Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση. [[Σημείωση: Ο παρακάτω πίνακας περιεχομένων δεν αποτελεί το τελικό κείμενο, διότι εκκρεμούν ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις]] Εισερχόμαστε στην ημερήσια διάταξη της ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Συνέχιση της συζήτησης και ψήφιση επί του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων: «Εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις». Θα δώσω τον λόγο πρώτα στην Υπουργό Παιδείας, την κ. Κεραμέως, που έχει να καταθέσει δύο νομοτεχνικές βελτιώσεις. Στη συνέχεια θα πάρουν τον λόγο ο κ. Ζεμπίλης και ο κ. Βαρεμένος και μετά ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ για Θέματα Επικοινωνίας, ο κ. Χρήστος Ταραντίλης. Κυρία Κεραμέως, καλημέρα σας! Έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Καλημέρα σε όλους και χρόνια πολλά στους εορτάζοντες! Θα ήθελα να καταθέσω, κύριε Πρόεδρε, νομοτεχνικές βελτιώσεις στο νομοσχέδιο προς διανομή στους Βουλευτές. Σας ευχαριστώ πολύ.
Παρακαλώ να διανεμηθούν οι νομοτεχνικές βελτιώσεις. Τον λόγο είχε ο κ. Αθανάσιος Ζεμπίλης από τη Νέα Δημοκρατία.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κύριοι συνάδελφοι, η εκπαιδευτική πολιτική στον τόπο μας είναι ουσιαστικά η αέναη μάχη ανάμεσα στη μεταρρύθμιση και την αντιμεταρρύθμιση. Ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους υπήρξαν βέβαια και οι άβουλοι, οι μοιραίοι, οι λίγοι. Την ιστορία, όμως, τη γράφουν όσοι τολμούν, όσοι συγκρούονται με κατεστημένες νοοτροπίες και συντεχνίες, όσοι αναμετριούνται με το αναχρονιστικό μέτωπο του χθες. Αυτή η αντιπαράθεση μεταφέρεται αυτούσια και στις μέρες μας. Ας δούμε τώρα γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ κατά κυριολεξία λυσσομανά σε μία ακόμα μάχη οπισθοφυλακής. Τον έπιασε ξαφνικά ο πόνος για την ποιότητα της εκπαίδευσης; Ούτε οι «Ερυθροί Χμερ» στην Καμπότζη δεν στοχοποίησαν την αριστεία στο μέτρο που το έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά τη δική του διακυβέρνηση. Αλλού είναι συνεπώς το πρόβλημα. Η Αριστερά αντιμετωπίζει το πανεπιστήμιο ως έναν προνομιακό χώρο προκειμένου να συντηρούνται νεομαρξιστικές ιδεοληψίες, αντιλήψεις που μπορούν να επιβιώσουν μόνο σε συνθήκες τυφλής και ακραίας σύγκρουσης. Το γεγονός αυτό είχε ομολογήσει κυνικά και ο κ. Γαβρόγλου, λέγοντας ότι το πανεπιστήμιο ως θεσμός εκφράζει μια συγκρουσιακή συνύπαρξη. Η συγκρουσιακή αυτή συνύπαρξη είναι που επιτρέπει τους προπηλακισμούς και τη δράση εξωπανεπιστημιακών ομάδων, κανονικοποιεί την ανομία και τους βανδαλισμούς, που νομιμοποιεί μικρές μειοψηφίες να επιβάλλουν την άποψή τους με τη βία. Η συγκρουσιακή αυτή συνύπαρξη αποτελεί και το κατάλληλο φυτώριο για να μετεξελιχθούν οι «φοιτητοπατέρες» από τα αμφιθέατρα στα μελλοντικά συνδικαλιστικά και κομματικά στελέχη. Αυτά, βέβαια, για τους πολλούς. Οι εκλεκτικοί της Αριστεράς δεν εμπιστεύονται το δημόσιο σχολείο ούτε στο επίπεδο του νηπιαγωγείου για να στείλουν τα παιδιά τους. Αυτή ήταν και η φιλοσοφία της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής της περιόδου 2015-2019, που εκθεμελίωσε ό,τι καλό είχε χτισθεί τα προηγούμενα χρόνια. Ήταν πράγματι σαν να έπεφτε ένας μπαλτάς - «Μπαλτάς» όνομα και πράμα! - που ισοπέδωνε τα πάντα προς τα κάτω. Και δεν ήταν απλά ότι επανέφερε τους αιώνιους φοιτητές ή ότι υποβάθμισε τα πειραματικά και πρότυπα σχολεία, όσο κυρίως ότι σηματοδότησε το πέρασμα από την αριστεία και τη διάκριση στη ραστώνη και την ήσσονα προσπάθεια. Εμβληματική εικόνα της εποχής η λευκή κόλλα εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Σε αυτό συνέβαλε χωρίς αμφιβολία και η ανωτατοποίηση των ΤΕΙ κατά τρόπο βιαστικό και πρόχειρο. Σε κάθε περίπτωση, όμως, οδηγεί σε πτυχία χωρίς αντίκρισμα, σε πτυχία χωρίς επαγγελματική κατοχύρωση, σε πτυχία που γκρεμίζουν τα όνειρα των νέων ανθρώπων. Και αυτή είναι μια αυταπάτη που πρέπει να τελειώσει. Αυτό απαιτεί η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας και των πολιτών, όπως δείχνουν και όλες οι πρόσφατες μετρήσεις. Η κοινωνία, πιο ώριμη από ποτέ, αμφισβητεί την αδράνεια. Αμφισβητεί τον λαϊκισμό που μοιράζει εύκολα πτυχία σε όλους. Αμφισβητεί τον λαϊκισμό που ιδρύει παντού πανεπιστημιακά τμήματα με τροπολογίες στο γόνατο, της τελευταίας στιγμής. Αξιώνει γενναίες μεταρρυθμίσεις για ένα νέο, αναβαθμισμένο και ασφαλές ακαδημαϊκό περιβάλλον γνώσης και ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Μεταρρυθμίσεις που οδηγούν σε συνειδητές επιλογές ζωής και επιτυχούς σταδιοδρομίας των νέων. Μεταρρυθμίσεις που εξασφαλίζουν την έγκαιρη ολοκλήρωση των σπουδών και την ευδόκιμη ένταξη στην αγορά εργασίας. Μεταρρυθμίσεις, τέλος, που ενισχύουν την αυτονομία των ιδρυμάτων στη διαδικασία εισαγωγής και αποδοτικής φοίτησης των σπουδαστών. Και σε αυτό το πλαίσιο αυτονομίας, κύρια Υπουργέ, η Σύγκλητος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, που διακρίθηκε πρόσφατα ανάμεσα στα διακόσια καλύτερα ιδρύματα παγκοσμίως, ίδρυσε στην Εύβοια το συγκρότημα του Ευρίπου, με τέσσερα πανεπιστημιακά τμήματα. Τα τμήματα αυτά επιλέχθηκαν με αμιγώς ακαδημαϊκά κριτήρια και μετά από πολύμηνη μελέτη σκοπιμότητας και βιωσιμότητας. Για τον λόγο αυτό θα πρέπει να επισπευσθεί και η διαδικασία πιστοποίησης των υπό αναστολή τμημάτων, γεγονός που θα επιτρέψει και την ολοκληρωμένη λειτουργία του συγκροτήματος. Αποτελεί άλλωστε μια κυρίαρχη τάση, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική, μεγάλα και ισχυρά, τα πλέον κορυφαία ιδρύματα να δημιουργούν δορυφορικές εγκαταστάσεις σε κοντινές περιοχές, με στόχο τη διεύρυνση των εκπαιδευτικών τους δραστηριοτήτων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ενίσχυση της αυτονομίας των ΑΕΙ σε συνδυασμό με την ελευθερία της επιστήμης, της έρευνας και της διδασκαλίας αποτελούν τον πυρήνα της υπό συζήτηση νομοθετικής πρωτοβουλίας. Είναι ένα σχέδιο νόμου που, όπως επεσήμανε και ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος, επιχειρεί να θέσει τέρμα σε μία από τις σημαντικότερες κληρονομιές ενός ζοφερού παρελθόντος, που δηλητηριάζει την πανεπιστημιακή ζωή και καθηλώνει τα πανεπιστήμια στη μιζέρια και την κακομοιριά. Άλλωστε κάθε προσπάθεια βελτίωσης της δημόσιας εκπαίδευσης ενισχύει την ισότητα ευκαιριών και οφείλει τους οικονομικά ασθενέστερους, γεγονός άλλωστε που αποδεικνύεται από το ότι δεν έχουν και πολλές εναλλακτικές. Συνεπώς τα επιχειρήματα κοινωνικού ρατσισμού που ακούστηκαν από την Αντιπολίτευση το μόνο που κάνουν είναι να υποτιμούν τις ικανότητες των νέων, να προσβάλλουν γενιές και γενιές φτωχών ανθρώπων που κατόρθωσαν να πάρουν το μέλλον από τα χέρια τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η παράταξή μας προσεγγίζει τα θέματα της εκπαίδευσης με όρους πολιτικής συναίνεσης και εθνικής στρατηγικής. Το απέδειξε αυτό έμπρακτα και με την υπερψήφιση του νόμου Διαμαντοπούλου, τον οποίο με εκδικητική μανία κατεδάφισε η προηγούμενη κυβέρνηση. Η παράταξή μας ταυτίστηκε πάντοτε με τις δυνάμεις της δημιουργίας και της ευθύνης. Αυτό πρέπει να πράξει και η Αξιωματική Αντιπολίτευση, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, στο μπόι μεταρρυθμιστών της Αριστεράς όπως ο Γληνός, όπως ο Αλέξανδρος Δελμούζος, που έλεγε ότι το σχολείο στέκει πάνω και πέρα από κάθε πρόσκαιρη κομματική διαπάλη. Και με τα λόγια αυτά καλούμε τον ΣΥΡΙΖΑ να πάψει να στοιχίζεται πίσω από τις δυνάμεις της οπισθοδρόμησης, να πάψει να χαϊδεύει τους «μπαχαλάκηδες» και να κλείνει το μάτι στην ανυπακοή. Διότι η ανυπακοή της λούφας και της κοπάνας δεν ανέθρεψε ποτέ την ιστορία, δεν ανέθρεψε ποτέ τις μεγάλες αλλαγές που απαντούσαν στα αιτήματα των καιρών, δεν ανέθρεψε ποτέ τις μεταρρυθμίσεις που επιβλήθηκαν από την κοινωνία των πολιτών. Ευχαριστώ πολύ.
Και εμείς ευχαριστούμε, κύριε Ζεμπίλη, και για την τήρηση του χρόνου, τέτοια θέλω. Και από την Εύβοια πάμε στην Αιτωλοακαρνανία και στον κ. Γεώργιο Βαρεμένο του ΣΥΡΙΖΑ.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κατ' αρχάς, επιτρέψτε μου, κύριοι Βουλευτές, να ευχηθώ στην Κυβέρνηση καλές δουλειές. Έχω εδώ μια φωτογραφία από τα κλειδιά που μέχρι στιγμής έχουν συλλεγεί. Η πρόκληση - πρόσκληση του κ. Γεωργιάδη βρίσκει ευρεία απήχηση. Οι εστιάτορες τα παραδίδουν μαζικά. Υποθέτω ότι για όσους δεν παραδώσουν τα κλειδιά, ο κ. Γεωργιάδης και η Κυβέρνηση διαθέτει αντικλείδια. Αλλά μαζί με τα κλειδιά να πάρουν και τα χρέη, όχι σκέτα τα κλειδιά. Και μιλάμε για μια χώρα η οποία βιώνει έναν θανάσιμο συνδυασμό δημόσιου και ιδιωτικού χρέους. Ρωτήθηκε ο Πρωθυπουργός στον «ΣΚΑΪ» αν πάμε σε νέα μνημόνια, αν τα «παντρεύτηκε» τελικά η χώρα τα μνημόνια και είπε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί αποταμιεύουν οι Έλληνες - επανέλαβε αυτό που είχε πει στη Βουλή - και μετά θα είναι έτοιμοι να εξορμήσουν για να ξοδέψουν αυτά που αποταμιεύουν. Κοιτάξτε να δείτε μάλλον κάτι συμβαίνει εδώ ως προς την επαφή με την πραγματικότητα. Η εστίαση είναι κλειστή, στην πρωτογενή παραγωγή κάποια προϊόντα φρέσκα που θέλουν οι άνθρωποι να τα διοχετεύσουν για να επιβιώσουν πρέπει να τα κατευθύνουν στη λαϊκή αγορά. Και τι γίνεται, λέει η Κυβέρνηση; Πέρα από τις ευρεσιτεχνίες της κ. Κεραμέως, έχουν και πολλά άλλα. Σκέπτεται, λέει, να φέρει νομοσχέδιο για να εισαγάγει εταιρείες μέσω ΣΔΙΤ στις λαϊκές αγορές. Άκου να δεις τώρα, φιλέτο έγιναν οι λαϊκές αγορές! Για να γίνει τι, δηλαδή; Να πάνε πού οι πωλητές; Προς τα πού τους σπρώχνουν; Στο περιθώριο; Σε κάποιον κάδο; Λέω, λοιπόν, ότι θέλετε να νομοθετείτε με αυτόν τον τρόπο, δηλαδή να φέρνετε νομοσχέδια που τουλάχιστον εμείς και το σύνολο της Αντιπολίτευσης τα θεωρούμε απαράδεκτα, και εσείς θέλετε να τα τρίψετε στη μούρη της Αντιπολίτευσης. Λέτε «όχι, θα έρθουν τώρα, μέσα στην πανδημία». Ε, δεν γίνεται αυτό, να έρχονται αυτά τα νομοσχέδια μέσα στην πανδημία και να απαιτείτε να μην υπάρχει καμμιά διαμαρτυρία. Αυτό δεν γίνεται! Αν εννοείτε έτσι τη δημοκρατία, μάλλον κάποια παρεξήγηση υπάρχει. Να σας πω και κάτι; Έρχονται ομιλητές σε αυτό εδώ το Βήμα και τι λένε - τους άκουσα εγώ προχθές και τους είδα - και λένε τι; «Εσείς», λέει, «δεν είσαστε κανονικότητα. Εμείς είμαστε οι κανονικοί. Εσείς είστε εκτός κανονικότητας.». Από πού έρχονται οι άνθρωποι αυτοί και πού θέλει να τους πάει ο κ. Μητσοτάκης; Τελικά θα μας πείτε ότι μόνο ο κ. Λιγνάδης είναι στην κανονικότητα και εσείς είστε όλοι έξω από την κανονικότητα. Φαντάζομαι δεν θα γίνει αυτό, γιατί υπάρχει απαγόρευση για δημοσίευση φωτογραφιών. Θέλω να πω το εξής: Δεν υπάρχει κάτι πιο επικίνδυνο στη δημοκρατία, όταν μια εξουσία νιώθει ότι είναι ανεξέλεγκτη, ότι βρήκε τον χρυσό κανόνα να μην ελέγχεται. Να αποφασίζει να κάνει κάτι και να το κάνει χωρίς τον φόβο του ελέγχου. Να λέει: «Εσύ θα πάρεις πρόστιμο, γιαγιούλα, τόσα ευρώ». Βέβαια μετά που σηκώθηκαν και οι πέτρες κάποια μέσα είπαν χαρίστηκε το πρόστιμο, ενώ δεν είχαν δημοσιεύσει την περίπτωση. Οπότε, κάποιος αναγνώστης θα αναρωτήθηκε ποιο πρόστιμο, αφού δεν είδε πουθενά το φως της δημοσιότητας. Άγρια πρόστιμα σε χωριά, ορεινά, απομονωμένα και ο Πρωθυπουργός στην Ικαρία να τον υποδέχονται οι τσαμπούνες. Τι ήταν αυτό, δηλαδή; Και η εντολή ήταν να μη δημοσιευθούν φωτογραφίες. Και επειδή είναι και ο κ. Ταραντίλης εδώ, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, να ρωτήσω: Μήπως τελικά θα αναρτώνται από εσάς, προφανώς, κάθε ημέρα διάφοροι πίνακες, οι οποίοι θα λένε τι επιτρέπεται να βάλουμε σήμερα, ποιες φωτογραφίες, ποιοι να είναι δίπλα ή μάλλον ποιοι να μην είναι δίπλα στη φωτογραφία; Με αυτόν τον τρόπο εννοείτε τη δημοκρατία; Νομίζω ότι το πράγμα έχει πάει πολύ μακριά. Και έρχομαι στο προκείμενο. Εάν ήταν να συζητήσουμε για τα προβλήματα που υπάρχουν σε κάποιες σχολές, να το συζητούσαμε, αν και με αυτό εσείς θέλετε να κρύψετε κάτι άλλο. Όχι απλώς κάποιοι να επιλέγουν τα ιδρύματα αυτά, τα ΙΕΚ, αλλά βιαίως να σπρωχτούν προς τα εκεί. Και χρησιμοποιείτε το θέμα των πανεπιστήμιων και της τάξης. Λέω, αν ήταν αυτό, να το συζητήσουμε, να επιλέξουμε τις βέλτιστες παγκόσμιες πρακτικές. Ήρθαν εδώ στο Βήμα πανεπιστημιακοί και έκαναν διάφορες προτάσεις για το τι ισχύει στα άλλα κράτη τα ευρωπαϊκά, τα αμερικάνικα. Εσείς τι θα ανακαλύψετε, δηλαδή, τον τροχό; Όχι, θέλετε κάτι άλλο. Θέλετε να δώσετε την εντύπωση σε έναν κόσμο που είναι φοβισμένος και θεωρεί ότι συντηρικοποιείται ότι τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο παντού, ακόμα και στη νομοθέτηση σε κάτι που έχει σχέση με την παιδεία, τον έχει η αστυνομία. Αυτό θέλετε να κάνετε, αυτό θέλετε να επιβάλετε. Εμφανίστηκε χθες εδώ ο κ. Γεωργιάδης ως ένας άνθρωπος που στο πλαίσιο της ελληνικής δημοκρατίας δεν έχει φωνή. Δεν έχει φωνή λέει, ο κ. Γεωργιάδης! Του απαγόρευαν να πάει στα πανεπιστήμια. Ακούστε να δείτε, εγώ λέω το εξής: ούτε βία ούτε απειλή βίας στα πανεπιστήμια. Να πάει ο κ. Γεωργιάδης στα πανεπιστήμια, για να γνωρίσει και τι σημαίνει δημοκρατικός αντίλογος. Εδώ τι έχουμε, δηλαδή; Απέραντους μονολόγους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης των Υπουργών, καμμιά φορά παραληρηματικούς, χωρίς να υπάρχει απέναντι η παραμικρή νύξη παρουσίας κάποιου ο οποίος θα θέσει κάτι στον μονολογούντα Υπουργό. Λοιπόν, αυτή τη δημοκρατία θέλετε; Αυτή οραματίζεστε; Ήρθε ο κ. Συρίγος χθες εδώ και τα έκανε όλα έναν αχταρμά, δηλαδή έβαλε μέσα τις αφίσες που υπάρχουν σε όλα τα πανεπιστήμια. Παλιότερα, αρκετά παλιά, που είχα βρεθεί για μικρό διάστημα σε ένα πανεπιστήμιο της Γερμανίας, όχι στους χώρους του πανεπιστημίου, αλλά στα αμφιθέατρα υπήρχαν συνθήματα παντός είδους. Είναι η ουτοπία της νεολαίας. Άλλο αυτό και άλλο η βία. Εσείς θέλετε την επιβολή. Θέλετε ο κ. Χρυσοχοΐδης με τον ενθουσιασμό του ζηλωτή να έχει τον λόγο για όλα. Έχουμε τον κορωνοϊό. Ανακοινώνει ο κ. Χρυσοχοΐδης πότε θα βγούμε από τον κορωνοϊό. Γιατί; Ανέλαβε να τον κυνηγάει; Σε λίγο θα μας πει ότι τα δακρυγόνα καταπολεμούν τον κορωνοϊό.
Ολοκληρώστε, κύριε Βαρεμένο.
Ολοκληρώνω. Θέλω να πω το εξής: Η χώρα δεν έχει ανάγκη από αυτούς τους ρεβανσισμούς που οραματίζεστε. Τους δίνετε, μάλιστα, και ιστορική διάσταση, λέγοντας ότι ήρθατε να ανατρέψετε την ιδεολογική ηγεμονία και βάλατε μπροστά αυτό το νομοθετικό εργαστήρι. Δεν σας ενδιαφέρει να λυθούν προβλήματα. Το πρόβλημα, που είπαμε προηγουμένως, στα πανεπιστήμια θα μπορούσε να λυθεί με ένα consensus και να πάει ένα βήμα μπροστά.
Ολοκληρώστε, κύριε Βαρεμένο. Αφιερώσατε πέντε - έξι λεπτά σε άλλα θέματα.
Τελειώνω. Διότι εσείς νομίζετε ότι θα κυβερνάτε αιώνια, ότι δεν θα υπάρξει άλλη κυβέρνηση μετά από εσάς, που μπορεί να σκεφθεί και να πράξει διαφορετικά. Θα υπάρξει, όμως, και θα έχει βγάλει συμπεράσματα από όλη την πρόσφατη περιπέτεια της χώρας, εκεί που έγιναν τα σωστά, εκεί που έπρεπε να γίνει κάτι διαφορετικό και, εν πάση περιπτώσει, που θα δώσει μια πραγματική και όχι μια ψεύτικη ελπίδα στον ελληνικό λαό. Ο κ. Μητσοτάκης είπε ότι δεν ξέρει πότε θα τελειώσει το lockdown, αλλά ότι θα βγούμε, ότι βλέπει φως στο τούνελ. Και το φως στο τούνελ μπορεί να είναι το τρένο που έρχεται καταπάνω μας και μαζί με τον φόβο χάνουμε και μια τζούρα ελπίδας.
Κύριε Βαρεμένο, μη μου πείτε πάλι ότι τελειώνετε. Σας παρακαλώ.
Ευχαριστώ πολύ. Συγγνώμη, κύριε Πρόεδρε.
Να μιλάμε όλοι δέκα λεπτά.
Όχι, δεν θα μιλάτε όλοι δέκα λεπτά. Μιλάμε για το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας.
Να σέβεται τον χρόνο όποιος μιλάει.
Κύριε Πλεύρη, δεν λέω να μην αναφέρεται ο Βουλευτής - να είναι σε κλουβί - και στην επικαιρότητα, αλλά ένα - δυο λεπτά. Αν αναφέρεστε 5΄.47΄΄ στην επικαιρότητα και μετά στο νομοσχέδιο, λογικό είναι να με πάτε στα δέκα λεπτά, κύριε Βαρεμένο. Δεν θέλω να γίνεται αυτό από εδώ και πέρα. Σας παρακαλώ πολύ. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα το δελτίο επικαίρων ερωτήσεων της Παρασκευής 12 Φεβρουαρίου 2021: Α. Επίκαιρες Ερωτήσεις Πρώτου Κύκλου (Άρθρα 130 παράγραφοι 2 και 3 και 132 παράγραφος 2 του Κανονισμού της Βουλής) 1. Η με αριθμό 383/4-2-2021 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Β1΄ Βόρειου Τομέα Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας κ. Γεώργιου Κουμουτσάκου προς τον Υπουργό Υποδομών και Μεταφορών, με θέμα: «Επέκταση Λεωφόρου Κύμης». 2. Η με αριθμό 384/5-2-2021 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Α΄ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία κ. Νικόλαου Φίλη προς την Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, με θέμα: «Ποιος διοικεί τα σχολεία; Το Υπουργείο Παιδείας ή ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία;». 3. Η με αριθμό 380/4-2-2021 επίκαιρη ερώτηση του Ε΄ Αντιπροέδρου της Βουλής και Βουλευτή Αρκαδίας του Κινήματος Αλλαγής κ. Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Ποια είναι η εξέλιξη της υλοποίησης των μέτρων και δράσεων που ανακοινώθηκαν στις 19 Ιουνίου 2020 για την αξιοποίηση του Κρατικού Ιδρύματος Βυτίνας». 4. Η με αριθμό 404/8-2-2020 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Α΄ Θεσσαλονίκης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Γιάννη Δελή προς την Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, με θέμα: «Το άνοιγμα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων». Β. Επίκαιρες Ερωτήσεις Δεύτερου Κύκλου (Άρθρα 130 παράγραφοι 2 και 3 και 132 παράγραφος 2 του Κανονισμού της Βουλής) 1. Η με αριθμό 405/8-2-2021 επίκαιρη Ερώτηση της Βουλευτού Α΄ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας κ. Φωτεινής Πιπιλή προς τον Υπουργό Εσωτερικών, με θέμα: «Ενίσχυση τοπικής αυτοδιοίκησης για τη συντήρηση και ανάδειξη μνημείων αφιερωμένων στην Εθνική Παλιγγενεσία σε όλη την επικράτεια». 2. Η με αριθμό 403/8-2-2021 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Εύβοιας του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία κ. Ευάγγελου Αποστόλου προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Καθυστέρηση στην καταβολή της κρατικής οικονομικής ενίσχυσης στους αγρότες της Εύβοιας που επλήγησαν από τις πλημμύρες του 2017 και του 2018». Αναφορές - Ερωτήσεις (Άρθρο 130 παράγραφος 5 του Κανονισμού της Βουλής 1. Η με αριθμό 2461/8-12-2020 ερώτηση της Βουλευτού Πέλλας του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία κ. Θεοδώρας Τζάκρη προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Ενίσχυση των βαμβακοπαραγωγών εξαιτίας των χαμηλών τιμών πώλησης του προϊόντος λόγω της πανδημίας COVID -19». 2. Η με αριθμό 128/34/6-10-2020 ερώτηση και αίτηση κατάθεσης εγγράφων του Βουλευτή Ηρακλείου του Κινήματος Αλλαγής κ. Βασίλειου Κεγκέρογλου προς τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, με θέμα: «Ανησυχία μεταξύ των παραγωγών για την αδιαφάνεια και άνιση μεταχείριση περιοχών στην κατανομή δικαιωμάτων από το Εθνικό Απόθεμα από το 2017 και μετά». 3. Η με αριθμό 3133/8-1-2021 ερώτηση του Βουλευτή Ηρακλείου του Κινήματος Αλλαγής κ. Βασίλειου Κεγκέρογλου προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, με θέμα: «Εκπαιδευτικό Κέντρο Αεροπορίας στην Καλαμάτα». 4. Η με αριθμό 2967/29-12-2020 ερώτηση του Βουλευτή Ηρακλείου του Κινήματος Αλλαγής κ. Βασίλειου Κεγκέρογλου προς τον Υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων, με θέμα: «Αντιφατικές οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες για τα ναυπηγεία Ελευσίνας». Και τον λόγο έχει τώρα ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργό για θέματα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος κ. Χρήστος Ταραντίλης.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, καμμία ουσιαστική συζήτηση περί του νομοσχεδίου του Υπουργείου Παιδείας δεν μπορεί να γίνει, αν δεν ξεκαθαρίσουμε τι είδους πανεπιστήμια θέλουμε στη χώρα μας, αν δεν συμφωνήσουμε για το ποια είναι η αποστολή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η Κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο της κοινωνίας, θεωρεί πως η αποστολή του πανεπιστημίου είναι η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, η καλλιέργεια του πνεύματος και η ανάπτυξη του πολιτισμού, η έρευνα, η παραγωγή νέας γνώσης και η τεχνολογική εξέλιξη, η εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων μέσω της επαγγελματικής αποκατάστασης και της κοινωνικής ανέλιξης. Πώς, όμως, μπορεί το ελληνικό πανεπιστήμιο να επιτελέσει αυτούς τους στόχους αποτελεσματικά, όταν φοιτώντες και διδάσκοντες βιώνουν εδώ και χρόνια την υποβάθμιση, την υπόθαλψη της παραβατικότητας και τον εκφυλισμό της ίδιας της έννοιας «ανώτατη εκπαίδευση»; Ανταποκρινόμενη, λοιπόν, στις επιταγές της κοινωνίας αλλά και της κοινής λογικής, η Κυβέρνηση προχωρά σε μια εμβληματική μεταρρύθμιση, που αφορά αφ' ενός την εισαγωγή και τη φοίτηση στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας μας, αφ' ετέρου την αναβάθμιση και την ασφάλεια του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, γνωρίζουμε την έντονη, απαιτητική και συχνά ψυχοφθόρα διαδικασία εισαγωγής στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Οι περισσότεροι από εμάς την έχουμε, άλλωστε, περάσει. Πώς προετοιμάζεται, λοιπόν, η πολιτεία, για να υποδεχθεί τους νέους μας που, γεμάτοι προσδοκία, μπαίνουν στα πανεπιστήμια; Πώς παραμένουμε ατάραχοι, όταν χρίζονται φοιτητές υποψήφιοι της λευκής κόλλας; Και από την άλλη, πώς και κυρίως γιατί εξακολουθούμε να συναινούμε στην εικόνα υποβάθμισης που κάθε φθινόπωρο απογοητεύει όλα αυτά τα λαμπρά παιδιά που πάσχισαν να κατακτήσουν μια θέση στη σχολή των ονείρων τους; Με λύπη μου, πραγματικά, παρατηρούσα επί χρόνια ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο τους πρωτοετείς φοιτητές που έφταναν στο κεντρικό κτήριο του πανεπιστημίου, την πρώτη μέρα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, να βλέπουν μπροστά τους την εκτεταμένη διακίνηση των ναρκωτικών στην οδό Αντωνιάδου ή στην οδό Μαυρομματαίων, να έρχονται σε επαφή με το εκτεταμένο παρεμπόριο στην κεντρική πύλη, που δυσκολεύει ακόμα και την είσοδό τους μέσα στο πανεπιστήμιο και πραγματικά να αναρωτιούνται: Οι κόποι μας άξιζαν; Το ίδιο αναρωτιούνται και οι συγγενείς τους, ξέρετε, των πρώην φοιτητών μας, όταν έρχονται χαρούμενοι και γελαστοί για τις τελετές αποφοίτησης των παιδιών τους και βλέπουν τις ίδιες καταστάσεις. Απορία για την κατάσταση αυτή, επίσης, διατυπώνουν και οι συνάδελφοι από το εξωτερικό, όταν μας επισκέπτονται στο πλαίσιο ερευνητικών συνεργασιών. Πραγματικά, δεν είναι αποτυχία της πολιτείας, όταν πρωτοετείς φοιτητές, συγγενείς και επισκέπτες αντικρίζουν αυτές τις εικόνες παραβατικότητας, κυρίως στα μεγάλα πανεπιστήμια της χώρας; Όταν κάθε μορφή βίας - αισθητική. λεκτική, σωματική, ψυχολογική - ασκείται εντός των χώρων της ανώτατης εκπαίδευσης, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε πια για την υψηλή αποστολή του πανεπιστημίου, αλλά μόνο για απλή επιβίωση του θεσμού και των λειτουργών του. Το πρόσφατο επεισόδιο στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών με την επίθεση στον πρύτανη πραγματικά τα λέει όλα. Βέβαια, κατά τα ειωθότα, η Αντιπολίτευση αντιδρά στην προσπάθεια που καταβάλλει η Κυβέρνηση να αποδώσει όχι μόνο στο εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό των ελληνικών πανεπιστημίων της χώρας, αλλά και στην κοινωνία εν συνόλω, ένα θεσμικό πλαίσιο που θα εγγυάται την αναβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, για το οποίο προεκλογικά είχε δεσμευθεί και απλά τώρα το υλοποιεί. Κανέναν δεν αιφνιδίασε το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Αντιδρά η Αντιπολίτευση στον νέο τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμιο για τη θέσπιση ελάχιστης βάσης εισαγωγής. Αυτό, όμως, είναι ένα μέτρο που μπορεί να διασφαλίσει ότι πραγματικά πληρούνται οι ακαδημαϊκές προϋποθέσεις επιτυχούς φοίτησης και έγκαιρης ολοκλήρωσης των σπουδών. Η Αντιπολίτευση εκφράζει τον φόβο για τις ομάδες προστασίας πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Όμως, αυτό που εδώ και δεκαετίες κυβερνά τα πανεπιστήμια - πιστέψτε με, προέρχομαι, έχω αναδειχθεί από το δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο - είναι ο φόβος φοιτητών και διδασκόντων, λόγω των κάθε μορφής παραβατικών και αξιόποινων δράσεων εντός των χώρων των πανεπιστημίων. Δυστυχώς, δεν έχει υπάρξει η ίδια ευαισθησία για τους τραμπουκισμούς - λυπάμαι για τη λέξη - που υφίστανται φοιτητές, καθηγητές και πρυτανικές αρχές, που τολμούν να εκφράσουν μη αρεστές σε συγκεκριμένες ομάδες απόψεις και αντιλήψεις. Η Αντιπολίτευση μιλάει για διασφάλιση της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Όμως, η ελευθερία γεννιέται σε κλίμα σεβασμού, παρρησίας και πνευματικής ανεκτικότητας, όχι μέσα στο θράσος, τη βία και τον φόβο. Καμμία προσπάθεια από όσες έγιναν στο παρελθόν, για να αποτραπούν τα φαινόμενα βίας και ανομίας, δυστυχώς, δεν τελεσφόρησε. Για ποια ακαδημαϊκή ελευθερία μιλάμε, λοιπόν; Μήπως συγχέουμε την έννοια της ελευθερίας με την έννοια της ασυδοσίας; Δυστυχώς, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τα ερωτήματα δεν είναι ρητορικά. Είναι υπαρκτά και ακανθώδη. Σε αυτά τα ερωτήματα έχω τοποθετηθεί δημοσίως ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, που γνωρίζω στην πράξη και όχι στη θεωρία την κατάσταση, υποστηρίζοντας ότι το πιο σημαντικό που προσπαθούμε να πετύχουμε είναι να εγγυηθούμε σε όλη την επιστημονική κοινότητα - στους καθηγητές, στους φοιτητές, το διοικητικό προσωπικό - να κερδίσει την ελευθερία της, να δώσουμε τη δυνατότητα σε όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα να λειτουργήσει με βάση την αποστολή της, όπως ακριβώς την όρισα στην αρχή της ομιλίας. Για να συνοψίσω, υπερψηφίζοντας το παρόν σχέδιο νόμου προστατεύουμε το διακύβευμα της ποιότητας των ανώτατων ακαδημαϊκών ιδρυμάτων της χώρας, αποκαθιστώντας το πληττόμενο κύρος και προστατεύοντας την εύρυθμη λειτουργία τους. Το πανεπιστήμιο είναι κορυφαίος ανθρωπιστικός θεσμός, είναι πεδίο συνάντησης ιδεών και ρευμάτων σκέψης και θα περιμέναμε μια πιο σώφρονα τοποθέτηση της Αντιπολίτευσης για την προστασία και την αναβάθμισή του και όχι παιχνίδια κομματικών σκοπιμοτήτων. Οι αλλαγές πρέπει να προχωρήσουν, γιατί αυτό απαιτεί η μεγάλη πλειονότητα των φοιτητών, των καθηγητών και της κοινωνίας. Παρά την πανδημία, συνεχίζουμε να υλοποιούμε τις μεταρρυθμίσεις μας, οι οποίες αποτελούν και κεντρικές προεκλογικές μας δεσμεύσεις. Κι όταν η πανδημία τελειώσει, θα μας βρει έτοιμους να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της επόμενης μέρας, έχοντας, βέβαια, αφήσει πίσω τις καταστάσεις εκείνες που μας κρατούσαν σε τέλμα. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κι εμείς ευχαριστούμε, κύριε Υφυπουργέ.
Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα τον λόγο.
Τον λόγο έχει ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, o κ. Σκουρλέτης.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Ειλικρινά, με απορία και λύπη - για να χρησιμοποιήσω μια δική σας φράση, κύριε Υπουργέ - δεν άκουσα τίποτα να λέτε - και το περίμενα από εσάς λόγω των καθηκόντων σας - για ό,τι πρόσφατα συνέβη στη δημόσια τηλεόραση, για αυτά που είδαμε, τα κολλημένα χαρτάκια και τις εντολές προς τους δημοσιογράφους, έτσι ώστε να μην καλύψουν τα όσα διημείφθησαν στην Ικαρία και στο ταξίδι του Πρωθυπουργού, που ο ίδιος σε συνέντευξή του χθες είπε ότι ήταν ένα λάθος που πλήγωσε τους πολίτες. Η δημόσια τηλεόραση δεν είναι το μακρύ χέρι της Κυβέρνησης. Την πληρώνουμε όλοι με ανταποδοτικό τέλος στους λογαριασμούς μας στη ΔΕΗ κάθε μήνα. Πρέπει να συμβάλλει στην πραγματική ενημέρωση, στην πολυφωνική ενημέρωση. Πρέπει να συμβάλλει στην ψυχαγωγία των πολιτών. Είναι υποχρέωσή της από τον νόμο σύστασής της. Ειλικρινά, θα περίμενα τουλάχιστον να πείτε ότι ήταν λάθος ή να ζητήσετε ευθύνες. Η ίδια η ΕΣΗΕΑ σάς το ζητάει και έχει κάνει επώνυμες καταγγελίες, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ. Δεν αισθανθήκατε την ανάγκη να πείτε κάτι, έστω για ένα λεπτό; Να πείτε ότι ήταν λάθος και δεν θα ξαναγίνει; Εν πάση περιπτώσει, να είστε πιο ειλικρινείς: «Είμαστε Κυβέρνηση και θα κάνουμε ό,τι θέλουμε». Όμως, δεν είναι μαγαζί σας αυτό. Νομίζω, λοιπόν, ότι οφείλετε πραγματικά μια απάντηση γύρω από αυτό. Είναι γνωστό ότι διδάσκετε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εσείς ως διδάσκων καταθέσατε ποτέ στα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου το αίτημα η πρυτανεία να έρθει σε επικοινωνία με την αστυνομία και να δει αυτοί οι ταλαίπωροι που πουλάνε τις «μαϊμούδες» απ' έξω από πού τις προμηθεύθηκαν; Αυτόν τον κρίκο ποτέ τον αναζητήσατε; Γιατί κάποιος μεγαλέμπορος, κάποιος λαθρέμπορος τους τροφοδότησε αυτούς. Ή τα «βαποράκια», τα εξαθλιωμένοι «βαποράκια», από ποιόν μεγαλέμπορο βρήκαν τα ναρκωτικά τους; Αυτό εσάς σας απασχολεί ως πρόβλημα, έναν άνθρωπο που έρχεται σε επαφή με τους νέους ανθρώπους και τους μαθαίνει γράμματα;
Κύριε Ταραντίλη, έχετε τον λόγο, για να απαντήσετε.
Θα ήθελα να πω, για να μη μιλάμε θεωρητικά αλλά στην πράξη, ότι, όσον αφορά αυτό που είπατε, η πραγματικότητα διαψεύδει τους ισχυρισμούς σας. Αν αναζητήσετε όλα τα δελτία της ΕΡΤ που έχουν παίξει, θα δείτε ότι το συγκεκριμένο γεγονός στο οποίο αναφέρεστε, σε αναλυτικό σημείο θα έλεγα, έχει αποδοθεί από τα κεντρικά δελτία της ΕΡΤ. Δεν υπάρχει σε καμμία περίπτωση κάτι τέτοιο. Επίσης, είμαστε οι τελευταίοι που θα έχουμε οποιονδήποτε επηρεασμό στα δελτία ειδήσεων της ΕΡΤ. Μπορεί στο παρελθόν να υπήρχαν τέτοιες λογικές. Στη δικιά μας Κυβέρνηση δεν υπάρχει καμμία τέτοια λογική. Όσον αφορά αυτό που είπατε για το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, κ. Σκουρλέτη, πιστέψτε με δεν γίνεται μόνο εκτός πανεπιστημίου. Γίνεται και εντός πανεπιστημίου και η κατάσταση αυτή συνεχώς - ιδιαίτερα επί των ημερών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - επιδεινώνεται. Υπήρχε μια συνεχής επιδείνωση. Δεν πρόκειται για μια κατάσταση απλώς εκτός του πανεπιστημίου, αλλά για μια κατάσταση που γινόταν και εντός και εκτός του πανεπιστημίου και ήταν πραγματικά θλιβερή για τους φοιτητές του πανεπιστημίου μας.
Ευχαριστούμε πολύ. Τον λόγο έχει ο κ. Ευάγγελος Λιάκος από τη Νέα Δημοκρατία και τη Β΄ Αττικής. Θα ακολουθήσουν ο κ. Βασιλειάδης, ο κ. Πλεύρης και ο κ. Χειμάρας.
Χρόνια του πολλά! Έχει γενέθλια ο κ. Λιάκος σήμερα, κύριε Πρόεδρε.
Του ευχόμαστε να είναι χιλιόχρονος!
Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές. Να είστε καλά. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το παρόν νομοσχέδιο έχει χαρακτηρισθεί, ορθώς κατά τη γνώμη μου, από την Υπουργό Παιδείας κ. Κεραμέως ως ένα νομοσχέδιο της κοινής λογικής. Εγώ θα προσθέσω, με την άδειά σας, και κοινωνικής ενηλικίωσης. Κοινής λογικής, γιατί θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητο ότι οτιδήποτε ισχύει αναφορικά με τις αξιόποινες πράξεις και τη φθορά δημόσιας περιουσίας εκτός πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, το ίδιο οφείλει να ισχύει και εντός αυτών. Και ενώ με τον ν.4263/2019 η αστυνομία μπορεί πλέον να επέμβει, το ζητούμενο είναι - όπως άλλωστε σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια - η πρόληψη και η αποτροπή εγκληματικών πράξεων, καθώς επίσης και η διασφάλιση της δημόσιας περιουσίας. Το παρόν νομοσχέδιο προτείνει τρεις άξονες ενίσχυσης της ασφάλειας των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων: την ελεγχόμενη πρόσβαση εισόδου και εξόδου, τη σύσταση ειδικής ομάδας προστασίας πανεπιστημιακού ιδρύματος, την ενίσχυση του πειθαρχικού δικαίου. Εν ολίγοις, πρόκειται για μια οργανωμένη προσπάθεια να λειτουργήσουν τα ελληνικά πανεπιστήμια, εγώ δεν θα σας πω όπως των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά όπως η υπόλοιπη κοινωνία, με σαφείς κυρώσεις και κανόνες. Είναι αδύνατον να εξακολουθούμε να κάνουμε τα στραβά μάτια για όσα συμβαίνουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ξέρετε πόσες συνεδριάσεις διακόπτονται με βίαιο τρόπο; Πόσα εργαστήρια και αμφιθέατρα καταστρέφονται; Πόσοι φοιτητές και καθηγητές τραμπουκίζονται; Τι παραπάνω, δηλαδή, πρέπει να γίνει, για παράδειγμα, από την πρόσφατη φωτογραφία διαπόμπευσης του Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, που έκανε τον γύρο του διαδικτύου, για να καταλάβουμε ότι δυστυχώς η κατάσταση στα ελληνικά πανεπιστήμια έχει ξεφύγει; Πρόκειται για μια πραγματικότητα που ελάχιστοι πλέον δεν θέλουν να παραδεχθούν. Αυτοί οι ελάχιστοι και όσοι προφασίζονται θέματα αντισυνταγματικότητας και παρεμπόδισης της ελεύθερης διακίνησης ιδεών μάλλον αναφέρονται ή ακόμα χειρότερα επιδιώκουν την επιβολή αποκλειστικά των δικών τους ιδεών. Ανατρεπτικές και επαναστατικές ιδέες, κύριοι, δεν καλλιεργούνται, όταν η βία και ο τραμπουκισμός είναι στην ημερήσια διάταξη. Η πλειονότητα των φοιτητών, των καθηγητών και των διοικητικών υπαλλήλων δεν αισθάνονται ασφαλείς μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων πολιτών απαιτεί να αλλάξει αυτή η συνθήκη τρόμου. Και αυτό ακριβώς έρχεται να κάνει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο. Να αποκαταστήσει την κοινή λογική και να δικαιώσει τους αγώνες χιλιάδων φοιτητών της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ και της πλειονότητας των φοιτητικών παρατάξεων, που χρόνια τώρα παλεύουν έντιμα και δημοκρατικά για την αναβάθμιση των ελληνικών πανεπιστημίων. Είμαι υπερήφανος που έχω συμμετάσχει και εγώ σε αυτούς τους αγώνες, αλλά πάνω απ' όλα είμαι χαρούμενος γιατί σήμερα αποδεικνύουμε στους νέους φοιτητές και μαθητές ότι αξίζει τον κόπο να παλεύεις για αυτά που πιστεύεις και ότι υπάρχει και άλλος δρόμος διεκδικήσεων, αυτός του διαλόγου και των γενναίων αποφάσεων. Έρχομαι τώρα στο δεύτερο σκέλος της συζήτησής μας, στις προτεινόμενες ρυθμίσεις για την εισαγωγή και τη φοίτηση στα ελληνικά πανεπιστήμια. Θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω γιατί πιστεύω ότι οι προτάσεις του παρόντος νομοσχεδίου κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση και θα συμβάλλουν στην κοινωνική μας ενηλικίωση. Πρώτον, εισάγεται επιτέλους όριο φοίτησης για όλες τις σχολές, εκτός φυσικά αν συντρέχουν σημαντικοί λόγοι που δικαιολογούν την όποια παράταση. Παύει έτσι να ισχύει ο θεσμός του αιώνιου φοιτητή, με τις τεράστιες παθογένειες που συνεπάγεται, τόσο κοινωνικές όσο και οικονομικές. Ίσως, λοιπόν, σιγά - σιγά να πάψουν να υπάρχουν και οι δικαιολογίες των ημι - πιτσιρικάδων. Εν συνεχεία, επιδιώκεται ένας εξορθολογισμός των επιλογών του φοιτητή με την εισαγωγή του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το «έλα μωρέ, μπες σε κάποια σχολή, πάρε το πάσο και θα δεις τι θα κάνεις»; Προσέξτε τώρα πόσα προβλήματα δημιουργούνται στο ίδιο το άτομο, αλλά και στο κράτος, απ' αυτή τη λανθάνουσα νοοτροπία. Πρώτον, καταλαμβάνεται μια θέση από έναν φοιτητή ο οποίος στην πραγματικότητα δεν τη θέλει. Το αποτέλεσμα είναι σε κάποιον που πραγματικά θέλει να φοιτήσει στο συγκεκριμένο τμήμα να του στερείται αυτή η επιλογή. Δεύτερον, ο φοιτητής που μπήκε στη σχολή που δεν θέλει είναι πιθανό να αναπαυθεί και να μην αναζητήσει τι πραγματικά του αρέσει. Έτσι ή θα παραμείνει αιώνιος φοιτητής ή θα επιμηκύνει σημαντικά τον χρόνο σπουδών ή θα βγει στην αγορά εργασίας με ένα πτυχίο που δεν ανήκει στις αρχικές του προθέσεις. Ως αποτέλεσμα, θα είναι χαμένα χρόνια για τον ίδιο και χαμένοι πόροι για το ελληνικό δημόσιο. Με το παρόν νομοσχέδιο κάθε υποψήφιος φοιτητής θα έχει συγκεκριμένο αριθμό επιλογών. Στόχος αυτής της ρύθμισης είναι να εισάγονται όσο το δυνατόν περισσότεροι υποψήφιοι σε τμήματα που πραγματικά επιθυμούν. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, διαχρονικά τα νομοσχέδια που αφορούν στα θέματα παιδείας αποτελούν πεδίο σφοδρών πολιτικών αντιπαραθέσεων. Θεωρώ, όμως, ότι η παιδεία - και μάλιστα μέσα στον σύγχρονο συνεχώς εξελισσόμενο κόσμο - δεν θα έπρεπε να είναι αντικείμενο πολιτικών σκοπιμοτήτων. Είμαι βέβαιος ότι όλοι έχετε αντιληφθεί το επίπεδο αντίληψης που έχουν τα νέα παιδιά. Εμείς είμαστε, λοιπόν, αυτοί που πρέπει να τρέξουμε και να προλάβουμε, δημιουργώντας εκπαιδευτικές δομές που αρμόζουν σε μια σύγχρονη κοινωνία και μια οργανωμένη πάνω από όλα κοινωνία. Μόνο έτσι θα βγούμε κερδισμένοι ως χώρα. Για τους λόγους αυτούς σάς καλώ να υπερψηφίσετε το νομοσχέδιο. Ευχαριστώ.
Και εμείς ευχαριστούμε, κύριε Λιάκο. Και πάλι χρόνια σας πολλά, ό,τι επιθυμείτε! Ευχαριστούμε και για την τήρηση του χρόνου. Καλείται στο Βήμα ο κ. Βασίλειος Βασιλειάδης από την όμορφη Πέλλα και τη Νέα Δημοκρατία.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συχνά ακούμε τη φράση «από την παιδεία αρχίζουν όλα» και την αντιμετωπίζουμε ως μία ξύλινη κοινοτοπία. Στην πραγματικότητα, όμως, η παιδεία και ειδικότερα η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την παραγωγική διαδικασία και την κοινωνία. Σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, με την οικονομία να βασίζεται στον τομέα των υπηρεσιών, η επένδυση στην οικονομία της γνώσης είναι μονόδρομος. Τα ελληνικά πανεπιστήμια πρέπει να έχουν κυρίαρχο ρόλο σε αυτή την οικονομία της γνώσης. Η παραδοχή αυτή δεν είναι κάτι καινούργιο. Η ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες επιθυμεί την αναβάθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου, όπως προκύπτει από μετρήσεις διαχρονικά. Η Νέα Δημοκρατία, αντιλαμβανόμενη την ανάγκη αυτή, έθεσε τα ζητήματα της παιδείας στο επίκεντρο του κυβερνητικού προγράμματος, το οποίο προέβλεπε ένα σύγχρονο πλαίσιο λειτουργίας των ανώτατων ιδρυμάτων, με αποτελεσματικούς θεσμούς διοίκησης, ουσιαστική αυτονομία, χρηματοδότηση πέραν της κρατικής, αξιολόγηση, ασφάλεια, εξωστρέφεια. Οι Έλληνες πολίτες επέλεξαν για αυτό τη Νέα Δημοκρατία, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία - συμπεριλαμβανομένων ψηφοφόρων κομμάτων της Αντιπολίτευσης - στηρίζει μεταρρυθμίσεις που εισηγείται το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ποιοι διαφωνούν; Ποιοι αντιδρούν; Μα αυτοί που σήμερα εκμεταλλεύονται και κερδίζουν από την κατάσταση αυτή, στην οποία βρίσκονται τα ελληνικά πανεπιστήμια, παρασκευαστές μολότοφ, υπερασπιστές της ανομίας, τραμπούκοι που «κτίζουν» καθηγητές στα γραφεία τους και διαπομπεύουν πρυτάνεις και, δυστυχώς, όλα αυτά συμβαίνουν με την πολιτική κάλυψη ακόμη και μέρους της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Είναι θλιβερό αυτό, κύριε Πρόεδρε, ιδιαίτερα μάλιστα όταν εγκαλείται η Κυβέρνηση και η Συμπολίτευση ότι με το υπό συζήτηση σχέδιο νόμου φτιάχνουμε πελατεία για τα ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Η αλήθεια είναι ότι καλύτερη διαφήμιση για τα ιδιωτικά ιδρύματα ή τα ιδρύματα του εξωτερικού απ' αυτή την άθλια κατάσταση των ελληνικών ΑΕΙ δεν υπάρχει. Έρχομαι τώρα στο υπό συζήτηση σχέδιο νόμου. Κατά την άποψή μου, πρόκειται για αναγκαία βήματα προς έναν μακροπρόθεσμο εκσυγχρονισμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το πρώτο πλαίσιο παρεμβάσεων αφορά την εισαγωγή στα ανώτατα ιδρύματα. Θεσπίζεται η ελάχιστη βάση εισαγωγής, μια διαδικασία που εξασφαλίζει πιο στοχευμένη κατανομή των εισαχθέντων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και βασίζεται τόσο στις επιθυμίες των σπουδαστών όσο και στις ανάγκες των σχολών. Για πρώτη φορά τα ακαδημαϊκά τμήματα έχουν λόγο στη βάση εισαγωγής. Η υποβολή μηχανογραφικού δελτίου σε δύο φάσεις και η δυνατότητα υποβολής παράλληλου δελτίου για κατάληψη θέσης καταρτιζόμενου σε δημόσιο ΙΕΚ διευρύνουν και αναβαθμίζουν ποιοτικά τις επιλογές των υποψήφιων σπουδαστών. Οι παρεμβάσεις αυτές, σε συνδυασμό με τη θέσπιση του ανώτατου χρονικού ορίου φοίτησης, θα έχουν ως αποτέλεσμα οι ακαδημαϊκές αίθουσες να γεμίζουν με συνειδητοποιημένους φοιτητές του απαιτούμενου ανά κλάδο επιπέδου. Μακροπρόθεσμα αυτό σημαίνει αναβάθμιση της αξίας των πτυχίων. Ειδικότερα για το θέμα των αιωνίων φοιτητών, η ρύθμιση που εισηγείται το Υπουργείο αποτελεί - κατά την άποψή μου - τομή για την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Από τη στιγμή που προβλέπεται μεταβατικό στάδιο ολοκλήρωσης σπουδών για τους εν ενεργεία φοιτητές, πρόκειται για θετική εξέλιξη και για τους ίδιους, καθώς είτε θα τις ολοκληρώσουν είτε θα αποδεσμευθούν από μία κατάσταση που προφανώς δεν θα τελεσφορούσε ποτέ. Επιπλέον, είναι θετική εξέλιξη για τα ίδια τα τμήματα ο περιορισμός της γραφειοκρατίας και η καλύτερη αξιολόγηση της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Είναι θετική εξέλιξη και για την οικονομία, η οποία δεν θα έχει καταγεγραμμένες χιλιάδες φοιτητών οι οποίοι στην πράξη είναι ήδη ενταγμένοι στο εργατικό δυναμικό. Το δεύτερο πλαίσιο παρεμβάσεων του σχεδίου νόμου αφορά τα ζητήματα ασφάλειας. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όταν καθηγητές και φοιτητές δέχονται επιθέσεις και ξυλοδαρμούς, όταν πανεπιστημιακοί χώροι είναι υπό κατάληψη για χρόνια, όταν σχολές κλείνουν με το «έτσι θέλω» κάποιων μειοψηφιών, συχνά συνεπικουρούμενων από άτομα που δεν ανήκουν στην πανεπιστημιακή κοινότητα, δεν μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία της έκφρασης στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Το πρώτο βήμα έγινε με την κατάργηση του αναχρονιστικού και καταχρηστικού ασύλου. Σήμερα με το υπό συζήτηση σχέδιο νόμου θεσπίζεται η ελεγχόμενη είσοδος στα ΑΕΙ, ενώ προβλέπεται και νέο ολοκληρωμένο πλαίσιο Πειθαρχικού Δικαίου για τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Επιπλέον, θεσμοθετείται ειδική ομάδα προστασίας για τα πανεπιστημιακά ιδρύματα εκείνα στα οποία το πρόβλημα της ανομίας έχει εξελιχθεί σε βαθμό που απαιτείται συντονισμένη παρέμβαση. Κλείνοντας, κύριε Πρόεδρε, επιτρέψτε μου να πω πως τα θέματα αυτά θα έπρεπε να έχουν λυθεί προ πολλού. Ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με τα άβατα. Θα επαναλάβω μία φράση που έχω ξαναπεί απ' αυτό εδώ το Βήμα: Ας μπούμε επιτέλους στον 21ο αιώνα, έστω και με δύο δεκαετίες καθυστέρηση. Ευχαριστώ πολύ.
Και εμείς ευχαριστούμε, κύριε Βασιλειάδη. Ο κ. Λιάκος και ο κ. Βασιλειάδης σε πέντε λεπτά τα είπαν όλα. Άντε να δούμε τώρα και τον κ. Πλεύρη.
Κύριε Πρόεδρε, έχω και τα τέσσερα λεπτά από τους προηγούμενους.
Όχι, δεν έχετε τα τέσσερα λεπτά, γιατί δεν θα τους κρατήσω και ψύχραιμους από αριστερά. Τον λόγο έχει ο κ. Αθανάσιος Πλεύρης από τη Νέα Δημοκρατία, που εκλέγεται στην Α΄ Αθηνών.
Παρακολουθώντας τη συνέντευξη του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, με το περίφημο - που πήγε να ανασκευάσει σ' αυτή εδώ την Αίθουσα - στην ερώτηση του κ. Σρόιτερ «δέχεστε το ρίσκο να κολλήσει κόσμος κορωνοϊό από τα συλλαλητήρια;», που η απάντησή του ήταν «βεβαίως, το δέχομαι το ρίσκο», θυμήθηκα ότι, όταν έγινε Πρωθυπουργός ο κ. Τσίπρας, πριν μπει ο περίφημος πίνακας με τους ταύρους πίσω από τις συνεντεύξεις του, είχε - πηγαίνετε στο διαδίκτυο να δείτε - έναν πίνακα που παρέπεμπε σε τάβλι. Είχε κάποια από τα σχήματα τα οποία έχει το τάβλι. Και εδώ, λοιπόν, είναι η βασική διαφορά της στρατηγικής με απλά λόγια, για να τα καταλάβει ο κόσμος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παίζει σκάκι. Παίζοντας σκάκι, ακολουθεί μια στρατηγική και προσπαθεί με αυτή τη στρατηγική να φέρει αποτέλεσμα. Ο Αλέξης Τσίπρας παίζει τάβλι. Έχει μια στρατηγική, αλλά ρίχνουμε και το ζάρι και περιμένουμε να δούμε τι θα έρθει στο ζάρι.
Κύριε συνάδελφε, ντάμα ήταν!
Θα το ρισκάρουμε με τον κ. Βαρουφάκη οκτώ μήνες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα το ρισκάρουμε με τους Τούρκους, θα το ρισκάρουμε με τον κορωνοϊό. Το πρόβλημα στα τυχερά παιχνίδια είναι ότι, αν το ζάρι δεν σου έρθει, σου πιάνει τη «μάνα» ο αντίπαλος. Άρα αυτή τη στιγμή υπάρχει μία σοβαρότητα, που πρέπει να καταλάβετε. Δεν είστε πια το κόμμα του 3%. Ο κ. Τσίπρας δεν είναι πια πρόεδρος δεκαπενταμελούς, ήταν Πρωθυπουργός στη χώρα, είναι Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και όταν γυρίζει και λέει σε έναν κόσμο «βεβαίως, θα το ρισκάρουμε», είναι σαν να λέει σε αυτόν τον κόσμο «βγείτε έξω και δεν υπάρχει πρόβλημα πανδημίας». Έτσι το εκλαμβάνει ο κόσμος. Ερχόμαστε, λοιπόν, τώρα στο νομοσχέδιο. Τα συγχαρητήρια αξίζουν στη συγκεκριμένη Υπουργό, που μάλιστα ο Αρχηγός του ΜέΡΑ25 με περισσό θράσος εδώ πέρα γύρισε και είπε και με ελιτισμό: «Εγώ από το Κέιμπριτζ και από την Οξφόρδη, που δεν έχετε περάσει ούτε απ' έξω». Σας είπε έτσι, αν θυμόσαστε, ότι δεν έχετε περάσει ούτε απ' έξω. Η κ. Κεραμέως, βέβαια, ήταν και στο Παρίσι και στο Χάρβαρντ, το οποίο Χάρβαρντ έβγαλε τη διαπραγμάτευση του κ. Τσίπρα και του κ. Βαρουφάκη ως τις χειρότερες όλων των εποχών. Είναι προσβλητικό από έναν Αρχηγό της Αριστεράς να μιλάει με ένα τέτοιο ύφος και να λέει αν έχουμε περάσει από αυτά τα πανεπιστήμια. Βεβαίως και περάσαμε. Και η Χαϊδελβέργη είναι σε αυτά τα πανεπιστήμια και πολύς κόσμος από όλες τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες έχει εικόνα και των ελληνικών και των ξένων πανεπιστημίων. Αξίζουν τα συγχαρητήρια, διότι πραγματικά γίνεται στο ελληνικό πανεπιστήμιο αυτό το οποίο έπρεπε να έχει γίνει από την πρώτη στιγμή, αυτό το οποίο ισχύει σε όλο τον κόσμο. Είναι ένα νομοσχέδιο τομή όχι μόνο για την ασφάλεια - για την οποία θα μιλήσω - , αλλά και για όλες τις άλλες μεταρρυθμίσεις. Μεταρρύθμιση πρώτη: Υπάρχει μία βάση. Προσέξτε, η βάση δεν είναι ένας απόλυτος αριθμός, αλλά είναι σε συνδυασμό με αυτά που εξετάζονται, ώστε να μην αδικηθούν άτομα αν τα θέματα ενδεχομένως είναι δύσκολα. Διασφαλίζεται το ότι ο κόσμος ο οποίος μπαίνει στο ελληνικό πανεπιστήμιο έχει δώσει έναν αγώνα να γράψει εξετάσεις. Ακούσαμε ότι φταίει το ελληνικό σχολείο και εμείς γι' αυτούς που γράφουν «1». Μα, και γι' αυτούς που γράφουν «20», τότε πάλι υπεύθυνο είναι το ελληνικό σχολείο. Όχι, κύριοι συνάδελφοι. Υπάρχει κόσμος που πηγαίνει να δώσει εξετάσεις για να περάσει και μπορεί να μην περάσει, να έχει ατυχία, και, επίσης, πηγαίνει και κόσμος που δεν διαβάζει. Και το ελληνικό σχολείο κάνει μια πολύ μεγάλη δουλειά, για να δώσει τις ίσες δυνατότητες σε όλους να πάνε να δώσουν εξετάσεις. Και φαίνεται από τα αποτελέσματα, καθώς μέσα στα πανεπιστήμια υπάρχει κόσμος και πλούσιων και φτωχών και όλης της ελληνικής κοινωνίας. Είναι τα παιδιά που έχουν διαβάσει και είναι και πολλά άλλα παιδιά που είναι εκτός πανεπιστημίου, τα οποία κι αυτά διάβασαν, αλλά είναι ένα αυστηρό, αντικειμενικό σύστημα. Τώρα, λοιπόν, διασφαλίζουμε το ότι όσοι έχουν διαβάσει θα μπορούν να βρίσκονται σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Και αυτό είναι αναβάθμιση, γιατί η υποβάθμιση που πηγαίνει τα παιδιά στα ιδιωτικά κολλέγια, που λέτε, είναι όταν ξέρει ότι θα μπει σε ένα σχολείο που οι συμφοιτητές του έχουν δώσει λευκή κόλλα ή έχουν πάρει «1», οπότε δεν έχει καμμία αξία. Δεύτερη τομή: Έρχεται και δίνει τη δυνατότητα της επιλογής και αυτό είναι σωστό. Φέρνω το δικό μου παράδειγμα. Ήμουν σε δημόσιο σχολείο και πέρασα στη Νομική. Την πρώτη χρονιά δεν πέρασα στη σχολή επιθυμίας μου. Την είχα βάλει, όμως, και δεν πήγα καθόλου. Την είχα βάλει κι έλεγα αυτό που είπε ο κ. Λιάκος, ακριβώς: «Να πάρω το πάσο και βλέπουμε, θα ξαναδώσω εξετάσεις.». Στέρησα από ένα παιδί, που ήταν επιλογή του η συγκεκριμένη σχολή, να πάει να σπουδάσει. Έρχεται, λοιπόν, εδώ πέρα πολύ σωστά το νομοσχέδιο και σου λέει ότι θα επιλέγεται, θα έχει μια προτεραιότητα αυτός που πραγματικά έχει ως πρώτη του επιλογή τη συγκεκριμένη σχολή. Σημείο τρίτο: Η φύλαξη στα πανεπιστήμια. Δεν μπορεί τώρα να μιλάμε σοβαρά και να συζητάμε το αν θα μπαίνουν στα πανεπιστήμια φοιτητές ή μη φοιτητές. Την ελεγχόμενη είσοδο θα έπρεπε να την ψηφίζουν όλοι, διότι η δωρεάν παιδεία των ΑΕΙ δεν είναι για τον άλλον που θέλει να βολτάρει από τα Εξάρχεια πίνοντας καφέ, να μπει μέσα να παίξει το τάβλι του - που λέγαμε - και να δημιουργήσει τη φασαρία. Είναι για τον κόσμο που έχει περάσει στη σχολή και είναι μέσα για να σπουδάσει. Αντίστοιχα και στο κομμάτι των αιώνιων φοιτητών. Βεβαίως, ο Έλληνας φορολογούμενος πληρώνει τη δωρεάν παιδεία και του δίνει τη δυνατότητα να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Πέστε μου όλοι εσείς που λέτε ότι δεν υπάρχει αστυνομία στα ξένα πανεπιστήμια, σε αυτά τα πανεπιστήμια, στα οποία διδάσκει ο κ. Βαρουφάκης, υπάρχει δυνατότητα να μείνεις δέκα χρόνια; Το έχει ζήσει κανείς αυτό πουθενά; Δίδεται, όμως, μια δυνατότητα, με σοβαρές εξαιρέσεις, στους ανθρώπους οι οποίοι έχουν πραγματικό πρόβλημα. Πειθαρχικά αδικήματα: Θα συζητήσουμε σοβαρά για το αν σε πειθαρχικά αδικήματα - δηλαδή σε κάποιους που κάνουν κακουργήματα και πλημμελήματα που συνδέονται με το πανεπιστήμιο - που το καταστρέφουν, το σπάνε, έχουν τις μολότοφ μέσα - , αν αυτοί θα μπορούν ή όχι να παραμείνουν φοιτητές και για το αν το κυρίαρχο αυτοδιοίκητο πανεπιστήμιο θα έχει τη δυνατότητα ακόμα και να τους διαγράψει; Και ερχόμαστε στο κομμάτι της φύλαξης ως φύλαξη. Πράγματι, σε πολλά πανεπιστήμια στο εξωτερικό υπάρχει η αστυνομία που υπάγεται στον πρύτανη, η οποία αστυνομία υπάγεται και στο οικείο αστυνομικό τμήμα. Ακόμα και στην Οξφόρδη, που λέτε, υπάγεται στο αστυνομικό τμήμα. Προφανώς, αναλόγως με τα προβλήματα τα οποία έχεις, δημιουργείς την κλιμάκωσή σου. Γιατί, πιστέψτε με, και η Χαϊδελβέργη και η Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ, που πηγαίνει η αστυνομία χωρίς να έχει κάποιο πρόβλημα, σε περίπτωση που άκουγαν ότι μέσα υπάρχουν μολότοφ, ότι μπαίνει κόσμος που βάζει ταμπέλες στους πρυτάνεις, ότι γίνεται το έλα να δεις στη διακίνηση ναρκωτικών, ότι δεν μπορεί να μπει κόσμος μέσα γιατί θα τον προπηλακίσουν και θα τον χτυπήσουν, θα έμπαινε κανονικότατα. Συνεπώς πολύ σωστά το τμήμα των ειδικών φρουρών το οποίο δημιουργείται, υπάγεται στην Ελληνική Αστυνομία. Πρέπει να απαλλάξουμε τους πρυτάνεις από το γεγονός ότι θα πρέπει να πάρουν μια απόφαση και μετά να είναι οι ίδιοι που θα προπηλακίζονται απ' αυτούς τους εξωπανεπιστημιακούς που δημιουργούν το πρόβλημα. Και είναι ένα μέτρο το οποίο θα φέρει αποτέλεσμα. Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι έχετε ένα μένος κατά της ΔΑΠ. Είναι φοβερό αυτό το πράγμα. Αν γινόταν και στις συνελεύσεις των πολυκατοικιών να υπήρχαν κόμματα, θα υπήρχαν και εσάς σας ενοχλεί η ΔΑΠ. Λέτε για το περίφημο φοιτητικό κίνημα. Σαράντα χρόνια είναι πρώτη η ΔΑΠ. Οι φοιτητές που ψηφίζουν, ψηφίζουν τη ΔΑΠ και αυτοί οι φοιτητές θέλουν την αλλαγή. Οι άλλοι φοιτητές που βλέπουμε εδώ πέρα είναι συνομήλικοί μου. Βλέπω κάτι μουσάτους, με άσπρα γένια και άσπρα μαλλιά, μάλλον συνομήλικοί μου, που τους τιμώ. Διότι και το φοιτητικό κίνημα, κύριοι συνάδελφοι, εκφράζεται και εκφράζεται με τις εκλογές. Και η ΔΑΠ κερδίζει σαράντα χρόνια τις εκλογές, γιατί οι προτάσεις της είναι υπέρ του φοιτητή.
Ευχαριστούμε πολύ, κύριε Πλεύρη. Συνεχίζουμε με Νέα Δημοκρατία και καλείται στο Βήμα ο κ. Θεμιστοκλής Χειμάρας. Η επόμενη τριάδα θα έχει άρωμα γυναίκας. Είναι η κ. Βρυζίδου, η κ. Μπίζιου και η κ. Σούκουλη - Βιλιάλη.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παίρνοντας στα χέρια μου το βιβλίο του μαθήματος «Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή» που διδάσκονται τα παιδιά μας στην ΣΤ΄ δημοτικού διαβάζω: «Το πολίτευμα της Ελλάδας, η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, είναι ο τύπος της δημοκρατίας όπου η εκλεγμένη από τον λαό κυβέρνηση λαμβάνει τις πολιτικές αποφάσεις. Το δημοκρατικό πολίτευμα κατοχυρώνει με νόμους αξίες, όπως η ισότητα και η ελευθερία όλων των πολιτών. Η ελευθερία είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ενεργεί όπως επιθυμεί, αρκεί να μην προκαλεί βλάβη σε άλλον και να σέβεται τους νόμους της πολιτείας.». Αναρωτιέμαι αυτός ο μαθητής, αυτό το παιδί που διδάσκεται από το δημοτικό τις αξίες και τα ιδεώδη της δημοκρατίας μας, πώς θα αισθανθεί, όταν έρθει αντιμέτωπος με τον βιασμό της λογικής, που επικρατεί σήμερα σε πολλές περιπτώσεις στα πανεπιστήμια μας. Και δεν αναφέρομαι τυχαία σε βιασμό της λογικής, γιατί με τις συνέπειές του έρχεται αντιμέτωπο το παιδί, όταν, μετά από πολλούς κόπους και θυσίες του ιδίου και των γονιών του, αντιληφθεί πως στο πανεπιστήμιο όπου φοιτά μια μικρή ομάδα μειοψηφίας είναι αυτή που επιβάλλεται στην πλειοψηφία. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η πλειοψηφία των παιδιών μας, όταν εισέρχεται να φοιτήσει σε ένα ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, θέλει να σπουδάσει. Τα παιδιά μας θέλουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους στην ώρα τους και να μορφωθούν. Η πλειοψηφία των παιδιών μας είναι αυτή που θέλει να μπορεί. Και εμείς, αγαπητοί συνάδελφοι, τουλάχιστον η πλειοψηφία από εμάς, οφείλουμε να δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες που θα επιτρέψουν στη δημοκρατία μας να είναι ισχυρή και να εφαρμόζεται παντού, που δεν θα δίνουν χώρο - επιτρέψτε μου - σε «μπαχαλάκηδες» να βιάζουν τη λογική. Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού ψήφισε τη σημερινή Κυβέρνηση για να εφαρμόσει το πρόγραμμά της και, απ' ό,τι έδειξαν οι δημοσκοπήσεις του τελευταίου διαστήματος, η πλειοψηφία που στηρίζει τις νομοθετικές μας πρωτοβουλίες έχει διευρυνθεί και ξεπερνά τα κυβερνητικά ποσοστά. Το ενδιαφέρον είναι πως η κατεύθυνση της διεύρυνσης επιδοκιμασίας των πρωτοβουλιών του Υπουργείου Παιδείας κινείται προς τα αριστερά. Αυτό δείχνουν οι αριθμοί. Το 60% των πολιτών συμφωνούν με την αστυνομία των πανεπιστημίων, το 75% με την ελεγχόμενη είσοδο, το 63% με τη βάση εισαγωγής, το 75% με την αντιμετώπιση του ζητήματος των αιώνιων φοιτητών. Και σε αυτούς το 38% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και το 64% των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ φαίνεται να συμφωνούν με τις βασικές παρεμβάσεις της σημερινής μας νομοθέτησης. Η πλειοψηφία, λοιπόν, θέλει και εμείς οφείλουμε να διασφαλίσουμε την προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας και την αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος, γιατί με την εφαρμογή της ελεγχόμενης εισόδου στα ΑΕΙ, την ίδρυση μονάδας και επιτροπής ασφάλειας και προστασίας, την πρόβλεψη ολοκληρωμένου πλαισίου πειθαρχικού δικαίου φοιτητών δίνουμε τα εφόδια που χρειάζονται οι πρυτανικές αρχές, προκειμένου να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους. Έρχομαι στη θεσμοθέτηση των ομάδων προστασίας πανεπιστημιακών ιδρυμάτων που θα υπάγονται στην Ελληνική Αστυνομία. Θέλω να είμαι ειλικρινής. Δεν ανήκω σε αυτούς που επιθυμούν η Ελληνική Αστυνομία να επιφορτισθεί με την ασφάλεια των ΑΕΙ. Εξάλλου, δεν είναι αυτός ο ρόλος της ήδη επιβαρυμένης με πολλές ευθύνες της Ελληνικής Αστυνομίας. Για τον λόγο αυτό παρακολούθησα προσεκτικά την πολιτική τοποθέτηση ενός ανθρώπου του οποίου την άποψη σέβομαι σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αναφέρομαι στην τοποθέτηση του κ. Χρυσοχοΐδη κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων. Όπως ανέφερε ο Υπουργός, το μέτρο αυτό είναι το μέτρο ύστατης καταφυγής της πολιτικής επιλογής, αφού αποδεδειγμένα το σύστημα δεν δουλεύει. Διότι η αλήθεια είναι πως η ατολμία και η αποτυχία της ίδιας της ακαδημαϊκής κοινότητας να διαχειρισθεί μόνη της την κατάσταση αυτή οδηγεί στη μεταβατική, θέλω να πιστεύω, λύση. «Μακάρι σε μερικά χρόνια η αστυνομία να μη χρειάζεται ούτε μέσα ούτε έξω από τα πανεπιστήμια», είπε ο κ. Χρυσοχοΐδης και το προσυπογράφω. Το σημερινό σχέδιο νόμου εμπεριέχει διατάξεις που επαναπροσδιορίζουν τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και οριοθετούν τη διάρκεια φοίτησης των σπουδαστών. Με ανώτατο όριο «ν+2» επιταχύνουμε τον ρυθμό αποφοίτησης, χωρίς να αποκλείουμε τους φοιτητές που παράλληλα εργάζονται ή αντιμετωπίζουν ζητήματα υγείας ή προσωπικής φύσης. Με τη θέσπιση ελάχιστης βάσης εισαγωγής διασφαλίζουμε τις ακαδημαϊκές προϋποθέσεις της επιτυχούς φοίτησης και της έγκαιρης ολοκλήρωσης των σπουδών. Διευρύνουμε τις επιλογές των υποψηφίων με τη θέσπιση δύο φάσεων υποβολής του μηχανογραφικού. Διευκολύνουμε έτσι τη συνειδητή επιλογή του υποψηφίου να σπουδάσει σε τμήμα που επιθυμεί και όχι σ' αυτά που συνήθως δήλωσε για να δηλώσει. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο σημερινό σχέδιο νόμου καμμιά διάταξη δεν περιορίζει την ελευθερία λόγου, σκέψης και διακίνησης ιδεών. Αυτό που θέλουμε να περιορίσουμε είναι το θράσος εκείνων που θεωρούν τα πανεπιστήμια τσιφλίκι τους, όσων προσπαθούν τάχα να διαδώσουν τις ιδέες τους σπάζοντας, καταστρέφοντας, απειλώντας, χειροδικώντας. Αυτοί δεν έχουν θέση ούτε στο ελληνικό πανεπιστήμιο ούτε στην ελληνική κοινωνία. Η δική μας Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αδιαφορεί για το πολιτικό κόστος και προχωρά σε τολμηρές και απαραίτητες για τον τόπο μας νομοθετήσεις. Το έχω πει και θα το λέω όσο βρίσκομαι σ' αυτή την Αίθουσα: Ο κόσμος εκεί έξω έχει κουραστεί να ακούει θεωρίες και υποσχέσεις, να παρακολουθεί αναίτιες συγκρούσεις με διακύβευμα το αυτονόητο. Επιτρέψτε μου να κλείσω με μια φράση του γνωστού Αμερικανού θεωρητικού της ποιότητας, Έντουαρτς Ντέμινγκ: «Δεν είναι αρκετό να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Πρέπει να ξέρεις τι κάνεις και μετά να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς.». Αυτό κάνουμε με το σημερινό νομοσχέδιο, το καλύτερο, γιατί ξέρουμε τι κάνουμε και ελπίζω ψηφίζοντας κι εσείς το νομοθέτημα αυτό να κάνετε το καλύτερο. Σας ευχαριστώ.
