şehit yakınları, gazi ve vazife malulleri ile ilgili yapılan düzenlemelerde bazı noksan kalan hususları tekrar yüce Meclisin dikkatine sunmak istiyorum. Biz Milliyetçi Hareket Partisi olarak şehitlerimizin çocuklarının hepsine -sayısı ne olursa olsun- iş garantisi verilmesinden yanayız. Şehitlerimizden evli olup 2 veya 3 çocuklu şehidimizin sayısı 300 civarında bulunmaktadır. Şehidimizin 1’den fazla çocuğu olduğu durumlarda ikinci iş hakkı şehidin kardeşlerinden birine verildiğinden şehidin diğer çocukları açıkta kalmaktadır. Bu durum şehidin eş ve çocukları ile anne, baba ve kardeşler arasında zaman zaman anlaşmazlıklara yol açabilmektedir. Şehitlerimizin tüm çocuklarına iş hakkı tanınmalıdır, sayısı ne olursa olsun. Gazilerimize de ikinci iş imkânı verilmelidir. Gazilerimiz ile şehit yakını olarak işe yerleştirilenler, gelir vergisinden müstesna tutulmalıdır. 5510 sayılı Kanun’un 28’inci maddesiyle engelli vatandaşlarımıza rapor durumlarına göre erken emeklilik hakkı tanınmıştır. Giderek artan emeklilik yaşı, çeşitli fiziki ve ruhi sorunları olan gazilerimizde büyük bir sıkıntı yaratmaktadır. Şu anda çalışan 2 bin civarındaki gazimize, gazi olmalarını belgelemeleri hâlinde, vergi muafiyeti indirim raporu almaları gözetilmeksizin, 3 bin 600 prim günü sayısını doldurmaları hâlinde erken emeklilik hakkı verilmelidir. Şehit yakınlarıyla gazilerin aylıkları bir an önce iyileştirilmeli ve maluliyet zam oranları artırılmalıdır. Bu düşüncelerle hepinize saygılar sunuyorum.
Sayın Başkan, Sayın Bakan burada, belki beş dakikada bu ikinci işle ilgili sıkıntıları çözme konusunda bir bilgi verseniz, sıkıntılar yaşanıyor da o bakımdan.
Evet, herhangi bir talep gelmedi efendim. Önergeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Önerge kabul edilmemiştir. Gündemin “Seçim” kısmına geçiyoruz. Anayasa Komisyonunda boş bulunan, Adalet ve Kalkınma Partisi Grubuna düşen 1 üyelik için Nevşehir Milletvekili Ebu Bekir Gizligider aday gösterilmiştir. Oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Gündemin “Genel Görüşme ve Meclis Araştırması Yapılmasına Dair Ön Görüşmeler” kısmına geçiyoruz. Şimdi, alınan karar gereğince, İzmir Milletvekili Rıza Türmen ve 25 milletvekilinin, Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına grup başkan vekilleri İzmir Milletvekili Oktay Vural ve Mersin Milletvekili Mehmet Şandır’ın, İstanbul Milletvekili Mustafa Sezgin Tanrıkulu ve 30 milletvekilinin Adalet ve Kalkınma Partisi Grubu adına grup başkan vekilleri Giresun Milletvekili Nurettin Canikli, Kayseri Milletvekili Mustafa Elitaş, İstanbul Milletvekili Ayşenur Bahçekapılı, Adıyaman Milletvekili Ahmet Aydın, Kahramanmaraş Milletvekili Mahir Ünal ve 135 milletvekilinin; Şırnak Milletvekili Hasip Kaplan ve 21 milletvekilinin; Barış ve Demokrasi Partisi Grubu adına grup başkan vekilleri Iğdır Milletvekili Pervin Buldan ve Bingöl Milletvekili İdris Baluken’in yasa dışı dinlemelerin ve teknolojik araçlarla özel hayatın gizliliğine yönelik ihlallerin araştırılarak, alınması gereken önlemlerin belirlenmesi amacıyla bir Meclis araştırması açılmasına ilişkin önergelerin, birlikte yapılacak ön görüşmesine başlıyoruz. Hükûmet? Yerinde. Gündemin 73’üncü sırasında yer alan, İzmir Milletvekili Rıza Türmen ve 25 milletvekilinin önergesi, Genel Kurulun 1/12/2011 tarihli 27’nci Birleşiminde okunduğundan tekrar okutmuyorum. Diğer önergeleri ise şimdi sırayla okutacağım. Okutacağım üçüncü Meclis araştırması önergesi 500 kelimeden fazla olduğu için önergenin özeti okunacaktır, ancak önergenin tam metni tutanak dergisine eklenecektir. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Anayasada teminat altına alınan özel hayatın gizliliği ve korunması kapsamında özellikle haberleşme hürriyetinin, gayrimeşru yol ve yöntemlerle yapılan dinlemeler ve bunların servis edilmesiyle yoğun bir şekilde çiğnendiği bilinmektedir. AKP Hükûmetinin bugüne kadar bu iddiaları gerektiği gibi araştırarak gereken tedbirleri yeterince almadığı Başbakanın dinlenmesi iddiasıyla ortaya çıkmıştır. Bu nedenle, gerekçesini ekte sunduğumuz, yasa dışı dinleme ve gözetleme ile kamu görevlilerinin yaptığı dinlemelerin denetimi, bunların gerçekleştirildiği teknik imkân ve kabiliyetler ile yapılanmaların tespiti, idari, cezai ve hukuki düzenlemeler de dâhil olmak üzere alınacak tedbirlerin ve üretilecek çözümlerin tespiti için Anayasa'nın 98’inci, İç Tüzük’ün 104-105’inci maddeleri gereğince Meclis araştırması açılmasını arz ederiz. MHP Grup Başkan Vekili MHP Grup Başkan Vekili Gerçek demokrasilerin en belirgin niteliği "Çoğulculuktur". Herkesin düşündüğünü ifade edebildiği, istediği gibi yaşayabildiği bir rejimin adıdır demokrasi. Çoğulculuğun çerçevesini Anayasa'da belirtilen hak ve hürriyetlere getirilen tanımlar tayin eder. Bu tanımlardan birisi de Anayasa’mızın "Haberleşme hürriyeti" başlığını taşıyan 22’nci maddesidir. Bu maddede haberleşmenin gizliliğine atıfta bulunulmaktadır. 22’nci maddeye göre gizliliğin temini için hâkim kararı, gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde de yirmi dört saat içerisinde hâkim kararına çevrilmek kaydıyla yetkili mercinin kararı gerekmektedir. Gizliliğin ihlali, başta özel hayatın ve konut dokunulmazlığının ihlali ve düşüncelerini rahatlıkla ifade edebilmenin engellenmesi olmak üzere birçok insan hak ve hürriyetinin ortadan kaldırılmasına da sebebiyet vermektedir. Son yıllarda Anayasa’da teminat altına alınan haberleşme hürriyetinin gayrimeşru yöntemlerle yapılan dinlemelerle çiğnendiği yönünde birçok olaylar ve iddialar kamuoyuna yansımıştır. Hükümet bugüne kadar bu iddiaları bihakkın araştırıp, kamuoyunu rahatlatmak yerine beylik cümlelerle geçiştirmeyi ve iddiaları vuzuha kavuşturmadan üstünü örtbas etmeyi tercih etmiştir. Bu duruş, çoğulcu demokrasilerde halkın iradesi ile gelmiş bir hükûmetin duruşu olmamalıdır. Hükûmetin bu duyarsızlığı herkeste ve her kesimde rahatsızlık yaratmaktadır. Üstelik dinlemenin hangi yöntemlerle yapıldığı, alınan dinleme izninin sınırlarının ne olduğu tam olarak anlaşılamayan uygulamalarla bazı mahkemelerin insan hürriyetini ortadan kaldıran mahkûmiyet kararları verdiği adli çevreler tarafından sıkça dillendirilmekte, bu konuda halktaki kaygılar daha da belirginleşmektedir. Öte yandan, kamu görevlilerinin yaptığı dinlemelerin denetimi de ayrı bir sorun olarak karşımızdadır. Bu denetimlerinin fiilî ve hukuki sınırlarının belirlenmesi gerektiği açıktır. Özellikle yasa dışı dinleme ve gözetleme ile ilgili sorumlularının bulunmaması bu dinleme ve gözetlemelerin birtakım kamu görevlileri tarafından yapıldığına ilişkin kanaatin yerleşmesine yol açmıştır. Nitekim Sayın Başbakanın dinleme konusunda bazı kamu görevlilerinin de olabileceği hususundaki ifadeleri bu kanaatin yansımasıdır. Oysaki devleti yöneten iradenin bu kaygıları ortadan kaldırması gerekmektedir. Bu durum, birbirlerine ve devletine karşı güvensizlik hisseden bir toplum yaratılmasına yol açmakta ve sonucu, ağır sosyal travmalara sebebiyet vermektedir. Bu dinlemelerin zaman zaman siyaset arenasında da bir araç olarak kullanılması, sandıkta görülemeyen hesapların gayrimeşru dinlemelerle görülmek istenmesi böylece muhalefetin ve siyasetin tanzim edilmek istenmesi ve susturulması girişimlerine şahit olmak, yine son on yıldır ülkemizin karşılaştığı gerçeklerden biri hâline gelmiştir. Kanun yapıcılar ve kanunu uygulayan hukuk adamlarının ise iktidar baskıları ile dinlemelerin nasıl ve kimler tarafından yapıldığı ile ilgilenmek yerine, dinlemelerin ortaya çıkardığı dedikodu ve söylentilerle ilgilenmeleri ve bu gündem ile meşgul olmaları demokratik hukuk devletlerinde rastlanılmayacak bir zafiyet oluşturmuştur. Kamuoyuna yansıyan gayrimeşru dinlemelerin faillerinin bugüne kadar ortaya çıkarılamamış olması da bu iddiaları teyit eder niteliktedir. Son günlerde ülkenin Başbakanının makam odasının dinlenebilmiş olması ihtimali ve bunun bizzat Başbakanca dillendirilmiş olması, yıllarca muhalefet tarafından ortaya atılan bu iddiaların ciddiyetini bir kez daha ortaya koymakla birlikte, insanlarımızın daha güvensiz ve daha otokrat bir toplumda yaşadıklarına dair korkularını kuvvetlendirmiştir. Gayrimeşru dinleme hadisesine ülke Başbakanının bizzat muhatap olması insanımızı çaresiz, karamsar ve güvensiz yapmıştır. Anayasa Mahkemesinin Yüce Divan sıfatıyla gördüğü “Yargıda Rüşvet” davasında soruşturma esnasında elde edilen delillerin, dinleme ve ses kayıtlarının hukuka aykırı bulunmuş olması ve tüm sanıkların beraat ettirilmiş olması, öte taraftan bazı alt derece mahkemelerin hâlâ daha gayrimeşru dinlemelere dayanarak mahkûmiyet kararları veriyor olması da ayrı bir hukuki tartışma başlatmıştır. Anayasa’da teminat altına alınan özel hayatın gizliliği ve korunması kapsamında özellikle haberleşme hürriyetinin, gayrimeşru yol ve yöntemlerle yapılan dinlemeler ve bunların servis edilmesiyle yoğun bir şekilde çiğnendiği bilinmektedir. AKP Hükûmetinin bugüne kadar bu iddiaları gerektiği gibi araştırarak gereken tedbirleri yeterince almadığı Başbakanın dinlenmesi iddiasıyla ortaya çıkmıştır. Bu nedenle, gerekçesini ekte sunduğumuz, yasa dışı dinleme ve gözetleme ile kamu görevlilerinin yaptığı dinlemelerin denetimi, bunların gerçekleştirildiği teknik imkân ve kabiliyetler ile yapılanmaların tespiti, idari, cezai ve hukuki düzenlemeler de dâhil olmak üzere alınacak tedbirleri ve üretilecek çözümlerin tespiti için Anayasa’nın 98’inci, İç Tüzük’ün 104 ve 105’inci maddeleri gereğince Meclis araştırması açılmasını arz ederiz. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Toplumun her kesiminde yoğun tepkiye neden olan telefon dinlemeleri konusundaki belirsizlik ve hukuk dışı uygulamalar devam etmektedir. Anayasa’mızın haberleşme hürriyeti ile ilgili 22’nci maddesi herkesin haberleşme özgürlüğüne sahip olduğunu belirtir ve bu özgürlüğün temelinin gizlilik olduğunu vurgular. Benzer şekilde, Türk Ceza Kanunu'nda (TCK) yer alan özel hayatın korunmasıyla ilgili düzenlemelerde izinsiz biçimde görüşmelerin kaydedilmesini, bu kayıtların yayınlanması açıkça suç kabul edilmektedir. Ceza Muhakemesi Kanunu (CMK), cumhuriyet savcısı dinlemeler sonunda suç delili bulunmadıysa, bunu on beş gün içinde ilgili kişiye “telefonlarınız dinlenmiştir, suç unsuru bulunamamıştır" yönünde bilgi verilmesini öngörmektedir. Fakat ülkemizde yasa dışı dinlemelerin mahkemelerde hukuka aykırı bir şekilde yargılama konusu olduğu gibi, olmayan dinlemelerde rivayetlerden yola çıkılarak iktidara muhalefet olan kişilerin cezalandırılması aracı hâline gelmiştir. Tüm bunlara rağmen Hükûmetin, dinlemelerin kimin tarafından, hangi tarihte, hangi yolla ve ne amaçla yapıldığı konusunda net ve yeterli açıklamalar yapmaması, gerekli önlemleri almaması dikkat çekicidir. Telefon dinlemeleri yoluyla ülkemizde âdeta bir korku imparatorluğu yaratılmakta, vatandaşlarımızın haberleşme özgürlüğü bir anlamda kısıtlanmaktadır. Kısıtlanan özgürlük ülkemizde öyle bir hâl almış durumdadır ki yargının üst makamlarında görev alan kişiler dahi dinlenildiklerini ve takip edildiklerini sıradan bir olay gibi yansıtmaktadır. Ülkemizde, son yıllarda özellikle insan hakları konusunda hızı bir türlü kesilmeyen hak ihlallerinin belki de en açık örneğini yasa dışı telefon dinlemeleri ve takip edilmelerle yaşamaktayız. İktidarı eleştiren veya iktidar aleyhine taraf olan kişiler bu tehditle hemen hemen her an karşı karşıya gelmektedir. Bu yasa dışılığın önüne geçilmemesi ve hatta ülke Başbakanının seçim meydanlarında dinlenme kasetlerinin müjdeci rolünü benimsemesi, bu tehdidin hangi amaçla kullanıldığını en açık şekilde ortaya koymaktadır. Her türlü uyarılara ve telkine rağmen bu alanda yapılan bu hukuksuzluk, mahkemelerce meşrulaştırılmakta ve yargının bu hukuksuzluk üzerinden adalet dağıtması beklenmektedir. Telefon dinlemeleri ve takip sadece seçim meydanları ile sınırlı kalmamış, Başbakan tarafından ana muhalefet partisi liderine karşı da bir tehdit olarak kullanılmak istenmiştir. Başbakan, partisinin bir grup toplantısında, önlenilemediği için utanılması gereken bu hukuksuzluğa rağmen övünerek ana muhalefet liderinin her adımının izlendiği ve takip edildiğini büyük bir heyecan ve gaflet içerisinde kamuoyuna açıklamıştır. Vatandaşlarımız ise bu gelişmeler doğrultusunda dostane sohbetlerini dahi telefon ortamına taşımaktan çekinir olmuştur. Bu konuyu esas alan kamuoyu araştırmaları vatandaşlarımızın hemen hemen tamamının dinlendiği şüphesiyle yaşadığı ve bu hak gasbının iktidarın baskısı nedeniyle âdeta bir kadermişçesine kabullendiğini ortaya koymaktadır. İleri demokrasi söylemleri ile atılan naralarının, vatandaşların bu cevapları da göz önünde bulundurularak ileri zorbalık uygulamalarını temsil ettiğini ispatlamaktadır. İktidarın varlığını sürdürmek amacıyla yarattığı bu korku ve zorba uygulamalar yaklaşan yerel seçim sürecinde ise muhalefet partilerinin yerel yönetim yöneticilerine karşı bir silah olarak kullanılmak istenmektedir. Seçimde sağlanamayan başarı, temel insan hakları katliamına dönüşen hukuksuzluk yoluyla kazanılmak istenmektedir. Belediye başkanlarının halka hizmet etmekten başka görevi ve niyeti yoktur. İktidarlara da halk belediye başkanları ile aynı gayeyi taşımak için halk tarafından görevlendirilmelerine rağmen, ülkemizde iktidar ayyuka çıkan başarısızlıklarını korku düzeni inşa ederek yok etmek bu hukuksuzluktan insanlık adına utanç başarısı elde etme yolunu seçmektedir. Tüm Türkiye’nin yakındığı bu durum, hukuksuzluğa seyirci kalan iktidar tarafından da maalesef geç de olsa seslendirilmektedir. Başbakan dinlenme olayının bir yıl öncesinde gerçekleşmesine rağmen, bu vahim olayı sıradan ve ülkemiz için olağan bir şekilde paylaşmıştır. Hukuksuz dinlemelerden yazılan iddianamelerde savcılığı ele alan, muhalefeti bu yol ile sindirmeye çalışan Başbakan kendisinin de dinlendiğini itiraf ederek yıllarca meşru olarak gördüğü bu hukuksuzluktan yakınmıştır. Koruma sayısının dünya üzerinde birçok ülkenin ordu nitelenmesine yaklaşan Başbakanın bu iddiaları da araştırılması gereken öneme sahiptir. Dinlenme olayının neden bir yıl sonra açıklandığı ve iktidarın bu zamana dek sıradan bir gelişme olarak yorumladığı bu tür girişimlere neden bir anda tavır aldığının cevabını tüm kamuoyu merak etmekte ve öğrenmek istemektedir. “Benim valim”, “Benim polisim”, “Benim sırdaş MİT Müsteşarım” nitelemelerine rağmen -ki son niteleme gayet ciddidir- ülke istihbaratı konusunda yetkili bir kişinin, Başbakanın sırdaşı olmasına rağmen, bu hukuksuz istihbarat çalışması ne amaçla ve hangi menfaatle yapıldığının bilinmesi gerekmektedir. Bu konuda tüm kamuoyunun ortak tavrı nettir. Kamuoyunu rahatsız eden, toplum nezdinde korku düzeni yaratılmasında etkili olan dinleme cihazlarına hangi yollarla ve nasıl ulaşıldığının tespit edilmesi, mahkeme kararı olmamasına rağmen hukuksuzca dinlemelerin hangi kitlelerce ve ne amaçla yapıldığının tespit edilmesi, Başbakanın bir yıl öncesinde gerçekleşen bir dinleme olayını açıklama zaman diliminin önemi ve gerekçesinin tespiti, bu dinlemenin kimler tarafından ve ne tür bir maksatla yapıldığının tespit edilmesi, ülkemizde siyasilere karşı şantaj aracı olarak kullanılmasının ne tür ihmaller sonucu yaygınlaştığının tespit edilmesi ve sorumlular hakkında yasal sürecin başlatılması, yargı kararı olmaksızın dinlemelerle menfaat elde etmek isteyen sorumluların tespit edilmesi ve haklarında yasal sürecin başlatılması ve son olarak toplum nezdinde oluşan kaygıları ortadan kaldırmak için gerekli önlemlerin belirlenmesi amacıyla Anayasa’mızın 98’inci, Türkiye Büyük Millet Meclisi İç Tüzüğü’nün 104’üncü ve 105’inci maddeleri gereğince Meclis araştırması açılması için gereğini saygılarımızla arz ederiz. 