Κι εμείς ευχαριστούμε, κύριε Χειμάρα, και για την τήρηση του χρόνου. Συνεχίζουμε με τη Νέα Δημοκρατία και καλώ στο Βήμα την κ. Παρασκευή Βρυζίδου, που εκλέγεται στον Νομό Κοζάνης.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες Υπουργοί, κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συζητούμε ένα πολύ σημαντικό νομοσχέδιο που εισηγείται το Υπουργείο Παιδείας. Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που έρχεται να διορθώσει δυσκολίες και δυσλειτουργίες στην παιδεία. Δυστυχώς, όμως, δεν έχουν δώσει την ίδια έμφαση και προς τη σωστή κατεύθυνση όλοι οι Βουλευτές. Κυρίως, διαπίστωσα μια εντελώς λάθος οπτική σε αρκετούς Βουλευτές της Αντιπολίτευσης. Κατ' αρχάς πρέπει να αποφασίσουμε, να συζητήσουμε και να αναφέρουμε εδώ τι θεωρούμε ότι είναι πρόβλημα στους επιστήμονες και στους φοιτητές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το πρόβλημά μας είναι ότι οι επιστήμονες που τελειώνουν έχουν το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας απ' όλη την Ευρώπη. Το 28% παιδιών, επιστημόνων της Ελλάδος αγωνιά και δεν μπορεί να βρει δουλειά. Ένα μεγάλο ποσοστό, επίσης, εγκαταλείπει τη χώρα για να βρει δουλειά σε μια άλλη χώρα της Ευρώπης ή και ακόμη μακρύτερα κι ένας μεγάλος αριθμός εισακτέων εγκαταλείπει τις σπουδές του και το 30% δεν παίρνει ποτέ πτυχίο. Αυτά είναι μεγάλα προβλήματα που βασανίζουν την Ελλάδα, που βασανίζουν τη νέα γενιά, που βασανίζουν τους επιστήμονες κι εκεί πρέπει να στρέψουμε όλοι τα μάτια μας και να κάνουμε διορθωτικές κινήσεις με τις εισηγήσεις μας και με τη νομοθέτηση σημαντικών πρωτοβουλιών, έτσι ώστε να διευκολύνουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Και πώς μπορεί να διευκολυνθεί μια τέτοια κατάσταση; Κατ' αρχάς, με το να υπάρχουν δύο μηχανογραφικά, διότι οι φοιτητές οι οποίοι εισέρχονται στα πανεπιστήμια, εκτός απ' αυτούς που καταφέρνουν να μπουν σε σχολή της επιλογής τους, οι υπόλοιποι, εφόσον έχουν δηλώσει μέχρι και διακόσιες σχολές, τυχαία κάπου βρίσκονται. Την πρώτη μέρα χαίρονται, γιατί και αυτοί πέρασαν στο πανεπιστήμιο. Όταν, όμως, διαπιστώσουν σε ποια σχολή πέρασαν, ποιο είναι το γνωστικό αντικείμενο, εάν τους ενδιαφέρει, εάν έχουν κλίση προς αυτή την κατεύθυνση, διαπιστώνουν ότι υπάρχει απογοήτευση και γι' αυτό, είτε άμεσα είτε σε βάθος χρόνου, εγκαταλείπουν τη σχολή. Αυτό, όμως, είναι πάρα πολύ άδικο, γιατί καταλαμβάνουν μια θέση που χάνουν κάποιοι άλλοι, που τους ενδιέφερε, και την ίδια στιγμή δεσμεύεται και το δικό τους μέλλον. Έτσι, λοιπόν, μελετημένα δίνεται η ευκαιρία στο πρώτο μηχανογραφικό με συγκεκριμένες λίγες επιλογές να μπορέσουν να περάσουν εκεί που θέλουν και εκεί που τους ταιριάζει οι υποψήφιοι. Στη συνέχεια, εάν δεν συγκεντρώσουν τη βαθμολογία που απαιτείται, τότε τους δίνεται η ευκαιρία, βλέποντας ποιες σχολές έχουν κενό, με ιδιαίτερη προσοχή, να πάνε σε κάποια από αυτές, η οποία θα προκύψει σαν επιλογή μετά από διερεύνηση και όχι τυχαία και η οποία στην πορεία θα τους απογοητεύσει. Επίσης, έρχεται και η διαδικασία του ορίου της βάσης η οποία προκύπτει από τις επιλογές του κάθε πανεπιστημίου, το οποίο, παίρνοντας ένα ποσοστό του μέσου όρου των μαθημάτων του επιστημονικού πεδίου που έχουν γράψει οι υποψήφιοι, ορίζει πόσο θα είναι η βάση, αν θα είναι στο 80% ή στο 120%. Ο συνδυασμός της βάσης μαζί με τα δύο μηχανογραφικά είναι η λύση του προβλήματος, διότι με αυτόν τον τρόπο ισχυροποιούνται τα περιφερειακά πανεπιστήμια, διότι έμπαιναν οι φοιτητές και είχαμε μεγάλο αριθμό εισακτέων, αλλά ήταν μια εικονική πραγματικότητα, η οποία αμέσως στον επόμενο χρόνο φαινόταν. Μέσα σε βάθος τριετίας ή πενταετίας διαπιστώναμε ότι είχαμε δέκα χιλιάδες εισακτέους, αλλά οι φοιτητές που παρακολουθούσαν ήταν τρεις - τέσσερις χιλιάδες. Αυτό ήταν εις βάρος των πανεπιστημίων, ήταν εις βάρος των φοιτητών και ήταν εις βάρος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Έρχεται, λοιπόν, αυτή η διαδικασία και δίνει την ευκαιρία στον υποψήφιο να γίνει φοιτητής στη σχολή που του ταιριάζει καλύτερα και δίνει κι ευκαιρίες στα πανεπιστήμια να μπορέσουν να οργανωθούν με τον καλύτερο τρόπο. Και βέβαια, αν μπορέσουμε και μειώσουμε τον αριθμό των εισακτέων στα κέντρα, όπως είναι η Θεσσαλονίκη και η Αθήνα, όπου λόγω των μετεγγραφών στην πορεία συγκεντρώνεται μεγάλος και μη διαχειρίσιμος αριθμός, τότε νομίζω θα στηρίξουμε και τα περιφερειακά πανεπιστήμια, αλλά και κατ' αυτόν τον τρόπο θα στηρίξουμε την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πάμε τώρα στο θέμα του ορίου του χρόνου με τον οποίο θα σπουδάζουν οι φοιτητές, που είναι τα πέντε χρόνια συν τρία, και αν είναι τετραετούς φοίτησης στα τέσσερα συν δύο. Δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχει πρόβλημα όταν ένας φοιτητής ο οποίος επί οκτώ χρόνια δεν παρακολουθεί τα μαθήματα και δεν ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει τη σχολή, είτε γιατί έχει πρόβλημα με το αντικείμενο είτε γιατί έχει επιλέξει μια άλλη διαδρομή, να σταματά αυτή η διαδικασία στα οκτώ χρόνια και πρέπει να διατηρείται για είκοσι χρόνια. Αν έχει κάποιο πρόβλημα υγείας ο ίδιος ή η οικογένειά του ή εάν πρέπει να εργασθεί, τότε αυτό προβλέπεται και μπορεί να του δοθεί μια παράταση. Από κει και πέρα, δεν έχει καμμία έννοια αυτή η διαδικασία. Ίσα - ίσα βλάπτει τα πανεπιστήμια, αλλά βλάπτει και τους ίδιους τους φοιτητές και τις οικογένειές τους, οι οποίες ταλαιπωρούνται χωρίς λόγο και χωρίς σκοπό. Το τελευταίο στο οποίο θα ήθελα να κάνω αναφορά είναι η ασφάλεια στα πανεπιστήμια. Οι γονείς, όταν στέλνουμε τα παιδιά μας να σπουδάσουν, θέλουμε να έχουν ένα ήρεμο περιβάλλον, θέλουμε να υπάρχει ασφάλεια και να νιώθουν άνετα να εκφράσουν τις ιδέες τους και να μορφωθούν. Έχουμε παρατηρήσει τεράστια προβλήματα και δυσλειτουργίες μέσα στα πανεπιστήμια. Όταν προκύπτει κάτι αρνητικό, τότε βγαίνουμε όλοι και λέμε ότι είμαστε κατά της παρενόχλησης, είμαστε κατά της λεκτικής βίας. Όταν, όμως, προσπαθούμε να βάλουμε τα όρια για να τις αποτρέψουμε, τότε όλοι λέμε ότι αλλού είναι το πρόβλημα και θέλουμε ελευθερία. Οι γονείς επιθυμούν ασφάλεια για τα παιδιά τους. Οι φοιτητές επιθυμούν ένα ήρεμο περιβάλλον. Ο φορολογούμενος πολίτης δεν θέλει ο φόρος που πληρώνει να ξοδεύεται στα τζάμια που έσπασαν. Ποιος έχει πρόβλημα, εκτός από αυτούς οι οποίοι δεν είναι φοιτητές και θέλουν να μπούνε μέσα - τώρα βέβαια θα υπάρχει είσοδος και θα ελέγχονται - για να αντιδράσουν, για να εκφράσουν με τον δικό τους τρόπο την αντίθεσή τους σε διάφορα θέματα; Αυτοί μόνον θα μείνουν έξω απ' αυτή τη διαδικασία. Γι' αυτούς είναι κατανοητό, ξεβολεύονται και θέλουν να μην υπάρχει αυτός ο νόμος και αντιδρούν. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι Βουλευτές γιατί αντιδρούν σ' αυτόν τον νόμο; Δεν καταλαβαίνω πού είναι το πρόβλημα; Πού είναι το πρόβλημα σ' αυτή τη διαδικασία; Στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών; Σήμερα, το 2021, που ο κάθε πολίτης μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από τις συνελεύσεις, από τις επιτροπές διαβούλευσης μπορεί να εκφράσει ελεύθερα και τις ιδέες και τις απόψεις του; Είναι μια υποκρισία. Τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι υψηλών προδιαγραφών. Οι φοιτητές μας είναι από τους καλύτερους. Οι επιστήμονές μας διακρίνονται σε όλο τον κόσμο. Πρέπει και εμείς οι Βουλευτές να σταθούμε αντάξιοι αυτού του επιπέδου και να νομοθετούμε με τέτοιον τρόπο που θα τους διευκολύνουμε, που θα τους αναδεικνύουμε και, κυρίως, που θα διασφαλίσουμε θέσεις εργασίας και προοπτικής στους επιστήμονες της χώρας μας. Ευχαριστώ.
Και εμείς ευχαριστούμε, κυρία Βρυζίδου. Απέξω και συγκροτημένα, με εντυπωσιάζει κάθε φορά. Παραμένουμε στη Νέα Δημοκρατία. Καλείται στο Βήμα η κ. Στεργιανή (Στέλλα) Μπίζιου, η οποία εκλέγεται στη Λάρισα. Ορίστηκε, κυρία συνάδελφε, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το Πανεπιστήμιο Αθηνών έγινε πρόσφατα το πρώτο ελληνικό πανεπιστήμιο που κατετάγη ανάμεσα στα διακόσια καλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα του κόσμου. Αυτή είναι η μια όψη των ελληνικών Πανεπιστημίων. Η άλλη είναι η ανομία, η βία, το λαθρεμπόριο. Εικόνες ντροπής, που, δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες είναι συνυφασμένες με την ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Καθηγητές προπηλακίζονται, φοιτητές εμποδίζονται να εισέλθουν στις αίθουσές τους, γιάφκες αναρχικών έχουν κάνει ορμητήριο τους χώρους των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς αναρτήθηκε αφίσα που υμνεί τον εκτελεστή του Παύλου Μπακογιάννη και ειρωνεύεται τον γιο του δολοφονηθέντος. Ομάδα αναρχικών κρέμασε προ μηνών ταμπέλα στον λαιμό του Πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Θα χρειαστούμε πολλές ώρες για να καταγράψουμε τα περιστατικά βίας και ανομίας που έχουν σημειωθεί στα ελληνικά πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμια μόνο στη θεωρία ανήκουν πλέον στους ακαδημαϊκούς. Στην πράξη έχουν περάσει στα χέρια συμμοριών, λαθρεμπόρων και αναρχικών. Ενδεικτικό της κατάστασης το γεγονός πως και η Σύνοδος των Πρυτάνεων έχει αναγκασθεί να λάβει χώρα εκτός του πανεπιστημιακού εδάφους. Τα ελληνικά πανεπιστήμια πρέπει να είναι κέντρα μάθησης, έρευνας και αριστείας και να απασχολούν τα δελτία ειδήσεων μόνο για τις διακρίσεις τους. Η πάταξη της βίας και της ανομίας δεν θα έπρεπε καν να συζητείται μέσα σε αυτή την Αίθουσα. Θα έπρεπε να είναι αυτονόητη. Τα πανεπιστήμια είναι δημόσια περιουσία και ως τέτοια οφείλουμε να την περιφρουρούμε και να την προασπίζουμε με τον ίδιο τρόπο που περιφρουρούμε κάθε δημόσιο κτήριο. Η ασφάλεια είναι απαίτηση της πανεπιστημιακής κοινότητας, των φοιτητών, των γονέων και του συνόλου των φορολογούμενων, που καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα. Και αυτοί που υιοθετούν τα επιχειρήματα του τύπου «πλήττεται το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων» ή «η παρουσία αστυνομικού σώματος εντός του ακαδημαϊκού χώρου θα δημιουργήσει εντάσεις» ή «το ισχύον θεσμικό πλαίσιο είναι αρκετό για να αντιμετωπίσει τα φαινόμενα» υποκρύπτουν στην καλύτερη των περιπτώσεων αφέλεια και στη χειρότερη δόλο. Τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου φρουρούνται και προστατεύονται, αν και δεν αντιμετωπίζουν ούτε στο ελάχιστο παρόμοια φαινόμενα. Οφείλουμε και εμείς να προστατεύσουμε τα πανεπιστήμιά μας απ' αυτούς που τα απειλούν. Η πολιτεία έχει την υποχρέωση να διασφαλίζει την ειρήνη, τη σωματική ακεραιότητα των καθηγητών, φοιτητών και υπαλλήλων, τη δημόσια περιουσία και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών. Η θέσπιση μέτρων, όπως η σύσταση ειδικών ομάδων ασφαλείας, η ελεγχόμενη είσοδος και τα ηλεκτρονικά μέσα επιτήρησης, στοχεύει στην αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος, στην προστασία του ασύλου ιδεών και της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Βάζουμε τέλος στον αυταρχισμό ολιγομελών μειοψηφικών ομάδων, που επιβάλλουν τις απόψεις τους και ευτελίζουν τον θεσμό του πανεπιστημίου. Δεν είναι, όμως, μόνο το θέμα της ασφάλειας στα πανεπιστήμια αντικείμενο του σημερινού νομοσχεδίου. Υπάρχουν σημαντικά μεταρρυθμιστικά άρθρα, τα οποία δίνουν μια τεράστια ευκαιρία προόδου στα πανεπιστήμιά μας, αλλά και θεραπεύουν σοβαρές παθογένειες που ταλανίζουν χρόνια τώρα την ελληνική κοινωνία. Το παρόν νομοσχέδιο εντάσσεται στην ευρύτερη στρατηγική της συνολικής μεταρρύθμισης που επιχειρεί η Κυβέρνησή μας για ένα πιο αυτόνομο, ελεύθερο και σύγχρονο σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Καθιερώνεται ελάχιστη βάση εισαγωγής. Είδαμε τα προηγούμενα χρόνια να εισάγονται στα πανεπιστήμια φοιτητές με μέσο όρο βαθμολογίας «3» με άριστα το «20», οι οποίοι πολύ πιθανόν δεν θα αποφοιτήσουν ποτέ. Η εισαγωγή στα ΑΕΙ του 80% των υποψηφίων αντί του 30%, που είναι ο μέσος όρος στον ΟΟΣΑ, δημιούργησε φοιτητές που δεν έχουν τα προσόντα να παρακολουθήσουν τα πανεπιστημιακά μαθήματα και τελικά καταλήγουν είτε αιώνιοι φοιτητές είτε άνεργοι, μη χρήσιμοι πτυχιούχοι. Το φαινόμενο αυτό είναι αποτέλεσμα και της συρρίκνωσης της τεχνολογικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης που πραγματοποιήθηκε τα προηγούμενα χρόνια και αντιμετωπίσαμε στο προ μηνών νομοσχέδιο για την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση. Διότι εμείς δεν νομοθετούμε αποσπασματικά, αλλά με σχέδιο και στρατηγική, επιδιώκοντας ένα ολοκληρωμένο, συνεκτικό και αποτελεσματικό νομοθετικό πλαίσιο για την εκπαίδευση. Τα ελληνικά πανεπιστήμια για πρώτη φορά συμμετέχουν τα ίδια στον καθορισμό της ελάχιστης βάσης εισαγωγής ανά σχολή. Το σημαντικότερο πλεονέκτημα αυτής της μεταρρύθμισης είναι ότι πλέον θα εισάγονται στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα αυτοί που έχουν το απαραίτητο ακαδημαϊκό υπόβαθρο αλλά και το πραγματικό ενδιαφέρον για το γνωστικό αντικείμενο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται όφελος για τους ίδιους τους φοιτητές, τα πανεπιστήμια, αλλά και την κοινωνία. Όπως γίνεται στα περισσότερα πανεπιστήμια του κόσμου, οι σχολές θα έχουν λόγο στην επιλογή φοιτητών και στον καθορισμό της βάσης εισαγωγής των πρωτοετών εισακτέων. Έχει δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία η εντύπωση ότι όλοι οι νέοι πρέπει να φοιτούν σε κάποιο πανεπιστήμιο, ανεξάρτητα από την κλίση και τα ενδιαφέροντά τους, τις επιδόσεις τους στο γυμνάσιο και το λύκειο. Το αποτέλεσμα; Υποβαθμισμένη τριτοβάθμια εκπαίδευση, μη ανταγωνιστικά πανεπιστήμια και εν τέλει έλλειψη ανθρώπων με τεχνικές δεξιότητες στην αγορά. Και, ενώ παρατηρείται έλλειψη στους επαγγελματίες τεχνίτες, διογκώνεται η ανεργία και ο αριθμός των αιώνιων φοιτητών. Είναι καθήκον της πολιτείας να ενδιαφέρεται για την αναμόρφωση και μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης, αφού το πανεπιστήμιο συνδέεται άρρηκτα με τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Το πανεπιστήμιο είναι από τους σημαντικότερους θεσμούς παραγωγής και αναπαραγωγής γνώσης και συνδέεται άμεσα με την κοινωνία, την αγορά και αποτελεί παράγοντα οικονομικής ανάπτυξης. Συζητάμε σήμερα ένα νομοσχέδιο που το μόνο που επιδιώκει είναι να δώσει επιτέλους στα ελληνικά πανεπιστήμια τον χώρο να πετύχουν αυτά που μπορούν και που αξίζουν. Οι δυνάμεις που στηρίζουν την ανομία, τη βία και τον αυταρχισμό είναι αντίθετες. Η μεγάλη πλειοψηφία, όμως, της ελληνικής κοινωνίας είναι μαζί μας και σας καλώ να το υπερψηφίσετε. Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε πολύ, κυρία Μπίζιου. Και μόλις ετοιμασθεί το Βήμα καλείται σε αυτό ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, ο κ. Δημήτρης Κουτσούμπας.
Κυρίες και κύριοι, όλο αυτό το διάστημα, με αφορμή τη συζήτηση γι' αυτό το απαράδεκτο νομοσχέδιο, η Κυβέρνησή σας έχει βάλει λυτούς και δεμένους να στοχοποιούν όποιον έχει την οποιαδήποτε ένσταση, αντίρρηση, ακόμα και προβληματισμό για τις διατάξεις που φέρνετε. Είναι πραγματική ντροπή αυτό το πράγμα! Και είναι ντροπή, γιατί κατά τα άλλα κόπτεσθε για την ποιότητα των σπουδών και την επιστημοσύνη. Όμως, τους πανεπιστημιακούς, τους ανθρώπους που ζουν, δημιουργούν γνώση, εργάζονται στα πανεπιστήμια, τους φοιτητές που αγωνιούν να σπουδάσουν, να έρθουν σε επαφή με το επιστημονικό και επαγγελματικό τους αντικείμενο, εσείς τους στοχοποιείτε και τους απαξιώνετε. Θέλετε να το πούμε απλά; Φτιάχνετε ένα πανεπιστήμιο που θα απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τις κοινωνικές ανάγκες, από τις δυνατότητες που υπάρχουν να διαδίδεται η γνώση που παράγεται σε αυτό, να δίνει απάντηση στα λαϊκά βάσανα, στις αγωνίες. Κι όσο πιο ξένο γίνεται το πανεπιστήμιο σε αυτές τις ανάγκες, τόσο περισσότερο θέλετε να βάλετε εμπόδια στη συλλογική αμφισβήτηση των εργαζομένων σε αυτά, των πανεπιστημιακών, των φοιτητών. Θέλετε να καταστείλετε τη διεκδίκηση και την εκπλήρωση ώριμων, δίκαιων αιτημάτων τους. Αυτή είναι και η ουσία του νομοσχεδίου σας. Και αυτή την ουσία, δυστυχώς, την προετοίμασαν χρόνια τώρα και οι προηγούμενοι από εσάς. Είναι κι αυτοί υπεύθυνοι, αφού δεν έχετε μόνοι σας την αποκλειστική πατέντα αυτής της αθλιότητας. Γιατί, κύριοι της Αντιπολίτευσης, η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τόσο κορόιδο και χαζή δεν είναι. Διατηρεί στο ακέραιο ό,τι αντιεκπαιδευτικό έχτισε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πριν από αυτή, αλλά και άλλες κυβερνήσεις πιο πριν, του ΠΑΣΟΚ παλιότερα, και οικοδομεί πάνω σε αυτό ακόμα παραπέρα. Δηλαδή, και τα δίδακτρα που μπήκανε επί ΣΥΡΙΖΑ διατήρησε και την απαξίωση των πτυχίων διατηρεί και επαυξάνει και τα άνοιξε - κλείσε των περιφερειακών πανεπιστημίων και τμημάτων συνεχίζει. Γι' αυτό και πλέον δεν ανησυχείτε και πολύ, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, ότι μια ενδεχόμενη αλλαγή κυβέρνησης θα τα καταργήσει όλα με έναν νόμο κι ένα άρθρο, όπως ανησυχούσατε και πριν από μερικά χρόνια. Το είδατε στην πράξη. Δεν θα πάει χαμένη η δουλειά σας. Όπως και δεν πήγε χαμένη στα τεσσεράμισι χρόνια που ήταν στη διακυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Τόσα συγχαρητήρια πήρε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από άλλους φορείς, για την αντιεκπαιδευτική του πολιτική συνολικά και ειδικά στα πανεπιστήμια. Να μην πούμε για τις αλλαγές στον τρόπο πρόσβασης που φέρνετε, για τις οποίες τα μεγάλα φροντιστήρια ανοίγουν σαμπάνιες, όπως ακριβώς έτριβαν τα χέρια τους και με τις αλλαγές Γαβρόγλου, σε βάρος πάντα των παιδιών της λαϊκής οικογένειας. Κι εσείς, όμως, μιλάτε με περισπούδαστο ύφος για εκσυγχρονισμό της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, για προετοιμασία των ιδρυμάτων, ώστε να αντεπεξέλθουν στις σύγχρονες προκλήσεις της εποχής, για μεταρρυθμίσεις που αναβαθμίζουν όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης από τα κάτω προς τα πάνω. Μα καλά, σε ποιον κόσμο ζείτε; Θα μου πείτε, όμως, σε ποιον τα λέμε αυτά, αλήθεια; Σε εσάς, που ξεκινήσατε την πορεία προς το μέλλον, χωρίς καλά - καλά να έχετε μοιράσει τα πανεπιστημιακά συγγράμματα, ενώ έχει γίνει η έναρξη της εξ αποστάσεως εξεταστικής; Αλήθεια, λέμε, μήπως θα ήταν καλύτερα, αντί να μιλάτε για αναβάθμιση της τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης με ίδρυση αγγλικών τμημάτων στα ΙΕΚ, να αντικαθιστούσατε, τουλάχιστον, κανέναν απαρχαιωμένο τόρνο της δεκαετίας του 1970, με τον οποίο υποτίθεται αποκτούν σύγχρονες δεξιότητες οι σπουδαστές σήμερα; Έχει και η κοροϊδία βλέπετε τα όριά της. Αν είχατε τη στοιχειώδη έγνοια για το τι αντιμετωπίζει η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών σήμερα στην προσπάθειά τους να αντεπεξέλθουν στην εκπαιδευτική διαδικασία, θα ήσασταν τουλάχιστον πιο μετρημένοι. Αλήθεια, αντί να επικαλείστε ορισμένες δήθεν αντικειμενικές, πληρωμένες από εσάς βασικά, σφυγμομετρήσεις της κοινωνίας, που παρουσιάζουν ότι δήθεν οι αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις υιοθετούνται από την πλειοψηφία της κοινωνίας, μήπως να ακούγατε καλύτερα τι λένε οι φοιτητές, οι φοιτητικοί τους σύλλογοι; Σταματήστε να χυδαιολογείτε και να προσβάλλετε νέα παιδιά που αγωνιούν για το μέλλον τους για τις σπουδές τους, χαρακτηρίζοντάς τους ξεπερασμένες μειοψηφίες, τεμπέληδες και όχι φοιτητές. Επειδή, όμως, και ο φόρτος των καθηκόντων σας ίσως να μη σας επιτρέπει να κάνετε συναντήσεις με τους εκπροσώπους, για παράδειγμα, των πάνω των είκοσι πέντε φοιτητικών συλλόγων της Αθήνας που κινητοποιούνται και των δεκάδων άλλων στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στην Κρήτη, στα Γιάννενα, σε όλη την Ελλάδα, θα σας αναφέρουμε ορισμένα μόνο απ' όσα βρίσκονται στα χείλη χιλιάδων φοιτητών αυτή την περίοδο. «Θέλουμε να γίνουμε φοιτητές ξανά», λένε σε κάθε πόλη της Ελλάδας. «Εδώ κι έναν χρόνο κρατάτε τα πανεπιστήμια κλειστά στις μορφωτικές ανάγκες της νεολαίας». Μάλιστα, ένα χιουμοριστικό σχόλιο των σπουδαστών στα ΙΕΚ στις εξαγγελίες σας για αναβάθμισή τους είναι ότι «όντως, και τα ΙΕΚ έχουν γίνει πανεπιστήμια, αφού κι αυτά είναι έναν χρόνο κλειστά». Ξέρετε ποιοι είναι αυτοί που αντιδρούν και εξοργίζονται με το αντιεκπαιδευτικό σας τερατούργημα; Το ξέρετε. Είναι αυτοί που οι αντοχές τους δοκιμάζονται πίσω από μια οθόνη υπολογιστή για τόσους μήνες. Είναι αυτοί που με θράσος τούς είπατε ότι μπορούν να επιστρέψουν στην πόλη που σπουδάζουν, μόνο για να ξενοικιάσουν το σπίτι που έμεναν. Είναι αυτοί που, αν και τελειόφοιτοι, χρειάζεται να πραγματοποιήσουν πρακτική άσκηση για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Εσείς, όμως, τους γεμίζετε με ανασφάλεια, γιατί αυτό που θα πρέπει να οργανώσετε σαν συστατικό στοιχείο του προγράμματος σπουδών με κρατική μέριμνα, το μεταβιβάζετε στην ατομική ευθύνη του καθενός και της καθεμιάς. Είναι, επίσης, οι φοιτητές των περιφερειακών τμημάτων, που δεν ξέρουν με βάση τις εξαγγελίες της Κυβέρνησης αν η σχολή τους θα συνεχίσει να υπάρχει και του χρόνου και τι είδους πτυχίο θα πάρουν. Είναι οι φοιτητές ιατρικών και παραϊατρικών σχολών, που χρειάζεται να πραγματοποιήσουν τις απαραίτητες κλινικές ασκήσεις σε υγειονομικές μονάδες και σε αυτούς φτάσατε στο σημείο να λέτε ότι, όπου αυτές πραγματοποιηθούν, θα έχουν οι ίδιοι την ευθύνη να προστατευθούν από τον ιό. Είναι όσοι αγωνιούν για το πώς θα αναπληρωθούν τα εκπαιδευτικά κενά που έχουν συσσωρευθεί όλο αυτό το διάστημα. Είναι οι πρωτοετείς φοιτητές που δεν έχουν δει από κοντά το αμφιθέατρο της σχολής τους, σε αυτή τη σχολή δηλαδή που πέρασαν. Και το μόνο στήριγμα που βρίσκουν, πέρα από τις πιεστικές προσπάθειες μερίδας των καθηγητών τους, είναι τα ενισχυτικά μαθήματα που οργανώνουν οι ίδιοι οι φοιτητικοί σύλλογοι, αυτοί που εσείς κατηγορείτε. Δηλαδή, είναι όλοι αυτοί που εσείς χαρακτηρίζετε ως περιθωριακούς, ως τεμπέληδες και ότι δεν θέλουν να μορφωθούν. Μπερδεύεστε, κύριοι της Κυβέρνησης. Από πού κι ως πού σε καιρό πανδημίας είναι ανεύθυνο να δρομολογούνται μέτρα για να ανοίξουν σχολές, για να στηριχθούν οι πολύπλευρες μορφωτικές ανάγκες των φοιτητών; Αντί στελέχη του Υπουργείου και διοικήσεις να γίνονται ξεναγοί το καλοκαίρι και να διαφημίζουν την πραμάτεια των επί πληρωμή εκπαιδευτικών προϊόντων, μήπως να κάνετε κάτι άλλο; Μήπως, λέμε, να αξιοποιήσετε τα κατάλληλα κτήρια που είναι προς πώληση στο ΤΑΕΙΠΕΔ για την εκπαιδευτική διαδικασία σήμερα; Γιατί η ανάγκη εύρεσης χώρων, που θα εξασφάλιζαν την προσαρμοσμένη στις υγειονομικές συνθήκες παρουσία φοιτητών στις αίθουσες, θα μπορούσε να καλυφθεί και από την τεράστια ακίνητη περιουσία των ιδρυμάτων, που ακόμα και τώρα τη μισθώνετε σε τρίτους, ή από τα διάφορα κυριλέ αμφιθέατρα, που ακόμα και τώρα δεν αξιοποιούνται για διδασκαλία. Μήπως, λέμε, θα ήταν πιο παραγωγικό, ουσιαστικό, να συζητάμε για την ανάγκη να προσλάβετε καθηγητές και λοιπό βοηθητικό προσωπικό, αντί να γίνονται σε περίοδο πανδημίας λιγότερες προσλήψεις σε σχέση ακόμα και με πέρυσι; Αν αντί να δίνετε περίπου 1,2 εκατομμύριο ευρώ για να ενισχυθεί η πώληση εκπαιδευτικών προϊόντων των ιδρυμάτων στην αγορά του εξωτερικού, να το δίνατε για να βελτιωθούν τα συστήματα μηχανοργάνωσης των σχολών και η δυνατότητα να μπορούν οι φοιτητές να περιηγούνται στις ψηφιακές βιβλιοθήκες των ιδρυμάτων; Αν αντί να μοιράζετε 20 εκατομμύρια τον χρόνο για την πανεπιστημιακή σας αστυνομία, να αυξάνατε ουσιαστικά - λέμε τώρα - τη χρηματοδότηση στα ΑΕΙ, που φέτος είναι μειωμένη; Προφανώς και δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος και σε αυτή την Αίθουσα και μέσα πολύ περισσότερο στην ελληνική κοινωνία που να μην κατανοεί ότι όλα αυτά είναι και ρεαλιστικά και απαντούν σε αγωνίες αλλά και στη θέληση της πλειοψηφίας του φοιτητόκοσμου και συνολικά της εκπαιδευτικής κοινότητας. Αποτελούν διεκδικήσεις των φοιτητικών συλλόγων, αλλά σκοντάφτουν στις πολιτικές της Κυβέρνησης, που αντιμετωπίζει τις σύγχρονες μορφωτικές ανάγκες των φοιτητών μόνο ως κόστος. Και αυτά δεν τα λένε μόνο οι φοιτητές. Μια σειρά πρυτάνεις έχουν κοινοποιήσει αιτήματα προς την Κυβέρνηση για το πώς μπορεί να ξεκινήσουν να λειτουργούν τα ΑΕΙ σταδιακά και με ασφάλεια. Εσείς, όμως, άλλα πράγματα σκέφτεστε. Να «μπουκώσετε» κάποιους ομίλους με ζεστό χρήμα. Απέναντι, λοιπόν, σε αυτές τις διεκδικήσεις δεν κάνετε απολύτως τίποτε και το πρόβλημα που έρχεστε, υποτίθεται, να λύσετε είναι οι εστίες ανομίας, όπως λέτε, μέσα στα πανεπιστήμια. Επικαλείστε, μάλιστα, την κοινή λογική. Σας το λέμε ορθά κοφτά, ντόμπρα, στα ίσια: Οι διάφορες ομάδες που οι ενέργειές τους εχθρεύονται το φοιτητικό κίνημα και πολύ συχνά το στοχοποιούν και εσείς τις αξιοποιείτε αυτές τις ομάδες μόνο για να εντείνετε τον αυταρχισμό και την καταστολή, έχουν στενή σχέση με φανερούς και κρυφούς μηχανισμούς του κράτους σας και όχι με τους φοιτητικούς συλλόγους, που διεκδικούν δίκαια αιτήματα. Τη δική σας δουλειά κάνουν αυτές οι ομάδες. Όσο για τα περί τραμπούκων, ροπαλοφόρων, εκβιαστών, εθισμένων στη ρεμούλα και στη συνδιαλλαγή και διάφορα άλλα κοσμητικά επίθετα, που χωρίς ίχνος ντροπής χρεώνετε συλλήβδην στους φοιτητές που αγωνίζονται, μια απλή περιήγηση στο διαδίκτυο αρκεί για να ανακαλύψει κανείς αν αυτά που εκστομίζετε αφορούν, εκτός από τους παραπάνω μηχανισμούς και ομάδες και τις διάφορες προβοκατόρικες ομάδες, και την ίδια την κυβερνητική παράταξη στα ΑΕΙ. Κυρίως αυτή! Είναι αυτοί που φωτογραφίζονται κάθε χρόνο μετά τις φοιτητικές εκλογές με καμάρι και φόντο τις γνωστές άθλιες αφίσες της ΔΑΠ, που κατέθεσε και για τα Πρακτικά χτες ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του κόμματος, ο Θανάσης Παφίλης, και που δείχνει πόσο πολύ σέβεστε τις γυναίκες. Υποκριτές και φαρισαίοι! Ας ασχοληθεί, λοιπόν, η Κυβέρνηση πρωταρχικά με τους οργανωμένους της νεολαίας της, τους διάφορους προβοκάτορες που χρησιμοποιούνται, και ας αφήσει ήσυχους τους υπόλοιπους φοιτητές να αποφασίζουν μόνοι τους, με τις συλλογικές δημοκρατικές διαδικασίες τους. Κυρίες και κύριοι, μιλάτε για ελεγχόμενη πρόσβαση στα πανεπιστήμια μόνο όσων έχουν σχέση με αυτά. Απαντήστε: Θα έχουν πρόσβαση οι φοιτητές σε σύγχρονες εργαστηριακές υποδομές των ιδρυμάτων που χρηματοδοτούνται από ομίλους, κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σήμερα λειτουργούν μόνο ως αξιοθέατα, στα ιδρύματα; Θα έχουν πρόσβαση οι φοιτητές σε σύγχρονες υποδομές άθλησης, πολιτιστικής δημιουργίας; Γιατί, όσες δεν είναι υπό διάλυση, αξιοποιούνται με ανταποδοτικό τρόπο από τα ιδρύματα. Θα έχουν οι φοιτητές πρόσβαση σε νέες νησίδες υπολογιστών, σε σύγχρονες βιβλιοθήκες, σε νέες εστίες, λέσχες σίτισης ή θα συνεχίσει να υπάρχει αυτό το αίσχος των κριτηρίων που αποκλείουν την πλειοψηφία, η επιβολή χαρατσιών και η χρηματοδότηση για τη δημιουργία συνεδριακών κέντρων ,που καμμία σχέση δεν έχουν με επείγουσες εκπαιδευτικές ανάγκες; Αν θέλετε ειλικρινά να αποκλείσετε την πρόσβαση όσων δεν έχουν σχέση με τα πανεπιστήμια, τότε κάντε μια προσπάθεια να σταματήσετε να δίνετε βήμα για μάθημα στον Αμερικάνο Πρόξενο στη Θεσσαλονίκη. Διώξτε από τα ιδρύματα τα διάφορα μεγαλοστελέχη των επιχειρήσεων. Απομακρύνετε αυτά τα ερευνητικά προγράμματα του ΝΑΤΟ, που γίνονται για άλλους σκοπούς και όχι για να υπηρετήσουν την πατρίδα και την άμυνά της. Και ξέρετε γιατί. Γιατί όλοι αυτοί, αντί να μορφώνουν τα παιδιά μας, σπαταλούν τις υποδομές των πανεπιστημίων, για να μας «μασουλάνε» τα εκατομμύρια των ερευνητικών προγραμμάτων. Προκαλείτε τον λαό και τη νεολαία, όταν μιλάτε για την ανάγκη καταπολέμησης των κυκλωμάτων ναρκωτικών που δρουν σε αυτούς τους χώρους. Τα ίδια λέγατε και όταν προχωρούσατε στην κατάργηση του ασύλου. Είδαμε πόσο τρόμαξαν οι διάφοροι έμποροι του θανάτου από τα δήθεν δραστικά μέτρα που πήρατε! Οι φοιτητικοί σύλλογοι, όμως, έχουν στα αιτήματά τους να επιβάλλονται εξοντωτικές ποινές στους εμπόρους ναρκωτικών, την ίδια ώρα που εσείς νομοθετείτε ρυθμίσεις που τους στέλνουν στα μαλακά. Αλήθεια, τους τόνους της κοκαΐνης και των παραισθησιογόνων χαπιών που διακινούνται στην Ελλάδα, μέσα από θαλάσσιους και χερσαίους δρόμους, θα τους αντιμετωπίσει το νέο σώμα καταστολής που θέλετε να ιδρύσετε για τα πανεπιστήμια; Το εμπόριο ναρκωτικών είναι μια επιχείρηση εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, που τα κυκλώματα του δρουν - με την αστυνομία εδώ που τα λέμε να κάνει και τα «στραβά μάτια» - κυρίως σε χώρους όπου δεν υπάρχουν πανεπιστήμια. Αλλά η υποκρισία σας, ειδικά για το κοινωνικό αυτό φαινόμενο της τοξικοεξάρτησης, είναι απίστευτη. Μήπως δεν είναι τα κόμματα, η Νέα Δημοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, που με την πολιτική τους να μοιράζουν υποκατάστατα ναρκωτικών ουσιών σε νοσοκομειακές μονάδες, σε ορισμένες των περιπτώσεων έσπρωξαν στις πιάτσες και τα εγκληματικά στοιχεία δίπλα σε ιδρύματα πανεπιστημιακά, όπως το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, που γειτνιάζει με νοσοκομεία; Είναι φανερό ότι άλλη στόχευση έχουν οι σχεδιασμοί σας. Όσο για εσάς, κυρίες και κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, αν νομίζετε ότι σας δίνετε από την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και πιο συγκεκριμένα από τον κ. Χρυσοχοΐδη και την κ. Κεραμέως η ευκαιρία να παρουσιάζεστε και σαν υπερασπιστές των αγώνων της νεολαίας, λίγη ντροπή δεν βλάπτει. Δεν φτάνει το ξύλο που ρίξατε στους φοιτητές που κινητοποιήθηκαν όταν βομβαρδίζονταν τότε τη Συρία από τους διαβολικά καλούς συμμάχους σας, τον Τραμπ. Δεν φτάνει το πόρισμα Παρασκευόπουλου, που έβαλε τις βάσεις για την ποινικοποίηση των μορφών πάλης που επιλέγουν οι φοιτητικοί σύλλογοι. Δεν φτάνουν οι προτάσεις του πρώην Υπουργού σας για αστυνομικούς με πολιτικά μέσα στις σχολές. Τώρα έχετε αναλάβει ξανά έναν πολύ πιο επικίνδυνο ρόλο. Όπου σταθείτε και βρεθείτε, μιλάτε για ιδεοληψίες της Κυβέρνησης, που, δήθεν, δεν εναρμονίζονται με τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έλεος πια! Πάλι κοροϊδεύετε. Δεν λέτε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί στις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρεται σαν βασικό μέλημα η αντιμετώπιση της ριζοσπαστικοποίησης στους χώρους των πανεπιστημίων. Δίνει μάλιστα και τις βασικές κατευθύνσεις, κατευθυντήριες γραμμές, για τα μέτρα που πρέπει να παρθούν. Θέσεις, δηλαδή, που ξεχειλίζουν από δημοκρατία και από πρόοδο. Μάλιστα, ο κ. Τσίπρας τόλμησε να πει πως η Κυβέρνηση φέρνει ως πυροτέχνημα την πανεπιστημιακή αστυνομία, για να μη συζητάμε το μείζον, να συζητάμε το έλασσον. Έτσι είπε. Δηλαδή, δεν έγινε και τίποτα. Τέτοια αβάντα για το νομοσχέδιό του ο κ. Χρυσοχοΐδης από αλλού την περίμενε και από αλλού του ήρθε. Η πανεπιστημιακή αστυνομία είναι το έλασσον; Πού τα λέτε αυτά; Η ένταση της καταστολής και του αυταρχισμού στα ΑΕΙ είναι η φυσική συνέχεια του πανεπιστημίου που φτιάχνεται για τις επιχειρήσεις και για επιχειρηματίες. Όχι, κύριε Τσίπρα, δεν σας τα έχουν πει καλά. Η πανεπιστημιακή αστυνομία δεν είναι το έλασσον. Το λέμε με ευθύτητα: Το νομοσχέδιο αυτό και να ψηφιστεί σήμερα από τη Βουλή, να ψηφίσουν δηλαδή όλοι οι κυβερνητικοί Βουλευτές το κλείσιμο εκατοντάδων τμημάτων στην περιφέρεια, το διώξιμο χιλιάδων φοιτητών που εργάζονται την ώρα που φοιτούν στα πανεπιστήμια, όλα αυτά δεν πρόκειται να εφαρμοστούν στην πράξη. Ήδη, άλλωστε, οι πανεπιστημιακοί καθηγητές δεν φαίνονται διατεθειμένοι να εφαρμόσουν. Και πολύ καλά κάνουν. Το νομοσχέδιο αυτό θα το καταστήσει τελικά ανενεργό η κοινή λογική των αναγκών της νεολαίας, η κοινή λογική που λέει ότι, σε συνθήκες ανάπτυξης της επιστημονικής γνώσης, το κάθε επιστημονικό αντικείμενο πρέπει να αντιστοιχεί σε ένα πτυχίο που θα μορφώνει ολόπλευρα, θα προετοιμάζει αυριανούς επιστήμονες. Αυτή η κοινή λογική δεν συμβιβάζεται με την προώθηση πτυχίων διαφορετικών ταχυτήτων ούτε με την αντιστοίχιση των τίτλων σπουδών των κολλεγίων με αυτά των ΑΕΙ. Η κοινή λογική λέει ότι ο σχεδιασμός του ακαδημαϊκού χάρτη δεν μπορεί να χωρέσει στον στενό κορσέ των κριτηρίων της αγοράς, αλλά πρέπει να απαντά στις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. Αλήθεια, απαντήστε μας, πού βρίσκεται η κοινή λογική, όταν κρίνετε νέους ως ανίκανους να σπουδάσουν, αλλά κάποιοι άλλοι από τους νέους, με το μαγικό ραβδάκι των διδάκτρων και του κέρδους, γίνονται ικανοί, μόνο και μόνο γιατί έχουν οι γονείς τους να πληρώσουν; Και μη μας πείτε ότι οι φορολογούμενοι πληρώνουν για τα δημόσια πανεπιστήμια - τι να μη μας πείτε, το έχετε πει πολλές φορές εδώ μέσα, χθες, σήμερα, προχθές - , γιατί, αν είχατε ειλικρινές ενδιαφέρον να πιάσουν τόπο τα χρήματα του ελληνικού λαού που φορολογείται δυσβάστακτα, να τα δίνατε, λοιπόν, για την εκπαίδευση, την πραγματική εκπαίδευση των παιδιών, όχι να τα δίνετε σε λίγους, στο μεγάλο κεφάλαιο. Είστε προκλητικοί, ειδικά μάλιστα στο θέμα των ορίων της φοίτησης. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν όντως διαχρονικά οι κυβερνήσεις στηρίζουν τα παιδιά που για μια σειρά, κοινωνικών κυρίως, λόγων, σταματάνε τις σπουδές τους; Αν υπάρχουν δομές φοιτητικής μέριμνας για τα παιδιά του λαού μας; Εσείς, που είστε δήθεν της αριστείας, μήπως ξέρετε φοιτητές φτωχών λαϊκών οικογενειών, που σπούδαζαν και δούλευαν ταυτόχρονα, που άργησαν να πάρουν πτυχίο, αλλά τελικά έγιναν πολλά υποσχόμενοι επιστήμονες, άριστοι μεταξύ αρίστων; [[Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει ο Πρόεδρος της Βουλής κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΑΣΟΥΛΑΣ]] Δυστυχώς για εσάς, αυτοί οι νέοι δεν γίνονται μόνο ψυκτικοί από το Περιστέρι, αλλά και διδάκτορες. Και μιας και μιλάμε για τους ψυκτικούς πάλι, λέτε και ξαναλέτε ότι υπάρχουν πολλοί κοινωνικοί ανελκυστήρες της εκπαίδευσης, πέρα από τα πανεπιστήμια. Αλήθεια, γι' αυτό κλείνετε ΙΕΚ, όπως προβλέπει ο νόμος που ψηφίσατε τον Δεκέμβριο; Τόσο πολύ νοιάζεστε για την επαγγελματική εκπαίδευση; Γι' αυτό βάζετε φραγμούς σε παιδιά των εσπερινών λυκείων να περάσουν στα ΑΕΙ; Τόσο πολύ νοιάζεστε, δηλαδή, για ανθρώπους που εργάζονται και θέλουν να σπουδάσουν; Ξέρετε, εμείς δεν έχουμε κανένα κόμπλεξ με αυτά τα ζητήματα. Ίσα - ίσα, τους τιμάμε όλους εξίσου και από αρκετές απόψεις περισσότερο όσους και όσες δεν έχουν κατορθώσει να αριστεύσουν και να πάρουν τα πτυχία. Προφανώς και οι ανάγκες της κοινωνίας για επιστήμονες δεν είναι άπειρες. Είναι άλλο αυτό, όμως, και άλλο η ταξική επιλογή αυτών που θα σπουδάσουν τελικά και ειδικά στα επιστημονικά αντικείμενα που επιθυμούν. Θέλετε, λοιπόν, οι μαθητές να εισάγονται σε σχολές που πραγματικά τους ενδιαφέρουν; Κάντε αυτό που δεν έκανε ο Γαβρόγλου. Δώστε τη δυνατότητα στους μαθητές να κατοχυρώνουν βαθμολογία μαθημάτων για τις επόμενες χρονιές. Τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών μπορεί να βοηθηθούν από αυτό το μέτρο, για να περάσουν σε τμήματα των πρώτων τους επιλογών. Θέλετε να μην εισάγονται οι μαθητές με χαμηλούς βαθμούς στα ΑΕΙ; Σύμφωνοι. Τότε, όμως, φτιάξτε καλά σχολεία, σχολεία της γνώσης και όχι του ψυχοφθόρου ανταγωνισμού και των διαφόρων δεξιοτήτων και, προπαντός, μην περιορίζετε τις επιλογές τους στο μηχανογραφικό. Γιατί, εκτός των φραγμών που βάζετε, δεν υπολογίζετε καθόλου ότι πολλοί νέοι στα δεκαεπτά τους χρόνια ενδέχεται να μην έχουν κατασταλάξει στον δρόμο που θέλουν να ακολουθήσουν. Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα σε αυτό. Άλλωστε, ο ουσιαστικός σχολικός επαγγελματικός προσανατολισμός στα σχολεία σήμερα είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο. Αφήστε, λοιπόν, τα περί πολλών εναλλακτικών διαδρομών και ανελκυστήρων. Μαραθώνιους συλλογής προσόντων και γνώσης με το κομμάτι φτιάχνετε. Αυτό δεν είναι κοινή λογική, είναι πολύ απλά η κοινή στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πίνετε όλοι σας νερό στο όνομά της, για τη διαιώνιση της απαξίωσης και υποβάθμισης του περιεχομένου. Και αν πραγματικά κόπτεσθε για τους μαθητές του λυκείου, την πρόοδο, το άγχος τους, που βρίσκονται σε συνθήκες καραντίνας για έναν χρόνο, κάντε το αυτονόητο. Αποσύρετε την Τράπεζα Θεμάτων και τον καθορισμό της βάσης από τα ΑΕΙ. Είναι άδικο, είναι αντιπαιδαγωγικό και ψυχοφθόρο. Όλη αυτή την προπαγάνδα σας, περί δήθεν προόδου, την ξέρουμε καλά! Το σχολείο και το πανεπιστήμιο που φτιάχνετε χρόνια τώρα, που μια ζωή το στολίζετε με εύηχες λεξούλες, λεξούλες που ακούγονται καλά στο αυτί, το ζούμε, το ζει η νεολαία, το ζει ο λαός μας και το έχει αξιολογήσει, βέβαια, μια και καλή και ο βαθμός είναι πολύ κάτω από τη βάση. Το νέο, το πραγματικά προοδευτικό είναι αυτό που αντιστρατεύεται την αδικία σήμερα. Έχετε διαλέξει πλευρά και έχουμε επιλέξει και εμείς. Εμείς είμαστε με τους φοιτητές, τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς, τους πανεπιστημιακούς, που παλεύουν και σήμερα ενάντια στο νομοσχέδιό σας. Είμαστε η φωνή τους, που ακούστηκε και ακούγεται και εδώ μέσα και στους δρόμους και σπάει στην πράξη η απαγόρευσή σας. Γιατί το δίκιο πάντα ξέρει να βρίσκει τον δρόμο για να εκφραστεί. Και το δίκιο λέει: «Σιγά μη φοβηθώ!». Είμαστε με τη νεολαία που ασφυκτιά από τη βαρβαρότητα της ταξικής πολιτικής σας. Οι νέες και οι νέοι της χώρας θα γράψουν και αυτοί το ζωντανό, το καλύτερο σενάριο της ζωής τους και θα είναι γραμμένο με τις πραγματικές ανάγκες τους, τα όνειρά τους, που τελικά θα βρουν εκδίκηση! Σας ευχαριστώ.
Εν συνεχεία καλείται στο Βήμα ο Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδος της Νέας Δημοκρατίας, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, υπάρχουν ρυθμίσεις που αντιμετωπίζουν προβλήματα δεκαετιών, άλλες οι οποίες υπηρετούν ζητούμενα του παρόντος και άλλες που ανοίγουν ορίζοντες στο μέλλον. Το νομοσχέδιο που συζητούμε σήμερα διαθέτει και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, γιατί απαντά με τόλμη στο διαχρονικό πρόβλημα της ασφάλειας των πανεπιστημίων. Καθιερώνει έναν σύγχρονο τρόπο για την εισαγωγή και επιλογή των σπουδών και αναβαθμίζει συνολικά την ανώτατη εκπαίδευση, συγχρονίζοντάς τη με τις ανάγκες και με τον βηματισμό του 21ου αιώνα. Με δυο λόγια, θα έλεγα ότι οι μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται στο σχέδιο νόμου το οποίο συζητούμε σήμερα για τρίτη ημέρα στην Ολομέλεια, κινούνται σε τέσσερις σαφείς κατευθύνσεις: Πρώτον, διασφαλίζουν τη στοιχειώδη ικανότητα των υποψήφιων φοιτητών να ξεκινήσουν τις σπουδές τους, θεσπίζοντας ελάχιστη βάση εισαγωγής σε κάθε σχολή, ένα όριο, μάλιστα, το οποίο θα καθορίζουν τα ίδια τα πανεπιστημιακά τμήματα. Δεύτερον, οδηγούν τον ενδιαφερόμενο και την ενδιαφερόμενη να φοιτήσει εκεί που πραγματικά επιθυμεί, αντί να καταλήγει, τυχαία πολύ συχνά, σε ένα τμήμα από το οποίο είναι πολύ πιθανόν ποτέ να μην αποφοιτήσει, ενισχύοντας ταυτόχρονα την παράλληλη οδό της επαγγελματικής εκπαίδευσης. Τρίτον, οι ρυθμίσεις του παρόντος νομοσχεδίου θέτουν χρονικό όριο στις σπουδές, με ένα πρόσθετο περιθώριο δύο ή τριών ετών, πέραν της κανονικής διάρκειάς τους, προβλέποντας, όμως, και ειδικές πρόνοιες για εργαζόμενους φοιτητές - για να απαντήσω στην κριτική του Γενικού Γραμματέα - αλλά και για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας. Τέλος, οι ρυθμίσεις στέκονται με ωριμότητα αλλά και με θάρρος απέναντι στην ανομία που πολιορκεί εδώ και χρόνια τα πανεπιστήμιά μας. Καθιερώνεται πειθαρχικό πλαίσιο και ελεγχόμενη είσοδος. Στις σχολές ιδρύονται επιτροπές προστασίας με την ευθύνη των πρυτάνεων, ενώ, όπου εκδηλώνεται ιδιαίτερη βία και παραβατικότητα, θα λειτουργούν ειδικές ομάδες άοπλων αλλά εκπαιδευμένων αστυνομικών. Όλα αυτά δεν προέκυψαν, ασφαλώς, ούτε ξαφνικά ούτε τυχαία, αλλά ως αντίδραση σε ένα ανορθολογικό καθεστώς, το οποίο ανακυκλώνει την καθήλωση. Σήμερα στη χώρα μας οκτώ στους δέκα νέους εισάγονται στο πανεπιστήμιο. Φέτος μόνο είχαμε ογδόντα μία χιλιάδες καινούργιους φοιτητές από τις εκατόν τρεις χιλιάδες παιδιά που γεννήθηκαν το 2002. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο. Όμως, την ίδια ώρα, από τα πανεπιστήμιά μας αποφοιτούν ολοένα και λιγότεροι. Όπως επισημάνθηκε και από αρκετούς ομιλητές και από την εισηγήτριά μας, οι ετήσιοι πτυχιούχοι σε σχέση με τους εγγεγραμμένους είναι μόλις 9%, έναντι 24% σε όλη την Ευρώπη. Είναι κάτι που σημαίνει ότι σχεδόν τρεις στους δέκα είτε γίνονται αιώνιοι φοιτητές είτε αλλάζουν πορεία στη ζωή τους. Ταυτόχρονα, στη χώρα μας διευρύνεται συνέχεια η μέση διάρκεια των σπουδών. Τα τέσσερα χρόνια που θα έπρεπε να είναι κανονικά, με κάποιες εξαιρέσεις, φτάνουν τα επτά. Με λίγα λόγια, πολλές σχολές μετατρέπονται ουσιαστικά σε έναν λαβύρινθο μεταξύ λυκείου και επαγγελματικής προοπτικής και για πολλούς γίνονται σκοτεινές αποθήκες, όπου απλώς αραχνιάζουν κάποιες ελπίδες του παρελθόντος. Αλλά και πολλοί από αυτούς οι οποίοι καταφέρνουν να αποφοιτήσουν δεν ευτυχούν. Το 2019 η πατρίδα μας είχε τη μεγαλύτερη ανεργία ανάμεσα σε πτυχιούχους, απέχοντας δεκατέσσερις ολόκληρες μονάδες από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ. Και όμως, την ίδια στιγμή το 36% των ελληνικών επιχειρήσεων μας λέει ότι ζητά, αλλά δεν βρίσκει, στελέχη που θέλει, κάτι το οποίο σημαίνει ότι υπάρχει μία προφανέστατη αναντιστοιχία μεταξύ τού τι ζητάει η αγορά εργασίας και τι προσφέρουν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Είναι κάτι το οποίο αποδεικνύεται και από ένα ακόμα δεδομένο. Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι στα ελληνικά πανεπιστήμια μεσουρανούν εξαιρετικοί επιστήμονες. Υπάρχουν πολλές αναγνωρισμένες νησίδες αριστείας. Όμως, σήμερα διεθνώς μόνο το Καποδιστριακό είναι μέσα στα διακόσια πρώτα πανεπιστήμια, κάτι το οποίο είναι σίγουρα θετικό, αλλά δεν είναι αρκετό. Είναι καιρός, λοιπόν, να δούμε κατάματα την αλήθεια, να πιάσουμε το νήμα της προόδου στην ανώτατη εκπαίδευση επιτέλους από την αρχή. Για να συμβεί αυτό, πρέπει οι σχολές να συναντηθούν ξανά με τον αληθινό τους προορισμό. Τα παιδιά να ξέρουν τι θέλουν να σπουδάσουν και να κατευθύνονται προς τα πραγματικά τους ενδιαφέροντα. Τα μαθήματα να εμπνέουν, ώστε τα παιδιά να τα παρακολουθούν. Και, φυσικά, οι καθημερινές συνθήκες να ευνοούν τη μάθηση, την έρευνα και τον ελεύθερο επιστημονικό διάλογο. Και στο πτυχίο, βέβαια, να καθρεφτίζονται γνώσεις και δεξιότητες που θα επιτρέπουν στους νέους και στις νέες μας να διεκδικήσουν μια επιτυχημένη σταδιοδρομία. Αγαπητοί συνάδελφοι, τον Αύγουστο του 2019, μιλώντας από το ίδιο αυτό Βήμα για το πανεπιστημιακό άσυλο και τις συνθήκες που επικρατούν στα ελληνικά πανεπιστήμια, έλεγα επί λέξει τα εξής: «Η πρόοδος προϋποθέτει ηρεμία, ασφάλεια και κανόνες. Η θέση μας αποτελεί ένα ισχυρό μήνυμα πολιτικής βούλησης ότι στην Ελλάδα υπάρχει δημοκρατία, που δεν επιτρέπει στους λίγους να καθορίζουν την καθημερινότητα των πολλών. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] »Ότι, εκτός από τις ανώνυμες συλλογικότητες, υπάρχει και ο επώνυμος φοιτητής, η ξεχωριστή προσωπικότητα κάθε πολίτη, και ότι το οργανωμένο κράτος οφείλει να μην αφήνει την κοινωνία να μεταβληθεί σε ζούγκλα, όπου θα διοικούν όσοι ασκούν βία.». Σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά, δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτά τα λόγια. Μάλιστα, θα προσέθετα ότι η θεσμική κατοχύρωση της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και της διδακτικής και ερευνητικής δραστηριότητας των ΑΕΙ βρίσκει σήμερα το ουσιαστικό της ισοδύναμο, όχι μόνο γιατί οι διατάξεις για το άσυλο, παρά τις προσπάθειες των πιο τολμηρών πρυτάνεων, έπρεπε να συμπληρωθούν, ώστε να καταστούν λειτουργικές, όσο κυρίως γιατί γύρω από αυτό το νομοσχέδιο αναμετρώνται, τελικά, δύο διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Δική μας επιδίωξη είναι να δώσουμε το δημόσιο πανεπιστήμιο πίσω στους φυσικούς του κατόχους, στους καθηγητές, στους φοιτητές, στους εργαζόμενους! [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Να το κάνουμε και πάλι κυψέλη δημιουργίας και εστία γόνιμου προβληματισμού, με ελεύθερους και ασφαλείς τους ανθρώπους που το υπηρετούν, πρωτεργάτη της ανάπτυξης της χώρας και όχι νησίδα όπου αδρανούν οι κανόνες της δημοκρατικής πολιτείας και επιβάλλεται η βούληση κάθε αυταρχικής μειοψηφίας. Απέναντι σε αυτό το όραμα τι αντιπαρατάσσεται; Η λογική της ακινησίας, που θέλει τελικά απονευρωμένο έναν ζωντανό οργανισμό, όπως είναι το πανεπιστήμιο. Το θέλει αγωγό ανανέωσης της κομματικής επετηρίδας και λάφυρο οπισθοδρομικών συντεχνιών, που κάποιοι επιμένουν να αποκαλούν «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα». Αυτή, άλλωστε, έχει υπάρξει και η ολέθρια πολιτική τού χθες: Σπέρνουμε παντού σχολές, χωρίς σχέδιο, χωρίς υποδομές, χωρίς χρηματοδότηση και στο μεταξύ βαφτίζουμε ακτιβισμό την παραβατικότητα. Η Κυβέρνηση, λοιπόν, προχωρεί σε δύο μείζονες μεταρρυθμίσεις, δύο προφανείς ανάγκες της παιδείας, αλλά - επιτρέψτε μου να το πω - και δύο απολύτως ώριμα αιτήματα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Η πρώτη δέσμη αλλαγών αφορά στην εισαγωγή και στη φοίτηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ η δεύτερη τολμά να ασχοληθεί επιτέλους με την πραγματική προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας και του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος. Σχετικά με το πρώτο κεφάλαιο, πιστεύω ότι και η Υπουργός Παιδείας και συνάδελφοι Βουλευτές της κοινοβουλευτικής Πλειοψηφίας μίλησαν έως τώρα και εξήγησαν τα αυτονόητα. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε φοιτητές με γνώσεις που βαθμολογούνται με «1» και «2». Αυτό θα σταματήσει! [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Αντίθετα, είναι απολύτως σωστό και επιβεβλημένο τα ίδια τα πανεπιστημιακά τμήματα να καθορίζουν τις βάσεις εισαγωγής, δίνοντας βάρος στα μαθήματα με σημασία για τον συγκεκριμένο τομέα και, πάντως, με ελάχιστο όριο το «8,5», που δίνει μία κατ' αρχάς εγγύηση ποιότητας. Αυτό, εξάλλου, δεν πρέπει να αιφνιδιάζει κανέναν. Αποτελούσε κεντρική μας προεκλογική δέσμευση και ερχόμαστε σήμερα να την κάνουμε πράξη. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Δεν είναι, επίσης, λογικό - και σε αυτό θα επιμείνω ίσως ακόμα περισσότερο - ένας υποψήφιος να εισάγεται σε έναν αδιάφορο για τον ίδιο επιστημονικό τομέα, επειδή απλά το συμπλήρωσε τυπικά στο μηχανογραφικό ως τελευταία επιλογή. Πρέπει τελικά να κατευθύνεται εκεί που θέλει και, αν δεν τα καταφέρει, να μπορεί με μεγαλύτερη ευκολία να ακολουθήσει μια διαφορετική εκπαιδευτική διαδρομή. Τέλος, όποιος εισάγεται στο πανεπιστήμιο πρέπει κάποια στιγμή και να το τελειώνει. Διαφορετικά, αυτό χάνει το νόημά του. Γίνεται ουσιαστικά ένας προθάλαμος υποψήφιων ανέργων με τμήματα - φαντάσματα, που στοιχίζουν στα ιδρύματα, στην πολιτεία, αλλά, τελικά, στοιχίζουν πολύ περισσότερο στην ίδια τη νεολαία. Θυμίζω ότι η αποκατάσταση της πραγματικότητας στα μητρώα των μαθητών είχε ξεκινήσει. Όμως, η προηγούμενη κυβέρνηση επανέφερε το καθεστώς του ψεύτικου εφησυχασμού, με αποτέλεσμα και σήμερα ακόμα ο αριθμός του δυναμικού των πανεπιστημίων μας να εμφανίζεται αλλοιωμένος κατά τουλάχιστον 30%, κάτι που προφανώς έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις στο κύρος των πανεπιστημίων, στη διεθνή τους αξιολόγηση αλλά και στη δίκαιη και αποτελεσματική χρηματοδότησή τους. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η δεύτερη τομή του νομοσχεδίου δρομολογεί την επαναφορά της ομαλότητας και της ελευθερίας στους χώρους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Κι αυτό το επιχειρεί με ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο για την πρόληψη και την έγκαιρη αντιμετώπιση φαινομένων βίας και ανομίας στα πανεπιστήμια. Στο εξής, την ευθύνη για την ανοικτή και ασφαλή ζωή στις εγκαταστάσεις των πανεπιστημίων θα έχει η Μονάδα Ασφάλειας και Προστασίας, που θα υπάγεται απευθείας στον πρύτανη ή στον αντιπρύτανη του κάθε ιδρύματος. Αυτή θα εποπτεύει την εύρυθμη λειτουργία τους και τη φύλαξη των υποδομών τους. Θα πλαισιώνεται, όμως, και από μία νέα δομή, την Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακού Ιδρύματος, ένα σώμα με αποκλειστικό πεδίο τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, που θα συγκροτείται από στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας, χωρίς όπλα, αλλά με ειδική εκπαίδευση. Γιατί, αν και τώρα η αστυνομία μπορεί να επεμβαίνει παντού, όταν διαπράττονται αδικήματα, η δράση μέσα στα πανεπιστήμια παραμένει ευαίσθητη. Γι' αυτό και θα συνεργάζεται με τον πρύτανη και με την ειδική συμβουλευτική επιτροπή, ένα νέο όργανο, το οποίο θα μελετά το σχέδιο φύλαξης κάθε σχολής, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητές της. Το νομοσχέδιο προβλέπει και κάτι ακόμα παντελώς αυτονόητο: την ελεγχόμενη είσοδο στα ανώτατα ιδρύματα… [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] …ώστε να πάψουν, επιτέλους, οι αίθουσες των φοιτητών να μετατρέπονται σε γιάφκες των περιθωριακών, να πάψουν, επιτέλους, οι χώροι του δημόσιου πανεπιστημίου να γίνονται εκθετήρια παρεμπορίου! Οι σχολές θα κλείσουν έτσι την πόρτα στη βία, ανοίγοντας την πόρτα στην ελευθερία. Με περιμετρική φύλαξη με τεχνικά μέσα θα αποτρέπονται παράνομες πράξεις, αλλά θα εντοπίζονται εγκαίρως και περιπτώσεις ατυχημάτων ή έκτακτων κινδύνων. Τέλος, οι νέες ρυθμίσεις εισάγουν κι ένα σύγχρονο πλαίσιο πειθαρχικών κανόνων στην πανεπιστημιακή ζωή, γιατί και η ακαδημαϊκή ιδιότητα δεν μπορεί εσαεί να είναι άλλοθι για την παραβατικότητα. Κι ένας φοιτητής, ένας καθηγητής δεν είναι δυνατόν να εξαιρείται από τις συνέπειες που έχουν όλοι οι υπόλοιποι πολίτες, όταν μετέχουν σε επεισόδια ή πρωταγωνιστούν σε αντικοινωνικές συμπεριφορές. Γιατί; Γιατί κανένα τάγμα εφόδου δεν έχει θέση στον κόσμο της προόδου! [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Γύρω από αυτές τις σαφείς, ξεκάθαρες προβλέψεις αναπτύσσεται και μια παραπλανητική μυθολογία, που νομίζω ότι αξίζει να απαντηθεί. Διαφωνούν, μας λένε, οι πρυτάνεις, ο κόσμος του πανεπιστημίου συνολικά με τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου. Όχι, είχαμε αποφάσεις Συγκλήτων, είχαμε αρθρογραφία καθηγητών και φοιτητών με πολλά μηνύματα από πανεπιστημιακούς που υποστηρίζουν τις προτάσεις μας. Όλοι οι πρυτάνεις δέχονται την έννοια της βάσης εισαγωγής, την ελεγχόμενη είσοδο και τη φύλαξη, γιατί κανείς προφανώς δεν μπορεί να αρνηθεί το πρόβλημα. Ορισμένοι, βεβαίως, έχουν και τις επιφυλάξεις τους για τον τρόπο αστυνόμευσης. Δεν αντιπροτείνουν, όμως, και καμμία άλλη λύση, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι όλες οι προηγούμενες λύσεις που δοκιμάστηκαν απέτυχαν. Οι ίδιοι, άλλωστε, αναγκάζονται συχνά να συνεδριάζουν εκτός πανεπιστημίου και, βέβαια, να βιώνουν ενίοτε επιθέσεις, προπηλακισμούς και ταπεινωτικές ομηρίες. Ερώτημα δεύτερο είναι αν τέτοιες ρυθμίσεις ισχύουν σε ιδρύματα άλλων χωρών. Κι εδώ η απάντηση είναι θετική. Παντού στον κόσμο η είσοδος σε αίθουσες, εργαστήρια, σε βιβλιοθήκες είναι ελεγχόμενη και παντού λειτουργούν υπηρεσίες ασφάλειας. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Αλλά υπάρχει, δυστυχώς, και κάτι άλλο. Πουθενά στον κόσμο δεν έχουμε εικόνες σαν των δικών μας πανεπιστημίων, με ιστορικά κτήρια να βανδαλίζονται, εξοπλισμούς να λεηλατούνται και, κυρίως, ανθρώπους να απειλούνται, καθηγητές να χτυπιούνται, κοπέλες να βιάζονται, ναρκωτικά να διακινούνται. Αυτά συμβαίνουν μόνο, δυστυχώς, στην πατρίδα μας σε αυτή την έκταση. Και ψέμα τρίτο είναι η δήθεν φανταστική απειλή για τα προσωπικά δεδομένα από τις κάμερες. Ούτε αυτό ισχύει. Κάμερες θα βρίσκονται σε εξωτερικούς χώρους και μόνο αν, για παράδειγμα, ένα ίδρυμα συνορεύει με ένα δημόσιο πάρκο θα λειτουργούν σε εσωτερικές εγκαταστάσεις, κάτι που εγκρίνει και η αρμόδια ανεξάρτητη αρχή. Και είναι μία ευκαιρία πάντως να σταματήσουμε να βλέπουμε παντού ανύπαρκτους εχθρούς. Χάρη στις κάμερες εντοπίστηκαν οι δράστες του άγριου ξυλοδαρμού του άτυχου εργαζόμενου στο μετρό! [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Και πολύ συχνά αυτές μάς ειδοποιούν και για μια πυρκαγιά ή για ένα ατύχημα. Αγαπητοί συνάδελφοι, στηρίζω τα μέτρα αυτά. Σε καμμία περίπτωση δεν τα θεωρώ πανάκεια. Ούτε ισχυρίζομαι ότι από μόνα τους μπορούν να αντιστρέψουν ένα καθεστώς που χτιζόταν χρόνια, κάτω από την αδράνεια όλων μας. Είναι, όμως, ένα σημαντικό βήμα προς τα μπροστά. Είναι μια κίνηση που αφυπνίζει και είναι ένα μήνυμα ότι η δημοκρατία μας λειτουργεί παντού και λειτουργεί για όλους. Τέλος, δημοκρατία σημαίνει κράτος του δήμου και δεν υπάρχει, νομίζω, πιο εμβληματικός δημόσιος χώρος από αυτόν του δημόσιου πανεπιστημίου. Αντιστρέφω, λοιπόν, τα επιχειρήματα των επικριτών του νομοσχεδίου λέγοντας ότι στις σχολές δεν μπαίνει η αστυνομία, μπαίνει η δημοκρατία,… [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] …η δροσερή πνοή της ελευθερίας, που ως τώρα αφήνουν έξω οι καπνοί των μολότοφ, επιμένοντας πως η μειοψηφική βία είναι συντήρηση, ενώ ο διάλογος είναι πρόοδος και πολιτισμός και πιστεύοντας στη δημοκρατική τάξη, που αποτρέπει την επιβολή της μειοψηφίας σε βάρος της πλειοψηφίας. Γιατί είναι ίσως καιρός, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΣΥΡΙΖΑ, να το αντιληφθείτε και εσείς. Η αταξία τελικά είναι ταξική. Πράγματι, με επίκεντρο το παρόν νομοσχέδιο αναμετρώνται δύο τελείως αντίπαλες οπτικές για την κοινωνική αποστολή του πανεπιστημίου. Είναι οπτικές με ιδεολογικά θεμέλια, γι' αυτό και οδηγούν σε τελείως διαφορετικές τάσεις. Έτσι η άποψη που βλέπει στην παιδεία την αναπαραγωγή ενός παγιωμένου μοντέλου, ώστε να ευνοούνται - υποτίθεται - οι ταξικοί αγώνες, αυτό το μοντέλο επιδιώκει την καθήλωση της παιδείας και τελικά να μην αλλάξει απολύτως τίποτα. Ενώ όσοι θέλουν το πανεπιστήμιο πραγματικό ιμάντα κοινωνικής κινητικότητας, ατομικής εξέλιξης, συλλογικής προκοπής επιχειρούν να το αναμορφώσουν, ώστε να είναι μονοπάτι προόδου για όλους τους νέους, δύναμη ανάπτυξης για όλη τη χώρα. Το σημερινό καθεστώς στην ανώτατη εκπαίδευση έδωσε εδώ και δεκαετίες εξετάσεις και απέτυχε. Έμεινε ανοχύρωτο και απαξιώθηκε, διευρύνοντας τελικά τις ανισότητες, καθώς η δωρεάν παιδεία γίνεται χίμαιρα, με τα χαμένα εξάμηνα από τις καταλήψεις, με τα πτυχία τα οποία τελικά δεν προσφέρουν δουλειά, καθώς δεν πιστοποιούν σύγχρονες σπουδές, και με τους κόπους καθηγητών, ερευνητών, φοιτητών ενίοτε να καίγονται σε εργαστήρια και βιβλιοθήκες από θρασύτατους επιδρομείς. Οι πιο πλούσιοι, βέβαια, βρίσκουν τον δρόμο τους ή εδώ ή στο εξωτερικό, όμως οι πιο αδύναμοι είναι αυτοί που χάνουν την ευκαιρία να προοδεύσουν μέσω της μόρφωσής τους, γιατί αυτή - και όχι το πορτοφόλι τους - είναι η δικιά τους δύναμη. Και τη δύναμη αυτή τη στερεί από τους νέους της Ελλάδος όποιος θέλει σήμερα να διατηρείται αυτή η άρρωστη κατάσταση, όποιος στερεί από την εθνική οικονομία έναν σημαντικό πυροδότη ανάπτυξης. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Για να το πω απλά, συντηρητικός είναι σήμερα όποιος συντηρεί αυτά που δεν αξίζουν να συντηρηθούν, ενώ προοδευτικός είναι αυτός που θέλει να τα αλλάξει και να τα κάνει καλύτερα. Διαλέξτε ρόλους. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Δυστυχώς, η Αντιπολίτευση επιμένει στην τακτική των κραυγών αλλά και της σιωπής. Κραυγές κατά του εξορθολογισμού των σπουδών και ενός ανύπαρκτου αυταρχισμού και σιωπή για τα απαξιωμένα μαθήματα και τους αιώνιους φοιτητές, για την ωμή βία και την παραβατικότητα στα πανεπιστήμια, σιωπή ένοχη, αφού επί δικών σας ημερών η βάση εισαγωγής διολίσθησε, τα μητρώα φοιτητών μπήκαν στο συρτάρι, τα ίδια τα πανεπιστήμια μετατράπηκαν σε ορμητήρια κουκουλοφόρων. Θυμίζω ότι επί δικών τους ημερών το Πολυτεχνείο και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο κυριολεκτικά παραδόθηκαν στον εξτρεμισμό και στο κοινό έγκλημα, μόνιμες εστίες φωτιάς, διακίνησης ναρκωτικών, παράνομου εμπορίου, με προγραμματισμένα επεισόδια κάθε Σαββατοκύριακο και με την κυβέρνηση - τη δικιά σας κυβέρνηση - να φτάνει να αποσύρει από την περιοχή στάσεις λεωφορείων και δημόσιες υπηρεσίες, καταστήματα των ΕΛΤΑ και τράπεζες. Το κράτος συνθηκολόγησε με το παρακράτος επί των δικών σας ημερών. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Ήταν ένα φλερτ με τη βία, το οποίο δυστυχώς από κάποιους εξακολουθεί να συνεχίζεται. Πώς αλλιώς εξηγείται ότι ακόμα και τώρα επώνυμα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υπερασπίζονται τον Κουφοντίνα; Όχι έναν οποιονδήποτε κρατούμενο, αλλά τον αμετανόητο δολοφόνο έντεκα ανθρώπων, που στις άδειές του κάνει βόλτες στους τόπους όπου έχυσε το αίμα τους. Ενώ ακόμα και σήμερα στελέχη σας οργανώνουν κορωνο - συλλαλητήρια. Ο Αρχηγός σας, βέβαια, δήλωσε ότι δέχεται το ρίσκο να ασθενήσουν από κορωνοϊό οι συμμετέχοντες. Κανείς, όμως, δεν σας εκχώρησε την ευθύνη για τη ζωή των άλλων, ώστε να την εκθέτετε σε κίνδυνο με τόση αυταρέσκεια και με την ασφάλεια, βέβαια, ότι εσείς είστε εμβολιασμένος. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Και δεν είναι μόνο αυτό. Επιμένετε να μιλάτε για καταστολή και όχι για πρόληψη ή για αποτροπή, σαν να μη χωρά στη λογική σας ότι μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς επιθέσεις και καταστροφές και ότι τα επεισόδια αποτελούν για εσάς προϋπόθεση, αδιαπραγμάτευτο όρο της καθημερινότητας. Γι' αυτό και η αμήχανη αδυναμία σας να εισηγηθείτε οτιδήποτε θετικό. Είναι θλιβερό πραγματικά ότι δεν μπορείτε καθόλου να αλλάξετε και παραμένετε δέσμιοι των αγκυλώσεων και των ιδεοληψιών σας. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, στα σχεδόν διακόσια χρόνια λειτουργίας του το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο υπήρξε πάντοτε κοιτίδα επιστημονικής δημιουργίας. Υπήρξε πηγή συλλογικής ευημερίας, δίαυλος κοινωνικής ανόδου και ατομικής προκοπής. Από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και από τους ανήσυχους φοιτητές του ξεκίνησε η αμφισβήτηση του καθεστώτος του Όθωνα, που οδήγησε τελικά στην έξωσή του. Εκεί βρήκε έδαφος αργότερα το όραμα της εθνικής ολοκλήρωσης. Στα αμφιθέατρα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων φούντωσε και η Εθνική Αντίσταση και στο Πολυτεχνείο γράφτηκε η πιο εμβληματική σελίδα της αντιδημοκρατικής πάλης. Είναι, ωστόσο, ανιστόρητος αναχρονισμός να μεταφέρονται δραματικές, ιστορικές στιγμές του παρελθόντος σε ένα τελείως διαφορετικό παρόν. Σήμερα - ευτυχώς - δεν έχουμε ούτε Κατοχή ούτε τυραννία, για να ακούγονται συνθήματα περί ναζιστών που τάχα σεβάστηκαν το άσυλο, περί Σπουδαστικού της Ασφάλειας, περί χουντικού αυταρχισμού. Όλα αυτά είναι ανοησίες σε συνθήκες ελευθερίας και υποδειγματικής δημοκρατίας. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Η Αντιπολίτευση πρέπει κάποτε να μάθει να μιλά με σοβαρά επιχειρήματα, αντί να αναμασά άστοχα συνθήματα. Στις μέρες μας τα ζητούμενα είναι διαφορετικά: Να θωρακισθεί το δημόσιο πανεπιστήμιο από κάθε σκοτεινή επιβουλή. Να γίνει ξανά η νεολαία μας εμπροσθοφυλακή σε έναν συναρπαστικό αγώνα, την ανάταξη της χώρας και τη δημιουργία μιας νέας ευημερίας, που θα επιμερίζεται δίκαια σε όλους. Αυτούς τους στόχους υπηρετεί το δυναμικό των πανεπιστημίων, που, σε πείσμα των καιρών, επιμένει να δημιουργεί και να προοδεύει, όπως και το νομοσχέδιο που ψηφίζουμε σήμερα. Αποτελεί, άλλωστε, όπως ανέφερα, ρητή προεκλογική μας δέσμευση. Αποτελούσε ειδικό κεφάλαιο του κυβερνητικού μας προγράμματος. Είναι μια μεταρρύθμιση ανάμεσα σε πολλές που προωθούμε ταυτόχρονα με την αντιμετώπιση της πανδημίας. Γιατί η Βουλή λειτουργεί και, ναι, η δημοκρατία δεν μπαίνει σε καραντίνα. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Από αύριο, λοιπόν, η τριτοβάθμια εκπαίδευση στη χώρα μας γυρίζει σελίδα, μια σελίδα που δεν θα γραφθεί βέβαια ούτε αυτόματα ούτε εύκολα. Θα χρειασθεί η αποδοχή των πολιτών. Θα χρειασθεί η συνεργασία όλων των ακαδημαϊκών δυνάμεων. Αν η πρώτη είναι δεδομένη και η δεύτερη είναι δυνατή, τότε το αποτέλεσμα πιστεύω ότι πραγματικά θα είναι θεαματικό. Γιατί πλέον το δημόσιο πανεπιστήμιο έχει πυξίδα και αυτή δείχνει εκσυγχρονισμό, εξωστρέφεια και ανανέωση, δηλαδή πορεία προς την πρόοδο. Κλείνω, κυρίες και κύριοι της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, με μία πρόταση θετική. Θα ήθελα να συνυπογράψουμε ένα κείμενο για υποτροφίες προς φοιτητές και υποψήφιους φοιτητές, που τουλάχιστον εμένα με εκφράζει απόλυτα. Και διαβάζω: «Πιστεύοντας την καλλιέργεια άμιλλας και πνεύματος συστηματικής δουλειάς για το “Άριστα”, καθιερώνεται μια σειρά βραβείων για μαθητές με βαθμό όχι κάτω του “18,5” και για αριστεύσαντες σπουδαστές ανώτατων σχολών, να συμβάλουμε στη διαμόρφωση νέων για τους οποίους το “αιέν αριστεύειν” δεν θα είναι κενός λόγος, αλλά υποχρέωση προς το έθνος και τον εαυτό τους, προσφορά στην παιδεία και στην Ελλάδα της δημοκρατίας.». Το καταθέτω, για να το λάβετε υπ' όψιν. Για να σας προλάβω, πριν αρνηθείτε, να εξηγήσω ότι είναι το κείμενο της νεολαίας Λαμπράκη, με το οποίο καλούσε τους νέους να πρωταγωνιστήσουν στον αγώνα για περισσότερες και ποιοτικότερες σπουδές. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Στην επιτροπή απονομής των υποτροφιών ήταν τότε η εμβληματική αριστερή παιδαγωγός Ρόζα Ιμβριώτη, ο λογοτέχνης Γιώργος Βαλέτας. Εάν δεν συμφωνείτε με μας, τουλάχιστον συμφωνήστε μαζί τους, με τις εμβληματικές προσωπικότητες μιας άλλης Αριστεράς - με την οποία δεν έχετε καμμία σχέση - , έστω και την τελευταία στιγμή να αλλάξετε ρότα για την παιδεία και το νομοσχέδιο, να τους ακούσετε και να το ψηφίσετε! Σας ευχαριστώ πολύ.