1) Mustafa Sezgin Tanrıkulu [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Malatya]] [[Erzincan]] [[İstanbul]] [[Gaziantep]] [[İzmir]] [[İstanbul]] [[Manisa]] [[Balıkesir]] [[Kocaeli]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Tunceli]] [[Hatay]] [[Aydın]] [[Burdur]] [[Balıkesir]] [[Kocaeli]] [[İstanbul]] [[Niğde]] [[İstanbul]] [[Antalya]] [[Samsun]] [[Ankara]] [[Hatay]] [[Hatay]] [[Mersin]] [[Çanakkale]] [[Aydın]] [[Afyonkarahisar]] Kişiler arasındaki haberleşme içeriklerinin hukuka aykırı biçimde tespiti, dinlenmesi ve kayda alınması veya kişilerin gizli yaşam alanına girerek veya başka suretle başkaları tarafından görülmesi mümkün olmayan bir özel yaşam olayının görüntülü veya sesli olarak saptanması ve kaydedilmesi, kimi zaman bunların çeşitli medya ortamlarında yayınlanması gibi suç teşkil eden faaliyetlerin nasıl ve hangi araçlar kullanılarak yapıldığının, bu araçların nasıl temin edildiğinin, bu araçların imal, ithal ve bulundurulması konusunda yasal bir kısıtlama bulunup bulunmadığının ve yaşanan bu sorunun çözümü amacıyla alınması gereken yasal, idari, istihbari ve diğer önlemlerin tespiti için Anayasa’mızın 98, İç Tüzük’ün 104 ve 105’inci maddeleri gereğince “Yasa dışı dinlemelerin ve teknolojik araçlarla özel hayatın gizliliğine yönelik ihlallerin tespiti, önlenmesi ve gerekli tedbirlerin alınması” konusunda bir Meclis araştırma komisyonu kurulmasını arz ve teklif ederiz. [[Giresun]] [[Kayseri]] [[İstanbul]] [[Adıyaman]] [[Kahramanmaraş]] [[Tokat]] [[İstanbul]] [[Kırıkkale]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Samsun]] [[Edirne]] [[Diyarbakır]] [[İstanbul]] [[Bolu]] [[Kayseri]] [[Bursa]] [[İstanbul]] [[Bartın]] [[Elâzığ]] [[Malatya]] [[Diyarbakır]] [[Yozgat]] [[Adana]] [[İstanbul]] [[Çankırı]] [[İstanbul]] [[Çorum]] [[Diyarbakır]] [[Ağrı]] [[Gaziantep]] [[Van]] [[Van]] [[Bursa]] [[Muğla]] [[Mersin]] [[Karabük]] [[Sakarya]] [[Rize]] [[Ağrı]] [[Mardin]] [[Kocaeli]] [[Denizli]] [[Burdur]] [[Sakarya]] [[Gaziantep]] [[Trabzon]] [[Niğde]] [[Şanlıurfa]] [[Sinop]] [[Kütahya]] [[İstanbul]] [[Aksaray]] [[Malatya]] [[Kocaeli]] [[Osmaniye]] [[Şanlıurfa]] [[Samsun]] [[Malatya]] [[Mardin]] [[İstanbul]] [[Hatay]] [[Erzurum]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Kastamonu]] [[İstanbul]] [[Kırşehir]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Denizli]] [[Çorum]] [[Siirt]] [[Bursa]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Denizli]] [[Elâzığ]] [[Kütahya]] [[Kütahya]] [[Samsun]] [[Ankara]] [[Kocaeli]] [[Balıkesir]] [[Şırnak]] [[Gaziantep]] [[İstanbul]] [[Gaziantep]] [[İstanbul]] [[Tekirdağ]] [[Gaziantep]] [[Gümüşhane]] [[Gaziantep]] [[Hatay]] [[Kahramanmaraş]] [[Hatay]] [[Ankara]] [[Giresun]] [[Elâzığ]] [[Isparta]] [[Kars]] [[Antalya]] [[İstanbul]] [[Rize]] [[Sakarya]] [[Manisa]] [[İzmir]] [[Balıkesir]] [[Batman]] [[Çankırı]] [[Erzurum]] [[Sivas]] [[Karaman]] [[Muğla]] [[Bursa]] [[Muş]] [[Sivas]] [[Nevşehir]] [[İstanbul]] [[Isparta]] [[Düzce]] [[Kahramanmaraş]] [[Kocaeli]] [[Bursa]] [[Düzce]] [[Eskişehir]] [[Antalya]] [[Adıyaman]] [[Elâzığ]] [[İstanbul]] [[Tekirdağ]] [[Uşak]] [[Giresun]] [[Denizli]] [[Bursa]] [[Kırşehir]] [[Eskişehir]] [[İzmir]] [[Konya]] [[Malatya]] Anayasa’mızda “kişinin hak ve ödevleri” başlığı altında, temel hak ve hürriyetlerin korunması amacıyla özel hayatın gizliliği ve haberleşme hürriyeti güvence altına alınmıştır. Anayasa’nın 20’nci maddesinde herkesin özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahip olduğu ve özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamayacağı, ayrıca 22’nci maddesinde, herkesin haberleşme hürriyetine sahip olduğu ve haberleşmenin gizliliğinin esas olduğu, millî güvenlik, kamu düzeni, suç işlenmesinin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlakın korunması veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması sebeplerinden biri veya birkaçına bağlı olarak usulünce verilmiş hâkim kararı olmadıkça yine bu sebeplere bağlı olarak gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde kanunla yetkili kılınmış mercisinin yazılı emri bulunmadıkça haberleşmenin engellenemeyeceği ve haberleşmenin gizliliğine dokunulamayacağı hususu anayasal güvence altına alınmıştır. Telekomünikasyon yoluyla iletişimin tespiti, dinlenmesi, kayda alınması ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesine ilişkin kararların hangi kurumlar tarafından hangi şartlarda alınabileceği, kararların hangi mahkemeler tarafından verilebileceği, kararların taşıması gereken zorunlu unsurların neler olduğu, bu kararların hangi kolluk birimlerince yerine getirileceği ve kayıtların kimlerin sorumluluğunda olduğu gibi hususlar ve bu hakların ihlali hâlinde uygulanacak cezai yaptırımlar mevzuatta ayrıntılı olarak belirlenmiştir. Konuya ilişkin mevzuat çerçevesinde, kişiler arasındaki haberleşme içeriklerinin hukuka aykırı biçimde tespiti, dinlenmesi ve kayda alınması suç olduğu gibi, kişilerin gizli yaşam alanına girerek veya başka suretle başkaları tarafından görülmesi mümkün olmayan bir özel yaşam olayının görüntülü veya sesli olarak saptanması ve kaydedilmesi de suçtur. Anayasa ve yasalarca güvence altına alınan bu temel haklara ve etkin cezai yaptırımlara rağmen kamuoyunda böcek, gizli kamera veya uzaktan dinleme sistemi gibi dünyadaki teknik gelişmelerin bu konuda sağladığı yasal olmayan tüm yöntemleri kullanarak kişiler arasındaki konuşmaların dinlendiği, kayda alındığı ve bu kayıtların kimi zaman basın yayın yoluyla hukuka aykırı bir şekilde kullanıldığı yönünde kamuoyunda bir algı oluştuğu gözlemlenmektedir. Bu bağlamda yasa dışı dinlemelerin hangi araçlar kullanılarak yapıldığının, bu araçların nasıl temin edildiğinin, bu araçların imali, ithali ve bulundurulması konusunda yasal düzenlemelerin gözden geçirilmesi ve yaşanan bu sorunun çözümü amacıyla alınması gereken yasal, idari, istihbari ve diğer önlemlerin tespiti için Anayasa’mızın 98’inci, İç Tüzük’ün 104 ve 105’inci maddeleri gereğince "Yasa dışı dinlemelerin ve teknolojik araçlarla özel hayatın gizliliğine yönelik ihlallerin tespiti, önlenmesi ve gerekli tedbirlerin alınması" konusunda bir Meclis araştırma komisyonu kurulmasını arz ve teklif ederiz. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına "Gizli dinleme", "Teknik takip" adı ile bilinen, dinleme ve izleme gündemden düşmüyor. Bu gidişle gündemden düşecek gibi de gözükmüyor. İnsanların özel, siyasi, mesleki ve aile hayatları daima merak ve ilgi konusu olmuştur. Ancak bunun bir sınırının olduğu ve insanların, bu sınırı çizen yasalara ve uygulayıcılarına güvenmek istediği tartışmasız ortadadır. Hem yasal ve hem de yasa dışı dinleme ve izlemelere karşı, kişi hak ve hürriyetlerinin etkin bir şekilde korunmasının zamanı çoktan gelmiştir. Bu husus herkesin ortak sorunudur. Gizli dinleme ve izleme ile ilgili yürürlükteki hukuk kuralları tam olarak uygulanmalı, bu konuda yetersiz olan hukuk kuralları en kısa sürede giderilmelidir. Yıllardan beri süregelen ve en son olarak da Başbakan Sayın Recep Tayyip Erdoğan'ın kendi açıklamasıyla ortaya çıkan Başbakanın evinin altındaki çalışma ofisi ile Türkiye Büyük Millet Meclisindeki makam odasında gizli dinleme cihazları tespit edilmiştir. Bu konuda gerekli araştırmaların yapılması ve önlemlerin alınması için Anayasa’nın 98'inci, İç Tüzük’ün 104 ve 105'inci maddeleri uyarınca Meclis araştırması açılmasını arz ve teklif ederiz. [[Şırnak]] [[Iğdır]] [[Bingöl]] [[Muş]] [[Adana]] [[Ağrı]] [[Batman]] [[Bitlis]] [[Diyarbakır]] [[Diyarbakır]] [[Diyarbakır]] [[Hakkâri]] [[Hakkâri]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Kars]] [[Mardin]] [[Mersin]] [[Muş]] [[Şanlıurfa]] [[Van]] [[Van]] Yazılı ve görsel medyaya yansıyanlar bu konuda güvenlik ortamının sıfıra indiği, hiç kimsenin güvencesinin kalmadığı, her yapılanın da yapanın yanına kâr kaldığı bir uygulama hukuk devletini derinden yaralamaktadır. Yabancı ajanlar cirit atmakta, yerli iş birlikçiler üç kuruşa ülkenin sırlarını satmaktadır. Siyasi, sivil alan, ticaret, asker, polis, yargıda tedirginlik had safhaya ulaşmıştır. Mikro ses kayıt cihazları, dijital ses ve telefon kayıt cihazları, casus kalem, gözlük, anahtarlık kameralar, mikro kulaklıklar, dinleme sistemleri, GSM ortam dinleme, bilgisayardan dinleme, izleme, her türlü cihaz sokakta, İnternet üzerinden alışverişlerde ekmek peynir gibi rahatlıkla satılmakta ve alınabilmektedir. Bu tür cihazlarla tehdit, şantaj, kişilik haklarına saldırı, yasa dışı menfaat sağlama sıradan vaka hâline gelmiştir. Ceza yargılamasının en tartışılan delil türü olarak "gizli dinleme" kayıtları geçiyor, ortalık kasetlerden, ses kayıtlarından geçilmiyor. Gizli dinleme, kişilerin özel hayatları kapsamındaki bilgilere izinsiz erişerek onların özel hayat haklarını ihlal eden bir durumdur. Özel hayat hakkı ya da mahremiyet hakkı olarak isimlendirilen ve gizli dinleme ile ihlal edilen bu hak, gerek Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi gibi milletlerarası belgelerde gerekse de hemen hemen tüm ülkelerin anayasalarında, temel haklar kategorisine konulmuştur. Esasen gizli dinlemenin bir anayasal hak ihlali olduğu dolaylı olarak 1950 Avrupa Temel Özgürlüklerin ve İnsan Haklarının Korunması Sözleşmesi’nin 8’inci maddesinde, Türkiye'de Anayasa’nın 22’nci maddesinde belirtilmekte olup cezai müeyyidelerde TCK'nın 133 ve 140 maddelerinde belirtilmektedir. İnsanlığın ulaştığı evrensel gelişmişlik seviyesi ve bu seviyede beliren ortak akıl, bireyin özel hayatını ve iletişimini mutlak bir koruma altına almıştır. Bu koruma, sadece kuvvetli bir suç şüphesinin varlığı hâlinde, suçla bozulan toplumsal barış ve huzurun yeniden tesisi amacıyla, başka yoldan delil elde etme imkânı da yoksa ve hâkim tarafından karar verilmiş olması şartıyla askıya alınabilmektedir. Ortak akıl, toplumsal gelişme imkânın açık tutulması amacıyla, bireysel özgürlüklerin azami seviyede gerçekleştirilip, korunması gayesi arasındaki özel iletişimini dinleyen ya da kaydeden kişi, kim olursa olsun, hukuka uygun olarak verilmiş bir hâkim kararına dayanmıyorsa suç işlemektedir. Bu kişi veya kişilerin yaptığı kayıt delil olmayacağı gibi, bu suretle elde ettiği bilgiyi tanık olarak da beyan edemez, bu hususta verdiği beyan da mutlak olarak hukuka aykırıdır. Özel hayat hakkını koruyan ceza normları gözden geçirilmeli, bu suçların yaptırımları ağırlaştırılmalıdır. Bu çerçeveye, tümü ile hukuka aykırı olarak yapılan gizli dinlemeler, dinleme ve takipler sonucu elde edilen veri ve delillerin kötüye kullanılması, bunları yapan kamu görevlilerinin şikâyete bağlı olmaksızın daha ağır cezalarla cezalandırılmaları dâhil edilmelidir. İletişimin denetlenmesi kararları gizli olduğundan ve ilgilisi tarafından hemen itiraza konu edilemediğinden, bu tür kararların alınması ve uygulamaları sırasında somut olayın özellikleri karşısında yasal şartların bulunup bulunmadığı sıkı bir şekilde incelenmeli, iletişimin denetlenmesi kararlarında sadece soyut yasal dayanaklara değil, somut gerekçelere yer verilmeli, karar veren makam dışında konusunda uzman hâkimler tarafından yerine getirilmelidir. Tüm bu konuların araştırılması, yasal düzenlemelerin yapılması ve önlemlerin alınması için araştırma komisyonu kurulmasında yarar bulunmaktadır. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Muhaberatın, özel hayatın gizliliğini ortadan kaldıran ve açık bir insan hakkı ihlali teşkil eden ortam dinlemesi hususunda neler yapılabileceği ve mevcut sorunların gündeme taşınması amacıyla Anayasa’nın 98’inci, İç Tüzük’ün 104 ve 105’inci maddeleri gereğince Meclis Araştırması açılması için gereğini BDP Grubu adına arz ederiz. BDP Grup Başkanvekili BDP Grup Başkanvekili Kanuna aykırı biçimde yapılan ve adına ise ister önleme, ister adli, ister ortam dinlemesi densin, netice itibarıyla muhaberatın gizliliği esası ortadan kalkmış durumdadır. Son yıllarda hukuka aykırı dinlemeler artmış; bu durum, son birkaç yıldır tüm eleştiri ve hukuka aykırılığın giderilmesi adına yürütülen çabalara rağmen devam etmektedir. Önceleri Adalet Bakanlığı bu dinlemelerden haberdar olduklarını ve dinlemelerin hukuka uygun olduğunu belirtmişken, hâlihazırda durumun kontrolden çıktığı malumdur. Zira hâkim, savcılar ile siyasetçiler de ortam dinlemelerinin mağduru olmuş durumdadırlar. Oysa ceza yargılamasında hukuka uygun olmayan kanıtlar hükme esas alınamaz. Ceza Genel Kurulu 15/10/2002 gün ve 8-191/362 sayılı kararında "Demokratik bir hukuk devletinde delil elde etme, soruşturmanın temel amacı ve kolluğun görevi olmakla birlikte, bu amaç ve görev insan hakları ihlallerini meşrulaştırıcı ve hukuka aykırı davranmanın bir mazereti olamaz." görüşüyle hukuka aykırı kanıtları reddetmektedir. Yine Yargıtay Ceza Genel Kurulu 28/9/1999 gün ve 213/219 sayılı kararında da "Bir kanıt, yasa koyucunun öngördüğü koşullara göre elde edilmemişse, hükümde, bu kanıta dayanılamayacaktır." ifadesine yer vermiştir. Anayasa Mahkemesi de bir kararında "Bu kuralla, hukuka aykırı biçimde sağlanan delillerin hükümde göz önüne alınmaması amaçlandığından söz konusu delillerin üçüncü kişiler tarafından sağlanması hukuka aykırılığı ortadan kaldırmaz. Delilin elde ediliş biçimi, kişilerin Anayasa ile tanınmış haklarını ihlâl ediyorsa, onun hukuka aykırı olarak elde edildiğinin kabulü gerekir." hükmü ile kanuna aykırı delilin kabul edilemeyeceğini, kişi hak ve özgürlüklerinin bu itibarla ihlal edilemeyeceğini kaydetmiştir. Nitekim, Anayasa'nın 22’nci maddesi uyarınca kural olarak herkes haberleşme özgürlüğüne sahiptir ve haberleşmenin gizliliği esastır. Tarafı olduğumuz ve onaylamakla iç hukuk mevzuatına dâhil ettiğimiz Avrupa İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunması Sözleşmesi'nin 8’inci maddesinde de herkesin haberleşmesine saygı gösterilmesi hakkına sahip olduğu kurala bağlanmış, bu hakka bir kamu otoritesinin müdahalesinin ancak ulusal güvenlik, kamu emniyeti, ülkenin ekonomik refahı, dirlik ve düzenin korunması, suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlakın veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması için, demokratik bir toplumda gerekli olan ölçüde ve yasayla öngörülmüş olmak koşuluyla söz konusu olabileceği belirtilmiştir. Ancak ne var ki bazı hâllerde bu durumun birincil mağduru olan hâkim ve savcılar dahi gizli dinlemeler yolu ile edinilen bu delillere başvurmakta, yine bu deliller ışığında hukuka aykırı kararlara imza atabilmektedirler. Oysa Yargıtay kararlarında da belirtildiği üzere, delil elde etmek adına yapılan gizli dinleme insan hakları ihlallerini meşrulaştırıcı yahut hukuka aykırı davranmanın bir mazereti olamaz. Bu itibarla, eğer dava dosyası içinde bulunan telefon dinleme tutanaklarının "hukuka aykırı kanıt niteliğinde olduğu" anlaşıldığı vakit dosyadan çıkarılması gerekir. Fakat günümüzde gelinen noktada, haberleşmenin gizliliği esası bertaraf edilmiş; herkesin muhaberatı açık, gizli dinlemeler ise fiilen yasal duruma gelmiştir. Açıklamış olduğumuz üzere gelinen fazda temel kişi hak ve özgürlüklerinin en çok ihlal edildiği bu alana dair bir araştırma yapılarak yaşanan sorunların giderilmesi ve açık yasa ihlalinin önüne geçilerek hukuka olan güvenin yeniden tesisi adına bir komisyon kurularak inceleme yapılması gereklilik arz etmektedir. Bilgilerinize sunulmuştur. Şimdi, okuttuğum Meclis araştırma önergelerinin alınan karar gereğince birlikte yapılacak ön görüşmelerine başlıyoruz. İç Tüzük’ümüze göre, Meclis araştırması açılıp açılmaması hususunda sırasıyla Hükûmete, siyasi parti gruplarına ve önergelerdeki birinci imza sahibine veya onların göstereceği bir diğer imza sahibine söz verilecektir. Konuşma süreleri Hükûmet ve gruplar için yirmişer dakika, önerge sahipleri için onar dakikadır. Şimdi, söz alan sayın üyelerin isimlerini okuyorum: Hükûmet adına Binali Yıldırım, Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanı. Gruplar adına: Barış ve Demokrasi Partisi Grubu adına Hasip Kaplan, Şırnak Milletvekili; Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına Faruk Bal, Konya Milletvekili; Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına Rıza Türmen, İzmir Milletvekili; AK PARTİ Grubu adına Yılmaz Tunç, Bartın Milletvekili. Önerge sahipleri: Namık Havutça, Balıkesir Milletvekili, Süleyman Nevzat Korkmaz, Isparta Milletvekili; Ali Özgündüz, İstanbul Milletvekili; Zeyid Aslan, Tokat Milletvekili ve Abdullah Levent Tüzel, İstanbul Milletvekili. Şimdi, ilk söz, Hükûmet adına Sayın Binali Yıldırım, Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanı’nın. [[AK PARTİ sıralarından alkışlar]] Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; dinlemelerin, özellikle yasa dışı dinlemelerin önlenmesine yönelik konunun yüce Meclisin gündemine gelmiş olması çok önemli ve takdire şayandır. Teknolojinin süratle gelişmesiyle birlikte, haberleşmenin sanal ortamda giderek sesli ve görüntülü veya yazılı şekilde yapılıyor olması toplumda dinlenme kuşkularını, endişelerini de beraberinde getirmektedir. Bu olgu sadece Türkiye için geçerli olmayıp teknolojinin ilerlediği gelişmiş Batı ülkelerinde bile aynı şekilde mevcuttur. Dolayısıyla, özellikle yasa dışı dinlemelerle mücadele edilmesi konusunda yüce Meclisin oluşturacağı bu araştırma komisyonu şüphesiz önemli bilgilere erişecektir ve bu bilgiler bu konuda alınması gereken her türlü tedbir için önemli bir referans oluşturacaktır. Yasa dışı dinlemelere geçmeden önce, izninizle dinlemeler konusunda ülkemizde mevcut mevzuatın neler olduğunu ifade etmek istiyorum. Türkiye’de iletişime müdahaleyle ilgili olarak ilk düzenleme 1999 yılında yapılmıştır. 99’da Terörle Mücadele Kanunu, 4422 sayılı Kanun’da yapılan değişiklikle iletişimin dinlenmesine imkân sağlanmıştır. Ancak yeni Ceza Muhakemesi Kanunu (CMK) yürürlüğe girdikten sonra 5320 sayılı Kanun’la 4422 sayılı Terörle Mücadele Kanunu geçersiz hâle gelmiş ve Türkiye’de iletişimin dinlenmesi konusu tekrar mevzuat dışına çıkmıştır. 5397 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile dinleme faaliyetlerinin tek bir merkezî, idari yapı tarafından gerçekleştirilmesi amacıyla Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı kurulmuş ve TİB adı altında idari bir birim ihdas edilmiş ve bu birim de Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumuna bağlanmıştır. 5397 sayılı TİB’in kuruluşu dışında, 2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu, 2803 sayılı Jandarma Teşkilat, Görev ve Yetkileri Kanunu ile 2937 sayılı Devlet İstihbarat Hizmetleri ve Millî İstihbarat Teşkilatı Kanunu’nun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış, kolluk ve istihbarat kurumlarına iletişimin TİB üzerinden dinlenmesi konusunda yetkiler verilmiştir. Telekomünikasyon yoluyla yapılan iletişimin tespiti, dinlenmesi, sinyal bilgilerinin değerlendirilmesi ve kayda alınmasına dair usul ve esaslarla Telekomünikasyon İletişim Başkanlığının kuruluş, görev ve yetkileri hakkındaki ikincil mevzuat düzenlenerek bu başkanlık 2006 yılı içerisinde faaliyete geçmiştir. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; vatandaşların haberleşme hürriyeti Anayasa’nın 22’nci maddesi ile güvence altına alınmıştır. Ayrıca, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 8’inci maddesi de bu yönde düzenleme yapmış ve yasa dışı dinlemenin önüne geçmek için hükümler koymuştur. Bu düzenlemelerin her ikisinde de “kişilerin özel hayatının, iletişim bilgilerinin güvence altında olması” hükmüne yer verilmiş, bunun ihlali hâlinde cezalar öngörülmüştür. Türk Ceza Kanunu’nda da bu yönde hükümler mevcuttur. Ancak buna rağmen toplumda “dinleniyorum” endişesi sona ermiş değildir. Bugün ülkemizde hemen hemen herkes bu endişeyi yaşamaktadır. Bunun ortadan kaldırılması ve haberleşme hürriyetinin önündeki bütün engellerin yok edilmesi hukuk devletinin en önde gelen görevlerinden biridir. Peki, bu noktaya neden geldik, oraya biraz bakmak lazım. Az önce ifade ettim, Türkiye’de 2006’dan önce, TİB’in kurulmasından önce, dinlemelerde tamamen bir keyfîlik hâkimdi. Yasal dinlemeler bile, istihbarat kuruluşları veya herhangi bir kurum tarafından rahatlıkla yapılabiliyor, dinlemeye esas konuların dışına dahi çıkılarak bu dinlemeler insanların mağduriyetine sebep olabiliyordu. İşte 2006’da yapılan düzenleme çok net bir sınır getirdi. Bu sınır nedir? Üç kuruluş: Polis, jandarma ve istihbarat. Bütün ülkelerde de böyledir. İstihbarat kurumları yabancı ülkelerde istihbarat faaliyetleri yapmak için dinleme gerçekleştirirler, ülkenin güvenliği için, ülkeyle ilgili herhangi bir yasa dışı oluşumun veya faaliyetin varlığını takip etmek ve bunu idareyle, icrayla paylaşmak istihbarat kuruluşlarının en önde gelen görevidir. Aynı şekilde, polis ve jandarma da asayişle ilgili olarak veya suçu önlemeye yönelik veya terörle mücadeleye yönelik dinleme faaliyetlerini yasalar çerçevesinde yerine getirebilmektedir. TİB’in kurulmasından önceki döneme baktığımızda burada ciddi suistimalların olduğuna, dinlemelerin amacı dışına çoğu kere çıktığına şahit olduk. İşte bu yüzden bu dinlemelerin izin verme mekanizmasında bir değişikliğe gidildi, bu değişiklik şudur: Dinlemeye yetkili olan kurumların talepleri Telekomünikasyon İletişim Başkanlığına gelecek, Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı da bu taleplerin hukuka uygun olup olmadığını tespit edecek, eğer uygun bulursa dinlenmesine izin verecek yani uç verecek. Bu şekilde uygulamalara baktığımızda, kanunun yürürlüğe girdiği tarihten bu tarafa geçen süre içerisinde Telekomünikasyon İletişim Başkanlığına gelen dinleme taleplerinin 25.000 kadarı geri çevrilmiştir; talepler yerinde görülmemiş, reddedilmiş ve iade edilmiştir. Bu önemli bir gelişmedir. Yine bu Kanun’la birlikte yaptığımız önemli bir değişiklik de şudur: Burada, yasa dışı dinlemelerle elde edilen bilgiler, belgeler, veriler asla ve asla delil olarak kullanılamaz, kullanılması hâlinde de ağır cezaları var Türk Ceza Kanunu’na göre. Yine, Türk Ceza Kanunu’nda yapılan en son değişiklikle, bu Parlamentoda yapılan değişiklikle, buradaki dinlemelerin cezası yüzde 50 oranında artırılmıştır. En son 2012’de yapılan değişiklikle, bu şekilde, yasa dışı dinlemelerin cezası da Türk Ceza Kanunu’nda artırılmıştır. 6352 sayılı, 2 Temmuz 2012’de çıkarılan Kanun, İnternet ortamında bu dinlemelerin yayılmasıyla ilgili cezalarda artırıma gitmiştir. Sonuç olarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu, 5397 sayılı Kanun’la telekomünikasyon yoluyla iletişimin denetlenmesi yasal bir güvenceye kavuşturulmuş ve bu faaliyetlerin tek merkezden yürütülmesi, dağınık istihbarat veya delil araştırma nedenleriyle veya gerekçeleriyle yapılan münferit dinlemelerin önüne geçilmiştir. Özellikle ortam dinlemesi, İnternet üzerinde kişilerin özel hayatına yönelik bilgilerin veya görüntülerin yayınlanması veya farklı elektronik araçlar kullanarak dinleme toplumda en fazla endişe kaynağı olan yasa dışı dinlemelerdir. Bu dinlemelere yönelik alınacak tedbirler, mutlaka bu araştırma komisyonunun konusunu teşkil edecektir. Bilinmesi gereken bir şey var: Türkiye bu amaca yönelik bir başka adımı da atmıştır. Geçen yıl Avrupa Komisyonu Siber Suçlar Sözleşmesi’ni ülkemiz imzalamak suretiyle İnternet ortamında işlenebilecek suçlara karşı ortak hareket etme mekanizmasına dâhil olmuştur. Bunun anlamı şudur: 49 ülke bu anlaşmayı imzalanmıştır. Bu anlaşmanın imzalanmasıyla birlikte de dolayısıyla 49 ülkeyle Türkiye “adli yardım anlaşması” imzalamış oluyor ve bu şekilde yapılanmayla yedi gün yirmi dört saat bilişim merkezlerinde haberleşme oluyor. Bu haberleşmeyle anında buna müdahale ediliyor. İnternet’te yasa dışı bir faaliyet, kişilik haklarına yönelik, özel hayata yönelik bir faaliyetle yasal mücadelenin zaman bakımından zorluğu aşikârdır. Bir anda bir görüntünün veya bir haberin binlerce, yüz binlerce, milyonlarca insana ulaşması gayet kolaydır birkaç dakika içerisinde. Dolayısıyla, burada alacağınız tedbirlerin, yasal tedbirlerin, hâkim kararının, savcı kararının en iyi şartlarda, bir günde yerine getirilmesinin mümkün olduğunu düşünürsek bu mücadelede daha farklı yöntemlerin geliştirilmesi kaçınılmazdır. İşte o yüzden Avrupa Konseyi Siber Suçlar Sözleşmesi bir araçtır. Burası, TİB’le ve bilişimle ilgili uygulayıcı birimlerle sürekli temas hâlinde olacak, bu ve buna benzer olaylara müdahale etme imkânı bulacaktır. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; bu konuda düzenlemeler yapılırken esas aldığımız ilke şudur: Dinlemek istisna, haberleşme esastır. Yani gerek suçla mücadele gerekse suçla ilgili başkaca elde imkân yoksa, delil bulmak gerekiyorsa veya terörle mücadele konusunda bir çalışmamız varsa, burada, dinleme, izleme, sinyal takip etme en önce akla gelen bir konu olmamalıdır. Haberleşme özgürlüğü anayasal teminat altındadır, kişilerin özel hayatı anayasal teminat altındadır. Dolayısıyla, buna aykırı hareket edenler mevcut mevzuat çerçevesinde gerekli cezalandırmayı mutlaka görmelidir, görecektir. Bu konuda kanunlarımız açıktır. Uygulamada yaşadığımız sorunlar olduğu bir gerçektir. Dinlemeden şikâyet edenlerin bir üst mahkemeye de müracaat etmediği maalesef bilinen bir gerçektir. Bütün bu konular…
Haberi olmuyor ki Sayın Bakan, haberi olmuyor dinlendiğinden. ULAŞTIRMA, DENİZCİLİK VE HABERLEŞME BAKANI BİNALİ YILDIRIM (Devamla) – Haberi olduktan sonra da şikâyetçi olan yok, burası enteresan. Bu da tabii anlaşılabilir bir şey çünkü uzun bir süre alıyor, sonuç almak uzun bir süre alıyor ve tekrar vatandaş davacı olduğu zaman, bu konular tekrar aleni hâle geliyor, tekrar, bir daha bir mağduriyet yaşanıyor. O bakımdan, bu araştırma komisyonunun yapacağı çalışmaların bundan sonraki düzenlemeler için de önemli bir fırsat olacağını düşünüyorum ve bu önergeye Hükûmet olarak biz de gereken desteği veriyoruz. Bütün parti gruplarına; AK PARTİ, Cumhuriyet Halk Partisi, Milliyetçi Hareket Partisi ve Barış ve Demokrasi Partisi gruplarına, toplumun önemle üzerinde durduğu bu konuda gösterdikleri hassasiyete ayrıca teşekkür ediyorum. Çalışmanın ülkemize, milletimize, insanımızın endişelerini gidermeye katkı sağlaması dileklerimle yüce Meclisi saygılarımla selamlıyorum.
Barış ve Demokrasi Partisi Grubu adına söz isteyen Hasip Kaplan, Şırnak Milletvekili.