Αμέσως μετά καλείται στο Βήμα ο κ. Αλέξης Τσίπρας, Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδος του ΣΥΡΙΖΑ.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Μου κάνει τρομακτική εντύπωση το πώς επιχειρούν οι λογογράφοι του κ. Μητσοτάκη σε μια άκρως διχαστική τοποθέτησή του σήμερα στη Βουλή, που απευθύνεται σε μια κοινωνία προφανώς κουρασμένη, αποχαυνωμένη, ζαλισμένη, μετά από τρεις μήνες lockdown να μπαίνουμε σε δεύτερο lockdown μέσα στο lockdown - συνολικά είμαστε έξι μήνες σχεδόν σε lockdown τους τελευταίους έντεκα μήνες - και δεν είπε μία κουβέντα για αυτά σήμερα. Σε μια διχαστική του τοποθέτηση βάζει ένα κερασάκι στην τούρτα και μάλιστα με αναφορά στους ιδεολογικούς του αντιπάλους και στους αγώνες τους για ελευθερία, δημοκρατία και καλύτερη παιδεία σε αυτόν τον τόπο, για να κλέψει δήθεν ή να δημιουργήσει την αίσθηση ότι αυτά που λέει, αυτά που εισηγείται και κυρίως αυτά που κάνει δεν έχουν σχέση με την ακραία - ακραία! - λογική της «Alt - Right» σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα, με την πολιτική του Τραμπ, όχι με την πολιτική τη συντηρητική, αλλά είναι δήθεν κεντρώος πολιτικός. Αναφέρθηκε στα παιδιά της νεολαίας Λαμπράκη εκείνης της εποχής, που τότε το πολιτικό και κοινωνικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο τούς ονόμαζε «αλήτες με τα πρησμένα πόδια», όπως τώρα εσείς «αλήτες» ονομάζετε τους νέους ανθρώπους που αγωνιούν για ένα καλύτερο αύριο στη ζωή τους. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] «Αλήτες», ναι, «αλήτες», οι «αλήτες» που κάνουν διαδηλώσεις, που δεν σκέφτονται τη δημόσια υγεία, που έχουν το θράσος να ομιλούν, έχουν το θράσος να σκέφτονται, έχουν το θράσος να ονειρεύονται, έχουν το θράσος να διεκδικούν μια καλύτερη ζωή. Το θράσος το έχετε εσείς μετά από αυτή εδώ την παρέμβαση να κάνετε αναφορά στη νεολαία Λαμπράκη και στους αγώνες της Αριστεράς για ελευθερία, δημοκρατία και για παιδεία σε αυτόν τον τόπο, τους μεγάλους αγώνες και τις μεγάλες παρακαταθήκες για το 15% για την παιδεία, από το «Προίκα στην παιδεία και όχι στη Σοφία» μέχρι τους σημερινούς μεγάλους αγώνες της εποχής μας, που η δική σας παράταξη σε όλους αυτούς τους αγώνες ήταν απέναντι. Δεν θέλω σε καμμία περίπτωση να ισχυρισθώ ότι έχουμε το μονοπώλιο ούτε της δημοκρατικής ευαισθησίας ούτε της ευαισθησίας για την παιδεία. Όμως, πραγματικά είναι λαθροχειρία αυτό που επιχειρείτε, ιδίως όταν εσείς ήσασταν οι κυβερνήσεις αυτές - δεν θα αναφερθώ στο παρελθόν, διότι και τότε αγωνίζονταν για υποτροφίες και για δαπάνες για την παιδεία, αλλά θα αναφερθώ στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, θα αναφερθώ στα μνημονιακά χρόνια - , όταν εσείς, κύριε Μητσοτάκη, ήσασταν Υπουργός της κυβέρνησης εκείνης που έκοψε όλες τις υποτροφίες και έπρεπε να έρθουμε εμείς, σε συνθήκες πάρα πολύ σκληρής και αυστηρής δημοσιονομικής επιτροπείας, για να αυξήσουμε τις δαπάνες για την έρευνα, να δημιουργήσουμε το ΕΛΙΔΕΚ και να ξαναφέρουμε υποτροφίες για τα νέα παιδιά, τους αριστούχους στα δημόσια πανεπιστήμιά μας. Υπέπεσα, όμως, στην παγίδα να υψώσω τους τόνους, αλλά τι να κάνουμε; Έτσι είναι, δεν ήταν σκοπός μου. Αν αυτός ήταν δικός σας σκοπός, ίσως το καταφέρατε, ενδεχομένως πρόσκαιρα. Διότι σήμερα θεωρώ ότι έχω την ευκαιρία να απευθυνθώ σε ανοικτά αυτιά, ευήκοα ώτα Ελλήνων και Ελληνίδων που μας παρακολουθούν, παρά το ότι είναι αποχαυνωμένοι - όπως είπα πιο πριν - , και θέλω να μιλήσω και για αυτό που φέρνετε σήμερα ως νομοσχέδιο αλλά και για την ουσία του τρόπου με τον οποίον επιχειρείτε να επιβάλλετε τις πολιτικές σας, του τρόπου με τον οποίο επιχειρείτε να κυβερνάτε τον τόπο. Και νομίζω ότι αυτό που κάνετε, ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείτε να χειρισθείτε την κοινή γνώμη είναι πραγματικά εντυπωσιακός. Θα τον ζήλευε ακόμα και ο Όργουελ. Θα είχε φτιάξει σίγουρα, αν είχε φαντασθεί τις πανδημικές συνθήκες που επικρατούν από το 2020 και μετά σε παγκόσμια κλίμακα, ενδεχομένως θα είχε φτιάξει το «2021» μετά το «1984». Διότι εδώ εσείς - και όχι μόνο εσείς - και άλλες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο εκμεταλλεύεστε μια πρωτοφανή κρίση, προκειμένου να επιβάλλετε ένα καθεστώς φόβου και επιτήρησης. Όλα όσα σάς ενοχλούν εσάς είναι επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία και απαγορευμένα, ενίοτε προχωράτε σε απαγορεύσεις, επιβάλλετε βαρύτατα πρόστιμα. Όσα, όμως, δεν σας ενοχλούν ή, αντίθετα, όσες απαγορεύσεις ενδεχομένως να χρειάζονται, αλλά ενοχλούν εσάς και τους φίλους σας, τις παρακάμπτετε. Γι' αυτό και τόσους μήνες δεν δίνετε δεκάρα για τις συναθροίσεις και για το αν κολλάει ή δεν κολλάει ο ιός στους μεγάλους εργασιακούς χώρους, για παράδειγμα, και δεν γίνονται εκεί τεστ, γι' αυτό για τους εργασιακούς χώρους, για να μην πλήξετε συμφέροντα εκεί, έχετε επιβάλει, έχετε νομοθετήσει οι εργαζόμενοι, αν νοσήσουν, να κάνουν έναν μήνα απλήρωτες υπερωρίες. Γι' αυτό και εννέα μήνες τώρα δεν σας αφορά αν η πανδημία, ο ιός κολλάει στα μέσα μαζικής μεταφοράς και πρέπει να τα αραιώσετε, να φέρετε περισσότερα δρομολόγια, περισσότερα οχήματα ή συρμούς του μετρό. Δεν σας ενοχλεί εκεί. Γι' αυτό και ανοίγετε τα σχολεία διαρκώς, όπως τα κλείνετε κάθε φορά, χωρίς περισσότερες τάξεις, γιατί αυτό ενδεχομένως απαιτεί περισσότερους καθηγητές και δεν θέλετε να δώσετε δεκάρα στη δημόσια παιδεία. Γι' αυτό και δεν σας ενοχλεί καθόλου, βεβαίως, ίσα - ίσα το κουκουλώνετε διαρκώς, όταν εσείς, που θα έπρεπε να δίνετε το παράδειγμα, για δεύτερη φορά υποπίπτετε στο παράπτωμα της μη τήρησης των μέτρων και συμπεριφέρεστε σαν να είστε σε άλλον τόπο και σε άλλον χρόνο. Βγήκατε χθες σε μία ακόμα τηλεοπτική συνέντευξη, μπας και συμμαζέψετε τα ασυμμάζευτα και δεν είπατε ούτε μία συγγνώμη. Μας είπατε, βέβαια, πόσο κουραστικό ήταν το ταξίδι σας στο ανατολικό Αιγαίο, στην Ικαρία. Πράγματι, κύριε Πρωθυπουργέ, και εγώ το γνωρίζω. Ξέρετε τι είναι σαράντα πέντε λεπτά με το ελικόπτερο, με ένα Σινούκ, που κάνει τόσο θόρυβο, αναγκασμένος να φοράτε και τα ακουστικά στα αυτιά σας, να πηγαίνετε εκεί, να συναντάτε ηλικιωμένους ανθρώπους και να τους μιλάτε; [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Είναι πάρα πολύ κουραστικό. Ενδεχομένως να ακυρώσατε το Σάββατο και το παιχνίδι τένις που είχατε να παίξετε ή μια εκδρομή στην Πάρνηθα για mountain biking. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Ενδεχομένως, ενδεχομένως λέω, είναι πάρα πολύ κουραστικό όλο αυτό, αλλά μια συγγνώμη δεν μας είπατε, διότι η κούραση αυτή… [[Έντονες διαμαρτυρίες από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Θα κάτσετε να ακούσετε τώρα. Ακούει ο ελληνικός λαός.
Παρακαλώ, ησυχία.
Είναι εννέα μήνες σε καραντίνα ο ελληνικός λαός και σας βλέπει. Και δεν έχετε ούτε ντροπή ούτε τσίπα γι' αυτά που κάνετε.
Παρακαλώ, ησυχία.
Ήταν τόσο κουραστικό, λοιπόν, αυτό το ταξίδι που έπρεπε να πάτε, να σπάσετε τα μέτρα. Πανηγυρίζατε κιόλας με πανηγύρια και με ικαριώτικες τσαμπούνες τις έξι χιλιάδες νεκρούς και δεν έχετε να δηλώσετε και να πείτε ούτε μία συγγνώμη για όλα αυτά. Γιατί; Μα, για τον πολύ απλό λόγο. Διότι έχετε την αίσθηση μιας ολοκληρωτικής υπεροπλίας. Ξέρετε ότι θα δώσετε εντολές στα μέσα μαζικής ενημέρωσης να σβηστούν όλα αυτά. Έγινε και κάτι φοβερό προχθές, κύριε Μητσοτάκη, με τον μέχρι πρότινος εκπρόσωπό σας, τον οποίο βάλατε να διοικεί την ΕΡΤ. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό. Φανταστείτε αν εγώ είχα βάλει τον δικό μου εκπρόσωπο Τύπου, τον πιο κολλητό μου άνθρωπο, να διοικεί τη δημόσια τηλεόραση, τι θα λέγατε. Θα μιλάγατε για σταλινισμό, για απολυταρχική συμπεριφορά. Εσείς βάλατε τον κ. Ζούλα, ο οποίος έδωσε προχθές εντολή να αναρτηθεί στην αίθουσα σύνταξης της δημόσιας τηλεόρασης ένα κείμενο, το οποίο δίνει οδηγίες στους παραγωγούς να μην παίζουν τις εικόνες, μην τυχόν και προβληθούν αυτές οι εικόνες, όπως επίσης να μην παίζουν και οι εικόνες του κ. Λιγνάδη με άλλους. Κύριε Πρωθυπουργέ, ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι, αλήθεια; Και γιατί επί δύο και πλέον βδομάδες η κ. Μενδώνη ήταν αυτή η οποία προσπαθούσε να κουκουλώσει ένα θέμα, το οποίο είχε αρχίσει να αναδεικνύεται και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στον χώρο του θεάτρου; Τέτοιου είδους πρακτικές δεν έχει ξαναδεί ο τόπος από τη Μεταπολίτευση και μετά. Γι' αυτό αναφέρομαι σε Όργουελ και «1984», που μπορεί να γίνει «2021». Αυτό κάνατε. Γι' αυτό έχετε την αίσθηση ότι μπορείτε να τα κάνετε όλα αυτά, χωρίς να ζητάτε συγγνώμη. Και φτάσαμε στο σημείο να έχετε το θράσος σήμερα να καταγγέλλετε εμένα για κορωνο - συγκεντρώσεις και τους νέους ανθρώπους που διαμαρτύρονται και διεκδικούν το δημοκρατικό τους δικαίωμα να έχουν αντίθετη άποψη, καθώς φέρνετε ένα νομοσχέδιο που διαλύει την τριτοβάθμια δημόσια εκπαίδευση. Έρχεστε και καταγγέλλετε εμένα ως οργανωτή των κορωνο - συλλαλητηρίων και λέτε ότι δέχομαι το ρίσκο να κολλήσουν οι άλλοι, με προφανή λαθροχειρία και εδώ και αλλοίωση ακόμα και των όσων λέξεων είπα. Πολιτεύεστε, δηλαδή, με fake news και διαστρεβλώσεις, όπως ακριβώς έκανε ο Τραμπ. Στην πραγματικότητα έρχεστε να μας πείτε ότι, επειδή βρισκόμαστε σε συνθήκες πανδημίας, εσείς έχετε το δικαίωμα να κάνετε κορωνο - γλέντια, αλλά οι φοιτητές δεν έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται και να διαδηλώνουν. Αλήθεια, αφού ανακαλύψατε ότι τελικά οι διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια είναι που προκαλούν τη μετάδοση του ιού, γιατί δεν παίρνετε μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία - όπως πήρατε την ευρωπαϊκή πρωτοβουλία και φάγατε «πόρτα» σε όλη την Ευρώπη για το πιστοποιητικό εμβολιασμού και ενώ δεν έχει εμβολιασθεί ούτε το 3% του ευρωπαϊκού πληθυσμού, εσείς ζητάτε πιστοποιητικό, για να μπορεί κανείς να ταξιδέψει - , επικοινωνήστε με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και πείτε να απαγορευθούν παντού τα συλλαλητήρια και οι διαδηλώσεις. Αυτό είναι το πρόβλημα για εσάς, δεν κολλάει πουθενά αλλού, εκεί κολλάει. Πώς ξεχάσατε, όταν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής έγινε το μεγαλειώδες κίνημα «Black Lives Matter» και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στον δρόμο για να υπερασπισθούν το δικαίωμα στη δημοκρατία, ενάντια στις ανισότητες και στη βία, να πάρετε ένα τηλέφωνο τον κ. Τραμπ, να του πείτε: «Υπάρχει λύση! Υπάρχει πανδημία, απαγόρευσέ τα όλα και βγες και κατάγγειλε τον αντίπαλό σου τον Μπάιντεν, με ψέματα και με διαστρεβλώσεις, ότι αυτός τα υποκινεί και ότι αυτός δεν σέβεται τη δημόσια υγεία και το αν θα κολλήσουν οι συμπολίτες.»; [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Αυτή είναι η πολιτική σας, όμως. Μια πολιτική ακραίας και αμοραλιστικής Δεξιάς, που δεν έχει ξαναδεί τέτοια ο τόπος. Δεν είστε κεντρώος πολιτικός, κύριε Μητσοτάκη. Είστε ένας ακραίος πολιτικός και ένας πολιτικός που δεν έχει ενσυναίσθηση του πώς βιώνει ο μέσος Έλληνας πολίτης το σήμερα. Αυτή η βαθιά υποκρισία, αλλά και η υστεροβουλία, διακρίνει και την πολιτική σας για τα πανεπιστήμια. Δεν κάνατε κάτι παραπάνω και στα πανεπιστήμια, στη δημόσια παιδεία, από αυτό που είχατε σκοπό να κάνετε και στην υγεία. Η άποψή σας συνολικά για τον δημόσιο χώρο και τον ρόλο του κράτους είναι γνωστή. Και δεν είναι τωρινό αυτό. Αυτή είναι η βασική ιδεολογική μας αντίθεση, αν θέλετε. Εσείς θέλετε συρρίκνωση του κράτους, του δημόσιου χώρου και περισσότερο στους ιδιώτες και στην αγορά.
Όλα τα έχετε διαλύσει, κύριε Πρόεδρε, ακόμα και τα μικρόφωνα.
Δεν το έσπασα εγώ. Ο προηγούμενος ομιλητής το έσπασε. Δεν έχω φήμη για προκληθείσες ζημιές. Άλλοι έχουν φήμη.
Παρακαλώ!
Έλεγα, λοιπόν, ότι αυτή είναι η βασική ιδεολογική μας διαφορά και δεν είναι τωρινή. Είναι χρόνια η διαφορά. Εσείς θέλετε λιγότερο κράτος, λέτε. Στην πραγματικότητα περισσότερο χώρο στους ιδιώτες και στην αγορά. Εμείς θέλουμε ισχυρό και ανθρώπινο κράτος και ρύθμιση με κανόνες στην αγορά, ακόμη και στήριξη της αγοράς, όταν αυτό είναι απαραίτητο, όταν χρειάζεται. Όχι, όμως, ανεξέλεγκτα, με κανόνες. Όλα τα προηγούμενα χρόνια είναι γεγονός ότι οι δικές σας ιδέες έμοιαζαν μοντέρνες και οι δικές μας πάρα πολύ παλιές. Η πανδημία, όμως, είναι μια νέα συνθήκη, που έρχεται να καταστήσει παντελώς ανεπίκαιρες και ακατάλληλες, θα έλεγα, αυτές τις δικές σας ιδέες, που μέχρι χθες έμοιαζαν μοντέρνες. Παρ' όλα αυτά, εσείς επιμένετε, ενώ ο κόσμος αλλάζει, ενώ τα κοινά αγαθά, τα δημόσια αγαθά κερδίζουν έδαφος, ενώ τα δημόσια συστήματα υγείας ήταν αυτά που κράτησαν όρθιες τις κοινωνίες σε ολόκληρο τον πλανήτη - πλούσιοι και φτωχοί, στα δημόσια νοσοκομεία προσέτρεχαν και προστρέχουν - , ενώ η γνώση και η έρευνα που παράγεται για δεκαετίες στα μεγάλα δημόσια πανεπιστήμια και στα μεγάλα ερευνητικά κέντρα ήταν αυτή που μας έδωσε σε χρόνο ρεκόρ το πολύτιμο αυτό εργαλείο του εμβολίου. Αντί να ευθυγραμμισθείτε - έστω και όψιμα - με αυτή την τάση, που την έκανε τελικά ανάγκη η πανδημία, επιμένετε στις ίδιες χρεοκοπημένες συνταγές σας, τόσο στην οικονομία, στην υγεία, όσο και στην παιδεία, στα πανεπιστήμια. Και η ομοιότητα είναι προφανής. Στη χρονιά της πανδημίας ψηφίσατε έναν προϋπολογισμό που είχε 600 εκατομμύρια λιγότερα για τη δημόσια υγεία και την ίδια αυτή χρονιά μειώνετε κατά 13% τη χρηματοδότηση στα πανεπιστήμια. Φέρνετε κι ένα νομοσχέδιο, για να ολοκληρώσετε ένα πολύ σημαντικό δώρο - η κ. Κεραμέως και ο κ. Μητσοτάκης, επιτρέψτε μου να πω ότι κάνουν ένα σημαντικό δώρο - σε ιδιωτικά συμφέροντα, στους ιδιοκτήτες των κολλεγίων στη χώρα μας. Και το χειρότερο όλων ξέρετε ποιο είναι; Είναι ότι τα κολλέγια στη χώρα μας δεν έχουν καμμία σχέση με τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στις άλλες χώρες, είτε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είτε και σε άλλες χώρες. Είναι πολύ χαμηλής ποιότητας. Και τι κάνετε; Αφήνετε με αυτόν τον νόμο, που θα ψηφίσετε σήμερα, πάνω από είκοσι τέσσερις χιλιάδες μαθητές κάθε χρόνο εκτός των ΑΕΙ. Θα έχουμε τουλάχιστον είκοσι τέσσερις χιλιάδες εισακτέους λιγότερους τον χρόνο. Με ποιον στόχο; Με τον στόχο να μεγαλώσουμε τη δεξαμενή της πελατείας των ιδιωτικών κολλεγίων. Αυτό κάνετε σήμερα. Και, για να κρύψετε επιμελώς από τη δημόσια συζήτηση αυτό που πραγματικά είναι ο στόχος σας - εξ ου και αναφέρθηκα αρκετές φορές στον Όργουελ - , ανοίγετε μια παράλληλη συζήτηση πάνω σ' ένα υπαρκτό, είναι η αλήθεια, πρόβλημα, που ουδόλως, όμως, σας ενδιαφέρει να το λύσετε επί της ουσίας, να το λύσετε αποτελεσματικά και ουσιαστικά. Ανοίγετε συζήτηση πάνω στο πρόβλημα της παραβατικότητας στα πανεπιστήμια. Αυτό, όμως, που σας ενδιαφέρει είναι, πίσω από αυτή την προκλητικά ακραία λύση που επιχειρείτε να δώσετε στο ζήτημα της παραβατικότητας και της βίας στα πανεπιστήμια, να κρύψετε τη βασική σας επιλογή, που είναι, επαναλαμβάνω, η υποβάθμιση των δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων προς όφελος κάποιων ιδιωτικών. «Σηκώνετε σκόνη» με δυο λόγια, για να το πω απλά, για να κρύψετε από τη δημόσια συζήτηση ένα συμβόλαιο συμφερόντων. Επιχειρείτε αυτό το συμβόλαιο συμφερόντων, παρακάμπτοντας, μάλιστα, το ίδιο το Σύνταγμα, το άρθρο 16. Ήρθε η κ. Κεραμέως πριν από έναν - ενάμιση μήνα - δεν θυμάμαι πότε ήταν κι εδώ έχουμε ένα άλλο παράδειγμα συρρίκνωσης των δημοκρατικών και κοινοβουλευτικών διαδικασιών - σε ένα άσχετο νομοσχέδιο και πέρασε κυριολεκτικά νύχτα μια τροπολογία που εξίσωνε τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων με αυτά των ιδιωτικών κολλεγίων και υποχρέωνε το Τεχνικό Επιμελητήριο της χώρας, το Οικονομικό Επιμελητήριο και τα άλλα επιμελητήρια εντός τριάντα ημερών να εγγράψουν τους αποφοίτους των κολλεγίων στους καταλόγους τους. Έτσι αντιλαμβάνεστε εσείς την αριστεία, κύριε Μητσοτάκη; Η αριστεία δεν ήταν ένα από τα βασικά σας επιχειρήματα; Όλοι αυτοί οι οποίοι κοπίασαν και κοπιάζουν για να δώσουν πανελλαδικές εξετάσεις και να μπουν σε ένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα και να κάνουν σπουδές υψηλού επιπέδου και να πάρουν ένα πτυχίο μηχανικού ή οικονομολόγου θα έχουν το ίδιο δικαίωμα υπογραφής, με μια νυχτερινή τροπολογία που έφερε η κ. Κεραμέως, με όλους εκείνους οι οποίοι δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να περάσουν τις πανελλαδικές εξετάσεις, αλλά είχαν λεφτά οι γονείς τους; Αυτή είναι η έννοια της αριστείας για εσάς; Και αυτή είναι η έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης; Όποιος έχει χρήματα να έχει πρόσβαση στη γνώση και στα δικαιώματα τα οποία απορρέουν και όποιος δεν έχει χρήματα να μην μπορεί; Ξέρετε, αναφέρομαι διαρκώς στο θέμα της δημοκρατίας και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας ως προς αυτό, διότι είμαι βέβαιος ότι σε συνθήκες κανονικότητας μια τέτοια τροπολογία δεν θα μπορούσε να βρει πλειοψηφία στην ελληνική Βουλή, διότι οι Βουλευτές της πλειοψηφίας, από όποιο κόμμα και αν ερχόταν μια τέτοια τροπολογία, θα αντιδρούσαν. Έχουμε, όμως, εκχωρήσει - το είπα και χθες - στην πραγματικότητα την ψήφο μας στους Γραμματείς των Κοινοβουλευτικών Ομάδων. Όταν, λοιπόν, κάποιος θέλει να αντιδράσει πρέπει να περάσει από την κρίση της Γραμματείας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, δηλαδή από τον Πρόεδρο. Δεν είναι εύκολο. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί συνάδελφοι μηχανικοί ή οικονομολόγοι θα αντιδρούσαν σε κάτι τέτοιο. Εκμεταλλεύεστε, λοιπόν, μια ακραία συνθήκη, την πανδημική συνθήκη, που μας αναγκάζει σε περιορισμούς της κοινοβουλευτικής διαδικασίας και σε δημοκρατικούς περιορισμούς, για να προωθήσετε συμβόλαια συμφερόντων. Και τώρα έρχεστε να το ολοκληρώσετε αυτό. Δήθεν, λοιπόν, κόπτεστε για τους βαθμούς με τους οποίους περνάνε στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα οι φοιτητές κι έρχεστε εδώ και λέτε προκλητικά ότι περνάνε με «1», με «2», με «3». Πόσοι είναι αυτοί; Πείτε μας πόσοι είναι αυτοί. Είναι είκοσι τέσσερις - είκοσι πέντε χιλιάδες που κόβετε αυτοί οι οποίοι περνάνε με «1», με «2» και με «3»; Και εν τοιαύτη περιπτώσει, αν αυτό είναι το πρόβλημά σας, τότε γιατί δεν σας ενοχλεί που αυτοί που θα παίρνουν «2», «3», «4» και «5» δεν χρειάζεται να δείξουν κανένα κριτήριο στα ιδιωτικά κολλέγια για να εγγραφούν, παρά το μόνο κριτήριο είναι η συνεπής πληρωμή των διδάκτρων τους; Γιατί δεν σας ενοχλεί αυτό; [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Θα ήθελα, όμως, να επιχειρήσω να αναφερθώ επιγραμματικά στο τι ακριβώς νομοθετείτε για τα πανεπιστήμια και τι επιπτώσεις θα έχει αυτό στη μέση ελληνική οικογένεια. Με τη θέσπιση, λοιπόν, της ελάχιστης βάσης εισαγωγής - η οποία στερείται εκπαιδευτικής και ακαδημαϊκής λογικής, καθώς η βελτίωση των επιδόσεων στις πανελλαδικές εξετάσεις δεν σχετίζεται με την εφαρμογή οποιουδήποτε βαθμολογικού κόπτη, αλλά με ουσιαστικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στο λύκειο, αλλά εν πάση περιπτώσει - τι θα συμβεί, πέρα από το ότι ένας στους τρεις εισακτέους μένει σίγουρα εκτός; Αυτό το οποίο θα συμβεί είναι να έχουμε από τα τετρακόσια δεκαοκτώ τμήματα περίπου εκατόν τριάντα εννέα πανεπιστημιακά τμήματα με απώλειες φοιτητών, έξι τμήματα δεν θα έχουν καθόλου εισακτέους, πενήντα πόλεις αναμένεται να χάσουν φοιτητές, δεκαεπτά από τα είκοσι τέσσερα ΑΕΙ θα υποστούν σημαντικές απώλειες. Ποιες θα είναι αυτές; Πρώτα από όλα, θα έχουμε αύξηση της μαθητικής διαρροής στο λύκειο, πολύ μεγαλύτερη από όση είχαμε τα προηγούμενα χρόνια και θα έχουμε και μείωση των αποφοίτων του λυκείου, λόγω της δυσκολίας εισαγωγής στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Δεν θα έχουμε, δηλαδή, μόνο πρόβλημα σε σχέση με την τριτοβάθμια. Θα έχουμε πρόβλημα και στη δευτεροβάθμια. Ξαναμπαίνουμε σε μια λογική μετατροπής του λυκείου σε εξεταστικό προθάλαμο. Θα έχουμε αύξηση των δαπανών του μέσου ελληνικού νοικοκυριού για τη φοίτηση σε φροντιστήρια, θα έχουμε εμπέδωση της φροντιστηριακής φοίτησης για όλες τις τάξεις του λυκείου ως απόρροια του γεγονότος ότι γίνεται πιο δύσκολη η διαδικασία εισαγωγής. Θα έχουμε πλήρη - επιτρέψτε μου να πω - ακύρωση του μορφωτικού ρόλου του λυκείου σε όλες τις τάξεις, δεδομένης της έμφασης σε ό,τι είναι εξεταστικά χρήσιμο. Θα έχουμε μείωση της χρηματοδότησης των δημόσιων πανεπιστημίων, δεδομένου ότι αυτή έχει συνδεθεί με τον αριθμό των φοιτητών και, άρα, θα βρεθούμε μπροστά σε περιπτώσεις όπου ορισμένα πανεπιστήμια δεν θα μπορούν να τα βγάλουν πέρα και ενδεχομένως να οδηγηθούν σε σταδιακή υποβάθμιση των λειτουργιών τους, σε σταδιακό κλείσιμο ή και συγχώνευση ακόμα και τμημάτων με πολλές δεκαετίες λειτουργίας. Θα έχουμε κλείσιμο και συγχώνευση τμημάτων και, άρα, περιορισμό του παραγόμενου ερευνητικού έργου των ελληνικών πανεπιστημίων και, άρα, αύξηση του λεγόμενου «brain drain», της μετανάστευσης νέων και εξειδικευμένων ερευνητών. Θα έχουμε, επίσης, ένα τεράστιο πρόβλημα με τα περιφερειακά πανεπιστήμια, που αποτελούν και πυλώνες ανάπτυξης για πολλές περιφέρειές μας, με την υποβάθμισή τους ενδεχομένως και με το κλείσιμο πολλών από αυτών, με αποτέλεσμα τον περιορισμό της αναπτυξιακής τους συνεισφοράς στην περιφέρεια. Όλα αυτά θα συμβούν ως παρενέργειες αυτών που σήμερα ψηφίζετε. Δεν είναι, λοιπόν, τρελοί όσοι αντιδρούν στο νομοσχέδιό σας κι εσείς οι μόνοι λογικοί. Δεν είναι τρελοί οι πρυτάνεις που αντιδρούν. Δεν είναι αλήτες οι φοιτητές που διαμαρτύρονται. Δεν είναι τρελοί οι γονείς και τα παιδιά που αγωνιούν. Δεν μιλάνε, δεν εκφράζονται, γιατί δεν έχουν φορείς για να εκφραστούν. Τα παιδιά στην Γ΄ λυκείου φέτος ζήτημα είναι αν πήγαν λίγες εβδομάδες στο σχολείο τους, ώστε να ανταμώσει το ένα το άλλο. Και μέσα σε αυτές τις συνθήκες της ψυχολογικής πίεσης, εσείς αλλάζετε το εξεταστικό σύστημα και τις πανελλαδικές εξετάσεις μέσα σε αυτή τη χρονιά, την πανδημική χρονιά, και επιμένετε. Για όλα αυτά αντιδρά ο κόσμος. Εσείς, όμως, όλα αυτά δεν θέλετε να γίνουν γνωστά. Και έχετε εστιάσει και εσείς και τα μέσα ενημέρωσης που σας στηρίζουν και που τα χρηματοδοτείτε και όλη σας η λογική είναι ότι το πρόβλημα είναι η βία και η ανομία. Φτάσατε στο σημείο σήμερα να μας πείτε, κύριε Μητσοτάκη, ότι γίνονται βιασμοί στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Δεν ξέρω μήπως τα μπερδέψατε με το Εθνικό Θέατρο. Δεν ξέρω. Εγώ δεν έχω ακούσει πουθενά να γίνονται βιασμοί.
Στο ΑΠΘ.
Δεν ξέρω. Εν πάση περιπτώσει, όμως, και αν υπάρχουν τέτοια φαινόμενα, εγώ περίμενα σήμερα από εσάς να έρθετε και να μας πείτε ότι σύμφωνα με την έρευνα του «WEBMATRIX», που τελεί υπό την αιγίδα Ανώτατου Συμβουλίου Επιστημονικών Ερευνών, για πρώτη φορά ένα ελληνικό πανεπιστήμιο, το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο των Αθηνών, σπάει το φράγμα των διακοσίων καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου και βρίσκεται στα πενήντα καλύτερα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Περίμενα να έρθετε και να μας πείτε ότι ακολουθεί και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, που είναι πεντηκοστό ένατο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και διακοσιοστό πέμπτο στον κόσμο. Και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, που είμαι περήφανος που είμαι απόφοιτός του, είναι εκατοστό τρίτο. Γιατί γελάτε, κύριε Μητσοτάκη; Δεν πήγα στο Columbia. Πήγα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, αλλά είμαι περήφανος που είμαι απόφοιτος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Τι να κάνουμε; Και χιλιάδες άλλοι απόφοιτοι των ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων είναι περήφανοι. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Τα κολλέγια, για χάρη των οποίων σήμερα νομοθετείτε, δεν έχουν ούτε μία θέση όχι στις διακόσιες, όχι στις πεντακόσιες ούτε στις χίλιες θέσεις σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης και παγκοσμίως. Τα περισσότερα κινούνται ανάμεσα στη θέση δεκαπέντε χιλιάδες και κάτω. Να, λοιπόν, η αριστεία. Να, λοιπόν, ποιος κόπτεται πραγματικά για την αριστεία και ποιος την επικαλείται ευκαιριακά. Αντί όμως να ενισχύσουμε την αριστεία, την υπονομεύετε. Έρχομαι, λοιπόν, τώρα, διότι δεν θα αποφύγω να απαντήσω και στα θέματα του νομοσχεδίου που έχουν λάβει τη μερίδα του λέοντος στην κοινή γνώμη στη συζήτηση που διεξάγεται δημοσίως και είναι τα φαινόμενα βίας και παραβατικότητας. Εγώ επιμένω ότι προσπαθείτε να παρακάμψετε την ουσία και γι' αυτό επικεντρώνεστε σε αυτά. Θα μου πείτε, όμως: Ναι, αλλά δεν είναι σοβαρά; Είναι σοβαρά. Δεν είναι σοβαρό το πρόβλημα ότι σε ορισμένα δημόσια πανεπιστήμια σήμερα δεν μπορούμε να διεξάγουμε μια πολιτική συζήτηση; Όχι απλά βλέπουμε φαινόμενα ακραία, όπως αυτό με τον Πρύτανη της ΑΣΟΕΕ, αλλά στην ουσία υπάρχει πρόβλημα ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Δεν μπορεί να διεξαχθεί χωρίς φόβο μια δημόσια συζήτηση με πολιτικούς εκπροσώπους με τους οποίους κάποιες ομάδες διαφωνούν. Είναι γεγονός αυτό. Το παραδέχομαι. Είναι μεγάλο θέμα, πρέπει να βρούμε τον τρόπο να το λύσουμε. Η πρώτη κυβέρνηση που προσπάθησε να αναδείξει το πρόβλημα ήταν η κυβέρνησή μας επί Γαβρόγλου, που έκανε ένα πόρισμα. Δεν σας άρεσε. Ασχολήθηκε με το πρόβλημα, όμως. Εκπόνησε ένα πόρισμα γι' αυτό ακριβώς το πρόβλημα. Το αναγνωρίζουμε το πρόβλημα. Είναι υπαρκτό το πρόβλημα. Και φυσικά μάς απασχολεί. Και φυσικά μάς προξενούν αποτροπιασμό οι εικόνες ντροπής που καταλύουν την έννοια του ασύλου και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, όταν μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους έχουμε παραβατικές συμπεριφορές ή τραμπούκους, που τρομοκρατούν είτε φοιτητές είτε καθηγητές. Ας αφήσουμε, όμως, την υποκρισία, κύριε Μητσοτάκη, παρακαλώ, όλοι. Και δεν σας επιτρέπουμε να διεκδικείτε ως παράταξη εσείς το μονοπώλιο της ευαισθησίας απέναντι στη βία και ιδιαίτερα στον χώρο της εκπαίδευσης. Καλό είναι, κύριε Μητσοτάκη, γιατί εγώ θεωρώ ότι έχετε ειλικρινή ευαισθησία στο θέμα, όταν μιλάτε για τη βία και την παραβατικότητα στα πανεπιστήμια, για να είστε αξιόπιστος, να έχετε το θάρρος πρώτος να καταδικάσετε και να απολογηθείτε για τη δράση και τη συμπεριφορά της δικής σας φοιτητικής παράταξης στα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια, αλλιώς είστε υποκριτής. Δεν θα πάω στο πολύ παλιό παρελθόν, τότε που ο σημερινός Υπουργός Εσωτερικών, ο κ. Βορίδης, κυκλοφορούσε με τα μπαλταδάκια στη Νομική. Δεν θα πάω τόσο παλιά.
Ε, όχι και μπαλταδάκια, τσεκούρια.
Τσεκούρια, όχι μπαλταδάκια. Εντάξει. Ή στην εποχή της δολοφονίας του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα από στέλεχος της ΟΝΝΕΔ, τον κ. Καλαμπόκα. Θα μιλήσω για τα πιο πρόσφατα πράγματα παραβατικότητας, από την κλοπή και την αντιγραφή θεμάτων στις εξετάσεις, γιατί και αυτό είναι ποινικό αδίκημα, μέχρι τις βιαιοπραγίες σε πρυτάνεις και καθηγητές και το - ας μου επιτραπεί μια έκφραση - νταβατζιλίκι για να προωθηθούν κομματικοί εκλεκτοί στην εκλεκτορική βαθμίδα. Ή μήπως δεν γίνονται αυτά στα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια; Εγώ πάντως, κύριε Μητσοτάκη, αν είχα κάνει Υπουργό κάποιον που είχε κατηγορηθεί ότι έστειλε τον πρύτανη της σχολής του στο νοσοκομείο, δεν θα μπορούσα να σταθώ. Δεν θα μπορούσα να σταθώ. Εσείς μπορείτε. Αν είχα κάνει Υπουργό κάποιον που είχε κατηγορηθεί και είχε διαγραφεί και από τη φοιτητική παράταξη του κόμματός μου, επειδή είχε στείλει τον πρύτανη στο νοσοκομείο, δεν θα μπορούσα να σταθώ. Θα ήταν πρώτο θέμα στις ειδήσεις, στις εφημερίδες. Εσείς μπορείτε, όμως, όπως μπορείτε να κάνετε κι άλλα πράγματα και να μας κουνάτε και το δάχτυλο. Διότι όχι στο παλιό παρελθόν, πριν από λίγες μέρες, πριν από λίγες εβδομάδες κάνατε Υφυπουργό Ναυτιλίας τον κ. Κατσαφάδο. Τι έκανε ο κ. Κατσαφάδος; Τίποτα τρομερό. Έστειλε μαζί με άλλους συναγωνιστές του της ΔΑΠ τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πειραιά στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα, διότι ήθελε να διαλύσει μια συνεδρίαση εκλεκτορικού σώματος και, όταν έκλεισαν οι καθηγητές την πόρτα για να μην προπηλακιστούν, άδειασαν τα πρωτοπαλίκαρα αυτά τους πυροσβεστικούς κρουνούς μέσα στην αίθουσα, με αποτέλεσμα να πάνε στο νοσοκομείο καθηγητές με αναπνευστικά προβλήματα. Μια μέρα μετά, βεβαίως, η ΔΑΠ, με αίσθηση ευθύνης προς την ακαδημαϊκή κοινότητα, αποφάσισε τη διαγραφή του κ. Κατσαφάδου, αλλά εσείς σήμερα, που μας παριστάνετε τον ευαίσθητο για θέματα βίας στα πανεπιστήμια, τον επιβραβεύσατε, τον κάνατε Υφυπουργό πριν από λίγες εβδομάδες. Τόσο υποκριτής είστε! [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Και ιδού τα δημοσιεύματα της εποχής, εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» και η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», που το είχε κάνει κεντρικό θέμα. Η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» τότε ανήκε στη δημοκρατική παράταξη και όχι στη συντηρητική. [[Στο σημείο αυτό ο Πρόεδρος του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς κ. Αλέξης Τσίπρας καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν δημοσίευμα, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Αυτή είναι η υποκρισία σας, όμως. Αν εγώ είχα κάνει κάτι τέτοιο, θα μπορούσα να σταθώ; Μας κουνάτε το δάχτυλο. Σε ποιους; Σε εμάς για τη βία. Σε εμάς, που εμείς ούτε ποτέ υιοθετήσαμε ούτε ποτέ ανεχθήκαμε ούτε ποτέ υποθάλψαμε τη βία. Γι' αυτό λοιπόν, κύριε Μητσοτάκη, θέλω να σας καταστήσω σαφές ότι εμείς αναγνωρίζουμε ότι είναι πρόβλημα. Αυτό για το οποίο σάς κατηγορούμε είναι ότι το εργαλειοποιείτε, αυτό για το οποίο σάς κατηγορούμε είναι ότι επιδεικνύετε μια προκλητική λύση, η οποία, αντί να λύσει το πρόβλημα, θα το οξύνει ακόμα περισσότερο. Και οι πρυτάνεις που υφίστανται το πρόβλημα στην καθημερινότητά τους δεν είναι τρελοί, που αντιδρούν και λένε ότι δεν συμφωνούν με τη δημιουργία σώματος οπλισμένων ειδικών φρουρών και μάλιστα ανεκπαίδευτων μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Είναι μήπως οι πρυτάνεις εθισμένοι στην κακοποίηση, όπως τους προσέβαλε ο κ. Χρυσοχοΐδης την προηγούμενη βδομάδα; Είναι εθισμένοι στην κακοποίηση, επί λέξει αυτό είπε. Δώστε μου μια απάντηση, αυτό πιστεύετε για τους πρυτάνεις; Γιατί αντιδρούν επιφανή στελέχη της παράταξής σας, που διετέλεσαν είτε Υπουργοί είτε σε υψηλότατους ακαδημαϊκούς θώκους, όπως ο κ. Σουφλιάς ή ο κ. Φορτσάκης, που ήταν Πρύτανης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και Βουλευτής Επικρατείας της παράταξής σας την προηγούμενη περίοδο; Γιατί; Είναι υπέρ της ανομίας κι αυτοί; Είναι υπέρ της βίας; Υποστηρίζουν αυτές τις πράξεις της παραβατικότητας; Και να σας πω και κάτι άλλο. Στην αρχή, αν δεν κάνω λάθος, της κυβερνητικής σας θητείας από τα πρώτα νομοθετήματα που φέρατε ήταν να αλλάξετε εκ νέου το θεσμικό πλαίσιο για το άσυλο. Έτσι δεν είναι; Μάλιστα. Όταν το κάνατε, ισχυριστήκατε ότι νομοθετώντας την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για το άσυλο θα τα λύσετε όλα αυτά τα προβλήματα. Αυτό είπατε. Γιατί δεν τα λύσατε τα προβλήματα, λοιπόν; Εάν η Κυβέρνηση πιστεύει ότι τα πανεπιστήμια είναι πράγματι κέντρα ανομίας, εγκληματικότητας, παραβατικότητας, μπορεί - διότι δεν την ενοχλεί κάτι, δεν υπάρχει κανένας νόμος να την ενοχλεί σήμερα - να στείλει όσους αστυνομικούς χρειάζονται και για όσες φορές αυτό είναι αναγκαίο, προκειμένου να τα απαλλάξουν τα πανεπιστήμια από την ανομία. Γιατί δεν το κάνατε δύο χρόνια τώρα; Μετά την κατάργηση του ασύλου, η όποια υπόνοια για έκνομες πράξεις εντός των πανεπιστημίων βαραίνει πλέον την αστυνομία αποκλειστικά, η οποία, με βάση τον νόμο, είναι υπεύθυνη και όχι πλέον οι πρυτάνεις των πανεπιστημίων. Γιατί δεν το κάνατε; Δεν είναι αποδοτικός ο κ. Χρυσοχοΐδης; Εσείς δεν μας είπατε ότι τα καταφέρατε, ότι τα λύσατε τα προβλήματα; Και, εν πάση περιπτώσει, εάν δεν το κάνατε, γιατί θα το κάνουν; Δηλαδή, το πρόβλημα είναι ότι δεν ήταν ένα σώμα αστυνομικών εγκατεστημένο μέσα και είναι γύρω - γύρω; Αυτό είναι το πρόβλημα; Πείτε μου εσείς, ποιος άλλος θεσμός στη χώρα - τράπεζες, Υπουργεία, γήπεδα, αθλητικοί χώροι - έχει ειδικές αστυνομικές δυνάμεις, με αστυνομικά τμήματα εγκατεστημένα εντός των υπηρεσιών, για να έχουν τα πανεπιστήμια; Εάν είναι έτσι, να φτιάξετε και από ένα αστυνομικό τμήμα σε κάθε τραπεζικό κατάστημα, στα γήπεδα. Εκεί δεν έχουμε παραβατικότητα; [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Και, εν πάση περιπτώσει, γιατί δεν δέχεστε τις εισηγήσεις των πρυτάνεων για την αντιμετώπιση του προβλήματος; Διότι μας κατηγορείτε ότι «δεν έχετε απάντηση στο πρόβλημα» και ότι εσείς θα το λύσετε. Μάλιστα. Εμείς δεν έχουμε απάντηση. Οι πρυτάνεις έχουν απάντηση; Γιατί δεν τη δέχεστε; Αντί να κάνετε χίλιες τριάντα προσλήψεις σε ανεκπαίδευτους ειδικούς φρουρούς και να τους βάλετε μέσα τα πανεπιστήμια - δηλαδή να στήσετε πυριτιδαποθήκες εκεί όπου πράγματι γίνονται συχνά εμπρησμοί, για να αντιμετωπίσετε τους εμπρησμούς με τις πυριτιδαποθήκες μέσα στα πανεπιστήμια - , να δημιουργήσετε ένα πολύ καλά εκπαιδευμένο σώμα φύλαξης χιλίων τριάντα και παραπάνω εκπαιδευμένων φυλάκων, οι οποίοι θα είναι στη δικαιοδοσία των πρυτανικών αρχών - για να μην ξεχνάμε και το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων - , οι οποίοι θα επιτηρούν και θα διαπιστώνουν όποιες πράξεις παραβατικότητας ή απειλής κατά της ζωής και, αν αυτές συμβαίνουν, θα καλούν έγκαιρα την αστυνομία, που τώρα μπορεί να επέμβει. Αυτό σάς λένε οι πρυτάνεις. Εσείς, όμως, τους αγνοείτε για έναν απλό λόγο, διότι δεν σας νοιάζει καθόλου να λύσετε το πρόβλημα. Το μόνο που σας νοιάζει είναι να προκαλέσετε, να αναδείξετε μια προκλητική λύση πάνω σε ένα υπαρκτό πρόβλημα, να σπεκουλάρετε τους πολιτικούς σας αντιπάλους, ότι δήθεν αυτοί δεν νοιάζονται, και να περάσετε στα μουλωχτά το μεγάλο θέμα σήμερα, που είναι το deal που έχετε κάνει με τους ιδιοκτήτες κολλεγίων και οι είκοσι τέσσερις χιλιάδες λιγότεροι εισακτέοι στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Είκοσι τέσσερις χιλιάδες νοικοκυριά, είκοσι τέσσερις χιλιάδες οικογένειες στη χώρα μας δεν θα δουν τα παιδιά τους φέτος να περνάνε, να υλοποιούν τα όνειρά τους. Και ποια είναι αυτά τα παιδιά, ως επί το πλείστον; Θα είναι τα παιδιά από το Περιστέρι, που εσείς νομίζετε ότι μονάχα ψυκτικοί μπορούν να γίνονται, θα είναι τα παιδιά από την Ελευσίνα, θα είναι τα παιδιά από τη Νίκαια, θα είναι τα παιδιά από τις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης, θα είναι τα παιδιά από τις μικρές πόλεις της περιφέρειας της χώρας μας, που δεν έχουν ίσως οικονομική δυνατότητα να κάνουν φροντιστήρια και που η επιλογή που θα τους δοθεί τον Σεπτέμβρη είναι να ξεπουλήσουν οι οικογένειές τους ό,τι έχουν και δεν έχουν, είτε για να πάνε στο εξωτερικό είτε, αν δεν έχουν τόσα, για να πάνε σε αυτά τα πολύ αμφιβόλου ποιότητας κολλέγια τριετούς φοίτησης. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Αυτό κάνετε. Κι αυτό είναι έγκλημα και απέναντι στη δημόσια παιδεία και απέναντι στην κοινωνία, διότι αυτό που ουσιαστικά κάνετε είναι να διογκώνετε τις κοινωνικές ανισότητες, ιδιαίτερα στην περίοδο της πανδημίας, για να εξυπηρετηθούν λίγοι. Και έχετε σηκώσει κουρνιαχτό, δήθεν ότι σας ενδιαφέρει το θέμα της παραβατικότητας και της ανομίας και της βίας στα δημόσια πανεπιστήμια. Αυτό το οποίο μάς προβληματίζει, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι ότι μπορεί με αυτό που κάνετε να δημιουργήσετε μεγαλύτερους κινδύνους. Είχαμε το τελευταίο διάστημα δεκάδες περιστατικά, καθώς προσλάβατε - με τρόπο που εσείς γνωρίζετε - , με το που εκλεγήκατε, ειδικούς φρουρούς, χωρίς εκπαίδευση, να περιπολούν στους δρόμους της Αθήνας. Δεν καταλογίζω ευθύνη στα παιδιά αυτά. Όταν, όμως, κάποιος είναι ανεκπαίδευτος και κυκλοφορεί με ένα όπλο, τότε είναι πολύ πιθανόν να υποπέσει σε λάθη και να γίνουν ατυχήματα. Καταθέτω στα Πρακτικά. Στις 27 Ιανουαρίου 2020 δύο ειδικοί φρουροί συνελήφθησαν κατηγορούμενοι για διακίνηση ναρκωτικών. Στις 21 Φεβρουαρίου 2020 είχαμε ΕΔΕ για την εμπλοκή ειδικών φρουρών σε καβγά στο Γκάζι.
Τι θέλετε να πείτε τώρα;
Δεν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω; Δεν πειράζει, καταλαβαίνει ο κόσμος που μας ακούει. Στις 27 Φεβρουαρίου 2020: «Εκπαιδευόμενος ο ειδικός φρουρός που τράβηξε όπλο μέσα στην ΑΣΟΕΕ». Το θυμάστε; Ήταν στις 27 Φλεβάρη. Στις 29 Μαΐου 2020: «Σύλληψη ειδικού φρουρού στην πλατεία Εσπερίδων στη Γλυφάδα». Στις 7 Σεπτεμβρίου 2020: «Σε εξέλιξη η έρευνα για τον ειδικό φρουρό που φέρεται να εμπλέκεται σε υπόθεση εκβίασης». Έχω και άλλα. Στις 25 Οκτωβρίου 2020 στο Πέραμα αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε κατά λάθος τον ειδικό φρουρό αδελφό του. Στις 16 Ιανουαρίου 2021, πρόσφατο, επίθεση στον σταθμάρχη στο μετρό της Ομόνοιας: «Στη δικαιοσύνη ο ειδικός φρουρός που βοήθησε τους δράστες να διαφύγουν». Τα καταθέτω απλά στα Πρακτικά, για να επισημάνω τον κίνδυνο των ανεκπαίδευτων νέων ανθρώπων με ένα όπλο στην τσέπη τους απέναντι ενδεχομένως σε έκρυθμες καταστάσεις που μπορεί να βρεθούν.
Δεν θα έχουν όπλα.
Εντάξει.
Μέσα ατομικής προστασίας θα έχουν.
Πάντως, και χθες το βράδυ στους πυροβολισμούς ειδικοί φρουροί ήταν.
Εντάξει, μπορείτε να καταθέσετε τα αντεπιχειρήματά σας. Θα τ' ακούσω με πολλή προσοχή. Ελπίζω να κατανοείτε, όμως, τι πάτε να κάνετε. Διότι, ξέρετε, μία φορά γίνεται το λάθος ή ατύχημα, όχι πολλές φορές. Μία φορά γίνεται. Δεν χρειάζεται να γίνει πολλές φορές. Εν πάση περιπτώσει, αυτό το οποίο θέλω να πω, για να κλείσω, κύριε Πρόεδρε, είναι ότι αυτή τη στιγμή τα ελληνικά πανεπιστήμια, εάν χρειάζονται κάτι, αυτό είναι στήριξη, είναι πολιτική βούληση για να αναβαθμισθούν. Χρειάζονται και πολιτική βούληση, για να προφυλαχθούν από τα φαινόμενα βίας, δεν έχω καμμία αντίρρηση. Προσέξτε, όμως. Στην Ελλάδα σήμερα στα δημόσια πανεπιστήμια αναλογεί ένας καθηγητής για κάθε σαράντα φοιτητές, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι ένας καθηγητής για δεκατέσσερις φοιτητές. Την ίδια στιγμή, η χώρα μας είναι στην τρίτη θέση πανευρωπαϊκά στην αναλογία αστυνομικών ανά εκατό χιλιάδες κατοίκους. Το 2020, τη χρονιά που μας πέρασε, εκκενώθηκαν εννιακόσιες θέσεις καθηγητών - μελών ΔΕΠ στα πανεπιστήμια. Με βάση όσα εμείς είχαμε ψηφίσει, αυτές έπρεπε αμέσως να αναπληρωθούν. Δεν προκηρύξατε θέσεις ως οφείλατε. Το μόνο που σπεύδετε να κάνετε είναι να προσλάβετε ειδικούς φρουρούς. Εσείς, λοιπόν, επιλέγετε σήμερα να φέρετε έναν νόμο που μειώνει τους εισακτέους, μειώνει τη χρηματοδότηση, κλείνει περιφερειακά πανεπιστημιακά τμήματα, δεν προσλαμβάνει καθηγητές που έχουν ανάγκη τα πανεπιστήμια, παρά μονάχα ειδικούς φρουρούς. Κύριε Μητσοτάκη, με τον ίδιο τρόπο νομίζω ότι αντιμετωπίζετε και την πανδημία. Με πρόστιμα και με την αστυνομία, με τον κ. Χρυσοχοΐδη. Όχι με ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας και με μελέτες επιδημιολογικής επιτήρησης, αλλά με πρόστιμα και με αστυνομική επιτήρηση. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο θέλετε σήμερα να μας πείσετε ότι μπορείτε να αντιμετωπίσετε και την παιδεία. Αποκλείετε τους νέους από τα πανεπιστήμια για χάρη ιδιωτικών συμφερόντων. Μειώνετε δημόσιες δαπάνες για τα πανεπιστήμια και, αντί να προσλαμβάνετε καθηγητές που έχουν ανάγκη τα παιδιά μας, προσλαμβάνετε αστυνομικούς. Πιστεύετε, ενδεχομένως, ότι οι πολίτες σε όλο αυτό που επιχειρείτε θα αντιδρούν μονάχα και θα απαντούν στα διλήμματα που τους θέτουν μαζικά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που χρηματοδοτείτε. Θα απαντούν μονάχα στα κεντρικά διλήμματα που εσείς θέτετε. Εάν πιστεύετε ότι αυτό θα συμβαίνει εσαεί, είστε βαθιά νυχτωμένος. Και ξέρετε κάτι; Από τη νέα γενιά θα το βρείτε. Από τους ανθρώπους εκείνους, που όσα media και να χρηματοδοτήσετε για να τους καθοδηγήσουν και να τους ενημερώσουν, όσους ειδικούς φρουρούς και να προσλάβετε για να τους επιτηρήσουν, δεν θα τα καταφέρετε. Γιατί; Γιατί η σκέψη και το μυαλό τους δεν μπορούν να συλληφθούν. Η σκέψη και το μυαλό τους και τα όνειρά τους δεν φυλακίζονται. Θα είναι πάντα ελεύθερη η σκέψη τους να κρίνει και να αντιστέκεται. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Και φοβάμαι, κύριε Μητσοτάκη, ότι, εάν συνεχίσετε έτσι, σύντομα θα έχετε παρόμοια τύχη με όσους πολιτικούς ηγέτες επιχείρησαν σε μια ελεύθερη κοινωνία, όπως η ελληνική, να επιβληθούν με τον αυταρχισμό και την καταστολή.
Πριν από την ομιλία της κ. Γεννηματά, θα μιλήσει ο Πρωθυπουργός, που ζήτησε τον λόγο για να δευτερολογήσει μετά από πενήντα λεπτά ομιλίας του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως και θα κοιτάξουμε να προχωρήσει η συζήτηση όσο γίνεται γρηγορότερα.
Σαράντα οκτώ λεπτά, κύριε Πρόεδρε.
Κύριε Πρωθυπουργέ, έχετε τον λόγο.
Κύριε Τσίπρα, διέκρινα έναν έντονο εκνευρισμό στον λόγο σας, ασυνήθιστο θα έλεγα σε σχέση με τις τελευταίες σας εμφανίσεις. Τον ομολογήσατε και εσείς ο ίδιος, εξάλλου. Ενοχληθήκατε, κύριε Τσίπρα, απ' ό,τι κατάλαβα, από την αναφορά την οποία έκανα στη νεολαία Λαμπράκη. Αντιλαμβάνομαι απόλυτα ότι κάποια από τα συνθήματα εκείνων των ημερών «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στους αγώνες», δεν σας εκφράζουν πια πολιτικά. Και επεσήμανα το γεγονός ότι μία άλλη γενιά «αριστερών» προέτασσαν την ακαδημαϊκή αριστεία ως στόχο, στόχος ο οποίος δεν συγκρούεται επί της αρχής με το δικαίωμα στον αγώνα. Εσείς, προφανώς, δεν εκφράζεστε πια απ' αυτή την άποψη, εξ ου και επιμένετε να πυροβολείτε συστηματικά και ιδεολογικά την έννοια της αριστείας. Αυτή, λοιπόν, τη διαφορά επεσήμανα στην τοποθέτησή μου. Μου έκανε, όμως, εντύπωση το γεγονός ότι αναφερθήκατε στους «αλήτες με τα πρησμένα πόδια», αναφερόμενος στη νεολαία Λαμπράκη. Προφανώς, κάνατε την παράφραση από το «Άξιον Εστί», που λέει «νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες». [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Ο Ελύτης το έγραψε αυτό για τους νέους της Κατοχής, όχι για τους νέους της νεολαίας Λαμπράκη. Πέσατε λίγες δεκαετίες έξω, αλλά δεν πειράζει. Μας έχετε συνηθίσει σε τέτοιες ανιστόρητες αναφορές από το Βήμα της Βουλής. [[Θόρυβος από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Επειδή πρέπει να είμαστε ακριβείς στον λόγο μας - έχουμε αυτή την υποχρέωση ως δημόσια πρόσωπα - , θα ήθελα να αναθωρήσετε την άποψή σας περί «αποχαυνωμένων πολιτών». Αποχαυνωμένος είναι αυτός ο οποίος βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους αδράνειας και νωθρότητος ή αλλιώς αποβλακωμένος. Φαντάζομαι ότι το είπατε εν τη ρύμη του λόγου σας και δεν εννοείτε ότι οι πολίτες, οι οποίοι μάς ακούν, δεν έχουν κρίση να κρίνουν αυτά τα οποία ακούν στη Βουλή και να αντιμετωπίζουν την πολιτική αντιπαράθεση με καθαρότητα πνεύματος. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Φαντάζομαι ότι θα έχετε την ευκαιρία να το διορθώσετε στη δευτερολογία σας. Πριν μπω στην ουσία όσων είπατε για τα θέματα εκπαίδευσης, δεν μπορώ να μην κάνω μια γρήγορη αναφορά σε αυτά τα οποία είπατε για τη δημόσια τηλεόραση, την οποία κατηγορήσατε περίπου ότι είναι εργαλείο μαύρης προπαγάνδας, ότι κρύβει τις όποιες κυβερνητικές αστοχίες, καθοδηγούμενη από την Κυβέρνηση. Εδώ θα ήθελα να κάνω δύο επισημάνσεις. Η πρώτη είναι ότι κατά γενική ομολογία η δημόσια τηλεόραση τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες έχει βελτιώσει την εικόνα της. Είναι κάτι το οποίο αποτυπώνεται και σε μετρήσεις οι οποίες έχουν γίνει, αλλά και στους δείκτες της ακροαματικότητας, οι οποίοι, εξ όσων γνωρίζω, είναι αντικειμενικοί. Γίνεται μία συστηματική προσπάθεια η δημόσια τηλεόραση να προσφέρει ποιοτικό περιεχόμενο και έχει κερδίσει με τις παραγωγές της πολλούς καινούργιους τηλεθεατές. Θέλω να πιστεύω ότι και στο ζήτημα της ενημέρωσης αντιμετωπίζει την ευθύνη της ως δημόσια τηλεόραση με διαφορετικό τρόπο απ' ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν. Όμως, βρίσκω ενδιαφέρον το γεγονός ότι την κριτική για τη δημόσια τηλεόραση και την κατηγορία ότι είναι κομματικό φερέφωνο την εκτοξεύετε εσείς. Εσείς! Ο τέως Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΡΤ - δεν θα αναφερθώ σε ονόματα, αλλά είναι λίγο - πολύ γνωστά - είναι σήμερα γενικός συντονιστής σε όλα τα μέσα του ΣΥΡΙΖΑ, στην «ΑΥΓΗ» και στο «ΚΟΚΚΙΝΟ». Ο εντεταλμένος σύμβουλος στην ΕΡΤ είναι σήμερα βοηθός του προηγούμενου, στον οποίο αναφέρθηκα, στην «ΑΥΓΗ» και στο «ΚΟΚΚΙΝΟ». Ο Γενικός Διευθυντής Ενημέρωσης της ΕΡΤ επί ημερών σας είναι επικεφαλής της διαδικτυακής τηλεόρασης που ετοιμάζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο συντονιστής ενημέρωσης της ΕΡΤ επί των ημερών σας είναι σήμερα διευθυντής του Γραφείου Τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Ποιον κοροϊδεύετε; Σταματήστε πια την υποκρισία! [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Εσείς που είχατε την ΕΡΤ της Ακριβοπούλου και του Καψώχα όργανο στυγνής κομματικής προπαγάνδας, για το ζήτημα αυτό δεν έχετε καμμία πολιτική νομιμοποίηση να ασκείτε κριτική σε αυτή την Κυβέρνηση! Έρχομαι τώρα λίγο στα ζητήματα της παιδείας. Κατ' αρχάς, θα ήθελα να μου αποσαφηνίσετε από πού προέκυψε αυτός ο υπολογισμός, ότι είκοσι τέσσερις χιλιάδες νέα παιδιά θα μείνουν έξω από την ανώτατη εκπαίδευση φέτος. Από πού προέκυψε αυτό, αφού, πρώτον, δεν γνωρίζετε ακόμα τι βάσεις θα βάλουν τα πανεπιστήμια και δεν γνωρίζετε ποιοι θα είναι οι βαθμοί των παιδιών που θα γράψουν. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Πώς, λοιπόν, έρχεστε εδώ στην Εθνική Αντιπροσωπεία και σπέρνετε τον πανικό, ότι δήθεν είκοσι τέσσερις χιλιάδες παιδιά θα μείνουν εκτός πανεπιστημίου, όταν δεν μπορείτε να γνωρίζετε; Είναι μαθηματικώς αδύνατον να υπολογίσετε, εκτός αν έχετε απίστευτες μαντικές ικανότητες, εάν σας έχει προετοιμάσει τόσο πολύ η εκπαίδευσή σας στο Πολυτεχνείο, ώστε να έχετε τη δυνατότητα να προβλέπετε αυτή τη στιγμή τι βάσεις θα βάλουν τα πανεπιστήμια και τι θα γράψουν τα παιδιά. Εάν έχετε αυτή τη δυνατότητα, τότε να μας εξηγήσετε, παρακαλώ πάρα πολύ, από πού προκύπτει αυτός ο αριθμός. Kαι μιας και εστιάσατε αρκετά στα ζητήματα της βάσης εισαγωγής, εδώ προκύπτει και ένα μείζον αξιακό ζήτημα: Από τη στιγμή που το ελληνικό δημόσιο προσφέρει στους Έλληνες φοιτητές τη δυνατότητα να φοιτούν δωρεάν, πιστεύετε ή δεν πιστεύετε εσείς ότι φοιτητής ο οποίος απολαμβάνει αυτό το δικαίωμα, το οποίο χρηματοδοτείται από τον Έλληνα φορολογούμενο, πρέπει να έχει κάποιες υποχρεώσεις απέναντι στην πολιτεία; Και ποιες μπορεί να είναι οι υποχρεώσεις ενός φοιτητή απέναντι στο κράτος, που του προσφέρει - και καλά κάνει - αυτή τη δυνατότητα στη δωρεάν παιδεία; Δύο υποχρεώσεις βλέπω. Η πρώτη - και νομίζω ότι εδώ το ζήτημα δεν είναι μόνο εκπαιδευτικό, είναι αξιακό - είναι τουλάχιστον να καταβάλλει μία ελάχιστη προσπάθεια, ώστε να μπορεί να εισέλθει σε ένα ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Διότι ο φοιτητής ο οποίος ουσιαστικά δίνει λευκή κόλλα και μπαίνει σε ένα τμήμα, επί της ουσίας περιφρονεί ολόκληρη τη διαδικασία. Έρχεται και λέει: «Δεν με νοιάζει εμένα, υπάρχουν τμήματα για τα οποία έτσι κι αλλιώς υπάρχει χαμηλή ζήτηση και με λευκή κόλλα θα μπω.». Αυτό για εμάς, επί της αρχής, δεν είναι αποδεκτό. Εάν ένας φοιτητής θέλει να απολαμβάνει τα προνόμια της δημόσιας εκπαίδευσης, θα πρέπει να καταβάλλει την απαραίτητη προσπάθεια, ώστε να εισέλθει στο πανεπιστήμιο. Και βέβαια υπάρχει και ένα αντικειμενικό ζήτημα, εάν κάποιος ο οποίος γράφει αυτά τα πολύ χαμηλά αποτελέσματα τα οποία έχουμε δει, έχει τις δυνατότητες αυτή τη στιγμή να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις μιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης; Για το ζήτημα των αιώνιων φοιτητών άκουσα πολλή συζήτηση να γίνεται. Ξέρετε, και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου φοιτητές σπουδάζουν και δουλεύουν ταυτόχρονα. Σας διαβεβαιώνω ότι και στη χώρα μας υπάρχουν πάρα πολλοί φοιτητές οι οποίοι δουλεύουν, σπουδάζουν και τελειώνουν στην ώρα τους τα πανεπιστήμια, τελειώνουν στα τέσσερα ή στα πέντε χρόνια. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Από πού και έως πού κάποιος φοιτητής, επικαλούμενος γενικά την επιχειρηματολογία ότι μπορεί να έχει άλλα ενδιαφέροντα, να πρέπει να παραμένει μονίμως εγγεγραμμένος και να απολαμβάνει τα προνόμια της αιώνιας φοίτησης; Και γνωρίζετε πολύ καλά ότι τα στατιστικά στοιχεία στα οποία αναφερθήκατε σχετικά με τον λόγο φοιτητών προς καθηγητές επηρεάζονται, διαστρεβλώνονται, από το γεγονός ότι σήμερα στα μητρώα υπάρχουν φοιτητές οι οποίοι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον να φοιτήσουν και δεν πρόκειται ποτέ να αποφοιτήσουν από τα πανεπιστήμια. Και επί της ουσίας της επιχειρηματολογίας μας, κατά πόσο έχει νόημα αυτή τη στιγμή να εισέρχονται φοιτητές σε τμήματα για τα οποία δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον, για την ουσία της επιχειρηματολογίας μας ότι σήμερα αντιμετωπίζουμε ένα πραγματικό πρόβλημα συσχέτισης μεταξύ της παρεχόμενης εκπαίδευσης και των αναγκών εργασίας, για την πραγματικότητα ότι σήμερα υπάρχουν νέα παιδιά τα οποία τυχαία θα καταλήξουν σε ένα τμήμα που δεν τους ενδιαφέρει καθόλου, δεν θα σπουδάσουν και θα μείνουν εγκλωβισμένα σε αυτή την γκρίζα ζώνη μεταξύ πανεπιστημίου και ανεργίας, για όλα αυτά δεν είχατε τίποτα να πείτε, ούτε μία λέξη γι' αυτή την πραγματικότητα, για την οποία κανείς αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια. Κάνατε μία αναφορά για το ζήτημα των κολλεγίων, ότι δήθεν η Κυβέρνηση αυτή θέλει να μην προσφέρει επαρκείς θέσεις στα πανεπιστήμια για να στρέψει τα παιδιά στα κολλέγια και είπατε ότι τα κολλέγια είναι πολύ χαμηλά στις διεθνείς αξιολογήσεις, πράγμα το οποίο ενδεχομένως μπορεί και να είναι αλήθεια. Αναρωτιέμαι: Όλα αυτά τα τμήματα τα οποία φτιάχνατε βράδυ με βουλευτικές τροπολογίες, τα οποία τα φτιάχνατε μόνο και μόνο για να υπακούσετε σε τοπικές πιέσεις των δικών σας Βουλευτών, πού είναι στις διεθνείς αξιολογήσεις; Σε όλη την Ελλάδα μοιράζατε τμήματα χωρίς προγραμματισμό, χωρίς χρηματοδότηση, χωρίς ενιαίο σχέδιο. Όλα αυτά τα τμήματα βρίσκονται ψηλά ή χαμηλά στις αξιολογήσεις; Εν πάση περιπτώσει, τα κολλέγια, ναι, παρέχουν τις εκπαιδευτικές υπηρεσίες τους σε αυτούς οι οποίοι θέλουν να τα πληρώσουν. Εάν όμως είστε τόσο αρνητικός στα κολλέγια, έχω μία απορία, κύριε Τσίπρα: Εάν οι απόφοιτοι των κολλεγίων είναι τόσο κακοί, γιατί η δική σας κυβέρνηση, όταν έκανε πρόσκληση υποψήφιων εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, έδινε τη δυνατότητα και σε αποφοίτους κολλεγίων να πάνε να κάνουν αίτηση και το πήρατε πίσω δύο μήνες πριν από τις εκλογές; [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Γιατί είστε υποκριτής, κύριε Τσίπρα! Είστε υποκριτής και από αυτή την ασθένεια δεν πρόκειται να ξεφύγετε, γιατί για την υποκρισία δεν υπάρχει εμβόλιο και δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί εμβόλιο για την υποκρισία σας και για τον λαϊκισμό σας! [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Αυτό ως προς το ζήτημα των κολλεγίων. Και να κλείσω με το ζήτημα του τρόπου με τον οποίο φυλάσσονται τα πανεπιστήμια και με το εύλογο ενδιαφέρον σας για τα ζητήματα ανομίας και βίας στα πανεπιστήμια. Πρέπει να πω ότι εδώ έχω διακρίνει όντως μια αλλαγή στάσης. Είναι η πρώτη φορά που έρχεστε και ομολογείτε ανοικτά ότι, ναι, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα σε ορισμένα πανεπιστήμια και το πρόβλημα αυτό πρέπει να αντιμετωπισθεί. Αναρωτιέμαι εάν αυτή την άποψή σας τη συμμερίζονται και τα υπόλοιπα στελέχη του κόμματός σας. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Εγώ τουλάχιστον θα τη χαιρετίσω, δεν θα πω ότι είναι μία άστοχη μεταμφίεση, μιας και είμαστε τώρα στις ημέρες του καρναβαλιού, για να κάνετε μια προσπάθεια να φανείτε πιο μετριοπαθής, πιο σοσιαλδημοκράτης. Θα δεχθώ ότι αυτή είναι μία ειλικρινής τοποθέτηση, δική σας τουλάχιστον. Το πόσο απηχεί τις συνιστώσες σας είναι ένα άλλο ζήτημα. Επίσης, δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι ειδικά αυτού του είδους η βία στα πανεπιστήμια είχε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό πρόσημο. Αυτό δεν νομίζω ότι μπορεί να αμφισβητηθεί. Νομίζω είναι κάτι το οποίο είναι επιβεβαιωμένο και δεν νομίζω ότι επιδέχεται καμμίας παρερμηνείας αυτή η τοποθέτησή μου. Όταν, όμως, ερχόμαστε και αναγνωρίζουμε το πρόβλημα, έχουμε και μια υποχρέωση να κάνουμε κάτι γι' αυτό, να το λύσουμε. Δεν μπορούμε να το κοιτάμε, δεν μπορούμε μονίμως να γινόμαστε αποδέκτες μιας πραγματικότητας, η οποία όχι απλά αδικεί τα πανεπιστήμια, αλλά τελικά υπονομεύει τα πανεπιστήμια ως τον κατ' εξοχήν χώρο στον οποίο διεξάγεται ελεύθερος διάλογος και στον οποίο πρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η βία αυτή καθαυτή, δεν είναι μόνο το εμπόριο ναρκωτικών, το παρεμπόριο. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι οργανωμένες μειοψηφίες στα πανεπιστήμια, συγκεκριμένης ιδεολογικής απόχρωσης, επέμεναν και επιμένουν μέχρι και σήμερα να επιβάλλουν διά της βίας τη δική τους άποψη σε έναν χώρο στον οποίο πρέπει να ακούγονται όλες οι απόψεις. Αυτή είναι η ουσία του προβλήματος. Ερχόμαστε, λοιπόν, εμείς και λέμε ότι δεν θα ανακαλύψουμε τον τροχό. Θα κάνουμε ό,τι συμβαίνει σε όλα τα πανεπιστήμια στον κόσμο, προκειμένου να εξασφαλίσουμε την απαραίτητη ασφάλεια και την έκφραση της ελεύθερης άποψης εντός των πανεπιστημίων. Τι είναι αυτό, λοιπόν, το οποίο κάνουμε; Λέμε ότι πρέπει να υπάρχει ελεγχόμενη είσοδος. Λέμε ότι πρέπει να υπάρχει ενός είδους φύλαξη εντός των πανεπιστημίων και επιλέγουμε τη μορφή ενός ειδικού σώματος, επειδή μέχρι σήμερα δυστυχώς άλλες μέθοδοι δεν κατάφεραν να έχουν το αποτέλεσμα το οποίο θα θέλαμε. Και έρχεστε εσείς και κάνετε τι; Έρχεστε και επικαλείστε κάποια μεμονωμένα περιστατικά ειδικών φρουρών, για να απαξιώσετε όλους τους ειδικούς φρουρούς συλλήβδην. Δεν το κατάλαβα αυτό. Δηλαδή, σε όλα αυτά τα νέα παιδιά, τα οποία είναι έξω στον δρόμο, με το εθνόσημο στο στήθος, για να προστατεύουν όλους μας, έρχεστε και λέτε ότι, επειδή κάποιοι μπορεί να αστόχησαν, να έκαναν κάποιο λάθος, να υπέπεσαν σε κάποιο παράπτωμα, ότι δεν μπορούμε να τους βάλουμε στα πανεπιστήμια! [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Ντροπή σας! Ντροπή σας γι' αυτά τα παιδιά, τα οποία στο κάτω - κάτω έχουν επιφορτισθεί από το Σύνταγμα να προστατεύουν όλους μας.
Κύριοι συνάδελφοι, ησυχία παρακαλώ. Δεν έχετε τον λόγο.
Και το τελευταίο το οποίο κάνουμε είναι να μπορούμε με κάποιον τρόπο να διαχειριζόμαστε και την οπτική εικόνα μέσω ενός συστήματος ελέγχου, χρησιμοποιώντας κάμερες, για το τι συμβαίνει μέσα στα πανεπιστήμια. Μας είπατε ότι αυτό είναι περίπου κάτι που προσομοιάζει με το «Big Brother» και δεν μπορούμε να έχουμε τέτοιου είδους πρακτικές στα πανεπιστήμιά μας. Θέλω να σας δείξω, λοιπόν, κλείνοντας δύο φωτογραφίες. Δεν ξέρω πόσο φαίνονται, αλλά, εάν μπορείτε να τις δείτε, είναι δύο κέντρα ελέγχου.
Τα είδαμε χθες.
Τα είδατε. Είναι δύο κέντρα ελέγχου εικόνας και πληροφορίας. Να τα ξαναδείτε, λοιπόν. Πού είναι αυτά, κύριε Τσίπρα; Ξέρετε πού είναι; Είναι στο Κέιμπριτζ και στην Οξφόρδη. Αυτή είναι η εικόνα όλων των σύγχρονων σοβαρών πανεπιστημίων. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Αστυνομία πανεπιστημιακή υπάρχει σε πολλά ιδρύματα.
Άλλο αστυνομία και άλλο πανεπιστημιακή αστυνομία.
Παρακαλώ, δεν έχετε τον λόγο. Πόσες φορές πρέπει να το πω;
Θέλετε να μιλήσουμε για πανεπιστημιακή αστυνομία; Σε όλα τα αμερικανικά πανεπιστήμια υπάρχει πανεπιστημιακή αστυνομία ένοπλη, μιας και θέλετε να μιλήσουμε και για πανεπιστημιακή αστυνομία.
Επειδή οπλοφορούν όλοι στην Αμερική.
Ησυχία, παρακαλώ. Κύριε Φίλη, είμαστε στην Ελλάδα.
Κύριε Φίλη, είμαστε στην Ελλάδα. Εσείς πείτε μου σε ποια χώρα του κόσμου υπάρχει η εικόνα που υπάρχει σήμερα στα ελληνικά πανεπιστήμια. Και όταν μου βρείτε μία, να έρθετε να μου ζητήσετε λογαριασμό γιατί αυτή η Κυβέρνηση, πιστή στην προεκλογική της δέσμευση, έρχεται να βάλει τάξη σε αυτό το χάος, το οποίο εσείς δημιουργήσατε και εσείς συντηρήσατε.
Προφανώς, θα δευτερολογήσει ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως για λίγα λεπτά. Κύριε Πρόεδρε, θα μιλήσετε από τη θέση σας;
Από τη θέση μου με μάσκα, τι να κάνω; Αν και είμαι εμβολιασμένος. Έτσι πρέπει, όμως. Κολλάει, λένε, και με το εμβόλιο. Κύριε Μητσοτάκη, θέλω να απαντήσω επί της ουσίας και όχι με κορώνες σε πολλά από τα οποία είπατε. Κάνατε μια μεγάλη, εκτεταμένη, αναφορά ξανά και ξανά και στην πρωτομιλία σας και στη δεύτερη παρέμβασή σας, σε σχέση με αυτούς οι οποίοι εισάγονται στα ελληνικά πανεπιστήμια με «1», με «2», με λευκή κόλλα. Κύριε Μητσοτάκη, με βάση τα στοιχεία από τις εκατό χιλιάδες, περίπου, μαθητές μας, που κάθε χρόνο δίνουν τη μάχη για να εισαχθούν σε ένα ίδρυμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με πανελλαδικές εξετάσεις, περίπου εβδομήντα πέντε με ογδόντα χιλιάδες εισάγονται. Από αυτούς όσοι έχουν μέχρι «5» είναι μόλις δύο χιλιάδες, δηλαδή μιλάτε για ένα ποσοστό 2% με 3% από τον συνολικό αριθμό των εισακτέων. Μιλάτε για έναν συνολικό αριθμό 2% με 3%, όσος είναι και ο αριθμός των εμβολιασμένων σήμερα, που πάμε πάρα πολύ καλά με τον εμβολιασμό. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Δεν μπορείτε, κύριε Μητσοτάκη, να κάνετε ολόκληρη φασαρία εδώ γι' αυτό το θέμα, να το λέτε ξανά και ξανά για τη λευκή κόλλα και σας είπα και ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο επιχείρημα. Αυτοί οι οποίοι θα αποτυγχάνουν τώρα - και δεν θα είναι το 2% με 3% - θα σημαίνει πως θα μείνουν είκοσι τέσσερις χιλιάδες εκτός - και θα σας εξηγήσω γιατί ο αριθμός αυτός ισχύει και μπορεί να είναι και μεγαλύτερος - και θα είναι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, πάνω από 25% περίπου, του συνολικού αριθμού των μαθητών που θα δώσουν εξετάσεις.
Πώς προκύπτει αυτό;
Θα σας εξηγήσω μετά πώς προκύπτει. Ένα - ένα να τα πιάσουμε τα επιχειρήματα. Με επιχειρήματα θα μιλήσουμε. Αυτοί, λοιπόν, οι οποίοι θα μείνουν απ' έξω διότι, όπως λέτε, γράφουν χαμηλούς βαθμούς, τι κριτήριο εισαγωγής θα έχουν σε ένα ιδιωτικό κολλέγιο; Θα έχουν ως κριτήριο τη βαθμολογία τους; Το μόνο κριτήριο που θα έχουν είναι αν οι γονείς τους θα έχουν πορτοφόλι να πάνε να πληρώσουν. Δηλαδή εσείς εδώ μας λέτε ότι σας ενδιαφέρει το θέμα της αριστείας και το αν μπαίνουν στα δημόσια πανεπιστήμια με υψηλούς βαθμούς και αφορά όλο αυτό που λέτε το 2% -3%; Για το 2% -3% το κάνετε όλο αυτό, ενώ θα αφήσετε εκτός είκοσι τέσσερις χιλιάδες και παραπάνω μαθητές, οι οποίοι θα μπορούν να πάνε σε ιδιωτικά κολλέγια χωρίς κριτήριο τη βαθμολογία; Το αφήνω στην κρίση σας. Έρχομαι στο άλλο θέμα που θέσατε: Πώς προκύπτει ότι θα είναι είκοσι τέσσερις χιλιάδες, λες και εμείς εδώ ή οι σύμβουλοί μας είμαστε από κανέναν άλλο πλανήτη. Κατ' αρχάς, δεν παρακολουθήσατε - και το καταλαβαίνω, Πρωθυπουργός είστε, έχετε διάφορες ασχολίες - τη συζήτηση στη Βουλή. Κατατέθηκαν μελέτες και της ΟΛΜΕ και ακαδημαϊκών. Να σας ενημερώσω, λοιπόν, κύριε Μητσοτάκη, ότι είκοσι τέσσερις χιλιάδες θα είναι αυτοί οι οποίοι θα κοπούν σε σχέση με πέρυσι, εάν σε όλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα μπει η κατώτερη δυνατή βάση. Εάν σε πολλές σχολές μπει βάση υψηλότερη από τη χαμηλότερη δυνατή, θα είναι παραπάνω. Το πιθανότερο είναι ότι θα είναι παραπάνω. Κυρία Κεραμέως, επειδή ξέρετε ότι αυτό είναι αληθές και ενημερώνετε λάθος τον κ. Μητσοτάκη και τον οδηγείτε στο να εκτεθεί, θα ήθελα να μας πείτε εσείς πόσοι θα είναι αυτοί που θα είναι λιγότεροι. [[Θόρυβος στην Αίθουσα από την πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας]] Δεν το ξέρετε; Να μαντέψουμε! Σχεδιάζετε, χωρίς να ξέρετε. Όμως αυτή είναι η κουτοπονηριά σας.
Ησυχία. Καταπνίξτε την έκπληξή σας.
Ξέρετε ποια είναι η κουτοπονηριά σας; Ότι, ενώ έχετε έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο, ταξικό στόχο, πάτε να πετάξετε το μπαλάκι στα πανεπιστήμια και να πείτε «αυτοί έβαλαν τη βάση εκεί που την έβαλαν, δεν φταίμε εμείς». Και να σας πω και κάτι άλλο, κύριε Μητσοτάκη, μιας και ανοίξαμε την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για την ταξικότητα. Από τα εσπερινά λύκεια υπήρχε ένα 1% που έμπαινε στα ανώτερα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα. Πιστεύτε ότι πρέπει να καταργηθεί αυτό;
Όχι, αυτό δεν έχει αλλάξει.