Gerçekten, gizli dinlemeyle, telefon dinlemeyle, ortam dinlemeyle, teknik dinlemeyle ve çok yönlü dinlemelerle ilgili, 2007 yılında seçildiğimizde, Meclise geldiğimizde ilk yaptığımız işlerden biri bu araştırma önergesini vermek oldu. Mecliste dört grup bulunuyordu ve bu konuda ilk araştırma önergesini veren bir grup olduğumuzu buradan ifade edelim. Tabii ki Türkiye bir hukuk devleti. Türkiye, Avrupa Birliği sürecinde, müzakere sürecinde bir ülke olarak ulusal yasalarında ve bağlı olduğu uluslararası sözleşmeler uyarınca ulusal üstü sözleşmeler ve gelişen teknik karşısında nasıl bir noktadadır, vahameti açısından bunu bir kez daha sizlerle paylaşmak istiyorum. Bugün dört parti grubunun da benzer bir araştırma önergesi vermesi, Sayın Bakanın demin açıkladığı, Hükûmetin de destekliyor olabilmesi için maalesef, 2007-2012, beş yıl geçti. Sayın Başbakanın ofisinde ve Meclisteki odasında da böcek bulunmak suretiyle, üstelik gelişmiş böceklerden bulunması nedeniyle böyle bir ihtiyaç hasıl oldu. Bizim daha önceki yasama faaliyetleri çalışmalarında verdiğimiz bilişim hukukuyla ilgili, bütün maddelerle ilgili kanun teklifimiz vardı. Bu kanun teklifimizin önemli bir kısmı, haberleşme gizliliğinin ihlalinden, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınmasından özel hayatın gizliliğine; kişisel verilerin kaydedilmesine, verileri hukuka aykırı olarak verme ve ele geçirme suçlarına, nitelikli ihlallere, şikâyet ve tüzel kişilere kadar getirdiğimiz teklifler yakın zamanda Üçüncü Yargı Paketi içinde yer aldı ve yasalaştı. Şu an geldiğimiz vahim noktayı şöyle izah etmek istiyorum: Gizli dinleme, telekulak, haberleşmenin kişilik haklarını ihlali gibi konular öylesine bir noktaya geldi ki herkes bundan şikâyet eder bir noktaya geldi. İsterseniz adına “çete”, “gladio”, “derin devlet” veya “kontrgerilla” deyin, ne derseniz deyin, yasa dışı organize suç örgütleri… Yine teknoloji, bilişim, uydu yayınları derken cep telefonlarından “böcek” diye tabir edilen dinleme cihazlarına, lazer ışınlarından çanaklara, SMS’lerden e-maillere, İnternet üzerinden normal yaşamda hayatın her alanına giren gizli dinlemeyi en çok suç çeteleri, dedektifler, rakip şirketler, siyasi muhalifler, hemen hemen herkes ilgi alanı içinde görmektedir. Gizli kaydı olan en üst düzeyli askerî görüşmeler, uluslararası görüşmeler önceden sosyal medyaya düşmektedir. Yazılı ve görsel medyaya yansıyanlar, bu konuda güvenlik ortamının sıfıra indiği, hiç kimsenin güvencesinin kalmadığı, her yapılanın da yapanın yanına kâr kaldığı bir uygulama hukuk devletini derinden yaralamaktadır. Yabancı ajanlar cirit atıyor, yerli iş birlikçiler üç kuruşa ülkenin sırlarını satıyor, aleyhte sahte deliller üretiliyor, özel yetkili polisler, özel savcılar, özel yetkili mahkemeler sadece dinleme üzerinden, olağanüstü, yargıyı şekillendirerek adaleti yanıltıyor ve bunu çok da sıkça kullanıyor. Öyle bir noktaya geliyor ki mahkeme kararları bir ay süreyle sınırsız olarak şehirlerde ve metropollerde verilebiliyor ve maalesef yargı da buna alet oluyor. Mikro ses kayıt cihazlarından dijital ses ve telefon kayıt cihazlarına, casus kalemlerden gözlük, anahtarlık, kameralar, mikro kulaklıklar, dinleme sistemlerine, GSM ortam dinlemeden bilgisayar dinlemeye, yine kameralar, mikro kulaklıklar, dinleme sistemleri, GSM ortam izleme, her türlü cihaz inanın sokakta, İnternet üzerinden, Google’a girin, 49 liradan başlayan fiyatlarla açık açık satılıyor, açık satılıyor. Girin bilgisayarlarınıza, istediğiniz dinleme cihazlarının açık açık satıldığını, hatta eve teslim gönderildiğini görürsünüz. Kimsenin de bunu izlediği, takip ettiği yok. Ceza yargılamasının en tartışılan delil türü olarak, gizli dinleme kayıtlarından torba iddianameler, kesyapıştır iddianameler tamamen gizli dinleme üzerinden oluşturulmaya başlandı. Hatta o kadar ki, yargı mensupları, Anayasa Mahkemesinin en üst yargı mensupları bile dinlemeden şikâyetçi ve bu dinlemeler yargıya intikal etti biliyorsunuz yakın zamanda. Sonra, yürütme bu konuda şikâyet etti. Başbakanın odasında bulundu. Yasama ise, bizler, hepimiz zaten dinleniyoruz ve seçim döneminde yansıyan kasetlerin, dinlemelerin, izlemelerin, görüntülerin etik, ahlaki yanı bir yana, yasal müeyyidesi açısından da bugüne kadar hiçbir tespitin yapılmaması çok daha vahim bir durum yaratıyor. Böyle olunca ne kişilerin özel hayatı kalıyor ne haberleşme özgürlüğü kalıyor ne kişilik hakları kalıyor ne normal bir yaşam kalıyor ne Türk Ceza Kanunu’ndaki müeyyideler etkili oluyor ne Ceza Muhakemesi Kanunu’ndaki usullere uyuluyor ve giderayak, gerçekten, bütün Türkiye’yi şu an derinden etkileyen gizli dinleme olaylarına Meclisin ortak bir çözüm, ortak bir akıl bulması, ortaklaşması bir zaruret hâline geliyor. Bugün bu dört grubun ortak önergesiyle -bu hususun- kurulacağı anlaşılıyor böyle bir araştırma komisyonunun ve ben çok açık söylüyorum, çok geç kalınmış bir adım bu. Bakmayın, Anayasa’da yazılıyor haberleşme hürriyeti, onun dışında, kişilik haklarıyla ilgili hükümler, yine diğer parti grup önergelerinde de dikkat ediyorum, aynı bizim bahsettiğimiz konuda yer almalar var. Böyle olunca şöyle bir sorunla karşı karşıya kalıyoruz ve kendi kendimizi sorgulamak zorundayız: Sadece anayasa, yasalar, bunu, hukukunu yapmış ama uygulanmıyor. İşlemeyen bir durum var yani işlemeyen yasalar, işlemeyen bir hukuk var ve maalesef yargı kokmuş, tuz kokmuş. Tuz kokunca yargı bunun müeyyidesini, yargılamasını nasıl yapacak? Çünkü yargı bu işin içinde; yargı bu kirli delili, bu kirli dinlemeleri tek delil olarak kullanıyor, soruşturmaya gizlilik kararı veriyor, gizli tanık koyuyor; gizli delil olarak da bu gizli dinlemelerle Türkiye’de adalet yönlendirilmeye çalışılıyor. Anayasa’nın 12’nci maddesindeki, her kişinin “…bağlı, dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez” hakları, temel hak ve hürriyetler paspas ediliyor, 22’nci maddesindeki “haberleşme hürriyeti” ayaklar altına alınıyor, “özel hayatın gizliliği” ortadan kaldırılıyor, ulusal üstü hukukta Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 8’inci maddesindeki “kişilik hakları” ortadan kaldırılıyor, Türk Ceza Kanunu’ndaki bütün hükümler ayaklar altına alınıyor. Terörle Mücadele Kanunu’na dayanarak Silivri’de, KCK davalarında, olağanüstü davalarda, en son avukatlara, Çağdaş Hukukçular Derneğinin avukatlarına yönelen operasyonlarda hep aynı delil türüyle maalesef karşı karşıya kalıyoruz. Durum böyleyken… Şöyle bir durumla karşı karşıyayız: Madem ulusal hukuk buna karşı, niye caydırıcı olamıyor? İkincisi: Ulusal üstü hukuk madem buna karşı, neden bunun önlemini alamıyor? Birkaç saptama yapmak istiyoruz bu konuda. En başta, “Bunu kim kullanıyor yani gizli dinlemeyi kim yapıyor?” sorusuna cevap aramamız lazım. En başta istihbarat örgütleri yani casus faaliyetleri, arkasından -bu, Türkiye’de daha önce dağınıktı, Sayın Bakan da söyledi- JİTEM, jandarma istihbaratı, Genelkurmay istihbaratı, emniyet istihbaratı, Millî İstihbarat -MİT- böyle değişik dinlemeler vardı, onlar da birbirini dinliyordu. Gerçi, şimdi, merkezîleştirildiği söyleniyor ama anlaşılıyor ki hâlâ bu alışkanlık biraz sürüyor gibi gözüküyor. Uygulamalar bunu gösteriyor. Terörle Mücadele Kanunu ile organize suçlarla ilgili düzenlemeler bu piyasaya talebi artırdı, yani gizli dinleme cihazlarının alım satım piyasasını da yükseltti. Özel yetkili mahkemeler bu alanda ciddi bir iş yapmaya başladılar. Özel yetkili mahkemeler, hiçbir partinin, hükûmetin gözünün yaşına bakmadı. Sağ-sol, farklı koalisyonlar dâhil hepsini izledi, hepsi hakkında da gereğinde gizli servislerden yararlandı. Medya istihbaratından mafya istihbaratına, darbecilerden çetecilere, sermaye şirketlerinin ticaret ve rekabetinden magazin izlemeye kadar, bakın, buralardan özel güvenliğe, karısını, kocasını izleyen özel dedektiflik bürolarından tutun, herkes bu ülkede çok rahatlıkla dinleme yapıyor. “Kim dinleniyor?” dedik, yargı “Hepimiz dinleniyoruz.” diyor, yürütme “Dinleniyoruz.” diyor; yasama, Meclis “Dinleniyoruz.” diyor, Genelkurmay “Dinleniyoruz.” diyor, sivil toplum kurumları “Dinleniyoruz.” diyor ve tabii ki vatandaş “Ayrımsız hepimiz dinleniyoruz.” diyor ve özel yetkili mahkemelerin sicili burada çok perişan bir vaziyette ortaya çıkıyor. Bu özel yetkili mahkemelerin Meclis tarafından kapatılması isabetli olmuştur ama ellerindeki davaya bakın demesi en yanlış karar olmuştur. Bu mahkemeleri derhâl kapatıp, bu usulsüz dinlemelerin prim görmesini önlemek gerekiyor. Kişilik hakları, hukuk, adalet yara alırken soruyorum, bunca kurumu dinlenen bir ülke bağımsız olabilir mi? Böyle dinlenen bir ülkenin bağımsız olması mümkün mü? Maalesef, değil. Peki, bizde TÜBİTAK ne yapıyor? TÜBİTAK’a mahkeme bir dosya gönderiyor bir sene onun cevabını gönderemiyor. AR-GE’ye, bu Meclis döneminde, bir de 23’üncü Dönemde dünyanın parasını ayırdık, yüzde 20 oranında artırdık. Bu dinlemelerle ilgili bir tane telefon geliştirdiler -Mecliste sergilendi, o telefonu izlemişsinizdir- o telefonun dinlenmemesi için karşı taraftakinde de aynı telefonun olması gerekiyor, ilkel bir telefon sistemi çıktı ortaya. Şimdi, dinlemenin, izlemenin, gözlemenin yöntemleri o kadar çok fazla ki şu an elinizde bulunan bir anahtarlık, gözlüğünüz, kulaklığınız, kaleminiz, düğmeleriniz, çantanız, kol düğmeleriniz, saatiniz hepsi bir dinleme, bir izleme, bir kayıt cihazı olabilir; bu kadar yaygın, bu kadar piyasada… “Le passe de passe”, bırakın yapsınlar, bırakın geçsinler denilmiş. Bir hukuk devletinde bu kadar serbest bir piyasa uygulanırsa gizli dinlemede Başbakanı da böcek bulur, sıradan vatandaşı da bulur. Bakın, önce böcek cihazı satıyorlar, sonra böcek tespit cihazı piyasasını harekete geçiriyorlar. Frekans analizleri var tarama arama yapılıyor. Lazerli dinleme sistemleri ayrı, dijital olan ayrı, ortam dinleme ayrı. Dinleme biçimlerinde, SIM kart, fihrist, çanta, abajur, mouse, bilgisayar mouse’u, duvardaki tablolar, lambalar, avizeler, bütün bunlar dinleme için birer araç gereç. Peki, bu dinleme bu kadar yaygın, bu kadar herkes yapıyor da bu Meclis bir önlem alamıyor mu? Vallahi, bu piyasadaki satılanları izlerseniz, takip ederseniz, kim alıyor, kim satıyor, yapan da belli olur, uygulayan da belli olur. Bu çok basit, zor değil yani bu araç gereçlerin satımı, izlenimi, denetimi sağlanırsa. Şimdi, derler ki: “Dünyanın en büyük global kulağı, büyük kulak NSA’da.” Yani bu Echelon, dünyanın en büyük telekulağı. “Dijital Kale” diye bir roman vardı, orada anlatılır nasıl izlendiği. Deniliyor ki: “Burada dünyanın bütün elektronik haberleşmeleri izleniliyor, kaydediliyor.” Yani telefon, SMS, posta, bütün bunlar kaydediliyor. Tabii, NSA’nın (Ulusal Güvenlik Ajansı) yanında FBI (Federal Araştırma Bürosu), CIA ve sistem çatışmaları başlıyor. İşte Çin, Almanya, Fransa’da, biliyorsunuz “Amerika’nın Microsoft ürünlerini -bir ara- Blackberry telefonları meclislerde kullanmayalım.” gibi şeyler yapıldı. Bize dokunmadığı için biz de ilk geldiğimiz sene baktık Blackberry Mecliste dağıtılıyor, bunun esprisi yapıldı… Bu sefer, Linux işletim sisteminin kullanılması gibi bir durum ortaya çıktı. Peki, dinlemenin, izlemenin yöntemleri yakın dönemde ne kadar değişti? Çok uzağa gitmeyelim, soğuk savaştan bu yana birkaç örnek vereyim. Bu 1972 Watergate skandalı biliyorsunuz, ABD’de dinlemenin en çok… 1974’te Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde kurulan istasyonla Orta Doğu’nun tamamı izlenip dinlenmiş. Yine, “NASA’nın Signet ağı” diye tabir ediliyor, Türkiye’deki görevli bütün diplomatlar dinlenmiş. Radarlarımız bol, NATO üslerimiz çok bu ülkede. Patriotlar da geldi maşallah, Patriotlar da bu tür kayıt dinleme sistemleriyle yakın bağlantısı olan şeyler. Sadece dinlemenin maliyetinin 5 milyar dolar gözetleme endüstrisi olduğunu söyleyeyim. Casusluk sistemi Wikileaks’in kurucusu Julian Assange “Hepimiz izleniyoruz.” demişti, o iddiada bulunmuştu. Evet, herkes dinleniyor ama Türkiye’deki gibi pervasızca herkes dinlenmiyor. Hele yargıda, adalette pervasızca dinlenip insanlara bu kadar ceza, eza çektirilmiyor arkadaşlar. Bu Meclisin yapacağı çok önemli işler var, hayırlı olmasını temenni ediyoruz grup adına. Hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına söz isteyen Faruk Bal, Konya Milletvekili.
Değerli milletvekilleri, insan eşref-i mahlûkat olarak yaratılmıştır. İnsanın yaradılış fıtratında şeref ve haysiyet fıtratından gelmektedir. Şeref ve haysiyet diğer yaratıklara göre sadece insana bağışlanmıştır. Şeref ve haysiyetin ilgi duyduğu, ilgili olduğu iki tane alan vardır hukukta; bunlar da özel hayat, bir diğer ifadeyle özel hayatın gizliliği, haberleşme hürriyeti, bir diğer ifadeyle haberleşme hürriyetinin gizliliği. İnsanlık, tarihi boyunca bu iki değeri, kendisine yaradılış fıtratından verilen o şeref ve haysiyeti koruyabilmek için mücadele etmiş. Neticede, özel hayat ve haberleşme hürriyetinin korunması evrensel değerlere yansımıştır. Diğer taraftan, bütün ülkelerin anayasasında olduğu gibi bizim Anayasa’mızda da bu iki kavram korunmaya gayret edilmiş ve mevzuatımıza da gerek Ceza Muhakemesi Kanunu’na gerekse Ceza Kanunu’na bununla ilgili hükümler konulmuştur. Son olarak da yeni anayasa çalışmalarında bütün temel hak ve hürriyetlerin insan şeref ve haysiyeti üzerine oturtulması, böyle bir perspektiften anayasa yapılması dört siyasi partinin Uzlaşma Komisyonunda kabul ettiği temel değer olarak alınmıştır. Bu derecede önemli olan, bu derecede evrensel değerlere yansımış, anayasalara, mevzuatımıza yansımış olan, insanın şeref ve haysiyetiyle ilgisi bulunan özel hayatın ve haberleşme hürriyetinin gizliliği maalesef sokaklarda satılan 25-30 liralık aletlerle heder edilir bir noktaya gelmiştir. O zaman Türkiye Büyük Millet Meclisi olarak buna bir çare bulabilmek amacıyla dört partinin vermiş olduğu önergenin kabulüyle bu konunun enine boyuna konuşulması gerekmektedir. Milliyetçi Hareket Partisi olarak biz, özel hayatın gizliliği ve haberleşme hürriyetinin korunabilmesi ekseninde iki temel noktada araştırma yapılmasını öneriyoruz: Bunlardan bir tanesi, kamu gücünü ve kamu kaynaklarını kullanarak, kamu yetkisini aşarak insanların özel hayatına giren ve haberleşme hürriyetini -yetkilerini suiistimal etmek suretiyle- ihlal edenlerin araştırılması, soruşturulması, diğeri ise oluşturulan çeteler marifetiyle yasa dışı dinlemelerin tespiti; bu temel iki insanlık değerini ihlal edenlerin hakkında alınacak önlemlerin geliştirilmesi. Değerli arkadaşlarım, mesele vahim bir vaziyettedir. Vahametini ifade etmek üzere önemli gördüğüm iki hususu sizlerle paylaşmak istiyorum: Bundan bir tanesi, özel hayatın gizliliği ve haberleşme hürriyetinin ihlali ile ilgili yapılmış bir ankette vatandaşlarımızın yüzde 71,6’sı bizzat kendisinin telefonunun dinlenildiğine inanmaktadır, böyle bir algı vardır. Bu demektir ki 75 milyonluk Türkiye’de özel telefon kullanan insanlarımızın yüzde 71’i böyle bir kaygı içerisindedir ve bu kaygı çok vahimdir. Diğer taraftan, bir köşe yazarının feryadını sizlerle paylaşmak istiyorum. Bu sayın köşe yazarı köşesinde feryat ediyor, diyor ki: “Sen veya siz sevgili arkadaşlar, okurlarım okumayanlarım, tanıdıklarım tanımadıklarım, bürokratlar, siyasetçiler, sporcular, ünlüler, ünsüzler, kadınlar, erkekler, büyükler, küçükler, güçlüler, güçsüzler hepiniz dinleniyorsunuz.” Ve ekliyor “Hayasız kulağın dostu olmaz. Dinleyen hayasız kulağın, kimi ne zaman dinleyeceği belli olmaz; kör kurşun gibidir nereden çıkacağı belli olmaz.” İşte bu hayasız kulak, bu sayın köşe yazarının güzelce tanımladığı hayasız kulak Türkiye’de kimleri dinlemedi. Sadece basına yansıyanları biliyoruz, yansımayanları bilmiyoruz. Özel şahıslar dinlendi, ilgili ilgisiz özel ihtilafı olan insanlar birbirlerini dinlettiler, sanatçılar dinlendi, sporcular dinlendi, isimlerini elbette ki söylemeyeceğim. Yargının içerisinde İstanbul Başsavcısı dinlendi. Kim dinletti? Emrindeki, onun adına görev yapan savcı, başsavcısını dinletti. Ankara Başsavcısı dinlendi. Kim dinletti? Onun emrinde, onun adına görev yapan savcı dinletti. Adliye santrali dinlendi, Yargıtay santrali dinlendi, Yargıtayın değerli üyeleri dinlendi, Anayasa Mahkemesinin üyeleri dinlendi, Danıştay Başkanı dinlendi, hâkimler dinlendi, savcılar dinlendi. Bunlar yasal dinleme çerçevesi içerisinde dinlenenlerdir deniliyor ancak yasal düzenlemenin de gayriyasallığına örnek olan, olumsuz birer, hukuk tarihimize geçmiş ibret vesikalarıdır. Değerli arkadaşlarım, Sayın Bakan biraz önce anlattı, düzenlemeler yapıldı vesaire. O düzenlemelerden bir tanesi de işte, bu hukuksuzluğu, bu, insan şeref ve haysiyetini rencide eden, haberleşme hürriyetini ve kişinin özel alanını tahkir eden, tahrip eden dinlemeler Adalet ve Kalkınma Partisinin çıkardığı yönetmeliklerle yapıldı. Bunlardan bir tanesi de Teftiş Kuruluna hâkimlerin dinlenilmesi yolunu açan yetkinin verilmesiydi. Bununla ilgili, Türkiye’deki 12 binin üzerindeki hâkim ve savcıdan 1 tanesi “Ben dinlenmiyorum.” diyemiyor, herkes dinlenildiğinden emin. Bu korkuyla, bu baskıyla, bu kaygıyla, bu endişeyle bu hâkim nasıl hak dağıtacak? Ya dinlenilmesi neticesinde önüne bir kaset çıkarsa, önüne bir teyp kaydı çıkarsa? Ya ertesi gün bakacağı davayla ilgili olmak üzere İnternet'te dakikada -Sayın Bakanımızın ifade ettiği gibi- yayılabilecek bir iftira kampanyasına maruz kalırsa? İşte, burada, değerli arkadaşlarım, tuzun koktuğu noktaya geliyoruz; dinleten yargı, dinlenilen yargı, suçlu bu kapsam içerisinde yargı, suçluya ceza verecek olan yargı. Yargının hâli de bu. Değerli arkadaşlarım, bunun dışında, belediye başkanları dinlendi, özellikle muhalefet belediye başkanları. Bunu ben birkaç defa daha söyledim. Bir daha söyleyeceğim. Dinleneni de dinleyenler var. Bir belediye başkanımız hakkındaki soruşturmada, dinleyeni dinleyen bir makamdan belediye başkanımıza telefon geliyor, diyor ki: “Sizin şu önemli şahıs ile soyadınız aynı, bir akrabalığınız var mı?” Sayın Başkan da hiçbir şeyden habersiz “Hayır, yok.” diyor. “Yok” dediği gün gözaltında. Var olsaydı o sayın şahsiyetin akrabası olması nedeniyle dinleyenler dinlediklerinin gereğini yapmayacaktı. Dolayısıyla Türkiye bu hâle gelmiş bir durumdadır. Sivil toplum örgütleri dinleniliyor, dernekler dinleniliyor, vakıflar dinleniliyor, sendikalar dinleniliyor. Elhasıl hayasız kulak herkesin ensesinde. Basın mensupları dinleniyor değerli arkadaşlarım. Genelkurmay başkanları en mahrem toplantılarında dinleniliyor. Sayın Işık Koşaner, Sayın İlker Başbuğ ve sıra kademesine göre herhâlde geriye kalanların tamamı. Dinlemeden nasibini olmayan yok. Oslo görüşmeleri dinleniyor. Yüzde 95 oranında PKK’yla anlaşıldığına dair ortaya çıkan konuşmalar kamuoyuna yayılıyor. Siyasi partiler dinleniliyor, teknik takibe alınıyor. CHP dinleniliyor, MHP dinleniliyor ve diğer dinlenilen partilerin arasında Adalet ve Kalkınma Partisi, sıranın, hayasız kulağın ne zaman kendisine geleceği ihtimalini hiç değerlendirmiyor, bana sıra gelmez diye düşünüyor ama ona da sıra geliyor. Sayın Başbakanın evi dinleniliyor, Sayın Başbakanın ofisi dinleniliyor. O tarihe kadar yapılan hiçbir iş yok. O tarihe kadar bakın ne oluyor? Milliyetçi Hareket Partisi aleyhine teknik takip dinlemeler ve özel hayatın gizliliğini ihlal, haberleşme hürriyetini ihlal ile bir alçak ve izansız tuzak kuruluyor. Bu tuzağı Sayın Başbakan oy devşiriciliğine dönüştürüyor, “Ne özeli, genel genel.” diye bir de kabadayıca konuşuyor. CHP aleyhine yapılmış teknik takipte ise mesele oy devşiriciliği çerçevesi içerisinde çok basite indirilerek ve telaffuz etmek istemediğim ama söylemek zorunda olduğum -Başbakanın ifadesiyle- “uçkur” meselesine düşürülüyor. Değerli arkadaşlarım, bu işten sorumlu sayın bakan da dinlemelerle ilgili şikâyet ortaya çıktığında nasihat veriyor, diyor ki: “Eğer suç işlememiş iseniz dinlenilmekten korkmayın, çekinilecek bir şey yok.” İş bu kadar basit ise burada konuşmaya da gerek yok, Adalet ve Kalkınma Partisinin bu önergeyi vermesine de demek ki gerek yok. Değerli arkadaşlarım, ne yapıldı? Yapılması gereken hiçbir iş yapılmadı. Örneğin, Milliyetçi Hareket Partisi aleyhine kurulmuş olan hain tuzak İnternet sitesinde yayınlandı. Bunu yayınlatanın kim olduğu belli. Bunu yayınlatan, Adalet ve Kalkınma Partisinin İl Genel Meclisi Üyesi İbrahim Faruk Bayındır. İnternet sitesine para ödemiş, ödediği kredi kartının numarası belli, İnternet sitesiyle telefonla konuşmuş, konuştuğu telefon belli, aradan iki yıl geçmiş, suçun faili yok. Kim bulacak bu suçun failini? Siyaseten sorumlu olan AKP, Hükûmet, bitti. Anayasa’ya göre, işlenmiş suçların soruşturulması görevini kolluk güçleri yapacaktır. Elbette ki savcının denetimi vardır ama kolluk gücü eğer siyasi iradede bir fren oluyor ise o takdirde felçli hasta gibi kolunu kıpırdatmıyor. Ama zamanı geldiğinde de çok güçlü çalışıyor. Örnek, AKP’nin zülfüyârına dokunan bir olay oldu, çok da basit bir olaydı. Bir bakan adına ÖSYM’ye -hatırlayın- sahte bir e-mail gönderilmiş, bir öğrencinin yerleştirilmesine torpil anlamında. Bunun sahteliği belli olduğu için derhâl AKP’nin kurulu güçleri harekete geçti, on iki saat içerisinde bu kişinin, sahte isimle, sahte kimlikle bu sahtekârlığı yapmış olmasına rağmen kim olduğu belli oldu, İstanbul’da bulundu, Ankara’ya kadar getirildi. Demek ki burada bir farklılık var, burada bir çifte standart var. “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın.” deniliyor ama bu hayâsız kulak yılandan daha beter. Hiçbir zaman kimsenin gözünün yaşına bakmamakta ve AKP’ye de acımamaktadır. Sıra onlara da gelmiştir. Bakalım, Sayın Başbakanın ofisinin dinlenilmesinden, evinin dinlenilmesinden, AKP’nin diğer ilgi alanına giren kurumlarının, kuruluşlarının, odalarının dinlenilmesinden daha neler çıkacak? Değerli arkadaşlarım, şimdi, tedbir alınıyor. Tedbir nasıl alıyor? Sayın Başbakan kendisinin dinlenmesini önleyecek tüm tedbirleri aldı. Başbakanlıktaki bütün korumalar değiştirildi, memurlar değişik yerlere gönderildi, tamamen bütün kadro yenilendi. E, Başbakan bundan sonra belki dinlenilmeyecek bu tedbirler sayesinde. Ya yüzde 71,6’sı dinlenildiğine emin olan Türkiye Cumhuriyeti’nin vatandaşlarına ne gibi bir tedbir alınacak? Ya dinlemeleri önlemekle görevli olan yargı “Kendim dinleniyorum.” diye kaygı duyuyorsa bu kaygıyı giderecek nasıl bir tedbir alınacak? Ya Oslo gibi önemli bir görüşmede bunlar ortaya çıkabilecek şekilde nüfuz etmiş bir dinleme çetesine karşı ne gibi tedbir alınacak? Türkiye Cumhuriyeti devletinin hini hacette kullanabileceği en büyük güç olan Genelkurmay Başkanlığını dinleyecek kadar nüfuz etmiş çete hakkında ne gibi önlem alınacak? Değerli arkadaşlarım, zülfüyâra dokunan yerde tedbir var, zülfüyâra dokunmayan yerde tedbir yok. Dolayısıyla Mecliste kurulacak bu araştırma komisyonuyla, temenni etmekteyiz ki, bu sorulara cevap verebilecek bir açıklıkta, bu sorulara cevap verebilecek bir çerçeve içerisinde, demokrasinin, özellikle parlamenter demokrasinin temel hak ve hürriyetler bağlamında en ciddi sorunu hâline gelmiş bu kanayan yarayı birlikte, ortak akılla çözebiliriz. Değerli arkadaşlarım, meselenin bir başka boyutu da var. Bu, sadece insanların özel hayatına girilerek, haberleşme hürriyeti ihlal edilerek yapılmış bir saldırıdan ibaret değildir; bu, aynı zamanda toplumun tüm kesimini ilgilendiren bir tehdit ve şantaj aracı olarak kullanılması ihtimalini de ortaya koymaktadır. İhtimalden öteye geçerek, hayatta gördüğümüz, basından edindiğimiz bilgilere göre, tehdit ve şantajın hayatta geçtiğini de görüyoruz. Sokaklarda 15-20 liraya satılan ve çok düşük cesametteki teknik aletler ile iki firma arasındaki rekabet tehdit ve şantaj ile bir firmanın mahvına, diğer bir firmanın ise hak etmediği hâlde önemli kazancına neden olabilecek bir noktaya gelmiştir. Bu, aynı zamanda devlet görevini ifa eden her türlü bürokrata, Türkiye’yi dışarıda temsil eden büyükelçilerimizden ülkemizde devleti temsil eden valilerimize, kolluk kuvvetlerimize, hâkimimize, savcımıza, elhasıl, devleti devlet yapan ve kamu görevini ve yetkisini kullanan herkese karşı bir şantaj aracı hâline gelmiştir ve bu şantajın yerine getirilmesi demek kamu gücünün etkin bir şekilde kullanılamaması sonucunu ortaya koymaktadır. Bu, aynı zamanda devlet gücü ile vatandaşın korku imparatorluğunda bastırılması, susturulması ve temel hak ve hürriyetlerini kullanmasını engelleyen bir tehdit ve şantaj aracı hâline de gelmiştir. Son olarak değerli arkadaşlarım, bu, ülkenin bekası açısından da yabancı istihbarat örgütlerinin nerelere kadar sızabileceklerini ortaya koyan, çok ciddi ve vahim sonuçlar doğurabilecek bir hâle bürünmüştür. “Biri bizi gözetliyor.” diye bir laf vardır, bir dizi vardır. Şimdi, artık o “Biri bizi gözetliyor.” lafı bitmiştir, “Herkes herkesi gözetliyor, herkesin her şeyi gün gibi ortada.” gibi bir noktaya geldik. Bütün bunların değerlendirilmesi, incelenmesi ve her bir vatandaşımızın temel hak ve hürriyetlerinin başında gelen insan şeref ve haysiyetine dayalı bir hayatı sürdürebilmesi için, özel hayatının gizliliği ve haberleşme hürriyetinin tam ve kâmil anlamda sağlanabilmesi için böyle bir araştırma komisyonuna ihtiyaç vardır. Bu komisyonun, temenni ederiz ki “Laf olsun, torba dolsun.” anlamında değil, gerçekten, işin ciddiyetine ve ulaştığı vahametine göre bir inceleme yaparak, yüce Meclisin gerekli tedbirleri alabileceği, yasal düzenlemeleri yapabileceği, ortak bir akılla bu ciddi soruna çözüm bulabileceği bir çalışma ortamı oluşturulur diyor, hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Sayın milletvekilleri, birleşime on dakika ara veriyorum.
Sayın milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 55’inci Birleşiminin Dördüncü Oturumunu açıyorum. 4’üncü sıraya alınan, Türkiye Cumhuriyeti ve Slovakya Cumhuriyeti Arasında Yatırımların Karşılıklı Teşviki ve Korunmasına İlişkin Anlaşmanın Onaylanmasının Uygun Bulunduğuna Dair Kanun Tasarısı ve Dışişleri Komisyonu Raporu’nun görüşmelerine başlayacağız. Komisyon ve Hükûmet yerinde. Komisyon raporu 35 sıra sayısıyla bastırılıp dağıtılmıştır. Tasarının tümü üzerinde Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına söz isteyen Mehmet Şeker.
Yok.
Başka söz talebi yok. Tasarının tümü üzerindeki görüşmeler tamamlanmıştır. Maddelerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. TÜRKİYE CUMHURİYETİ VE SLOVAKYA CUMHURİYETİ ARASINDA YATIRIMLARIN KARŞILIKLI TEŞVİKİ VE KORUNMASINA İLİŞKİN ANLAŞMANIN ONAYLANMASININ UYGUN BULUNDUĞUNA MADDE 1- (1) 13 Ekim 2009 tarihinde Ankara’da imzalanan “Türkiye Cumhuriyeti ve Slovakya Cumhuriyeti Arasında Yatırımların Karşılıklı Teşviki ve Korunmasına İlişkin Anlaşma”nın onaylanması uygun bulunmuştur. Madde üzerinde Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına söz isteyen Namık Havutça.
Yok.
Başka söz talebi yok. Maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. (x) 35 S. Sayılı Basmayazı tutanağa eklidir. MADDE 2- (1) Bu Kanun yayımı tarihinde yürürlüğe girer. Madde üzerinde söz talebi yok. Maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Madde kabul edilmiştir. MADDE 3- (1) Bu Kanun hükümlerini Bakanlar Kurulu yürütür. Madde üzerinde söz talebi yok. Oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Tasarının tümü açık oylamaya tabidir. Açık oylamanın elektronik oylama cihazıyla yapılmasını oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Oylama için iki dakika süre veriyorum. [[Elektronik cihazla oylama yapıldı]] Birleşime beş dakika ara veriyorum.
Sayın milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 55’inci Birleşiminin Beşinci Oturumunu açıyorum. 35 sıra sayılı Kanun Tasarısı’nın tümünün açık oylamasında toplantı yeter sayısı bulunamamıştı. Şimdi tasarının tümünün açık oylaması yeniden yapılacaktır. Oylama için iki dakika süre veriyorum. [[Elektronik cihazla oylama yapıldı]] “Kullanılan oy sayısı : 210 [[x]] Böylece, toplantı yeter sayısı vardır, tasarı kanunlaşmıştır. 5’inci sırada yer alan, Yükseköğretim Kurumları Teşkilatı Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Tasarısı ve Yükseköğretim Kurumları Teşkilatı Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Tasarısı ile Milli Eğitim, Kültür, Gençlik ve Spor Komisyonu Raporu’nun görüşmelerine başlayacağız. Komisyon ve Hükûmet yerinde. Komisyon raporu 395 sıra sayısıyla bastırılıp dağıtılmıştır. Tasarının tümü üzerinde Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına söz isteyen Alim Işık, Kütahya Milletvekili.
(x) Açık oylama kesin sonuçlarını gösteren tablo tutanağa eklidir. (xx) 395 S. Sayılı Basmayazı tutanağa eklidir. Değerli milletvekilleri, bu tasarıda 1996 yılında kurulmuş Fatih Üniversitesinin, 2009 yılında kurulmuş Turgut Özal Üniversitesiyle birleştirilmesine yönelik bazı hükümlerin yanında bir de Ankara Sosyal Bilimler Üniversitesi adı altında yeni bir üniversitenin kurulmasına yönelik hükümler yer almaktadır. Milliyetçi Hareket Partisi Grubu olarak yeni üniversite kurulmasını destekliyoruz. Ancak iki vakıf üniversitesinin birleştirilmesiyle ilgili, gelişen şartlar ve günümüz şartları doğrultusunda böyle bir kararın iki vakıf tarafından alınmış olması karşısında tabii ki söylenecek fazla bir şey yok. Her ne kadar planlama olarak zamanında iyi planlanmamış iki üniversitenin bugün birleşme kararı doğru değil gibi görünse de, günümüz şartlarında buna bir itirazımızın olmadığını ifade etmek istiyorum. Ancak bu konuda Vakıflar Genel Müdürlüğünün nasıl bir görüş bildirdiği konusu maalesef tasarı içerisinde yer almamaktadır. Herhâlde, Sayın Bakanın bu konuda gerekirse bir açıklama yapması yüce Kurulu bilgilendirme açısından doğru olacaktır. Tabii ki yeni kurulacak üniversitenin de bazı, sosyal bilimlere yönelik fakültelerden oluşması üniversitenin adıyla uyuşmaktadır. Ancak hâlen gerek devlet gerekse vakıf üniversitelerinde yer alan sosyal bilimlerle ilgili bölümler ve fakültelerin bugün içinde bulundukları sorunlar irdelenmeden bu yeni fakültelerin ne derece gerçekçi olduğu konusu da ayrı bir tartışma konusudur. Gerçekten, bugün üniversitelerin içinde bulunduğu bir dizi sorunun içerisinde en önemli birkaç konuyu da beraber tartıştığımızda yeni kurulacak üniversitelerin artık sıradan bazı fakültelerle ve bölümlerle eğitim-öğretim verme yerine, Türkiye'nin ihtiyaçları ve dünyanın gelişen şartlarına cevap verebilecek mezunlar yetiştirebilecek yeni planlamalara ihtiyacı olduğu kaçınılmazdır. Bugün birçok üniversitede ciddi sorunların başında her şeyden önce son birkaç yıldır kontenjanların dolmaması sorunu gelmektedir. Önce, Türkiye’nin bu soruna çözüm bulması ve var olan ülke kaynaklarının daha etkin ve verimli kullanılmasının sağlanması gelmektedir. Diğer taraftan, üniversitelerde kadro sorunu yaşanmaktadır. Örneğin, doktorasını bitirmiş, yardımcı doçent olmayı bekleyen yüzlerce, belki binlerce insanımız, genç araştırıcımız sadece sayın rektörün iki dudağının arasından çıkacak bir söze bakmaktadır. Özellikle, seçim dönemleri yaklaştığı zamanlarda, iş başında bulunan sayın rektörler “Acaba kadro vereceğim yardımcı doçent bana veya benim yönetimime oy verir mi vermez mi?”, bu endişeyle bu tür, araştırıcıların özlük haklarına ciddi anlamda müdahalede bulunabilmektedirler. Benzer şekilde, doçentlik unvanını almış, sınavlarını başarmış, her türlü yeterliliğe sahip olmuş birçok doçentin bugün doçent kadrosuna atanamadığı bir Türkiye’de yaşıyoruz. Yine, sayın rektörler bu kadroların verilmesinde ciddi anlamda cimri davranmaktadırlar ve seçici davranmaktadırlar. Âdeta, öğretim üyesi gelip sayın rektörün kapısında günlerce bekleyecek, yalvaracak, hakkı olan bu kadroyu ancak böyle alabilecek bir durumdadır. Benzer şekilde, profesörlük aşamasına gelmiş, beş yıl bekleme süresiyle beraber tüm yeterliliklerini kazanmış birçok doçent bugün, süresi bir yıl, iki yıl, üç yıl geçmesine rağmen birçok üniversitede yine rektörlerin keyfî tutumlarından ve siyasi ayrımlarından dolayı profesörlük kadrosu ilan edilmiyor ve bu kadroya yerleştirilemiyor. Dolayısıyla, bu ülkede bir üniversitenin, dünya görüşü ne olursa olsun bu ülkenin her vatandaşını aynı derecede yakınlık ya da uzaklıkla değerlendirmesi ve ona göre davranması gerekirken, maalesef son dönemde bazı kriterler öne çıkarak atanan sayın rektörlerin üniversitelerdeki bilimsel özerkliği ciddi anlamda yaralayan davranışlar içerisine girdiği de Türkiye gerçeklerinin başında gelen bir önemli konu. Dolayısıyla bu konuların da mutlaka dikkate alınması ve herkese eşit, hak ettiği unvanın ve özlük hakkının zamanında verilmesi ilkesinin gerek vakıf gerekse devlet üniversitelerinde artık yerleştirilmesi kaçınılmaz olmaktadır. Önemli konulardan birisi ve belki de en önemlisi, üniversiteden mezun ettiğimiz gençlerin istihdam sorunudur. Bugün üniversite mezunu gençlerimizin yaklaşık yüzde 25’inin yani her 4 kişiden 1’inin işsiz kaldığı bir Türkiye’de yeni üniversitelerin açılması elbette ki önemlidir ama çözüm değildir. Var olan kaynaklarımızı doğru değerlendiremediğimiz, mezunlarımıza hayatlarını geçindirecek bir iş bulamadığımız sürece yeni üniversitelerin sayısının da artması çok da bir anlam ifade etmemektedir. Tabii ki bu vesileyle, Sayın Başbakanın hafta sonu Gaziantep’te atama talebini ileten bir öğretmen adayına söylediği sözlerin de bu kürsüden iade edilmesi gerektiğini düşünüyorum. Eşi ya da herhangi bir arkadaşı veya yakını adına da olsa hak ettiği kadroyu isteme talebini kendi sözünün üstüne söz söyletmeyecek bir tavırla bir Sayın Başbakanın o meydanda rencide ederek insanları refüze etmesi bu ülke adına yakışmamıştır. Kendisinin Kafdağlarından biraz ayakları yere basarak Türkiye gerçeklerine daha fazla ilgi göstermesini, öğretmen adayları adına ve üniversite bitirmiş tüm mezun gençler adına ben de bu kürsüden talep ediyorum. Bu vesileyle, kurulan üniversitelerin hayırlı olmasını diliyor, önümüzdeki dönemlerde kurulacak yeni üniversitelerin de artık YÖK’ün gerçek anlamda bir planlama çalışmasından sonra bu Meclis gündemine getirilmesinin daha doğru ve yerinde olacağını ifade ederek hepinize saygılar sunuyorum.