Με τη βάση καταργείται, όμως, κύριε Μητσοτάκη! Αυτό δεν έχετε καταλάβει. Δεν έχετε καταλάβει τι ψηφίζετε, διότι όλοι και από τα εσπερινά λύκεια και από τα ΕΠΑΛ και τα παιδιά αυτά που δουλεύουν από δεκαέξι χρόνων και πηγαίνουν και στο σχολείο - γιατί εκεί φαίνεται το πάθος και ο πόθος για τη μόρφωση και εκεί είναι η αριστεία, σε αυτά τα παιδιά, που τώρα θα πρέπει να διαγωνισθούν όπως και τα δικά μας, που είναι στο σπίτι τους, κάνουν τα φροντιστήριά τους - θα έχουν την ενιαία βάση εισαγωγής και θα είναι η βάση εκεί που θα οριστεί από τα πανεπιστήμια. Δεν θα έχετε εσείς θέμα. Θα πείτε «σηκώνουμε τα χέρια ψηλά, τα πανεπιστήμια την έβαλαν τη βάση». Μα αυτό κάνετε και μιλάτε εσείς για ταξικότητα στη γνώση και στη μόρφωση; Ούτε ξέρετε τι φέρνετε στη Βουλή. Εν πάση περιπτώσει, αλλάξτε το. Ο αριθμός των παιδιών που έμπαιναν από τα νυκτερινά δεν ήταν μικρός - εξακόσια παιδιά τον χρόνο είναι - , παιδιά της βιοπάλης, που από τα δεκαέξι δουλεύουν και πηγαίνουν στα εσπερινά λύκεια και ως επί το πλείστον είχαν και καλή πορεία στα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας. Πάμε παρακάτω. Αναφερθήκατε εκτενώς, παρ' ότι μου κάνει εντύπωση γιατί εγώ δεν αναφέρθηκα στη διάρκεια της ομιλίας μου, στο θέμα των λεγόμενων «αιωνίων φοιτητών». Θα προτιμούσα την έκφραση «λιμνάζοντες». Αιώνιοι δεν ξέρω κατά πόσο είναι. Εν πάση περιπτώσει, ισχυρίζεστε ότι είναι η μεγάλη μεταρρυθμιστική τομή που θα βοηθήσει τα πανεπιστήμια. Γιατί θα τα βοηθήσει; Δεν μπορώ να καταλάβω ποια είναι η επιβάρυνση που δέχονται, αλλά αναφέρατε ένα στοιχείο που και σ' αυτό δεν είστε ενημερωμένος. Είπατε ότι, αν φύγουν οι λιμνάζοντες φοιτητές, οι αιώνιοι φοιτητές, τότε η αναλογία φοιτητή προς καθηγητή θα βελτιωθεί δραστικά. Κύριε Μητσοτάκη, από το ένα προς σαράντα, ενώ στην Ευρώπη είναι ένα προς δεκαπέντε, θα πάμε στο ένα προς τριάντα δύο. Αυτή θα είναι η πολύ μεγάλη βελτίωση; Και η μεγάλη, η ουσιαστική επιβάρυνση δεν υπάρχει, γιατί, επαναλαμβάνω, αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μέσα στη διαδικασία. Είναι εκτός της διαδικασίας, δεν επιβαρύνουν το πανεπιστήμιο, δεν πηγαίνουν να δώσουν μαθήματα, δεν πηγαίνουν ούτε καν μια λευκή κόλλα να πάρουν για να το επιβαρύνουν. Εάν κάποια στιγμή, όμως, αυτοί οι άνθρωποι θελήσουν, βρουν το κουράγιο, τη δύναμη να συνεχίσουν τις σπουδές τους, βρουν την οικονομική ασφάλεια να το κάνουν αυτό, ενδεχομένως να πρέπει να τους δώσουμε αυτή την ευκαιρία. Γιατί όχι; Εδώ οι κυβερνήσεις, οι προηγούμενες από εμάς και εμείς το προχωρήσαμε και εσείς το προχωρήσατε, έχουν τη διά βίου γνώση, τη διά βίου μάθηση, τη διά βίου εκπαίδευση, το Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Γιατί αυτοί οι οποίοι περάσαν και κάποιες οικονομικές δυσκολίες και δεν είχαν τη δυνατότητα να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους να μην μπορούν κάποια στιγμή να πάρουν την απόφαση να το κάνουν αυτό; Άρα και εδώ δεν καταλαβαίνω το επιχείρημά σας. Δεν θα μακρηγορήσω. Κύριε Μητσοτάκη, αναφερθήκατε πάλι με έναν ιδιαίτερο στόμφο, λες και είπατε κάποια φοβερή ατάκα, ότι βρήκατε κάποιο φοβερό κόλπο που κάναμε εμείς, διότι είμαστε δήθεν αναξιόπιστοι, στο ζήτημα των αναπληρωτών. Μα, όλοι ξέρουν - και εσείς το ξέρετε - ότι υπήρχε μνημονιακή δέσμευση. Γιατί κάνετε τέτοια φθηνά κόλπα εδώ; Ήμασταν επί τρία χρόνια υπό τη σκληρή επιτήρηση των μνημονίων - αλλά εμείς τη βγάλαμε τη χώρα από αυτά - και αναγκαστήκαμε να διατηρήσουμε μία νομοθετική ρύθμιση που προέβλεπε τους αναπληρωτές καθηγητές να βγαίνουν και από κολλέγια. Μόλις, όμως, φύγαμε από τα μνημόνια και από την αυστηρή επιτήρηση και από την υποχρέωση να νομοθετούμε διά της τρόικας, νομοθετήσαμε και το αλλάξαμε αυτό, κύριε Μητσοτάκη. Το καταργήσαμε αυτό και προχωρήσαμε τους μόνιμους διορισμούς για τη διαδικασία αυτή. Εν πάση περιπτώσει, και σε αυτό σάς πιάνω αδιάβαστο. Τώρα, θα ήθελα να κλείσω με δύο θέματα. Το πρώτο, κύριε Μητσοτάκη, αφορά στην ΕΡΤ και ένα περιστατικό το οποίο δεν έχει ξανασυμβεί στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Εγώ είδα καλά όλες τις σειρές του «Λούφα και Παραλλαγή». Ούτε εκεί είδα κάτι τέτοιο, να τοιχοκολλάται οδηγία στην αίθουσα παραγωγής για το τι φωτογραφίες θα παίξουν και πώς θα παίξουν ένα ρεπορτάζ. Και, αντί σήμερα να έχετε μια φράση να πείτε και να απολογηθείτε γι' αυτό, μια φράση να πείτε ή έστω κάποιος από τη διοίκηση που εσείς ορίσατε και διορίσατε να βγει και να πάρει την ευθύνη και να παραιτηθεί, έρχεστε και μας λέτε: «Ναι, αλλά και εσείς βασανίσατε τους μαύρους», «και εσείς έχετε κάνει». Τι; Ότι κάποιος ήταν στην ΕΡΤ και μετά πήγε στον ΣΥΡΙΖΑ.
Όλοι πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Εσείς βάλατε τον δικό σας άνθρωπο, τον εκπρόσωπο Τύπου τον προσωπικό σας, τον κ. Ζούλα, να διοικεί την ΕΡΤ! [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Και σας ρωτώ, κύριε Μητσοτάκη: Θα ζητήσετε την παραίτησή του μετά από αυτό; Εγώ, λοιπόν, να παραδεχθώ ότι όλες οι κυβερνήσεις διαχρονικά έχουμε φερθεί στην ΕΡΤ με τρόπο που δεν είναι σωστός. Ελάτε να κάνουμε μια συμφωνία για το από εδώ και στο εξής. Τι τη θέλετε την ΕΡΤ να την έχετε τόσο χειραγωγούμενη; Ούτως η άλλως, όλα τα ιδιωτικά κανάλια τη σκαλέτα τους τη φτιάχνουν με βάση τις διαπιστώσεις που κάνει το γραφείο σας. Τι τη θέλετε την ΕΡΤ να είναι τόσο, μα τόσο, σε μία λογική χειραγώγησης, να βάζουνε ταμπέλες και σκονάκια και ραβασάκια ποιο θα παίξει πρώτο και ποιο θα παίξει δεύτερο; Ελάτε, λοιπόν, να κάνουμε μια συμφωνία. Θα είναι καλό για το πολιτικό σύστημα. Η δημόσια τηλεόραση να διοικείται από ανθρώπους οι οποίοι θα ορίζονται από την Επιτροπή Θεσμών της Βουλής. Θα ορίζονται με μια λογική συναίνεσης των δύο μεγάλων κομμάτων και να την εφαρμόζουμε όλοι από εδώ και στο εξής. Να φτιάξουμε μια τηλεόραση η οποία, εν πάση περιπτώσει, θα είναι μια όαση αντικειμενικότητας. Το δέχεστε; Δεν το δέχεστε; Γιατί; Γιατί δεν θέλετε ούτε μια χαραμάδα να υπάρχει. Ούτε μια χαραμάδα! Είναι τόσο μεγάλη η αλαζονεία και η υπεροψία σας που θέλετε να τα ελέγχετε όλα. Εμ, στην εποχή των νέων τεχνολογιών δεν θα τα ελέγξετε, δεν μπορείτε να τα ελέγξετε. Και η Πάρνηθα βγήκε και η Ικαρία και το ικαριώτικο γλέντι βγήκε. Όλα βγήκαν και όλα θα βγουν. Έρχομαι στο θέμα των φωτογραφιών που δείξατε από το Κέιμπριτζ και από την Οξφόρδη. Οι φωτογραφίες που δείξατε, κύριε Μητσοτάκη, είναι φωτογραφίες που μας δείχνουν πώς οι νέες τεχνολογίες μπορούν να βοηθήσουν αποτελεσματικά στην επιτήρηση. Έχετε συζητήσει με κάποιον πρύτανη και να το έχει αρνηθεί αυτό; Εσείς, όμως, ήσασταν ο Υπουργός εκείνης της κυβέρνησης που αποφάσισε μέσα σε μια νύχτα - εντάξει, θα μου πείτε ότι ήταν μνημονιακές εντολές, αλλά εσείς ήσασταν που το υπογράψατε και το πανηγυρίζατε κιόλας - και διώξατε μέσα σε μια νύχτα εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους, φύλακες, από τα δημόσια πανεπιστήμια και φυσικά κι από τα σχολεία. Και τους σχολικούς φύλακες αλλά και στα πανεπιστήμια. Ήταν κλειστό το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο για μήνες, σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Αυτοί οι φύλακες, λοιπόν - και στον βαθμό που θα μπορούσαν και να εκπαιδευθούν καλύτερα και να πολλαπλασιασθούν σε αριθμό - , θα μπορούσαν να κάνουν μια χαρά αυτή τη διαδικασία της επιτήρησης. Γιατί και στο Κέιμπριτζ και στην Οξφόρδη δεν την κάνουν ένστολοι αστυνομικοί αυτή τη διαδικασία, φύλακες την κάνουν. Και κλείνω λέγοντας το εξής. Μου προξενεί αλγεινή εντύπωση το γεγονός ότι δεν βρήκατε ούτε στη δευτερομιλία σας μια κουβέντα να πείτε για τη φοιτητική σας παράταξη. Δεν βρήκατε στη δευτερομιλία σας μια κουβέντα να πείτε για το γεγονός ότι κάνατε Υφυπουργό κάποιον που έστειλε τον πρύτανη της σχολής του στο νοσοκομείο. Ούτε μια συγγνώμη ούτε ένα «κατανοώ ότι η βία δεν είναι μονόπλευρη». Ούτε μια κουβέντα δεν βρήκατε! Κι αυτό επιβεβαιώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον ισχυρισμό ότι είστε υποκριτής, κύριε Μητσοτάκη, όταν εμφανίζεστε εδώ ως υπερασπιστής της ευνομίας και της τάξης απέναντι στα φαινόμενα βίας και παραβατικότητας στα πανεπιστήμια. Σας ευχαριστώ.
Η κ. Γεννηματά, η οποία στωικά περίμενε, καλείται στο Βήμα για την ομιλία της.
Είναι φανερό, κύριε Πρόεδρε, ότι ο κύριος Πρωθυπουργός επέλεξε για άλλη μία φορά το πινγκ πονγκ με τον κ. Τσίπρα, διότι αυτού του είδους η αντιπαράθεση τον βολεύει και αναρωτιόμουν επί μία ώρα και παραπάνω που τους άκουγα τι σχέση μπορεί να έχει με τα όνειρα και τις αγωνίες της νέας γενιάς αυτή η προσπάθεια συμψηφισμού των λαθών και του τραμπουκισμού των παρατάξεων και των κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ. Σας απαντώ εγώ: Απολύτως καμμία. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Κινήματος Αλλαγής]] Αυτό που συμβαίνει είναι ότι κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότερο μοιάζουν - μοιάζουν πάρα πολύ! - η Νέα Δημοκρατία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και φαίνεται πως ξεπροβάλλει πλέον ένας γαλάζιος ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είναι αυτό που χρειάζεται ο τόπος, ιδιαίτερα κάτω από αυτές τις συνθήκες. Και επειδή μας προκάλεσε ο κ. Μητσοτάκης για συνεννόηση, θέλω να του πω ότι, εκτός από όλα αυτά στα οποία αναφέρθηκε για το παρελθόν, υπήρχε και η προοδευτική παράταξη, υπήρχαν προοδευτικοί άνθρωποι. Έχει κατοχυρωθεί η δυνατότητα να δίνονται υποτροφίες στους άριστους σ' αυτή τη χώρα από το 1951, με Υπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου! Και το καταθέτω στα Πρακτικά, γιατί φαίνεται ότι του διαφεύγει. [[Στο σημείο αυτό η Πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής κ. Φωτεινή (Φώφη) Γεννηματά καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Αν, λοιπόν, θέλει συνεννόηση για αυτό το θέμα, εγώ τον προκαλώ να αποσύρει το σχέδιο νόμου του και να αποδεχθεί και να ψηφίσει - και μαζί βεβαίως και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως αφορά την Κυβέρνηση αυτό - την πρόταση νόμου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, γιατί υπάρχει προοδευτική λύση για τη φύλαξη των ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Κινήματος Αλλαγής]] Και όλη αυτή η συζήτηση έχει πάρα πολύ μεγάλη αξία, γιατί γίνεται κάτω από αυτές τις συνθήκες. Η χώρα μας βρίσκεται από τον Οκτώβριο περίπου σε ένα επαναλαμβανόμενο lockdown και από σήμερα σε μία σκληρή καραντίνα, που δοκιμάζει την αντοχή όλων μας και που εντείνει την ανησυχία των Ελλήνων πολιτών. Και εδώ, σ' αυτό το σημείο, φτάσαμε ακριβώς με την τακτική της Κυβέρνησης του «βλέποντας και κάνοντας», με μια Κυβέρνηση που δεν προλαμβάνει, που δεν παρεμβαίνει, που αυτοσχεδιάζει και τρέχει πίσω από την πανδημία. Εμείς είχαμε έγκαιρα προειδοποιήσει, αλλά μέσα στην αλαζονεία της η Κυβέρνηση όχι μόνο δεν άκουγε τις καμπάνες που χτυπούσαν όλες αυτές τις μέρες που προηγήθηκαν, αλλά κατάφερε με τις παρεμβάσεις της να διχάσει ακόμα και τους ειδικούς επιστήμονες τώρα, που τους έχουμε περισσότερη ανάγκη από ποτέ. Τι είδαμε, λοιπόν, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, όλες αυτές τις κρίσιμες ώρες που τα κρούσματα ανέβαιναν; Ρεσιτάλ ανευθυνότητας. Είδαμε ότι τίποτα δεν μάθατε από τα λάθη που κάνατε τον Οκτώβριο στη βόρειο Ελλάδα και στη Θεσσαλονίκη. Απλώς τα επαναλάβατε. Οι αποφάσεις σας παίρνονται κάθε φορά ανάλογα με τις πιέσεις της στιγμής. Είδαμε ημίμετρα και παλινωδίες. Παρακολουθούν οι πολίτες παραζαλισμένοι. Κολλάει ο ιός εάν είσαι έξω από το μαγαζί μαζί με άλλους ανθρώπους, αλλά δεν κολλάει εάν ένας στρατός παραγόντων της Νέας Δημοκρατίας τρώει μαζί με τον Πρωθυπουργό. Κολλάει σε όλη την Ελλάδα, αλλά δεν κολλάει ούτε στην Πάρνηθα ούτε στα Τρίκαλα και φυσικά δεν κολλάει στην Ικαρία. Πρόστιμα παντού για όλο τον ελληνικό λαό, αλλά κανένα πρόστιμο για τους Υπουργούς και τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που παραβιάζουν τα μέτρα. Αυτό που είδαμε τελικά είναι ότι εσείς αισθάνεστε ότι είστε υπεράνω του νόμου. Είδαμε να εμφανίζονται Υπουργοί στα μέσα ενημέρωσης με αντιφατικές δηλώσεις. Προχθές ο Υπουργός Υγείας δήλωσε ότι θα προτείνει στους επιστήμονες σκληρό lockdown και πως τα σχολεία αποτελούν εστίες διασποράς, αδειάζοντας φυσικά την αρμόδια Υπουργό, που επέμενε μέχρι και την τελευταία στιγμή να μη βλέπει κανέναν απολύτως συνωστισμό στα σχολεία, στις τάξεις, και κανένα απολύτως πρόβλημα στον τρόπο που λειτουργούσαν μέχρι χθες. Και βεβαίως, είδαμε και τον Υπουργό Ανάπτυξης που άλλα έλεγε την ίδια ώρα σε τηλεοπτικό κανάλι. Εγώ ερωτώ: Τελικά οι Υπουργοί προτείνουν στους επιστήμονες ή οι επιστήμονες στην Κυβέρνηση; Ποιος έχει τα δεδομένα στα χέρια του και πώς τα χρησιμοποιεί; Ελπίζω ο κύριος Πρωθυπουργός να ενημερωθεί τουλάχιστον για το τι λέει όλη η Αντιπολίτευση, γιατί η συσκότιση των δεδομένων βάσει των οποίων η Κυβέρνησή του λαμβάνει τις αποφάσεις για επιβολή περιορισμών δημιουργεί πολύ μεγάλη σύγχυση στους πολίτες και, βεβαίως, ενισχύει τις θεωρίες συνωμοσίας. Ούτε κι αυτές τις χρειαζόμαστε τούτη την ώρα. Τα αντιφατικά μηνύματα υπονομεύουν την εμπιστοσύνη του πολίτη. Μαζί δε με τις οικονομικές συνέπειες και τα ανεπαρκή σας μέτρα στήριξης δημιουργούν τελικά ένα εκρηκτικό μείγμα. Πάρτε, λοιπόν, νέα, γενναία μέτρα, όχι άλλα ημίμετρα, και στην οικονομία. Δεν μπορεί ο εργαζόμενος για μήνες να ζει με 534 ευρώ, όταν οι υποχρεώσεις του τρέχουν. Αυξήστε επιτέλους την αποζημίωση - σας το λέμε εδώ και μήνες - στο 100% του μηνιαίου μισθού, αν αυτός δεν ξεπερνά τα 1.000 ευρώ. Δεν μπορεί ο επαγγελματίας να αναγκασθεί να βάλει λουκέτο στο μαγαζί του, όπως κυνικά ζήτησε ο Υπουργός Ανάπτυξης να του παραδώσουν τα κλειδιά. Είναι ανάγκη να πάρουν τώρα ανάσα και η εστίαση και το λιανεμπόριο. Πάρτε επιτέλους αποφάσεις. Να μην επιστραφεί το 70% των προκαταβολών. Να γίνει ρύθμιση και κούρεμα κατά 30% των υποχρεώσεών τους. Ακούω τώρα ότι το υιοθετούν και άλλα κόμματα της Αντιπολίτευσης. Το λέμε εδώ και μήνες, το έχουμε καταθέσει στα Πρακτικά, το λέμε δημόσια. Και βεβαίως να επιδοτηθούν κατά 100% οι ασφαλιστικές τους εισφορές, όταν ανοίξουν, για να μην έχουμε εκτόξευση της ανεργίας. Σταματήστε να αφήνετε απ' έξω τους αγρότες και καλύψτε επιτέλους με επίδομα ανεργίας μέχρι το τέλος της πανδημίας τις τριακόσιες πενήντα χιλιάδες εγγεγραμμένους μακροχρόνια ανέργους, που δεν έχουν καμμία απολύτως στήριξη. Απευθύνθηκε προχτές στους πολίτες ο Πρωθυπουργός, αλλά δεν αισθάνθηκε καμμία ανάγκη, δεν είχε αίσθημα ευθύνης να απολογηθεί απέναντί τους, ούτε και χθες στη συνέντευξή του. Τα έκρινε σχεδόν όλα καλώς γενόμενα. Η εικόνα που μεταδίδεται - λέει - είναι αυτή που τον αδικεί τελικά. Ξεχνάει ότι τα αποτελέσματα της πολιτικής του είναι που δημιουργούν το πρόβλημα. Οι ίδιοι είναι που προκαλούν την αγωνία και την ενόχληση, όχι μόνο για την αναποτελεσματικότητα και τα προβλήματα συντονισμού που υπάρχουν αυτή την ώρα στην Κυβέρνηση, αλλά και για την άρνησή του να αναλάβει τη δική του ευθύνη επιτέλους για τα αλλεπάλληλα λάθη του. Μια συγγνώμη, κύριε Μητσοτάκη, προς τον ελληνικό λαό. Ο αυταρχισμός του κυρίου Πρωθυπουργού ενδυναμώνει και συντηρεί την ανασφάλεια και τον θυμό. Βρήκε βεβαίως σωσίβιο για άλλη μια φορά στον κ. Τσίπρα, με τις προκλητικές και τις ανεύθυνες δηλώσεις του για το ρίσκο σχετικά με τις πορείες. Το είπα και στην αρχή, εμείς δεν θα παρακολουθήσουμε αυτόν τον διαγωνισμό ανευθυνότητας μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο συμψηφισμός λαθών που επιχειρείται δεν αφορά απολύτως κανέναν στην ελληνική κοινωνία. Να ξέρετε ότι τα δοξαστικά με το αζημίωτο από πολλά μέσα ενημέρωσης, και όχι βεβαίως μονάχα από την ΕΡΤ, θα τελειώσουν γρήγορα και τότε θα μείνει μονάχα η πραγματικότητα. Εμείς, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, δεν έχουμε μείνει μόνο στην κριτική. Όσο υπάρχει απέναντί μας ο κοινός εχθρός, ο ιός, θα δίνουμε μεγάλη έμφαση στις προτάσεις μας για να τον αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά. Καταθέτω, λοιπόν, για άλλη μια φορά στα Πρακτικά - για να μην σας κουράσω - τις προτάσεις που έχουμε κάνει για το ασφαλές άνοιγμα, για το τι πρέπει να κάνουμε τώρα σε αυτή τη φάση της πανδημίας. [[Στο σημείο αυτό η Πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής κ. Φωτεινή (Φώφη) Γεννηματά καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Υπενθυμίζω ότι έχω ζητήσει από τον Πρόεδρο της Βουλής από τις 29 Ιανουαρίου να υπάρξει συζήτηση προ ημερησίας στη Βουλή, για να συζητήσουμε επιτέλους ένα εθνικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Βλέπαμε από εκείνη την ώρα τι ερχόταν και γι' αυτό ζητήσαμε έγκαιρα να υπάρξει αυτή η συζήτηση στο επίπεδο του Κοινοβουλίου. Δυστυχώς, η Κυβέρνηση δεν έχει ανταποκριθεί. Ζητώ, λοιπόν, τον καθορισμό αυτής της συζήτησης εδώ και τώρα. Το τελευταίο κατά τον Πρωθυπουργό μίλι - ατυχέστατη η αναφορά στη συγκεκριμένη ταινία - είναι δυσδιάβατο, δύσκολα θα το διαβούμε. Γι' αυτό χρειάζεται να αποφύγουμε περισσότερα λάθη από δω και πέρα και μάλιστα λάθη που μπορούν να είναι ολέθρια και μοιραία για την υγεία και τη ζωή των πολιτών, αλλά βεβαίως και για την οικονομία. Έρχομαι, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, στο σχέδιο νόμου που συζητάμε. Θέλω να σας ζητήσω να φαντασθείτε μια εικόνα από το μέλλον, γιατί έχουμε μιλήσει πάρα πολύ για αυτό το παρελθόν. Όλο πίσω στρέφουν τους προβολείς ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία. Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε μπροστά, ειδικά όταν μιλάμε για την παιδεία. Σκεφτείτε, λοιπόν, ότι έχουμε έναν ουσιαστικά ανεκπαίδευτο ειδικό φρουρό, που δεν ευθύνεται ο ίδιος γι' αυτό - και δεν χρειάζεται τόσος λαϊκισμός από τον Πρωθυπουργό στην αναφορά του στους ειδικούς φρουρούς, ξέρουν πολύ καλά τι γίνεται - , ο οποίος περιπολεί μέσα στο πανεπιστήμιο με μια αστυνομική ράβδο και με χειροπέδες, όπως μας έχει πει ο Υφυπουργός Παιδείας. Χάνει την ψυχραιμία του, γιατί δέχεται μια λεκτική πρόκληση από κάποιους ακραίους φοιτητές και σηκώνει το κλομπ να χτυπήσει. Το τι θα ακολουθήσει μπορεί ο καθένας από εμάς να το σκεφθεί. Αυτό θέλει η Κυβέρνηση; Αυτή την εικόνα θέλει να καθιερώσει μέσα στα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια; Αυτό επιδιώκει το νομοθέτημά της; Να δημιουργήσει ουσιαστικά αστυνομικά τμήματα και μόνιμες περιπολίες μέσα στα πανεπιστήμια, που θα καθοδηγούνται μάλιστα από τον αρμόδιο Υπουργό από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, με κάμερες μέσα στα αμφιθέατρα και παρακολούθηση με drone; Είναι μια εικόνα βαθιά καθεστωτική και αυταρχική, που παραβιάζει ευθέως και το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων. Σε καμμία δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα δεν γίνονται αυτά. Παντού οι υπηρεσίες φύλαξης υπάγονται και παίρνουν εντολές από τις πανεπιστημιακές αρχές και αποτελούνται είτε από υπαλλήλους του ιδρύματος είτε από ιδιωτική εταιρεία που επιλέγει και ελέγχει το ίδιο το πανεπιστήμιο. Με την επιλογή αυτή η Κυβέρνηση σκόπιμα, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, διασπά το μέτωπο της πλειοψηφίας, που θέλει φύλαξη των πανεπιστημίων, αλλά όχι αυτού του τύπου τη φύλαξη. Γιατί εδώ κρύβεται η πραγματικότητα και η αλήθεια και η σύγχυση που επιχειρεί να δημιουργήσει η Κυβέρνηση και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Μετατρέπει το ερώτημα «φύλαξη ή ασυδοσία» στο ερώτημα «αστυνομία ή όχι αστυνομία». Επιτρέπει, λοιπόν, σε όλους αυτούς που θέλουν τα πανεπιστήμια να παραμείνουν ξέφραγο αμπέλι να κρυφτούν πίσω από το «όχι στην αστυνομία». Η ευνομία στα πανεπιστήμια συνδέεται με τον σεβασμό της δημοκρατίας και της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αυτά που εσείς, της Νέας Δημοκρατίας, με τις παρεμβάσεις σας παραβιάζετε. Και ποιος κερδίζει τελικά από αυτή την αντιπαράθεση; Σε καμμιά περίπτωση όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται και μοχθούν για την αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου. Σε καμμιά περίπτωση οι φοιτητές, που διψούν για μάθηση και γνώση Και, βέβαια, σε καμμιά περίπτωση και οι οικογένειές τους, που θέλουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν σε έναν χώρο ελευθερίας γνώμης και λόγου, όπου κανείς με τη βία δεν μπορεί να τα παρεμποδίσει. Κανένας από αυτούς! Οι κερδισμένοι, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, θα είναι οι αρνητές της φύλαξης, αυτοί που θέλουν τη βία και την ανομία στα πανεπιστήμια και, βέβαια, το δίπολο της συμφοράς, το τεχνητό δίπολο «Νέα Δημοκρατία - ΣΥΡΙΖΑ». Δεν πάει άλλο, κυρίες και κύριοι Βουλευτές! Αυτό το δίπολο δεν πάει τη χώρα μπροστά. Επιτέλους, χρειάζεται ανατροπή των συσχετισμών άμεσα, τους επόμενους μήνες! [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Κινήματος Αλλαγής]] Ο ένας προκαλεί και ο άλλος επιχειρεί να κερδίσει από τη σύγκρουση. Ο ένας γιατί θέλει για επικοινωνιακούς λόγους να προβάλει στην άκρως συντηρητική εκδοχή του, στην υπερβολή του, το δόγμα «νόμος και τάξη» και ο άλλος τραβάει το άλλο άκρο του σχοινιού, λέει «αφήστε τα τα πράγματα ως έχουν, γιατί στην πραγματικότητα με βολεύει κομματικά». Γι' αυτό επέλεξαν αυτού του είδους τη συζήτηση σήμερα μέσα στην Ολομέλεια τόσο προκλητικά, να μιλούν μονάχα οι δυο τους! Γιατί γι' αυτό έφεραν αυτό το νομοσχέδιο κάτω από αυτές τις συνθήκες. Τι άλλο εξυπηρετεί αυτή η βιασύνη, να κατατεθεί ένας νόμος συγκρουσιακός, χωρίς ουσιαστικό διάλογο και επιδίωξη συναίνεσης, την ώρα μάλιστα που τα πανεπιστήμια δεν λειτουργούν με διά ζώσης εκπαίδευση, λόγω της πανδημίας, και οι φοιτητές δεν είναι εκεί; Κανένας, όμως, από τους δύο δεν προσφέρει πραγματική λύση στα προβλήματα που αντικειμενικά υπάρχουν σήμερα στα δημόσια πανεπιστήμια. Υπήρξαν και υπάρχουν φαινόμενα βίας και ανομίας στα πανεπιστήμια. Υπήρξαν και υπάρχουν και πρέπει να αντιμετωπισθούν. Δεν είναι παντού, δεν μπορούμε να τα ισοπεδώνουμε όλα, αλλά θέλουμε να αντιμετωπισθούν. Κανένας δεν θέλει να ξαναδεί στα πανεπιστήμια εικόνες βίας από το παρελθόν και το πρόσφατο παρόν, «μπαχαλάκηδες», «χτίσιμο» καθηγητών, φασιστική διαπόμπευση πρύτανη με ταμπέλες, διακίνηση ναρκωτικών και μολότοφ, γιατί όλα αυτά πλήττουν ευθέως την ελευθερία του λόγου, την έρευνα και τη διδασκαλία, αγαθά που συγκροτούν από κοινού το συνταγματικό κεκτημένο της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Πρώτοι εμείς, η παράταξή μας, επιχειρήσαμε να το αντιμετωπίσουμε με τον ν.4009/2011, που έδινε τη δυνατότητα παρέμβασης της αστυνομίας, αλλά μόνο για να αντιμετωπισθούν έκνομες ενέργειες. Αυτό το νήμα έπρεπε σήμερα να ξαναπιάσουμε, το νήμα που μας οδηγεί στον δρόμο της συνεννόησης και της κοινής προσπάθειας όλων όσοι πιστεύουν σε αυτή την αναγκαιότητα, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φέρουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Όμως, η Κυβέρνηση έχει επιλέξει τον δρόμο του αυταρχισμού και μάλιστα για δεύτερη φορά. Αποδεικνύει και εδώ - όχι μόνο στην πανδημία - ότι δεν διδάσκεται από τα λάθη της. Αποδεικνύει ότι ο αυταρχισμός είναι συστατικό στοιχείο και της ιδεολογίας της και της πολιτικής της. Ακριβώς τα ίδια έκαναν με τον νόμο για το άσυλο. Αρνήθηκαν τη συνεννόηση, παρά τις δικές μας προσπάθειες, και έκαναν μια τρύπα στο νερό, γιατί αυτόν τον νόμο για το άσυλο, που πέρασαν ως μια σπουδαία, τεράστια μεταρρύθμιση, που ήταν προεκλογική δέσμευση του ίδιου του Πρωθυπουργού και έπρεπε καλοκαιριάτικα οπωσδήποτε άρον - άρον να περάσει, δεν τον εφάρμοσαν οι ίδιοι. Και έρχονται και λένε τώρα, ενάμιση χρόνο αφού είναι στην Κυβέρνηση και αφού έχουν νομοθετήσει έτσι όπως ήθελαν τον νόμο για το άσυλο, «θα τελειώσει η ανομία και δεν τα επιτρέπουμε». Ποιος σάς απαγόρευσε; Ποιος δεν σας επέτρεψε ενάμιση χρόνο να εφαρμόσετε τον νόμο που εσείς ψηφίσατε με αντίθετες όλες τις υπόλοιπες δυνάμεις του Κοινοβουλίου και της πανεπιστημιακής κοινότητας; [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Κινήματος Αλλαγής]] Γιατί δεν τους πετάξετε έξω από τα πανεπιστήμια; Γιατί δεν αδειάσατε ούτε καν τους δρόμους έξω από τα πανεπιστήμια; Αποτύχατε! Αυτή είναι η αλήθεια. Γιατί δεν αρκεί να παριστάνει κανένας τον «Ράμπο» για να έχει αποτελέσματα. Και έρχεστε σήμερα και ομολογείτε ότι αποτύχατε και τραβάτε ένα «χι» στον δικό σας νόμο, λες και στην ελληνική κοινωνία κανείς δεν θυμάται τίποτα, κανείς δεν ξέρει τίποτα, λες και ξεκινάτε σήμερα από το μηδέν να λύσετε τα προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου, την ώρα που είναι κλειστό. Σας τα λέγαμε και τότε και δεν ακούγατε. Και όχι απλώς δεν ακούσατε, αλλά προσπαθήσατε τότε με μαύρη προπαγάνδα να διαστρεβλώσετε και τη θέση μας. Τώρα, λοιπόν, επανέρχεστε και φαίνεται ότι ο κατήφορος φτάνει στον πάτο. Εμείς προειδοποιούμε ξανά ότι την ίδια τύχη θα έχει και αυτό το νομοθέτημα, γιατί κυριαρχεί η λογική της αστυνομοκρατίας. Δεν πρόκειται να αποδώσει αυτός ο συγκρουσιακός νόμος, που τους βρίσκει όλους αντίθετους μέσα στην πανεπιστημιακή κοινότητα, που δεν εξασφαλίζει ευρύτερη αποδοχή και συνεννόηση. Μα, κανένας δεν συμφωνεί. Δεν γίνονται έτσι οι μεταρρυθμίσεις! Ρωτήστε την παράταξη που έχει κάνει ιστορικές, πραγματικές, προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που άντεξαν στην πορεία όλων των χρόνων - γιατί; - , γιατί στηρίχθηκαν από την κοινωνία, γιατί τις αγκάλιασε, γιατί τις πίστεψε, γιατί εκεί έβλεπε προσδοκία και ελπίδα στα όνειρά του ο ελληνικός λαός. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Κινήματος Αλλαγής]] Αντί για συνεννόηση, λοιπόν, η Κυβέρνηση απαντά με επίθεση στις πρυτανικές αρχές, ένα ακόμα λάθος αυτή η γενίκευση. Ασφαλώς υπάρχουν πρυτάνεις που αποδέχθηκαν ή σιώπησαν μπροστά σε απαράδεκτα φαινόμενα και δεν αντέδρασαν όπως έπρεπε. Όμως, υπάρχουν και πολλοί άλλοι που είχαν το θάρρος να καλέσουν με ευθύνη τους τις δημόσιες αρχές, όταν αυτό έκριναν ότι ήταν αναγκαίο, για να προστατεύσουν την ακαδημαϊκή ελευθερία και το πανεπιστήμιο. Το Κίνημα Αλλαγής λέει καθαρά «ναι» στη φύλαξη, «όχι» στην αστυνομοκρατία, «ναι» στην αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου, «όχι» στα αστυνομικά τμήματα μέσα στο πανεπιστήμιο, «όχι» στους αστυνομικούς με κλομπ και χειροπέδες μέσα στις σχολές, «όχι» στις κάμερες και τα drones για παρακολούθηση. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Υπάρχει λύση; Βεβαίως, απαντάμε, ναι, υπάρχει και την παρουσιάσαμε. Είναι η πρόταση νόμου που κατέθεσε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κινήματος Αλλαγής, που λέει το αυτονόητο, αυτό που συμβαίνει στις περισσότερες σύγχρονες ευρωπαϊκές χώρες σήμερα. [[Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Κινήματος Αλλαγής]] Με την πρότασή μας καθιερώνεται η ακαδημαϊκή ταυτότητα ή η κάρτα του εργαζόμενου για την είσοδο και την κίνηση των φοιτητών, του διδακτικού προσωπικού, του διοικητικού προσωπικού στον χώρο του πανεπιστημίου. Ιδρύεται ειδική υπηρεσία φύλαξης με αυτοτελή οργανωτική δομή σε κάθε ΑΕΙ, που υπάγεται στον πρύτανη και συνεργάζεται με τις δημόσιες αρχές, όπως ακριβώς συμβαίνει - και δεν θα κουρασθώ να το επαναλαμβάνω - στα περισσότερα πανεπιστήμια του κόσμου, όπως αρμόζει σε μια δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα! Θέλετε να είμαστε κάτι άλλο; Θέλετε να μας κάνετε κάτι άλλο; Όχι, αρνούμαστε, θα μας βρείτε όλους απέναντι. Καθορίζονται οι αρμοδιότητές τους, όπως και η ευθύνη τους για την ειδοποίηση των αστυνομικών αρχών, σε περίπτωση έκνομων ενεργειών. Περιγράφονται όλες οι διαδικασίες αξιοκρατικής στελέχωσης και εκπαίδευσης των υπαλλήλων της υπηρεσίας φύλαξης, όπως και η δυνατότητα του πανεπιστημίου να συνάπτει δημόσιες συμβάσεις με φορείς του ιδιωτικού τομέα, οι οποίες, βεβαίως, εποπτεύονται και ελέγχονται από τις πρυτανικές αρχές. Και τέλος, ο κρατικός προϋπολογισμός με επιπλέον χρηματοδότηση καλύπτει το κόστος των δαπανών για τη φύλαξη των ΑΕΙ. Για εμάς αυτή είναι η λύση, η προοδευτική λύση. Γιατί δεν είναι προοδευτικό - επειδή ήρθε να μας κάνει και μαθήματα προηγουμένως ο Πρωθυπουργός - να μετατρέπεται ο πανεπιστημιακός χώρος σε χώρο ανομίας, ούτε, όμως, είναι προοδευτική η λογική της επιβολής καθεστώτος αστυνομοκρατίας και φόβου μέσα στα πανεπιστήμια. Επενδύετε σε ένα αστυνομικό κράτος. Δεν είναι η πρώτη φορά που το βλέπουμε αυτό. Έχετε φτιάξει ένα μοντέλο που εφαρμόζεται παντού. Και πού οδηγεί αυτό; Θέλετε να στρέψετε την αστυνομία, που εκδημοκράτισε το ΠΑΣΟΚ και συμφιλίωσε με την ελληνική κοινωνία, ξανά εναντίον των πολιτών. Είναι ολέθριο αυτό που κάνετε, εγκληματικό! Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, με σκοπιμότητα η Κυβέρνηση φρόντισε η δημόσια συζήτηση να επικεντρωθεί στη φύλαξη των πανεπιστημίων. Αναμφίβολα, είναι σοβαρό ζήτημα, αλλά όχι το μόνο. Διότι κανονικά σήμερα εδώ θα έπρεπε να συζητάμε ένα τολμηρό και καινοτόμο νομοσχέδιο, που θα έκανε πράξη τη μεγάλη αλλαγή που έχει ανάγκη η χώρα μας στην ανώτατη εκπαίδευση και συνολικά στον χώρο της εκπαίδευσης. Το Κίνημα Αλλαγής πιστεύει σε μια ουσιαστική αλλά ολοκληρωμένη παρέμβαση, μια πραγματική μεταρρύθμιση στην παιδεία. Τι θα κάνει, πού θα στοχεύει; Θα στοχεύει στο να αντιμετωπίσει το μαθησιακό χάσμα που υπάρχει, να χτυπήσει τις εκπαιδευτικές ανισότητες που υπάρχουν, που διευρύνθηκαν, να εξασφαλίζει πολλαπλές διαδρομές στα παιδιά. Αυτό είναι το κυρίαρχο, γιατί μέσα από όλα αυτά τελικά θα αναβαθμισθεί η δημόσια εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες. Εμείς, λοιπόν, επιδιώκουμε αυτή τη νέα αλλαγή. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων των μαθητών οφείλουν να μας προβληματίσουν και να επιταχύνουμε τις αλλαγές, αλλά όχι με τιμωρητική αντίληψη. Γι' αυτό λέμε όχι σε τιμωρητικές λογικές σε βάρος των μαθητών, που τους οδηγούν τελικά στην ιδιωτική εκπαίδευση - αν έχουν τη δυνατότητα - ή αλλιώς στο περιθώριο. Η Νέα Δημοκρατία είναι φανερό ότι δεν έχει ως προτεραιότητα την αναβάθμιση των δημόσιων πανεπιστημίων, γιατί δεν πιστεύει σε αυτά. Γι' αυτό περιορίζεται σε επικοινωνιακή διαχείριση των θεμάτων, στη βάση εισαγωγής, στους αιώνιους φοιτητές και στο ζήτημα της ανομίας. Τίποτα καινούργιο. Τι μας φέρνει σήμερα η Κυβέρνηση να συζητήσουμε με το νομοσχέδιο της; Αυτά που μας έλεγε το 2007. Πόσο πίσω πια θα γυρίσουμε; Όλα θα λυθούν από τη βάση εισαγωγής και το μέτρο για τους αιώνιους φοιτητές. Το κάρο μπροστά από το άλογο. Βλέπουν τα αρνητικά αποτελέσματα των εξετάσεων των μαθητών, όχι μόνο στις εισαγωγικές εξετάσεις, αλλά σε όλη τη διάρκεια, σε όλες τις βαθμίδες, τα οποία είναι απογοητευτικά. Και τι λένε; Δεν ασχολούνται με την κατάσταση και την ποιότητα, ιδιαίτερα του λυκείου και την υποκατάστασή του από τα φροντιστήρια. Εγώ ερωτώ: Τι θα αλλάξει αλήθεια, αν αφήσουμε τα λύκεια όπως είναι σήμερα και κόψουμε με μια μονοκονδυλιά χιλιάδες νέους; Να μην είναι είκοσι τέσσερις, είκοσι πέντε χιλιάδες που έχει υπολογίσει η ΟΛΜΕ, να είναι λιγότεροι; Πάντως θα είναι χιλιάδες οι νέοι, αν τους κόψουμε από την ανώτατη εκπαίδευση, όταν δεν υπάρχει εναλλακτική οδός μιας αναβαθμισμένης τεχνικής εκπαίδευσης. Πού θα τους στείλετε; Φτιάξτε πρώτα τις σωστές διαδρομές, αναβαθμίστε την τεχνική εκπαίδευση και μετά ελάτε να το δούμε συνολικά. Τώρα τους βάζετε έναν φράχτη και τους οδηγείτε κατευθείαν στην αγκαλιά των ιδιωτικών σχολών. Και από ό,τι καταλαβαίνουμε, αυτός τελικά είναι ο στόχος της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, αυτή είναι η κεντρική τους πολιτική επιλογή στον χώρο της παιδείας. Είναι, εν τέλει, σοβαρή εικόνα να έρχεται αυθαίρετα η Υπουργός και να καθορίζει με διάφορους δικούς της αλγόριθμους το πώς οι φοιτητές θα εισάγονται σε κάθε σχολή, αδιαφορώντας για την ουσία, που είναι τι μπορεί να προσφέρει και αν μπορεί να προσφέρει και σε πόσους φοιτητές μπορεί να προσφέρει η κάθε σχολή, έτσι ώστε να ανταποκρίνεται επάξια στον εκπαιδευτικό της ρόλο; Η απάντηση φυσικά από εμάς είναι ένα μεγάλο «όχι». Είναι προκλητικό να επιχειρείται να εφαρμοσθεί αυτό το μέτρο από τη φετινή χρονιά, χωρίς να σκέφτεται η Κυβέρνηση τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά μέσα στην πανδημία. Η φετινή Γ΄ λυκείου είναι σχεδόν εκτός σχολείου έναν χρόνο. Έχει χάσει τη μισή Β΄ λυκείου και κοντεύει να χάσει και παραπάνω από τη μισή Γ΄ λυκείου. Υπάρχουν, όμως, και αυτά που πρέπει να γίνουν. Προτεραιότητα για εμάς - το έχουμε πει πολλές φορές και θα το επαναλάβω - είναι η θέσπιση του εθνικού απολυτηρίου, όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη, που απεικονίζει την παρουσία του μαθητή στις τελευταίες τάξεις ενός αναβαθμισμένου λυκείου και μια εξέταση με βάση την Τράπεζα Θεμάτων. Δεύτερον, ένα ισχυρό πανεπιστήμιο, με νέο χωροταξικό σχεδιασμό των σχολών, με εξωστρέφεια, με σύνδεση με την παραγωγή, με την καινοτομία, με την έρευνα, επαρκή βεβαίως χρηματοδότηση, στη βάση σύγχρονου συστήματος αξιολόγησης. Και, τρίτον, αναβάθμιση της δημόσιας τεχνολογικής εκπαίδευσης - αυτό στο οποίο αναφέρθηκα πριν - , ώστε να υπάρχουν πραγματικά ευκαιρίες για τη νέα γενιά και να μην έχει ως μόνες διεξόδους την είσοδο σε μια οποιαδήποτε πανεπιστημιακή σχολή, που δεν θα είναι της επιλογής της ή στην ιδιωτική εκπαίδευση. Από εκεί και πέρα, τα ίδια τα πανεπιστήμια θα καθορίζουν τον αριθμό των εισακτέων που μπορούν να εκπαιδεύσουν σε κάθε σχολή και τις ελάχιστες προϋποθέσεις που θέτουν, με βάση το εθνικό απολυτήριο. Τέλος, πιστεύουμε στην αντιμετώπιση του θέματος των αιώνιων φοιτητών. Έχουμε φέρει εξάλλου σχετικές ρυθμίσεις. Ο νόμος του ΠΑΣΟΚ άρχισε να ξηλώνεται από τη Νέα Δημοκρατία και ολοκληρώθηκε το ξήλωμα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Θέλω, όμως, να αναφερθώ στην ανάγκη οι υπηρεσίες του πανεπιστημίου να ελέγχουν περιπτώσεις που σχετίζονται με σοβαρά θέματα υγείας, οικογενειακά προβλήματα ή οικονομικά προβλήματα, γιατί σε αυτούς ειδικά τους φοιτητές θα πρέπει να δίνεται δεύτερη ευκαιρία, για να μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, κλείνω λέγοντας ότι, όπως είναι φανερό, το Κίνημα Αλλαγής καταψηφίζει αυτό το νομοσχέδιο. Είμαστε συνολικά απέναντι στην αυταρχική αυτή λογική της Κυβέρνησης. Είμαστε απέναντι στην παραβίαση του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου. Δεν αναβαθμίζει αυτό το νομοσχέδιο τη δημόσια εκπαίδευση. Είμαστε ανοικτοί, όμως, στον διάλογο και πιστεύουμε ότι είναι ώρα να δημιουργηθεί ένα ευρύ κίνημα για τη νέα αλλαγή και στην εκπαίδευση, που μόνο η προοδευτική δημοκρατική παράταξη, το Κίνημα Αλλαγής, μπορεί να κάνει πράξη. Εμείς, σε συνεννόηση, συνεχή διάλογο και μαζί με τους ανθρώπους της εκπαίδευσης, μαζί με όσους αντιλαμβάνονται την ανάγκη των τομών που θα εξασφαλίσουν ίσες ευκαιρίες για τη νέα γενιά της πατρίδας μας, θα συνεχίσουμε με τις πρωτοβουλίες μας και τις προτάσεις μας, για να αναδείξουμε τι πρέπει να γίνει για να φύγει η χώρα μπροστά. Για το μέλλον μας, για να εξασφαλίσουμε στη νέα γενιά το μέλλον που της αξίζει! Σας ευχαριστώ.
Κύριε Πρόεδρε, μπορώ να έχω τον λόγο;
Κυρία Κεραμέως, έχει ζητήσει ο κ. Βαρουφάκης τον λόγο για πέντε λεπτά για τη δευτερολογία του. Οπότε ίσως είναι χρήσιμο να απαντήσετε, αν χρειασθεί, και στους δύο, καθώς είχε προηγηθεί από εσάς. Ορίστε, κύριε Βαρουφάκη, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Ευχαριστώ, κυρία Υπουργέ. Ο μόνος λόγος που ξαναπαίρνω τον λόγο μετά από χθες είναι ότι άκουσα τον Πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ένα ρητορικό σχήμα, το οποίο ήταν ενδιαφέρον. Είπε πως στις σχολές δεν μπαίνει η αστυνομία, μπαίνει η δημοκρατία. Προσπερνώ το ρητορικό σχήμα και θέλω να ρωτήσω τον κύριο Πρωθυπουργό και την κυρία Υπουργό κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο: Μπαίνει η αστυνομία στη σχολή. Τι κάνει με τα τραπεζάκια των φοιτητικών παρατάξεων - δεν θα αναφερθώ μόνο στη ΔΑΠ σήμερα - έξω από την αίθουσα διδασκαλίας, με το ghetto blaster στη διαπασών; Ο αστυνομικός τούς συλλαμβάνει; Τους απομακρύνει διά της βίας; Τι γίνεται σε μία διάλεξη, όπου προσκαλείται ένας καθηγητής, ένας ομιλητής, ένας πολιτικός και υπάρχουν φοιτητές οι οποίοι τον γιουχάρουν; Κάτι που γίνεται σε όλες τις χώρες του κόσμου, όπως ξέρετε. Οι αστυνομικοί συλλαμβάνουν αυτούς που γιουχάρουν; Ποιος τούς δίνει εντολή να συλλάβουν, να μετακινήσουν τα τραπεζάκια της ΔΑΠ ή της Πανσπουδαστικής ή οποιασδήποτε παράταξης; Πού τα πάνε όταν τα σπρώχνουν μακριά; Τι θέλω να πω με αυτό; Το είπα και χθες στην ομιλία μου, αλλά αξίζει να το επαναλάβω. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το ερώτημα δεν είναι αν θα πρέπει να υπάρξει φύλαξη, αν θα πρέπει να υπάρξει περιφρούρηση του ασύλου των ιδεών. Το λέμε εμείς στο ΜέΡΑ25 από την 7η Αυγούστου του 2019 εδώ μέσα. Λέμε ότι πρέπει να υπάρχει πανεπιστημιακή υπηρεσία προφύλαξης, διαφύλαξης, περιφρούρησης του ασύλου, πείτε το όπως θέλετε. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα υπάρχει ειδικευμένος φρουρός της πανεπιστημιακής κοινότητας. Το ερώτημα είναι ερώτημα κυριαρχίας. Ποιος τού δίνει εντολές; Σε ποιον απαντάει; Απαντάει στις πρυτανικές αρχές ή στον κ. Χρυσοχοΐδη; Εδώ είναι το ερώτημα. Είπε ο κύριος Πρωθυπουργός και κάτι άλλο που θέλω να σχολιάσω. Είπε ότι όσοι δεν θέλουν αλλαγές σε αυτό το πανεπιστημιακό σύστημα είναι συντηρητικοί. Συμφωνώ, κύριε Πρωθυπουργέ. Έχω δώσει - μιλώντας και λίγο προσωπικά, αν μου επιτρέπετε - μεγάλους αγώνες για αλλαγές στο πανεπιστήμιο, όπως και άλλοι συνάδελφοί μου ανεξαρτήτως κομμάτων. Ήταν διακομματική η προσπάθεια να βελτιώσουμε τα πράγματα και πέφταμε πάνω σε τοίχους διαπλοκής και βίας από πολλούς κομματικούς χώρους. Πάμε για ύπνο το βράδυ ονειρευόμενοι αλλαγές στα πανεπιστήμια, κύριε Πρωθυπουργέ. Το θέμα δεν είναι αν θα κάνουμε αλλαγές. Το θέμα είναι ποιες αλλαγές θα κάνουμε, γιατί όλες οι αλλαγές δεν είναι ίδιες. Υπάρχουν αλλαγές που οδηγούν στην καταστροφή. Και ο Μουσολίνι έκανε αλλαγές, αλλά δεν έφερνε τη δημοκρατία. Τον φασισμό έφερνε. Πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί. Υπάρχουν αξίες στο πανεπιστήμιο αυτή τη στιγμή τις οποίες πρέπει να προστατεύσουμε. Υπάρχει κίνδυνος οι αλλαγές σαν αυτές που κάνετε, κυρία Κεραμέως, να καταστρέψουν αξίες, χωρίς να καταστρέψουν τις κακοπάθειες που θέλουμε. Χαίρομαι που το Κίνημα Αλλαγής την πρόταση που είχαμε κάνει την 7η Αυγούστου 2019 εδώ μέσα, την κάνατε πρόταση νόμου. Είμαστε μαζί σας και εσείς μαζί μας. Ελπίζω και ο ΣΥΡΙΖΑ να συμφωνήσει σε αυτό. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι αυτό. Και μιας και μιλάω για αλλαγές, ποιος θα κάνει τις αλλαγές, όχι μόνο στο θέμα της βίας; Για τους αιώνιους φοιτητές, για παράδειγμα, θα αποφασίζει το Υπουργείο; Είναι δυνατόν αυτό; Ποια είστε εσείς, κυρία Κεραμέως, που θα αποφασίσετε τι θα γίνει με έναν άνθρωπο ο οποίος δουλεύει δεκαπέντε ώρες την ημέρα και περνάει ένα μάθημα από εδώ και ένα μάθημα από εκεί, αν θα πρέπει να τον πετάξουμε έξω ή όχι; Βάζετε «κόφτη» από το Υπουργείο σας; Είστε βαθιά νυχτωμένη, αν νομίζετε ότι αυτό είναι πανεπιστημιακή διαδικασία. Οι πρυτανικές αρχές και τα πανεπιστήμια πρέπει να τα αποφασίσουν αυτά. Εμείς βρίσκουμε λύσεις. Πρότεινα χθες τους κύκλους σπουδών. Ναι, είναι απαράδεκτο να περνάει κάποιος Μικροοικονομική Θεωρία στον τρίτο χρόνο και να μην έχει περάσει του πρώτου χρόνου. Ενίσχυση με υποτροφίες των φοιτητών. Αυτά που τα έχουν ως δεδομένα οι φοιτητές στο εξωτερικό και γι' αυτό τελειώνουν στον χρόνο τους. Εσείς έρχεστε με τον «κόφτη». Λογοκλοπή. Αν πάτε σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο σοβαρό του εξωτερικού, το πρώτο πράγμα που μαθαίνει, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, ο μαθητής, ο φοιτητής είναι ο κανόνας νούμερο ένα: Θα σου κόψουμε τα χέρια και τον λαιμό αν τολμήσεις να κάνεις λογοκλοπή. Εδώ κάνουν λογοκλοπή όλοι και οι φοιτητές και οι καθηγητές και δεν υπάρχει καμμία απολύτως νομοθετική ρύθμιση εναντίον της λογοκλοπής. Και γνωστοί συγγραφείς κλέβουν ολόκληρα κομμάτια και τα δημοσιεύουν ως δικά τους μυθιστορήματα. Εμείς καταθέσαμε τροπολογία χθες. Δεχτείτε τη, αν θέλετε αλλαγές, αν θέλετε να μην είστε συντηρητικοί και απλά αυταρχικοί. Λέτε για τις βάσεις. Είδατε τι σας είπα χθες. Θέλετε να σας πάρουμε στα σοβαρά; Ανεβάστε τη βάση, αλλά να το επιβάλλετε και στα ιδιωτικά κολλέγια. Αλλιώς είστε κράχτες των ιδιωτικών κολλεγιαρχών. Αυτό είστε. Δεν θα το κάνετε. Δεν απαντήσατε καν, κυρία Κεραμέως. Υπάρχει μία συγκεκριμένη πρόταση, πολύ σημαντική. Βάση σε όλους και στα ιδιωτικά κολλέγια. Γιατί δεν απαντάτε; Τέλος, έρχομαι πάλι στη βία και θα σας απευθύνω τον λόγο, κυρία Κεραμέως. Χθες είπα ότι δεν αξίζετε να είστε Υπουργός Παιδείας. Το επιβεβαιώσατε. Τολμήσατε να αμφισβητήσετε αυτό που σας είπα για το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με μία φωτογραφία που μου δείξατε και αστυνομικούς απ' έξω. Λοιπόν, θα καταθέσω στα Πρακτικά, κι έτσι θα κλείσω την ομιλία μου σήμερα, επιστολή από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Σας διαβάζω τη δική μου μετάφραση. Η ημερομηνία είναι η 26η Ιανουαρίου 2021. Η επιστολή λέει: «Σημειώνουμε ότι το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δεν έχει πανεπιστημιακή αστυνομική δύναμη και πως την ασφάλεια στους χώρους του πανεπιστημίου προσφέρουν οι υπάλληλοι του ίδιου του πανεπιστημίου.». Μάλιστα, από κάτω, χαρακτηρίζουν τη δική σας πολιτική, την πολιτική στα ελληνικά πανεπιστήμια που θέλει να εισάγει πανεπιστημιακή αστυνομία η ελληνική Κυβέρνηση, ως ανησυχητική και ασύμβατη με τις καλές πρακτικές. Παρακαλώ κάποιον από τους συναδέλφους από τη Γραμματεία να παραλάβει την επιστολή. [[Στο σημείο αυτό ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25 κ. Γιάνης Βαρουφάκης καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Γιατί τα κάνετε αυτά; Εγώ δεν μπορώ να φαντασθώ ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν γνωρίζει ότι αυτά που είπε σήμερα ήταν ψέματα και ότι δεν υπάρχει αμερικανικό πανεπιστήμιο με πανεπιστημιακή αστυνομία. Υπάρχει υπηρεσία του πανεπιστημίου για την ασφάλεια, όπου βεβαίως στο Τέξας είναι οπλισμένη, γιατί και ο μπακάλης είναι οπλισμένος. Όμως, δεν είναι μια μονάδα της αστυνομικής δύναμης της πολιτείας. Ελέγχεται, πληρώνεται, προσλαμβάνεται και απολύεται από τις πρυτανικές αρχές. Μία εξήγηση να δώσω. Είναι μια αναφορά που βγήκε από τα «WIKILEAKS» και θα την καταθέσω και αυτή για τα Πρακτικά της Βουλής και θα κλείσω εδώ. Πρόκειται για μία αναφορά της Αμερικανικής Πρεσβείας προς το State Department, στην οποία ξεκάθαρα - και το έχω σημειώσει εδώ για να το διαβάσετε - αναφέρει την ανάγκη εισόδου της Ελληνικής Αστυνομίας στα πανεπιστήμια. Είναι από τα «WIKILEAKS». Παρακαλώ να παραλάβετε και αυτό. [[Στο σημείο αυτό ο Γραμματέας του ΜέΡΑ25 κ. Γιάνης Βαρουφάκης καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Σας ευχαριστώ.
Τον λόγο έχει η κυρία Υπουργός για να απαντήσει. Κυρία Υπουργέ, σας βάζω πέντε λεπτά.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Θα ήθελα να αναφερθώ εν συντομία σε ορισμένα σημεία στα οποία αναφέρθηκε η κυρία Πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής και επίσης σε κάποια που αναφέρθηκε ο κ. Βαρουφάκης του ΜέΡΑ25. Έρχομαι στο Κίνημα Αλλαγής. Κατ' αρχάς, θα ήθελα να χαιρετίσω και δημοσίως το γεγονός ότι το Κίνημα Αλλαγής κάνει προτάσεις. Το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό. Θεωρώ ότι προάγει τον διάλογο και συνεπώς θεωρούμε ότι σαφώς είναι εποικοδομητική αυτή η στάση. Έρχομαι στην πρόταση νόμου αυτή καθαυτή που κατέθεσε το Κίνημα Αλλαγής. Τι λέει αυτή η πρόταση νόμου; Βασικά αυτό που ισχύει σαράντα χρόνια. Δηλαδή λέει: Φύλακες στα πανεπιστήμια με εντολή του πρύτανη. Βεβαίως, αλλά αυτό έχει αποτύχει. Πόσο θα περιμένουμε ακόμη για να αναγνωρίσουμε αυτό το οποίο γίνεται τόσα χρόνια στα πανεπιστήμιά μας; Έχει αποτύχει. Άρα τι μας λέει το Κίνημα Αλλαγής; Το σύστημα που ισχύει μέχρι σήμερα, που δηλαδή οι φύλακες ειδοποιούν τις πρυτανικές αρχές και αυτές επιλέγουν αν θα ειδοποιήσουν τις αρχές αλλά με προσλήψεις, με κόστος για τον φορολογούμενο, με κόστος χωρίς αρμοδιότητες. Νομίζω, λοιπόν, ότι έχουμε απαντήσει εκτενώς στο ότι η λύση που προτείνουμε είναι για τον πολύ συγκεκριμένο λόγο ότι όλες οι άλλες έχουν αποτύχει. Και είναι μια λύση που δεν είναι οριζόντια. Το διευκρινίζω κι εδώ. Είναι για όπου και για όσο υπάρχουν συστημικές εστίες παραβατικότητας. Αναφέρθηκε η κ. Γεννηματά στον νόμο του ασύλου. Κατ' αρχάς, θέλω να υπογραμμίσω εδώ το εξής: Όλοι ξαφνικά φαίνεται να συμφωνούν με αυτή τη διάταξη. Όλοι λένε «Μα γιατί δεν βασίζεστε σε αυτή, βάσει της οποίας μπορεί να μπει η αστυνομία;». Το λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Μα όλοι καταψηφίσατε. Όλοι! Όλοι καταψηφίσατε. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισε. Το ΜέΡΑ25 καταψήφισε. Το Κίνημα Αλλαγής καταψήφισε. Όλοι! Όμως τώρα θεωρείτε δεδομένο ότι μπορεί να μπαίνει η αστυνομία στους χώρους των δημοσίων πανεπιστημίων, προκειμένου ακριβώς να αντιμετωπίζει τέτοιες αξιόποινες πράξεις. Δεν ψηφίσατε, όμως, τότε. [[Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει η Η΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. ΣΟΦΙΑ ΣΑΚΟΡΑΦΑ]] Ρώτησε η κ. Γεννηματά γιατί τώρα αυτή η ρύθμιση. Λοιπόν, είναι τρεις οι λόγοι που έχουν επιβάλει τη συγκεκριμένη ρύθμιση. Κατ' αρχάς, ο νόμος του ασύλου, ναι, έφερε αποτελέσματα, αλλά όχι παντού. Υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες για την εφαρμογή προφανώς σε ορισμένα πανεπιστήμια της χώρας. Προτείνουμε, λοιπόν, αυτή τη ρύθμιση για τρεις βασικούς λόγους: Πρώτον, για να λαμβάνει ειδική εκπαίδευση αυτό το σώμα, προσαρμοσμένη στις ιδιαιτερότητες του χώρου. Δεύτερον, για να μπορεί να δρα αποτρεπτικά σχετικά με αυτά τα φαινόμενα βίας και ανομίας. Και, τρίτον, για να είναι ακόμα πιο άμεση η επικοινωνία με τα όργανα της αστυνομίας σε περίπτωση που ακριβώς υπάρχει ανάγκη. Δεύτερο σημείο για την κ. Γεννηματά. Είπε επί λέξει: «Δεν υπάρχει εναλλακτική οδός μιας αναβαθμισμένης επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης.». Γιατί, κυρία Γεννηματά, τέτοια απαξίωση στη δημόσια εκπαίδευση; Γιατί; Έχει περάσει νόμος από τη Βουλή των Ελλήνων. Έχει ψηφισθεί. Απλώς το Κίνημα Αλλαγής τον καταψήφισε. Είναι ένας νόμος που αναβαθμίζει όλες τις δομές της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης και που τις φέρνει πιο κοντά στις πραγματικές ανάγκες της αγοράς εργασίας. Υπάρχει εναλλακτική οδός, αλλά το Κίνημα Αλλαγής επέλεξε να την καταψηφίσει. Τελευταίο σημείο για την κ. Γεννηματά. Είπε: «Ένα ευρύ κίνημα για την αλλαγή.». Συμφωνούμε. Κυρία Πρόεδρε, δεν ξέρω αν το ξέρετε ότι απευθύναμε πρόσκληση στο κόμμα σας να έρθει να συζητήσει για την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, προτού δημοσιοποιηθεί το σχέδιο νόμου, και αρνηθήκατε την πρόσκληση. Δεν ήρθατε καν στον διάλογο. Άρα, με όλο τον σεβασμό, νομίζω ότι είναι προσχηματική η επίκληση σε ένα ευρύ κίνημα για αλλαγή. Έρχομαι στο ΜέΡΑ25 και στον κ. Βαρουφάκη. Κύριε Βαρουφάκη, είπατε ότι είμαι βαθιά νυχτωμένη, αν νομίζουμε ότι θα επιβάλλουμε κανόνες στα πανεπιστήμια. Δεν είναι θέμα τι νομίζουμε, κύριε Βαρουφάκη. Έχουμε ένα Σύνταγμα στη χώρα. Το Σύνταγμα τι προβλέπει; Προβλέπει πανεπιστήμια με αυτοδιοίκητο, αλλά όχι αυτόνομα. Αυτό έχει επιλέξει o συντακτικός νομοθέτης. Δεν σας αρέσει; Αυτό έχουμε. Να το αλλάξουμε, αν δεν σας αρέσει, να το συζητήσουμε, αλλά υπάρχει μια συγκεκριμένη πρόβλεψη στο Σύνταγμα της χώρας, στον υπέρτατο νομοθετικό κανόνα της χώρας, σχετικά με την αντίληψη για τα πανεπιστήμια. Τα πανεπιστήμιά μας είναι αυτοδιοικούμενα, αλλά δεν είναι αυτόνομα. Απόδειξη: Πώς εκλέγονται τα μέλη ΔΕΠ στα πανεπιστήμια; Με βάση τους νόμους της πολιτείας. Τους εφαρμόζουν τα πανεπιστήμια. Εφαρμόζουν, κάνουν τα εκλεκτορικά τους, υπάρχει μια διαδικασία, βεβαίως. Αλλά οι νόμοι, οι κανόνες θεσπίζονται από την πολιτεία. Αυτό θα πει αυτοδιοικούμενο αλλά όχι αυτόνομο. Αν ήταν αυτόνομα τα πανεπιστήμια, θα θέσπιζαν τα ίδια τους κανόνες. Λογοκλοπή. Συμφωνούμε απολύτως και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο - νομίζω ότι σας απάντησε ο κύριος Υφυπουργός - για πρώτη φορά γίνεται η προσπάθεια και μέσα στο νομοσχέδιο προβλέπεται ρητά το «πράξεις λογοκλοπής ακριβώς να έχουν συγκεκριμένες συνέπειες». Τρίτον, λέτε να βάλουμε βάση στα κολλέγια. Κύριε Βαρουφάκη, λέτε «όχι» στη βάση στα ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά «ναι» στα ξένα. Γιατί τα κολλέγια τι είναι; Είναι παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων. Άρα να έρθει η Κυβέρνηση και να βάλει βάση εισαγωγής στα πανεπιστήμια της Αγγλίας. Αυτό είναι. Είναι ξένα πανεπιστήμια. Πώς ακριβώς προτείνετε να βάλουμε βάση εισαγωγής σε ξένα πανεπιστήμια; Να πω και κάτι τελευταίο. Εγώ, κύριε Βαρουφάκη, δεν πήρα τον λόγο χθες. Άρα αυτό που είπατε ότι σας διέψευσα, δεν ισχύει προφανώς. Εγώ έδειξα μια φωτογραφία, όταν είχε γίνει κατάληψη στην Οξφόρδη και μπήκε κανονική αστυνομία για να σπάσει την κατάληψη. Αυτή τη φωτογραφία έδειξα. Άρα υπάρχει η πρόβλεψη του να μπορεί να παρεμβαίνει η αστυνομία όταν υπάρχουν τέτοιες πράξεις. Αυτό το οποίο ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2019 και το κόμμα σας καταψήφισε. Αυτό που συμβαίνει, δηλαδή, στην Οξφόρδη και καταψήφισε το κόμμα σας. Ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ σας ευχαριστώ, κυρία Υπουργέ. Έχει ζητήσει τον λόγο ο κ. Βαρουφάκης και αμέσως μετά ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του Κινήματος Αλλαγής. Ορίστε, κύριε Βαρουφάκη, έχετε τον λόγο.
Λιγότερο από ένα λεπτό θα χρειασθώ, κυρία Πρόεδρε, γιατί δεν αξίζει παραπάνω. Κυρία Υπουργέ, σοβαρολογείτε; Τα παλιοκολλέγια εδώ απ' έξω παίρνουν φοιτητές μας, επειδή έχουν κάποιο affiliation με κάποιο αγγλικό πανεπιστήμιο με GCE και με τους βαθμούς που παίρνουν στο κανονικό πανεπιστήμιο στο Έξετερ και στο Γιορκ; Για πηγαίνετε να κοιτάξετε. Εμείς μιλάμε για πολύ χαμηλά επίπεδα εισαγωγικών προϋποθέσεων, να πάρουν τον βαθμό, το «δεκαράκι», για να μπούνε στο κολλέγιο. Αν ήταν αυτό που λέτε, γιατί θα είχατε καμμία αντίρρηση; Δεν θα είχατε. Απλά δεν ξέρετε τι λέτε. Είναι απίστευτο αυτό. Όσον αφορά την Οξφόρδη: Δεν μου λέτε, πόσες φορές θα σας το πω; Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου, τελικά έχω αρχίσει να πείθομαι ότι πραγματικά δεν καταλαβαίνετε. Δεν έχουμε πει εκατό φορές σε αυτή την Αίθουσα: πανεπιστημιακή υπηρεσία περιφρούρησης του ασύλου του πανεπιστημίου, η οποία εκείνη αποφασίζει πότε φωνάζει την αστυνομία, ό,τι συμβαίνει και στην Οξφόρδη; Όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν ότι έγινε μια δολοφονία, φωνάζουν την αστυνομία. Όταν νιώσουν ότι υπάρχει πραγματικά λόγος να μπει η αστυνομία, η πανεπιστημιακή υπηρεσία καλεί την αστυνομία, όχι ο καθένας το «100» ή ο κ. Χρυσοχοΐδης. Δεν το καταλαβαίνετε. Τι να σας κάνω; Δεν αξίζετε να είστε στο Υπουργείο Παιδείας. Έπρεπε να έχετε φύγει σήμερα. Παραπλανήσατε τη Βουλή. Είπατε ότι υπάρχει πανεπιστημιακή αστυνομία στην Οξφόρδη. Σας έδωσα ντοκουμέντο ότι δεν υπάρχει. Παραπλανήσατε εσκεμμένα τη Βουλή. Αυτή είναι η αίσθηση που έχετε για τη δημοκρατία και για τον κοινοβουλευτισμό. Πρέπει να φύγετε όσο γίνεται πιο γρήγορα, κακήν κακώς!
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Τον λόγο έχει ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του Κινήματος Αλλαγής κ. Σκανδαλίδης.
Κυρία Υπουργέ, έχω την εντύπωση ότι, ενώ δεν αγνοείτε την εξέλιξη των πραγμάτων - φαντάζομαι δεν την αγνοείτε - , αντιμετωπίζετε την ιστορία επιλεκτικά και αποσπασματικά και δίνετε και λάθος μηνύματα. Τα πράγματα δεν έμειναν στάσιμα από τη δεκαετία του '90. Το 2011 ο συγκεκριμένος νόμος έδωσε για πρώτη φορά το έναυσμα αντιμετώπισης του θέματος του ασύλου στο πανεπιστήμιο και το ψήφισε και η Νέα Δημοκρατία, η Βουλή με μεγάλη πλειοψηφία. Ήταν στη σωστή κατεύθυνση. Όταν το πρόβλημα συνεχιζόταν, φέρατε εσείς έναν νόμο πέρυσι. Εμείς δεν καταψηφίσαμε γενικά τον νόμο σας. Εμείς σας είπαμε ότι όπως είναι ο νόμος σας δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα και αντίθετα φέρνει τον αυταρχισμό χωρίς αποτέλεσμα μέσα στα πανεπιστήμια. Και σας προτείναμε κάτι διαφορετικό, το οποίο δεν δεχθήκατε. Αποδεικνύεται ότι ο νόμος σας δεν δίνει καμμία λύση στο πρόβλημα και εμφανίζεστε σήμερα με ακόμα πιο αυταρχικό νόμο να κάνετε αστυνομία στα πανεπιστήμια, που δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο και που δεν είναι σε καμμία λογική ιδρύματος που διαπραγματεύεται τη γνώση, την έρευνα, την ελευθερία της σκέψης, τον πλουραλισμό των ιδεών. Είστε τόσο εκσυγχρονιστές και πρωτότυποι, που θέλετε να βάλετε την αστυνομία στα πανεπιστήμια; Είπατε για την πρόταση τη δικιά μας ότι δεν δίνει λύση. Δίνει θαυμάσια λύση. Να σας πω με τι προϋποθέσεις, όμως. Η λύση που δίνει η πρόταση η δικιά μας είναι ακριβώς να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα σήμερα και παράλληλα να γίνει μια μεγάλη μεταρρυθμιστική προσπάθεια, ώστε να μπορεί να συνδέεται πια η πραγματική επίδοση του μαθητή, στη διάρκεια και όχι σε μια στιγμή, με την είσοδό του στο πανεπιστήμιο, για να αναβαθμισθούν οι σπουδές. Έχουμε τελείως διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει μεταρρύθμιση. Εσείς τη μεταρρύθμιση τη θεωρείτε στα πρόσωπα. Δεν μπορούν οι πρυτανείες να κάνουν τη δουλειά τους, που τους λέει ο νόμος να την κάνουν, και λέτε ότι καταργείτε τη συμμετοχή του πρύτανη σε αυτή τη διαδικασία και δίνετε τον έλεγχο στον Υπουργό Δημόσιας Τάξης. Να παρέμβει ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης στο πανεπιστήμιο, για να υποκαταστήσει την αδυναμία του πρύτανη. Αυτό είναι αντιμεταρρύθμιση. Είναι κατάργηση του θεσμού. Μεταρρύθμιση είναι να φέρετε τον θεσμό σε θέση να τα κάνει αυτά. Εμείς, λοιπόν, λέμε ότι, πέρα από τη γενική συζήτηση που πρέπει να γίνει για τη σχέση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με την είσοδο στα πανεπιστήμια, πρέπει για να λειτουργήσει το πανεπιστήμιο σήμερα να αναλάβουν και οι πρυτανείες την αρμοδιότητα που έχουν, με ποινική και αστική ευθύνη. Αυτό σημαίνει, δηλαδή, να υποχρεώσετε την πρυτανεία να κάνει τη δουλειά της. Τι εκλέγεται, δηλαδή; Μαζεύει ψήφους και παρακαλούν τα κόμματα να τους βοηθήσουν να βγουν πρυτάνεις. Είναι άλλη η μεταρρύθμιση που προτείνουμε εμείς, δηλαδή να προχωρήσουμε πιο πέρα αυτό που δεν έγινε και να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και του δίνουμε τη δυνατότητα του πρύτανη μέσα από τη διαδικασία αυτής της υπηρεσίας φύλαξης της περιουσίας να ασκήσει το δικαίωμά του, έχει η αστυνομία το δικαίωμα να παρεμβαίνει σε έκνομες πράξεις. Τι άλλο χρειάζεται; Αν χρειάζεται κάτι, είναι να λύσετε και το πρόβλημα ο πρύτανης να αναγκασθεί να κάνει τη δουλειά του, γι' αυτό εκλέγεται. Εσείς, όμως, πάτε ανάποδα. Θέλετε να τιμωρήσετε τα πρόσωπα και θα βάλετε τον Χρυσοχοΐδη να αποφασίσει για το πανεπιστήμιο. Είναι θεμελιώδης η διαφορά ανάμεσα σε μια προοδευτική μεταρρύθμιση που πάει τον θεσμό πιο πέρα και σε μια απορρύθμιση και αντιμεταρρύθμιση που είναι «πονάει δόντι, κόβω κεφάλι».