Tasarının tümü üzerinde Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına söz isteyen Metin Lütfi Baydar, Aydın Milletvekili.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Ankara’da sosyal bilimler adıyla yeni bir üniversite açılmasını Cumhuriyet Halk Partisi olarak desteklemekteyiz. Bununla birlikte, idari kadro sayısı için ayrılan 147 kadro sayısının yeterli olmadığını, bu sayının en az 1.000 olarak belirlenmesi gerektiğini düşünmekteyiz çünkü 147 kişilik bir idari kadro tahsisi ile üniversite sistemi kurulamaz, kurulsa da işleyemez. Cumhuriyet Halk Partisi olarak esneklik, uyum ve karşılık, yanıt verebilir bir yükseköğretimin günümüz dünyasında gerekli olduğuna inanmaktayız. Bazen dünyaya bakıp Amerika’yı yeniden keşfetmek için uğraşmamalıyız ancak bazen de dünyanın, özellikle gelişmiş ülkelerin bize dayattıklarını da aşmalıyız, sorgulamalıyız. Yükseköğrenimi ve üniversiteleri de bu bağlamda değerlendirmek gerekir. Türkiye’deki tek tip üniversite modeli küresel, bölgesel ve yerel gereksinimlere göre değişim gösterememektedir. Batı modelini ya da modellerini uygulamak, rekabet gücü açısından Türkiye için belirsizlik yaratmaktadır. Değerli milletvekilleri, Türkiye’de yeni üniversitelerin kurulması sürecinde artan ve üniversite eğitimi almak isteyen genç nüfusun ihtiyaçlarını karşılamak yanında, yeni kurulan üniversitelerin kuruldukları şehirlerin gelişimine yapacakları katkı da göz önünde bulundurulmalıdır. Sonuç olarak, yeni kurulan üniversitelerin bölgeler arası eşitsizliği ortadan kaldırması üniversitelerin kuruluş amaçlarından olmalıdır. Üniversiteler, kuruldukları şehirlerde şehrin sosyoekonomik hayatına önemli etkiler yapmakta, şehri canlandırmakta ve şehirleşme sürecini hızlandırmaktadır. Günümüzün gelişmiş üniversiteleri gerek lisans gerekse lisansüstü düzeyinde modern eğitim verirken, ülkelerin genel ekonomik politikaları doğrultusunda oluşturulan programlar çerçevesinde araştırmalar yapmalı ve elde ettikleri sonuçların ticari uygulamalara dönüştürülmesine de katılmalıdırlar. Böylelikle çağdaş üniversite günümüzde yeni bilgi üretmenin yanında, bilgi ekonomisinin beyni durumundaki bilgili insan yetiştiren bir işletme kurumuna da dönüşmelidir. Bu işletmede nelerin araştırılacağına karar verme yetkisi yalnızca üniversitelerin tasarrufunda olmaktan artık günümüzde çıkmıştır. Üniversiteler tüm unsurlarıyla toplumla bütünleşmek ve araştırma geliştirme etkinlikleriyle ona doğrudan hizmet etmek için çaba harcamalıdırlar. Bu, üniversitelerin gerçek bilimsel işlevlerine engel oluşturmayacaktır. Sonuçta, bu çağdaş yaklaşım içinde üniversiteler toplumun itici gücü ve onun gelişmesinde en önemli katkıyı yaratan kurumlar durumuna gelecektir. Anadolu’da bir bölge üniversitesi iddiasında olan bir yükseköğretim kurumu yerel ve bölgesel değerleri öne çıkarabilmelidir. Üniversitelerin bu bağlamda kendilerine özgü ve uzmanlaştığı konularda yoğunlaşması beklenmektedir. Son yıllarda artan üniversite sayısı bu açığı kapatamamıştır. Üniversitelere bütçeden ayrılan pay yeterli değildir. Üniversitelerin torba bütçe ile mali özerkliğe bir an önce kavuşturulması Türkiye için yaşamsal önemdedir. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; şimdi de Cumhuriyet Halk Partisi olarak bir buçuk yıl önce sunmuş olduğumuz ve bir türlü komisyonda görüşemediğimiz, bazı il ve ilçelerimizde tematik üniversiteler kurulması konulu kanun teklifimizden söz etmek istiyorum. Siyasette ne yazık ki doğru önemli değil, doğruyu kimin söylediği önemli olmaktadır. YÖK sayfasına baktığımızda 103 devlet, 65 vakıf, 7 vakıf meslek yüksekokulu, Kıbrıs’takilerle birlikte 13 üniversite dahil diğer yükseköğretim kurumları olmak üzere toplam 188 üniversitemiz bulunmaktadır. Üniversite sayılarını artırmak başarı hanesine yazılabilir ancak asıl başarı sayıyı artırırken kaliteyi de artırmakla yakalanabilir. Türkiye'de son on yılda 80’in üzerinde yeni üniversite açıldı. Asıl sorun, 2023 hedefine odaklandığını söyleyen iktidarın bunu gerçekleştirebilme kapasitesiyle ilgilidir. Yükseköğretimde yatay büyüme göz kamaştırıcıdır ancak bu hızla 50 üniversite daha açılabilir. Ancak derinlik ve üniversitelerin araştırma fonksiyonunda ciddi zafiyetler bulunmaktadır. Üniversiteler kurulurken tematik olmak yerine, en kolayı tercih edilmekte, sonuçta her ilde bir yükseköğretim kurumu olmakta ama gerçek anlamda üniversite ne yazık ki olamamaktadır. Biz verdiğimiz kanun teklifiyle 30 ilde 41 tematik üniversite kurulmasını önerdik. Türkiye için gerekli olduğuna inanıyoruz ancak doğruyu biz söylediğimiz için iktidarın engeliyle karşılaşıyoruz. Halkımızın yeni üniversite kurulmasını isteyen Cumhuriyet Halk Partisi olduğunu bilmesini istediğim için bu açıklamayı yapıyorum. Sunmuş olduğum kanun teklifiyle kurulacak tematik üniversiteler ülkemizin çeşitli il ve ilçelerine hem sosyal hem de ekonomik katkılar sağlayacak hem de ülkemizin ihtiyacı olan yükseköğrenim talebini karşılayıp iş gücü kaynağını oluşturacaktır. İl ve ilçelerimize kurulması düşünülen tematik üniversiteler şu şekildedir: Sağlık sektöründeki gerek yatırımlar gerekse sağlık politikaları sonucu Afyonkarahisar ili önemli gelişmeler kaydetmiştir. Bu gelişmenin devamlılığı için Afyonkarahisar’da kurulacak sağlık bilimleri üniversitesi yerinde bir karar olacaktır. Yine, Bursa ilimizde sağlık bilimleri üniversitesi adıyla bir üniversite kurulması ülkemizin doktor başta olmak üzere sağlık personeli ihtiyacını karşılayabilecektir. İzmir Bergama’da kurulacak sağlık bilimleri üniversitesi de bölgedeki yoğun termal hareketlilik ve kaplıca turizminin gelişmişliği ve Bergama’nın antik dönemden bugüne olan misyonuyla bütünleşecektir. Bergama’ya kurulacak bir sağlık bilimleri üniversitesi bu misyonu uygulama ile birleştirecektir. Ankara Beypazarı son yıllarda turizme dayalı projeleri hayata geçirme çabasındadır. Alternatif turizm türlerine yönelik bölümlerle uyumlu bir yapısı bulunmaktadır. Bu yapının ülkemiz turizmine katkı sağlaması Ankara Beypazarı’na bir turizm üniversitesi kurulmasıyla sağlanacaktır. Tokat ilimizde kurulacak bir tarım üniversitesi ilin gelişmiş tarım olanakları nedeniyle üniversiteyi gelecekteki gelişmiş tarım üniversitelerinden birisi hâline rahatlıkla getirecektir. Ankara Kızılcahamam spor faaliyetleri için uygun bir doğaya sahiptir. Ankara’ya yakınlık ilçenin göreli avantajını teşkil etmektedir. Kızılcahamam’a kurulacak spor bilimleri üniversitesi, bölgenin tanınırlılığını artırmasının yanı sıra gelişmesine de önemli katkılar sağlayacaktır. Bursa İnegöl’de kurulacak bir tasarım üniversitesi Türkiye genelinde hem mobilya hem de tekstil sanayisinde sözü geçen bir ilçe olmasının artılarını daha da markalaştıracaktır. Isparta Eğirdir’de doğa bilimleri üniversitesi, Türkiye'nin meyvecilik bahçesi olması, ilçedeki katma değerin artırılması için toprağa bağlı üretim teknolojileri konusunda bir altyapının oluşturulmasını sağlayacak ve bu alandaki üretim, refah ve sosyal hareketliliği artıracaktır. Isparta Yalvaç’ta kurulacak sosyal bilimler üniversitesi -Yalvaç’ın tarihten getirmiş olduğu birikimi- o bölgenin sosyal bilimler alanında bir cazibe merkezi olmasını sağlayacaktır. Eskişehir’de hem askerî hem de sivil havaalanının bulunması, yüksek hızlı tren seferlerine sahip olması, kara ve demir yolu taşımacılığının birbirine bağlı bir yapıda bulunması, bu şehrimizde ulaştırma üniversitesinin kurulması gerekliliğini ortaya çıkarmaktadır. Teknoloji ve AR-GE koridorunda bulunan Kocaeli’de bilişim teknolojileri üniversitesi, İzmir’in gelişmiş şehir yapısını kurulacak İzmir hukuk bilimleri üniversitesinde değerlendirebilmesi, Ankara’nın bürokratik yapısının vereceği bilgi birikimi Ankara hukuk bilimleri üniversitesiyle sağlanacaktır. Denizli’de girişimcilik ve teknoloji üniversitesi, yerel halkın sahip olduğu girişimcilik duygusunun yönetilmesi ve bu girişimci potansiyelin harekete geçmesini de sağlayacaktır. Yine İzmir’de kurulacak turizm üniversitesi, güzel İzmir’in geçmişindeki tarihî izleri ve deniziyle bütünleşmiş yaşam şeklini aynı zamanda ilin gelişmiş ulaşım, eğitim ve sağlık hizmetleriyle bütünleştirerek uygulama açısından çok büyük bir avantaj sağlayacaktır. Mersin ve Sinop’ta kurulacak denizcilik üniversitesi, Akdeniz’de ve Karadeniz’de her yönüyle güçlü bir deniz ülkesi konumuna gelmemizi sağlayacaktır. Zonguldak’ta yer bilimleri üniversitesi, bölgenin sahip olduğu yer altı zenginliğinin daha iyi değerlendirilmesini sağlayacaktır. Bu sayede bölgede yaşanan maden facialarının önlenmesi için bilimsel araştırmalar ve bunlara bağlı uygulamalar rahatlıkla yapılabilecektir. Tekirdağ’da güzel sanatlar üniversitesi, ilçenin sahip olduğu çok kültürlü yapısını sanat dallarıyla ifade edebilecektir. Van’ın sahip olduğu tarım ve hayvancılık merkezli ekonomik yapı ildeki sanayi gelişimini gıda endüstrisi patikasına yönlendirmiştir. Kurulacak doğa bilimleri üniversitesiyle bu alanda uzman olacak bir eğitim kurumu şüphesiz bölgenin kalkınmasında önemli rol oynayacaktır. Muğla merkezde bir turizm üniversitesi, Bodrum’da güzel sanatlar üniversitelerinin kurulması hem bölge hem de ülke turizmine katkı sağlayacak, yerel özelliklerin ulusal turizm politikamıza ivme kazandırmasını sağlayacaktır. Gaziantep’te girişimcilik ve teknoloji üniversitesi ilin hinterland özelliklerinin en iyi şeklide değerlendirilmesinin yolunu açacaktır. Kayseri, Erzurum, Malatya ve Kütahya’da kurulacak havacılık üniversiteleri, havacılık sektörümüzün ihtiyacı olan nitelikli elemanların yetişmesini sağlayarak ülkemize özgü bir havacılık kültürünün temellerini oluşturacaktır. Antalya’da kurulacak olan turizm üniversitesi ve tarım üniversitesi, ilimizi Akdeniz’in çekim merkezi hâline getirecek, turizm ve tarımın yaratacağı kontrollü ekonomik güç ülkemizin Akdeniz’de tek ve en büyük güç hâline gelmesini sağlayacaktır. Aydın Nazilli’de Sümer girişimcilik ve teknoloji üniversitesi, Nazili Sümer girişimcilik ve teknoloji üniversitesinin kurulmasıyla Nazilli’nin Denizli ve Aydın gibi girişimciliğin yüksek olduğu iki ilin arasında bulunması ve İzmir Limanı’na yakınlığı değerlendirilecektir. Aydın Söke’de Milet sosyal bilimler ve doğa bilimleri üniversitesinin kurulmasıyla Beşparmak Dağlarının zengin bitki örtüsü ve uygun iklim koşullarının bölgedeki tarımsal çeşitliliği arttırması değerlendirilecek, bölgenin bu özelliğinin turizmle iç içe geçmiş olması, doğa araştırmaları ve turizm için de bir fırsat yaratacaktır. Ayrıca, felsefenin kurucusu Miletli Thales bu üniversiteyle tekrar hatırlanmış olacaktır. Aydın Kuşadası’nda turizm üniversitesinin kuruluşu Kuşadası’nın turizm potansiyelini arttıracak ve potansiyelin geliştirilmesinde büyük öneme sahip olunmasını sağlayacaktır. Konya’da kurulacak tarım ve endüstri üniversitesi, yüzölçümüyle eş değer olan Hollanda’dan Patriot istememizin önüne geçecektir. Adana’daki tarım üniversitesi de -bereketli ovaların- hem halka hem de ülke ekonomisine katkı sağlayacak, pamuğu, ithal edilen bir üründen ihraç edilen bir ürün hâline dönüştürecektir. Yalova’da doğa bilimleri üniversitesi, süs bitkisi üreticiliği ve arıcılığın gelişimini değerlendirerek AR-GE faaliyetleri için doğal bir ortam oluşturacaktır. Manisa Turgutlu’da kurulacak ekonomi ve endüstri üniversitesi, şehrin İzmir gibi bir metropole yakınlığını, ulaşım ağına çok yakın olmasını ve ekonomisinin canlılığını kullanarak ekonomi ve işletme alanlarında nitelikli eleman yetiştirilmesini sağlayacaktır. Edirne’de kurulacak sağlık bilimleri üniversitesi, Balkanlara ve Trakya’ya sağlık hizmetleri sunan ilin sahip olduğu potansiyelinin geliştirilmesine ve ileri düzeyde çalışmalar yapılmasına imkân sağlayacaktır. Son olarak, Sakarya Geyve’de bir doğa bilimleri üniversitesinin kurulması, tarımsal ürünün yetiştirilebilmesine olanak sağlayan verimli bir alanda kurulmuş olması, Geyve’yi sadece tarım ürünleri yetiştirilmesi bakımından değil, bu ürünlerin yetiştirilmesi için gerekli bilginin ve teknolojik girdinin üretimi ve analizi bakımından da önemli bir yer hâline getirecektir. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Hükûmet, Acil Eylem Planı’nda YÖK’ü kaldıracağını açıklamıştı. Ne yazık ki geçen sürede YÖK’ü kaldırmak bir yana üniversitelerin özerkliklerini ve bağımsızlıklarını kaldırma yolunu seçmiştir. Oluşturulan YÖK yasa tasarısı bu düşüncelerin kanıtıdır. Hükûmet, her ne kadar ülke gelenek ve göreneklerine bağlı olduğunu her hareketiyle, her söylemiyle dile getirse de oluşturulan YÖK yasa taslağı durumun hiç de söyledikleri gibi olmadığını göstermektedir. Değerli milletvekilleri, iki örnek vereceğim: İlk olarak, YÖK yasa taslağı, kâr amacı taşıyan şirketlerce kurulacak ve diploma fabrikası hâline gelecek olan özel üniversitelere imkân vermektedir. İkinci olarak da yabancı üniversitelerin ülkemizde okul açmasının yolu açılmaktadır. Değerli milletvekilleri, yabancı bir üniversiteyle iş birliği yapmak ayrıdır, yabancı bir üniversitenin ülkemizde faaliyet göstermesi ayrıdır. Üniversitelerin bir kültür yuvası olduğu ne yazık ki unutulmuş görünüyor. Üniversiteler, bir cumhuriyet projesi olarak ulus devlet bilincini ve Anadolu coğrafyasının farklı bölgelerinden gelen gençleri bir potada toplamakta ve Türkiye için ortak aklın oluşturulması sağlanmaktadır. Bu uygulama sayesinde ülkenin ekonomik gelişmişliği kültürel gelişmesine de yansıtılmakta ve de ülke olarak topyekûn bir atılımın gerçekleştirilmesi sağlanmaktadır. Yeni YÖK yasa taslağı, ülkemizin elindeki gücü, bu şekliyle halkımızın elinden alarak emperyal ülkelere devretmektedir. Anadolu insanının özünden, toprağından, havasından, suyundan kopuk bir üniversite ülkemize yarardan çok zarar getirecektir. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; üniversitelerimizin önündeki en büyük engel olan YÖK bir an önce kaldırılmalı, özerk ve özgür üniversiteler hayata geçirilmelidir. Cumhuriyetimizin geleceği üniversiteler, üniversitelerin geleceği de özgür ve özerk üniversitelerdir. Sözlerime son verirken yüce heyetinizi selamlar, saygılar sunarım. Teşekkür ediyorum.
Teşekkür ediyorum. Başka söz talebi yok. Soru yok. Tasarının tümü üzerindeki görüşmeler tamamlanmıştır. Maddelerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. YÜKSEKÖĞRETİM KURUMLARI TEŞKİLATI KANUNU İLE BAZI KANUN VE KANUN HÜKMÜNDE KARARNAMELERDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR MADDE 1- 28/3/1983 tarihli ve 2809 sayılı Yükseköğretim Kurumları Teşkilatı Kanununun ek 116 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (ç)bendinden sonra gelmek üzere aşağıdaki bentler eklenmiş ve mevcut bentler buna göre teselsül ettirilmiştir. “d) Fatih Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı iken adı ve bağlantısı değiştirilerek oluşturulan ve rektörlüğe bağlanan Ankara Sağlık Yüksekokulundan, e) Fatih Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı iken adı ve bağlantısı değiştirilerek oluşturulan ve rektörlüğe bağlanan Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Yüksekokulundan, f) Fatih Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı iken adı ve bağlantısı değiştirilerek oluşturulan ve rektörlüğe bağlanan Hemşirelik Yüksekokulundan, g) Fatih Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı iken adı ve bağlantısı değiştirilerek oluşturulan ve rektörlüğe bağlanan Ankara Meslek Yüksekokulundan, ğ) Fatih Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı iken adı ve bağlantısı değiştirilerek oluşturulan ve rektörlüğe bağlanan Sağlık Bilimleri Meslek Yüksekokulundan," Madde üzerinde Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına söz isteyen Birgül Ayman Güler, İzmir Milletvekili.
Yükseköğretim kurumlarının örgütlenmesine ilişkin iki temel değişiklik yapan bir kanun tasarısını görüşüyoruz; biri Fatih Üniversitesi ve Turgut Özal Üniversitesi arasında mal değişimine ilişkin, bir diğeri de Ankara’da Ankara sosyal bilimler üniversitesi ismiyle yeni bir üniversite, kamu üniversitesi kurulmasına ilişkin iki yasanın birleştirilmesinden oluşan bir tasarı. Değerli milletvekilleri, bu, kamu bütçesine hatırı sayılır miktarda yük getiren bir düzenleme olmakla beraber, yasama organı düzenleyici etki analizlerinin ışığında karar vermek zorunda olmakla beraber, düzenleyici etki analizi diğer kanun tasarılarında olduğu gibi bu kanun tasarısının da arkasında yok. Bütçeye ne kadarlık bir yük getireceğine ilişkin herhangi bir görüş öne sürmek mümkün değil. Öte yandan, kamu üniversiteleri içerisinde bir kamu üniversitesine ve sosyal bilimler alanında bir kamu üniversitesine daha ihtiyacımız olup olmadığına ilişkin burada hiçbir rakamsal açıklama da yok. Ankara’da açılması planlanan sosyal bilimler üniversitesinin 5 fakülte ve 5 enstitüden oluşması öngörülmüş. Kurulması öngörülen fakültelerden biri sosyal ve beşeri bilimler fakültesi, ikincisi siyasal bilgiler fakültesi, üçüncüsü yabancı diller fakültesi, dördüncüsü dinî ilimler fakültesi, beşincisi hukuk fakültesi. Mensubu olarak çalıştığım ve öğrencisi olmaktan onur duyduğum Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi varken, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi varken, Ankara Üniversitesi Dil Tarih ve Coğrafya Fakültesi varken, Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi varken, yine Ankara'da aynı alanlarda fakülteler kurulmasının açıklamasını ne genel gerekçede ne de Hükûmet yetkililerinin sözlerinde bulmak mümkündür. Burada, ne yazık ki, ancak soru olarak yüce heyetinize yöneltebileceğim üç kuşkumdan söz edebilirim. Bunları, bu yüce Meclisin çatısı altından söylemeliyim, önümüzdeki dönemde haklı da çıksam, haksız da, hep beraber bunun muhasebesini yapabilelim. Birincisi, ne düzenleyici etki analizi ne de “Buna ihtiyaç var mı?” raporu elimizdedir. O hâlde, acaba, bu yeni üniversite üç dönem üst üste milletvekilliği görevi yapmış olan devlet büyüklerinden bazılarına yeni makamlar açmak için mi düşünülmüştür? (CHP sıralarından alkışlar) Aklımda böyle bir soru var. Eğer, bu üniversitenin rektör ya da rektör yardımcılığına, üç dönem üst üste görev yaparak boşa çıkmış olan devlet büyüklerinden atama yapılırsa haklı çıkacağım, yapılmazsa tahminim yersiz çıkacak. İkincisi, Ankara Üniversitesinin mensubuyum, Ankara Üniversitesinin son derece önemli beş fakültesine eş koşulan bu beş fakülte, bir süre sonra acaba karşımıza yeni bir önerge getirebilir mi, kanun tasarısı ya da kanun teklifi getirebilir mi şunu söyleyen: “Tematik sosyal bilimler üniversitemiz var, üstelik Ankara'da, Ankara Üniversitesinde Fen Fakültesi, Mühendislik Fakültesi, Tıp Fakültesi, bir de Siyasal, İlahiyat, diğerleri var. Tematik bir güç varken neden bu ayrıca yürüsün ki? Dil, Tarih ve Coğrafyayı, Hukuk Fakültesini, Siyasal Bilgiler Fakültesini, yüz elli yıla varmış olan bu tarihi, kurduğumuz Ankara Sosyal Bilimler Üniversitesi içinde toplasak daha iyi değil mi?” Ne dersiniz? Aynı Meclis kürsüsünde böyle bir kanun teklifi ya da tasarı karşımıza gelebilir mi? Gelirse haklı çıkacağım, gelmezse yanlış öngörüde bulunmuş olacağım. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; bir üçüncü sorum daha var bu kapsamda.
Biraz paranoyaya kaçıyorsunuz.
Yok, soru soruyorum ve hesabını vermeye hazırım.
Çok saygın bir üyeye paranoya diyemezsiniz.
Sayın milletvekilleri…
Paranoya bu akli dengeyi içermez. O yüzden, benzetme doğru değil. Üçüncüsü şu: Beş fakülte kurulmuş ve bunlardan dördü “bilimler fakültesi” biri “ilimler fakültesi.” Ben, bilim insanı olarak bilim dünyasını bilirim, haddimi de bilirim. İlim dünyasını bu Mecliste çok iyi bilenler var. Ama üzerinde bir parça çalıştım, bilim ile ilim aynı şey değil. Biz, burada dinî ilimler fakültesi kuruyoruz ve AKP’nin genel inancı demeyeceğim ama genelde AKP yanlısı ya da AKP’li olan yazarlardan okurum, böyle düşünüldüğünü bilirim. Denir ki: “İlim asıldır, bilim vasıta.” Denir ki: “İlim hem soyut hem somut varlıklarla ilgilidir, oysa bilim yalnızca somut varlıklarla.”
İlim kendin bilmektir.
“İlim nurdur, kendindendir, oysa bilim ışıktır, yansıtır.” “İlim uhrevidir, bilim bizi ona götüren vasıtadır.” “İlimde inanç vardır, yanılma yoktur, bilim kesinlik ister, hep yanılma ihtimali vardır.”
Bir de irfan var Hocam.
“İlim akli, hissi, naklidir; bilimse akıl, hisse ve araştırmaya dayanır. Sonuçta, ilim ve bilim beraberdir ama yol gösteren ilim olmak şartıyla.” Şimdi, bakıyorum da bu yeni kurulan üniversitenin bilimsel yöntemi nasıl bir şey olabilir? Şöyle söyleyelim: 4’ü bilim yapacak, 1’i ilim yapacak. Eğer öyleyse, ilim bilimin önünde ise, daha derin ise dinî ilimler fakültesi bütün diğer 4 bilimler fakültesini peşinden sürükleyecek. Peki, bunu nasıl hayata geçirecek? Şöyle diyor, burada yazılmış: “Bu üniversitenin ilk iki yılında öğrenciler, bu 5 fakülteden, bu üniversitenin 5 fakültesinden oluşturulacak ortak bir programdan geçecekler.”
Evet, doğru, onu arkadaşınız teklif etti…
Değerli arkadaşlarım, o hâlde şöyle diyebilir miyim? Eğer ilim ve bilim arasında sizin düşüncenizce böyle bir hiyerarşi varsa, Ankara Soysal Bilimler Üniversitesi Dinî İlimler Fakültesinin önderliğinde bütün diğer bilim dallarını yeniden düşünmek zorunda bırakacak, bir tür üniversite değil de medrese olacaktır.
Bu, paranoyayı da geçti.
Eğer, ilim ve bilim arasındaki ilişkiye dayandırdığım bu modeli aklımızda tutarsak, evet, evet, böyle bir gelecek bizi bekliyor olabilir mi?
Çok vahim!
Hepimizin ömrü uzun olsun, hepimiz yaşayalım, görelim; dilerim, bu üç konuda yanılırım; dilerim, yaptığınız şey gerçekten Türkiye’nin yetişmiş, çağdaş insan gücünü çoğaltmak amacına odaklanmıştır. Efendim, saygılar sunarım.
Maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Madde kabul edilmiştir. MADDE 2- 2809 sayılı Kanuna aşağıdaki madde eklenmiştir. EK MADDE 148- Ankara'da, Ankara Sosyal Bilimler Üniversitesi adıyla yeni bir üniversite kurulmuştur. Bu Üniversite, Rektörlüğe bağlı olarak; a) Sosyal ve Beşeri Bilimler Fakültesinden, b) Siyasal Bilgiler Fakültesinden, c) Yabancı Diller Fakültesinden, ç) Dini İlimler Fakültesinden, d) Hukuk Fakültesinden, e) Sosyal Bilimler Enstitüsünden, f) Doğu ve Afrika Araştırmaları Enstitüsünden, g) Türk Dünyası Araştırmaları Enstitüsünden, ğ) Batı Dünyası Araştırmaları Enstitüsünden, h) İslam Araştırmaları Enstitüsünden, oluşur." Madde üzerinde Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına söz isteyen Aytuğ Atıcı, Mersin Milletvekili.
Değerli arkadaşlar, hepinizi saygıyla selamlıyorum. Şimdi, 2’nci madde diyor ki: “2809 sayılı Kanuna aşağıdaki maddeyi ekliyorum: Ankara Sosyal Bilimler Üniversitesi.” Böyle bir üniversite kuruyoruz. Hayırlı uğurlu olsun. Şimdi, bu üniversitenin kurulmasına herhâlde kimsenin itiraz edecek bir durumu yok. Niye kuruyorsunuz bu üniversiteyi, şimdi ona bir bakalım. Bu üniversiteyi kurmakla acaba gerçek amaçlarınız nedir, gerçek amaçlarınızla bu üniversiteyi kurmak örtüşüyor mu? Şöyle bir bakıyorum AKP’nin yaptıklarına, yönetim anlayışı nasıldır diye. Bir tek kelimeyle özetleyebilirim: Totaliter. Böyle bir yönetim anlayışında iktidarların amacı üniversite filan kurmak değildir. Demin sizin “paranoya” diye, hatta buradan bir milletvekili arkadaşımın “paranoya ötesi” diye yorumladığı medrese kurmaktır. Evet, gülüyorsunuz. Buyurun, gülün. Gülen arkadaşlarıma diyorum ki www.mersin.gov.tr adresine bir girin.
Ne var orada?
Eğer Mersin Valisi kendi yazdığı yazıyı kaldırmadıysa, orada Mersin’e bir medrese kuracağını müjdeliyor, devletimizin valisi. Hayırlı uğurlu olsun. Bir vali…
Siz bari yapmayın ya, siz bari yapmayın gerçekten.
Ben bari yapmayayım!
Açıp bakın, açıp bakın!
Siz bari yapmayın yani doktor olarak tanıyoruz, biliyoruz sizi, saygı duyuyoruz, siz bari yapmayın.
Sayın Milletvekilim, ben o yazıyı gözümle görmesem ve okumasam kalkıp da burada bunu söylemem. Buraya gelmeden önce tekrar teyit etmek için baktım ve Mersin’de yaptığım eleştirilerden sonra bu yazının kaldırıldığını gördüm. Arşivde vardır, benim notlarımda var. Ben bu açıklamayı Mersin’de çeşitli basın-yayın organlarında yaptım ve bu soru bana basın organları tarafından sorulduğunda beraber açtık; mersin. gov. tr’nin arşivine bakarsınız, Sayın Valiye de sorarsınız, size doğruyu söyler.
Ne mahzuru var?
Şimdi, “Ne mahzuru var?” diye sorduğunuz soru, zaten sizin ne yapmak istediğinizi gösteriyor. “Biz medrese kurmak istiyoruz.” deyin, biz de burada ona göre konuşalım. “Biz üniversite kurmak istiyoruz.” deyip, arkasından devletin valisine müjde -bakın- nidasıyla “Mersin’de medrese kuruyoruz.” dedirtmek nasıl bir duygudur, ben bu duyguyu halkıma bırakıyorum.
Ya, bu üniversite Ankara’da kuruluyor ya, Mersin’de değil!
Aytuğ Bey, yok böyle bir şey, yok böyle bir şey.
Şimdi, evet, buraya gelmeden önce kontrol ettim ve kaldırıldığını gördüm.
Daha ciddi işler bekliyoruz ya!
Sayın milletvekili, ben elimde bilgi olmadan bugüne kadar hiç konuşmadım.
Keşke bir çıktı alsaydın ya!
Çıktı da var, Vali de yerinde duruyor, çıktı da var, basındaki konuşmalarımız da var.
Sizden daha farklı şeyler bekliyoruz ya!
Sevgili arkadaşlar, ben burada ne konuştuğumun farkındayım, söylediğim lafın ağırlığının da farkındayım. Bundan bir kısmınızın haberinin bile olmadığının da farkındayım, bir kısmınızın da bundan çok memnuniyet duyacağının da farkındayım. Çıkın, sorun ve deyin ki bana: “Hayır, böyle bir bildiri olmamıştır.” ben de size söz veriyorum, çıkacağım buradan, hepinizin huzurunda özür dileyeceğim ama böyle bir şey var ise, siz de eğer yürekliyseniz, gerçekten de samimi iseniz çıkıp burada benden özür dileyeceksiniz eğer samimiyseniz; değilseniz, zaten konuşup gidiyoruz. Şimdi, olayın bir başka boyutu da “Bu üniversiteleri niçin kuruyorsunuz?” diye bir soru sormuştum, birincisi buydu. Niçin, hakikaten niye kuruyorsunuz bu üniversiteleri?
Üniversitelerde terörist yetişiyor!
Üniversiteler konuşabiliyor mu? Üniversiteleri susturdunuz mu, susturmadınız mı? Bir milletvekili diyor ki: “Üniversitelerden terörist yetişiyor.” Bir üniversite daha kurun, terörist sayısı artsın! Şimdi, üniversitelerde…
Medreselerde terörist yetişmez!
Tabii, sizi duymuyorlardır, ben de kayıtlara geçireyim bunları. “Üniversitelerde terörist yetişiyor, medreselerde terörist yetişmez.” diyor sayın milletvekili. Buyurun, hadi bakalım. İşte böyle bir zihniyete sahipsiniz siz.
“Üniversitelerden terörist yetişiyor, medreselerden terörist yetişmez.” diyen bir zihniyetle… Ama bakın artık sinirlenmiyoruz çünkü sizin ruhunuzu biliyoruz çünkü sizin bu gibi işleri yaparak neyi gizleyip gerçek amaçlarınızın da ne olduğunu çok net bir şekilde görüyoruz ve buradan söylüyoruz. Eğer söylediklerimizde bir tane yanlış bilgi var ise bana söyleyeceksiniz, ben de çıkacağım, özür dileyeceğim. Ben bunu size taahhüt ediyorum. Delikanlıysanız siz de çıkarsınız, ben ispatladığımda da özür dilersiniz.
“Medrese kuracağız.” mı yazıyor? Yapma, etme.
Şimdi, üniversiteleri niye kuruyorsunuz? Kurmayın kardeşim!
Tamam!
İçerideki, hapisteki öğretim üyelerine baktığım zaman içim sızlıyor, hapisteki öğrencilere baktığım zaman yüreğim sızlıyor. Siz, üniversitede okuyan ve Türkiye'nin gidişine müdahil olmak isteyen, Türkiye'nin iyi yönetilmediğini düşünen bütün öğrencileri -sadece ODTÜ’de değil, her yerde- bir bir toplayıp içeriye atan bir zihniyete sahipsiniz. Siz bu ülkede bu gidişata başkaldıran, “hayır” diyen yiğit öğretim üyelerini âdeta içeride çürüten bir zihniyete sahipsiniz. Niye üniversite kuruyorsunuz? Allah aşkına kurmayın. Kurmayın, daha çok bilim adamını, daha çok öğrenciyi de içeriye atmayın. Üniversite kuruyorsunuz, niye kuruyorsunuz üniversite? Üniversitelerimiz özerk mi? Sizin işinize yarayacak mı üniversite? Dik üniversite, gerçek üniversite siyasete yön verir. Bakın, “AKP’ye yön verir, CHP’ye yön verir.” demiyorum. Gerçek üniversite siyasete yön verir ama bunu yapabilmek için de üniversitenin dik olması lazım, üniversite rektörlerinin, üniversite öğretim üyelerinin sürülürüm, atılırım korkusu içerisinde olmaması gerekir.
Var mıymış öyle ya?
Ama maalesef konuşan herkesi içeri atıyorsunuz. O yüzden, kurmayın bu üniversiteleri. Zaten kursanız ne olacak ki? Bu üniversiteleri yönetecek olan kadroları sizler göndereceksiniz. Türkiye’de yapılacak olan bu bilime TÜBA’da siyaseti zaten karıştırdınız. On yıl içerisinde geldiğimiz gerileme, on yıl içerisinde geldiğimiz nokta, herhâlde elli yılda toparlayamayacağımız bir noktaya gelmiştir.
Hocam, vallahi çok haksız eleştiri yapıyorsun ya!
Siz ALES’i bilir misiniz?
Efendim, Sayın Özdağ?
Siz ALES’i bilir misiniz, transcript’i bilir misiniz, ÖYP bilir misiniz?
Sayın Özdağ, lütfen, lütfen…
Sayın Özdağ, sizin anlattıklarınızın…
Sayın Atıcı, lütfen Genel Kurula hitap edin, karşılıklı konuşmayın.
…tamamının içinde yetişen, yaşayan ve ızdırap çeken bir öğretim üyesiyim. Siz bu gibi söylemlerle bizleri oyalamaya çalışıyorsunuz, hiç kimse de bunları yemiyor. İnsanların baktığı bir tek şey var: Öğretim üyeleri mutlu mu, bilim üretebiliyor mu özgürce? Hayır, üretemiyor. Ben buraya doğrudan akademiden geldim, üniversitenin içinden geldim. Öğretim üyeleri derslere bile girmek istemiyor. Niye, biliyor musunuz? Çünkü getirdiğiniz performans sistemiyle öğretim üyeleri birbirleriyle, hasta bakmak için veya diğer fakültelerde proje üretmek için âdeta yarışır hâle geldiler. Proje üretmek güzel…
Ne güzel… AYTUĞ ATICI (Devamla) …ama bu proje üretmek, eğer sadece ve sadece öğretim üyesinin ekmek kazanması için bir araç ise yanlış.
Önce yatıyorlardı da şimdi çalışıyorlar.
“Önceden yatıyorlar” demek çok ayıp bir şey. Buradan sizin söylediğinizi bütün Türkiye’ye duyuruyorum, “Öğretim üyeleri önceden yatıyordu, şimdi yatmıyor.” Bu, bir insana yakışan bir laf değil. Sizin içinizde de öğretim üyeleri var. Yatıyor muydunuz sevgili hocam? Kim yatıyordu, hangi öğretim üyesi yatıyordu?
Herkes, her şeyi biliyor.
Çok ayıp bir şey bu yaptığınız.