Ευχαριστώ πολύ, κύριε συνάδελφε. Θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη από την κ. Βιλιάλη, γιατί θα δώσω τον λόγο στον κ. Κατρίνη, επειδή πρέπει να πάει στη Διάσκεψη των Προέδρων, και αμέσως μετά θα πάρει τον λόγο. Ορίστε, κύριε Κατρίνη, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αν κάποιος άκουγε σήμερα τη συζήτηση στη Βουλή χωρίς να γνωρίζει το θέμα θα πίστευε ότι το νομοσχέδιο αφορά την αναμόρφωση σωφρονιστικών ιδρυμάτων ή διάλυση εγκληματικών οργανώσεων και όχι ότι μιλάμε για τα ιδρύματα που θα γαλουχήσουν τους αυριανούς επιστήμονες, τους δασκάλους των παιδιών μας, τα στελέχη των εταιρειών ή και τους μελλοντικούς πολιτικούς. Γιατί η αίσθηση που κυριαρχεί είναι ότι η μια πλευρά παρουσιάζει τα πανεπιστήμια ως άντρο εγκληματιών και η άλλη ως επαναστατικούς πυρήνες. Η ίδια η συζήτηση είναι προσβολή για τις χιλιάδες φοιτητές και τους πτυχιούχους των ελληνικών πανεπιστημίων, είναι προσβολή για τους μαθητές που διαβάζουν νυχθημερόν, ώστε να πετύχουν την εισαγωγή τους σε κάποιο ίδρυμα, είναι προσβολή για την ίδια τη χώρα. Γνωρίζουμε, βέβαια, ότι ο διακαής πόθος της Κυβέρνησης είναι να υποβαθμισθούν σε τέτοιον βαθμό τα δημόσια πανεπιστήμια, που η μόνη λύση να φαντάζει η υπερανάπτυξη της ιδιωτικής εκπαίδευσης για την ελίτ των αρίστων. Σ' αυτό το κλίμα, στις 8 Αυγούστου 2019, ακριβώς έναν μήνα μετά τις εθνικές εκλογές, η ελληνική κοινωνία, κουρασμένη από τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ακούει τον Πρωθυπουργό να ανακοινώνει σ' αυτή εδώ την Αίθουσα ότι επιτέλους τελειώνουμε με το άσυλο της ανομίας, καταχειροκροτούμενος από τους Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας στο πανηγυρικό μετεκλογικό κλίμα. Μάλιστα, Βουλευτές και Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας σπεύδουν να θριαμβολογήσουν για την απομάκρυνση των αλλοδαπών μικροπωλητών έξω από την ΑΣΟΕΕ ως απόδειξη της άμεσης εφαρμογής του νομοσχεδίου. Σήμερα, δεκαοκτώ μήνες μετά, η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί την Υπουργό Παιδείας να δηλώνει με τον ίδιο περίπου στόμφο με αυτόν του Αυγούστου του 2019 ότι ήρθε η ώρα να απελευθερωθούν τα πανεπιστήμια από την ανομία. Κι αναρωτιέμαι: Τι έγινε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, αφού η κοινωνία χρειάζεται να ξανακούσει τα ίδια συνθήματα, από τους ίδιους Υπουργούς, της ίδιας Κυβέρνησης; Τι έγινε αλήθεια αυτούς τους δεκαοκτώ μήνες; Έχετε κάνει αυτοκριτική, κύριοι της Κυβέρνησης, γιατί δεν λειτούργησε ο νόμος τον οποίο εσείς φέρατε και ψηφίσατε; Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτούς τους δεκαοκτώ μήνες είδαμε δεκάδες περιστατικά βίας στα ελληνικά πανεπιστήμια, περιστατικά παρόμοια με αυτά που προσβάλλουν τα ελληνικά πανεπιστήμια και τη χώρα εδώ και δεκαετίες και δικαιολογούνται ή και συγκαλύπτονται από πανεπιστημιακές αρχές και πολιτικά κόμματα. Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη χαρακτηρίζει την ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας ως «ύστατη καταφυγή και όχι ιδεολογική επιλογή», εκφράζοντας τη βούληση της Κυβέρνησης να εκριζώσει τις παραβατικές συμπεριφορές, αφού μόνο η αστυνομία μπορεί. Μπορεί, όμως, να μας πείσει ο κ. Χρυσοχοΐδης γι' αυτά που λέει; Τι έκανε ο κ. Χρυσοχοΐδης δεκαοκτώ μήνες για να αποτρέψει παρόμοια περιστατικά; Φοβάμαι ότι δεν έκανε τίποτα όταν έπρεπε. Εντυπωσιακές ενέργειες κατόπιν εορτής. Δυσκολεύομαι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να βρω στα επτά συνολικά χρόνια θητείας του κ. Χρυσοχοΐδη στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης έστω και μία επέμβαση της αστυνομίας σε περιστατικά βίας σε πανεπιστήμια, με βάση την εκάστοτε ισχύουσα νομοθεσία, εκτός από το 2002 στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, όπου η αστυνομία επενέβη όχι για να εκριζώσει παραβατικές συμπεριφορές, όπως λέει ο Υπουργός σήμερα, αλλά για να εκριζώσει μία χασισοφυτεία που εντοπίστηκε σε δασώδη έκταση του πανεπιστημίου, αφού εντοπίστηκε τυχαία από ελικόπτερο της Ελληνικής Αστυνομίας. Θυμάμαι, αντίθετα, τη δυναμική επέμβαση της αστυνομίας επί θητείας του αειμνήστου πλέον Σήφη Βαλυράκη το 1995 για να μην καεί το Πολυτεχνείο, την απόφαση του Πρύτανη Σταθόπουλου το 1985 με την κατάληψη του Χημείου, με τον Κυριάκο Γεωργόπουλο να είναι ο τελευταίος εκπρόσωπος των φοιτητών στο πρυτανικό συμβούλιο του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1985 ως και σήμερα που μιλάμε. Αυτά για το φοιτητικό κίνημα, που και ο ομιλών έχει υπηρετήσει. Εμείς, λοιπόν, από το 2019 είχαμε διαφωνήσει με την προληπτική παρουσία της αστυνομίας στα πανεπιστήμια ως αναποτελεσματική, όπως και αποδείχθηκε περίτρανα και επιμένουμε και σήμερα, σεβόμενοι το αυτοδιοίκητο και προτείνοντας τη σύσταση ειδικού σώματος εξειδικευμένων φυλάκων, το οποίο θα διασφαλίσει την ασφαλή λειτουργία του πανεπιστημίου με τις διοικήσεις και τους πρυτάνεις να είναι θωρακισμένοι αλλά και υπόλογοι, πλέον, για την αποτροπή περιστατικών βίας και βανδαλισμών στα ελληνικά πανεπιστήμια. Μακριά από επιλογές που ρίχνουν λάδι στη φωτιά, χωρίς να φέρνουν αποτελέσματα, επιλογές που εξυπηρετούν τη στρατηγική της πόλωσης με τον ΣΥΡΙΖΑ και μόνο. Και πολύ φοβάμαι ότι οι εικόνες που είδαμε χθες και σήμερα, με πρωτοφανή περιστατικά βίας στα συλλαλητήρια, είναι εικόνες από το μέλλον που θα δούμε στα ελληνικά πανεπιστήμια, γιατί κάποιοι θα πρέπει να δικαιολογούν την ύπαρξή τους και την επαγγελματική τους ανέλιξη. Την ίδια στιγμή που χιλιάδες επαγγελματίες καταστρέφονται λόγω περιοριστικών μέτρων και κλειστής αγοράς, πραγματοποιούνται συλλαλητήρια όσων αντιδρούν στο νόμο, κάτι που η Κυβέρνηση και γνώριζε και, απ' ό,τι φαίνεται, επεδίωκε να προκαλέσει. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο που συζητούμε σήμερα δεν μεταρρυθμίζει στην πραγματικότητα τίποτα. Απλά κλείνει το μάτι στη συντηρητική πελατεία της Κυβέρνησης, ενεργοποιώντας τα αντανακλαστικά της. Με το παρόν νομοσχέδιο η Κυβέρνηση προσπαθεί να κλείσει πανεπιστημιακά τμήματα διά της πλαγίας οδού, με τη θεσμοθέτηση και άμεση εφαρμογή της ελάχιστης βάσης εισαγωγής και όχι διά της ουσιαστικής αξιολόγησης των τμημάτων στο πλαίσιο ενός εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού των εκπαιδευτικών δομών. Είναι κάτι που νιώθουμε πολύ έντονα κι εμείς στην Ηλεία, αφού ακόμα και το μοναδικό στο είδος του Τμήμα Μουσειολογίας στον Πύργο αντιμετωπίζεται με πρωτοφανή αδιαφορία από το Υπουργείο Παιδείας, σε συνέχεια της αδιαφορίας της προηγούμενης πρυτανικής αρχής. Εμείς στο Κίνημα Αλλαγής επιμένουμε και θα επιμένουμε στο εθνικό απολυτήριο με Τράπεζα Θεμάτων, μια επιλογή που σηματοδοτεί το τέλος ενός στρεβλού συστήματος, που αντιλαμβάνεται το λύκειο μόνο ως προπαρασκευαστική διαδικασία εισαγωγής στα πανεπιστήμια, τροφοδοτώντας ένα ασύμμετρο κύκλωμα παραπαιδείας. Εσείς μειώνετε την κοινωνική κινητικότητα, χωρίς καμμία σύνδεση με επαγγελματική εκπαίδευση, χωρίς να έχετε λύσει το θέμα των επαγγελματικών δικαιωμάτων στις ποικίλες βαθμίδες της εκπαίδευσης και παροτρύνετε τους μαθητές να ακολουθήσουν δρόμους αβέβαιους για το μέλλον τους. Εμείς θέλουμε πανεπιστημιακά πτυχία που παρέχουν επιστημονικά εφόδια και ουσιαστικά προσόντα, που ανταποκρίνονται στα νέα δεδομένα της οικονομίας και της εργασίας. Εξάλλου, η πραγματική καινοτομία, όπως λένε και στο ΜΙΤ, είναι το γινόμενο της ανακάλυψης επί την οικονομική της αξία. Αν κάποιο από τα δύο είναι μηδενικό, τότε και το αποτέλεσμα είναι μηδενικό. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με το σκεπτικό ότι η επένδυση στη μόρφωση αποδίδει τον καλύτερο τόκο και ότι η δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση συνιστά μείζονα κοινωνική επένδυση και όχι περιττό κόστος, όπως αφήνετε εσείς να εννοηθεί, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ούτε στην εργαλειοποίηση της παιδείας για μικροκομματικούς σκοπούς ούτε στην επικοινωνιακή σας ανάγκη να βαφτίσετε μεταρρύθμιση το παρόν σχέδιο νόμου, το οποίο και καταψηφίζουμε. Ευχαριστώ.
Κι εγώ σας ευχαριστώ, κύριε συνάδελφε. Τον λόγο τώρα έχει η κ. Βιλιάλη από τη Νέα Δημοκρατία.
Θα παρακαλούσα εξαρχής την ανοχή σας στον χρόνο, κυρία Πρόεδρε, γιατί θα ήθελα πριν ξεκινήσω την ομιλία μου να απευθύνω από εδώ, από το λίκνο της δημοκρατίας, ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους άνανδρους δράστες της χθεσινής επίθεσης στο πολιτικό μου γραφείο στην Κόρινθο. Η δημοκρατία δεν εκφοβίζεται, δεν τρομοκρατείται και σίγουρα δεν υποχωρεί. Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη και στις διωκτικές αρχές αλλά και στη δικαιοσύνη ότι πραγματικά θα επιτελέσουν το έργο τους με επιτυχία. Σε ό,τι με αφορά, θα συνεχίσω να παλεύω για τη σφυρηλάτηση των εννοιών της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της δημιουργίας χώρου ακόμα και σε άλλες φωνές και σε άλλες απόψεις και, κυρίως, της βαθιάς αγάπης στον συνάνθρωπο. Αυτή είναι η καλύτερη απάντηση της δημοκρατίας και νομίζω ότι αυτός είναι και ο δρόμος για την ενότητα που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, καλούμαστε σήμερα να εγκρίνουμε το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων για την αναβάθμιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι ένα νομοσχέδιο που αποτελεί ακόμα ένα παράδειγμα έμπρακτης προσήλωσης στις προεκλογικές μας δεσμεύσεις. Διότι η Κυβέρνηση συνεχίζει με συνέπεια, εν μέσω μιας φονικής πανδημίας, την προώθηση της μεταρρυθμιστικής μας ατζέντας, προς όφελος όλων των πολιτών, ενισχύοντας σταθερά την κοινωνική εμπιστοσύνη στο εσωτερικό αλλά και θεραπεύοντας την αξιοπιστία της χώρας μας στο εξωτερικό. Η παιδεία φυσικά και δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση από την συγκεκριμένη πολιτική μας πρακτική. Βέβαια, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι με την ίδια - ίσως και μεγαλύτερη - συνέπεια συνεχίζει και η Αξιωματική Αντιπολίτευση - και όχι μόνον η Αξιωματική - να ασκεί μια αντιπολίτευση που θα μου επιτρέψετε να την χαρακτηρίσω ως «αντιπολίτευση της απελπισίας», αφού κινείται εξόφθαλμα στη σφαίρα της παραπολιτικής αλλά και του ακαταίσχυντου λαϊκισμού, με το βλέμμα φυσικά στραμμένο πάντα στις δημοσκοπικές μονάδες, που θεωρεί ότι μπορεί να προκύψουν, αλλά που ποτέ δεν έρχονται. Αυτό μαρτυρά και η απαράδεκτη δήλωση του Προέδρου σας, που, ενώ πριν από λίγο κατηγορούσε εμάς για αμοραλισμό, αποδεικνύει για άλλη μία φορά, με αυτές του τις δηλώσεις, με τον πιο γλαφυρό τρόπο τον δικό σας πολιτικό αμοραλισμό. Αλλά αυτό είναι κάτι που πλέον το γνωρίζει η ελληνική κοινωνία. Η δύσκολη όμως συγκυρία που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας και ολόκληρος ο κόσμος δεν μας αφήνει κανένα περιθώριο εφησυχασμού και ενασχόλησης με τη μικροπολιτική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ. Μπροστά μας έχουμε την αποτελεσματική αντιμετώπιση της πανδημίας αλλά και τη δημιουργία των προϋποθέσεων για την εκμετάλλευση κάθε αναπτυξιακής ευκαιρίας που θα βοηθήσει να ξεπεράσουμε ταχύτερα αυτή την παρούσα ζοφερή κατάσταση. Η παιδεία πρέπει να έχει και θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο την επόμενη μέρα, την ημέρα μετά την πανδημία. Αυτή η μέρα θα πρέπει να βρει τα πανεπιστήμιά μας έτοιμα να ανταγωνισθούν αποτελεσματικά απέναντι στις προκλήσεις του αύριο, που τα ζητήματα της ψηφιακής μετάβασης, της πράσινης οικονομίας, της κλιματικής αλλαγής θα κυριαρχήσουν παγκόσμια αλλά και εγχώρια, με τον πιο επιτακτικό τρόπο. Και, ναι, και το ακαδημαϊκό προσωπικό και οι φοιτητές μας έχουν τη δυνατότητα να πρωταγωνιστήσουν και θα πρωταγωνιστήσουν σε αυτή την κομβική αναπροσαρμογή που βιώνει σε κάθε επίπεδο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Και ενώ οι συγκεκριμένες προκλήσεις είναι τεράστιες για όποιον στοιχειωδώς μπορεί να διαβλέψει τις επιπτώσεις μιας τέτοιας ανακατάταξης, εμείς ακόμα εδώ συζητάμε εάν το ακαδημαϊκό περιβάλλον θα πρέπει να είναι αποκλειστικά χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών και γνώσης και όχι ενίοτε χώρος παραβατικότητας και ανομίας. Ε, λοιπόν, αυτή η συζήτηση είναι παρωχημένη, αγαπητοί συνάδελφοι, και η μεγάλη πλειοψηφία των ακαδημαϊκών, των φοιτητών αλλά και της ελληνικής κοινωνίας επιθυμεί να δει αποτελεσματικές πράξεις, ώστε τα φαινόμενα παρανομίας να εξοβελισθούν οριστικά από τα ελληνικά πανεπιστήμια. Το ίδιο συμβαίνει και με τους αιώνιους φοιτητές, δηλαδή ένα θέμα που εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού έχουν επιλύσει εδώ και δεκαετίες, αναγνωρίζοντας ότι τα ακαδημαϊκά προγράμματα δεν βασίζονται σε μία διαδικασία open end, δηλαδή ανοικτού τέλους, και εν τέλει όποιος υπερασπίζεται ακριβώς το αντίθετο εκτιμώ ότι αποσκοπεί αποκλειστικά στο να χαϊδέψει τα αυτιά μιας προνομιακής κομματικής πελατείας. Και ξέρετε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Αντιπολίτευσης, έχετε κάθε δικαίωμα να το πράττετε, κυρίως λόγω των εσωκομματικών ομηριών σας. Αλλά τουλάχιστον να μην αναρωτιέστε γιατί είστε και γιατί θα παραμείνετε στο κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο της χώρας. Κυρία Υπουργέ, θα ήθελα να σταθώ σε ένα σημείο του νομοσχεδίου που για εμένα προσωπικά είναι καθοριστικής σημασίας και έρχεται να συμπληρώσει ιδανικά το νομοσχέδιο για την αναβάθμιση της επαγγελματικής κατάρτισης που ψηφίσαμε τον Δεκέμβριο. Θέλω να σταθώ στην πρόβλεψη για τη θέσπιση ελάχιστης βάσης εισαγωγής αλλά και τη δυνατότητα υποβολής παράλληλου μηχανογραφικού δελτίου για τη φοίτηση σε δημόσιο ΙΕΚ. Και θέλω να σταθώ όχι μόνον από την οπτική γωνία των πραγματικών θετικών συνεπειών της ρύθμισης για τη διασφάλιση των ακαδημαϊκών προϋποθέσεων της επιτυχούς φοίτησης και της έγκαιρης ολοκλήρωσης των σπουδών. Ιδιαίτερα θέλω να σταθώ από την οπτική γωνία που για πρώτη φορά και εν τη πράξει η ελληνική πολιτεία ωθεί τις νέες και τους νέους μας στο να σκεφθούν συνειδητά όλες τις εκπαιδευτικές επιλογές τους ανάλογα με τα ταλέντα τους και ανάλογα με τις πραγματικές προσδοκίες για το επαγγελματικό και το κοινωνικό τους μέλλον. Και μπορούμε πλέον να τους διαβεβαιώσουμε ότι υπάρχει ένα πλαίσιο επιλογών υψηλής ποιότητας, που θα τους προσφέρει κρίσιμες δεξιότητες και για τους εαυτούς τους και για το κοινωνικό σύνολο. Με το παρόν νομοσχέδιο σπάμε τα στερεότυπα που συνοδεύουν άλλες επιλογές, πέραν του δρόμου του πανεπιστημίου. Βάζουμε φραγμό στις φωνές από δήθεν κοινωνικά ευαίσθητους, που θεωρούν ότι κάθε άλλος δρόμος κοινωνικής ανέλιξης είναι απορριπτέος. Σπάμε τους κοινωνικούς μύθους ότι η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη μόνον από γιατρούς, δικηγόρους ή μηχανικούς και περνάμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα, ότι για την ευημερία του κοινωνικού συνόλου εξίσου σημαντικοί είναι όλοι, όπως, για παράδειγμα, οι επαγγελματίες του τουρισμού ή της αγροτικής επιχειρηματικότητας. Και ναι, αυτό δεν εναντιώνεται με την επιθυμία της νεολαίας μας ούτε με την επιθυμία της ελληνικής πολιτείας για πεπαιδευμένους πολίτες που αναζητούν τη μόρφωση, που αναζητούν την προσωπική τους ωρίμανση και εξέλιξη. Η ποιότητα των παρεχόμενων επιλογών που προσφέρει ένα εκπαιδευτικό σύστημα συνολικά στους νέους ανθρώπους, ιδιαίτερα προκειμένου να επιτύχουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την προσωπική τους πλήρωση, αποτελεί δείκτη ποιότητας για κάθε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Αυτό το δείγμα παρουσιάζουμε σήμερα στο ελληνικό Κοινοβούλιο με θάρρος και αποφασιστικότητα και είμαι σίγουρη ότι το επικροτεί, εκτός από την πλειοψηφία του ελληνικού Κοινοβουλίου, η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας και ιδιαίτερα η πλειοψηφία της ελληνικής νεολαίας, την οποία εμπιστευόμαστε απόλυτα ως ικανή και άξια να μετατρέψει το παρόν σε ένα ακόμα πιο δημιουργικό μέλλον για την πατρίδα. Σας ευχαριστώ.
Κι εγώ σας ευχαριστώ, κυρία συνάδελφε. Τον λόγο έχει τώρα ο κ. Κωνσταντινίδης από τη Νέα Δημοκρατία.
Ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κυρία Υφυπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτό που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ότι υλοποιεί το πρόγραμμά της μέρα με τη μέρα, ακόμα και μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες. Δεν είναι μόνο το ευρύτατο νομοθετικό έργο που έχει παραγάγει. Είναι κυρίως ότι έχει τολμήσει να επιφέρει τομές σε ζητήματα - ταμπού για τη χώρα μας, σε πεδία δηλαδή στα οποία τα κατά καιρούς μεταρρυθμιστικά εγχειρήματα προσέκρουαν πάντα σε αδιάλλακτες αρνήσεις και τελικά εξαντλούνταν σε άνευρες παρεμβάσεις. Την ίδια ώρα που άλλα κράτη εξέλισσαν το θεσμικό τους πλαίσιο, αξιοποιούσαν τις καλύτερες πρακτικές, κέρδιζαν θέσεις στις διεθνείς κατατάξεις και αποκόμιζαν πολλαπλά οφέλη, στη χώρα μας ο τομέας της εκπαίδευσης και ιδίως της τριτοβάθμιας αποτελούσε πεδίο πολιτικών συγκρούσεων, αντιπαραθέσεων, με όρους και φρασεολογία της πρώιμης Μεταπολίτευσης. Σε οποιαδήποτε σχετική συζήτηση η Αριστερά έθετε αμάχητα αξιώματα, ταξικούς διαχωρισμούς και ιδεολογικά στερεότυπα, με αποτέλεσμα να την οδηγεί σε αδιέξοδο. Πώς μπορεί, όμως, κανείς να τα ξεπεράσει αυτά; Με τόλμη, με πειθώ, με ρεαλισμό, με ειλικρίνεια, με αποφασιστικότητα, στοιχεία που διαθέτει η προς ψήφιση νομοθετική πρωτοβουλία και χαρακτηριστικά που διακρίνουν την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Πρόκειται, όμως, για μεταρρύθμιση; Αναμφίβολα. Διαμορφώνει νέους όρους, νέο περιβάλλον και νέα αντίληψη για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Βρίσκεται μάλιστα σε αρμονία και σε σχέση συμπληρωματικότητας με άλλα νομοθετήματα της σημερινής Κυβέρνησης, αναφορικά με την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση και το πανεπιστημιακό άσυλο. Εξάλλου έχει πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση, όχι μόνο γιατί προδιαγράφεται μία ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή διότι αποτέλεσε ρητή προγραμματική δέσμευση της σημερινής Κυβέρνησης, αλλά και επειδή - όπως φαίνεται - τυγχάνει ευρύτατης κοινωνικής αποδοχής. Ενδεικτικά σημειώνω ότι, σύμφωνα με γνωστή πρόσφατη έρευνα, το 60,5% των ερωτηθέντων θέλει την πανεπιστημιακή αστυνομία, το 75,1% είναι υπέρ της ελεγχόμενης εισόδου στα πανεπιστήμια, το 63,1% συμφωνεί με την ειδική βάση εισαγωγής, το 75,1% αποδέχεται το χρονικό όριο για την ολοκλήρωση της φοίτησης. Συνεπώς στα παραπάνω ερωτήματα καταγράφονται πολύ υψηλά ποσοστά αποδοχής, ακόμα και ανάμεσα στους ψηφοφόρους της Αντιπολίτευσης. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μετά από τόσες και τόσες εικόνες βίας που έχουμε δει στα ελληνικά πανεπιστήμια; Ποιος μπορεί ακόμα να ανέχεται βανδαλισμούς σε δημόσια περιουσία, προπηλακισμούς και διαπομπεύσεις σε βάρος καθηγητών και πρυτάνεων, ποινικά αδικήματα, όπως κλοπές, σωματικές βλάβες, ναρκωτικά, ληστείες και βιασμούς; Διερωτήθηκαν κάποιοι Βουλευτές της Αντιπολίτευσης: Μα είναι τόσο συχνή η εμφάνιση τέτοιων παραβατικών συμπεριφορών, ώστε να απαιτείται η λήψη αστυνομικών μέτρων προστασίας; Ας μην κοροϊδευόμαστε. Κάποιες από τις παραπάνω πράξεις είναι καθημερινά φαινόμενα και κάποιες άλλες ίσως όχι. Συνιστούν, όμως, βάναυση προσβολή του συστήματος αξιών που πρεσβεύει ο ακαδημαϊκός χώρος και γι' αυτό δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές. Ας αναγνωρίσουμε, λοιπόν, το πασιφανές, ότι η ασφάλεια είναι αναγκαίος όρος για την ακαδημαϊκή κοινότητα, και ας περάσουμε στο επόμενο ερώτημα, στο ποιος θα την εφαρμόσει. Η φύλαξη του πανεπιστημίου δεν μπορεί να είναι εσωτερικό ζήτημα και να εξαρτάται από την ενέργεια κάποιου οργάνου του. Αυτό απέτυχε στην πράξη και είναι λογικό, αφού δεν μπορούμε να ζητάμε από το θύμα να ενεργοποιήσει την εμπλοκή της αστυνομίας, ιδίως την ώρα που κινδυνεύει, ιδίως την ώρα που απειλείται, την ώρα που βρίσκεται σε ομηρία. Εξάλλου η παρουσία ενός τέτοιου σώματος στους χώρους του πανεπιστημίου δεν πρέπει να έχει μόνο κατασταλτικό χαρακτήρα. Πρέπει να έχει πρωτίστως προληπτικό, να γνωρίζει ο δράστης ότι υπάρχει δύναμη αποτροπής. Θίγεται, όμως, μήπως έτσι το αυτοδιοίκητο; Όχι, έχει πει το Συμβούλιο της Επικρατείας, έστω και με παρεμπίπτουσες κρίσεις του. Όχι, λένε έγκριτοι πανεπιστημιακοί και νομικοί. Όχι, λέει η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής. Την άλλη εμβληματική αλλαγή του νομοσχεδίου αποτελεί η ειδική βάση εισαγωγής, το κατώφλι, δηλαδή, που συνδιαμορφώνει το κάθε πανεπιστήμιο στο πλαίσιο του νόμου, ώστε οι υποψήφιοι να εισάγονται στις σχολές του κατόπιν συνειδητής επιλογής και έτσι να παραμένουν και να αποφοιτούν από αυτές. Είναι γεγονός ότι εκφράστηκαν αγωνίες για τις επιπτώσεις στις βάσεις εισαγωγής, ιδίως στα τμήματα χαμηλής ζήτησης. Θα περιορισθεί ο αριθμός των φοιτητών τους; Μήπως κλείσουν κάποιες από αυτές; Από την προσεκτικότερη ανάλυση των στοιχείων φαίνεται ότι τα τμήματα αυτά απειλούνται περισσότερο από την απαξίωση, παρά από τη βάση εισαγωγής. Σήμερα, που η εκπαίδευση συνδέεται ολοένα και στενότερα με την επαγγελματική αποκατάσταση, γεγονός που αποδεικνύεται από τη ζήτηση που έχουν κάποιες σχολές, πολλές οικογένειες είναι απρόθυμες να δαπανήσουν χρήματα για σχολές χαμηλής εργασιακής προοπτικής. Το πρακτικό αποτέλεσμα είναι στην πραγματικότητα να φοιτούν αρκετά λιγότεροι από τους εισακτέους και να μην αποφοιτά περίπου το 30% από αυτούς. Το σημαντικότερο, λοιπόν, είναι να εξασφαλίσει η πολιτεία τους όρους για την ενίσχυση των περιφερειακών κυρίως πανεπιστημίων της χώρας, τα οποία λόγω και της γεωγραφικής τους θέσης υστερούν στον εσωτερικό ανταγωνισμό και κατά μείζονα λόγο το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, σε υλοποίηση και της ρήτρας δίκαιης αναπτυξιακής μετάβασης, αφού η περιοχή πλήττεται ιδιαίτερα από τις επιπτώσεις της υπερδεκαετούς απολιγνιτοποίησης. Θέσαμε τα αιτήματά μας σε συνεργασία που είχαμε οι Βουλευτές και οι πρυτανικές αρχές της δυτικής Μακεδονίας με τον αρμόδιο Υφυπουργό και θα δουλέψουμε από κοινού για την υλοποίησή τους. Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας αποτελεί, κυρία Υπουργέ, εταίρο στο σχέδιο της μετάβασης στη μετά λιγνίτη εποχή και μοχλό στον αναπτυξιακό μετασχηματισμό του τόπου μας. Γι' αυτό οφείλουμε να το προστατεύσουμε και να δώσουμε τα εφόδια στο θαυμάσιο δυναμικό του να προοδεύσει και να διακριθεί, όπως έχει αποδείξει μέχρι σήμερα ότι μπορεί να καταφέρει. Ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ σας ευχαριστώ, κύριε συνάδελφε. Τον λόγο έχει ο κ. Ραγκούσης από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Τι σας έμελλε να πάθετε, κυρία Κεραμέως! Σας έμελλε να φέρετε αυτό το νομοσχέδιο με αυτή τη συστηματική ρητορική εναντίον της ανομίας, εναντίον της αυθαιρεσίας, κυρία Κεραμέως, υπέρ της εκπαιδευτικής πολιτικής και ο Πρωθυπουργός σας, την ώρα που εσείς θέλετε να πείσετε τον ελληνικό λαό ότι μάχεστε εναντίον της ανομίας και της αυθαιρεσίας, διαπράττει ένα από τα χειρότερα ατοπήματα και πράξεις ανομίας και αυθαιρεσίας προχθές στην Ικαρία και δίνει το παράδειγμα σε έναν λαό, ο οποίος πρέπει να σταθεί όρθιος για να αντεπεξέλθει στην πανδημία. Και όταν του λένε να ζητήσει συγγνώμη, ούτε αυτό δεν κάνει για λόγους εκπαιδευτικούς, κυρία Κεραμέως! Ούτε σήμερα δεν το έκανε, που ήρθε στη Βουλή. Δεν ξέρω αν έχετε καταλάβει, κυρία Κεραμέως, ότι οι κατηγορίες που απευθύνει εναντίον της πολιτικής που ασκείτε στο Υπουργείο Παιδείας σύσσωμη, νομίζω, η Αντιπολίτευση είναι βαρύτατες. Ουσιαστικά, αν δεν το έχετε καταλάβει, σας αμφισβητούν την ιδιότητα της Υπουργού Παιδείας και σας αποδίδουν την ιδιότητα της Υφυπουργού Ανάπτυξης, αρμόδιας για την ανάπτυξη της ιδιωτικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Το «Υφυπουργού» μη σας προβληματίζει. Δυστυχώς, ακόμη οι πολιτικές σας δεν έχουν ασκηθεί και δεν έχουν φέρει τα αποτελέσματα που πρόκειται να φέρουν και έτσι δεν δικαιολογείται κάτι περισσότερο από τη θέση του Υφυπουργού. Ήταν σαφές και από τις ομιλίες που έκανε εισηγητής μας, ο κ. Φίλης, και ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπός μας, ο κ. Σκουρλέτης, και σήμερα ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία, ο κ. Τσίπρας, ότι, όσο και αν προσπαθείτε, δεν θα καταφέρετε να πείσετε κανέναν ότι διαφωνούμε για την ύπαρξη του προβλήματος. Είναι σαφές ότι αυτό για το οποίο διαφωνούμε είναι η λύση που πάτε να δώσετε. Εμείς τι πιστεύουμε για τη λύση που πάτε να δώσετε; Ότι είναι μια λάθος λύση. Γιατί; Γιατί - αν θέλετε προσέξτε το λίγο αυτό, κυρία Κεραμέως, γιατί μπορεί να σας φανεί χρήσιμο - πιστεύουμε «ότι αστυνομικού χαρακτήρα δράσεις εντός των χώρων των πανεπιστημίων χωρίς σοβαρό λόγο καθώς και αστυνομικές δραστηριότητες προληπτικού ιδίως χαρακτήρα, όπως αστυνομικοί έλεγχοι, προσαγωγές, πεζές και εποχούμενες περιπολίες ή ακόμη παροχή αστυνομικής συνδρομής σε άλλες αρχές για ήσσονος σημασίας θέματα, πρέπει να αποφεύγονται, γιατί δημιουργούν, πιστεύουμε, κλίμα ανησυχίας και έντασης στο ιδιαίτερο περιβάλλον του πανεπιστημιακού χώρου και κατ' επέκταση στην ομαλή λειτουργία των πανεπιστημίων». Ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημα για σας, κυρία Κεραμέως και για τον κ . Χρυσοχοΐδη; Ότι αυτά που μόλις σας διάβασα δεν είναι η διατύπωση όσων πιστεύουμε. Είχαμε την ευκαιρία να σας τα πούμε πολλές φορές αυτές τις μέρες. Είναι γραμμένα από τον κ. Χρυσοχοΐδη πέρυσι. Όχι όταν ήταν Υπουργός του ΠΑΣΟΚ ούτε πριν από χρόνια ούτε όταν κυβερνούσε η Νέα Δημοκρατία είτε με τον κ. Σαμαρά Πρωθυπουργό είτε και με τον κ. Καραμανλή Πρωθυπουργό, αλλά πέρσι, επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, αυτή ήταν η εγκύκλιος που έφυγε με υπογραφή Χρυσοχοΐδη σε όλα τα αστυνομικά τμήματα γύρω από τα πανεπιστήμια. Αυτό που μόλις σας διάβασα. Παρακαλώ, κρατήστε το για τα Πρακτικά. [[Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Ιωάννης Ραγκούσης καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Και εσείς τι κάνετε τώρα στην πράξη, πέραν του ότι κάνετε αυτή τη στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών; Κάνετε το εξής παρανοϊκό ακαδημαϊκά, θεσμικά, πολιτικά και, αν μου επιτρέπεται λίγο ο όρος, και αστυνομικά: Αντί να εγκαταστήσετε τα πανεπιστήμια στην αστυνομία, βγάζετε τα πανεπιστήμια από την αστυνομία και προσλαμβάνετε και τους ειδικούς φρουρούς και σε αυτή την περίπτωση εκτός πανελληνίων εξετάσεων. Αντί, λοιπόν, να εγκαταστήσετε τα πανεπιστήμια στην αστυνομία, για να αναβαθμίσετε το επίπεδό της, εγκαθιστάτε την αστυνομία στα πανεπιστήμια και μάλιστα με την εκδοχή των ειδικών φρουρών, που δεν είναι στην πραγματικότητα αστυνομικοί. Και να το πούμε και ακόμη λίγο πιο ρητά και συγκεκριμένα: Δεν βάζετε την Ελληνική Αστυνομία στα πανεπιστήμια, την εγκαθιστάτε την Ελληνική Αστυνομία στα πανεπιστήμια κατά παράβαση των βασικών αρχών και παραδόσεων του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Θα πει όμως κάποιος «είναι ανάγκη». Πάμε να δούμε τη λογική αυτής της ανάγκης, λοιπόν, που σας ώθησε να φέρετε αυτό το νομοσχέδιο σήμερα. Ποια είναι η αφετηρία όλων - και σήμερα ο κ. Μητσοτάκης από εκεί ξεκίνησε ουσιαστικά, πάνω εκεί στήριξε την επιχειρηματολογία του - των επιχειρημάτων; Το περιστατικό με τον Πρύτανη της ΑΣΟΕΕ. Αυτό έχει δει φωτογραφία ο ελληνικός λαός και προφανώς αυτό καταλαβαίνει κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μάλιστα. Τι συνέβη, όμως, στην περίπτωση αυτού του προπηλακισμού του άθλιου, του χυδαίου προπηλακισμού, του απαράδεκτου, που δέχθηκε ο πρύτανης; Τι συνέβη; Συνέβη ότι η αστυνομία εξιχνίασε την υπόθεση αυτή, ότι συνέλαβε τους δράστες ότι τους οδήγησε στον εισαγγελέα πριν από τον νόμο σας, πριν από αυτό εδώ το εξυπνακίστικο περί πανεπιστημιακής αστυνομίας ειδικών φρουρών. Ναι ή όχι; Είναι αλήθεια αυτό, κυρία Κεραμέως, ή δεν είναι; Είναι αλήθεια, κυρία Κεραμέως. Άρα πού βασίζεται το επιχείρημα; Υποτίθεται θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς ότι βασίζεται το επιχείρημα στο ότι είναι πια πιο σύνθετη η κατάσταση, πιο βαριά τα περιστατικά από αυτό του Πρύτανη της ΑΣΟΕΕ. Μα, αν είναι έτσι, τότε πώς καταφεύγετε στη λύση ανάθεσης αυτών των καθηκόντων σε ένα σώμα στο οποίο πρόκειται μάλιστα να του αναθέσετε και ανακριτικά καθήκοντα, κάτι για το οποίο οι αστυνομικοί για να τα ασκήσουν κάνουν τρία χρόνια εκπαίδευση, ένα σώμα το οποίο θα έχει είκοσι ημέρες εκπαίδευση, υποτίθεται, για να αντεπεξέλθει σε σοβαρότερα περιστατικά από αυτά τα οποία είδαμε στην περίπτωση του Πρύτανη της ΑΣΟΕΕ και αντιμετώπισε η αστυνομία; Ο κ. Τσίπρας σάς διάβασε έναν σωρό περιστατικά όχι για να σας πει κανείς τι είναι αυτά όλα. Τα ξέρετε πολύ καλά. Αλλά για να σας μιλήσει ουσιαστικά και να σας υπογραμμίσει την ανευθυνότητα με την οποία χειρίζεστε αυτό το πολύ σοβαρό πρόβλημα που υπάρχει στα ελληνικά πανεπιστήμια, η οποία αποδεικνύεται και τεκμηριώνεται από το είδος των αστυνομικών στους οποίους πάτε να αναθέσετε αυτά τα καθήκοντα. Και κλείνω. Τότε μένει ένα εύλογο ερώτημα στην κουβέντα. Τότε γιατί τα κάνετε όλα αυτά; Εμείς λέμε ότι δεν είναι λύση στο πρόβλημα. Είπαν πολλοί συνάδελφοι ότι το κάνετε για ιδεολογικούς λόγους. Και πολιτικοί Αρχηγοί εκεί στήριξαν την άποψή τους. Εγώ θα πω κάτι λίγο διαφορετικό. Φοβάμαι ότι δεν το κάνετε ούτε για ιδεολογικούς λόγους. Φοβάμαι ότι είστε ακόμη πιο χαμηλού επιπέδου στην προσπάθεια να προσεγγίσετε αυτά τα πολύ σοβαρά προβλήματα που έχουν τα ελληνικά πανεπιστήμια και η ελληνική ανώτατη εκπαίδευση. Το κάνετε για λόγους διαχείρισης και μάχης των συμβόλων. Σας ενδιαφέρει μόνο μία φωτογραφία που θα μπορεί κάποια στιγμή να βγει με αυτούς τους ειδικούς φρουρούς και τις στολές τους μέσα στα πανεπιστήμια, για να την έχετε και να τη δείχνετε. Όμως να θυμάστε, κυρία Κεραμέως, ότι τέτοιες φωτογραφίες πολλές κυβερνήσεις και - ακόμα χειρότερα - πολλά καθεστώτα επιδίωξαν και πράγματι κατάφεραν να βγάλουν. Αλλά να θυμάστε ότι αυτή η φωτογραφία θα σας γυρίσει μπούμερανγκ, γιατί στα χέρια του ξένου Τύπου θα είναι η απόλυτη απόδειξη ότι η Κυβέρνηση Μητσοτάκη ταυτίζεται απόλυτα με τα καθεστώτα τύπου Τραμπ, τύπου Oρμπάν, τύπου Κατσίνσκι. Και να θυμάστε επίσης και κάτι τελευταίο, κυρία Κεραμέως. Ότι πολλές από τις πολιτικές που και ο Τραμπ και ο Ορμπάν και ο Κατσίνσκι επέβαλαν στις χώρες τους ήταν πολιτικές που, όταν τις εφάρμοζαν ή όταν είχαν αποφασίσει να τις εξαγγείλουν, ήταν δημοσκοπικά εξαιρετικά δημοφιλείς. Όμως ποτέ όλοι αυτοί, κυρία Κεραμέως, μαζί με τους καθ' ύλην αρμόδιους Υπουργούς τους δεν απέφυγαν την κατάταξή τους σε αυτό που στην παγκόσμια πολιτική γεωγραφία κατατάσσει όλες αυτές τις αντιλήψεις που κουβαλάτε εσείς στην ακραία δεξιά αντίληψη και πτέρυγα αυτού όλου του πολιτικού φάσματος παγκοσμίως. Σας ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε συνάδελφε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι από το Κίνημα Αλλαγής έχει υποβληθεί προς τον Πρόεδρο της Βουλής αίτημα ονομαστικής ψηφοφορίας επί της αρχής του σχεδίου νόμου. Η εν λόγω ονομαστική ψηφοφορία θα διεξαχθεί αμέσως μόλις ολοκληρωθεί η συζήτηση του νομοσχεδίου. Τον λόγο έχει τώρα ο κ. Καραθανασόπουλος.
Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Παρακολουθήσαμε πριν από λίγο την αντιπαράθεση ανάμεσα στον κ. Μητσοτάκη και στον κ. Τσίπρα, κατά την οποία είχαμε μια κορύφωση της ψευδεπίγραφης αντιπαράθεσης, η οποία θέλει να δείξει πως οι δύο αυτοί πόλοι τάχα τσακώνονται, ενώ επί της ουσίας αλληλοσυμπληρώνονται. Ο ένας κόβει και ο άλλος ράβει. Είδαμε, για παράδειγμα, την αντιπαράθεση για την ΕΡΤ και τα φαινόμενα που έχουν καταγραφεί το τελευταίο διάστημα για την πολυφωνία της. Η ουσία; Είναι η πρόταση του κ. Τσίπρα. Πώς θα ξεφύγουμε, λέει, από αυτά τα περιστατικά; Τα δύο κόμματα να συμφωνήσουμε στον διορισμό του διοικητικού συμβουλίου της ΕΡΤ. Μπράβο! Μέχρι εκεί φτάνει η δημοκρατική σας ευαισθησία; Για τα δύο κόμματα; Δηλαδή η πολυφωνία που πρέπει να έχει η ΕΡΤ περιορίζεται στο πλαίσιο του διπολισμού; Πολύ δημοκράτες είστε, μπράβο! Αλλά και η Νέα Δημοκρατία βεβαίως δεν κάνει πίσω, δεν σας αφήνει παραπονεμένους. Παρέχει, δηλαδή, στον ΣΥΡΙΖΑ ιδιότητες που δεν έχει. Δηλαδή τι σας λέει η Κυβέρνηση; Ότι είστε υποκινητές των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Μα, αν είναι δυνατόν! Αλήθεια, μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο ένα κόμμα το οποίο έχει το 1% με 2% το πολύ - πολύ στους φοιτητές, να παίξει τον ρόλο του υποκινητή; Απλά τη βολεύει την Κυβέρνηση να σας αναδεικνύει ως υποκινητές, γιατί ακριβώς είστε και ο βολικός αντίπαλος. Βεβαίως ακούσαμε τα μεγάλα και ανούσια λόγια - τα συμπύκνωσε ο κ. Ταραντίλης - για τα πανεπιστήμια που θέλει η Κυβέρνηση. Είναι όμως εκτός πραγματικότητας που βιώνουν τα λαϊκά νοικοκυριά, που η εκπαίδευση είναι ένα πολύ ακριβό σπορ, φροντιστήρια, δαπάνες, έξοδα φοίτησης άμα είσαι σε άλλη πόλη από την πόλη διαμονής, και η οποία μετατρέπεται σε απαγορευτικό για χιλιάδες νέους και νέες παιδιά των λαϊκών στρωμάτων, παιδιά που για εσάς είναι ενός κατώτερου θεού. Κλίνετε σε όλες τις πτώσεις την κοινή λογική. Αλήθεια, για ποια κοινή λογική μάς μιλάτε; Για ποια κοινή λογική, που απαντά σε ποιες ανάγκες; Δεν είναι κοινή λογική, για παράδειγμα, η ανάγκη κάλυψης των τεράστιων ελλείψεων που έχουν τα πανεπιστήμια, ελλείψεις σε προσωπικό, ελλείψεις σε εργαστηριακό εξοπλισμό, ελλείψεις στη φοιτητική μέριμνα, που η απουσία της μετατρέπει σε απαγορευμένο αγαθό για χιλιάδες νέους και νέες; Αλλά αυτό είναι το αποτέλεσμα των διαχρονικών ευθυνών όλων των κυβερνήσεων. Η δική σας κοινή λογική, της Κυβέρνησης και όχι μόνο, υποτάσσεται στις ανάγκες αναπαραγωγής του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος, οι οποίες ικανοποιούνται με την εμπορευματοποίηση της παιδείας και το τσάκισμα της ριζοσπαστικοποίησης. Αυτό εξηγεί και τη στάση σας απέναντι στα πανεπιστήμια την περίοδο της πανδημίας. Κρατάτε κλειστά τα πανεπιστήμια για τη ζωντανή εκπαιδευτική δραστηριότητα, κλειστά για τους φοιτητές, ενώ αντίθετα την ίδια στιγμή παραμένουν ανοικτά για την επιχειρηματική δραστηριότητα που αναπτύσσεται εντός των πανεπιστημίων. Είναι, λοιπόν, συνειδητή επιλογή της Κυβέρνησης να κρατάει κλειστά τα πανεπιστήμια. Μιλάτε για μια νέα εμβληματική μεταρρύθμιση, η οποία, όμως, έρχεται σε συνέχεια άλλων αντίστοιχων εμβληματικών μεταρρυθμίσεων της κ. Διαμαντοπούλου και του κ. Γαβρόγλου. Και αυτή η συνέχεια αποδεικνύεται από την κοινή αφετηρία που έχετε όλοι σας, Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ, Κίνημα Αλλαγής. Ποια είναι αυτή η κοινή αφετηρία; Η επιχειρηματική δραστηριότητα στα ΑΕΙ, δηλαδή ανώνυμες επιχειρήσεις, στην αξιολόγηση, με κριτήρια τις ανάγκες της αγοράς και όχι της κοινωνικής εξέλιξης. Αλήθεια, θαυμάζετε όλοι κάποια πολύ μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού, των Ηνωμένων Πολιτείων, αλλά δεν βάζετε εκεί το κριτήριο ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες χρωστάνε 1,6 τρισεκατομμύριο δολάρια για φοιτητικά δάνεια, που μετατρέπουν τους πτυχιούχους σε διαχρονικούς όμηρους των τραπεζών για να ξεπληρώσουν αυτά τα δάνεια. Επίσης, συμφωνείτε στη διασύνδεση της έρευνας με τις επιχειρήσεις αλλά και με τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ, που κάνουν προγράμματα μέσα στα πανεπιστήμια. Και, αλήθεια, είναι ποτέ δυνατό το αποτέλεσμα μιας έρευνας που χρηματοδοτείται από έναν επιχειρηματία να αμφισβητεί τα συμφέροντα του εργοδότη; Αντίθετα, θα προσπαθήσει να προσαρμόσει και να υποτάξει τα αποτελέσματα της έρευνάς του στα συμφέροντα της επιχείρησης που τον χρηματοδοτεί εργαλειοποιώντας έτσι την επιστήμη. Τέταρτον, συμφωνείτε στην υποβάθμιση και κατηγοριοποίηση των πτυχίων, στην απαξίωση των σπουδών. Πέμπτον, συμφωνείτε στην ισοτίμηση των πτυχίων με τα διπλώματα των κολλεγίων όλοι σας. Έκτον, συμφωνείτε στην αποσύνδεση πτυχίου από επαγγελματική δραστηριότητα όλοι σας. Και αυτό πού οδηγεί; Οδηγεί στην κοινωνική ανέλιξη, λέει, του νέου ανθρώπου. Αλήθεια, προσπαθείτε να συγκαλύψετε την τεράστια ταξική διαφοροποίηση που υπάρχει μέσα στους επιστήμονες. Βεβαίως από τη μια μεριά υπάρχουν τα στελέχη των επιχειρήσεων, τα διάφορα golden boys, από την άλλη μεριά, όμως, υπάρχουν οι αυτοαπασχολούμενοι, που πουλάνε την επιστημονική τους εργασία για ένα κομμάτι ψωμί. Υπάρχουν οι μισθωτοί επιστήμονες, μέσα από το καθεστώς εντατικοποίησης με το μπλοκάκι, ή η πλειοψηφία τους, που είναι χαμηλόμισθοι. Και υπάρχουν, βεβαίως, και οι ετεροαπασχολούμενοι πτυχιούχοι, όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν μπορούν να βρουν δουλειά στο αντικείμενο που σπουδάσανε. Εκεί τους έχετε οδηγήσει με τις συνθήκες που επικρατούν στην αγορά εργασίας. Όλα αυτά είναι το αποτέλεσμα, το συστατικό στοιχείο της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον ενιαίο ακαδημαϊκό χώρο. Αλλά δεν συμφωνείτε μόνο σε αυτά. Συμφωνείτε και στα ζητήματα της καταστολής. Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας απογειώνει την καταστολή μέσα στα πανεπιστήμια: Ειδικό αστυνομικό σώμα χιλίων τριάντα ανθρώπων. Κάμερες στα πανεπιστήμια. Πειθαρχικό συμβούλιο που θα μπορεί να αποφασίζει μέχρι και τη διαγραφή απέναντι, λέει, σε παράνομες πράξεις. Ποιες είναι αυτές; Εμείς το λέμε καθαρά. Δεν είναι οι παράνομες πράξεις που θέλετε να αντιμετωπίσετε. Αυτό το οποίο σάς απασχολεί είναι να αντιμετωπίσετε το φοιτητικό κίνημα, να μπείτε απέναντι στην οργανωμένη δράση των φοιτητών και των εργαζομένων, απέναντι στη ριζοσπαστικοποίηση. Αυτό επιβεβαιώνεται από την κοινή σας αντίληψη για το άσυλο. Μιλάτε για άσυλο ακαδημαϊκό και όχι για πανεπιστημιακό άσυλο. Στο ακαδημαϊκό άσυλο δεν συμπεριλαμβάνεται η δράση των φοιτητικών συλλόγων, των εργαζομένων στα πανεπιστήμια. Έτσι, από κοινού, όλοι μαζί, Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΜέΡΑ25- και δεν μιλάμε για την κρίση - αυτό το άσυλο υπερασπίζεστε, που τσακίζει το εργατικό και φοιτητικό κίνημα. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διαμόρφωσε το θεσμικό πλαίσιο της καταστολής και στα ΑΕΙ, μέσα από τη σύσταση της ομάδας υψηλού επιπέδου ειδικών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη ριζοσπαστικοποίηση, μέσα από τη smart policing, την έξυπνη αστυνόμευση, που παρήγγειλε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ χίλιες συσκευές σκαναρίσματος, αναγνώρισης προσώπων και έτσι έρχεται να κουμπώσει η λειτουργία της κάμερας μέσα στα πανεπιστήμια. Αλλά αυτό έγινε και με τις αλλαγές που προώθησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για τον Ποινικό Κώδικα. Ενώ άλλες ποινές μειώθηκαν, ποιες αυξήθηκαν; Οι ποινές που σχετίζονται με τη δράση του κινήματος, όπως για την παρεμπόδιση συγκοινωνιών ή την παρακώλυση δημόσιων υπηρεσιών και κοινωνικών εγκαταστάσεων, που μάλιστα διευρύνατε το αξιόποινο με την ένταξη σε αυτό της διατάραξης της λειτουργίας συλλογικών οργάνων. Και τέτοιο συλλογικό όργανο είναι η πρυτανεία. Άρα η διαμαρτυρία την ώρα της συνεδρίασης του πρυτανικού συμβουλίου αποτελεί ποινικό αδίκημα για τον ΣΥΡΙΖΑ και για την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Η διαμαρτυρία στη συνέλευση ενός τμήματος είναι κι αυτή ποινικό αδίκημα. Έτσι, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ διαμόρφωσε το θεσμικό πλαίσιο καταστολής και η Νέα Δημοκρατία τον εκτελεστικό της βραχίονα, για να μπορεί να υλοποιηθεί αυτό το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο για την καταστολή. Και η αντιπαράθεση που έχετε όλοι οι υπόλοιποι - Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΜέΡΑ25- δεν είναι για το αν θα ιδρυθεί ειδικό σώμα, δεν είναι για την αποστολή αυτού του ειδικού σώματος, αλλά για το ποιος θα δίνει την εντολή, αν θα τη δίνει η αστυνομία ή ο πρύτανης. Σοβαρά; Τόσο σπουδαίες διαφορές έχετε, δηλαδή; Μέσα από αυτό το ψευτοδίλημμα το οποίο καλλιεργείτε θέλετε να αποδεχθεί ο λαός, η νεολαία, το εργατικό λαϊκό κίνημα και το φοιτητικό τη λογική της καταστολής.
Παρακαλώ, κύριε συνάδελφε, πρέπει να κλείσετε, σας παρακαλώ.
Ολοκληρώνω, κυρία Πρόεδρε. Και βέβαια, είναι πάρα πολλοί πρυτάνεις, όπως ο Πρύτανης της Πάτρας, που περιμένει να ψηφισθεί ο νόμος, για να προχωρήσει, και απείλησε φοιτητές που διαμαρτύρονταν στο γραφείο του: «Εγώ θα εφαρμόσω το πειθαρχικό συμβούλιο σε εσάς που κινητοποιείστε.». Και κινητοποιούνται, για να διεκδικήσουν τι; Να μην μπουν δίδακτρα στα μεταπτυχιακά. Αν νομίζει, λοιπόν, η Κυβέρνηση ότι μπορεί με αυτόν τον νόμο να τσακίσει και να βάλει στον γύψο το φοιτητικό κίνημα και τους εργαζομένους στα πανεπιστήμια, είναι βαθιά ανιστόρητη. Το νομοσχέδιο θα πεταχτεί στο καλάθι των αχρήστων και θα το πετάξει η ορμητική παρέμβαση και δράση της νέας γενιάς. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κι εγώ σας ευχαριστώ, κύριε συνάδελφε. Τον λόγο έχει τώρα η κ. Κασιμάτη από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε. Και, παρεμπιπτόντως, να σας εκφράσω τη συμπαράστασή μου για όσα σάς συνέβησαν χθες και να καταδικάσω με τη σειρά μου αυτές τις ενέργειες. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, κυρία Υφυπουργέ, κορυφώνεται σήμερα η τριήμερη αυτή συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Παιδείας με τον τίτλο: «Εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις». Και ήδη από αυτό τον τίτλο είχαμε καταλάβει ότι κατά τη συνήθη τακτική σας χρησιμοποιείτε μια μετωνυμία, ένα κέλυφος λέξεων, από τις οποίες έχετε απαγάγει εντελώς το ουσιαστικό τους νόημα και τις περιφέρετε ως ψευδή εντύπωση, για να παραπλανήσετε τη Βουλή και τον λαό. Το ίδιο κάνατε και πέρυσι τον Ιούνιο, που φέρατε ένα άλλο νομοσχέδιο με το όνομα «για την αναβάθμιση του σχολείου». Ποιος δεν το θέλει; Εκτός βέβαια από την Κυβέρνηση, που αμέσως προηγουμένως είχε νομοθετήσει την απάλειψη των υψηλών ακαδημαϊκών προσόντων από τους υποψηφίους στο ΑΣΕΠ εκπαιδευτικούς για την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ούτως ώστε σταδιακά το δημόσιο σχολείο να αποτελείται από εκπαιδευτικούς οι οποίοι θα έχουν χαμηλότερα ακαδημαϊκά προσόντα, αποφοίτους των ΙΕΚ, των κολλεγίων, όλων αυτών που θέλετε να εξυπηρετήσετε και με αυτό το νομοσχέδιο σήμερα. Με αυτόν, λοιπόν, τον ψευδεπίγραφο τίτλο και σήμερα επιχειρείτε την αντιδημοκρατική εκτροπή, κυρία Κεραμέως, ομού με τον κ. Χρυσοχοΐδη και με μαέστρο τον κ. Μητσοτάκη να μικρύνετε το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο, δηλαδή να μικρύνετε στρατηγικά τον ελληνικό λαό και να εγκαθιδρύσετε την αστυνομία εντός του και την αγορά της εγχώριας παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας εντός, εκτός και επί τα αυτά του. Το νομοσχέδιο αυτό είναι ένα μείγμα των δύο ιδεολογικών ψυχών σας, της νεοσυντηρητικής και της νεοφιλελεύθερης, μιμούμενο παλιές κακές παραδόσεις της δεξιάς παράταξης στη χώρα, σε μια πρόδηλη αντιδημοκρατική πρακτική νομοθέτηση. Κυρίως, όμως, κινείται στον αντίποδα των εθνικών, κοινωνικών, ακαδημαϊκών και παραγωγικών, αναπτυξιακών προτεραιοτήτων που έχει ανάγκη η χώρα. Κινείται εκτός εποχής. Ξέρετε ή μάλλον θα πρέπει να ξέρετε, κυρίες και κύριοι της Κυβέρνησης, ότι η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία είναι κυπρογεννημένη, αφού η δικτατορία πέφτει λόγω της κυπριακής τραγωδίας, πετυχαίνοντας για λογαριασμό όσων την κινούσαν τον σκοπό της, την κυπριακή τραγωδία με τα δίκαια του Ελληνισμού να παραμένουν ως σήμερα αδικαίωτα. Και ταυτόχρονα, η Γ΄ Ελληνική Δημοκρατία είναι σφραγισμένη ανεξίτηλα από την πύλη του Πολυτεχνείου και, εν συνεχεία, θεμελιώνεται στην έννοια του ασύλου, η κατάργηση του οποίου ήταν η πρώτη σας δουλειά, μία από τις πρώτες, μόλις αναλάβατε, με μια τροπολογία, μάλιστα. Είναι αυτή η σχέση σας με την ιστορία. Τόσα νομίζετε ότι μπορείτε να κάνετε, δηλαδή με μια τροπολογία να ακυρώνετε μια ολόκληρη εποχή, έναν ολόκληρο αγώνα ενός λαού. Και μάλιστα, έρχεται η κυρία Υπουργός, που απουσιάζει από την Αίθουσα αυτή τη στιγμή, χθες και αναφέρεται στα στέκια και σε κάποιους μάλιστα έκαναν κάποια παρέμβαση και είπανε ότι μέσα στα στέκια και τις καταλήψεις ζυμωνόμαστε ιδεολογικά και οργανώνουμε τους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες μας. Και λέει η κυρία Υπουργός: «Λυπάμαι πάρα πολύ γι' αυτή την άποψη των νέων ανθρώπων και, δη, όπως ισχυρίζονται, φοιτητών. Όχι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το πανεπιστήμιο είναι κοιτίδα γνώσης, είναι κοιτίδα μάθησης, έρευνας, γόνιμης ανταλλαγής απόψεων, διεύρυνσης πνευματικών οριζόντων. Δεν είναι χώρος ιδεολογικής ζύμωσης, στρατολόγησης και καταλήψεων.». Θα συμφωνήσω ότι δεν είναι χώρος στρατολόγησης. Στρατολόγηση δεν γίνεται μέσα στα πανεπιστήμια. Στρατολόγηση κάνει αυτή τη στιγμή ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής, ο Χρήστος Παππάς, ο οποίος είναι ελεύθερος και στρατολογεί για τη Χρυσή Αυγή. Αυτό ισχύει και γι' αυτό δεν κάνει τίποτα ο κ. Χρυσοχοΐδης ούτε έχει επικηρύξει κανέναν ούτε έχει ρίξει το πολιτικό βάρος πάνω στην αστυνομία να θεραπεύσει αυτό το φοβερό που συμβαίνει. Ας πούμε τώρα αν είναι χώρος ιδεολογικής ζύμωσης και καταλήψεων το πανεπιστήμιο. Δηλαδή, μας είπε η κυρία Υπουργός, πάλι διαγράφοντας την ιστορία, ότι η Νομική το 1973 και το Πολυτεχνείο αργότερα δεν ήταν τα πανεπιστήμια που έπρεπε. Άραγε, η ιδεολογική ζύμωση για τον αντιδικτατορικό αγώνα έπρεπε να έχει συμβεί κάπου αλλού και - ξέρω εγώ; - ίσως και κακώς συνέβη. Λυπάμαι. Το νομοσχέδιό σας είναι αντιδημοκρατικό. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία νομοθετική η οποία είναι προδήλως αυθαίρετη. Έρχεστε σε συνθήκες γενικευμένου εγκλεισμού και φέρνετε ένα νομοσχέδιο το οποίο αναφέρεται σε όλη την ακαδημαϊκή κοινότητα και αναφέρεται και σε όλο τον ελληνικό λαό, εν πάση περιπτώσει, και τις ελπίδες του για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Κι αναφέρεστε στις δημοσκοπήσεις. Και λέτε: Συζητάμε εδώ τρεις μέρες και πρώτη φορά γίνεται αυτό και μπράβο, αλλά οι δημοσκοπήσεις σας, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ και κύριοι του ΚΙΝΑΛ, και δεν ξέρω εγώ ποιοι, λένε ότι ο λαός, οι ψηφοφόροι είναι μαζί μας. Δηλαδή, εσείς έχετε πραγματικά ξεπεράσει όλα τα προσχήματα της δημοκρατικής διαδικασίας. Συνομιλείτε με τις δημοσκοπήσεις. Δεν ξέρω, νομίζετε ότι παίζετε στο «Börgen»; Δεν υπάρχει λαός. Τα πανεπιστήμια είναι κλειστά, η φοιτητική κοινότητα απούσα, όλοι είναι στα σπίτια τους, ξέρετε ότι τα πανεπιστήμια θα ξεκινήσουν τελευταία μετά την πανδημία και εσείς αποφασίζετε και διατάζετε. Γιατί αυτό κάνετε. Φέρνετε ένα νεο - συντηρητικό, αντισυνταγματικό νομοσχέδιο, με την κακή προϊστορία που έχετε από τις παραδόσεις ΕΚΟΦ, ΕΡΕ κ.λπ.. Και βέβαια τι μας λέτε εκδικητικά; Το είπε και ο Πρωθυπουργός χθες ψευδέστατα στη συνέντευξή του. Είπε ότι υπάρχει καθολική τηλεκπαίδευση. Αλήθεια; Ελάτε στη Β΄ Πειραιά, κύριε Πρωθυπουργέ, να δείτε αν υπάρχει καθολική τηλεκπαίδευση, βάσει της οποίας αποφασίζετε - αφού υπάρχει καθολική τηλεκπαίδευση - να υλοποιήσετε τώρα, μέσα στην πανδημία, τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις και να αυξήσετε τη βάση της εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Φέτος βρήκατε; Ακόμα και αν συμφωνούσαμε - σας το λέω εγώ για την οικονομία της συζήτησης - ισχύει πραγματικά αυτό που λέει ο Μπρεχτ, αφού μας έκλεψαν τα βιβλία, μας είπαν αδιάβαστους! Θέλετε φέτος, που η ελληνική οικογένεια είναι στη δεινότερη θέση που έχει έρθει την τελευταία δεκαετία, να ξεπεράσει ανυπέρβλητα εμπόδια και κόβετε και μια τελευταία ελπίδα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας της κυρίας Βουλευτού]] Έχουμε πάρα πολλά να πούμε. Δυστυχώς, είναι πάρα πολύ λίγος ο χρόνος μας για ένα τόσο μεγάλο νομοσχέδιο. Είπε χθες ο Πρωθυπουργός, επίσης, ότι είναι τυχερός - άτυχος που τυγχάνει η θητεία του μέσα στην πανδημία. Εμείς θεωρούμε ότι είμαστε άτυχοι - άτυχοι που η χώρα έχει αυτή τη διακυβέρνηση σε αυτή την ιστορική καμπή. Σας το είχα πει και από τον προϋπολογισμό ότι ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός είναι σε μια οριακή στιγμή και έχει τη χειρότερη Κυβέρνηση που θα μπορούσε να έχει. Μιλάω εθνικά και κοινωνικά, με όλους τους κινδύνους που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, τους βιολογικούς, τους οικονομικούς και τους εθνικούς. Όμως, έχω μια πεποίθηση ότι, παρά τις εμμονές σας, το 2074, όταν θα γιορτάζει αυτός ο λαός τα εκατό χρόνια από τη Μεταπολίτευση, αυτός ο λαός που είναι τώρα έξω θα γιορτάζει και εσείς ακόμα θα προσπαθείτε να ξεπεράσετε την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Το πρόβλημά σας δεν είναι η ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Πρέπει να το καταλάβετε αυτό. Το πρόβλημά σας είναι με τη δημοκρατία. Είστε βαθιά αυταρχικοί και επικίνδυνοι γι' αυτόν τον τόπο. Όμως, αυτός ο λαός θα νικήσει. Ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ σας ευχαριστώ, κυρία συνάδελφε. Τον λόγο τώρα έχει ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Οικονόμου για πέντε λεπτά.
Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Κυρία Υφυπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εύλογα θα αναρωτιόταν κανείς τι σχέση μπορεί να έχει το χαρτοφυλάκιο του Υφυπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με το νομοσχέδιο που συζητάμε σήμερα. Όμως, η εκπαίδευση και κατ' επέκταση τα εφόδια με τα οποία «μπολιάζουμε» τις νέες γενιές είναι ζητήματα που αφορούν όλους μας και γι' αυτό βρίσκομαι σήμερα εδώ. Το δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο φέρει, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μια σειρά από χαρακτηριστικά που τροφοδοτούν την ελληνική κοινωνία με προστιθέμενη αξία. Φοίτησα με μεγάλη περηφάνια στο δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο και μεγάλο μέρος της πορείας μου μέχρι σήμερα το οφείλω σε αυτό. Το οφείλω στις γνώσεις που απέκτησα στα αμφιθέατρα και στα εργαστήρια του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, στις φιλίες και στις σχέσεις ζωής με εκατοντάδες ανθρώπους από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας που φτάσαμε στην Αθήνα για να σπουδάσουμε. Στις εκατοντάδες - για να μην πω στις χιλιάδες - ανθρώπους της γενιάς μου που μέσα από τις φοιτητικές παρατάξεις - εμείς μέσα από τη ΔΑΠ, άλλοι από διαφορετικά μετερίζια - επιχειρούσαμε τα πρώτα μας βήματα στον κόσμο των ιδεών αλλά και της εφαρμοσμένης πολιτικής. Είναι χρέος μου, λοιπόν, να συμβάλλω με όλες μου τις δυνάμεις στην εξέλιξη και στην αναβάθμιση των δημόσιων πανεπιστημίων. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, προϋπόθεση για κάθε ειλικρινή διάλογο σαν κι αυτόν που επιχειρεί η Κυβέρνηση μέσα και από αυτό το νομοσχέδιο είναι να μην αρνείται κανείς την πραγματικότητα. Και γι' αυτό σήμερα ερχόμαστε για μια ακόμα φορά αντιμέτωποι με τις ευθύνες μας σε σχέση με το πώς αντιλαμβανόμαστε τον θεσμικό μας ρόλο. Μια ριζική μεταρρύθμιση της ποιότητας στην εκπαίδευση που προσφέρουμε στα παιδιά μας δεν μπορεί να γίνεται κόκκινο πανί και αφορμή για στείρα κριτική. Μακριά, λοιπόν, από τη λογική της αντιπολίτευσης για την αντιπολίτευση και της τοποθέτησης για την τοποθέτηση, σήμερα καλούμαστε να αποφασίσουμε το μέλλον της εκπαίδευσης που θέλουμε, την ποιότητα της εκπαίδευσης που έχουμε χρέος να προσφέρουμε στα παιδιά μας. Όλα τα υπόλοιπα, αγαπητοί συνάδελφοι, δεν είναι απλώς ψιλά γράμματα, αλλά, όπως θα λέγαμε απλά και κατανοητά, είναι «να είχαμε να λέγαμε». Και γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί παρακολουθώντας στενά τη συζήτηση και τον γενικότερο δημόσιο διάλογο, διαπίστωσα με πολύ μεγάλη μου λύπη την προσπάθεια της Αντιπολίτευσης να μετατρέψει τη συζήτηση για την ανώτατη εκπαίδευση σε μανιφέστο και τη διαρκή ροπή της να ανεβάζει τους τόνους. Αγαπητοί συνάδελφοι, απομακρυνόμενος φύσει και θέσει απ' αυτή τη λογική και μένοντας στην ουσία της σημερινής μας συζήτησης, θέλω να μιλήσω για τα σημαντικά, για τα μεγάλα χαρακτηριστικά του ελληνικού πανεπιστημίου, όπως είναι η δυναμική, η ποιότητα, οι άνθρωποι, που έχουν κατατάξει, για παράδειγμα, το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο πρώτο ελληνικό πανεπιστήμιο που είναι πάνω από τη σειρά «διακόσια» με κριτήρια πάνω από ένα, στη διεθνή κατάταξη των πανεπιστημίων του κόσμου. Άλλα πανεπιστήμια, όπως το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Αριστοτέλειο, το Πανεπιστήμιο Πατρών, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων είναι επίσης πολύ ψηλά στη σχετική κατάταξη. Η δυναμική, λοιπόν, των ελληνικών πανεπιστημίων υπάρχει. Τα σπουδαία μυαλά της χώρας είναι εκεί. Τι χρειάζονται; Χρειάζονται μια μεταρρυθμιστική πολιτική που θα τα απελευθερώσει και θα τα ωθήσει ακόμα περισσότερο. Και αυτός πρέπει να είναι ο δικός μας στόχος. Ακούγοντας τις ανάγκες της ίδιας της κοινωνίας, πρέπει να ξεπεράσουμε παρωχημένες νοοτροπίες με ένα άμεσα υλοποιήσιμο σχέδιο. Να παραγκωνίσουμε και να εξαλείψουμε αγκυλώσεις. Και ποιες είναι οι αγκυλώσεις αυτές; Οι αγκυλώσεις αυτές, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι τα επεισόδια που ξετυλίχθηκαν και αυτές τις μέρες γύρω από τη Βουλή, μπροστά από την ξακουστή Αθηναϊκή Τριλογία, ιδιαιτέρως εν μέσω πανδημίας. Είναι αυτά που αποδεικνύουν την επιτακτική αναγκαιότητα όχι μόνο άμεσων μεταρρυθμίσεων, αλλά και μιας καθολικής πολιτικής αντιπαράθεσης με μια καρικατούρα προοδευτισμού, που αδυνατεί εδώ και χρόνια να παρακολουθήσει την πορεία της χώρας αλλά και του κόσμου, την εξέλιξή του τα τελευταία τριάντα χρόνια, που μένει γαντζωμένη σε μια ατμόσφαιρα που δεν υπάρχει εδώ και χρόνια στην Ελλάδα. Είναι λυπηρό για μια ακόμα φορά να γινόμαστε στο ίδιο κακοποιημένο έργο θεατές. Είναι λυπηρό, ενώ συζητάμε για το πώς θα αναβαθμίσουμε την εκπαίδευσή μας, κάποιοι να διαμαρτύρονται - τάχα μου, δήθεν - πετώντας αντικείμενα αλλά και κραυγές άναρθρες. Κυρίες και κύριοι, προφανώς για τη δική μας Κυβέρνηση οι σημερινές μεταρρυθμίσεις δεν αποτελούν αιτία για πανηγυρισμούς. Αλίμονο, αν πανηγυρίζαμε για το αυτονόητο! Προφανώς, λοιπόν, και δεν πανηγυρίζουμε για το αυτονόητο. Για εμάς το σημερινό νομοσχέδιο είναι αυτό που προστάζει η κοινή λογική. Και ποιο είναι αυτό; Αυτό που προστάζει η κοινή λογική, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι κανένας φοιτητής να μη φοβάται να επισκεφθεί το αμφιθέατρο και το πανεπιστήμιό του από το άγχος μη γίνει έρμαιο στα χέρια και στις διαθέσεις διάφορων μυστήριων. Το αυτονόητο είναι ότι κανένας γονιός δεν είναι χαρούμενος, όταν η σχολή του παιδιού του κλείνει λόγω καταλήψεων δύο και τρεις ή και παραπάνω μήνες τον χρόνο. Και βέβαια το αυτονόητο είναι ότι κανένας μαθητής δεν είναι πραγματικά χαρούμενος, όταν περνάει στην τεσσαρακοστή επιλογή του και καταλήγει σε μια σχολή που δεν του αρέσει ή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της. Άρα παιδεύεται για αρκετά χρόνια και αργότερα βρίσκεται παγιδευμένος στο φάσμα της ανεργίας. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μέσα σε όλη αυτή τη νοσηρή κατάσταση, θα μπορούσαμε και εμείς να σφυρίζουμε αδιάφορα. Θα μπορούσαμε να κλείνουμε τα μάτια, θα μπορούσαμε να κρύβουμε τεχνηέντως τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Είναι απλό, το έκανε εξάλλου με επιτυχία η προηγούμενη κυβέρνηση, σύμφωνα με τα δικά της κριτήρια. Γι' αυτούς εκείνο που χρειαζόταν η ανώτατη εκπαίδευση ήταν η μετατροπή των ΤΕΙ σε πανεπιστήμια μέσα σε μια νύχτα, χωρίς ακαδημαϊκά κριτήρια. Για εκείνους σημασία είχε η προστασία της πρόσβασης σε κάθε μορφή συλλογικότητας και όχι η θωράκιση του συνταγματικού δικαιώματος της ακαδημαϊκής ελευθερίας φοιτητών και καθηγητών κάθε μέρα, χωρίς να χρειάζεται την άδεια κομισαρίων και παλικαράδων. Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αν πραγματικά θέλουμε να έχουμε μια ουσιαστική συνδρομή, μια ουσιαστική συνεισφορά στο μέλλον της νέας γενιάς και του τόπου, τώρα είναι η ώρα. Αν συμφωνούμε με την κοινή λογική, με το πραγματικό συμφέρον της ελληνικής οικογένειας και των φοιτητών, ας πάμε παρακάτω, ας προχωρήσουμε στο διά ταύτα. Είναι στο χέρι μας, είναι η ευκαιρία μας να μην ξαναδούμε ντροπιαστικές εικόνες σαν κι αυτές του περασμένου Οκτωβρίου, με την εισβολή στο γραφείο του Πρύτανη στην ΑΣΟΕΕ. Είναι η ευκαιρία μας οι μαθητές μας να περνάνε στις σχολές που πραγματικά θέλουν και να ανταποκρίνονται με τις δυνατότητες που έχουν στο περιεχόμενο των σπουδών τους. Είναι η ευκαιρία μας να χρηματοδοτούμε ποιοτικές σπουδές για τα παιδιά μας. Αγαπητοί συνάδελφοι, είμαι περήφανος που ήμουν φοιτητής του δημόσιου ελληνικού πανεπιστημίου και θέλω και το παιδί μου, όταν έρθει η ώρα, αν το επιθυμεί, αν τα καταφέρει, όπως και κάθε παιδί σε αυτή τη χώρα, να έχει τη δυνατότητα να απολαμβάνει την εκπαίδευση που του αξίζει. Σας ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ σας ευχαριστώ, κύριε Υπουργέ. Πάμε τώρα στον κύκλο ομιλητών με «WEBEX». Πρώτος είναι ο κ. Πνευματικός από τη Νέα Δημοκρατία. Κύριε συνάδελφε, θα σας παρακαλέσω να παρακολουθείτε τον χρόνο σας. Έχετε τον λόγο για επτά λεπτά.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, κυρία Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, σε λίγους μήνες τα παιδιά της Γ΄ λυκείου θα κληθούν να δώσουν εξετάσεις για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μετά από μια δύσκολη χρονιά, κατά την οποία κάθε κανονικότητα ανατράπηκε λόγω της πανδημίας. Απέναντι σε αυτά τα παιδιά και τις οικογένειές τους πρέπει να μιλάμε όχι με θεωρίες και ιδεολογικές παρωπίδες, αλλά με δεδομένα. Το 2020 το ποσοστό επιτυχίας των πανελλαδικών εξετάσεων ήταν περίπου στο 77,2%, δηλαδή περίπου ογδόντα μία χιλιάδες υποψήφιοι εισήλθαν στα πανεπιστήμια. Την ίδια στιγμή, το ποσοστό των φοιτητών που ολοκληρώνουν τις σπουδές τους κατά έτος στα ελληνικά πανεπιστήμια επί του συνόλου των φοιτητών είναι περίπου στο 9%, όταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο μέσος όρος είναι στο 24%, δηλαδή το 30% σχεδόν των εισαχθέντων δεν θα αποφοιτήσει ποτέ. Έχουμε ένα σύστημα, όπου κάποιος υποψήφιος από την Αθήνα μπορεί να εισαχθεί στην πεντηκοστή επιλογή του, στερώντας τη θέση από έναν άλλο υποψήφιο, που την είχε ως πρώτη επιλογή γιατί εκεί είναι η κατοικία του. Όλες αυτές οι στρεβλώσεις δημιουργούν αδιέξοδα, αδιέξοδα για τον φοιτητή που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και είτε τα παρατάει απογοητευμένος είτε μένει αιώνιος φοιτητής, αδιέξοδα για τον υποψήφιο που δεν βρίσκει θέση εισαγωγής στο πανεπιστήμιο της πόλης του, αδιέξοδα για τις οικογένειες που χρηματοδοτούν σπουδές για τα παιδιά τους, οι οποίες δεν οδηγούν πουθενά. Πρέπει, λοιπόν, επιτέλους να αποφασίσουμε: Θέλουμε κανονικά πανεπιστήμια που να παρέχουν υψηλού επιπέδου εκπαίδευση και ευκαιρίες στους φοιτητές ή θέλουμε ένα χαρτί και ας μην έχει κανένα αντίκρισμα; Το νομοσχέδιο, λοιπόν, εισάγει τρεις αλλαγές, που οριοθετούν εκ νέου τη σχέση των φοιτητών με το πανεπιστήμιο, τον τρόπο εισαγωγής τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και τη διάρκεια φοίτησής τους σε αυτή, αλλαγές που στόχο έχουν να άρουν ακριβώς αυτές τις στρεβλώσεις και να θωρακίσουν τις πανεπιστημιακές σπουδές από την απαξίωση. Πρώτον, λοιπόν, ελάχιστη βάση εισαγωγής, που θα ορίζεται από κάθε πανεπιστημιακή σχολή ή τμήμα ως ποσοστό του μέσου όρου των βαθμών στα βασικά μαθήματα. Με τον τρόπο αυτό, πέρα από την ενίσχυση των ακαδημαϊκών προϋποθέσεων για την εισαγωγή των υποψηφίων, ενισχύεται και η αυτονομία των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που θα μπορούν να διαμορφώσουν το ακαδημαϊκό προφίλ των φοιτητών που επιθυμούν. Δεύτερον, αλλαγές στο μηχανογραφικό, με περιορισμένο αριθμό επιλογών στην πρώτη φάση και απεριόριστο στη δεύτερη φάση. Ο στόχος είναι να εισάγονται περισσότεροι υποψήφιοι σε τμήματα στα οποία επιθυμούν πραγματικά να σπουδάσουν. Η διαδικασία της συμπλήρωσης του μηχανογραφικού θα γίνει μια συνειδητή επιλογή κατόπιν ενημέρωσης για τις διάφορες σχολές. Έτσι, θα μειωθεί το φαινόμενο εισαγωγής σε μια οποιαδήποτε τυχαία επιλογή αλλά και η ανάγκη για μετεγγραφές. Για πρώτη φορά δίνεται η δυνατότητα συμπλήρωσης, πέραν των μηχανογραφικών για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα βάσει πανελληνίων, παράλληλου μηχανογραφικού για την εισαγωγή στα δημόσια ΙΕΚ βάσει απολυτηρίου. Απέναντι, λοιπόν, στα κάθε είδους αδιέξοδα το Υπουργείο Παιδείας αντιπαραθέτει περισσότερες επιλογές και παράλληλες εναλλακτικές διαδρομές. Τρίτον, εισαγωγή χρονικού ορίου φοίτησης συν δύο χρόνια για φοίτηση σε πρόγραμμα σπουδών τεσσάρων ετών και συν τρία χρόνια για φοίτηση σε προγράμματα σπουδών άνω των τεσσάρων ετών, ξεκινώντας από αυτή τη χρονιά. Φυσικά και προβλέπονται εξαιρέσεις με κοινωνικό πρόσημο, για φοιτητές που εργάζονται, για σοβαρούς προσωπικούς ή οικογενειακούς λόγους υγείας και άλλα. Η εισαγωγή ορίου θα οδηγήσει επιτέλους στη βελτίωση του ρυθμού αποφοίτησης και καθιστά τις σπουδές συνεκτικές και επίκαιρες. Συνολικά, αυτές οι παρεμβάσεις έχουν θετικό πρόσημο για τους φοιτητές, αφού η εισαγωγή τους ή όχι στο πανεπιστήμιο δεν θα εξαρτάται από τη δυσκολία των θεμάτων των εξετάσεων, θα έχουν καλύτερη ποιότητα σπουδών και μεγαλύτερη πιθανότητα να σπουδάσουν αυτό που θέλουν περισσότερο, στον τόπο που επιθυμούν, αλλά και αναβαθμισμένο πτυχίο στην αγορά εργασίας. Τα οφέλη είναι πολλαπλά και για τα πανεπιστήμια. Θωρακίζεται το κύρος τους, βελτιώνεται η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης, ενισχύεται η αυτονομία τους και η δυνατότητά τους να διαμορφώσουν διακριτό ακαδημαϊκό προφίλ. Μειώνεται η ανάγκη για μετεγγραφές και βελτιώνεται η θέση τους στα διεθνή συστήματα κατάταξης. Ο δεύτερος άξονας του νομοσχεδίου, που έχει απασχολήσει πολύ και τον δημόσιο διάλογο - και ειδικά τις τελευταίες μέρες - , αφορά την ενίσχυση της ασφάλειας του πανεπιστημίου και της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Σήμερα εισάγονται τρεις σημαντικές παρεμβάσεις για την περαιτέρω ενίσχυση της ασφάλειας των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Πρώτον, η ελεγχόμενη είσοδος, με την υποχρεωτική εγκατάσταση συστήματος ελεγχόμενης πρόσβασης στους πανεπιστημιακούς χώρους, και η δημιουργία δομών για την ασφάλεια και πολιτική προστασία των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Δεύτερον, η σύσταση ειδικής Ομάδας Προστασίας Πανεπιστημιακού Ιδρύματος, με αποστολή την προστασία και ασφάλεια στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και την ενίσχυση της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Μιλάμε για το αυτονόητο. Τα πανεπιστήμια και ο χώρος τους δεν είναι ένα ξέφραγο αμπέλι, ανήκουν στο διδακτικό και εκπαιδευτικό προσωπικό, στους υπαλλήλους και στους φοιτητές, οι οποίοι πρέπει να μπορούν να κινούνται και να εργάζονται με ασφάλεια, όχι σε κλίμα τρομοκρατίας, χωρίς εικόνες ασχήμιας και χωρίς να παρακωλύεται το ακαδημαϊκό, εκπαιδευτικό και διοικητικό έργο του πανεπιστημίου. Τρίτον, η ενίσχυση διατάξεων πειθαρχικού δικαίου, με στόχο τη δημιουργία ενός συγκροτημένου συνολικού πειθαρχικού πλαισίου για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, όλες αυτές οι παρεμβάσεις του παρόντος νομοσχεδίου έχουν ως βασικό άξονα την αναβάθμιση του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου. Οι ρυθμίσεις για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο θα οδηγήσουν σε συνειδητοποιημένους φοιτητές και, παράλληλα, για όσα παιδιά δεν τα καταφέρουν δίνονται ακόμα περισσότερες επιλογές, που μπορούν να οδηγήσουν σε προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη. Τα παιδιά μας θα μπουν σε πανεπιστήμια όπου θα μπορούν να μάθουν να κάνουν έρευνα, να δημιουργήσουν, χωρίς χαμένα εξάμηνα, με καθηγητές που θα μπορούν να εκφρασθούν και να διδάξουν ελεύθερα, χωρίς να φοβούνται αντίποινα από διάφορες περιθωριακές ομάδες και «μπαχαλάκηδες». Ακαδημαϊκή, βέβαια, ελευθερία δεν σημαίνει ούτε χάος ούτε ασυδοσία. Μόνο έτσι θα διατηρήσει το δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο το ακαδημαϊκό του κύρος, όχι μόνο στις διεθνείς κατατάξεις, αλλά και στη συνείδηση όλων μας. Όπως είπε και η Υπουργός Παιδείας, μιλάμε για την κοινή λογική. Ας προχωρήσουμε επιτέλους μπροστά, ας ξεπεράσουμε όλα αυτά τα ζητήματα, που στα ξένα πανεπιστήμια είναι λυμένα εδώ και δεκαετίες, για να δώσουμε στα παιδιά μας και στο εξαίρετο ακαδημαϊκό δυναμικό της χώρας μας τα πανεπιστήμια που τους αξίζουν. Σας ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ σας ευχαριστώ πολύ, κύριε συνάδελφε. Τον λόγο τώρα έχει η κ. Καρασαρλίδου από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ορίστε, κυρία συνάδελφε, έχετε τον λόγο για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Κυβέρνηση έφερε ένα αντισυνταγματικό νομοσχέδιο για την παιδεία εν μέσω πανδημίας, με βασικό επιχείρημα τον εκδημοκρατισμό και την αναβάθμιση των ελληνικών πανεπιστημίων, με αντίθετη την πανεπιστημιακή και γενικότερα την εκπαιδευτική κοινότητα, με αντίθετη την Αντιπολίτευση, με αντίθετες τις ενώσεις αστυνομικών, με την αντίθεση ακόμα και ιστορικών στελεχών σας, όπως του κ. Σουφλιά, του κ. Φορτσάκη και άλλων. Κυρία Υπουργέ, ενώ προσπαθείτε να πείσετε την ελληνική κοινωνία ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι χαμηλού επιπέδου και ότι εισάγονται φοιτητές με χαμηλές βαθμολογίες στις εισαγωγικές εξετάσεις και γι' αυτό θα μειώσετε τους εισακτέους κατά 25% - που αντιστοιχεί περίπου σε είκοσι πέντε χιλιάδες φοιτητές - , ενώ παρουσιάζετε τα ελληνικά πανεπιστήμια σαν κέντρα ανομίας και παρανομίας, έρχεται στις 28 Ιανουαρίου η Παγκόσμια Αξιολόγηση της Σανγκάης και σας διαψεύδει. Σύμφωνα με αυτή την αξιολόγηση, που είναι παγκοσμίως η πιο αξιοσέβαστη και αποδεκτή, μεταξύ των δώδεκα χιλιάδων πανεπιστημίων που εξετάσθηκαν, το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο βρίσκεται στην εκατοστή ογδοηκοστή θέση, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο βρίσκεται στη διακοσιοστή πέμπτη θέση και ακολουθούν το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Πανεπιστήμιο Πατρών και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Στον αντίποδα, τα ιδιωτικά ελληνικά κολλέγια - που είναι και τα πρότυπά σας - βρίσκονται κάτω από τη δέκατη τρίτη χιλιάδα, ενώ άλλα βρίσκονται κάτω ακόμα και από την εικοστή χιλιάδα. Εσείς τώρα αυτά τα πτυχία θέλετε να τα εξισώσετε με τα πτυχία των πανεπιστημίων μας. Επίσης, καταργήσατε τη λειτουργία εξήντα επτά διετών προγραμμάτων στα ελληνικά ΑΕΙ για τους αποφοίτους των ΕΠΑΛ, προγράμματα που έτρεχαν από τον Οκτώβριο του 2019 ήδη. Ωστόσο, αμέσως μετά τις εκλογές, αιφνίδια και χωρίς καμμία αιτιολόγηση αναστείλατε τη λειτουργία τους, δηλαδή αποκλείσατε και τη μόνη διέξοδο σε δημόσια δωρεάν δομή για τα παιδιά αυτά, αναγκάζοντάς τα να στραφούν στον ιδιωτικό τομέα, όσα βέβαια έχουν αυτή την οικονομική δυνατότητα. Την ίδια στιγμή, ενώ μετά το τέλος των μνημονίων η νομοθεσία προβλέπει την αναλογία ένας προς έναν για τους καθηγητές των πανεπιστημίων, δηλαδή μία πρόσληψη για μία αποχώρηση, εσείς την αγνοείτε επιδεικτικά, με αποτέλεσμα να λείπουν τρεις χιλιάδες καθηγητές από τα ελληνικά πανεπιστήμια. Εδώ πρέπει να τονίσω ότι η αναλογία εκπαιδευτικών - εκπαιδευομένων αποτελεί βασικό στοιχείο αξιολόγησης για τις διεθνείς κατατάξεις, όπως αυτή της Σανγκάης. Παρά, λοιπόν, τις μεγάλες ελλείψεις, εσείς επιμένετε να μην κάνετε προσλήψεις και ταυτόχρονα μειώνετε για το 2021 κατά 13% τη χρηματοδότηση στα πανεπιστήμια. Οι σκοπιμότητες πίσω από αυτές τις κινήσεις είναι προφανείς. Όλους αυτούς τους μήνες έχετε κάνει ξεκάθαρο ότι είστε μια Κυβέρνηση που ενδιαφέρεται περισσότερο για τα συμφέροντα και τα συμβόλαια των ιδιωτών, παρά για να υπηρετήσει τις ανάγκες της κοινωνίας. Κι αυτό δυστυχώς αποτυπώνεται ακόμα και σε νευραλγικούς τομείς, όπως είναι η δημόσια παιδεία και η δημόσια υγεία. Σ' αυτόν τον ευαίσθητο και ζωτικό χώρο της παιδείας, αυτό που πρωτίστως ενδιαφέρει την ηγεσία του Υπουργείου είναι να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ιδιοκτητών των κολλεγίων και να μεγαλώσει την πελατεία τους. Τους ετοιμάζετε ουσιαστικά είκοσι πέντε χιλιάδες επιπλέον σπουδαστές πελάτες, που στην πράξη σημαίνει 250 εκατομμύρια ευρώ. Πρόκειται για ακραίο κυνισμό, που αντιτίθεται στις προθέσεις ακόμα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου η κατεύθυνση είναι να αυξηθεί ο αριθμός των παιδιών που φοιτούν στα πανεπιστήμια. Μέχρι πρότινος ο στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν το ποσοστό πτυχιούχων ηλικίας τριάντα δύο έως τριάντα έξι ετών να είναι στο 40% και τώρα με βάση την πρόταση της πορτογαλικής Προεδρίας ο στόχος αυτός έχει ανέβει στο 50%. Ο λόγος που συνέβη αυτό ήταν γιατί οι ευρωπαϊκές χώρες στοχεύουν το τέλος της πανδημίας να τους βρει με υψηλότερο επίπεδο μόρφωσης και κατάρτισης των πληθυσμών, παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη μιας χώρας. Εσείς, από την άλλη, αφαιρώντας κάθε πρόσχημα περί αναβάθμισης των ΑΕΙ, αναφέρετε ρητά στο νομοσχέδιο ότι όσα πανεπιστήμια δεν εφαρμόσουν την αστυνόμευση που τους επιβάλλετε ή δεν προχωρήσουν στις επιβαλλόμενες διαγραφές των φοιτητών θα υποστούν συνέπειες στη χρηματοδότησή τους για το επόμενο έτος. Τώρα, ως προς το δεύτερο φλέγον ζήτημα του νομοσχεδίου, αυτό της αστυνόμευσης των πανεπιστημίων, για άλλη μία φορά η πραγματικότητα σας διαψεύδει. Αποφασίσατε την εγκαθίδρυση αστυνομικών τμημάτων μέσα στα ΑΕΙ, με προσλήψεις χιλίων τριάντα αστυνομικών, παραβιάζοντας το Σύνταγμα της χώρας, επικαλούμενοι τη βία και την παραβατικότητα, τη στιγμή που σύμφωνα με επίσημα στοιχεία είμαστε ήδη η δεύτερη πιο αστυνομοκρατούμενη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση με 1,3 δαπάνες από το ΑΕΠ, πολύ υψηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Είμαστε η μόνη χώρα, που εν μέσω πανδημίας και με τόσους μήνες σε καραντίνα έχουμε για το 2021 αύξηση 7% των αστυνομικών και μείωση 2,5% των υγειονομικών υπαλλήλων. Είπατε ότι θα διαθέσετε για την αστυνόμευση των πανεπιστημιακών 20 εκατομμύρια ευρώ, τη στιγμή που ο προϋπολογισμός για το σύνολο των πανεπιστημίων είναι 91 εκατομμύρια ευρώ, αν δεν κάνω λάθος. Ενώ τα ελληνικά πανεπιστήμια βρίσκονται στο 2% -3% των κορυφαίων πανεπιστημίων παγκοσμίως, έχοντας τη χειρότερη αναλογία φοιτητών και μελών ΔΕΠ, εσείς επιλέγετε να επενδύσετε στην αστυνόμευση, παρ' όλο που στα πανεπιστήμια αναλογεί μόνο το 0,1% της γενικής εγκληματικότητας στον πληθυσμό. Και αναρωτιέται κανείς: Αν γι' αυτό το 0,1% συγκροτείται ειδικό σώμα αστυνομικών και προσλαμβάνονται χίλιοι τριάντα αστυνομικοί, τότε πόσοι θα έπρεπε να υπάρχουν για ολόκληρη τη χώρα; Διότι με απλά μαθηματικά προκύπτει ότι θα έπρεπε να έχουμε ένα εκατομμύριο αστυνομικούς. Να είστε βέβαιη, όμως, κυρία Υπουργέ, ότι αρχίζει πλέον να γίνεται κατανοητό στη μεγαλύτερη μερίδα του ελληνικού λαού ότι πρόκειται για επίθεση στη δημόσια παιδεία και στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Και να έχετε υπ' όψιν σας ότι η κατακραυγή και η αντίσταση σ' αυτό δεν θα έρθουν μόνο από το φοιτητικό κίνημα, αλλά από κάθε πολίτη της χώρας, προκειμένου να υπερασπισθεί τη δημόσια παιδεία και τη δημοκρατία. Σας ευχαριστώ.
Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ, κυρία συνάδελφε. Τον λόγο έχει ο κ. Καστανίδης από το Κίνημα Αλλαγής.
Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, λυπάμαι που δεν βρίσκομαι μέσα στη Βουλή, διότι από την απόσταση μου παρέχονται λιγότερες δυνατότητες να συμβάλω στην εμπέδωση και στην αποκάλυψη της εξαιρετικής συμβολής της Πλειοψηφίας στον δημόσιο διάλογο για την ανώτατη εκπαίδευση. Από την πρώτη στιγμή, κυρία Πρόεδρε, που το συζητούμενο νομοσχέδιο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση, ένα ερώτημα πλανάται στους ορίζοντες της χώρας: Είστε υπέρ της ευνομίας ή υπέρ της ανομίας στα ελληνικά πανεπιστήμια; Το ερώτημα αυτό, δε, διατυπώθηκε επιτηδείως από την Κυβέρνηση, τα στελέχη της και τους δημόσιους απολογητές της κυβερνητικής πολιτικής στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για να αποκρυβούν τα ουσιαστικά θέματα που επιχειρεί να ρυθμίσει η Κυβέρνηση. Το ερώτημα δεν είναι αν οι Έλληνες πολίτες και τα ελληνικά πολιτικά κόμματα είναι υπέρ της ανομίας ή της ευνομίας. Σας απαντούμε ευθέως ότι είμαστε υπέρ της ευνομίας, υπέρ της συνταγματικής τάξης, υπέρ των ακαδημαϊκών ελευθεριών και υπέρ της δημοκρατικής τάξης. Το ερώτημα είναι αν η Κυβέρνηση σέβεται τη συνταγματική νομιμότητα, αν είναι υπέρ των ακαδημαϊκών ελευθεριών, αν σέβεται τις αποφάσεις των ανεξάρτητων αρχών και αν, βεβαίως, σέβεται τη λειτουργία, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα και τον νόμο, των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Και εξηγούμαι. Ποια είναι τα πραγματικά θέματα που απεκρύβησαν με το επιτήδειο ερώτημα: «Είστε υπέρ της ανομίας ή της ευνομίας;». Το πρώτο θέμα που ρυθμίζει η Κυβέρνηση είναι ότι στενεύει, δυσκολεύει την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, την ίδια ώρα που αρνείται να πάρει ανάλογα μέτρα για τα κολλέγια. Αυξάνει έτσι την δεξαμενή των ανθρώπων, των νέων παιδιών, που θα αναγκασθούν να προσφύγουν στα κολλέγια, για τα οποία η Κυβέρνηση πριν από λίγο καιρό αποφάσισε δύο πράγματα: Πρώτον, να δώσει επαγγελματικά δικαιώματα ισότιμα με αυτά των αποφοίτων των δημοσίων πανεπιστημίων και, δεύτερον, πριν από λίγες βδομάδες να επιβάλει την εγγραφή στα οικονομικά και τεχνικά επιμελητήρια των αποφοίτων των κολλεγίων, παρά τις ισχυρές αντιδράσεις των τεχνικών και οικονομικών επιμελητηρίων. Λέει η Κυβέρνηση: «Θέλω μια ελάχιστη βάση εισαγωγής, για να αυξηθεί η ποιότητα των παιδιών που εισέρχονται στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.». Συμφωνούμε απολύτως ότι πρέπει να γίνει μια συζήτηση για την ελάχιστη βάση εισαγωγής. Τίθεται το ερώτημα, όμως, αν υπάρχει ελάχιστη βάση εισαγωγής στα δημόσια πανεπιστήμια, που έτσι στερεί τη δυνατότητα από κάποιο παιδί που παίρνει μονάδα ή «2» να εισαχθεί στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, γιατί επιτρέπει στα κολλέγια να εισάγονται αυτοί που έχουν επίδοση «1» ή «2» στις εξετάσεις για τα πανεπιστήμια και να τους δίνει, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα να εγγράφονται στα τεχνικά και οικονομικά επιμελητήρια. Προλαβαίνω την κύρια Υπουργό, για να μην κάνει νέο ατόπημα. Αν η απάντηση είναι «ναι, αλλά δεν μπορούμε να επέμβουμε στα κολλέγια», τότε της υπενθυμίζω ότι κατά τη συνταγματική τάξη και τον απλό νόμο, όπως στα πρωτοβάθμια ιδιωτικά σχολεία της χώρας, όπως στα δευτεροβάθμια ιδιωτικά σχολεία ισχύουν κανόνες ίδιοι με τα δημόσια σχολεία, κατά τον ίδιο τρόπο θα έπρεπε και για τα κολλέγια να υπάρχει μια αντιστοίχιση των δυσκολιών των νομικών κανόνων που επιθυμεί η πολιτεία για τα δημόσια ιδρύματα. Και επειδή άκουσα με πολλή υπομονή την απάντηση προηγουμένως «μα, δεν μπορούμε να θέσουμε μια ελάχιστη βάση εισαγωγής, γιατί είναι franchising των ξένων πανεπιστημίων», η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή. Οι εγγραφές στα κολλέγια στον τόπο μας γίνονται όπως οι εγγραφές στα τριτοβάθμια ιδρύματα της αλλοδαπής; Και δεύτερον: Εάν δεν μπορείτε να κάνετε αυτό, τότε πάρτε πίσω τη ρύθμιση για τη δυνατότητα εγγραφής στα επιμελητήρια αυτών που έχουν μία ή δύο μονάδες στις εξετάσεις για τα πανεπιστήμια και απέτυχαν, αλλά εισάγονται στα κολλέγια. Τι, δεύτερον, αποκρύβεται; Αποκρύβεται ότι κάμπτονται συγκεκριμένες ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα με την αδιάκριτη χρήση των μέσων ηλεκτρονικής επιτήρησης. Κάποιος πρέπει να πει στον Πρωθυπουργό να μην εκτίθεται και αυτό είναι έργο των συνεργατών. Διότι τον είδα ότι έκανε αναφορά στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Υποθέτω ότι δεν το γνωρίζει ούτε η Υπουργός Παιδείας, γι' αυτό ακριβώς θα ενημερώσω τη Βουλή. Είναι υποχρεωμένη η Κυβέρνηση να κάνει διάκριση για τα μέσα ηλεκτρονικής επιτήρησης που θα χρησιμοποιηθούν σε δημόσιο χώρο, όπως είναι τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Δεν μπορεί αδιακρίτως να λέει ότι γενικώς εισάγονται μέσα ηλεκτρονικής επιτήρησης καταγραφής εικόνας και ήχου. Πριν από λίγους μήνες, η Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων εξέδωσε την υπ' αριθμόν 2/2020 απόφασή της, που αφορούσε γνωμοδότησή της για το προεδρικό διάταγμα του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη σχετικά με τον έλεγχο των δημόσιων συγκεντρώσεων κατ' εφαρμογή του αλήστου μνήμης νομοθετήματος για τις δημόσιες συγκεντρώσεις. Τι λέει η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων; Λέει ότι πρέπει να δηλώσετε ποια είναι τα μέσα που χρησιμοποιείτε, διότι δεν είναι δυνατόν, παραδείγματος χάριν, να χρησιμοποιήσετε μη επανδρωμένα μέσα, όπως είναι τα drones. Και επικαλείται η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων το παράδειγμα του ανωτάτου διοικητικού δικαστηρίου της Γαλλίας που απαγόρευσε στη διοίκηση Μακρόν τη χρήση τους, διότι δεν υπήρχε σαφές θεσμικό πλαίσιο για τη λειτουργία τους, όπως και εδώ. Τι θα επιτρέψετε, κυρία Υπουργέ; Και ενημερώστε και τον Πρωθυπουργό της χώρας. Θα επιτρέψετε την εστίαση της εικόνας σε πρόσωπο επί μιας παραβατικής συμπεριφοράς από ένα drone; Απαντά η ελληνική νομολογία και η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων: «Εάν εστιάσετε σε πρόσωπο, αυτό είναι ανακριτική πράξη και χρειάζεται προηγουμένως έγκριση της αρμόδιας εισαγγελικής αρχής.». Και αυτά πρέπει να ορίζονται στις διατάξεις του νομοσχεδίου. Τρίτο ζήτημα που αποκρύπτεται. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Μεταπολίτευσης εισάγεται με τυπικό νόμο πειθαρχικό δίκαιο για τους φοιτητές. Ερώτηση πρώτη και αφελής: Γιατί με τυπικό νόμο πειθαρχικό δίκαιο μόνο για τους φοιτητές , αλλά όχι για το ακαδημαϊκό προσωπικό; Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κατά τη διάταξη της κ. Κεραμέως εάν δέκα, δεκαπέντε, είκοσι φοιτητές χρησιμοποιήσουν ελεύθερο χώρο του πανεπιστημίου, όπως, για παράδειγμα, την πλατεία Χημείου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, χωρίς την έγκριση της αρμόδιας αρχής - πρόκειται για ελεύθερο χώρο - , αυτό αποτελεί πειθαρχικό αδίκημα που διώκεται. Εάν κάνουν το ίδιο πράγμα είκοσι, τριάντα, σαράντα καθηγητές, μέλη του ακαδημαϊκού προσωπικού, χρησιμοποιήσουν, δηλαδή, χωρίς άδεια την ίδια πλατεία, δεν διαπράττεται κανένα πειθαρχικό αδίκημα. Όμως, το κυριότερο, κατά το άρθρο 16 του Συντάγματος, δεν μπορεί να εισαχθεί πειθαρχικό δίκαιο με τυπική διάταξη νόμου. Θα σας εξηγήσω γιατί παραβιάζετε το άρθρο 16 του Συντάγματος, κυρία Υπουργέ. Η παράγραφος 6 του άρθρου 16 του Συντάγματος λέει ρητά ότι καθετί που αφορά την κατάσταση του ακαδημαϊκού προσωπικού - και μεταξύ των θεμάτων που αφορούν την κατάσταση του ακαδημαϊκού προσωπικού είναι και τα πειθαρχικά ζητήματα - ρυθμίζεται μόνο με προβλέψεις των οργανισμών των πανεπιστημίων, όχι με διάταξη νόμου. Αν λοιπόν για το ακαδημαϊκό προσωπικό, που βρίσκεται σε υπηρεσιακή σχέση με τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, απαγορεύεται να έχουμε διάταξη τυπικού νόμου για τα πειθαρχικά αδικήματα, πολύ περισσότερο γι' αυτούς που δεν έχουν καμμία υπηρεσιακή σχέση με τα πανεπιστήμια, όπως είναι οι φοιτητές, δεν μπορεί να εισαχθεί με τυπική διάταξη νόμου, κατά το άρθρο 16 παράγραφος 6, πειθαρχικό δίκαιο.
Κύριε συνάδελφε, συγχωρέστε με, αλλά θα πρέπει να κλείσετε σιγά - σιγά.
Κυρία Πρόεδρε, ξέρω πάντοτε ότι βρίσκομαι αντιμέτωπος με την κρίση του χρόνου. Δώστε μου λίγα δευτερόλεπτα, για να ολοκληρώσω. Άρα, λοιπόν, θα πρέπει να προσέξετε ρυθμίσεις οι οποίες μπορεί στο εγγύς μέλλον να κριθούν αντισυνταγματικές. Κλείνω με μια ακόμη παρατήρηση. Γνωρίζει ο Υπουργός Δικαιοσύνης τι ακριβώς ρυθμίζεται με την τροποποίηση του άρθρου 168 του Ποινικού Κώδικα στο άρθρο 33; Ο ισχύων Ποινικός Κώδικας έχει πληρέστερη και ασφαλέστερη διάταξη όταν πρόκειται για παράνομη είσοδο σε εργασιακούς χώρους, διότι ορίζει ρητά ότι τον νομοθέτη τον ενδιαφέρει η παράνομη είσοδος και το αποτέλεσμα που παράγει, δηλαδή ότι διαταράσσεται η ομαλή λειτουργία μιας υπηρεσίας. Σύμφωνα με τη νέα διάταξη, η παράνομη είσοδος συντελείται ως αδίκημα μόνο εάν η αρμοδία αρχή που χρησιμοποιεί τον χώρο ζητήσει από αυτούς που εισήλθαν να φύγουν. Αν δεν τους το ζητήσει, τότε δεν συντελείται καμμία παράνομη πράξη. Υποθέτω ότι θέλετε να εγγυηθείτε τους όρους ομαλής λειτουργίας των δημόσιων χώρων στο πανεπιστήμιο. Πράττετε το ακριβώς αντίθετο. Για να κατανοήσετε ότι ακόμη και στις ποινικές ρυθμίσεις κάνετε σοβαρά λάθη. Η τελευταία μου φράση. Όταν επικαλείσαι τη Ρόζα Ιμβριώτη, πρέπει να ξέρεις και την ιστορία της. Δεν την επικαλείσαι μόνο για την αριστεία, την επικαλείσαι και για την περίφημη φράση της, την οποία υποθέτω ότι δεν αποδέχεται ο κύριος Πρωθυπουργός. Λέει, λοιπόν, η Ρόζα Ιμβριώτη: «Το έργο των εκπαιδευτικών είναι να παράγουν πλήρεις προσωπικότητες και ανθρώπους, αλλά αυτό προϋποθέτει, πρώτα απ' όλα, ότι εμείς οι εκπαιδευτικοί είμαστε άνθρωποι. Και για να είμαστε άνθρωποι, πρέπει να στεκόμαστε πάντοτε κοντά στους αγώνες του λαού μας και των πολιτών.». Σας ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Ευχαριστούμε, κύριε συνάδελφε. Τον λόγο έχει τώρα ο κ. Βαρτζόπουλος από τη Νέα Δημοκρατία. Θα σας παρακαλέσω να κρατάτε όσο γίνεται τον χρόνο σας, γιατί είναι αρκετοί συνάδελφοι ακόμα που δεν έχουν μιλήσει.
Θα προσπαθήσω, κυρία Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι το τρίτο και τελευταίο τυπικό στάδιο ολοκλήρωσης του θεσμικού εκσυγχρονισμού του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Μετά τους νόμους για την υποχρεωτική και τη δευτεροβάθμια γενική και τεχνική εκπαίδευση, ετοιμάζουμε πλέον και την τριτοβάθμια, έτσι ώστε να προσαρμοσθεί, συν τω χρόνω βέβαια, στα βέλτιστα διεθνή πρότυπα. Και ποια είναι αυτά τα βέλτιστα διεθνή πρότυπα; Όσον αφορά τους όρους εισαγωγής στα πεδία υψηλής ζήτησης, που συνδέονται κατά τεκμήριο και με εξασφαλισμένα επαγγελματικά δικαιώματα, υπάρχει πάντοτε o numerus clausus, ο κλειστός αριθμός. Δηλαδή, υπάρχει σύστημα επιλογής βάσει επιδόσεων που αποδεικνύονται με ενιαίο τρόπο. Εδώ βέβαια το κάθε ΑΕΙ μπορεί να θέτει και τη δική του πινελιά, τους δικούς του όρους, οι οποίοι συνδέονται και με την ειδική του απήχηση αλλά και με τις ιδιαίτερες επαγγελματικές προοπτικές που εξασφαλίζει. Για τα πεδία χαμηλής ζήτησης και χαμηλής επαγγελματικής εξασφάλισης η πρόσβαση είναι συνήθως πολύ πιο εύκολη έως και ελεύθερη, με τη διαλογή να γίνεται κατά την εξέλιξη των σπουδών. Με τον σημερινό νόμο έχουμε πλέον το κανονιστικό πλαίσιο, για να φτάσουμε σε αυτόν τον ιδανικό στόχο. Εκείνο που τώρα μένει είναι η σκληρή αποτελεσματικότητα στην εφαρμογή του. Δηλαδή, το πραγματικά σημαντικότερο όλων είναι να κινηθεί η αναλογία επιλογής μεταξύ γενικής και τεχνικής εκπαίδευσης προς τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, να επιλέγουν οι μαθητές 70% τεχνική προς 30% γενική κατεύθυνση. Να αναστραφεί, δηλαδή, πλήρως η σημερινή αναλογία. Ως προς τούτο θα πρέπει: Πρώτον, τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων της πρωτοβάθμιας να διακρίνουν σωστά και να πείθουν μαθητές και γονείς για την επιλογή των ΕΠΑΛ ή της μαθητείας. Δεύτερον, οι σχολές επαγγελματικής κατάρτισης, συνδεόμενες με τα επιμελητήρια, να προσφέρουν πραγματικά επαγγελματική προοπτική, δουλειές δηλαδή. Και, τρίτον, η ανώτατη επαγγελματική εκπαίδευση να αποκτήσει αυστηρά επαγγελματικά δικαιώματα. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομικό μας πλαίσιο είναι πλέον πλήρες. Νομίζω ότι χρειάζονται ελάχιστες κανονιστικές παρεμβάσεις ακόμα, όπως, παραδείγματος χάριν, η απευθείας πρόσβαση από τα ΕΠΑΛ στα τεχνικά ΑΕΙ χωρίς πανελλήνιες, όπως γινόταν στο παρελθόν, ή η θέσπιση στα γνωστικά αντικείμενα που σχετίζονται με τη διδασκαλία στην εκπαίδευση ειδικών τμημάτων παιδαγωγών ελεγχόμενης πρόσβασης και ειδικών επαγγελματικών δικαιωμάτων, όπως, παραδείγματος χάριν, στη Γερμανία. Για να ολοκληρώσουμε βέβαια τον εκσυγχρονισμό, πρέπει να ασχοληθούμε για πρώτη φορά στα χρονικά του ελληνικού κράτους, πέρα από το τυπικό, και με το εθιμικό εκπαιδευτικό μας σύστημα, τα φροντιστήρια. Η συνολική ιδιωτική δαπάνη για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα αντιστοιχεί περίπου στο 40% της δημόσιας. Η μέση ιδιωτική δαπάνη ανά μαθητή γυμνασίου ή λυκείου - εξαιρουμένων των διδάκτρων - για ιδιωτικά σχολεία το 2016 ήταν 1.600 ευρώ, εξ αυτών 65% σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα και τα υπόλοιπα σε ξένες γλώσσες. Η σχετική δαπάνη ως ποσοστό της συνολικής οικογενειακής είναι περίπου τετραπλάσια του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Η μείωση της ζήτησης θέσεων σπουδών… (δεν ακούστηκε λόγω κακής σύνδεσης) στα ΑΕΙ είναι εκείνη που θα φέρει επιτέλους τα πράγματα στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Φυσικά, όμως, θα παραμείνει η αναγκαιότητα των υπηρεσιών της φροντιστηριακής εκπαίδευσης, όπως και η χρησιμότητα των πολύτιμων στελεχών της, όπως και η συμβολή της στην πραγματική οικονομία. Θα πρέπει, όμως, να φροντίσουμε να ενταχθεί στην καθημερινότητα του δημόσιου σχολείου, στο πλαίσιο της ολοήμερης λειτουργίας του. Παραδείγματος χάριν, με σχήματα συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, αμοιβής μέσω voucher που θα επιδοτούνται για τους οικονομικά αδύναμους και ούτω καθεξής. Δύσβατος τομέας - πολύ δύσβατος! - , αλλά η παράταξή μας είναι για τα δύσκολα. Η πρόσβαση των λαϊκών στρωμάτων στα ΑΕΙ είναι απόλυτη προτεραιότητά μας. Προχωράω στο θέμα της αστυνόμευσης. Κατά βάση το λύσαμε θεσμικώς με το άρθρο 64 του ν.4623 τον Αύγουστο του 2019. Δεν λειτούργησε για δύο λόγους. Ο πρώτος διότι οι περισσότερες πανεπιστημιακές αρχές, προφανώς, φοβήθηκαν να τον εφαρμόσουν, αποφεύγοντας να ενημερώσουν την αστυνομία για παραβατικές δραστηριότητες εντός των ιδρυμάτων τους. Και, δεύτερον, διότι οι επιχειρησιακές δυνατότητες της ΕΛ.ΑΣ. προφανώς δεν επέτρεπαν συνεχή παρουσία της στους πανεπιστημιακούς χώρους. Με το νέο κανονιστικό πλαίσιο λύνονται όλα αυτά. Οι δικαιολογίες πλέον στερεύουν. Επιτρέψτε μου τώρα επί τη ευκαιρία να πω και δυο λόγια για ειδικά ζητήματα της ΕΛ.ΑΣ., που έχουν, όμως, σχέση με το σημερινό μας αντικείμενο. Καλόν είναι τώρα που οι χαλεποί καιροί περνούν και οι οικονομικές μας δυνατότητες βελτιώνονται να προσλαμβάνονται όλοι οι νέοι αστυφύλακες με ενιαίες διαδικασίες και να έχουν ενιαία εκπαίδευση. Εν προκειμένω, επιτρέψτε μου να επαναλάβω την πρόταση που είχα κάνει πέρυσι από αυτού του Βήματος και για την Πυροσβεστική. Όλα τα ένστολα σώματα καλόν είναι να στελεχώνονται μέσω βέβαια ενιαίων και τυποποιημένων διαδικασιών, αλλά εκτός των γνωστών πανελληνίων, με ειδικές, δικές τους διαδικασίες, δοκιμασίες που θα εξασφαλίζουν και τα ιδιαίτερα προσόντα και την ιδιαίτερη κλίση που απαιτούνται για τους λειτουργούς τους. Ελπίζω, επίσης, με τις κοινές υπουργικές αποφάσεις που θα εφαρμόσουν τον νόμο να ληφθεί η πρόνοια, ώστε οι ομάδες προστασίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων να μπορούν να στελεχώνονται εκτός από τους νέους αστυφύλακες και με αστυνομικούς έμπειρους και στη διοίκηση αλλά και επί του επιχειρησιακού πεδίου, όπως και να ενισχύονται με ένοπλους συναδέλφους τους, κατά την κρίση βέβαια της φυσικής ηγεσίας, όταν οι συνθήκες το επιβάλλουν. Σας ευχαριστώ.
Και εγώ σας ευχαριστώ, κύριε συνάδελφε. Το λόγο τώρα έχει ο κ. Καλαματιανός για επτά λεπτά. Σας παρακαλώ πολύ να τηρήσετε τον χρόνο, γιατί είναι πολλοί συνάδελφοι ακόμα στον κατάλογο.
Θα το προσπαθήσω, κυρία Πρόεδρε. Χθες είδαμε για μια φορά ακόμα τη βία και την καταστολή έξω από τη Βουλή και ακούσαμε τον Υπουργό Δημοσίας Τάξεως να μιλά μέσα στη Βουλή με βαριές εκφράσεις. Αναφέρθηκε σε γκεστάπο στις σχολές, σε τραμπούκους που βιάζουν το κράτος δικαίου και άλλα. Ήταν έκδηλη η αγωνιώδης προσπάθεια που έκανε μαζί με την Υπουργό Παιδείας να δικαιολογήσουν την εμμονή τους για την πρόσληψη και τοποθέτηση χιλίων ειδικών φρουρών στα πανεπιστήμια. Είναι αγωνιώδης η προσπάθειά τους, γιατί γνωρίζουν ότι συζητάμε σήμερα για τρίτη μέρα ένα νομοσχέδιο που είναι αντιδραστικό, αναχρονιστικό και ακραία συντηρητικό. Γνωρίζουν οι ίδιοι και όλη η Κυβέρνηση ότι το νομοσχέδιο αυτό έχει προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις. Πλήθος φορέων, πανεπιστημιακών, η Σύνοδος των Πρυτάνεων, Σύγκλητοι των Πανεπιστημίων, σύλλογοι φοιτητών δηλώνουν ξεκάθαρα την έντονη αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο αυτό. Ακόμα και στελέχη που ανήκουν στην παράταξή σας διαχωρίζουν τη θέση τους και απορρίπτουν αυτές τις προτάσεις. Επιχειρεί η Κυβέρνηση να παρουσιάσει μια έκνομη εικόνα των πανεπιστημίων μας με φοιτητές ταραχοποιά στοιχεία και καθηγητές να έχουν συμβιβασθεί με αυτή την ιδέα. Δεν σέβονται και συκοφαντούν με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο τα δημόσια πανεπιστήμια από τα οποία έχουν αποφοιτήσει. Τα συκοφαντούν, ενώ πρόσφατα αποδείχθηκε ότι αρκετά από αυτά βρίσκονται μέσα στα εξακόσια καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου μεταξύ χιλιάδων που κρίθηκαν. Είναι, προφανώς, μια ακόμα ιδεοληπτική απόφαση της Κυβέρνησης. Επιδιώκετε την επικοινωνιακή εκμετάλλευση, την όξυνση και τη δημιουργία εντάσεων και εχθρών. Γνωρίζετε ότι η μόνιμη παρουσία αστυνομίας στα πανεπιστήμια δεν είναι λύση στην όποια παραβατικότητα αντιμετωπίζουν αυτά. Γνωρίζετε ότι με το υφιστάμενο πλαίσιο η αστυνομία μπορεί να επέμβει άμεσα στον πανεπιστημιακό χώρο όταν τελούνται αδικήματα. Εσείς οι ίδιοι το 2019, με τον νόμο για την κατάργηση του ασύλου, μας λέγατε ότι λύνετε το πρόβλημα της παραβατικότητας. Τώρα ξανά τα ίδια λέτε. Γνωρίζετε ότι κάθε δημοκρατικός και προοδευτικός πολίτης έχει ένα εντελώς διαφορετικό όραμα για τα πανεπιστήμιά μας. Γνωρίζετε ότι τα θέλει δημόσια, καλά στελεχωμένα, ασφαλή, επιστημονικά επαρκή, δημοκρατικά διοικούμενα. Τα θέλει χώρους προαγωγής της γνώσης, της παιδείας, της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της δημοκρατικής και κοινωνικής συνείδησης. Η σύσταση σώματος ειδικών φρουρών μέσα στα πανεπιστήμια δεν έχει και ούτε θέλει να έχει σχέση με όλες αυτές τις επιδιώξεις. Ακόμα και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων δήλωσε την αρνητική της θέση γι' αυτά τα σχέδια. Η μόνη αποδεκτή λύση, και από το Σύνταγμα αλλά και από τη λογική, είναι να ενισχυθεί η φύλαξη των πανεπιστημίων με εξειδικευμένο προσωπικό που θα υπάγεται στην πρυτανεία. Αυτή είναι η πρότασή μας. Την επαναλαμβάνουμε. Εσείς δεν θέλετε να την ακούσετε. Βέβαια, δεν ξεχνά κανείς ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός τόσο πολύ νοιάζεται για τη φύλαξη τους, που, όταν ήταν Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, οδήγησε σε διαθεσιμότητα και απόλυση εργαζόμενους στη φύλαξη των πανεπιστημίων. Η ηλεκτρονική επιτήρηση, το κέντρο ελέγχου, οι κάμερες, οι κάρτες εισόδου και το σκληρό πειθαρχικό για τους φοιτητές ολοκληρώνουν ένα σκηνικό, το οποίο παραπέμπει σε κοινωνίες που περιγράφει ο Όργουελ. Η θέση της αρχής προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα είναι κόλαφος για τις επιδιώξεις σας. Δεν σταματάτε, όμως, σε αυτά. Με την απόφασή σας για περικοπές εισακτέων στις σχολές είναι ξεκάθαρο ότι ενισχύετε τις κοινωνικές, τις οικονομικές και εκπαιδευτικές ανισότητες. Μέσα στην πανδημία με τα σχολεία κλειστά, με την τηλεκπαίδευση να έχει τεράστια προβλήματα, εσείς επιλέγετε να αλλάξετε τους κανόνες του παιχνιδιού με αιφνιδιασμό. Οι μαθητές των πιο χαμηλών κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων αποκλείονται με τα τερτίπια σας. Δύσκολα θα περάσουν τις πόρτες των πανεπιστημίων. Όσοι μαθητές δεν έχουν οικονομικό πρόβλημα ή όσοι δεν θέλουν να εγκαταλείψουν το όνειρο για σπουδές και να κάνουν οικονομικές θυσίες, θα αναγκαστούν να φοιτήσουν σε ιδιωτικά κολλέγια και θα λάβουν ένα πτυχίο δήθεν ισότιμο με αυτό των δημοσίων ΑΕΙ. Σπεύσατε πρόσφατα με τροπολογία να εξισώσετε τα πτυχία των κολλεγίων με αυτά των δημόσιων πολυτεχνείων και των δημόσιων οικονομικών σχολών. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που επιδιώκετε είναι να δημιουργήσετε ένα εργατικό δυναμικό μειωμένων προσόντων, κατάλληλο για τις εργασιακές γαλέρες που ετοιμάζετε. Η πολιτική σας αυτή θα επιφέρει και ένα ακόμα καίριο πλήγμα. Τα περιφερειακά πανεπιστήμια θα βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα, καθώς αρκετά τμήματα θα οδηγηθούν σε κλείσιμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των τραγικών συνεπειών της ισοπεδωτικής πολιτικής σας είναι η Ηλεία. Το νομοσχέδιό σας αποτελεί ταφόπλακα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και στον νομό μου. Έχετε πάρει φαίνεται την απόφαση να εξαφανίσετε τον νομό από τον χάρτη της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Το προσπαθήσατε και με το σχέδιο «ΑΘΗΝΑ» το 2013, το επιδιώκετε ξανά. Με τον νόμο Γαβρόγλου το 2019 η Ηλεία απέκτησε για πρώτη φορά τρία πανεπιστημιακά τμήματα, το Τμήμα Μουσειολογίας, το Τμήμα Επιστημών Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού και το Τμήμα Γεωπονίας. Σε μια προσπάθεια άμεσης επίδειξης ισχύος το Υπουργείο αποφάσισε, χωρίς επαρκή αιτιολογία, την αναστολή λειτουργίας του ΤΕΦΑΑ, που ήταν προγραμματισμένο να ξεκινήσει από το τρέχον ακαδημαϊκό έτος. Βέβαια, δεν σταμάτησε σε αυτό. Για τουλάχιστον ενάμιση χρόνο η λειτουργία του Τμήματος Μουσειολογίας ναρκοθετείται συνεχώς, με τεράστιες ελλείψεις σε καθηγητές, σε διοικητικό προσωπικό και υλικοτεχνική υποδομή. Αντί να δώσετε λύση, όπως οφείλετε, στο κορυφαίο ζήτημα της βιωσιμότητας του τμήματος, για να μπορέσει βεβαίως να συνεχίσει απρόσκοπτα την ακαδημαϊκή του λειτουργία, το έχετε θέσει στο περιθώριο. Και πάλι, όμως, ούτε αυτό σάς αρκεί. Με το σημερινό νομοσχέδιο και τη μείωση των εισακτέων. το τμήμα και δεκάδες άλλα σε όλη τη χώρα θα κλείσουν. Παράλληλα, ανοίγετε την πελατεία για τα κολλέγια. Για τα ιδιωτικά κολλέγια δεν προβλέπεται ελάχιστη βάση εισαγωγής. Εκεί το μόνο κριτήριο που έχετε είναι η οικονομική δυνατότητα του καθενός. Με χιλιάδες μόρια δεν θα περνά ο μαθητής στο δημόσιο πανεπιστήμιο, με χιλιάδες ευρώ, όμως, θα παίρνει πτυχίο από ιδιωτικό κολλέγιο. Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, τι επιδιώκετε. Επιδιώκετε να υπονομεύσετε τα δημόσια πανεπιστήμια. Για άλλη μια φορά δείχνετε τις επιθετικές διαθέσεις σας απέναντι στη δημόσια εκπαίδευση, στη νεολαία, στους οικονομικά ασθενέστερους και στην κοινωνία συνολικά. Η απάντηση, όμως, που προκαλείται δεν μπορεί να είναι παθητική, αλλά δυναμική. Το νομοσχέδιό σας δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στην πράξη και το γνωρίζετε. Θα καταργηθεί, βεβαίως, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι προοδευτικές δυνάμεις αναλάβουν ξανά τη διακυβέρνηση της χώρας. Θα περάσει, όμως, στην ιστορία ως ένα νομοσχέδιο αναχρονισμού και αυταρχισμού. Σας ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Και εγώ σας ευχαριστώ, κύριε συνάδελφε. Σας ευχαριστώ που ήσασταν και συνεπής στον χρόνο σας. Τον λόγο έχει τώρα η κ. Τελιγιορίδου από τον ΣΥΡΙΖΑ για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Δύο στόχους εξυπηρετεί το παρόν νομοσχέδιο. Ο πρώτος είναι να επιβάλει με τον φόβο της αστυνομικής βίας σιωπητήριο στη διακήρυξη όλων των ιδεών. Όλων εκτός από μία, την ιδέα του συντηρητικού Πρωθυπουργού σας ότι η κοινωνική ισότητα είναι αντίθετη με την ανθρώπινη φύση. Ο δεύτερος είναι να βάλει έναν κόφτη στην εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση για τα παιδιά, κυρίως, των κοινωνικά ασθενέστερων τάξεων, στη λογική του ανέμελου Πρωθυπουργού σας ότι ο νέος από το Περιστέρι είναι προορισμένος να γίνει ψυκτικός. Πρόκειται για ένα νομοθετικό αντιδημοκρατικό, αντιεκπαιδευτικό και αντικοινωνικό έκτρωμα, το οποίο προκαλεί αντιδράσεις από τους φοιτητές, τους καθηγητές, την πλειοψηφία των πρυτάνεων και όχι μόνο ημών των κακών αριστερών, αλλά και κορυφαίων στελεχών της δικής σας παράταξης. Εκείνοι που σας στηρίζουν είναι οι καλοπληρωμένοι παπαγάλοι των μέσων μαζικής ενημέρωσης, που εδώ και πολύ καιρό προσπαθούν να πείσουν την κοινωνία ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι άντρο ανομίας, ναρκωτικών, εγκληματικότητας και τρομοκρατίας. Στην πραγματικότητα, πίσω από την κατασυκοφάντηση του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου, βρίσκεται ο στόχος για τη μετατροπή της ελληνικής νεολαίας σε νεολαία δύο ταχυτήτων. Στέλνετε την εκπαίδευση στη δεκαετία του 1960. Πρόκειται για μία πρωτοφανή αντιμεταρρύθμιση, πρωτοφανή επίθεση εναντίον των μορφωτικών δικαιωμάτων της νέας γενιάς και, μάλιστα, την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση θέτει ως στόχο το 40% των πολιτών κάθε χώρας να έχει πανεπιστημιακή μόρφωση για λόγους μορφωτικούς, κοινωνικούς και αναπτυξιακούς. Τι λέτε σήμερα; Λέτε σε είκοσι πέντε χιλιάδες νέους ότι αποκλείονται από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, γιατί τους θεωρείτε ανίκανους για σπουδές. Λέτε στις είκοσι πέντε χιλιάδες νέους εισακτέους των προηγούμενων χρόνων ότι είναι αγράμματοι πτυχιούχοι και μας λέει η Υπουργός από το Βήμα της Βουλής ότι δεν χρειάζεται όλοι οι νέοι να παίρνουν πτυχίο. Μπορούν, όμως, όσοι πληρώνουν να παίρνουν πτυχίο αμφιβόλου ποιότητας κολλεγίων, που χωρίς καμμία αξιολόγηση ισοτιμούνται τα πτυχία τους, πτυχία ακαδημαϊκών σουπερμάρκετ, που παρέχουν τίτλους μέσω αμοιβής. Με αυτό το αλαζονικό νομοσχέδιο, με αυτό το οπισθοδρομικό νομοσχέδιο, επιτίθεσθε στην κοινωνική ισότητα και την κοινωνική κινητικότητα. Τα παιδιά των πλουσίων θα σπουδάζουν ούτως ή άλλως και των φτωχών θα γίνονται υπάλληλοι των πλουσίων. Υποβαθμίζετε ιδιαίτερα την αξία των περιφερειακών πανεπιστημίων, με έναν ελιτισμό που δεν βασίζεται στην αλήθεια, αλλά στην παραπλάνηση και το ψέμα. Είπε, κυρία Κεραμέως, ο Πρωθυπουργός πριν από λίγο: «Εντάξει, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι κάτω στην παγκόσμια κατάταξη. Μπορείτε να μας πείτε την κατάταξη των νέων πανεπιστημίων που δημιουργήσατε εσείς ως ΣΥΡΙΖΑ;». Μπορούμε, κύριε Μητσοτάκη. Το νέο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Μακεδονίας στην παγκόσμια κατάταξη, σε σχέση και με τα οκτώ ιδιωτικά πανεπιστήμια της Μεγάλης Βρετανίας - όχι σε σχέση με τα ιδιωτικά κολλέγια στη χώρα μας, με όλα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια της Μεγάλης Βρετανίας - , βρίσκεται στην κατάταξη από τριακόσιες μέχρι δεκαπέντε χιλιάδες θέσεις υψηλότερα και καταθέτω στα Πρακτικά τα σχετικά έγγραφα. [[Στο σημείο αυτό η Βουλευτής κ. Ολυμπία Τελιγιορίδου καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Ποια, λοιπόν, πανεπιστήμια έχουν αμφίβολη ποιότητα σπουδών; Το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Μακεδονίας ή των κολλεγίων τα οποία στηρίζετε; Το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Μακεδονίας έχει διεθνείς συνεργασίες, συμμετοχή σε διεθνή συνέδρια, διακρατικά μεταπτυχιακά, απορρόφηση των πτυχιούχων του στην αγορά εργασίας σε πολύ μεγάλο ποσοστό, που ξεπερνά το 75%, αλλά εσείς μας λέτε ότι αυτό το μικρό κακό πανεπιστήμιο δεν μπορεί να επιτελέσει ρόλο στην εκπαιδευτική και αναπτυξιακή αναβάθμιση της περιοχής μας. Και ποια πανεπιστήμια στηρίζετε; Τα ιδιωτικά. Με τι ποιότητα σπουδών; Ένα παράδειγμα μόνο θα σας πω: Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης. Ένας φοιτητής είναι υποχρεωμένος για να πάρει πτυχίο να κάνει πενήντα μαθήματα, ενώ σε ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο - για παράδειγμα, στην Κύπρο - είναι μόλις τριάντα οκτώ. Και ενώ στο δημόσιο πανεπιστήμιο κάθε μάθημα έχει τουλάχιστον πενήντα ώρες διδασκαλίας, στο ιδιωτικό έχει το πολύ τριάντα πέντε. Εισαγωγική, λοιπόν, χωρίς εξετάσεις, χωρίς κριτήρια, με λιγότερα μαθήματα, με λιγότερες διδακτικές ώρες, αλλά ισότιμο το πτυχίο, γιατί ο μπαμπάς έχει γεμάτη τσέπη. Με το νομοσχέδιο αυτό στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Μακεδονίας κινδυνεύουν να κλείσουν έντεκα από τα είκοσι δύο τμήματα. Η Καστοριά για άλλη μια φορά χάνει από αυτή την απαράδεκτη Κυβέρνηση. Τα πέντε πανεπιστημιακά τμήματα και τα δύο διετή, ήδη τα είχατε καταψηφίσει ως αντιπολίτευση στη Βουλή. Προεκλογικά, βέβαια, να σας ενημερώσω ότι όλοι οι υποψήφιοι της Νέας Δημοκρατίας στην περιοχή έλεγαν ότι όχι μόνο δεν θα καταργήσουν τα τμήματα, αλλά όταν εκλεγεί κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία θα φέρει και άλλα. Πολιτικάντηδες, λέτε ψέματα! Αδιαφορείτε για τον αναπτυξιακό και εκπαιδευτικό ρόλο των πανεπιστημίων στην περιοχή και, για να συμμαζέψετε την κατάσταση από τις δημόσιες αντιδράσεις και τη δημόσια κατακραυγή, παραπλανάτε τους πολίτες με έωλες υποσχέσεις περί δήθεν αναβάθμισης. Αναβάθμιση μέσω υποτίμησης και κλεισίματος των τμημάτων. Δεν μπορείτε, όμως, να κρυφθείτε πλέον. Καταλαβαίνουμε πολύ καλά το τι συζητάτε μεταξύ σας και το πόσο ειρωνεύεστε το όνειρο των νέων του ελληνικού λαού και των λαϊκών οικογενειών για μια καλύτερη ζωή μέσω της μόρφωσης. Και δεν έχετε καμμία ντροπή γι' αυτό! Θα ψηφίσετε σήμερα αυτό το έκτρωμα, για να υπηρετήσετε τη θεωρία του κ. Μητσοτάκη για την κοινωνική ανισότητα, που είναι φυσικό φαινόμενο, και για να υπηρετήσετε την ιδεοληψία μιας αποτυχημένης Υπουργού Παιδείας της Μεταπολίτευσης, που μιλά για το ελληνικό πανεπιστήμιο, χωρίς όμως, να έχει γνώση απ' αυτό, καθώς δεν έχει περάσει ούτε από το απέναντι πεζοδρόμιο, γιατί είχε την τύχη και την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσει στη Γαλλία και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Εμείς, όμως, που γνωρίζουμε το ελληνικό πανεπιστήμιο και τις δυνατότητές του, που γνωρίζουμε τις δυνατότητες της ελληνικής νεολαίας και το δικαίωμά της στο όνειρο για μια καλύτερη ζωή, καταψηφίζουμε και υποσχόμαστε στην ελληνική νεολαία και τον ελληνικό λαό πως το νομοσχέδιο αυτό θα είναι από τα πρώτα που θα καταργήσει η επόμενη κυβέρνησή μας, που με αυτά που κάνετε δεν θα αργήσει να γίνει πραγματικότητα.
Σας ευχαριστώ πολύ, κυρία συνάδελφε. Τον λόγο τώρα έχει ο κ. Αμανατίδης για επτά λεπτά. Παρακαλώ κι εσάς να προσπαθήσετε να τηρήσετε λίγο τον χρόνο σας.
Βεβαίως, κυρία Πρόεδρε. Χαίρομαι που είστε καλά μετά τη χθεσινή επίθεση την οποία δεχθήκατε. Φυσικά εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας και μέσα από το Βήμα της Βουλής. Κυρία και κύριε Υπουργοί, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, γενικά αλλά ευδιάκριτα στην εκπαιδευτική πολιτική σήμερα υπάρχουν δύο κατευθύνσεις: Η μία κατεύθυνση είναι ο δρόμος των μεγάλων δημοκρατικών και εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων στην Ευρώπη και της παράδοσης του ελληνικού εκπαιδευτικού δημοτικισμού, που υπηρετεί το καθολικό, ενιαίο εκπαιδευτικό σύστημα, προσβάσιμο σε όλους. Η άλλη κατεύθυνση είναι η νεοφιλελεύθερη. Η παιδεία προσφέρεται ως υπηρεσία και υπόκειται στους νόμους της αγοράς. Οι έχοντες μπορούν να την αγοράσουν, οι μη έχοντες αρκούνται σε ένα σχολείο χαμηλών προδιαγραφών. Η πολιτική αυτή οδηγεί στην πριμοδότηση της ιδιωτικής εκπαίδευσης έναντι της δημόσιας. Το δημόσιο σχολείο και το πανεπιστήμιο εγκαταλείπονται στην τύχη τους. Με τον τρόπο αυτό η νεοφιλελεύθερη πολιτική εξαρτά την ποιότητα της εκπαίδευσης με την εισοδηματική θέση των οικογενειών. Το σχολείο και η εκπαίδευση γίνονται εργαλεία αναπαραγωγής των ανισοτήτων και του κοινωνικού διαχωρισμού. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, στις σύγχρονες κοινωνίες η κοινωνική ανισότητα σχετίζεται άμεσα με την εκπαιδευτική ανισότητα, η οποία ενσωματώνει την άνιση κοινωνική αφετηρία των ατόμων, την άμεση πρόσβαση στη γνώση που παρέχεται στη δυτική εκπαίδευση και, εν τέλει, τα διαφορετικά εκπαιδευτικά επιτεύγματα. Η εκπαιδευτική ανισότητα, επομένως, είναι απόρροια των κοινωνικών ανισοτήτων που προϋπάρχουν και συμβάλλει στην αναπαραγωγή τους, συμπέρασμα στο οποίο έχουν καταλήξει πολλές μεγάλες έρευνες της δεκαετίας του 1960 και του 1970, όπως χαρακτηριστικά του Κόλμαν το 1966, του Τζένσεν το 1969, του Τζενκς του 1972, καθώς και δεκάδες Ελλήνων ερευνητών και καθηγητών. Στην Ελλάδα η διεύρυνση της συμμετοχής στην ανώτατη εκπαίδευση τα τελευταία σαράντα χρόνια έδωσε περισσότερες ευκαιρίες σε μαθητές από χαμηλά κοινωνικά στρώματα να διαβούν το κατώφλι της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Και πάλι, όμως, η εκπροσώπηση των κοινωνικών τάξεων παραμένει άνιση. Κατά τον Δημοσθένη Δαγκλή, την παρατηρούμενη σήμερα απομάκρυνση των άκρων της απόστασης πλούσιοι - φτωχοί ακολουθεί μια παρόμοια απομάκρυνση των αντίστοιχων άκρων της απόστασης γνώση - άγνοια ή ημιγνώση. Στον συσχετισμό των παραπάνω αποστάσεων φαίνεται η σχέση τους, δηλαδή ότι οι εκλεκτοί της γνώσης και οι εκλεκτοί του χρήματος αναπτύσσονται παράλληλα. Η κατεύθυνση είναι προς έναν μελλοντικό κόσμο που διαιρείται σε μια μικρή παγκόσμια αριστοκρατία της γνώσης και της εξουσίας, αποτελούμενη από τους επιστήμονες και αυτούς που τους χρηματοδοτούν, ενώ από την άλλη υπάρχει ένας αριθμός ανθρώπων που συνεχώς μεγαλώνει, οι οποίοι είναι αποκλεισμένοι από τη γνώση και απλοί καταναλωτές. Το εκπαιδευτικό πολυνομοσχέδιο της νεοδεξιάς Κυβέρνησης, που ενσωμάτωσε ακροδεξιές πολιτικές και πρακτικές, με τους αποκλεισμούς και την ταξική μετατόπιση δυνατότητας πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση υπηρετεί αυτή την πορεία. Έτσι, με το πρώτο σκέλος του νομοσχεδίου γίνεται βίαιη αναδιάρθρωση του χάρτη της ανώτατης εκπαίδευσης. Σκοπός και στόχος είναι η μείωση των εισακτέων, η οποία θα γίνει μεγαλύτερη αν γίνουν πράξη - και εδώ αν θέλει η κυρία Υπουργός ας το διαψεύσει - οι δηλώσεις της κυρίας Υπουργού για αναδιάταξη του αριθμού εισακτέων ανάμεσα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Παραθέτω τα παρακάτω στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ από τον Δεκέμβριο του 2020, ώστε να υπάρξει μέτρο σύγκρισης τα επόμενα χρόνια για τα καταστροφικά αποτελέσματα του νομοθετήματός σας και ταυτόχρονα να αποδείξω τα θετικά της εκπαιδευτικής πολιτικής που εφαρμόσαμε. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, ο κίνδυνος φτώχειας σε αυτούς που τελείωσαν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 2014 ήταν 22,6% και τον μειώσαμε στο 18%, ενώ για όσους ήταν στο πρώτο και δεύτερο στάδιο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ο κίνδυνος φτώχειας το 2014 ήταν 8,7% και τον μειώσαμε το 2019 στο 7,7%. Όσο περισσότεροι, λοιπόν, έχουν πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης τόσο λιγότερο κίνδυνο έχουν στη φτώχεια και έχουν περισσότερες δυνατότητες ένταξης στην κοινωνική και οικονομική ζωή. Άλλωστε, αυτό απαντά στο ερώτημα γιατί η ελληνική κοινωνία πάντοτε έδινε - και σωστά έδινε - πολύ μεγάλη προσοχή και ενδιαφέρον στην απόκτηση πανεπιστημιακών πτυχίων. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, το μέλλον των λαών και του πλανήτη δεν μπορεί βέβαια να ανήκει στο μέλλον μεγάλων ή μικρών ελίτ. Όπως και για κάθε άλλο θέμα, προηγείται η συνειδητοποίηση αυτής της εξέλιξης και ακολουθούν η αμφισβήτηση, η διαμαρτυρία και η εξέγερση. Ακριβώς στη δυνατότητα αυτής της διαδικασίας επιτίθεται με κάθε τρόπο η σημερινή κυβερνητική πολιτική. Η Κυβέρνηση Μητσοτάκη θεσπίζοντας την πανεπιστημιακή αστυνομία επιθυμεί να απαξιώσει, να αποτρέψει και να καταστείλει πολιτικά την οποιαδήποτε μορφή αντίδρασης ή εξέγερσης των φοιτητών και της εκπαιδευτικής κοινότητας απέναντι στη συστηματική προσπάθεια της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης της εκπαίδευσης. Αυτοί που δήλωναν πως με την κατάργηση του ασύλου δεν θα υπήρχαν πια φαινόμενα ανομίας, τώρα, έμμεσα ομολογώντας την αποτυχία τους, δηλώνουν πως πρέπει να υπάρχει αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια για να μην υπάρχει ανομία. Αναρωτιέμαι πραγματικά, τι θα κάνουν αν και πάλι αποτύχουν; Θα φέρουν και τα τανκς; Ας σημειωθεί ότι εδώ όλα τα πανεπιστήμια της χώρας διαθέτουν υπηρεσίες φύλαξης, οι οποίες όμως λογοδοτούν στον πρύτανη και όχι στην αστυνομία, η οποία βέβαια ακόμα και χωρίς καταγγελία, μετά την κατάργηση του ασύλου, μπορεί να μπει στο πανεπιστήμιο. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να προσθέσω τα όσα πολύ εύστοχα διατυπώθηκαν στον δημόσιο διάλογο. Όπως προσδοκούμε από την αστυνομία να μας προστατεύσει από μια κλοπή τους σπιτιού μας, αλλά δεν συναινούμε να βάλουμε έναν αστυνομικό μόνιμα στο καθιστικό του σπιτιού μας, έτσι πρέπει να γίνεται και με το πανεπιστήμιο. Αρκεί, βέβαια, και η αστυνομία να κάνει τη δουλειά της. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, πάρα πολλοί είναι οι πανεπιστημιακοί, αν όχι οι περισσότεροι, που αντιτίθενται στη διάταξη για διαγραφή των «αιώνιων φοιτητών», όπως υποτιμητικά αποκαλούν οι κύριοι της Κυβέρνησης τους μη ενεργούς φοιτητές. Και όχι μόνο οι αριστεροί. Ο Γιώργος Μπαμπινιώτης στο σχετικά πρόσφατο βιβλίο του το 2017 στο ερώτημα για τους μη ενεργούς φοιτητές, μεταξύ άλλων, απαντάει ως εξής - και στην ομιλία που θα καταθέσω θα έχω όλον τον διάλογο: «Ένα όριο, βεβαίως, πρέπει να υπάρχει, αλλά το λεγόμενο θέμα των αιώνιων φοιτητών είναι πρακτικά για τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα ένα ψευδοπρόβλημα. Αυτό που ισχυρίζομαι είναι ότι οι αιώνιοι φοιτητές δεν είναι πρακτικά το πρόβλημα των πανεπιστημίων, όπως συνήθως προβάλλεται, δημοσιογραφικά ιδίως. Άλλα είναι τα πραγματικά προβλήματα των πανεπιστημίων: η υποχρηματοδότηση, η υποστελέχωση, η αδυναμία διαχείρισης της περιουσίας τους έξω από τη γραφειοκρατία, η έλλειψη δυνατότητας πρωτοβουλιών κ.λπ.. Γιατί δεν νομοθετείτε την πρόταση της ΠΟΣΔΕΠ και των πανεπιστημίων για το θέμα αυτό;». Συμφωνώντας με τα παραπάνω, αναρωτιέμαι στο σημείο αυτό με τα 30 εκατομμύρια που προτίθεστε να δώσετε για την αστυνομία στο πανεπιστήμιο, δεν θα ήταν προτιμότερο να στηρίξουμε τα πανεπιστήμια, τα οποία στήριξαν τη χώρα στην περίπτωση της αντιμετώπισης της υγειονομικής κρίσης; Ποιο από τα περίφημα ιδιωτικά κολλέγια θα μπορούσε να προσφέρει επιστημονική γνώση, ανθρώπινο δυναμικό, υλικοτεχνική υποδομή και με καινοτόμες μεθόδους, όπως αυτή του ΑΠΘ, να ελέγξει την ποσότητα του ιικού φορτίου σε επιβαρυμένες περιοχές, ώστε να ειδοποιηθούν έγκαιρα και έγκυρα οι αρμόδιοι; Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η ιστορία της νεοελληνικής εκπαίδευσης είναι γεμάτη με παραδείγματα μεταρρυθμίσεων που έχουν αποτύχει ή εκφυλισθεί εξαιτίας πολιτικών αλλαγών, προχειρότητας στον σχεδιασμό, έλλειψης προγραμματισμού, απουσίας συναίνεσης μεταξύ των κομμάτων και αποσπασματικής επιβολής μέτρων, χωρίς τη συμμετοχή και τη συναίνεση των εκπαιδευτικών φορέων. Δυστυχώς, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οι ρυθμίσεις αυτές δεν θα εφαρμοσθούν, γιατί δεν έχουν καμμία επαφή με την πραγματικότητα. Δεν κάνουν ούτε ένα βήμα στην αντιμετώπιση πλευρών του ζητήματος, δεν εξασφαλίζουν την αναγκαία στοιχειώδη συναίνεση ούτε καν τη συναίνεση των προσκείμενων πολιτικά στην Κυβέρνηση. Είναι βαθιά ταξικές. Βάζουν εμπόδια και φραγμούς στη μόρφωση της νεολαίας. Είναι αντισυνταγματικές. Πλήττουν το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων και βάζουν την ακαδημαϊκή ελευθερία και δημοκρατία στον γύψο. Κυρία Πρόεδρε, κλείνω με τα λόγια του Φρέιρε, ο οποίος τονίζει: «Η δημοκρατία, όπως κάθε όραμα, δεν φτιάχνεται με διακηρύξεις, αλλά με περίσκεψη και καλλιέργεια. Δεν είναι ο λόγος μου που δηλώνει ότι είμαι δημοκράτης, αλλά οι πράξεις μου.». Και οι δικές σας πράξεις, κυρία και κύριε Υπουργέ, και της Κυβέρνησης και το παρόν νομοσχέδιο άλλα μαρτυρούν. Σας ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε.
Και εγώ σας ευχαριστώ, κύριε συνάδελφε. Θα μου επιτρέψετε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να σας αναφέρω ένα δυσάρεστο γεγονός. Μόλις με ειδοποίησαν ότι χάσαμε τον Αντώνη Καλογιάννη. Θεωρώ ότι είναι τεράστια η απώλεια και για τον πολιτισμό μας αλλά και για τους ανθρώπους της γενιάς μας. Από την Έδρα θέλω να ευχηθώ στην οικογένειά του και τους οικείους του θερμά συλλυπητήρια. Τώρα τον λόγο έχει ο Υπουργός Επικρατείας κ. Πιερρακάκης, για πέντε λεπτά.
Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, συζητάμε σήμερα πάνω σε ένα νομοσχέδιο, που, όπως είπε και ο Πρωθυπουργός νωρίτερα, έχει έναν διπλό χαρακτήρα. Από τη μία έναν χαρακτήρα ανοίγματος στο μέλλον, αλλά και από την άλλη έναν χαρακτήρα επίλυσης εκκρεμοτήτων σε σχέση με το παρελθόν. Το νομοσχέδιο έχει συνεκτικό χαρακτήρα, συμπυκνωμένο. Ρυθμίζει θέματα, όπως ελάχιστη βάση εισαγωγής, μέγιστος χρόνος φοίτησης, διασφάλιση συνθηκών εύρυθμης λειτουργίας μέσα στα πανεπιστήμια. Αυτονόητα πράγματα. Και βέβαια, νομίζω ότι θα ήταν αδόκιμο να καθίσει κανείς αυτά να το εξετάσει αποσπασματικά και εκτός πλαισίου, γιατί όλα αυτά εντάσσονται μέσα σε μια ευρύτερη στόχευση που έχει θέσει η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, η Κυβέρνηση. O στόχος είναι σαφέστατος: Να μπορέσει το ελληνικό πανεπιστήμιο να απελευθερώσει το πολύ σπουδαίο δυναμικό, τις πολύ μεγάλες δυνατότητες τις οποίες έχει. Υπό αυτή την έννοια, πρέπει να φύγουμε από το δέντρο και να δούμε λίγο το δάσος. Το πανεπιστήμιο υπήρξε και είναι συνολικά ο σπουδαιότερος μηχανισμός μείωσης ανισοτήτων στην ιστορία, ο σπουδαιότερος ιμάντας κοινωνικής κινητικότητας στην ιστορία. Αυτή είναι και η ιστορία της δικής μας χώρας, αυτή είναι και η ιστορία των δικών μας οικογενειών. Είναι η ιστορία του γονιού, που δίνει το παν για να μπορέσει να στηρίξει το παιδί του. Είναι η εμπειρία ενός νέου, που αφιερώνει όλες του τις ενέργειες και όλες του τις προσπάθειες, δίνει το κάτι παραπάνω, για να μπορέσει να κατακτήσει τη γνώση και να πετύχει τους στόχους του. Προσωπικά νομίζω ότι δύσκολα μπορεί κανείς να αντικρύσει ένα πιο συγκινημένο βλέμμα από αυτό ενός γονιού που καταφέρνει να βλέπει το παιδί του να γίνεται επιστήμονας. Είναι μια εμπειρία αυτή που βιώνεται από χιλιάδες ελληνικές οικογένειες, είναι μέσα στον πυρήνα της ιστορίας μας ως κράτος μέσα στον 20ό αιώνα, στην ιστορία της κινητικότητας, της μεγάλης κατάκτησης από τους παππούδες στα παιδιά, στα εγγόνια, «πόσο καταφέραμε να προοδεύσουμε». Στον πυρήνα αυτού του αφηγήματος βρίσκεται το ελληνικό πανεπιστήμιο. Και βέβαια στον πυρήνα του το πανεπιστήμιο έχει και μια μεγάλη πολιτικότητα. Διάβαζα στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της περασμένης Κυριακής το άρθρο του Κώστα Ιορδανίδη, στο οποίο αναφέρει μια ιστορία για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Μόλις έχει χτισθεί το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το δείχνει σε έναν συνομιλητή του και του λέει: «Τούτο δω το κτήριο θα φάει εκείνο εκεί το κτήριο.». Του έδειχνε τα ανάκτορα. Η πολιτικότητα ήταν πάντα στον πυρήνα. Η επαναστατικότητα είναι, αν θέλετε, και στον πυρήνα της επιστημονικής σκέψης. Οι επιστημονικές επαναστάσεις αυτό κρύβουν. Έρχεται ένα νέο υπόδειγμα, αμφισβητεί το προηγούμενο και το προηγούμενο υπόδειγμα καταρρέει. Παρ' όλα αυτά, το θέμα σε όλα αυτά είναι να μην τα μεταφράζεις λάθος. Και νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια αυτό κάναμε. Μεταφράστηκε πολλές φορές λανθασμένα αυτή η πολιτικότητα. Μεταφράστηκε σε «επαναστατική γυμναστική», μεταφράστηκε σε χτίσιμο κομματικών στρατών μέσα στα πανεπιστήμια. Αυτό είναι ένα δίδαγμα. Ας μου επιτραπεί και η προσωπική αναφορά. Θυμάμαι από τα χρόνια μου ως μαθητής - ούτε καν ως φοιτητής - ποια ήταν τα μεγάλα debate στην παιδεία. Ήταν το θέμα της ασφάλειας, όπως το συζητάμε και σήμερα, γύρω από το άσυλο, αν θέλετε, παλιότερα, και ήταν και το θέμα των μη κρατικών πανεπιστημίων. Και τολμώ να πω - νομίζω ότι είναι αντικειμενική η περιγραφή - ότι είμαστε μία από τις ελάχιστες χώρες στον πλανήτη που συζητάμε - έστω μια μερίδα του πολιτικού συστήματος - αντίστοιχα θέματα είκοσι, είκοσι πέντε χρόνια μετά, που τα debate έμειναν σταθερά σε έναν βαθμό. Αυτό είναι ένα ελληνικό παράδοξο. Νομίζω ότι δεν θα το συναντήσει κανείς εύκολα σε άλλη χώρα. Είναι σαφές ότι πρέπει ως χώρα, ως πολιτικό σύστημα να πούμε ένα «αρκετά». Αρκετά πια σε αυτό το ρητό που λέει ότι η πολιτική είναι διαχείριση των συμβόλων. Δεν πρέπει πια να πολιτευόμαστε γύρω από αυτό. Δεν μπορούν οι λέξεις και τα σύμβολα του Εμφυλίου και της δικτατορίας να επικαθορίσουν την πορεία του ελληνικού πανεπιστημίου στον 21ο αιώνα. Τα παλιά σκονισμένα βιβλία έχουν μεγάλη ιστορική σημασία, αλλά έχουν μικρή με τα δεδομένα της σημερινής εποχής συνάφεια. Ο κόσμος τρέχει και είτε θα τρέξεις και εσύ είτε θα επιλέξεις την ακινησία. Δεν μπορεί να εγκλωβιστούμε σε αυτή τη ρητορική. Και τολμώ να πω ότι αυτό έχει μια ευρύτερη ανάγνωση. Χρειαζόμαστε έμφαση στην ελευθερία και η ασφάλεια είναι στον πυρήνα της ελευθερίας. Πρέπει κάθε άποψη να μπορεί να ακούγεται μέσα στο πανεπιστήμιο. Αυτό πάει να κατοχυρώσει αυτό το νομοσχέδιο και την ποιότητα, τους κανόνες, τα πράγματα τα οποία πρέπει να λυθούν, για να μπορέσει να απελευθερωθεί αυτό το μεγάλο δυναμικό. Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, ακριβώς επειδή το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ρυθμίζει αυτά τα πράγματα, αξίζουν συγχαρητήρια στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, στην Υπουργό, στους Υφυπουργούς. Ήρθε η ώρα να μπορέσουμε να τρέξουμε μπροστά, με δεδομένο ότι έχουμε τάσεις που επιταχύνουν τα πράγματα. Από τη μία έχουμε μεγάλες δημογραφικές αλλαγές, η ζωή των τριών φάσεων - εκπαίδευση, εργασία, σύνταξη - τελειώνει και άρα ο σχεδιασμός της εκπαίδευσης θα αναδιαμορφωθεί. Από την άλλη έχουμε την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση και μια μεγάλη τεχνολογική επιτάχυνση, η οποία και αυτή θα αλλάξει, θα καθορίσει τα προγράμματα σπουδών και την εκπαίδευση. Και μέσα σε όλα αυτά εμείς θα πρέπει να κάνουμε τις δικές μας επιλογές. Κλείνω με την εξής σκέψη: Ο κόσμος θα τρέξει ή με εμάς ή χωρίς εμάς, αλλά σίγουρα η λέξη «προσαρμογή» δεν ακούγεται ευχάριστα. Δεν είναι μία ευχάριστη λέξη, ειδικά για έναν νέο. Δεν πρέπει να προσαρμοσθούμε. Η λέξη - κλειδί είναι να μιμηθούμε, να διδαχθούμε, να δούμε τι κάνουν οι άλλοι καλά, αλλά κυρίως να ηγηθούμε. Γιατί μπορούμε. Δεν είναι αμετροεπές να το πούμε. Υπάρχουν σημεία όχι μόνο στο σύστημα παιδείας, όχι μόνο στα σχολεία και στα πανεπιστήμια αυτής της χώρας, σε όλες της τις γωνίες, σε κάθε τομέα δουλειάς - και δεν είναι μόνο νησίδες - , που δείχνουν ότι υπάρχει ένα δυναμικό που μπορεί να απελευθερωθεί, αν αλλάξουμε τους κανόνες του παιχνιδιού. Και ακριβώς επειδή αυτή η προσπάθεια του Υπουργείου Παιδείας, αυτό το νομοσχέδιο αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει, σας καλώ να υπερψηφίσετε το παρόν σχέδιο νόμου. Σας ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Υπουργέ. Τον λόγο έχει η κ. Αδάμου για επτά λεπτά. Κυρία συνάδελφε, προσπαθήστε να μην ξεπεράσετε τον χρόνο.
Ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι Βουλευτές, καλούμαστε να αποφανθούμε και να ψηφίσουμε για ένα νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων που αφορά στην ανώτατη βαθμίδα εκπαίδευσης, δηλαδή στα πανεπιστήμια της χώρας μας, τη στιγμή που τα ίδια τα πανεπιστήμια είναι κλειστά εδώ και πολλούς μήνες και οι φοιτητές παρακολουθούν τα μαθήματα μέσω τηλεκπαίδευσης. Ενώ γνωρίζετε ότι το παρόν νομοσχέδιο εγείρει σοβαρότατες αντιδράσεις από πολλές πλευρές, ετερογενείς αντιδράσεις, από τους φοιτητές και την υπόλοιπη πανεπιστημιακή κοινότητα μέχρι και τις ενώσεις αστυνομικών, για ποιον λόγο το φέρνετε τώρα προς ψήφιση; Οι φοιτητές έχουν να πατήσουν το πόδι τους στα πανεπιστήμια εδώ και πολλούς μήνες. Χωρίς καν την παρουσία φοιτητών στα πανεπιστήμια, εσείς θέλετε τώρα, άμεσα, να τοποθετήσετε αστυνομικούς, οι οποίοι - παρεμπιπτόντως - δεν θα προέρχονται καν από το κυρίως σώμα της αστυνομίας, αλλά θα είναι ειδικοί φρουροί με μία εξάμηνη πιθανότατα ή και λιγότερων μηνών - μπορεί και ενός μήνα - αμφιβόλου ποιότητας εκπαίδευση, με αμφιβόλου ποιότητας ψυχομετρικά τεστ, οι οποίοι θα κινούνται μέσα στα πανεπιστήμιά μας, όπου θα φοιτούν νέοι και νέες από δεκαοκτώ ετών. Πόσο καλά το σκεφτήκατε αυτό; Η παρουσία τους στον χώρο των πανεπιστημίων δεν θα είναι απλώς αναποτελεσματική. Ίσως καταστεί και επικίνδυνη. Επιθυμείτε, λοιπόν, να θεσπίσετε την αστυνόμευση στα πανεπιστήμια, στην οποία θα προΐσταται ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη και όχι η πρυτανεία, αγνοώντας επιδεικτικά την αντισυνταγματικότητα που το διέπει. Πριν από δύο μέρες καταθέσαμε αίτημα αντισυνταγματικότητας για κάποια άρθρα του παρόντος νομοσχεδίου. Την απορρίψατε. Ωστόσο αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπάρχουν κάποια άρθρα όντως, όπως το 12, το 14, το 15, το 16, το 18, που αφορούν στην ίδρυση ομάδων προστασίας και στα συστήματα ασφαλείας που θα τοποθετηθούν εξωτερικά ή ακόμη και εσωτερικά των πανεπιστημίων, τα οποία παραβιάζουν την παράγραφο 5 του άρθρου 16 του Συντάγματος, που αφορά στο αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων. Όπως, επίσης, παραβιάζεται και η παράγραφος 1 του άρθρου 16, καθώς συνορίζεται η Ελληνική Αστυνομία με τα πανεπιστήμια ως συνυπεύθυνη για τη συλλογή και την επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων, είτε από το διδακτικό προσωπικό είτε από τους φοιτητές. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά προβλήματα και περιορισμούς, τόσο στην ελευθερία της ακαδημαϊκής έκφρασης όσο και στην προαγωγή της έρευνας και της επιστήμης. Αντί να αυξήσετε τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων για έρευνα, μελέτη, συγγράμματα και υλικοτεχνική αναβάθμιση και υποδομές, τη μειώνετε, για να προσλάβετε χίλιους τριάντα ειδικούς φρουρούς, οι οποίοι θα τριγυρνούν μέσα στους χώρους των πανεπιστημίων και θα ασκούν εξουσία, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Αρκεί μόνο να θυμηθούμε το πόρισμα της επιτροπής Αλιβιζάτου για την αστυνομική βία στην Ελλάδα, που εσείς ως Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη καταθέσατε στη Βουλή τον Νοέμβριο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πρόσφατος ξυλοδαρμός του υποψήφιου διδάκτορα του ΑΠΘ από αστυνομικούς στη Θεσσαλονίκη, επειδή απλώς έμπαινε στο πανεπιστήμιο την ίδια ώρα που διεξαγόταν πορεία. Όπως βέβαια γνωρίζετε, η προστασία των πανεπιστημίων από αξιόποινες ενέργειες ήδη εντάσσεται στα επιχειρησιακά καθήκοντα της αστυνομίας, η οποία ωστόσο παρουσιάζεται απολύτως αναποτελεσματική ως προς τον εντοπισμό και τη σύλληψη των παράνομων κυκλωμάτων που δρουν εδώ και χρόνια - και μπορώ να το επιβεβαιώσω κι εγώ από δικές μου εμπειρίες - εντός και πέριξ των πανεπιστημίων, στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Το δε νομοθέτημα… (δεν ακούστηκε λόγω κακής σύνδεσης) …ασύλου ουσιαστικά δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Μπορείτε, λοιπόν, να αποδεχθείτε και να παραδεχθείτε την αποτυχία του. Κυρία Υπουργέ, εμείς δεν κάνουμε μια στείρα αντιπολίτευση. Προτείνουμε λύσεις, αλλά εσείς δεν μας ακούτε. Από το 2019 προτείναμε να υπάρχει προστασία στα πανεπιστήμιά μας, στους φοιτητές μας, στους καθηγητές και στη δημόσια περιουσία, αλλά μία προστασία σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα πανεπιστημίων, που τόσο επικαλείστε, που να υπάγεται στο ίδιο το πανεπιστήμιο, στην πρυτανεία και όχι στο Υπουργείο, όπως θεσπίζετε με το παρόν νομοσχέδιο εσείς. Έτσι βάλλετε… (δεν ακούστηκε λόγω κακής σύνδεσης) …το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων και πλήττετε την ακαδημαϊκή ελευθερία. Στη θέση των παραπάνω τοποθετείτε τη φοβικότητα και τη συντηρητικοποίηση και συνεχίζετε ακάθεκτοι, επιθυμείτε να υπερψηφίσετε ένα νομοσχέδιο στη μέση ακριβώς της σχολικής χρονιάς, αφήνοντας έξω από τα δημόσια και δωρεάν πανεπιστήμιά μας πάνω από είκοσι τέσσερις χιλιάδες υποψήφιους φοιτητές. Αναρωτηθήκατε, έστω και μία φορά, μια στιγμή, πώς τα βγάζουν πέρα τα τελευταία χρόνια οι οικογένειες αυτών των μαθητών που δίνουν φέτος πανελλήνιες εξετάσεις, προσφέροντας από το υστέρημά τους φροντιστηριακά μαθήματα για τα παιδιά τους; Γιατί πιστεύετε ότι το κάνουν; Μα, για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους, για να μπορέσουν να εισαχθούν στην ανώτατη δημόσια εκπαίδευση της χώρας μας και έτσι να βοηθήσουν τα παιδιά τους να εκπληρώσουν τα όνειρά τους. Αυτά τα όνειρα είναι που εσείς κατακρεουργείτε και αυτό δεν έχει δικαίωμα να το πράττει κανένας. [[Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει ο Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ]] Επιπροσθέτως, φαίνεται πως αγνοείτε το γεγονός ότι οι χαμηλές επιδόσεις στις πανελλήνιες εξετάσεις δεν αποκλείουν μεταγενέστερη βελτίωση της απόδοσης των φοιτητών και φοιτητριών κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Καθιερώνετε έναν στρεβλό συλλογισμό, ότι οι υψηλές βάσεις εισαγωγής αυτόματα εξασφαλίζουν και υψηλότερο επίπεδο σπουδών στα πανεπιστήμια, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά πόσο προκλητικά δύσκολα είναι τα θέματα των πανελλήνιων εξετάσεων, αφού και οι ίδιοι οι καθηγητές, εάν καλούνταν να εξετασθούν στα ίδια αυτά τα μαθήματα, δύσκολα θα έπαιρναν βαθμό «20» σε όλα τα μαθήματα. Και δυστυχώς δεν σταματάτε ούτε εδώ. Αγνοείτε επιδεικτικά τον κόπο και τον μόχθο κάποιων φοιτητών, οι οποίοι αναγκάζονται να εργαστούν πολλές φορές και «μαύρα», για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Διότι κάτι τέτοιο προφανώς είναι άγνωστο σε σας και τους κύκλους σας. Άλλοι φοιτητές διακόπτουν για ένα διάστημα τις σπουδές λόγω κάποιου προβλήματος υγείας Όλους αυτούς τους φοιτητές, λοιπόν, που έχουν υπερβεί τα χρόνια φοίτησης του προγράμματος σπουδών τους θα τους πετάξετε έξω από τις σχολές τους, έτσι απλά. Για ποιον λόγο; Αφού δεν επιβαρύνουν ούτε στο ελάχιστο το ελληνικό κράτος, αφού τα προνόμια των φοιτητών παύουν ούτως η άλλως στα έξι χρόνια και δεν δικαιούνται ούτε καν συγγράμματα. Παρ' όλα αυτά εσείς θεσπίζετε το «ν+2», δηλαδή έξι χρόνια για τετραετή προγράμματα σπουδών και «ν+3» για πενταετή και εξαετή προγράμματα σπουδών. Ο σκοπός του παρόντος σχεδίου νόμου παραμένει ίδιος, να μη στρέφονται οι νέοι μας στη δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση, να καταστήσετε την εισαγωγή των παιδιών σε αυτή υπέρμετρα δύσκολη, ώστε έπειτα να μην υπάρχει άλλη λύση από το να στραφούν αναγκαστικά σε ιδιωτικά ΙΕΚ και κολλέγια, τα οποία έχετε ήδη εξισώσει στα επαγγελματικά τους δικαιώματα με τα ΑΕΙ, παρ' όλο που όλοι γνωρίζουμε πως το επίπεδό τους παραμένει ιδιαίτερα χαμηλό σε σχέση με τα πανεπιστήμιά μας. Παρεμπιπτόντως, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω πόσο υψηλά βρίσκονται τα δημόσια ελληνικά πανεπιστήμια στην παγκόσμια κατάταξη και κυρίως το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Ολοκληρώστε, κυρία Αδάμου. Είναι πολύ μακρύς ο κατάλογος.