Çalışmalarını istemek ayıp mı?
Buradan sizi Türkiye’deki bütün öğretim üyelerine şikâyet ediyorum. Türkiye’deki hiçbir öğretim üyesi yatmıyordu sayın milletvekili. Siz buradan bu öğretim üyelerine “yatıyordu” diyerek, suçlayarak ve arkasından müstehzi bir şekilde gülerek karakterinizi sergiliyorsunuz, yazıklar olsun size! Siz eğer bunu söylüyorsanız, eğer Türkiye’de bilimin geldiği noktada emeği olan öğretim üyelerini bu kadar hakir görüyorsanız, benim size konuşacak bir lafım bile yok, yazıklar olsun!
Maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Madde kabul edilmiştir. MADDE 3) 2809 sayılı Kanuna aşağıdaki geçici madde eklenmiştir. "GEÇİCİ MADDE 43) Fatih Üniversitesi Rektörlüğüne bağlı olan Tıp Fakültesi ve Sağlık Bilimleri Enstitüsü ile Ankara Sağlık Yüksekokulu, Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Yüksekokulu, Hemşirelik Yüksekokulu, Ankara Meslek Yüksekokulu ve Sağlık Bilimleri Meslek Yüksekokulunda hâlen öğrenimlerini sürdüren öğrenciler ve bu yükseköğretim kurumlarının öğretim elemanları ile malvarlığı Turgut Özal Üniversitesine devredilir. 2012-2013 eğitim-öğretim yılında kayıt yaptıran öğrenciler dâhil bu yükseköğretim kurumlarında halen öğrenimlerini sürdüren öğrencilere verilecek mezuniyet belgeleri ile diplomalar, istekleri halinde önceden bağlı bulundukları üniversitenin adıyla ilgili üniversite tarafından verilir. Fatih Üniversitesinin 5/6/1996 tarihli ve 4142 sayılı Kanun ve diğer düzenlemeler uyarınca kazanmış olduğu bütün hak ve yetkiler saklıdır." Maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. MADDE 4 - 2809 sayılı Kanunun ek 36’ncı maddesinin ikinci fıkrasının (e) ve (f) bentleri yürürlükten kaldırılmıştır. Maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. MADDE 5 - 10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (II) sayılı cetvelin "Yükseköğretim Kurulu, Üniversiteler ve Yüksek Teknoloji Enstitüleri" bölümüne aşağıdaki ibare eklenmiştir. "106) Ankara Sosyal Bilimler Üniversitesi" Madde üzerinde Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına söz isteyen Ali Haydar Öner, Isparta Milletvekili.
Sayın Başkanım, değerli milletvekillerimiz; Yükseköğretim Kurumları Teşkilatı Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Tasarısı’nı görüşüyoruz. Millî Eğitim ve YÖK’le ilgili yasaların anlayış birliği ve uzlaşmayla çıkması büyük önem taşımaktadır. Eğitim doğru yapılmalı, yetişmiş insan gücü isabetle planlanmalıdır. Komisyon raporu ne diyor? Komisyon raporunda şu hususlar çok doğru bir şekilde vurgulanmış: “Üniversite açılmasına karar verilirken belirlenen kriterlerin neler olduğu konusunda tereddütler bulunmaktadır. Hâlihazırda kurulu bulunan üniversitelerdeki kontenjanların doldurulamamasına rağmen, yeni üniversitelerin kurulması için tasarı getirilmesi uygun düşmemektedir.” Bunu komisyonumuz söylüyor, raporda da var. “Öncelikle açılmış bulunan üniversitelerin kontenjanlarının doldurulması daha uygun olacaktır.” Komisyon söylüyor, komisyonun değerli üyeleri burada. “Nitekim mevcut üniversitelerde kontenjanları dolmayan bölümlerin ağırlıklı kısımlarını sosyal bilimlerin oluşturduğu görülmektedir.” Komisyonumuz söylüyor. “Böyle bir tablo karşısında sosyal bilimler ağırlıklı bir üniversite açılmak isteniyorsa bunun ciddi bir hazırlık ve planlamaya bağlı olarak yapılması uygun olacaktır.” Sipariş gelmiş, Komisyon ancak bunları söylüyor. “Üniversite kurulurken, fakülte veya bölümler açılırken öğretim üyesi ihtiyacının dikkate alınması gereklidir. Öğretim üyesi ihtiyacı dikkate alınmadan birimler açılması durumunda öğretim üyesinin yetiştirilmesi de engellenmiş olur. Bu nedenle üniversite açılmasının ciddi bir planlamaya bağlanması ve ihtiyaçların gözetilerek yapılması uygun olacaktır.” Komisyonu ve Sayın Başkanı gönülden duygularla kutluyorum. Gerçekten de yeni bir üniversiteyi açıyoruz, “Sosyal Bilimler Üniversitesi.” Nerede açıyoruz? Ankara’da. Büyükşehirlerde yeni üniversite açılmasına ne ölçüde ihtiyaç var? İstanbul’da vize söz konusu ediliyor bizzat Sayın Başbakanımız tarafından. Ankara taşıyamayacağı kadar ağır yük altına giriyor, yeni binlerce üniversite öğrencisinin katılımıyla bu daha da ağırlaşacak. Büyük merkezler taşıyamayacağı yükün altına girerken küçük merkezler de kan kaybına uğruyor. Buna hakkımız yok. Çankırı Üniversitesi çok önemli projeler hazırlamış durumda. Özellikle herbal nitelikli tedavilerle kanseri önleyecek çözümler üretiyor, onun çalışması içinde ama ödenekleri yok. Batman Üniversitesi gelişemiyor. Hakkâri Üniversitesi ilan veriyor, ya nitelikli aday bulamıyor öğretim üyesi yetiştirilmek üzere ya da hiç başvuru yok. Bayburt Üniversitesi bir sürü sorunla karşı karşıya. Yurt sorunları sürekli çözüm bekliyor, çözümler erteleniyor. Bu durumda Ankara’ya yeni üniversite kuruluyor. Ankara’da gurur kaynağı üniversitelerimiz var. Dünyanın ilk 500 üniversitesi sıralamasına Ankara Üniversitesi 4 defa girmiş, ODTÜ 4 defa girmiş, Hacettepe’yle Gazi 3’er defa girmişler, Bilkent 2 defa girmiş. Ankara’da üniversite mi yok? Siyasal var, Hukuk var, Dil tarih var, İlahiyat var, Fen edebiyat var; var oğlu var. Yeni bir üniversite için niye Ankara seçiliyor? Taşra üniversitelerinin sayısız altyapı sorunları var, geliştirme ödenekleri yetersiz ve dengesiz. Bütün bu sorunlara rağmen Ankara’da sosyal bilimler üniversitesinin arsası nerede? Hangi binalarda bu üniversite kurulacak? Sosyal ve beşiri bilimler fakültesinin isim babası kim? Bir de öyle bir fakülte kuruluyor, sosyal ve beşiri bilimler fakültesi. [[AK PARTİ sıralarından “beşeri… beşeri…” sesleri]] Değerli arkadaşlar, bu üniversite kurulacaksa acele edilmemeli. Gerçekten ülkemizin tematik üniversitelere ihtiyacı var; yerine göre, coğrafi ortamına göre, gelişme potansiyeline göre, taşıdığı niteliklere göre ama Ankara’da sosyal bilimler üniversitesine ihtiyaç yok. Süleyman Demirel Üniversitesi eski rektörümüz değerli Metin Lütfi Baydar’ın önergesinde yer aldığı gibi bazı tematik üniversiteler önerildiği yerlerde kurulursa ülkemizin ve ulusumuzun yararına sonuçlar doğuracaktır. O bakımdan, rastgele, birinin arzusu, hevesi doğrultusunda üniversite kurulması yanlıştır. Hangi dost için hangi post hazırlanıyor? Tam bir sipariş üniversite. Birkaç dost için birkaç post hazırlanıyor. Buna bu Meclisin hakkı yok. Bu Meclis ulufe dağıtan bir meclis değildir, şahsa yönelik sipariş bağlanan bir meclis hiçbir şekilde değildir, olamaz. Değerli arkadaşlarım, sayın milletvekillerimiz; Millî Eğitim Bakanlığı birtakım kararlar alıyor. Bu kararlardan isabetli olanlarda sebat etmek kararlılıktır ama yanlışlarda ısrar etmek inattır. Bu yanlışlardan birisi, ilk ve ortaöğretim kurumlarında serbest kıyafet uygulamasıdır. Pek çok kişiyle karşılaşıyorum, yakınmalarına tanık oluyorum. Benim eski mesleğimden ötürü “Sayın Valim, benim çocuğum diğer varlıklı ailelerin çocukları karşısında güç durumda kalıyor. Biz veliler olarak, ebeveynler olarak eziliyoruz.” diyor. Her gün bir marka, her gün bir kıyafet giyebilen ailelerin çocukları var -Allah daha çok versin diyelim- ama mali durumu yeterli olmayan ailelerin sorunlarına sosyal yardımlaşma dayanışma vakıfları çözüm getiremez. Ayrıca, okulların aidiyet duygusunu sarsamayız. Her öğrenci kendi okuluyla gurur duymalı, üniformasıyla ya da okul kıyafetiyle, okul yönetiminin velilerle belirlediği kıyafetlerle övünebilmeli. Sayın Bakanımız, lütfen, bu serbest kıyafet uygulamasından vazgeçmeli, sayın milletvekillerimiz Bakanlığı bu yönde zorlamalıdırlar, halkın sesine kulak verilmelidir. Hiç kimse, milletimiz sizden bunu istemedi. Bu, birilerinin keyfî bir dayatmasıdır, bundan vazgeçilmelidir, tıpkı öğretmeni horlamaktan, dışlamaktan vazgeçilmesi gerektiği gibi. Ayrıca, nüfusu 500 binden aşağı yerlerde fen lisesi kurulmayacakmış. Her yerde üniversite var, fen lisesi kurulmayacak. Bu ne mantıktır arkadaşlar? Yani, nüfusu 30 bin olan yerde, 50 bin olan yerde üstün yetenekli bir çocuk, zeki bir çocuk çıkamaz mı? Bu teşvik edilmemeli mi? O bakımdan, bu karar da yanlış kararlardan biridir. Uygulamaları doğru olan yaklaşımlara teşebbüs edenlere başarılar diliyor, hepinize saygılar sunuyorum.
Sayın Akar, buyurun.
Ulaştırma Bakanım burada, ona bir soru sormak istiyorum. Aslında birkaç defa daha önce bu soruyu sordum.
Sayın Akar, soruyu Sayın Arınç’a soracaksınız. Hükûmet makamında oturmuyor.
Tamam, Ulaştırma Bakanına soruyorum. Ben ona soruyorum, o söz hakkımı kullanıyorum. Sayın Başkan, lütfen, müdahale etmeyin. Sapanca yolunu daha önce sordum Sayın Bakan, 9 kilometrelik yolu üç yıldır yapamadınız. AKP Kocaeli Milletvekili Fikri Işık gitti, “29 Ekimde açılacak.” diye orada boy boy resimler çektirdi. Bugün, orada, yine bir vatandaşımız öldü. 9 kilometrelik yolun sadece 3 kilometrelik yolunu tek şerit olarak açabildiniz. Yahu, ben şaşırıyorum. Bugün, “Yeni bir havaalanının ihalesini yapıyoruz, duble yollar yapıyoruz.” diyorsunuz, 9 kilometrelik yolu üç yıldır yapamadınız. Niye yapamadığınızı gerçekten çok merak ediyorum; bu bir. İki: Yine, 34 tane limanımız var kentte. Bunlardan birini de Yıldız Entegre İGSAŞ’ı alarak –gübre fabrikasıydı, bunu özelleştirdiniz- çiftçiyi ithal gübreye mahkûm bıraktınız, orası liman hâline dönüştü, tomruk getiriyor fabrikalarına, 2 tane fabrikası var. Şimdi de tutkal fabrikası olan -körfezin kıyısında- alanı ruhsatsız bir şekilde liman yapıyor, çok büyük bir liman yapıyor ama ruhsatsız, fabrika da ruhsatsız, liman da ruhsatsız. Bunlara ne zaman “Dur.” diyeceksiniz, çok merak ediyorum. Teşekkür ediyorum.
Teşekkür ederim. Sayın Bakan, buyurun.
Çok teşekkür ederim. Tabii, görüştüğümüz kanun tasarısıyla bu sorunun doğrudan ilgisi yok ama çok önemli bir konu. Müsaade ederseniz, Ulaştırma Bakanımız bu soruya yazılı cevap versin.
Teşekkür ediyorum. Maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Madde kabul edilmiştir. MADDE 6- 2/9/1983 tarihli ve 78 sayılı Yükseköğretim Kurumları Öğretim Elemanlarının Kadroları Hakkında Kanun Hükmünde Kararnameye aşağıdaki madde eklenmiştir. "EK MADDE 17- Ankara Sosyal Bilimler Üniversitesinde kullanılmak üzere ekli (1) sayılı listede yer alan öğretim elemanlarına ait kadrolar ihdas edilerek, bu Kanun Hükmünde Kararnameye bağlı cetvellere Ankara Sosyal Bilimler Üniversitesi bölümü olarak eklenmiştir." Maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Madde kabul edilmiştir. MADDE 7- 13/12/1983 tarihli ve 190 sayılı Genel Kadro ve Usulü Hakkında Kanun Hükmünde Kararnameye aşağıdaki madde eklenmiştir. "EK MADDE 15- Ankara Sosyal Bilimler Üniversitesinde kullanılmak üzere ekli (2) sayılı listede yer alan kadrolar ihdas edilerek, bu Kanun Hükmünde Kararnameye bağlı cetvellere Ankara Sosyal Bilimler Üniversitesi bölümü olarak eklenmiştir." Madde üzerinde bir adet önerge vardır, okutup işleme alıyorum: Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Görüşülmekte olan 395 sıra sayılı Kanun Tasarısının 7’nci maddesi ile 190 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen 15’inci maddeye bağlı (2) sayılı listenin aşağıdaki şekilde değiştirilmesini arz ve teklif ederiz. Mahir Ünal Recep Özel Mehmet Doğan Kubat Osman Aşkın Bak Yılmaz Tunç Ali Özgündüz KURUMU : ANKARA SOSYAL BİLİMLER ÜNİVERSİTESİ SINIFI UNVANI DERECESİ SERBEST TUTULU TOPLAM GİH Genel Sekreter 1 1 1 GiH Genel Sekreter 1 2 2 GİH Strateji Geliştirme 1 1 1 GİH Yapı İşleri ve Teknik 1 1 1 GİH Personel Dairesi 1 1 1 GİH Bilgi İşlem Dairesi 1 1 1 GİH Hukuk Müşaviri 1 1 1 SINIFI UNVANI DERECESİ SERBEST TUTULU TOPLAM GİH Öğrenci İşleri Dairesi 1 1 1 GİH Sağlık, Kültür ve Spor 1 1 1 GİH Kütüphane ve 1 1 1 GİH İdari ve Mali İşler 1 1 1 GİH Fakülte Sekreteri 1 5 5 GİH Enstitü Sekreteri 3 5 5 GİH Şube Müdürü 1 7 1 8 GİH Şube Müdürü 2 5 1 6 GİH Şube Müdürü 3 5 1 6 GİH Şef 4 7 1 8 GİH Şef 5 7 1 8 GİH Şef 6 7 1 8 GİH Programcı 5 2 2 GİH Programcı 6 2 2 GİH Çözümleyici 5 2 2 GİH Savunma Uzmanı 3 1 1 GİH Sivil Savunma Uzmanı 3 1 1 GİH Bilgisayar İşletmeni 5 8 8 GİH Bilgisayar İşletmeni 6 7 7 GİH Bilgisayar İşletmeni 7 10 10 GİH Sekreter 9 15 15 GİH Şoför 7 2 2 GİH Şoför 8 3 3 GİH Şoför 9 10 10 GİH Memur 8 8 8 GİH Memur 9 7 7 GİH Memur 10 10 10 GİH VHKİ 7 5 5 SINIFI UNVANI DERECESİ SERBEST TUTULU TOPLAM GİH VHKİ 8 5 5 GİH VHKİ 9 5 5 GİH Mali Hizmetler Uzmanı 3 2 2 GİH Mali Hizmetler Uzman 5 3 3 TH Kütüphaneci 5 3 3 TH Kütüphaneci 6 3 3 TH Kütüphaneci 7 3 3 TH Mühendis 4 3 3 TH Mühendis 5 3 3 TH Mühendis 6 4 4 TH Mimar 5 1 1 TH Tekniker 6 5 5 TH Tekniker 7 5 5 TH Tekniker 8 5 5 TH Teknisyen 8 5 5 TH Teknisyen 9 5 5 TH Teknisyen 10 5 5 SH Uzman Tabip 4 2 2 SH Tabip 5 5 5 SH Diş Tabibi 5 1 1 SH Diyetisyen 5 2 2 SH Hemşire 5 1 1 SH Hemşire 6 1 1 SH Hemşire 7 1 1 SH Psikolog 6 1 1 SH Sosyal Çalışmacı 6 1 1 AH Avukat 5 3 3 AH Avukat 8 3 3 YH Hizmetli 9 10 10 YH Hizmetli 10 10 10 YH Kaloriferci 10 7 7 YH Aşçı 10 3 3 KURUMU : ANKARA SOSYAL BİLİMLER ÜNİVERSİTESİ SINIFI UNVANI DERECESİ SERBEST TUTULU TOPLAM GİH İşletme Müdürü 1 1 1 GiH Bilgisayar İşletmeni 6 5 5 GİH Memur 8 5 5 Komisyon önergeye katılıyor mu? MİLLÎ EĞİTİM, KÜLTÜR, GENÇLİK VE SPOR KOMİSYONU BAŞKANI NABİ AVCI (Eskişehir) – Olumlu görüşte takdire arz ediyoruz. Hükûmet katılıyor mu?
Katılıyoruz efendim.
Gerekçeyi okutuyorum: Üniversitelerin faaliyetlerini eksiksiz biçimde yerine getirebilmesinin ön koşulu idari teşkilatının yeter sayıda personelden oluşmasıdır. Söz konusu önerge ile ilgili eksikliğin giderilmesi amaçlanmaktadır. Önergeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Önerge kabul edilmiştir. Kabul edilen önerge doğrultusunda maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. MADDE 8- Bu Kanun yayımı tarihinde yürürlüğe girer. Oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. MADDE 9- Bu Kanun hükümlerini Bakanlar Kurulu yürütür. Oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler... Kabul edilmiştir. Tasarının tümünü oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Tasarı kabul edilmiş ve kanunlaşmıştır. Alınan karar gereğince, kanun tasarı ve teklifleri ile komisyonlardan gelen diğer işleri sırasıyla görüşmek için, 23 Ocak 2013 Çarşamba günü saat 14. 00’te toplanmak üzere birleşimi kapatıyorum.