Ολοκληρώνω, κύριε Πρόεδρε. ….(Δεν ακούστηκε λόγω κακής σύνδεσης.)… Ειδικότερα, το Τμήμα Ιστορίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, του οποίου περήφανη απόφοιτη είμαι κι εγώ, βρίσκεται στη δέκατη έκτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη στο εν λόγω πεδίο. Γι' αυτό σταματήστε να υποβαθμίζετε τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια και δώστε τους την προσοχή που τους αξίζει. Τα πανεπιστήμιά μας πρέπει να ενισχυθούν και η ακαδημαϊκή κοινότητα πρέπει να προστατευθεί, διατηρώντας όμως το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων. Το νομοσχέδιό σας φέρνει οικονομική και ψυχολογική εξάντληση στις οικογένειες, στους μαθητές, στους φοιτητές και στους καθηγητές. Σας το είπα και στην επιτροπή, θα σας το ξαναπώ και τώρα: Ανακαλέστε και αποσύρετε το εν λόγω νομοσχέδιο. Προλαβαίνετε. Σας ευχαριστώ.
Κι εμείς ευχαριστούμε. Τον λόγο τώρα έχει ο Υφυπουργός κ. Κατασαφάδος για επτά λεπτά.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, κύριε Πρόεδρε. Σε ένα τόσο σημαντικό νομοσχέδιο και σε αυτές τις δύσκολες στιγμές τις οποίες περνά η πατρίδα μας, δεν είχα σκοπό να έρθω να μιλήσω, αλλά, δυστυχώς, κατά την εκτέλεση των υπουργικών μου καθηκόντων πληροφορήθηκα την απαράδεκτη, προσβλητική και καθόλα ψευδή επίθεση την οποία δέχθηκα - δέχομαι βέβαια και από τον κ. Φίλη καθημερινά και στα τηλεοπτικά πάνελ - και από τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Τσίπρα. Ας μιλήσω, όμως, και ας πω δύο κουβέντες για το νομοσχέδιο. Υπάρχει κάποιος, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, που δεν πιστεύει ότι πρέπει να υπάρχει ένα πλαφόν, ένα μίνιμουμ βάσης, ούτως ώστε να μπαίνουν οι νέοι και νέες μας στα πανεπιστήμια; Είμαστε περήφανοι να μπαίνουν φοιτητές και τι απόφοιτοι βγαίνουν, όταν ο μέσος όρος του βαθμού εισαγωγής τους είναι «2» και «3»; Έτσι προάγουμε τα δημόσια πανεπιστήμια και έτσι βοηθάμε τη νέα γενιά ή προσπαθούμε να φτιάξουμε στρατιές αιωνίων φοιτητών και μακροχρόνια ανέργων; Αλλά θα έρθω και στο δεύτερο κομμάτι και με μεγάλη χαρά βλέπω και τον κ. Φίλη, ο οποίος μπαίνει μέσα. Το δεύτερο κομμάτι, δηλαδή το δεύτερο άρθρο του συγκεκριμένου νομοσχεδίου, έχει σηκώσει πάρα, πάρα πολύ μεγάλη σκόνη. Είναι δυνατόν το 2021 να καθόμαστε και να συζητάμε με ποιον τρόπο θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε όλη αυτή τη βία που υπάρχει στα πανεπιστήμια; Είναι δυνατόν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να βάζουμε αστερίσκους ή να βάζουμε εισαγωγικά σε όλες αυτές τις τρομοκρατικές ενέργειες, οι οποίες γίνονται από μερίδα φοιτητών και εξωπανεπιστημιακών πάρα πολλές φορές, και να μην υπάρξει ένας ουσιαστικός τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος; Και τι ήρθε και είπε η κυρία Υπουργός; Είπε ότι δημιουργούμε αυτό το σώμα, το οποίο δεν θα είναι σε όλα τα πανεπιστήμια, αλλά θα είναι εκεί όπου υπάρχει το πρόβλημα. Και αυτό το σώμα θα λειτουργήσει μόνο για όσον καιρό χρειάζεται, για να έρθει η τάξη στα πανεπιστήμια, για να μπορέσει να υπάρχει ασφάλεια σε όλους τους φοιτητές και για να μπορέσει να υπάρξει πραγματικό άσυλο ιδεών, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Διότι ο υποφαινόμενος, όπως γυρίσατε και είπατε πάρα πολλές φορές, έχει δει ότι στην πραγματικότητα, κύριε Φίλη, δεν υπήρχε άσυλο ιδεών. Για τον υποφαινόμενο μιλάω. Διότι ο υποφαινόμενος βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε αυτό το ιερό Βήμα για να μιλήσω - όχι για να απολογηθώ στον κ. Τσίπρα ούτε στον κ. Φίλη, δεν το έχω ανάγκη - και να εκπροσωπήσω μια γενιά φιλελεύθερων νεολαίων, οι οποίοι συμμετείχαν στις διαδικασίες στα πανεπιστήμια και αγωνίστηκαν για να είναι ελεύθερα, για να είναι ανοικτά, για να είναι δημοκρατικά, για τη φοιτητική νεολαία της Νέας Δημοκρατίας, την ανεξάρτητη φοιτητική νεολαία, τη ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, η οποία πρωταγωνίστησε και συνεχίζει να πρωταγωνιστεί μέσα στους χώρους των πανεπιστημίων, που ήταν αυτή η οποία μίλησε για μεταπτυχιακά, για να μπορέσουν να ενισχυθούν οι σπουδές των φοιτητών, ήταν αυτή που μίλησε για προγράμματα «ERASMUS», ήταν αυτή η οποία ήθελε ανοικτά τα πανεπιστήμια και όχι να τα κλείνουμε για το πώς θα είναι το μέγεθος της τυρόπιτας ή για το τι γίνεται στο Αφγανιστάν ή για το τι γίνεται στο Ιράν, όπως ήταν τα αιτήματα, τότε, της φοιτητικής νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, που ζητούσε κατάληψη κάθε λίγο και λιγάκι για πράγματα τα οποία δεν είχαν καμμία σχέση με τον φοιτητικό χώρο και με τα προβλήματα τα οποία αντιμετώπιζαν οι φοιτητές. Είμαι εδώ, λοιπόν, για να εκπροσωπήσω όλους αυτούς τους φιλελεύθερους νέους, οι οποίοι έχουν αγωνισθεί για ένα καλύτερο δημόσιο πανεπιστήμιο, αλλά και για να μπορέσω να βγάλω αυτή την προσπάθεια συμψηφισμού, η οποία προσπάθησε να γίνει. Για τα Πρακτικά λοιπόν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, καταθέτω την απόφαση του δικαστηρίου στον Πειραιά, όπου μετά από μία μήνυση η οποία είχε γίνει από τον τότε Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πειραιά για ένα περιστατικό, το οποίο το είχαμε καταδικάσει απερίφραστα, κατηγόρησε όλο τον σύλλογο φοιτητών, τα μέλη της ΔΑΠ, τα μέλη της ΠΑΣΠ, οκτώ φοιτητές, επτά συμφοιτητές μου είχε κατηγορήσει ο τότε πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιά, όπου εδώ υπάρχει η αμετάκλητη, οριστική και ομόφωνη αθωωτική απόφαση και των οκτώ. [[Στο σημείο αυτό ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Κωνσταντίνος Κατσαφάδος καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Θα ήθελα, λοιπόν, να ενημερώσετε τον κ. Τσίπρα ότι δεν έστειλε κανένας Κατσαφάδος και κανένας φοιτητής του Συλλόγου Φοιτητών του Πανεπιστημίου Πειραιά στο νοσοκομείο τον τότε Πρύτανη. Αλλά, για να μη μιλάμε για το τι έγινε τότε, να καταθέσω με ιδιαίτερη χαρά την ανακοίνωση την οποία έβγαλε το Πανεπιστήμιο Πειραιά σήμερα, μετά από αυτόν τον οχετό ψεμάτων του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που τυγχάνει να την υπογράφει ο σημερινός Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πειραιά, ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας σε εκείνο το εκλεκτορικό και ο οποίος, για να μην υπάρξει πάλι κάποιος συμψηφισμός και κάποια ταύτιση, δεν συμφωνεί με το εν λόγω νομοσχέδιο, έχει μια διαφορετική άποψη σε πάρα πολλά θέματα του νομοσχεδίου. Αλλά καταθέτω και το δελτίο Τύπου του Πανεπιστημίου Πειραιά, που λέει ότι δεν ήμουν καν στο πανεπιστήμιο τότε εκείνη τη μέρα, όπως αποδείχθηκε και στο δικαστήριο, κύριε Φίλη. [[Στο σημείο αυτό ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Κωνσταντίνος Κατσαφάδος καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Αλλά ξέρετε κάτι; Αντιλαμβάνομαι, καταλαβαίνω, κατανοώ, κύριε συνάδελφε, ότι δεν μπορείτε να χωνέψετε εσείς, οι σύντροφοί σας, έναν νέο άνθρωπο, έναν γιο ενός «μπάτσου» - έτσι λέτε τους αστυνομικούς, αυτή είναι η πραγματικότητα - από μια οικογένεια της μεσαίας τάξης, ο οποίος δεν έζησε και δεν μεγάλωσε στα πλούτη και στα παλάτια, όπως λέτε ότι είμαστε πορφυρογέννητοι όλοι εμείς, ο οποίος αγωνίστηκε μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια, ο οποίος είναι περήφανος για τη δράση του, τις ιδέες τους και τις απόψεις του και τους ομοϊδεάτες του και ο οποίος έχει τη χαρά και την τιμή να τον στηρίζουν δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες του. Σας ξαναλέω, δεν ήρθα εδώ για να απολογηθώ σ' εσάς. Έρχομαι γιατί έχω μία υποχρέωση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σ' αυτή την προσπάθεια συμψηφισμού που πήγε να γίνει. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Εγώ είμαι περήφανος, γιατί όλα μου τα χρόνια στο πανεπιστήμιο, κύριε Φίλη, αγωνιζόμουν για να είναι ανοικτά τα πανεπιστήμια, όταν εσείς και τα παιδιά σας αγωνιζόσασταν για να είναι κλειστά τα πανεπιστήμια. Εγώ είμαι περήφανος, κύριε Φίλη, γιατί είμαι ο γιος ενός «μπάτσου», όπως λέτε. Γιατί ο γιος ενός συναδέλφου σας, ο οποίος συνελήφθη ως μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης με ένα πιστόλι και μία χειροβομβίδα, όταν τον ρώτησε ο εισαγγελέας και του είπε: «Τι θα τα κάνατε; Θα τα χρησιμοποιούσατε αυτά τα όπλα;», η απάντησή του ήταν: «Μόνο για τους αστυνομικούς.». Και όταν τον ρώτησε ο εισαγγελέας, εσείς που κόπτεστε για την αστυνομία: «Γιατί; Αυτοί δεν είναι άνθρωποι;», απάντησε: «Όχι, είναι το μακρύ χέρι του νόμου.». Και όταν πήγα να κλέψω την τράπεζα, πήγα να κάνω απαλλοτρίωση, όχι να ληστέψω την τράπεζα! Δεν είμαστε ίδιοι, λοιπόν. Δεν είμαστε αυτοί που πηγαίνουμε μάρτυρες υπεράσπισης στους τρομοκράτες, στους «μπαχαλάκηδες», στους αναρχικούς, σε όσους πετάνε μολότοφ, σε όσους καταστρέφουν και λεηλατούν την ελληνική περιουσία. Δεν είμαστε ίδιοι. Και λυπάμαι, στεναχωριέμαι πάρα πολύ, αλλά είχα υποχρέωση, όπως σας είπα, να έρθω εδώ, για τις χιλιάδες νεολαίους της Νέας Δημοκρατίας, για τον Πρωθυπουργό και την Υπουργό που δίνουν μια μάχη, για τη χώρα που πάει να μπει στην κανονικότητα. Έρχομαι εδώ για να μιλήσω για το αυτονόητο, έχοντας υποχρέωση μόνο μία: απέναντι σε αυτά τα παιδιά, απέναντι στην κληρονομιά που μου άφησε η μάνα μου και ο πατέρας μου και απέναντι στην κληρονομιά που πρέπει να αφήσω και εγώ στην κόρη μου, όχι για εσάς. Εσείς ήσασταν, είστε και θα συνεχίσετε να είστε οι μεγαλύτεροι ψεύτες που έχουν περάσει μέσα από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Και αν εγώ μιλάω με αυτόν τον αψύ τρόπο αυτή τη στιγμή - και απολογούμαι και ζητάω συγγνώμη - κλείνοντας, κύριε Πρόεδρε, το 2012, όταν πρωτοεκλέχθηκα Βουλευτής, παρακολουθούσα τον Ιούνιο του 2012 τη συγκέντρωση την οποία έκανε ο Αλέξης Τσίπρας στην Ομόνοια και είδα ένα φοβερό πανό. Ανατρίχιασα όταν είδα το σύνθημα το οποίο έγραφε: «Ή εμείς ή αυτοί». Εμείς, κύριε Φίλη, είμαστε εδώ για να είμαστε όλοι μαζί. Εσείς συνεχίζετε αυτόν τον διχασμό και τον τροφοδοτείτε με το ψέμα και με τον λαϊκισμό. Δεν θα σας περάσει. Όπως μείνατε μετεξεταστέος και δεν πήρατε το πτυχίο σας, έτσι θα μείνετε μετεξεταστέοι στην πολιτική σας. Ευχαριστώ.
Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα τον λόγο ως Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος.
Κι εγώ, κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα τον λόγο επί προσωπικού.
Κύριε Φίλη, σε τι έγκειται το προσωπικό;
Είναι αυτονόητο!
Θα το ακούσετε τώρα.
Εξηγήστε το, παρακαλώ. Έχετε ένα λεπτό.
Ακούστε. Ο κ. Κατσαφάδος προσπάθησε, από κατηγορούμενος που είναι στη συνείδηση πολλών χιλιάδων Ελλήνων πολιτών, να μετατρέψει τον εαυτό του σε κατήγορο. Επιστρέφω τον οχετό των όσων είπε εδώ μέσα.
Την αλήθεια να πείτε! Την αλήθεια!
Σιωπή, κύριε.
Μη διακόπτετε, κύριε Υπουργέ.
Εδώ δεν είναι το Πανεπιστήμιο Πειραιά, για να πετάτε ρουκέτες και πυραύλους πυροσβεστικούς.
Την αλήθεια!
Κύριε Κατσαφάδο, μη διακόπτετε. Δεν διακοπήκατε εσείς.
Ο εν λόγω κύριος έδωσε μια παράσταση για το ήθος του σήμερα στη Βουλή. Δεν έχει σημασία να μιλήσει κανείς περισσότερο γι' αυτόν. Προσπάθησε να μας πει ότι η ψήφος του λαού είναι πλυντήριο και ότι δήθεν τον ψήφισε ο κόσμος επιβραβεύοντας όσα έχει διαπράξει. Και τη Χρυσή Αυγή ψήφισε ο κόσμος, δεν την αθώωσε, όμως. Θα ήθελα να τονίσω ότι ο κύριος αυτός, που - μετά από τις αλλεπάλληλες καταγγελίες και εδώ αλλά και στον Τύπο επί τόσα χρόνια - ήρθε να μιλήσει, προσπάθησε να εμφανισθεί και ως εκπρόσωπος της ΔΑΠ, της γενιάς της ΔΑΠ, της ΟΝΝΕΔ. Δεν ξέρω αν αυτό το ήθος ανταποκρίνεται σε χιλιάδες παιδιά τα οποία ψήφισαν και ψηφίζουν τη ΔΑΠ, αυτό το ήθος και εδώ μέσα και όταν ήταν φοιτητής. Ένα πράγμα θέλω να ρωτήσω: Διεγράφη τότε από την παράταξή του ή όχι - έχει γραφθεί στον Τύπο και δεν έχει διαψευσθεί - για τον αποκλεισμό του εις βάρος του πρύτανη, που ήταν πιο άθλιος και φασιστικός σε σχέση με ό,τι συνέβη στον κ. Μπουραντώνη στην ΑΣΟΕΕ; Για τον αποκλεισμό τον φασιστικό εις βάρος του πρύτανη διαγράφηκε ο εν λόγω κύριος από τη ΔΑΠ τότε ή όχι; Μη μου επικαλείται τώρα σημερινές ανακοινώσεις, που ανταποκρίνονται στο σημερινό πολιτικό του στάτους. Και τελειώνω. Εμείς ψέματα δεν λέμε. Εμείς αυτό που είμαστε ήμασταν και είμαστε: διάφανοι και στην κρίση του ελληνικού λαού. Το ξαναλέω: διάφανοι και στην κρίση του ελληνικού λαού. Δεν τραμπουκίζουμε, δεν είμαστε φασίστες, κύριε Κατσαφάδο. Ντροπή σου!
Ωραία. Κύριε Σκουρλέτη, έχετε τον λόγο ως Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κατ' αρχάς, να εκφράσω εκ μέρους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ τη θλίψη μας για την απώλεια του Αντώνη Καλογιάννη, ενός πραγματικά λαϊκού αυθεντικού ερμηνευτή, ο οποίος σημάδεψε πολλούς από εμάς με τα τραγούδια του. Παίρνω τον λόγο για να αναφερθώ κατ' αρχάς στην παρέμβαση του κ. Πιερρακάκη πριν από λίγο, διότι πραγματικά ήταν μια παρέμβαση και σε περιεχόμενο και σε ύφος εντελώς διαφορετικό από όλες όσες υπήρξαν εκ μέρους της Κυβέρνησης. Ο κ. Πιερρακάκης έκανε μια αναφορά στο εύστοχο ιστορικό παράδειγμα του τι είχε πει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης για το πανεπιστήμιο τότε. Μάλιστα, με αφορμή αυτή την αναφορά του, προσδιόρισε το περιεχόμενο, τον ρόλο ενός πανεπιστημίου ως έναν χώρο διαρκούς αμφισβήτησης, αναζήτησης και μάλιστα τον χαρακτήρισε και ως επαναστατικό. Τι σχέση έχουν με αυτά που είπε η κυρία Υπουργός χθες, ότι στα πανεπιστήμια δεν πρέπει να υπάρχει ιδεολογική ζύμωση και αναζήτηση, πρέπει μόνο να βγάζει «προτζεκτάκηδες»; Να το πούμε με όρους που μπορεί να καταλάβει η ίδια. Το δεύτερο που θέλω να πω είναι το εξής, πάλι για τον κ. Πιερρακάκη. Αναφέρθηκε στις προκλήσεις της εποχής μας, τις μεγάλες ανατροπές, όχι μόνο με αφορμή την πανδημία, αλλά την εισβολή των νέων τεχνολογιών. Πολύ σωστά. Δεν αρκεί όμως κανείς να κάθεται να παρατηρεί. Εδώ πέρα ιδιαίτερα οι πολιτικές δυνάμεις δεν κάνουν δημοσιογραφική καταγραφή. Σημασία έχει, μπροστά στις προκλήσεις της εποχής, να μπορείς να αναδεικνύεις ένα νέο σχέδιο, το οποίο θα υπηρετεί την υπόθεση της απελευθέρωσης του ανθρώπου για λιγότερες ώρες εργασίας, λιγότερη εκμετάλλευση, χειραφέτηση. Αυτό είναι το ζητούμενο για την ανθρωπότητα. Αυτός είναι ο διαρκής αγώνας και όχι η εισαγωγή, για παράδειγμα, της τηλεργασίας να αποτελέσει αφορμή, ώστε να γυρίσουμε σε ένα εργασιακό στάτους ατέλειωτων ωρών εργασίας, χωρίς συλλογικές συμβάσεις. Είναι χαρακτηριστική δε η συζήτηση που γίνεται σήμερα στην Ευρώπη για τα θέματα του δικαιώματος της αποκοπής, της αποσύνδεσης των εργαζομένων που δουλεύουν με όρους τηλεργασίας. Και τώρα να έρθουμε στα άσχημα. Πραγματικά να πω απλώς ότι αποτελεί πρόκληση η παρουσία του κ. Κατσαφάδου είναι λίγο. Θράσος; Κι αυτό δεν μπορεί να περιγράψει αυτό που έγινε εδώ πέρα. Με τον κ. Κατσαφάδο έχουμε τελειώσει το ίδιο πανεπιστήμιο. Έχω τελειώσει το Πανεπιστήμιο Πειραιά κι εγώ πριν από εσάς. Κι εγώ όσο και ο κ. Φίλης, όταν υπήρξαμε συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι, υπερασπιστήκαμε το δικαίωμα της τότε μειοψηφίας, της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, όταν άλλες δυνάμεις δεν ήθελαν να τους δώσουν τον λόγο - και επικαλούμαι τη μαρτυρία του Γιώργου Βουλγαράκη - , ακριβώς γιατί πιστεύαμε βαθιά στη δημοκρατία. Ποτέ δεν διανοηθήκαμε να κάνουμε όσα έκανε ο κ. Κατσαφάδος, για τον οποίο ο κύριος Πρωθυπουργός δεν είπε τίποτα, που εκπροσωπεί αυτή τη στιγμή ένα φαύλο, αμαρτωλό κατεστημένο στα πανεπιστήμια, εκείνο το κομμάτι της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ που ήθελε να ανεβοκατεβάζει καθηγητές. Κι έρχεται εδώ να ζητήσει και τα ρέστα, επικαλούμενος την κοινωνική του καταγωγή. Κανείς δεν ασχολήθηκε με αυτό. Έρχεται με την πρακτική ενός σκληρού κομματικού μηχανισμού, ο οποίος τραμπούκιζε στα πανεπιστήμια. Αυτό είναι το επιλήψιμο. Και αυτό αναδεικνύει την υποκρισία όχι του κ. Κατσαφάδου, αλλά της ολόκληρης της Κυβέρνησης, που δεν είχε την ευαισθησία να πάρει τις αποστάσεις της. Διότι το ερώτημα το έθεσε πριν από λίγο ο κ. Φίλης. Διαγράφηκε, έστω προσωρινά, από τη ΔΑΠ; Ευχαριστώ.
Κύριε Κατσαφάδο, έχετε τον λόγο.
Για την ουσία θα πείτε τίποτα; Σας έφερα την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου. Δεν θα πείτε τίποτα;
Δεν είμαστε δικαστήριο.
Είστε ψεύτες, όμως!
Ψεύτη!
Σας παρακαλώ, κύριοι συνάδελφοι.
Όταν υπάρχει μία δικαστική απόφαση, οφείλετε να τη σέβεστε. Δεν σέβεστε τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Για τον σημερινό πρύτανη; Για την ανακοίνωση του πανεπιστημίου; Τίποτα. Κουβέντα για το πάπλωμα. Όσο, κύριε Σκουρλέτη και κύριε Φίλη, για την απόφαση της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, τότε δεν μπορείτε να καταλάβετε την ποιοτική διαφορά που έχουμε; Προφανέστατα, για οποιοδήποτε μέλος της ΟΝΝΕΔ και της ΔΑΠ, όταν ασκηθεί μία ποινική δίωξη χάνει προσωρινά την κομματική του ιδιότητα. Αυτό δείχνει καθαρότητα. Αυτό δείχνει αρχές. Αυτό δείχνει αξίες. Αυτό δείχνει σεβασμό. Γι' αυτό, κύριε Φίλη και κύριε Σκουρλέτη, μετά την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου έγινα και Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής και Αντιπρόεδρος της ΟΝΝΕΔ. Οπότε είμαι αθώος. Δεν ένιωσα ποτέ ένοχος.
Όσο και η Χρυσή Αυγή...
Ήμουν αθώος στα δικαστήρια. Ήμουν αθώος στους συμφοιτητές μου. Ένοχος είμαι για εσάς. Αυτό είναι τίτλος τιμής για εμένα.
Συνεχίζουμε με τον κατάλογο. Τον λόγο έχει η κ. Τσαμπίκα Ιατρίδη για επτά λεπτά. Παρακαλώ, όλοι οι συνάδελφοι να βάλουν το ρολόι δίπλα. Στα έξι λεπτά θα σας ειδοποιώ και στα επτά λεπτά θα σταματάτε. Υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι και έχουμε ακόμα δρόμο. Να έχετε όλοι το ρολόι δίπλα, γιατί δεν ακούτε το κουδούνι που προειδοποιεί. Ορίστε, κυρία συνάδελφε, μπορείτε να ξεκινήσετε.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μία από τις βασικές προεκλογικές δεσμεύσεις της Νέας Δημοκρατίας ήταν η προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, το τέρμα της ασυδοσίας και η ουσιαστική αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος. Αυτός πιστεύω ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους ο ελληνικός λαός στήριξε και εμπιστεύτηκε τη Νέα Δημοκρατία και της ανέθεσε την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας μας. Συνεπώς με το παρόν νομοσχέδιο δεν κάνουμε τίποτα άλλο, παρά να τιμήσουμε αυτή την εμπιστοσύνη. Δεν κάνουμε τίποτα άλλο, παρά να ικανοποιήσουμε ένα πάγιο αίτημα των Ελλήνων και των Ελληνίδων για ένα σύγχρονο δημόσιο πανεπιστήμιο. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα δημόσια ελληνικά πανεπιστήμια είναι η περιουσία του ελληνικού λαού. Είναι περιουσία, η οποία προέρχεται από το υστέρημά του και στόχο έχει να διασφαλισθεί μέσω της παιδείας ένα καλύτερο, ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον για τα παιδιά μας. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, από τη Μεταπολίτευση και μετά, άλλοτε έντονα και άλλοτε λιγότερο έντονα, παρατηρούμε τα εξής: Αυτοί που δήθεν υποστηρίζουν την ακαδημαϊκή ελευθερία και την ελευθερία του λόγου είναι αυτοί που στην πράξη τρομοκρατούν και φιμώνουν την άποψη που δεν τους είναι αρεστή. Αυτοί που δήθεν κόπτονται για το δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο είναι οι ίδιοι που στο όνομα μιας «επαναστατικής γυμναστικής» καταστρέφουν τη δημόσια περιουσία, καταστρέφουν το δημόσιο πανεπιστήμιο. Αυτοί που δήθεν νοιάζονται για την επιβίωση του δημόσιου ελληνικού πανεπιστημίου είναι αυτοί που στην πράξη το απαξιώνουν. Είναι αυτοί οι οποίοι για άσχετους με την παιδεία λόγους προχωρούν σε καταλήψεις των πανεπιστημιακών κτηρίων, χωρίς να έχει ακολουθηθεί καμμία δημοκρατική διαδικασία. Να το πω και ξεκάθαρα, αυτοί που νοιάζονται δήθεν για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο τελικά είναι αυτοί που με τις πράξεις τους στρέφουν τους γονείς και τους φοιτητές στα ελληνικά κολλέγια που συνεργάζονται με πανεπιστήμια του εξωτερικού ή στέλνουν τα παιδιά τους κατευθείαν στο εξωτερικό. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο παράδοξο, η μεγαλύτερη υποκρισία που βιώνουν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες. Και το χειρότερο, όλοι αυτοί είναι μια ελάχιστη μειοψηφία, η οποία έχει ήδη καταδικασθεί στη συντριπτική πλειοψηφία των ακαδημαϊκών, των φοιτητών, των Ελλήνων πολιτών. Να ξεκαθαρίσουμε κάτι σχετικά με τις συνθήκες ασφάλειας στα πανεπιστήμια του εξωτερικού, ιδιωτικά και δημόσια. Εκεί, κανείς, μα κανείς, δεν διανοείται να κάνει πράξεις βίας και καταστροφής περιουσίας, γιατί ξέρει ότι θα αντιμετωπίσει ιδιαίτερα σκληρές επιπτώσεις. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εμείς έχουμε χρέος απέναντι στον ελληνικό λαό να κάνουμε ό,τι μπορούμε, για να αποκτήσουμε ένα ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο στο οποίο θα προάγεται η γνώση, θα εξασφαλίζεται η ακαδημαϊκή ελευθερία και η έκφραση όλων των απόψεων, χωρίς βία, χωρίς τρομοκρατία, με σεβασμό σε όλες τις απόψεις, ώστε όλοι να μπορούν να κρίνουν, να μπορούν να συμμετέχουν, να μπορούν να γίνουν κοινωνοί της δημοκρατικής διαδικασίας. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, βρισκόμαστε στο τέλος μιας μαραθώνιας συνεδρίασης. Τόσο η κυρία Υπουργός και οι Υφυπουργοί, η εισηγήτρια της Νέας Δημοκρατίας και συνάδελφοί μου Βουλευτές έχουν αναφερθεί στις βαθιές τομές που επιφέρει το παρόν νομοσχέδιο. Ως νησιώτισσα σε μια ακριτική και εθνικά ευαίσθητη περιοχή, όπως είναι τα Δωδεκάνησα, θέλω να εκφράσω από εδώ τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη και εμπιστοσύνη στους καθηγητές, το διοικητικό προσωπικό και τους φοιτητές του Πανεπιστημίου Αιγαίου, ένα πανεπιστήμιο που τιμά τον ρόλο του και είναι απόκτημα για όλα τα ακριτικά νησιά μας, με σημαντικές διακρίσεις και στο εξωτερικό για το ερευνητικό του έργο. Πιστεύω ότι μπορούμε να το ενισχύσουμε. Ήδη υπάρχουν κριτήρια για τη χρηματοδότηση και το κάθε πανεπιστήμιο έχει το αυτοδιοίκητο να αποφασίσει πώς θα διαθέσει. Ίσως, στο σημείο αυτό, να μπορέσουμε να θέσουμε και κάποια ειδικά κριτήρια για πανεπιστήμια που βρίσκονται σε ακριτικές περιοχές, που να ενισχύουν τη χρηματοδότηση αυτή. Τέλος, θα ήθελα να κλείσω με μία ακόμα πρόταση, κυρία Υπουργέ: Όταν τελειώσει η πανδημία και οι ιδιαίτερες συνθήκες που ζούμε, ίσως θα πρέπει να ξαναδούμε την παροχή κινήτρων πιθανά με τη διπλή μοριοδότηση σε αναπληρωτές καθηγητές, ώστε να έρχονται στα σχολεία των ακριτικών νησιών μας. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το παρόν νομοσχέδιο είναι ένα ακόμα βήμα για την αναβάθμιση της παιδείας στον τόπο μας, ένα ακόμα βήμα προς μια Ελλάδα σύγχρονη, ένα ακόμα βήμα για τη δημιουργία πολιτών που θα είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της εποχής μας. Ευχαριστώ πολύ.
Κι εμείς ευχαριστούμε για τη συνέπεια και την οικονομία στον χρόνο. Τον λόγο τώρα έχει ο κ. Γεώργιος Τσίπρας από τον ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κατ' αρχάς, να σημειώσουμε μετά τα όσα είπε ο κ. Κατσαφάδος ότι είτε ο πρύτανης μόνος του άνοιξε τον πυροσβεστήρα τότε και εισέπνευσε είτε ο πυροσβεστήρας αποφάσισε να επιτεθεί μόνος του στους καθηγητές και στον πρύτανη, πάντως, όχι η ΔΑΠ ή ο κ. Κατσαφάδος. Έρχομαι στην ουσία. Έχουμε ένα νομοσχέδιο που είναι σήμα κατατεθέν της Κυβέρνησης Μητσοτάκη - Σαμαρά, όπως και ο κ. Κατσαφάδος και το ύφος του και τα όσα είπε είναι σήμα κατατεθέν αυτής της Κυβέρνησης. Μαζί με τον πτωχευτικό νόμο είναι δύο νομοθετικές επιθετικές πρωτοβουλίες της Κυβέρνησης, που, ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αναβάλλονται για μετά την πανδημία, εδώ, η Κυβέρνηση εκμεταλλεύεται την πανδημία, για να τα περάσει τώρα μες στην πανδημία, σαν τους κλέφτες. Ζήτημα πρώτο: Η κ. Κεραμέως με τον κ. Χρυσοχοΐδη καταθέτουν ένα νομοσχέδιο που κάνει βασικά τα εξής: Ιδρύει την πανεπιστημιακή αστυνομία, προσθέτει κάποια πειθαρχικά μέτρα μέσα στα πανεπιστήμια, που σημαίνει ότι θα βγουν εκτός εκπαιδευτικής διαδικασίας, δεν θα μπορέσουν να πάρουν πτυχίο πολλές χιλιάδες φοιτητές από αυτούς που ήδη φοιτούν, διότι δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν τις σπουδές τους, θα μειώσουν τους εισακτέους και άλλες ρυθμίσεις. Για όλα αυτά, υπάρχει μια βασική επιχειρηματολογία από τους αρμόδιους Υπουργούς και από άλλους, ότι αφορά το ενδιαφέρον τους για την βελτίωση του πανεπιστημίου και της δημόσιας πανεπιστημιακής παιδείας. Να κάνω ένα πρώτο ερώτημα: Από όσα έχουν κάνει μέχρι τώρα εδώ και ενάμιση χρόνο, υπάρχει κάποιο στοιχείο που να δείχνει ότι κόπτονται για τα δημόσια πανεπιστήμια και γενικότερα για τη δημόσια παιδεία; Προφανώς κάτι άλλο ενδιαφέρει την Κυβέρνηση που περνάει αυτό το νομοσχέδιο και όχι η βελτίωσή τους. Με ποιον τρόπο, για παράδειγμα, μέχρι τώρα έχουν ενισχυθεί τα δημόσια πανεπιστήμια; Με ποιον τρόπο έχουν ενισχυθεί οι φοιτητές, που όλο και περισσότερο αδυνατούν οικονομικά να συνεχίσουν τις σπουδές; Με ποιον τρόπο έχουν ενισχυθεί οι φοιτητικές εστίες, που έχουν αφεθεί στη μοίρα τους; Με ποιον τρόπο υπάρχει φροντίδα για τους οικονομικά αδύναμους φοιτητές; Δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Για να πάμε και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, που λειτουργεί εν μέσω καραντίνας με τηλεκπαίδευση, δεν πάρθηκαν στοιχειώδη μέτρα που πάρθηκαν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να καλυφθεί ο απαιτούμενος εξοπλισμός για οικογένειες που είχαν ανάγκη. Με την ευκαιρία να επισημάνω ότι παρατηρώ το ανεξήγητο φαινόμενο - δεν ξέρω αν έχουν ρωτήσει κάποιον ειδικό, κάποιον παιδαγωγό - να κάνουν τα παιδιά εξάωρο μάθημα μπροστά σε μια οθόνη, σαν να έκαναν μάθημα διά ζώσης. Έχουν ρωτήσει κάποιον αν αυτό είναι χρήσιμο, αν είναι παραγωγικό, αν είναι υγιεινό αυτό το οποίο κάνουν; Προκαλεί πολύ μεγάλη εντύπωση. Πρόσφατα έμαθα ότι ακόμα και τη γυμναστική την κάνουν ως θεωρητικό μάθημα. Επανέρχομαι στο θέμα των πανεπιστημίων. Δεν έχει υπάρξει το παραμικρό ενδιαφέρον από την Κυβέρνηση εδώ και ενάμιση χρόνο για ενίσχυση των πανεπιστημίων ούτε έχει αποκαλυφθεί από την κ. Κεραμέως ποιο είναι το όραμά της για τα δημόσια πανεπιστήμια, πόσοι φοιτητές, δηλαδή, σκοπεύει να φοιτούν σε αυτά ή αν, αντίθετα, θα έχουμε μια δραματική μείωση. Όμως, αυτό το οποίο απάντησε προηγουμένως και στον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, «ξέρετε υπάρχουν και τα δημόσια ΙΕΚ», κάνει προφανές ότι ο στόχος της είναι ακριβώς να μειωθούν δραματικά όσοι φοιτούν στα δημόσια πανεπιστήμια. Και από κοντά έρχεται και η πανεπιστημιακή αστυνομία, η οποία προφανώς θέλει να επιβάλει ένα καθεστώς νόμου και τάξης τύπου Ανατολικής Ευρώπης ή Τουρκίας. Πάντως δεν σχετίζεται με την εύρυθμη λειτουργία των πανεπιστημίων, διότι υπάρχει το πολύ απλό ερώτημα: Όταν στην Ελλάδα η αναλογία καθηγητών - φοιτητών είναι ένα προς σαράντα και στην Ευρώπη είναι ένα προς δεκαπέντε, δεν τους περνάει καθόλου από το μυαλό μήπως θα μπορούσαν αντί για ειδικούς φρουρούς να ανοίξουν περισσότερες θέσεις διδακτικού προσωπικού; Ένα παράδειγμα είναι αυτό. Έτσι έρχομαι στο πού αποσκοπεί η Κυβέρνηση με το νομοσχέδιο αυτό. Κατ' αρχάς, σε ό,τι αφορά την κ. Κεραμέως δεν θέλω να προσθέσω κάτι. Είχε εξαρχής μια ατζέντα αρκετά επιθετική και για αυτόν τον λόγο ανομολόγητη. Ήταν επιθετική για το 95% της ελληνικής κοινωνίας και για αυτό ήταν κρυφή. Δεν θέλω να πω κάτι άλλο. Θέλω, όμως, να επισημάνω το γεγονός ότι δεν μπορεί να προκύπτει ξαφνικά πανεπιστημιακή αστυνομία, επειδή έγινε ένα επεισόδιο - όσο άσχημο, όσο αρνητικό και αν ήταν - στην ΑΣΟΕΕ. Δηλαδή, δεν μπορεί αύριο - μεθαύριο αν συμβεί, για παράδειγμα, ένα φρικτό έγκλημα, ο κ. Χρυσοχοΐδης επειδή θα εκνευρισθεί, να θέλει να αλλάξει τον Ποινικό Κώδικα ή να επαναφέρει την θανατική ποινή ή ούτω καθεξής. Αυτό προφανώς ήταν σχεδιασμός από πριν. Για αυτό λέω ότι ήταν κρυφή ατζέντα ή δεν υπάρχει καμμία απολύτως σοβαρότητα στην Κυβέρνηση. Δεν αλλάζουμε έτσι πολιτικές. Δεν χαράσσουμε έτσι πολιτικές, επειδή έγινε κάποιο συμβάν που ήταν πολύ αρνητικό κ.λπ.. Θέλω, όμως, να πω δυο κουβέντες για τον κ. Συρίγο. Ο κ. Συρίγος, τον οποίον τον διακρίνει ένας πολιτικός πολιτισμός, που δεν διακρίνει πολλά κυβερνητικά στελέχη, δεν έχει ή τουλάχιστον δεν φαίνεται να έχει μια κρυφή ατζέντα. Ωστόσο, έχει το αρνητικό μάλλον ότι υποχωρεί εύκολα από τη δική του ατζέντα και απ' αυτά που έλεγε πριν και σε ό,τι αφορά το ζήτημα των εθνικών θεμάτων - ίσως επειδή υπουργοποιήθηκε, δεν γνωρίζω - αλλά και στο θέμα της παιδείας. Ο ίδιος έχει πέσει θέμα επίθεσης, το οποίο το σέβομαι, και είμαι σίγουρος ότι τότε που έπεσε θέμα επίθεσης δεν είχε τις ιδέες που σήμερα υποστηρίζει για πανεπιστημιακή αστυνομία και τα υπόλοιπα πειθαρχικά μέτρα μέσα στο πανεπιστήμιο. Θέλω να κλείσω κάνοντας δύο επισημάνσεις. Η πρώτη αφορά μια προσωπική εμπειρία. Το 1991 κάηκε η Πρυτανεία του Πολυτεχνείου, δυστυχώς. Ήμουν φοιτητής τότε και ήμουν φοιτητής μέσα στην Πρυτανεία. Υπήρχαν αποφάσεις όλων των φοιτητικών συλλόγων για κατάληψη του Πολυτεχνείου και ήμουν μέσα στην Πρυτανεία, μέσα στο Πολυτεχνείο. Μπορώ, λοιπόν, να μαρτυρήσω - γιατί ήμουν αυτόπτης μάρτυρας - τις συνεχείς προσπάθειες αστυνομικών των ΜΑΤ να πετύχουν με δακρυγόνο το πάνω δεξιά τζαμάκι της πρυτανείας, το οποίο δεν έχει έξω παραθυρόφυλλο, ώστε να μπουν μέσα δακρυγόνα. Κάποια στιγμή το τζάμι έσπασε, τα κατάφεραν, μπήκε μέσα το δακρυγόνο, έπιασαν φωτιά τα χαρτιά και κάηκε η πρυτανεία. Εν ολίγοις, την πρυτανεία το 1991 που αναφέρεται ως παράδειγμα τότε άρσης του ασύλου και αργότερα να φτάσουμε μέχρι τη σημερινή κατάσταση, την έκαψε η αστυνομία. Αυτό είχε καταγγελθεί τότε. Δεν υπήρξε κάποια ουσιαστική έρευνα. Φαντάζομαι ότι ο κ. Χρυσοχοΐδης, αν ήταν τότε Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, καμμία έρευνα δεν θα έκανε, όπως το έχει αποδείξει πολλάκις. Το αναφέρω αυτό για να πω ότι και σήμερα, αν ήμουν φοιτητής και τελείως μη κομματικοποιημένος να ήμουν και μόνο για λόγους δημοκρατικής ευαισθησίας, θα έκανα ό,τι περνάει από το χέρι μου για να μην εφαρμοστεί αυτή η απαράδεκτη διάταξη, αυτό το τερατούργημα για τον ευρωπαϊκό δημοκρατικό πολιτισμό νομοθέτημα της πανεπιστημιακής αστυνομίας. Και ελπίζω ότι και η σημερινή νεολαία, επειδή έχει σαφώς πιο δημοκρατικά αντανακλαστικά ελευθερίας σε σχέση με την κυβερνώσα παράταξη, δεν θα επιτρέψει να εφαρμοσθεί αυτό το νομοθέτημα. Ωστόσο, ακόμα και έτσι - το πιθανότερο είναι ότι δεν θα εφαρμοσθεί - υπάρχει το ερώτημα: Θα έχει καταφέρει κάτι η Κυβέρνηση; Θα έχει καταφέρει. Θα έχει προσλάβει εκτός ΑΣΕΠ άλλους χίλιους διακόσιους φρουρούς, άρα άλλους χίλιους διακόσιους πολίτες εκλογική πελατεία, όπως το έκανε και με τους άλλους χίλιους τριακόσιους ειδικούς φρουρούς που επίσης είχε προσλάβει εκτός ΑΣΕΠ, τα ονόματα των οποίων συχνά - πυκνά δυστυχώς ακούμε στα διάφορα αστυνομικά δελτία. Η δεύτερη επισήμανση, την οποία θέλω να κάνω, αφορά το είδος της μητσοτακικής Δεξιάς της Κυβέρνησης Μητσοτάκη - Σαμαρά, που κυβερνά τον τόπο. Δεν είναι όλες οι Δεξιές ίδιες στη Δυτική Ευρώπη.
Ολοκληρώστε, κύριε συνάδελφε.
Ένα λεπτό έχω, κύριε Πρόεδρε;
Όχι, έχετε περάσει τον χρόνο σας και πάτε στα οκτώ λεπτά. Κλείστε, σας παρακαλώ, γιατί άκουσα ότι ολοκληρώνετε πολλή ώρα πριν.
Δεν το είπα ξανά. Σε μισό λεπτό έχω ολοκληρώσει. Για παράδειγμα, η γαλλική Δεξιά, αν όχι η Δεξιά της Λεπέν, έχει πολύ ψηλά τη δημόσια εθνική γαλλική παιδεία. Ένας ρεπουμπλικάνος στις ΗΠΑ: Είναι άλλο πράγμα αυτός ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει κλιματική αλλαγή και άλλο ο οπαδός του Τραμπ, που τα θεωρεί όλα αυτά συνωμοσίες, παραμύθια και πάει λέγοντας. Θέλω να πω ότι εδώ έχουμε μια Δεξιά του κ. Μητσοτάκη, που δεν εκφράζει, κατά τη γνώμη μου, ούτε καν εκείνο το κομμάτι της Δεξιάς που εν πάση περιπτώσει είναι μια σύγχρονη Δεξιά και φέρνει διάφορα νομοθετήματα, τα οποία συνδυάζουν από τη μια μεριά έναν νεοφιλελευθερισμό τριτοκοσμικό και από την άλλη μεριά μια τελείως καθυστερημένη, σχεδόν σκοταδιστική, αντίληψη για τα πράγματα, που αδυνατεί να συμφωνήσει μαζί της η πλειοψηφία όχι μόνο της πανεπιστημιακής διανόησης, αλλά του συνόλου της διανόησης, των μορφωμένων ανθρώπων. Για αυτόν τον λόγο θα πέσετε σύντομα. Σας ευχαριστώ.
Σας ευχαριστούμε, κύριε Τσίπρα. Έχει ζητήσει τον λόγο ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας, ο κ. Βρούτσης. Ορίστε, κύριε Βρούτση, έχετε τον λόγο για τρία λεπτά.
Κύριε Πρόεδρε, παίρνω τον λόγο για να αποκαταστήσω την τιμή, την υπόληψη του Κοινοβουλίου. Και το λέω αυτό με το ειδικό βάρος των λέξεων που χρησιμοποιώ. Διότι σε αυτή την Αίθουσα, κύριε Πρόεδρε, αν μη τι άλλο, η τιμή και η υπόληψη είναι καθήκον και χρέος όλων μας. Χθες είδαμε τον κ. Τσίπρα να προσέρχεται με μεγάλη αγωνία στην Αίθουσα προσπαθώντας να αποκαταστήσει το ολίσθημα στο οποίο υπέπεσε στη συνέντευξή του και αφορούσε αυτό που θα μείνει και στην πολιτική ιστορία μέσα στην περίοδο της πανδημίας να λέει ότι «αναλαμβάνω το ρίσκο». Όμως, από χθες και όλη τη μέρα σήμερα και με επίκεντρο την κεντρική ομιλία του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, του κ. Τσίπρα, που επί πενήντα λεπτά ήταν μια ομιλία που δεν είπε τίποτα, αλλά είπε μόνο ένα πράγμα και εκεί επικέντρωσε την τοποθέτησή του, ότι δηλαδή εστίασε την κριτική του στον Κώστα Κατσαφάδο, τον οποίο, πέρα από το ότι είναι φίλος μου, τον τιμώ, τον εκτιμώ και τον στηρίζω ως πρόσωπο και ως πολιτική παρουσία. Δεν είχε το θάρρος σήμερα η Αξιωματική Αντιπολίτευση. Καλά, έκανε την γκάφα άλλη μια φορά σήμερα. Όλο το αφήγημα του κ. Τσίπρα κατέρρευσε μετά την πολύ συγκροτημένη ομιλία του κ. Κατσαφάδου, που ήρθε ο ίδιος να απαντήσει στο δεύτερο ολίσθημα του κ. Τσίπρα, που δεν τον προφυλάξετε και τον βάλατε στο επίκεντρο της επιχειρηματολογίας του να πει για τον κ. Κατσαφάδο. Δεν είχατε εσείς, μετά την τοποθέτηση του κ. Κατσαφάδου, κύριε Σκουρλέτη, όπως οφείλατε, το θάρρος να ζητήσετε συγγνώμη από τον κ. Κατσαφάδο;
…
Κύριε Πρόεδρε, διαβάζω.
…
Αυτή είναι η Αριστερά.
Κύριε Φίλη, σας παρακαλώ, μη διακόπτετε.
Κύριε Πρόεδρε, διαβάζω, για την αποκατάσταση της αλήθειας.
Τι λέτε τώρα;
Σας παρακαλώ, κύριε Φίλη, φορέστε τη μάσκα σας και μη διακόπτετε.
Κύριε Πρόεδρε, βλέπετε ότι έχουν χάσει τα πόδια τους. Δεν μπορούν να βρουν ένα επιχείρημα να σταθούν. Διαβάζω: «Το δικαστήριο ομόφωνα απαλλάσσει τους κατηγορούμενους και δεν υπάρχει κανένα ζήτημα.». Τους κηρύσσει αθώους. Δικαστική απόφαση του 2007.
Από ποιες κατηγορίες;
Κύριε Σκουρλέτη, σας παρακαλώ, μη διακόπτετε.
Θα διαβάσω το δελτίο Τύπου, της 11ης Φεβρουαρίου του 2021, του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Νομίζω ότι τον κ. Άγγελο Κότιο, τον Πρύτανη, τον γνωρίζετε. Τον γνώρισα προσωπικά. Έχει τελειώσει ο γιος μου το Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Πειραιά, το χρηματοοικονομικό. Γνωρίζω τη συγκρότησή του, την ευθύνη του και το κύρος του. Λέει ο Πρύτανης - δελτίο Τύπου του Πανεπιστημίου Πειραιώς - τα εξής: «Προς αποκατάσταση της αλήθειας και με αφορμή δημοσιεύματα και επαναλαμβανόμενες δημόσιες τοποθετήσεις περί δήθεν εμπλοκής του Υφυπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Κωνσταντίνου Κατσαφάδου σε επεισόδιο κατά πρώην Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πειραιώς, απερίφραστα δηλώνω ως σημερινός Πρύτανης του ιδρύματος και ως αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού ότι ο κ. Κατσαφάδος όχι μόνο δεν μετείχε, αλλά δεν βρισκόταν στον χώρο τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.». Αυτά αναφέρονται, κύριε Πρόεδρε και κυρία Υπουργέ. «Πρόκειται, δε, για περιστατικό για το οποίο όλοι οι φερόμενοι ως εμπλεκόμενοι φοιτητές αθωώθηκαν πανηγυρικά από την ελληνική δικαιοσύνη.». Δεν θα καταθέσω το έγγραφο. Έχει ήδη κατατεθεί.
Με αυτό κλείστε, σας παρακαλώ.
Και δεν έχετε, όπως το λέμε στις Κυκλάδες, το φιλότιμο να ζητήσετε συγγνώμη, κύριε Σκουρλέτη; [[Θόρυβος από την πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ]] Φιλότιμο δεν έχετε; Κατηγορήσατε έναν άνθρωπο άδικα και σήμερα κατέθεσε τα έγγραφα της αθωότητάς του. Ντροπή σας! Ντροπή σας!
….
Μην πυροδοτείτε εκατέρωθεν και παρακαλώ τους στενογράφους να διαγράψουν τις λέξεις που εκστόμισε ο κ. Φίλης. Είναι απαράδεκτες για το ελληνικό Κοινοβούλιο. Με δική μου ευθύνη διαγράφονται…
Τι είπα, κύριε Πρόεδρε;
Άκουσα. Θα σας πω, όμως, κατ' ιδίαν, γιατί δεν μου αρέσει ούτε να τις πω.
Τι είπα;
Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα τον λόγο.
Παρακαλώ, ό,τι είπε ο κ. Φίλης, που δεν είχε και τον λόγο, να διαγραφεί. Ορίστε, κύριε Σκουρλέτη, έχετε τον λόγο.
Εδώ πέρα άρον - άρον προσπαθούν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα, διότι αποκαλύφθηκε η μέγιστη υποκρισία μιας ολόκληρης Κυβέρνησης κι ενός προπαγανδιστικού μηχανισμού, που δήθεν νοιάζεται για την ανομία στα πανεπιστήμια, ενώ την ίδια ώρα δεν έχει το σθένος, την ευθυκρισία να καταγγείλει συγκεκριμένα περιστατικά που υπάρχουν και είναι αδιάψευστα. Προφανώς, δεν έχει καμμία απολύτως σχέση ή έχει πολύ μικρή το γεγονός της αθωωτικής απόφασης. Γιατί κατηγορήθηκε ο κ. Κατσαφάδος; Για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως, για οτιδήποτε άλλο; Αυτό αφορά το δικαστήριο. Εμείς εδώ δεν δικάζουμε. Συνέβη ή δεν συνέβη το γεγονός; Συνέβη. Ήταν πρωταγωνιστές η ΔΑΠ; Ήταν. Διεγράφη προσωρινά γι' αυτό; Διεγράφη. Αυτά είναι τα γεγονότα, που δεν έχει το θάρρος ούτε η κυρία Υπουργός, ούτε ο Πρωθυπουργός… Δεν μιλάω για τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο. Όμοιος ομοίω αεί πελάζει. Είδαμε το ύφος του κ. Κατσαφάδου, είδαμε το ύφος και το δικό σας.
Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα τον λόγο, παρακαλώ.
Σας παρακαλώ, κύριε Βρούτση, δεν υπάρχει λόγος τώρα. Σας παρακαλώ.
Για ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε.
Δεν μπορώ να συνεχίσω αυτό το πινγκ πονγκ. Περιμένουν κάποιοι συνάδελφοι. Ορίστε, πείτε μία λέξη, αλλά δεν είναι δυνατόν να γίνεται αυτό.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Αποδεικνύετε για άλλη μια φορά πόσο μικροί πολιτικά είστε, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα «στερεώθηκε» η πενηντάλεπτη ομιλία του κ. Τσίπρα στην καταγγελία για τον κ. Κατσαφάδο. Σας φέρνουμε δικαστικές αποφάσεις και κάνει τον δικαστή ο κ. Σκουρλέτης και λέει άλλα πράγματα.
Ωραία. Ακούστηκαν αυτά. Ο καθένας δίνει τις δικές του απαντήσεις.
Ήμαρτον! Είστε μία καταδικασμένη μειοψηφία των fake news.
Προσβάλλει την παράταξή σας αυτό!
Κύριε Βρούτση, δεν έχετε άλλο τον λόγο. Συνεχίζουμε τώρα με τους συναδέλφους, οι οποίοι περιμένουν εναγωνίως. Τον λόγο έχει η κ. Άννα Καραμανλή, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, για επτά λεπτά.
Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στις σύγχρονες δημοκρατίες τα πανεπιστήμια είναι ο ιδανικός χώρος ανάπτυξης καινοτομιών και κριτικής σκέψης. Η εκπαιδευτική πολιτική για τα πανεπιστήμια καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανεξαρτησία των πανεπιστημίων ως θεσμών κριτικής σκέψης, ελευθερίας και βασικής έρευνας από τη μία και στην ένταξη και προσαρμογή των πανεπιστημίων στις μεταβαλλόμενες οικονομικές και τεχνολογικές εξελίξεις σε έναν ιδιαίτερα ανταγωνιστικό κόσμο από την άλλη. Πιστοί στο πρόγραμμά μας και στις δεσμεύσεις μας, καταθέτουμε ένα σχέδιο νόμου για την παιδεία με ακριβή ιεράρχηση στόχων και μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων στα πανεπιστήμια, που στοχεύει στην επίλυση παθογενειών δεκαετιών και βεβαίως ανταποκρίνεται σε όσα είχαμε εξαγγείλει προεκλογικά. Χρειάζεται πολιτική βούληση για να ανταποκριθείς με σοβαρότητα και αίσθημα ευθύνης, για να προχωρήσεις σε μεταρρυθμίσεις ουσίας. Και αυτό το έχει επιτύχει η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και η αρμόδια Υπουργός, η Νίκη Κεραμέως. Εξάλλου, υπέρ των ρυθμίσεων τάσσεται η ευρύτερη πλειοψηφία της κοινωνίας. Να υπενθυμίσουμε σε όσους διαφωνούν πως υπέρ των προωθούμενων ρυθμίσεων τοποθετούνται και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Το νομοσχέδιο εξυπηρετεί έναν διττό στόχο και χωρίζεται σε δύο άξονες. Ο πρώτος άξονας αφορά την εισαγωγή με ακαδημαϊκές προϋποθέσεις και τη φοίτηση στο πανεπιστήμιο. Ο δεύτερος άξονας αφορά τη συνολική αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος του πανεπιστημίου. Τι νέο εισάγεται: Καθιερώνεται η ελάχιστη βάση εισαγωγής, η οποία θα ορίζεται από κάθε πανεπιστημιακό τμήμα ανάλογα με τις επιδόσεις των υποψηφίων και στη συνέχεια όσοι αποτυγχάνουν θα έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν όποιο άλλο τμήμα επιθυμούν και διαθέτει κενές θέσεις. Το νέο μοντέλο θα βελτιώσει σε κάθε τμήμα την αναλογία ενεργών φοιτητών ανά μέλος ΔΕΠ, επιλύοντας σοβαρά προβλήματα των ελληνικών πανεπιστημίων. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η θεσμοθέτηση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής ως προϋπόθεση για την εισαγωγή στα τμήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι ένα σωστό και αναγκαίο μέτρο, που αποσκοπεί στη διασφάλιση των ακαδημαϊκών προϋποθέσεων της επιτυχούς φοίτησης και της έγκαιρης ολοκλήρωσης των σπουδών. Είδαμε ότι τα προηγούμενα χρόνια εισήλθαν στα πανεπιστημιακά τμήματα υποψήφιοι με πολύ χαμηλές βαθμολογικές επιδόσεις, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις υψηλές απαιτήσεις κάποιων σχολών και να εγκλωβίζονται στα διάφορα προγράμματα σπουδών δίχως τα αντικειμενικά γνωστικά εφόδια για την απόκτηση τίτλου σπουδών ή και να προσπαθούν να τελειώσουν, χωρίς να μπορούν να το καταφέρουν, γιατί σπουδάζουν κάτι το οποίο δεν επιθυμούν. Με την ισχύ αυτού του μέτρου η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα αναβαθμισθεί, ενώ για την αγορά εργασίας οι πτυχιούχοι που θα διοχετεύονται σε αυτή θα ανταποκρίνονται πλήρως στις ανάγκες και στα κενά που θα προκύπτουν. Η αλλαγή στοχεύει στη διασφάλιση των ακαδημαϊκών προϋποθέσεων της επιτυχούς φοίτησης και της έγκαιρης ολοκλήρωσης των σπουδών. Η Κυβέρνηση προσεγγίζει το πρόβλημα και προσπαθεί να το αντιμετωπίσει ολιστικά με τα νέα προγράμματα σπουδών σε νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. Μας ενδιαφέρει πρωτίστως η ορθότερη και πληρέστερη προετοιμασία των μαθητών μας, με σκοπό να μην εγκλωβίζονται σε πανεπιστήμια και προγράμματα σπουδών που δεν επιθυμούν ή δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Η ορθή προετοιμασία είναι το καλύτερο εχέγγυο για τα παιδιά μας και αυτό πρέπει να μας απασχολεί. Αυτό άλλωστε είναι το βασικό εφόδιο για την απρόσκοπτη συνέχιση των σπουδών, δηλαδή η σωστή προετοιμασία. Σε μία άλλη σημαντική διάταξη τώρα του υπό συζήτηση σχεδίου νόμου, η καθιέρωση του ανώτατου ορίου φοίτησης έρχεται να επιλύσει ένα χρόνιο πρόβλημα. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα ανθρώπων που δεν έχουν καμμία επαφή με τη σχολή στην οποία εισήλθαν και χρωστούν σχεδόν το σύνολο των μαθημάτων εξέτασης. Είναι απαραίτητο να υπάρχει όριο φοίτησης, καθώς το ποσοστό των αιωνίων φοιτητών είναι περίπου στο 40% του συνόλου των φοιτητών που σπουδάζουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πέραν αυτού, η παρουσία αιώνιων φοιτητών σε τμήματα με μεγάλη αναλογία φοιτητών ανά μέλος ΔΕΠ, ιδίως σε σχολές ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, έχει οδηγήσει ουσιαστικά στην κατάργηση της συστηματικής διδασκαλίας και τη μετατροπή των πανεπιστημίων σε μαζικά εξεταστικά κέντρα. Φυσικά, ορθά έχουν προβλεφθεί ειδικές ρυθμίσεις για φοιτητές που αναγκάζονται να διακόψουν προσωρινά τις σπουδές τους για λόγους υγείας είτε για λόγους βιοποριστικούς, εργασίας. Με βάση τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2017, το 20% των φοιτητών εργαζόταν. Είναι δεδομένο ότι ένα κομμάτι φοιτητών, προκειμένου να καταφέρει να σπουδάσει είτε ακόμη και να συνεισφέρει στον οικογενειακό προϋπολογισμό, εργάζεται. Γι' αυτό, λοιπόν, και η πρόβλεψη στο νομοσχέδιο για παράταση του χρόνου σπουδών. Σε ό,τι αφορά την κριτική που ασκεί η Αντιπολίτευση για ξεπούλημα της δημόσιας εκπαίδευσης προς όφελος της ιδιωτικής, αυτό είναι πραγματικά μια πολύ μεγάλη παραπλάνηση. Ο διογκωμένος αριθμός εισακτέων οδηγεί πολλούς υποψηφίους στο να εντάσσονται από τύχη σε σχολές που δεν αποτελούν την πρώτη τους επιλογή και στη συνέχεια να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους. Το σχέδιο του Υπουργείου Παιδείας προβλέπει περιορισμένο αριθμό επιλογών στην πρώτη φάση του μηχανογραφικού δελτίου. Στη συνέχεια και μετά την ανακοίνωση των νέων βάσεων εισαγωγής, όπως θα διαμορφωθούν από το νέο σύστημα, θα γίνει η δεύτερη φάση συμπλήρωσης και σε αυτή θα συμμετέχουν όσοι έμειναν εκτός της πρώτης φάσης. Επιπλέον δίνεται για πρώτη φορά η δυνατότητα για υποβολή παράλληλου μηχανογραφικού δελτίου για τη φοίτηση σε δημόσιο ΙΕΚ. Συνεπώς ένας υποψήφιος θα μπορεί να υποβάλει παράλληλα, πρώτον, ένα μηχανογραφικό για είσοδο σε ΑΕΙ, βάσει της επίδοσής του στις πανελλαδικές εξετάσεις, και, δεύτερον, ένα μηχανογραφικό για εγγραφή σε δημόσιο ΙΕΚ, βάσει του απολυτηρίου του και επιπλέον κριτηρίων, σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας των ΙΕΚ. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι επιλογές σπουδών στο πλαίσιο της μετάβασης από τη δευτεροβάθμια στην ανώτατη εκπαίδευση είναι ένας εξαιρετικά κρίσιμος σταθμός στην εκπαιδευτική πορεία κάποιου, καθώς οι ακαδημαϊκές διαδρομές συνδέονται εν συνεχεία άμεσα με τις επαγγελματικές διαδρομές. Το ελληνικό πανεπιστήμιο σήμερα δεν επικοινωνεί ικανοποιητικά ούτε διαρκώς με την αγορά εργασίας, με την ελληνική κοινωνία και με το διεθνές πανεπιστημιακό και ερευνητικό περιβάλλον. Η ελευθερία του λόγου, η πρωτοπορία των ιδεών, η καινοτομία στην έρευνα και η δημιουργική αμφισβήτηση είναι τα θεμέλια του σύγχρονου πανεπιστημίου. Η επιβεβλημένη από τον νόμο προστασία κάθε χώρου της ελληνικής επικράτειας όταν συντελούνται ποινικά αδικήματα δεν πρέπει να συγχέεται με την αποτελεσματική φύλαξη των πανεπιστημίων, που θα αποτρέπει ή θα ελαχιστοποιεί φαινόμενα που κατάφωρα προσβάλλουν και δυσφημούν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Η κοινωνία αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει πρόβλημα και μάλιστα πολύ σοβαρό και τάσσεται με το μέρος μας. Δεν πρέπει να το υποτιμούμε αυτό. Αλήθεια, απευθυνόμενη ιδιαιτέρως στους συναδέλφους της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, δεν αφουγκράζεστε την αγωνία της ελληνικής οικογένειας για ασφαλή φοίτηση; Δεν πρέπει να τους ακούτε; Δεν χρειάζεται φύλαξη; Φυσικά και χρειάζεται φύλαξη. Και βεβαίως δεν συναντάμε τα ίδια περιστατικά σε όλα τα πανεπιστήμια. Οι χώροι των πανεπιστημίων, όμως, συχνά χρησιμοποιούνται για σκοπούς ξένους προς τη μετάδοση της γνώσης, την έρευνα και τη δημόσια επιστημονική συζήτηση. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επιθυμούμε ένα αναβαθμισμένο δημόσιο πανεπιστήμιο, ανοικτό, ασφαλές και ποιοτικό, γιατί οι Έλληνες φοιτητές και οι πανεπιστημιακοί δεν απολαμβάνουν περιβάλλον αντίστοιχο της Ευρώπης, δεν απολαμβάνουν το περιβάλλον που τους αξίζει. Η παιδεία είναι υπόθεση όλων κι ως δημόσιο αγαθό είναι υποχρέωση της πολιτείας να την ενισχύσει και να την προστατεύσει. Το μέλλον των πανεπιστημίων πρέπει να μας απασχολεί όλες και όλους και γι' αυτό η κριτική κρίνεται απαραίτητη. Η μεταρρύθμιση των ελληνικών πανεπιστημίων έχει να υπερβεί διαχρονικά προβλήματα, τόσο στο θεσμικό όσο και στο διαχειριστικό επίπεδο, και το σχέδιο νόμου εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της συνολικής μεταρρύθμισης για ένα πιο αυτόνομο, σύγχρονο και καινοτόμο σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και για την αντιμετώπιση χρόνιων παθογενειών. Έφτασε ο καιρός, έφτασε η ώρα η παιδεία να αναβαθμισθεί και τα πανεπιστήμιά μας να αντικρίζουν το μέλλον με αισιοδοξία. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κι εμείς ευχαριστούμε την κ. Καραμανλή. Τον λόγο έχει ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ευάγγελος Αποστόλου. Έχετε τον λόγο για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Υπουργοί και συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας, με το νομοσχέδιό σας έχετε αναστατώσει τον χώρο της παιδείας. Είναι ένα νομοσχέδιο που στηρίζει την επιχειρηματική του λειτουργία πάνω σε ένα αφήγημα που στηρίζεται στις δημοσκοπήσεις. Δεν λάβατε καθόλου υπ' όψιν σας τις χιλιάδες πολίτες που, παρ' όλο τον εκφοβισμό και την άκρατη αστυνομοκρατία, τολμούν να διαδηλώσουν στους δρόμους. Δεν λάβατε υπ' όψιν σας τι είπε η σύνοδος των πρυτάνεων, το μεγαλύτερο μέρος των εκπροσώπων των φορέων, αλλά και η Aντιπολίτευση. Λένε, λοιπόν, όλοι αυτοί ότι με το νέο σύστημα για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με την εφαρμογή των διπλών μηχανογραφικών και την αύξηση των βάσεων θα αφήσετε εκτός έναν στους τέσσερις αποφοίτους λυκείου σε σχέση με πέρυσι. Λένε, λοιπόν, όλοι αυτοί ότι, επειδή η κρατική χρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης συνδέεται με τον αριθμό των εγγεγραμμένων φοιτητών, αρκετά τμήματα των περιφερειακών πανεπιστημίων θα αντιμετωπίσουν προβλήματα βιωσιμότητας και θα βρεθούν αντιμέτωπα με τον κίνδυνο να κλείσουν. Λένε, λοιπόν, όλοι αυτοί ότι η φοίτηση στα δημόσια πανεπιστήμια θα είναι προνόμιο μόνο όσων έχουν εξασφαλισμένη την οικονομική τους υποστήριξη και όσων μπορούν να αποφύγουν την όποια ατυχία μπορεί να καθυστερήσει τη φοίτησή τους. Όσοι, δηλαδή, θα χρειασθεί να δουλέψουν παράλληλα με τις σπουδές τους - γιατί υπάρχουν και τέτοιοι - ή όσοι τούς τύχει κάτι απρόοπτο που θα τους καθυστερήσει πέρα από το καθοριζόμενο όριο αποκλείονται από το δικαίωμα της μόρφωσης και της επαγγελματικής αποκατάστασης. Λένε, λοιπόν, όλοι αυτοί ότι τα ζητήματα της φύλαξης και ασφάλειας των πανεπιστημίων έχουν υπερμεγεθυνθεί, προκειμένου το επιτελικό κράτος της Δεξιάς να ελέγχει κάθε πυρήνα ανεξάρτητης έκφρασης. Όλοι, λοιπόν, οι παραπάνω δεν είναι η κοινή γνώμη; Για την κ. Κεραμέως, όμως, οι απόψεις αυτές είναι απλώς διαφορετικές θέσεις, διαφωνίες οι οποίες είναι απολύτως θεμιτές και αποτελούν πλούτο για τη δημοκρατία, χωρίς τελικά βεβαίως να λαμβάνονται υπ' όψιν. Χειροπιαστό παράδειγμα των προθέσεων και των αποτελεσμάτων της νομοθέτησης της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας αλλά και συνολικά της Νέας Δημοκρατίας είναι οι νόμοι 4653/2020, για την ανώτατη εκπαίδευση, και 4763/2020, για την επαγγελματική εκπαίδευση. Άκουσα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πριν από λίγο τον Υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης να αναπτύσσει τις απόψεις του για το νομοσχέδιο. Δεν τον άκουσα, όμως, να λέει τι θα γίνει με τη λειτουργία των επαγγελματικών σχολών του «ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ» του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Είναι σχολές με αναγνωρισμένο έργο και περιζήτητες από όσους επιθυμούν να εκπαιδευθούν προκειμένου να ασχοληθούν με αγροτικές δραστηριότητες. Δεν υπάρχει ούτε σε αυτό το νομοσχέδιο καμμία αναφορά και καμμία μέριμνα για τη συνέχιση της λειτουργίας τους και την αξιοποίηση της εμπειρίας και της προσφοράς τους. Με τον ν.4653/2020 για την ανώτατη εκπαίδευση επιτέθηκε η Κυβέρνηση στην ενίσχυση των περιφερειακών πανεπιστημίων που εμείς είχαμε θεσμοθετήσει, για να αναστείλει τη λειτουργία των τριάντα επτά νέων πανεπιστημιακών τμημάτων. Μεταξύ αυτών είναι και τρία τμήματα του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών που ιδρύθηκαν στα Ψαχνά της Εύβοιας. Η επαναξιολόγηση που αποφασίσατε, κυρία Υπουργέ, δεν στηρίζεται πουθενά, ούτε σε προγράμματα σπουδών και σε διαδικασίες λειτουργίας ούτε σε έλλειψη χρηματοδότησης. Γιατί, λοιπόν, αγνοείτε όλα αυτά και επικαλείστε ανύπαρκτους λόγους, πόσω μάλλον όταν το Εθνικό Πανεπιστήμιο Αθηνών όχι μόνο αγκάλιασε αυτή τη ρύθμιση, αλλά θεωρεί ότι συμβάλλει και στη δική του αναβάθμιση; Βέβαια τα περιφερειακά πανεπιστήμια θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα, τόσο λόγω υποψηφιοτήτων όσο και λόγω της βάσης εισαγωγής που θεσμοθετείτε. Το πρώτο πρόβλημα που θα προκύψει, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι ότι τα τμήματα αυτά θα αυτοπροσδιορίζονται ως πρωτοκλασάτα ή δευτεροκλασάτα, καθορίζοντας μόνα τους τον συντελεστή βαρύτητας. Ένα νέο τμήμα, που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να έχει ιστορικό υψηλών βάσεων εισαγωγής, θα υποχρεώνεται είτε να αυτοχαρακτηρισθεί ως δευτεροκλασάτο είτε να μην έχει εισακτέους. Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι, με βάση τα στατιστικά στοιχεία των δύο τελευταίων ετών, αποκλείεται το 30% περίπου των υποψηφίων του πρώτου, του δεύτερου, του τρίτου και του τέταρτου πεδίου. Το τρίτο πρόβλημα είναι ότι προβλέπεται αξιολόγηση των νέων τμημάτων πριν αυτά ολοκληρώσουν έναν τετραετή πλήρη κύκλο λειτουργίας. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την πιθανή μερική πλήρωση των προσφερόμενων θέσεων θα οδηγήσουν τα νέα τμήματα σε δυσχερή θέση. Με τις ρυθμίσεις που κάνετε, λοιπόν, κύριοι της Κυβέρνησης, όχι μόνο θα κλείσουν αρκετά τμήματα των περιφερειακών πανεπιστημίων, αλλά και θα καταρρεύσουν ολόκληρα. Η ψήφιση του νομοσχεδίου σας πλήττει όχι μόνο την ακαδημαϊκή ελευθερία, αλλά κυρίως την περιφερειακή εκπαίδευση. Για όλους αυτούς τους λόγους, ασφαλώς και το καταψηφίζουμε. Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε τον κ. Αποστόλου, ο οποίος ήταν και συνεπής στον χρόνο. Τον λόγο έχει τώρα για επτά λεπτά ο κ. Θεόδωρος Καράογλου από τη Νέα Δημοκρατία.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Βάζω και το χρονόμετρο, για να είμαι συνεπής. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας μέσω των αλλαγών που δρομολογεί στα ελληνικά πανεπιστήμια θεραπεύουν κραυγαλέες παθογένειες, που ταλανίζουν επί δεκαετίες την ανώτατη εκπαίδευση στην πατρίδα μας και τις οποίες σχεδόν όλοι σε αυτή την Αίθουσα αναγνωρίζουμε, αλλά και παραδεχόμαστε. Και λέω σχεδόν όλοι, διότι με λύπη συνειδητοποιώ πως η Αντιπολίτευση, και ειδικότερα η Αξιωματική, εξακολουθεί να αμφισβητεί το ίδιο το πρόβλημα. Επί της ουσίας, αγαπητοί συνάδελφοι, το νομοσχέδιο που συζητούμε σήμερα κάνει «έξωση» στην παρανομία από τα πανεπιστήμια. Ικανοποιεί ένα διαρκές και καθολικό αίτημα της κοινωνίας για ριζικές αλλαγές στον χώρο της εκπαίδευσης, κλείνοντας μία ανοικτή πληγή, που για χρόνια ολόκληρα παραμένει αθεράπευτη. Αντιμετωπίζουμε, λοιπόν, το πρόβλημα κατάματα και, γνωρίζοντας ότι στο σημείο που βρισκόμαστε δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, επιχειρούμε μία θεσμική τομή, που στόχο έχει να αναβαθμίσει την εκπαίδευση που λαμβάνουν οι φοιτητές των ελληνικών πανεπιστημίων, ώστε η τριτοβάθμια εκπαίδευση να εκπληρώνει την κοινωνική της αποστολή. Δεδομένου ότι σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται διακόσια χρόνια από την εθνεγερσία, από την Επανάσταση του 1821, οφείλουμε και μπορούμε να προσφέρουμε στο κράτος μας ένα καλύτερο σύστημα ανώτατης εκπαίδευσης. Άλλωστε, όπως όλοι μας γνωρίζουμε και αναφέρεται στο Σύνταγμα, η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και έχει την ευθύνη της διάπλασης των συμπατριωτών μας σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες. Το εξήγησε και ο Πλάτωνας γράφοντας πως «παιδεία είναι η δύναμη που καλλιεργεί την ψυχή». Το νομοσχέδιο που συζητούμε αναμορφώνει το παρωχημένο πλαίσιο λειτουργίας, που εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ, και σπάει τα δεσμά που κρατούν την τριτοβάθμια εκπαίδευση όμηρο ενός ιδεολογικά εμμονικού χθες. Βάζει, δηλαδή, τάξη στην αταξία που επιχειρούν να επιβάλλουν ορισμένες κατευθυνόμενες μειοψηφίες και διορθώνει καταστάσεις που σε καμμία περίπτωση δεν τιμούν το κύρος της ανώτατης εκπαίδευσης. Με λίγα λόγια, τα παιδιά μας δικαιούνται ένα καλύτερο πανεπιστήμιο και εμείς τους το προσφέρουμε. Με τις ρυθμίσεις που περιλαμβάνει το νομοσχέδιο θεσμοθετούμε την ελάχιστη βάση εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλάζουμε τον τρόπο συμπλήρωσης των μηχανογραφικών δελτίων, βάζουμε τέλος στο φαινόμενο των αιώνιων φοιτητών και αναβαθμίζουμε το ακαδημαϊκό περιβάλλον μέσω της προστασίας της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Και έρχομαι στο πρώτο. Με την ελάχιστη βάση εισαγωγής στα πανεπιστήμια διασφαλίζουμε τις ακαδημαϊκές προϋποθέσεις της επιτυχούς φοίτησης και της έγκαιρης ολοκλήρωσης των σπουδών. Αναλογισθείτε πως σήμερα εισάγονται στις πανελλαδικές εξετάσεις φοιτητές ακόμα και με βαθμό «1», «2» και «3», ενώ σχεδόν το 30% των φοιτητών δεν αποφοιτά ποτέ. Αλλάζοντας τον τρόπο συμπλήρωσης των μηχανογραφικών δελτίων, δίνουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στην εκπεφρασμένη προτίμηση των υποψηφίων σε πανεπιστημιακά τμήματα εισαγωγής. Για παράδειγμα, έχοντας σήμερα απεριόριστο αριθμό επιλογών στο μηχανογραφικό δελτίο, ένας φοιτητής μπορεί να καταλήξει να εγγραφεί σε ένα τμήμα το οποίο να είναι η τελευταία του επιλογή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι φοιτητές αυτοί να μην παρακολουθούν τα μαθήματα της σχολής, επειδή δεν τους ενδιαφέρουν, γιατί, όπως είπα και πιο πριν, κατά λάθος βρέθηκαν στην τελευταία σχολή της επιλογής τους, καταλαμβάνοντας, όμως, τη θέση από κάποιον που επιθυμεί πραγματικά να σπουδάσει στο συγκεκριμένο τμήμα. Άρα με τη σχετική ρύθμιση ενθαρρύνουμε τις συνειδητές επιλογές, επιτυγχάνοντας μείωση του αριθμού των επιτυχόντων στη σχολή τυχαίας επιλογής. Σε σχέση τώρα με το ζήτημα των αιώνιων φοιτητών, ξεκαθαρίζουμε πως η διαχείρισή του δεν είναι δημοσιονομική, αλλά εκπαιδευτική. Στέλνουμε μήνυμα εστίασης στην εκπαιδευτική διαδικασία αποσυμφορίζοντας τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και συμβάλλοντας καθοριστικά στη γρηγορότερη απορρόφηση των πτυχιούχων στην αγορά εργασίας. Σχετικά με τη μονάδα ασφάλειας και προστασίας των πανεπιστημίων, είναι σαφές, σαφέστατο, πως δεν πρόκειται για μια ιδεολογική επιλογή, αλλά για μια αναγκαία πράξη. Η βία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν έχει θέση στην εκπαίδευση και επιτέλους έτσι πρέπει να γίνει και στη χώρα μας. Δεν είναι μια αναμέτρηση δικαιωμάτων, όπως τεχνηέντως προσπαθούν ορισμένοι να την εμφανίσουν, αλλά μια αναμέτρηση της κοινής λογικής με νοοτροπίες, πρακτικές και συμπεριφορές ωμής βίας, που τραυματίζουν και στιγματίζουν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Δυστυχώς, τις τελευταίες δεκαετίες η αυθαιρεσία στα πανεπιστήμια έχει γίνει κανόνας. Γι' αυτό φτάσαμε στο σημείο η δημοκρατία να συγχέεται με την ασυδοσία. Όλοι γίναμε μάρτυρες εικόνων όπου καθηγητές «χτίζονται» στα γραφεία τους ή προπηλακίζονται από «ημι - πιτσιρικάδες». Και, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα και τερματίζοντας την ανομία στα πανεπιστήμια, θα αποτρέψουμε τη μεταφορά της και στις άλλες βαθμίδες εκπαίδευσης. Επαναλαμβάνω και σήμερα αυτό που είχα πει και πριν από δύο μέρες στην τοποθέτησή μου στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων: «Ελεύθερο πανεπιστήμιο δεν σημαίνει διαλυμένο πανεπιστήμιο.». Περιφρουρώντας τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, υπερασπιζόμαστε την ελευθερία έκφρασης και διαφωνίας εντός των πανεπιστημίων, διότι σήμερα οι μειοψηφίες επιχειρούν να επιβάλουν την άποψή τους ασκώντας κάθε μορφής βία. Η σημερινή κατάσταση πρέπει να τελειώσει, όπως πρέπει να εκλείψει και η ασυλία που απολαμβάνουν ολιγομελείς ομάδες που έχουν οικειοποιηθεί τον περιβάλλοντα χώρο των πανεπιστημίων, μετατρέποντάς τα ακόμη και σε «σουπερμάρκετ» ναρκωτικών ουσιών. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η παρούσα Κυβέρνηση οραματίζεται τα πανεπιστήμια ως οικοσυστήματα νέων ιδεών. Επιθυμεί να τα δει απελευθερωμένα και εξωστρεφή, σε έναν κόσμο που εξελίσσεται ταχύτατα, να είναι διεθνώς ανταγωνιστικοί φορείς γνώσης, ευημερίας και ανέλιξης για τα παιδιά που σπουδάζουν σε αυτά. Τα πανεπιστήμια δεν είναι πεδίο βολής, όπου η Αριστερά εκπαιδεύει τα εκκολαπτόμενα κομματικά της στελέχη. Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει και πλέον όλοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, πρωτίστως, όμως, εκείνοι που ανέχονται και συγκαλύπτουν τον εκφασισμό που επιχειρούν να επιβάλουν οργανωμένες μειοψηφίες. Έτσι, ερχόμαστε στην ουσία της συζήτησης, αφού με την ψήφο μας στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας απαντούμε στο θεμελιώδες ερώτημα: «Τι παιδεία θέλουμε; Τασσόμαστε με τον νόμο ή με τους τραμπούκους; Τασσόμαστε με την καλλιέργεια και τη διαπαιδαγώγηση ή με τη βία;». Η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, αγαπητοί συνάδελφοι, φροντίζοντας για την ποιοτική αναβάθμιση του ελληνικού σχολείου, του ελληνικού πανεπιστημίου δίνει ηχηρή απάντηση υπερψηφίζοντας το νομοσχέδιο. Επαναφέρουμε την κανονικότητα στα πανεπιστήμια, καθώς η παιδεία είναι το σημαντικότερο αγαθό κάθε ανθρώπου, το θεμέλιο ζωής κάθε έθνους, η πεμπτουσία της κοινωνίας. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Πραγματικά είχατε βάλει το χρονόμετρο, κύριε Καράογλου. Σας ευχαριστούμε θερμά για την ακριβή τήρηση του χρόνου. Τον λόγο έχει τώρα για επτά λεπτά η Βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής κ. Κωνσταντίνα (Νάντια) Γιαννακοπούλου.
Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι η πολλοστή φορά που συζητάμε κάποιο νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας. Και αυτό, ξέρετε, είναι ένα πρόβλημα από μόνο του. Εννοώ η αποσπασματική αντιμετώπιση των θεμάτων, χωρίς να υπάρχει ένα ενιαίο μεταρρυθμιστικό σχέδιο για το εκπαιδευτικό μας σύστημα στο σύνολό του. Λείπει ένα εθνικό σχέδιο, που δεν θα αλλάζει με κάθε νέα κυβέρνηση, ακόμα χειρότερα με κάθε νέο Υπουργό της ίδιας κυβέρνησης. Εάν πραγματικά θέλαμε να κάνουμε μια σοβαρή τομή στην παιδεία, όπως έχει κάνει η Φινλανδία ή άλλες χώρες, τότε θα προσερχόμασταν όλα τα κόμματα της ελληνικής Βουλής σε έναν ευρύ διάλογο και διαβούλευση με όλους τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας και για τα επόμενα δώδεκα χρόνια θα ακολουθούσαμε από το νηπιαγωγείο μέχρι και την τριτοβάθμια εκπαίδευση το σύστημα στο οποίο θα είχαμε συμφωνήσει, προκειμένου να μπορούμε και να έχουμε σοβαρά αποτελέσματα. Ανέφερα τη Φινλανδία. Στη χώρα αυτή συζήτησαν επί χρόνια και, όταν κατέληξαν, ψήφισαν και μία ρήτρα υψηλής πλειοψηφίας, για να αλλάξει ακόμα και μία διάταξη. Στη χώρα μας, η μόνη συνολική ριζοσπαστική προσπάθεια και μάλιστα με εντυπωσιακή συναίνεση, έγινε με τον γνωστό νόμο 4009/2011, τον «νόμο Διαμαντοπούλου», που ψηφίστηκε με πάνω από διακόσιες ογδόντα ψήφους, για να κακοποιηθεί όμως στη συνέχεια από όλους τους επόμενους Υπουργούς και ουσιαστικά να τον καταργήσει οριστικά η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Εκατοντάδες λαμπροί ακαδημαϊκοί, που είχαν έρθει από τα καλύτερα πανεπιστήμια όλου του πλανήτη για να βοηθήσουν, εκδιώχθηκαν. Αυτή είναι η αλήθεια. Αλήθεια είναι, επίσης, ότι σήμερα ζούμε μία κατάσταση παθογενειών και απαξίωσης όλου του μοντέλου που κυριάρχησε και συνοψίζεται στα εξής σημεία: «Περάστε κόσμε, χωρίς στοιχειώδεις επιδόσεις. Τελειώστε όποτε θέλετε ή, αν θέλετε, μην τελειώνετε κιόλας, αλλά θα λέγεστε φοιτητές», βάφτιση όλων των ΤΕΙ σε ΑΕΙ μέσα σε ένα μόλις βράδυ, στήριξη ενός έωλου αναπτυξιακού περιφερειακού μοντέλου, το οποίο στηρίζεται σε εκατοντάδες σχολές παντού, σχολές με πτυχία χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα και αξία, βλέποντας το 40% των σπουδαστών των ΙΕΚ να είναι πτυχιούχοι ΑΕΙ. Μάλιστα, βλέπουμε να υπάρχει μία άποψη ότι τα ΑΕΙ δεν είναι πρωτίστως χώροι μάθησης και έρευνας, αλλά χώροι πολιτικοποίησης. Βεβαίως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, βλέπουμε να υπάρχει και μία προσπάθεια να κρυφτεί η πραγματικότητα και να παρουσιασθεί ότι η παραβατικότητα, το εμπόριο ναρκωτικών, οι τραμπουκισμοί, η βία, οι ξυλοδαρμοί, οι απειλές κατά καθηγητών είναι δήθεν περιφερειακά φαινόμενα. Έλα, όμως, που δεν είναι! Οι εικόνες ευτελισμού του Πρύτανη της ΑΣΟΕΕ μέσα στο σπασμένο γραφείο του ήρθαν να μας θυμίσουν τον φασισμό και ουσιαστικά την πρακτική ταγμάτων εφόδου. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, προϋπόθεση κάθε ειλικρινούς διαλόγου είναι να μην αρνείται κανείς την πραγματικότητα και, βέβαια, οι κυβερνώντες να έχουν μάτια και κυρίως αυτιά ανοικτά για να συνθέσουν. Πρέπει, λοιπόν, να πάμε μπροστά. Πρέπει να αναβαθμίσουμε τα πανεπιστήμια, αποδεχόμενοι το αυτονόητο, ότι δηλαδή δεν μπορούμε να προσδοκούμε αναβάθμιση, χωρίς πλήρη απεμπλοκή από παθογένειες ενός ζοφερού παρελθόντος, που δηλητηριάζει την πανεπιστημιακή ζωή. Η προσπάθεια της Κυβέρνησης να πείσει κοινωνία και εκπαιδευτική κοινότητα πως το υπό ψήφιση νομοσχέδιο στοχεύει στην ουσιαστική βελτίωση των σπουδών, αν και ορθώς έχει θέσει ορισμένα καίρια ζητήματα, όπως η προστασία και η αναβάθμιση της ακαδημαϊκής ελευθερίας, δεν απέδωσε καρπούς, γιατί αντιμετωπίζει αυτά τα ζητήματα χωρίς να ακούει, όχι αυτούς οι οποίοι θεωρούν ότι είναι λογικά όσα νοσηρά γίνονται, αλλά αυτούς που θέλουν να συμβάλουν θετικά με προτάσεις και ιδέες, όπως είναι και το Κίνημα Αλλαγής. Θα αναφερθώ σύντομα στους τρεις βασικούς άξονες του νομοσχεδίου, που κυριάρχησαν, άλλωστε, και στον δημόσιο διάλογο. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω είναι η διάταξη για τη θεσμοθέτηση ομάδων προστασίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων που θα υπάγονται στην Ελληνική Αστυνομία. Ανέφερε τόσο η κυρία Υπουργός κατά την εισήγησή της, όσο και ο κ. Χρυσοχοΐδης, πως δεν πρέπει να κλείνουμε, λένε, τα μάτια σε ένα χρόνιο πρόβλημα, το οποίο με το πέρασμα του χρόνου φαίνεται να γιγαντώνεται. Ναι, συμφωνώ! Πρέπει, όμως, κύριοι Υπουργοί, να μην κλείνουμε και τα αυτιά μας. Και το κάνατε στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, με τη ρύθμιση του άρθρου 64 του ν.4623/2019 περί ασύλου τότε που το καταργήσατε - , την αποτυχία της οποίας εσείς οι ίδιοι έρχεστε πρώτοι να επιβεβαιώσετε λίγους μήνες μετά, με τις νέες διατάξεις που εισάγετε προς ψήφιση. Ασφαλώς και θέλω να είναι ξεκάθαρο ότι τα πανεπιστήμια χρειάζονται ελεγχόμενη πρόσβαση και βεβαίως φύλαξη. Η φύλαξη διαχρονικά, αλλά και σήμερα, είναι ανεπαρκής, γιατί ούτε η πολιτεία διέθετε τα απαραίτητα οικονομικά και τεχνικά μέσα, αλλά ούτε και οι πρυτάνεις έκαναν αυτό το οποίο όφειλαν. Δυστυχώς, πολλοί πρυτάνεις φοβούνται, άλλοι δεν θέλουν να πάρουν την ευθύνη και άλλοι - λίγοι, αλλά υπάρχουν - βρίσκονται σε εκλογική καθήλωση. Εμείς προτείνουμε σε κάθε πανεπιστημιακό ίδρυμα τη δημιουργία ενός σώματος εξειδικευμένων φυλάκων, σύμφωνα με το συνταγματικό αυτοδιοίκητο, όπως τα περισσότερα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια. Πρέπει να ανακτηθούν τα άβατα και να οργανωθεί σωστά ο έλεγχος εισόδου - για παράδειγμα, με κάρτα - για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους. Ένα άλλο μείζον θέμα έχει να κάνει…
Και με αυτό τελειώστε, γιατί υπερβήκατε τον χρόνο.
Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε. Ένα άλλο μείζον θέμα, λοιπόν, έχει να κάνει με τη ρύθμιση του ελληνικού φαινομένου των αιωνίων φοιτητών, κάτι που αναδεικνύει τη στρεβλή λειτουργία του εκπαιδευτικού μας συστήματος, καθώς οι σπουδές πρέπει να γίνονται μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, ώστε να είναι συνεκτικές και επίκαιρες. Στα ελληνικά πανεπιστήμια η φοίτηση γίνεται με σχεδόν πλήρη απουσία διαρκούς ελέγχου παρουσίας και ο φοιτητής έτσι γίνεται έρμαιο στο πέλαγος του χρόνου. Οπωσδήποτε πρέπει να μπει ένα όριο. Άλλωστε, είναι πάγια θέση μας το «ν+2». Ίσως, όμως θα έπρεπε το Υπουργείο να λάβει υπ' όψιν του τις παρατηρήσεις των πανεπιστημιακών ως προς τη διαγραφή, τη μερική φοίτηση και κάποιες άλλες εξαιρέσεις. Και κλείνω, κύριε Πρόεδρε, όσον αφορά στην εισαγωγή στο πανεπιστήμιο και τη στρεβλή συζήτηση - γιατί στρεβλή είναι όλη αυτή η συζήτηση - η οποία προκύπτει κάθε φορά σχετικά με τις εισαγωγικές βάσεις. Η πρόταση του Κινήματος Αλλαγής είναι απολύτως ξεκάθαρη. Για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο πρέπει να θεσμοθετηθεί το εθνικό απολυτήριο λυκείου, με ταυτόχρονη χρήση της Τράπεζας Θεμάτων για τη μηνιαία αξιολόγηση των μαθητών. Πρέπει να αναβαθμισθεί η τεχνική εκπαίδευση και να αποσυμφορηθεί έτσι η πανεπιστημιακή ζήτηση. Βεβαίως, πρέπει να μπορέσει να υπάρξει διασύνδεση και να δοθεί έμφαση σε εξατομικευμένα σε κάθε μαθητή προγράμματα συμβουλευτικής και επαγγελματικού προσανατολισμού.
Ωραία. Βάλτε τελεία.
Θα κλείσω, κύριε Πρόεδρε. Επειδή, λοιπόν, δυστυχώς, η κυρία Υπουργός δεν άκουσε καμμία από αυτές τις προτάσεις μας, επειδή δυστυχώς δεν έγινε ο απαραίτητος διάλογος ο οποίος χρειαζόταν και επειδή δυστυχώς όλο αυτό δεν εντάσσεται σε ένα συνολικό μεταρρυθμιστικό πλαίσιο, καταψηφίζουμε επί της αρχής το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου, που φοβάμαι πολύ ότι θα βγει αναποτελεσματικό.
Τον λόγο τώρα έχει ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία κ. Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης. Ορίστε, κύριε συνάδελφε, έχετε τον λόγο για επτά λεπτά και το χρονόμετρο δίπλα σας.
Σας ευχαριστώ. Αγαπητοί συνάδελφοι, ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, μιλώντας στους φοιτητές του στην έναρξη κάθε χρονιάς, τους έλεγε το ίδιο αφήγημα: Είναι δύο νεαρά ψάρια που κολυμπάνε. Κάποια στιγμή συναντούν ένα ηλικιωμένο ψάρι, που πηγαίνει στην αντίθετη κατεύθυνση. Τους χαιρετά και τους λέει: «Γεια σας, παιδιά. Πώς είναι το νερό;». Τα δύο νεαρά ψάρια κολυμπάνε ακόμα λίγο και ύστερα κοιτάζει απορημένα το ένα το άλλο και λέει: «Μα, τι διάολο είναι το νερό;». Το ζουμί της ιστορίας των ψαριών είναι απλώς ότι προφανείς, σημαντικές και πανταχού παρούσες πραγματικότητες είναι συχνά, όπως και για την Κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, δυσνόητες, δυσκολονόητες και δύσκολα συζητήσιμες. Οι ιδέες εντός του ελληνικού πανεπιστημίου - που γαλουχήθηκε με τη δημοκρατία, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα, τον κοσμικό χαρακτήρα της κοινωνίας, το δικαίωμα στην κριτική, την ανοχή, την αλληλεγγύη, το κοινό καλό - είναι αυτές που θα σας εκδικηθούν με τον τρόπο που ξέρουν και γνωρίζουν. Το σχέδιο νόμου που εισάγετε ως πορφυρογέννητη ελίτ είναι κανόνες για τον λαό και τους πολίτες που δεν ισχύουν για σας, καθώς απ' αυτούς εξαιρείστε και ουσιαστικά καμουφλάρουν το κεντρικό σας ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από το να αφήσετε εκτός πανεπιστημίου είκοσι τέσσερις χιλιάδες υποψήφιους φοιτητές και να δημιουργήσετε οιονεί πελάτες των κολλεγίων, αφού νωρίτερα στα μουλωχτά περάσατε την εξομοίωση πτυχίων και επαγγελματικών δικαιωμάτων δημοσίου πανεπιστημίου και κολλεγίων, το τέλειο «deal». Προεκλογικώς συνήφθη, μετεκλογικώς υλοποιείται. Η Νέα Δημοκρατία και η Κυβέρνηση Μητσοτάκη κόβει, στερεί το δικαίωμα στο όνειρο δεκάδων χιλιάδων παιδιών λαϊκών οικογενειών στο ιερό δικαίωμα πρόσβασης στο δημόσιο πανεπιστήμιο, γνωρίζοντας ότι η δίψα των οικογενειών για να σπουδάσουν τα παιδιά τους θα τους οδηγήσει να πουλήσουν ό,τι έχουν και δεν έχουν για να στηρίξουν τα παιδιά τους, γεμίζοντας έτσι τις τσέπες των κολλεγιαρχών. Το «νόμος και τάξη» αποτελεί απλώς το καλό σερβίρισμα. Αναδεικνύει και αναδύει, όμως, μούχλα το ξαναζεσταμένο σας φαγητό, που το ξανασερβίρετε μετά την κατάργηση του ασύλου τον Αύγουστο του 2019. Γιατί σας είπαν οι επικοινωνιολόγοι σας ότι το «law and order», το «νόμος και τάξη» πουλάει. Έλα όμως που η πραγματικότητα σας τραβά από το μανίκι. Η πρακτική Μητσοτάκη στην Ικαρία ήταν εξόφθαλμη παραβίαση κάθε έννοιας συντονισμού ρημάτων και βημάτων, καθώς τα βήματα αντιστρατεύονται τα ρήματα. Το βιωμένο παράδειγμα που κάθε εξουσία πρέπει να αναδύει και να εκφράζει σε κάθε της μέλημα, σε κάθε της επιλογή, ουσιαστικά κουρελιάστηκε, ισοπεδώθηκε. Εκπαίδευση στην αλαζονεία ήταν του κ. Μητσοτάκη, στην υπεροψία του, στην υπεροψία των πορφυρογέννητων, που οι νόμοι που οι ίδιοι θεσπίζουν ισχύουν για όλους τους άλλους εκτός από τους ίδιους. Είναι και αυτό. Ή να το πω πιο συγκεκριμένα είναι κατ' εξοχήν μάθημα παιδείας, εκπαιδευτική διδαχή. Γιατί δεν είμαστε τα ρήματά μας, είμαστε τα βήματά μας, η πράξη μας και η πρακτική. Κουβέντα, σιγή ιχθύος, κάνετε ότι δεν ακούτε για το δεύτερο ατόπημα. Κάνετε ότι δεν ακούτε για την ανομία και το παρακράτος της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, για την ανομία της αντιγραφής και του copy paste μαζί με ένα ταχύρρυθμο φροντιστήριο στις πελατειακές σχέσεις που βιώνουν οι νεαροί πρωτοετείς φοιτητές και φοιτήτριες. Δίνετε ψήφο, παίρνετε τακτοποίηση, ρύθμιση, εξυπηρέτηση. Αυτό εννοώ ταχύρρυθμο φροντιστήριο, παλαιοκομματικές πελατειακές σχέσεις. Ο κ. Βαρουφάκης, ο κ. Παφίλης, η συντρόφισσά μου Σία Αναγνωστοπούλου κατέθεσαν στα Πρακτικά αποκαλυπτικές έκνομες πράξεις. Εσείς που σκίζετε τα ιμάτιά σας για τη νομιμότητα υποκριτικά, κουβέντα δεν είπατε για την παραβίαση κάθε έννοιας ηθικής, αισθητικής δεοντολογίας. Το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας το εισηγείται και το υποστηρίζει το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως. Καινοτομείτε κακέκτυπα και αντισυνταγματικά. Είστε παράδειγμα προς αποφυγήν για όλη την Ευρώπη. Τώρα μπορεί να αντιληφθεί κανείς στην Ελλάδα, γιατί στο Ευρωκοινοβούλιο και στο Συμβούλιο της Ευρώπης συσχετίζουν την Κυβέρνηση και τα πεπραγμένα Μητσοτάκη με την κυβέρνηση Όρμπαν. Είναι όλοι απέναντί σας - καρφάκι δεν σας καίγεται - : φοιτητές, πρυτάνεις, αστυνομία, συνδικαλιστές. Στελέχη της Νέας Δημοκρατίας σάς λένε ότι διαφωνούν. Δεν αφήνετε ανέγγιχτο ούτε το θέμα του αυτοδιοίκητου, της διαδικασίας της αυτορρύθμισης από τους συντελεστές της πανεπιστημιακής κοινότητας που προστατεύεται από το Σύνταγμα. Τι λέγατε, κυρία Κεραμέως, τον Αύγουστο του 2019; Διαβάζω - δημοσιογραφική διαστροφή - από τα Πρακτικά: «Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, βάζουμε τέλος στο παράλογο, πράττουμε το αυτονόητο.». Πόσες φορές θα βάλετε τέλος στο αυτονόητο; Πόσες φορές ακόμη θα επικαλεσθείτε το «νόμος και τάξη», το «law and order»; Λέγατε τον Αύγουστο του 2019 ότι παύουν τα πανεπιστήμια να αποτελούν αφ' ενός πεδίο προστασίας έκνομων ενεργειών, καταφύγιο δραστών, αξιόποινες πράξεις εκτός των ΑΕΙ, που εισέρχονται σε αυτά, προκειμένου να αποφύγουν την σύλληψη. Τι έγινε; Δεκαεννέα μήνες ο κ. Χρυσοχοΐδης και το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης δεν πάταξε αυτές τις έκνομες πράξεις; Δεν υλοποιήθηκε ο νόμος και το άρθρο 64; Και άκουσα έκπληκτος ότι ο προλαλήσας Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Βαρτζόπουλος είπε ότι η Νέα Δημοκρατία ψήφισε, αλλά η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν υλοποίησε το καταργημένο άρθρο περί ασύλου. Κυβερνητικό vertigo, αλαλούμ, τρικυμία εν κρανίω. Στις 8 Αυγούστου του 2019 τι λέγατε, κυρία Κεραμέως; Διαβάζω από τα Πρακτικά της Βουλής: «Θέλουμε αστυνομοκρατούμενα πανεπιστήμια; Φυσικά και όχι,» απαντούσατε. «Επιθυμία μας θα ήταν να μη χρειαστεί...» και λοιπά και λοιπά. Ο κ. Μητσοτάκης τον Αύγουστο του 2019 έλεγε: «Κανείς δεν θέλει αστυνομοκρατούμενα πανεπιστήμια.». Δεκαεννέα μήνες μετά με την αναποτελεσματικότητά σας, με την όποια επίκληση, αναφορά πράξεων και δεδομένων, επανέρχεστε ξανά στον τόπο του εγκλήματος. Η κ. Κεραμέως αναφέρει: «Ήρθε η ώρα να απελευθερωθούν τα πανεπιστήμια από την ανομία.». Καλά εδώ και δεκαεννέα μήνες με Κυβέρνηση Μητσοτάκη τα πανεπιστήμια ήταν φυλακισμένα; Το ομολογείτε, δηλαδή; Τι εξόφθαλμη ανακολουθία είναι αυτή; Γυρίζετε σελίδα λέτε στο πανεπιστήμιο. Πόσες φορές θα γυρίσετε αυτή τη σελίδα, η οποία είναι λευκό χαρτί; Θα παραμείνει στη συνείδηση των φοιτητών, των καθηγητών, των συντελεστών της πανεπιστημιακής κοινότητας και δεν πρόκειται να υλοποιηθεί.
Και με αυτό κλείστε, κύριε Τριανταφυλλίδη. Βάλτε τελεία.
Κλείνω, κύριε Πρόεδρε, και σας ευχαριστώ για την κατανόησή σας.
Όχι, δεν υπάρχει δυνατότητα. Βάλτε μία τελεία στην τελευταία πρότασή σας.
Βεβαίως. Αφήνετε εκτός πανεπιστημίου είκοσι τέσσερις χιλιάδες υποψήφιους φοιτητές για να δημιουργήσετε πελάτες για τα κολλέγια. Για άλλη μια φορά επιβεβαιώνετε στην εκπεφρασμένη συνείδηση του ελληνικού λαού ότι ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά. Σε κάθε βήμα σας επιβεβαιώνεται αλαζονεία, αυταρχισμό και ασυδοσία. Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Τον λόγο έχει ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία κ. Ξανθόπουλος για επτά λεπτά
Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Καλείται η Εθνική Αντιπροσωπεία να νομοθετήσει ένα κομβικό νομοθέτημα για τη λειτουργία του ελληνικού πανεπιστημίου, το οποίο είναι ένας θεσμός με ιδιάζουσα βαρύτητα στη συνείδηση αλλά και στο συμβολικό πλαίσιο το οποίο βιώνει όλη η ελληνική κοινωνία. Το γεγονός ότι ψηφίζεται σε συνθήκες πανδημίας αυτό το νομοσχέδιο μας δημιουργεί και επιπλέον συνειρμούς, που έχουν σχέση με το τι συνιστά το πανεπιστήμιο για την κυρίαρχη αντίληψη και πώς εκμεταλλεύεται τις συνθήκες που επικρατούν, για να περάσει τις συντηρητικές, τις αντιδραστικές, επιλεκτικές - θα έλεγα - επιλογές της. Η πανδημία μάς έδειξε δύο πράγματα, τα οποία καταρρίπτουν το νεοφιλελεύθερο αφήγημα. Πρώτον, ότι χωρίς δημόσιο σύστημα υγείας επαρκώς στελεχωμένο δεν μπορεί να υπάρξει αντιμετώπιση της πανδημίας και, δεύτερον, ότι το φάρμακο αποτελεί κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα. Έρχεται, λοιπόν, η Κυβέρνηση σήμερα, σε αυτές τις συνθήκες, να μας πει τι; Ότι η μόρφωση δεν αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα, αλλά προνόμιο κάποιων. Και ακριβώς αυτό αναδεικνύει την αντίφαση και την ιδιοτελή σκέψη της νεοφιλελεύθερης λογικής. Η μόρφωση, λοιπόν, όπως και τα προηγούμενα δύο στοιχεία που ανέφερα, είναι πρωτίστως κοινωνικό δικαίωμα και ευθύνη της πολιτείας είναι να παρέχει όλες τις δυνατότητες στους πολίτες της για να το ασκήσουν. Θα αναφερθώ σε δύο κατ' εξοχήν προβληματικές διατάξεις, οι οποίες απορρόφησαν και το σύνολο - θα έλεγα - της κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης. Έρχεστε και θεσπίζετε χωρίς κανένα ουσιαστικά ορθολογιστικό κριτήριο τη βάση του «10», με επίκληση ηθικολογικών κυρίως επιχειρημάτων. Πρώτη παρατήρηση: Το γεγονός ότι ένας απόφοιτος λυκείου γράφει σε εξετάσεις για το πανεπιστήμιο «3» και «4» δεν σας προβληματίζει; Φταίει μόνο ο απόφοιτος ή το σύστημα το οποίο τον ακολούθησε από το δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο και βγάζει αυτής της ποιότητας τους αποφοίτους; Αυτό δεν πρέπει να το δούμε; Δεύτερον, είναι γνωστό ότι με αυτόν τον τρόπο εγώ θα συζητούσα πραγματικά να υπάρχει ένα μίνιμουμ εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Φαίνεται μια λογική προσέγγιση. Τι έχετε κάνει, όμως, που υπονομεύει αυτή την επιλογή σας και καθιστά εντελώς ανέντιμη τη θέσπισή του; Πριν από πολύ λίγο καιρό θεσπίσατε εν μια νυκτί την επαγγελματική ισοτιμία των δικαιωμάτων των κολλεγίων με τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Τι λέτε, δηλαδή, στην κοινωνία; Μην ταλαιπωρείστε, μην ξοδεύεστε. Ο εύκολος δρόμος είναι το κολλέγιο τάδε, πήγαινε να πάρεις ένα δίπλωμα και να μπεις στην αγορά εργασίας με τα ίδια επαγγελματικά προσόντα με αυτόν που μόχθησε να τελειώσει ένα Πολυτεχνείο, με αυτόν που μόχθησε να τελειώσει ένα Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Αυτό, δηλαδή, που κάνατε σε προγενέστερο χρόνο, γιατί το είχατε προετοιμάσει, υπονομεύει πλήρως την επιχειρηματολογία σας για τη βάση του «10». Έρχομαι σε ένα ιδιαίτερο κομμάτι. Μάλλον ένα αποτέλεσμα αυτής της επιλογής σας είναι ότι τα γενικά πανεπιστήμια, τα οποία εξ αντικειμένου έχουν πολύ χαμηλότερες βάσεις εισαγωγής, όπως λένε όλες οι μελέτες και όλα τα στοιχεία, πραγματικά θα αποδυναμωθούν πλήρως, μερικά δε εκ των οποίων ενδεχομένως και να κλείσουν. Σε μια εποχή, λοιπόν, όπου όλη η Δυτική Ευρώπη στοχεύει στην αύξηση της γνώσης, της ποιότητας της γνώσης, εσείς θα συνδέσετε την πολιτική σας με κλείσιμο, με κατάργηση ενδεχομένως πανεπιστημιακών τμημάτων και αυτό είναι μια μομφή, είναι μια κηλίδα, είναι ένα στίγμα στην πολιτική που ακολουθείτε ως Κυβέρνηση. Δεύτερο θέμα: Η ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας. Πραγματικά, είναι μια άσκηση βιοπολιτικής που κάνετε. Θέλετε να ενσταλάξετε στη συνείδηση του κόσμου ότι τα πάντα είναι θέμα επιβολής κυρώσεων, αστυνομίας, τίποτα δεν είναι εκτός αυτού του ασφυκτικού πλαισίου και, επομένως, γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ούτε αποτέλεσμα θα έχει ούτε και θα αντιμετωπίσει τις ελάχιστες εστίες παραβατικότητας. Είναι προφανές - το αναγνώρισε και ο Αλέξης Τσίπρας, το λένε και άλλοι Βουλευτές - ότι σε ορισμένες πανεπιστημιακές σχολές υπάρχουν στοιχεία παραβατικότητος. Πώς θα αντιμετωπισθούν αυτές; Με την απλή λογική: Με την ενίσχυση, την πρόσληψη φυλάκων, οι οποίοι θα υπάγονται στον πρύτανη, στο πανεπιστήμιο, εν πάση περιπτώσει, και οι οποίοι θα έχουν την ευθύνη αντιμετώπισης των παραβατικών συμπεριφορών. Είναι αυτό που γίνεται σε όλα τα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Ποια ήταν αυτή η ιδιοφυής σύλληψη του να φτιάξετε πανεπιστημιακά τμήματα, αρμόδια για τις πανεπιστημιακές σχολές; Καμμία πρακτική σημασία δεν έχει. Εκτός του ότι θα κοστίσει 30 εκατομμύρια, θα δημιουργήσουν υποχρεώσεις σε ανθρώπους, οι οποίοι θα έχουν προσληφθεί για να αντιμετωπίσουν τις πραγματικές συμπεριφορές στα πανεπιστήμια. Δημιουργείται, λοιπόν, πάλι ένα πελατειακό σύστημα και, πρωτίστως, δημιουργείται μια εστία αναταραχής και αντιπαλότητας μέσα στα πανεπιστήμια. Αν λάβω, δε, υπ' όψιν μου και όλες αυτές τις παραμέτρους που θα συνοδεύουν τη λειτουργία της πανεπιστημιακής αστυνομίας στο πανεπιστημιακό campus, να παρακολουθείτε τα μέλη της, να παρακολουθείτε τις κινήσεις των φοιτητών και των καθηγητών, να παρεμβαίνετε σε προσωπικά δεδομένα, στοιχεία τα οποία δημιουργούν εστίες έντασης, δημιουργούν εστίες παραβατικότητας, είναι αυτά καθαυτά παράνομα και δεν τα έχετε αντιμετωπίσει καθόλου, ακριβώς διότι θέλετε να ασκήσετε τα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Θέλετε να διεγείρετε αυτά τα αντανακλαστικά και θέλετε να επιβεβαιώσετε την αρχική σας άποψη, ότι τα πάντα στην κοινωνία είναι «νόμος και τάξη». Τα πάντα στην κοινωνία δεν είναι «νόμος και τάξη». Τα πάντα στην κοινωνία είναι ιδέες οι οποίες μπαίνουν στην κοινωνία, αντιπαρατίθενται, επιβιώνουν, επηρεάζονται και διαμορφώνουν έναν νέο τρόπο, ένα νέο πλαίσιο συμβίωσης των κοινωνικών ομάδων. Έτσι προχωρούν οι δημοκρατικές κοινωνίες. Κλείνω, κύριε Πρόεδρε, με μια δήλωση του περίφημου συνταγματολόγου Σβώλου - που για μας, τους καθηγητές της Νομικής, αποτελεί μυθική μορφή - , ο οποίος επιβεβαιώνεται τραγικά. Λέει, λοιπόν, ο δάσκαλος: «Το κράτος δικαίου μένει κενός λόγος, όπως ακριβώς σήμερα, με αποκλειστική ευθύνη όσων εγκαθιστούν αστυνομικές περιπόλους στα πανεπιστήμια και νομοθετούν κατ' εξακολούθηση τον περιορισμό και την κατάργηση των δικαιωμάτων.». Τραγικά επίκαιρος ο καθηγητής σήμερα. Ας προβληματισθεί η Κυβέρνηση, για να αντιληφθεί πού οδηγεί την πανεπιστημιακή κοινότητα. Σας ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστούμε τον κ. Ξανθόπουλο. Τον λόγο τώρα έχει η κ. Λιακούλη Ευαγγελία από το Κίνημα Αλλαγής για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχουμε ένα νομοσχέδιο της κοινής λογικής. Είδα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, είναι η αλήθεια, την προσπάθεια της κυρίας Υπουργού και της Κυβέρνησης συνολικά να περάσει το νομοσχέδιο αυτό ως το νομοσχέδιο της κοινής λογικής, δηλαδή του γενικώς παραδεκτού. Λέτε αυτά στον κόσμο για να πείτε ότι φέρνουμε κάτι το οποίο όλοι συνομολογούν ότι ήταν η ώρα του να έρθει. Λογικό είναι, κοινώς παραδεκτό είναι. Άρα γιατί να μην προχωρήσουμε στο βήμα αυτό; Κοινή λογική είναι, αλήθεια, κυρία Υπουργέ, σε καιρό πανδημίας να κάνετε τσιμπούσια σε ευάερα και ευήλια σπίτια των Βουλευτών; Είναι αυτό κοινή λογική; Είναι κοινή λογική, όταν εμείς δεν μπορούμε να δούμε τους γονείς μας και τα παιδιά μας, δεν έχουμε εμβολιασθεί και ζούμε τον τρόμο για να κάνουμε το κοινοβουλευτικό μας έργο, εσείς να παίρνετε φρέσκο αέρα στην Ικαρία; Είναι κοινή λογική αυτό; Έχω, λοιπόν, κυρία Υπουργέ, τα ερωτήματα αυτά περί της κοινής λογικής. Είναι κοινή λογική, λοιπόν, μέσα σε αυτόν τον καιρό της πανδημίας να φέρνετε ένα νομοσχέδιο που θα πρέπει να διαβουλευθείτε, θα πρέπει να συζητήσετε εξαντλητικά με τον λαό, όχι αυτό που μας είπατε ότι ήρθαμε και συζητήσαμε στο Κοινοβούλιο, μέσα στις επιτροπές και με τις παρατάξεις, κατόπιν εορτής; Αφού φέρατε, λοιπόν, το σχέδιο νόμου στη συζήτηση, πώς αντιμετωπίζετε τη διάσταση αυτού του νόμου σε έναν λαό που είναι φιμωμένος με τις μάσκες, σε μια υγειονομική κρίση και περιμένει με τον τρόμο στα μάτια πότε θα βγει από αυτό; Δεν θέλετε κάτω από τη μάσκα να δείτε αυτό το στόμα, που είναι αυτή τη στιγμή φιμωμένο, τι λέει; Δεν θέλετε; Είναι κοινή λογική ότι τελικά μεταξύ της αστυνόμευσης, της προστασίας και της ελευθερίας έχουμε ένα συγκρουόμενο σύνολο εννοιών που πρέπει να ρυθμίσουμε με χειρουργική ακρίβεια, με δημοκρατικό αίσθημα ευθύνης και θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Και τελικά, η κοινή λογική μήπως δεν είναι τόσο κοινή, όταν χρειάζεται και ενσυναίσθηση και χρειάζεται και ανθρωποκεντρική οπτική στις πολιτικές, προκειμένου να έχουμε το όλον και όχι το μέρος; Διότι σας θυμίζω, αγαπητή κυρία Υπουργέ, ότι η κοινή λογική πολλές φορές μέσα στην ιστορία αποδείχθηκε ότι ήταν μια πολύ επικίνδυνη έννοια. Στο όνομα της κοινής λογικής πέρασαν τεράστιες αδικίες, εμφανίστηκαν φαινόμενα ρατσισμού, αντιδημοκρατικής μεθόδευσης, πραξικοπήματα και άλλα πολλά, τα οποία δεν θέλουμε να θυμόμαστε ή τα θυμόμαστε, λέγοντας «ποτέ ξανά». Τώρα φέρνετε, λοιπόν, ένα νομοσχέδιο το οποίο, αν μη τι άλλο, δεν μπορείτε να επαίρεστε ότι είναι ένα νομοσχέδιο της κοινής λογικής, μεταρρυθμιστικό, με έναν άνεμο και έναν αέρα που φέρνετε πάντα εσείς με μεταρρυθμίσεις. Ήμουν εγώ εισηγήτρια από το Κίνημα Αλλαγής τον Αύγουστο του 2019 και τότε είχα κατηγορήσει την Κυβέρνησή σας για έπαρση, όταν είχατε φέρει την κατάργηση του ασύλου. Το Κίνημα Αλλαγής πάλι είχε καταθέσει πρόταση νόμου και σας έλεγε: Προσέξτε, γιατί εδώ πάλι θα έρθουν, διότι, αν δεν μπορέσουμε να συγκλίνουμε τα διεστώτα, αν δεν μπορέσουμε να βρούμε τη χρυσή δημοκρατική τομή στην κοινωνία, πάλι το θέμα θα μας απασχολήσει. Να, λοιπόν, που σήμερα - καλή μας ώρα! - εδώ βρισκόμαστε πάλι! Μεταρρύθμιση είναι αυτό το νομοσχέδιο; Όχι, δεν είναι. Είναι ξε - νομοθέτηση του προηγούμενου νομοθετικού έργου, το οποίο εσείς, κυρία Υπουργέ, ξεκινήσατε και, δυστυχώς, φάνηκε για άλλη μια φορά ότι δεν απέδωσε, διότι δεν υπήρχε στρατηγική. Δεν υπήρχε πυξίδα, όταν κάνατε εκείνη τη μεταρρύθμιση, γι' αυτό και δεν απέδωσε. Μετά από όλα αυτά τα οποία έγιναν τις τελευταίες μέρες και τον τελευταίο καιρό, φτάσατε με τον νόμο για την τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση να εγκληθείτε από το ΤΕΕ, από το Οικονομικό Επιμελητήριο - σχεδόν διατεταγμένη υπηρεσία ήταν αυτό, πραγματικά - για τα ΙΕΚ τα ιδιωτικά και τα κολλέγια, εν μία νυκτί. Νοικοκυρεμένες δουλειές κάνετε όμως, ό,τι λέτε το κάνετε πραγματικά, όπως το λέτε, όσο το λέτε, το κάνετε και η ζωή συνεχίζεται. Και δεν γυρνάτε πίσω να ακούσετε τι σας λέει ο κόσμος, ο απλός λαός, που βρίσκεται στους δρόμους. Αρκείστε σε δημοσκοπήσεις. Όμως σας θυμίζω ότι οι δημοσκοπήσεις πολλές φορές μέσα στον χρόνο έχουν αποδείξει, για τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά, ότι μέσα δεν πέφτουν πολλές φορές. Να το προσέχετε, λοιπόν, αυτό. Προβαίνετε σε αλλαγές επί αλλαγών, λέγοντας τη μεγάλη λέξη «αλλαγή». Προσπαθήστε να ταυτίσετε τον εαυτό σας με μία μεγάλη μεταρρύθμιση της Μεταπολίτευσης και πείτε μας ποια είναι αυτή. Αυτό σάς ρωτάμε, ειλικρινά. Και την αλλαγή προσπαθείτε να την κάνετε στο όνομα και στην επίφαση των μεγάλων αλλαγών του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, που ταύτισε το όνομά του, το ΠΑΣΟΚ, με την έννοια της αλλαγής και το Κίνημα της Αλλαγής, που το ίδιο όνομά του δίνει και την ταυτότητά του και τη συνέχειά του. Δεν μπορείτε να συνεχίσετε, λοιπόν, λέω με απλά λόγια, με ψευδεπίγραφους τίτλους. Εδώ χρειάζονται πολιτικές, στρατηγικές αλλά και κοινωνικές συμμαχίες. Τι κάνατε τώρα; Τα παιδάκια αυτά, τα οποία είναι τυλιγμένα με αυτές τις μάσκες - σεντόνια που τους διασφαλίσατε λοιπόν, τα έχετε κλεισμένα μέσα στα δωμάτια με τις τηλεδιασκέψεις, λιποθυμούν κάθε μέρα σωρηδόν. Τα μαθαίνετε αυτά εσείς. Υπουργός είστε. Τι στο καλό; Μόνο εμείς τα μαθαίνουμε; Αυτά τα παιδάκια, λοιπόν, με την τηλεδιάσκεψη προσπαθούν να βρουν τον «αλγόριθμο» του νέου μηχανογραφικού, το οποίο έχει γίνει σταυρόλεξο για δύσκολους λύτες, για καλούς λύτες, δύσκολο σταυρόλεξο. Βεβαίως μοιάζει κάτι σαν στήλη ΠΡΟΠΟ, 1-2- Χ, και ποτέ δεν θα το πιάσεις. Βεβαίως, κυρία Υπουργέ, αυτό το μεταρρυθμιστικό χάος μιας στρέβλωσης που δεν μπορεί σε καμμία περίπτωση να ικανοποιήσει έναν σύγχρονο άνθρωπο, πόσω μάλλον ένα παιδί, το οποίο νιώθει ότι ονειρεύεται τζάμπα, ότι οραματίζεται τζάμπα, ότι προσπαθεί να μπει μέσα στη ζωή χωρίς να έχει προοπτική. Διότι τελικά δεν διασφαλίζεται ούτε καν το αυτονόητο, ότι ο υποψήφιος με τα περισσότερα μόρια θα εισάγεται στη σχολή της προτίμησής του. Αυτό δείχνει ο δικός σας αλγόριθμος. Εμείς, λοιπόν, όπως είχαμε χρέος πάντοτε, το Κίνημα Αλλαγής έχει αυτόν τον ρόλο σηκώσει. Βλέπετε, δεν έχουμε και Αξιωματική Αντιπολίτευση, αφού θεωρεί ότι έχει τον τίτλο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ως τίτλο δωρεάς, που κάποια στιγμή σαν ώριμο φρούτο θα έρθει και θα πάρει την εξουσία και την κυβέρνηση. Τι να την κάνεις, όμως, όταν δεν έχεις πατρίδα και δεν έχεις σύστημα δημοκρατίας που μπορείς πραγματικά να το κυβερνήσεις, αναρωτιέμαι πολλές φορές. Κάναμε, λοιπόν, την πρόταση για το εθνικό απολυτήριο, κάναμε την πρόταση για την έμφαση στα εξατομικευμένα προγράμματα συμβουλευτικής, με τις παραγωγικές δυνάμεις, με μια εθνική συνοχή, μέσα στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας. Δεν μας ακούσατε. Σήμερα σας καταθέσαμε μια πρόταση, που πραγματικά είναι αυτό που απορρίψατε και τον Αύγουστο ουσιαστικά του 2019, αλλά τώρα πια με απόλυτη λεπτομέρεια, λέγοντας να δώσετε πια την ευκαιρία στις δυνάμεις να συνενωθούν, να δώσετε πια την ευκαιρία στην κοινωνία να συνεννοηθεί. Πώς αντιμετωπίζετε όλα αυτά που σας λένε οι ίδιοι αστυνομικοί; Οι αστυνομικοί δεν το θέλουν, οι πρυτάνεις δεν το θέλουν, οι νεολαίες δεν το θέλουν, τα πολιτικά κόμματα δεν το θέλουν. Ποιοι το θέλουν; Το θέλετε μόνο εσείς. Αυτή την απέραντη μοναξιά στη δημοκρατία πώς μπορείτε, αλήθεια, να την αντιμετωπίζετε;
Κυρία Λιακούλη, κλείστε, έχετε υπερβεί αρκετά τον χρόνο.
Κύριε Πρόεδρε, τελειώνω. Βάζω τελεία, αλλά θα πω μόνο το εξής. Σήμερα, κυρία Υπουργέ - και στην Κυβέρνησή σας απευθύνομαι, γιατί δεν είναι προσωπικό - , αυτό που εμείς με τον νόμο πλαίσιο αλλά και με τον νόμο Διαμαντοπούλου έχουμε καταφέρει, δυστυχώς έρχεστε αυτή τη στιγμή και το πυρπολείτε. Εμείς δεν σας λέμε τίποτα άλλο, παρά μόνο προσέξτε. Και ξέρετε γιατί πρέπει να προσέξετε; Διότι όταν είστε εσείς οι ίδιοι που θα ανάψετε το φυτίλι στις μολότοφ, μην έρθετε μετά πάλι να κλαφτείτε στη Βουλή και να κάνετε δήθεν μεταρρυθμίσεις. Διότι, θυμάστε, και ο Νέρων απολάμβανε τη φωτιά, αλλά θυμάστε τι τέλος είχε. Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.
Κι εμείς ευχαριστούμε και συνεχίζουμε με τον Βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία κ. Νικόλαο Ηγουμενίδη για επτά λεπτά αυστηρά, γιατί υπάρχει στενότητα χρόνου.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο διάστημα του τριημέρου μέχρι και πρόσφατα, πριν από λίγο δηλαδή, με την παρέμβαση του κ. Κατσαφάδου και του κ. Βρούτση αλλά και την τοποθέτηση της συναδέλφου που προηγήθηκε από μένα ότι η Αξιωματική Αντιπολίτευση δεν έχει πολιτική και δεν κάνει αντιπολίτευση, αναδείχθηκε ένα ερώτημα στο οποίο θα ήθελα κατ' αρχάς να σταθώ. Ποια είναι η Αριστερά, τι είναι η Αριστερά, τι θέλει η Αριστερά για τα πανεπιστήμια; Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο δημόσιο, ανοικτό στα παιδιά της ελληνικής κοινωνίας, χωρίς οικονομικές κοινωνικές ή άλλες προϋποθέσεις πρόσβασης, προϋποθέσεις αποτέλεσμα αλλά και δημιουργό κοινωνικών και εκπαιδευτικών ανισοτήτων, ένα πανεπιστήμιο, λοιπόν, χωρίς όλο αυτό το πλαίσιο και πλέγμα των μέτρων, που με δύο λέξεις χαρακτηρίζουμε «ταξικούς φραγμούς» στη μόρφωση. Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο που να παρέχει σύγχρονη γνώση, να προσφέρει στα παιδιά μας και τις πιο πρόσφατες κατακτήσεις του ανθρώπινου μυαλού, έτσι ώστε να βγάζει επιστήμονες ικανούς να σταθούν ισάξια με τους συναδέλφους τους στη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο που να παρέχει γνώση τέτοια, ώστε να βοηθά στην ολόπλευρη αξιοποίηση των δυνατοτήτων της πατρίδας μας, πανεπιστήμιο, δηλαδή, που από την πλευρά του και στον βαθμό που του αντιστοιχεί και του αναλογεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη, με κριτήριο τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι των λίγων. Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο που με το πτυχίο που θα παρέχει θα εξασφαλίζει στους αποφοίτους του δουλειά, χωρίς να χρειάζεται να κυνηγούν άλλους τίτλους σπουδών για να σταθούν στην αγορά εργασίας, θα εξασφαλίζει στα παιδιά μας ζωή με αξιοπρέπεια, θα εξασφαλίζει στα παιδιά μας τη ζωή που ονειρευόμαστε να τους εξασφαλίσουμε κι εμείς. Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο που συστατικό στοιχείο της λειτουργίας του θα είναι η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, όπως απαιτεί η επιστήμη και όπως αρμόζει σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Θέλουμε, τέλος, ένα πανεπιστήμιο που θα καλλιεργεί τον σεβασμό στον λαό, την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις και τις κατακτήσεις του κινήματος, τον σεβασμό στη μάνα γη, στο περιβάλλον, θα καλλιεργεί, δηλαδή, όλο αυτό το σύνολο των αξιών που με δύο λέξεις χαρακτηρίζονται «δημοκρατική συνείδηση». Και, βεβαίως, για ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, μέσα σε ένα συνολικό πλαίσιο δημόσιας παιδείας, θέλουμε πολιτική επιλογή της γενναίας χρηματοδότησης της παιδείας. Τι σας λέω τώρα, κυρία Υπουργέ; Εσείς δεν ξέρατε καν τον προϋπολογισμό του Υπουργείου σας. Δεν γνωρίζατε καν τι χρήματα έχετε να διαχειρισθείτε με τις αποφάσεις που θα παίρνατε. Εν πάση περιπτώσει, κύριε Βρούτση - απευθύνομαι σε σας όχι ονομαστικά, αλλά κυρίως ως Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας - , έχετε μπροστά σας την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας; Κάντε μεταβολή, κάντε στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών και θα δείτε μπροστά σας τι είναι και τι θέλει η Αριστερά, η οποία δεν είναι χθεσινή ούτε στην παιδεία. Παραλάβατε τη σκυτάλη από τη γενιά του 1-1-4 και του 15% του προϋπολογισμού για την παιδεία και φυσικά τα οράματά μας και οι στόχοι μας υπερβαίνουν τους κοντόφθαλμους, τους στενόμυαλους, τους ασφυκτικούς ορίζοντες της νεοφιλελεύθερης, της δεξιάς πολιτικής, όπως αποτυπώνονται στο σχέδιο νόμου που φέρνει η Κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη σήμερα. Σαφώς οι στόχοι της Αριστεράς υπερβαίνουν αυτό που είπε ο Υπουργός πριν από λίγο, το νεοφιλελεύθερο άνοιγμα στο μέλλον. Όχι απλά το υπερβαίνουν, το σαρώνουν κιόλας. Αυτά θέλουμε. Αυτή είναι η Αριστερά, λοιπόν. Τώρα, ορισμένα θέματα και παρατηρήσεις στο νομοσχέδιο. Παρακολούθησα όλη τη συζήτηση. Δεν άκουσα απαντήσεις και θα επανέλθω κι εγώ από την πλευρά μου, κυρία Υπουργέ. Μέσα στην πανδημία, με τη λειτουργία της Βουλής προσαρμοσμένη στα υγειονομικά πρωτόκολλα και την κοινωνία προσαρμοσμένη στα υγειονομικά πρωτόκολλα, η διαβούλευση ήταν ελλιπής. Παρ' όλα αυτά επιμένετε και θέλετε να συνεχίσετε να ψηφίσετε το νομοσχέδιο. Δεν απαντήσατε όμως - και θα περιμένω να ακούσω την απάντησή σας - ποια είναι αυτά τα επείγοντα ζητήματα, που δεν παίρνουν αναβολή, που δεν αξίζουν να περιμένουμε να ακούσουμε τη γνώμη της κοινωνίας, όπως πρέπει, και που πρέπει να ψηφισθούν τώρα. Δεύτερον, με τις προτάσεις που διατυπώνετε - ακούστηκε από πολλούς συναδέλφους, ακούστηκε και από τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ - αλλάζετε και οδηγείτε σε μείωση του αριθμού των εισακτέων. Δεν θα μιλήσω για τον αριθμό. Απαντήσατε στον Αλέξη τον Τσίπρα πριν από λίγο στην παρέμβαση που έκανε ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν έχει υπολογίσει το Υπουργείο. Ακόμα, κυρία Υπουργέ, και με αυτή την απάντηση, πάει να πει ότι κι εσείς καταλαβαίνετε και συμφωνείτε ότι το νομοσχέδιο κάνει παρέμβαση στο σύστημα εισαγωγής και στον αριθμό των εισακτέων στα ΑΕΙ. Ερωτώ: Πότε άλλοτε ψηφίστηκε αλλαγή στο σύστημα εισαγωγής Φλεβάρη, για να εφαρμοσθεί τρεις μήνες μετά; Γιατί δηλαδή τουλάχιστον δεν εξαιρείτε την Γ΄ λυκείου από αυτά για τα οποία αποφασίζετε; Πάμε παρακάτω. Κατά τη γνώμη μου, απολύτως σύμφωνη με την πολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων των λίγων, η Κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη σε αυτές τις συνθήκες δεν επιδιώκει απλά να μειώσει τον αριθμό των εισακτέων, επιδιώκει κυρίως - και αυτό είναι για το οποίο ψέγουμε το νομοσχέδιό σας, αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο θα το καταψηφίσω - να υπονομεύσει τη δημόσια παιδεία. Είναι αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Και θα μου πείτε, μα όταν ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι οι ανισότητες είναι εγγεγραμμένες στο ανθρώπινο DNA, πώς είναι δυνατόν να ακολουθεί και αυτός και η Κυβέρνηση που ελέγχει μια άλλη πολιτική, πέρα από τη διεύρυνση ακριβώς αυτών των ανισοτήτων; Αλλά υπάρχει ένα ακόμα ερώτημα: Σε μια τέτοια περίοδο σκληρής οικονομικής πραγματικότητας για την Ελλάδα, η Κυβέρνηση της Δεξιάς επιλέγει η χρηματοδότηση της ανώτατης εκπαίδευσης στην Ελλάδα να πάει σε κάμερες παρακολούθησης, σε προσωπικό και συστήματα ασφαλείας. Γιατί, αλήθεια, δεν χρηματοδοτείτε προγράμματα σπουδών, ερευνητικά προγράμματα υψηλής θεωρητικής ή τεχνολογικής εξειδίκευσης; Μια χρηματοδότηση που, πέρα από την παραπέρα αναβάθμιση των πανεπιστημίων, θα έχει και αυτή τη συμβολή της και το λιθαράκι της στην αιμορραγία που έχουμε με τη διαρροή των επιστημόνων μας στο εξωτερικό. Και βεβαίως, όλο αυτό το πλέγμα της πολιτικής της Κυβέρνησης χρειάζεται κι άλλα βήματα στον αντιδημοκρατικό κατήφορο. Ζήσαμε την προσπάθεια απαγόρευσης και καταστολής των διαδηλώσεων. Ζούμε, ζήσαμε τις διώξεις σε δημοσιογράφους που άσκησαν κριτική στον κ. Μητσοτάκη. Ζήσαμε τις διώξεις σε υγειονομικούς που άσκησαν κριτική στην κυβερνητική πολιτική αντιμετώπισης της πανδημίας. Και βεβαίως, σε όλο αυτό το αντιδημοκρατικό πλέγμα, έχουμε και την ανέμελη ποδηλατάδα στην Πάρνηθα, η οποία θα προσγειωθεί και θα καταλήξει στην αλαζονική συμπεριφορά σε μια ικαριώτικη βεράντα.
Ολοκληρώστε, κύριε Ηγουμενίδη. Έχετε περάσει τον χρόνο αρκετά.
Κλείνοντας, κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να πω ότι δεν είστε η πρώτη Κυβέρνηση της Δεξιάς που έφερε νομοσχέδιο τέτοιο. Μπορείτε, αν θέλετε, με τη σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία να το ψηφίσετε. Αλλά, όπως είπε και ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης ο Τσίπρας, απέναντί σας θα βρείτε ένα παλλαϊκό κίνημα υπεράσπισης της δημοκρατίας και της δημόσιας παιδείας. Ευχαριστώ πολύ.
Κι εμείς ευχαριστούμε, κύριε Ηγουμενίδη. Τον λόγο τώρα έχει ο Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία κ. Παναγιώτης Κουρουμπλής.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Όπως ξέρετε, μιλώ πάντα από στήθους, όπως λέει ο Κανονισμός, και θα ήθελα λίγη ανοχή. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ξεκινάω με μια έκκληση προς την Κυβέρνηση. Θα ήθελα να εξετάσει η Κυβέρνηση αυτή τη στιγμή με την κρίση και με το lockdown, να επιτρέψει σε όσους πολίτες και κυρίως συνταξιούχους που μπορούν να φύγουν από τις πόλεις και να βρεθούν στα εξοχικά ή στα χωριά τους, από τη στιγμή που ενοχοποιείται ο συνωστισμός και ο συγχρωτισμός - πιστεύω ότι θα ήταν μια εξαιρετικά καλή λύση - να φύγουν κάποιοι άνθρωποι. Χιλιάδες άνθρωποι στοιβάζονται σε διαμερίσματα των εξήντα, εβδομήντα και ογδόντα τετραγωνικών. Έτσι, θα υπάρξει μία αποδέσμευση ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων από τις πόλεις. Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η αυταρέσκεια και η αυτάρκεια είναι σύμβουλοι επικίνδυνοι. Γίνονται πολύ πιο επικίνδυνοι, όταν μετατρέπονται σε εγωταυρισμό τού «κατέχω τη μοναδική αλήθεια». Με αυτό το σκεπτικό, η Κυβέρνηση εν κρυπτώ, διότι ο κόσμος είναι κλεισμένος στα σπίτια του, λόγω όλης αυτής της πανδημικής κρίσης, φέρνει νομοσχέδια που επιβάλλουν τον αυταρχισμό. Είναι ένα μνημείο δημοκρατικής εκτροπής. Αυτό το νομοσχέδιο είναι ένα μνημείο που δεν τόλμησε να φέρει καμμία κυβέρνηση στα διακόσια χρόνια της ζωής του ελληνικού κράτους. Είναι ένα νομοσχέδιο που φέρνει μέσα στον χώρο του πανεπιστημίου, που αποτελεί διαχρονικά τον χώρο της αμφισβήτησης και της διεκδίκησης κάθε φορά της νεολαίας αυτού του τόπου, φέρνει δίπλα σε αυτή την αμφισβήτηση τον αυταρχισμό της αστυνομικής παρουσίας, δηλαδή δύο λειτουργίες με διαφορετική καύσιμη ύλη, επικίνδυνες για τη συνύπαρξη μέσα σε αυτόν τον χώρο. Φέρνετε ένα νομοσχέδιο και επιχειρείτε να πλήξετε βάναυσα μια κατοχυρωμένη διαχρονικά συνταγματική αξία, την αξία της ακαδημαϊκής ελευθερίας και ό,τι σημαίνει αυτό. Ενταφιάζετε το άσυλο, που αποτελούσε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, διαχρονικά μια κατάκτηση απαραβίαστη ακόμα και από τη γερμανική Κατοχή. Όταν πήγαν οι Γερμανοί στο Πολυτεχνείο και θέλησαν να μπουν μέσα, ο τότε αείμνηστος Πρύτανης Νικόλαος Κιτσίκης τούς έδειξε την πόρτα της εξόδου. Έρχεστε, λοιπόν, σήμερα να νομοθετήσετε και να πλήξετε αξίες συνταγματικά κατοχυρωμένες διαχρονικά. Πλήττετε το πανεπιστημιακό αυτοδιοίκητο. Δηλαδή, κυρία Υπουργέ, αύριο θα μας πείτε ότι θέλετε να διορίσετε και τους καθηγητές. Από τη στιγμή που σήμερα τοποθετείτε αστυνομικές δυνάμεις που δεν θα ορίζονται από τον πρύτανη ή σε τελική ανάλυση, από το Υπουργείο Παιδείας, αλλά από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, πραγματικά προκαλείτε το δημόσιο αίσθημα. Κατεδαφίζετε, λοιπόν, όλες αυτές τις αξίες, γιατί θέλετε να επιβάλετε την τάξη και τον νόμο, γιατί αντιλαμβάνεστε τις κοινωνικές διεκδικήσεις που θα έρθουν λίαν συντόμως από τις καταστροφικές πολιτικές στο πλαίσιο της πανδημίας που εφαρμόσατε, με τα συνεχή lockdown, που κανένα αποτέλεσμα ουσιαστικό δεν έχουμε, παρά μόνο συνεχή επιδείνωση της κατάστασης, γιατί απλώς θεωρείτε ότι εσείς μόνο κατέχετε την αλήθεια, χωρίς να θέλετε να ακούσετε κανέναν άλλο. Ποτέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στα χρονικά του ελληνικού κράτους δεν υπήρξε από δημοκρατική κυβέρνηση τέτοια επιλογή. Η σημερινή Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φορτώνει σε μια παράταξη όπως είναι η Νέα Δημοκρατία, μια δημοκρατική παράταξη, κάτι που θα το κουβαλάει για πάρα πολλά χρόνια. Αντιθέτως, θα μπορούσατε να κάνετε κάτι που εγώ σας ομολογώ ότι και εμείς ήταν λάθος μας που δεν το κάναμε και οι προηγούμενες κυβερνήσεις που δεν το έκαναν, να υποχρεώσουν τους πρυτάνεις, με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, κάθε ποινική πράξη που συντελείται μέσα στο πανεπιστήμιο ή ζημία που γίνεται μέσα στο πανεπιστήμιο, αν δεν καλέσει αμέσως, απνευστί, τον εισαγγελέα, να βαρύνεται ποινικά και αστικά ο ίδιος ο πρύτανης. Μια διάταξη τέτοια θα υποχρέωνε τους πρυτάνεις όλα αυτά τα χρόνια, που είχαν το δικαίωμα, αλλά για πολλούς και διάφορους λόγους δεν το είχαν ασκήσει. Έπρεπε, λοιπόν, να έρθετε εδώ και για να συζητήσουμε για το πανεπιστήμιο και τα προβλήματά του. Κάθε ζωντανός οργανισμός είναι φυσικό να έχει προβλήματα. Και βεβαίως υπήρχαν σε ορισμένα πανεπιστήμια παραβατικές πράξεις, όχι γιατί έγιναν τώρα και προσπαθείτε να τις χρεώσετε στην προηγούμενη κυβέρνηση. Έλεος, δηλαδή! Αυτά είναι φαινόμενα διαχρονικά. Να φέρετε, λοιπόν, ένα θέμα συζήτησης για το καλύτερο πανεπιστήμιο. Να συζητήσουμε ακόμα και για την οικογενειοκρατία που υπάρχει σε πολλές περιπτώσεις. Να συζητήσουμε και για το αλισβερίσι των παρατάξεων με ορισμένους επίορκους καθηγητές. Και γι' αυτά τα φαινόμενα να συζητήσουμε. Άρα, από αυτή τη στιγμή μέχρι που να φέρετε διατάξεις που καταργούν διαχρονικά τις αξίες του πανεπιστημίου, αυτό πραγματικά επιδεικνύει την ανίατη πολιτική αλλεργία που έχετε κατά του δημόσιου πανεπιστημίου, όπως είχατε πάντα αλλεργία για το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Και σήμερα η πανδημία απέδειξε πόσο σωστή ήταν η επιλογή όσων τη δεκαετία του '80 συνέλαβαν την ιδέα να το καθιερώσουν, με επικεφαλής τον τότε Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου. Κύριε Πρόεδρε, το 1963, ούτε η κυβέρνηση της βίας και νοθείας με την εξέγερση τότε του 1-1-4 και του 15% δεν τόλμησε να φέρει την αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια. Όταν συνάντησαν οι φοιτητές τότε τον Υπουργό Παιδείας της ΕΡΕ, τον αείμνηστο Θηβαίο, η απάντησή του ήταν: «Μην τα βάζετε με την κυβέρνηση. Να κλαίτε τη μοίρα σας που είστε φτωχοί.». Αυτή ήταν η αντίληψη πάντα της Δεξιάς. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Και ήρθε η κυβέρνηση, η προοδευτική του '64 του Γεωργίου Παπανδρέου, και έφερε τη δωρεάν παιδεία και καθιέρωσε το κοινωνικό ασανσέρ. Κι έτσι, το παιδί του αγρότη και του εργάτη δεν ήταν υποχρεωμένο να γίνει αγρότης ή εργάτης, αλλά με την αξία του μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο. Ήθελα να πω στον αγαπητό μου φίλο, τον κ. Βρούτση, πως, αν δεν ήταν εκείνος ο νόμος, ούτε αυτός ούτε εγώ θα ήμασταν σήμερα Βουλευτές. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θέλω να κλείσω και με ένα άλλο ζήτημα, που έχει να κάνει με τα κολλέγια. Κυρία Υπουργέ, επιδεικνύετε τον αθεράπευτο έρωτά σας, τον πολιτικό, με την ιδιωτική παιδεία. Αφού θέλατε να δώσετε στήριξη σε αυτόν τον χώρο, το πρώτο που έπρεπε να κάνετε, για να πείσετε ότι το πιστεύετε αυτό που κάνετε, ήταν να ορίσετε κανόνες λειτουργίας αυτών των ΙΕΚ - διότι περί ΙΕΚ πρόκειται - , να τους αναβαθμίσετε, να τους υποχρεώσετε να λειτουργήσουν όπως τα πανεπιστήμια, από τη στιγμή που θέλατε να τους δώσετε εξίσωση επαγγελματική με τα πανεπιστήμια. Αυτή τη στιγμή, με τον νόμο αυτό κλείνετε την πόρτα σε είκοσι πέντε χιλιάδες παιδιά. Ξέρετε, κυρία Υπουργέ, καλύτερα από τον καθένα ότι η ελληνική οικογένεια έχει πάθος με την εκπαίδευση του παιδιού της. Μπορεί να στερηθεί τα πάντα η ελληνική οικογένεια για να σπουδάσει το παιδί της. Μέχρι και στην Πρίστινα κάποτε πήγαιναν παιδιά για να σπουδάσουν.
Κύριε Κουρουμπλή, έχετε υπερβεί αρκετά τον χρόνο. Κλείστε με την τελευταία σας σκέψη. Σας παρακαλώ θερμά.
Κλείνω, κύριε Πρόεδρε. Αντί, λοιπόν, να πριμοδοτείτε και να προικοδοτείτε τα ιδιωτικά κολλέγια, που δεν έχουν και το επίπεδο που θα έπρεπε να έχουν, επιχειρείτε να προωθήσετε ένα νομοσχέδιο που πραγματικά θα δημιουργήσει εξαιρετικά επικίνδυνα φαινόμενα. Τα έχουμε ζήσει στα πανεπιστήμια.
Σας ευχαριστούμε, κύριε Κουρουμπλή.
Κλείνω. Να μας απαντήσει η κυρία Υπουργός σε αυτό που είπε ο κ. Μητσοτάκης, για να μας πείσει ότι αυτό που είπε έχει αξία και είναι αληθές: Ποιος ελέγχει αυτά τα δύο κέντρα που παρακολουθούν τα πανεπιστήμια;
Σας ευχαριστούμε, κύριε Κουρουμπλή.
Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα τον λόγο.
Ορίστε, κυρία Υπουργέ, έχετε τον λόγο.
Κύριε Πρόεδρε, σας ζήτησα τον λόγο για να καταθέσω τις τελευταίες νομοτεχνικές βελτιώσεις, αν επιτρέπετε, για να διανεμηθούν στους Βουλευτές.
Παρακαλώ, να φωτοτυπηθούν και να δοθούν στους συναδέλφους και στους εισηγητές. Τον λόγο έχει ο κ. Χρήστος Γκόκας, Βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής για επτά λεπτά. Παράκληση θερμή, να έχετε το ρολόι δίπλα για επτά λεπτά. Δεν υπάρχει χρόνος. Είναι παράκληση θερμή και για τους υπόλοιπους που θα ακολουθήσουν. Κύριε Γκόκα, έχετε τον λόγο.
Σίγουρα θα είμαι συντομότερος από τους προηγούμενους, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, υπάρχουν συνταγματικές προβλέψεις που αφορούν ειδικά στην παιδεία, αφού αποτελεί βασικό τομέα πολιτικής, εθνικής σημασίας, όπως η συνταγματική επιταγή για ίσες ευκαιρίες των πολιτών στη μόρφωση και στην εκπαίδευση, στη βάση της ισονομίας και της ισοπολιτείας για όλους. Επομένως είναι απαραίτητο ένα ισχυρό σύστημα δημόσιας παιδείας. Για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, το Σύνταγμα καθιερώνει την πλήρη αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων, επομένως και την αρμοδιότητα μαζί και την ευθύνη για όλες τις λειτουργίες, κατά συνέπεια της φύλαξης και της ασφάλειας ανθρώπων και υποδομών και της διασφάλισης περιβάλλοντος ακαδημαϊκής ελευθερίας. Οι νομοθετικές παρεμβάσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι συχνές, με τελευταία πραγματική μεταρρύθμιση τον ν.4009/2011 της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που για πρώτη φορά συγκέντρωσε ευρύτερη συναίνεση και διακομματική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αντί να συνεχίσουμε πάνω σε αυτόν τον νόμο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε στην κατάργησή του και η σημερινή Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προχωρά, χωρίς διάθεση πραγματικού διαλόγου και συνεννόησης, με βάση τις δικές της συντηρητικές πολιτικές αντιλήψεις και στοχεύσεις. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η εισηγήτριά μας, η κ. Κεφαλίδου, και ο Κοινοβουλευτικός μας Εκπρόσωπος, ο κ. Σκανδαλίδης, αναφέρθηκαν αναλυτικά σε όλα τα επίμαχα θέματα και διατάξεις του νομοσχεδίου. Θα σταθώ σε ορισμένα σημεία. Πρώτον, φύλαξη και προστασία. Δεν διαφωνούμε ότι υπάρχει πρόβλημα ανομίας και βίας, ασφάλειας και καταστροφών στους πανεπιστημιακούς χώρους. Στο όνομα, μάλιστα, της ακαδημαϊκής ελευθερίας, οι πράξεις αυτές πετυχαίνουν το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή να πλήξουν την ελευθερία του λόγου και της έρευνας αλλά και τις ατομικές ελευθερίες. Είναι δε αδιανόητο να υπάρχει ανασφάλεια και φόβος στους πανεπιστημιακούς χώρους. Λύθηκαν αυτά με την κατάργηση του ασύλου με τον ν.4623/2019, που έφερε και ψήφισε η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας; Απ' ό,τι αποδείχθηκε, όχι. Εμείς το είχαμε προβλέψει αυτό το αδιέξοδο. Και σήμερα, έχουμε νέα νομοθετική παρέμβαση, που αγνοεί τη συνταγματική πρόβλεψη για την αρμοδιότητα και την ευθύνη που αναλογεί στη διοίκηση του πανεπιστημίου και την αναθέτει στην αστυνομία. Η λύση δεν είναι να πηγαίνουμε στα άκρα, είτε στο ένα είτε στο άλλο. Δεν υπάρχει μόνο καταστολή. Υπάρχει και η πρόληψη. Γιατί χρειάζονται χίλιοι ειδικοί φρουροί της αστυνομίας, όταν πριν από ενάμιση χρόνο αρκούσε ένα τηλεφώνημα, που - απ' ό,τι φαίνεται - δεν έγινε ποτέ; Σήμερα, ομολογείτε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Πλειοψηφίας, την αποτυχία. Θέμα και φύλαξης και ασφάλειας στα πανεπιστήμια υπάρχει. Λύση υπάρχει; Θέλουμε; Κυβέρνηση και Αξιωματική Αντιπολίτευση αναλώνονται σε περιγραφές και αναφορές γνωστών καταστάσεων, για να συντηρήσουν το δικό τους δίπολο. Η πρόταση νόμου του Κινήματος Αλλαγής, όπως ήδη αναλύθηκε, αφορά βασικά, πρώτον, στη δημιουργία υπηρεσίας φύλαξης από τα ίδια τα πανεπιστήμια, που θα εκπαιδευθεί όπως απαιτείται, σε συνεργασία, μάλιστα, με το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και, δεύτερον, τη θέσπιση της κάρτας εισόδου στους πανεπιστημιακούς χώρους. Η υπηρεσία φύλαξης συστήνεται με απόφαση του ίδιου του ιδρύματος και λειτουργεί υπό την ευθύνη και την αρμοδιότητα της διοίκησής του, όπως ήδη περιγράφηκε. Είναι πρόταση λύσης και όχι αδιεξόδου. Είναι πρόταση αντίστοιχη με αυτές που εφαρμόζονται σε μεγάλα αναγνωρισμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού στις ευρωπαϊκές δημοκρατικές χώρες. Δεύτερο θέμα, βάσεις εισαγωγής. Δεν λύνεται κανένα πρόβλημα αν πρώτα δεν λυθούν τα θέματα της εκπαίδευσης στο γυμνάσιο και στο λύκειο και να ακολουθήσει η αξιολόγηση. Ξεκινάτε ανάποδα, μειώνοντας, μάλιστα, άμεσα κατά είκοσι πέντε χιλιάδες περίπου τους εισακτέους, οι οποίοι ταυτόχρονα θα μπορούν να φοιτήσουν σε ιδιωτικά κολλέγια και ΙΕΚ και να αποκτήσουν τίτλους, που ήδη έχετε προβλέψει να αναγνωρίζονται ισότιμα με αυτούς των πανεπιστημίων. Για ποια δικαιοσύνη, για ποιες ίσες ευκαιρίες μιλάμε; Τι λέτε σε όσους δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν; Το αποτέλεσμα θα είναι να ερημώσουν και να κλείσουν πολλά περιφερειακά πανεπιστημιακά τμήματα. Δεν θα ασχοληθώ αυτή τη στιγμή με την πρόχειρη και χωρίς προετοιμασία δημιουργία πανεπιστημιακών τμημάτων το 2018 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που έχει τις δικές του ευθύνες για την κατάσταση και τα προβλήματα που δημιούργησε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό, όμως, δεν δικαιολογεί τις επιλογές της σημερινής Κυβέρνησης. Η δική μας πρόταση δίνει τη δυνατότητα σε όλους με την Τράπεζα Θεμάτων και το εθνικό απολυτήριο λυκείου να αποκτούν τη βασική προϋπόθεση εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με σωστό επαγγελματικό προσανατολισμό και βασικό ρόλο και λόγο στις πανεπιστημιακές σχολές για τα κριτήρια εισαγωγής των σπουδαστών. Έτσι έχουμε καθαρούς κανόνες, ένα ελάχιστο ίσων ευκαιριών και ανοικτές τις επιλογές του καθενός, με βάση το εθνικό απολυτήριο. Γιατί δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό σήμερα; Με τη δική σας πρόταση διευρύνεται το χάσμα για τους οικονομικά αδύναμους. Είναι ένα σύστημα που δεν ξεχωρίζει διαφορές και ιδιαιτερότητες μεταξύ σχολών και τμημάτων και δεν έχει σταθερή αξιολόγηση. Παραδείγματος χάριν, ο βαθμός δυσκολίας στις εξετάσεις είναι μεταβλητός και είναι προφανώς αδιανόητο να ισχύουν αυτά άμεσα, από φέτος, σε μια τόσο ιδιαίτερη και δύσκολη χρονιά, χωρίς μαθήματα για την Γ΄ λυκείου, με ουσιαστικές αδυναμίες στην τηλεκπαίδευση, με απροετοίμαστο σύστημα, αλλά και χωρίς επιμόρφωση για αυτόν τον τρόπο εκπαίδευσης και καθηγητών και μαθητών. Δεν έχουν όλοι την οικονομική δυνατότητα, κυρία Υπουργέ, να συμπληρώσουν τις ελλείψεις στο φροντιστήριο. Όμως, και για τη Β΄ λυκείου είναι νωρίς για αλλαγές σαν αυτές που προωθείτε. Χρειάζεται περισσότερος χρόνος, περισσότερος διάλογος, σωστές λύσεις. Οι επιπτώσεις της πανδημίας είναι προφανείς. Μην επιμένετε σε αυτή την πρόβλεψη. Σεβαστείτε την ψυχολογία, τον αγώνα και την αγωνία των μαθητών, των υποψηφίων και των οικογενειών τους. Κλείνω με τον χρόνο φοίτησης. Και εδώ πρέπει να κατανοήσετε ότι δεν μπορεί να ισχύσει αυτή η διάταξη όπως έρχεται. Στη ζωή συμβαίνουν πολλά και δεν μπορεί να στερηθεί κανένας το δικαίωμα στη μόρφωση, επειδή θα αναγκασθεί, παραδείγματος χάριν, να εργασθεί ή να καθυστερήσει για ένα διάστημα για λόγους οικογενειακούς ή για λόγους υγείας. Πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις ακραίες περιπτώσεις και τις υπερβολές, που πράγματι υπάρχουν, αλλά και να δώσουμε χρόνο σε όσους θέλουν να προσπαθήσουν και να πετύχουν. Μπορεί να υπάρχει πρόβλεψη για τον χρόνο που θα ισχύσουν φοιτητικές παροχές και προνόμια με δυνατότητα, όμως, ανάλογης για την κάθε περίπτωση συνέχειας στον χρόνο φοίτησης και απόκτησης του πτυχίου. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το παρόν νομοσχέδιο, παρά την επικοινωνιακή του προβολή, δεν είναι ένα νομοσχέδιο για όλους, δεν είναι μια ουσιαστική μεταρρύθμιση στον χώρο της παιδείας. Οι διατάξεις του δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν, με όλους απέναντι μάλιστα. Για αυτό και καταψηφίζουμε επί της αρχής, αλλά και στα άρθρα που ειδικότερα διαφωνούμε. Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Και εμείς ευχαριστούμε τον κ. Γκόκα. Τον λόγο έχει ο κ. Γιαννούλης Χρήστος, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική συμμαχία, για επτά λεπτά. Να έχετε και το ρολόι δίπλα. Εσείς είστε έμπειρος.
Έχω βάλει ήδη την έναρξη του χρονομέτρου. Κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Θα ακολουθήσω τη συμβουλή ενός εμπειρότερου συναδέλφου λίγο πριν να μιλήσω από καρδιάς και εκτός κειμένου. Όμως, θέλω πραγματικά να κάνω μια έκκληση και στον εαυτό μου να είμαστε εντός του χρόνου ,γιατί αποτελεί και ένδειξη σεβασμού στους υπόλοιπους συναδέλφους που ακολουθούν, που έπονται. Βέβαια, είμαι ιδιαίτερα στεναχωρημένος για το γεγονός ότι σήμερα είμαι παρών, έστω με αυτόν τον τρόπο, σε μια κοινοβουλευτική διαδικασία που δεν έχει προηγούμενο στη Μεταπολίτευση: το Υπουργείο Παιδείας να νομοθετεί χέρι - χέρι με το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Αυτό εξ ορισμού είναι κάτι που πρέπει να μας ανησυχεί. Επίσης, θεωρώ ότι, αν είχατε ακούσει την πρόταση της Αντιπολίτευσης και την πρόταση του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ για την αναβολή της ψήφισης αυτού του νομοσχεδίου, θα είχαμε γλιτώσει από το ύφος και το στυλ της τοποθέτησης του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, του κ. Κατσαφάδου. Μπορώ να καταλάβω και σέβομαι το ότι αθωώθηκε. Μπορώ να καταλάβω, όμως, ποιο ήταν το ύφος και το στυλ της δράσης του στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Θέλω να κάνω δύο - τρεις σύντομες παρατηρήσεις, κύριε Πρόεδρε, πριν μπούμε στο νομοσχέδιο. Είναι πάρα πολλοί συνάδελφοί μας, άνδρες και γυναίκες, γιατροί. Θα έλεγα να προτείνουν στον κ. Μητσοτάκη να προσέχει πάρα πολύ το στομάχι του, γιατί, αν τρώει κάποιος σε δεκαπέντε λεπτά, αυτός είναι πολύ μικρός χρόνος για το πεπτικό σύστημα ενός ανθρώπου. Ας το κάνει μισή ώρα. Ας το κάνει μιάμιση, όπως ήταν στην πραγματικότητα. Όμως, στα δεκαπέντε λεπτά να προσέχει. Ξέρετε τρέφω απεριόριστο σεβασμό στους Έλληνες Πρωθυπουργούς. Έχω γεννηθεί, έχω γαλουχηθεί και οικογενειακά και επαγγελματικά να σέβομαι τους Έλληνες Πρωθυπουργούς. Σέβομαι το αξίωμα και τον θεσμό. Δεν σέβομαι αυτούς που οι ίδιοι δεν σέβονται τους πολίτες και την κοινή γνώμη. Επίσης, θα παρακαλούσα την κ. Κεραμέως, την Υπουργό Παιδείας, να αποκτήσει τον στοιχειώδη σεβασμό να απαντάει όχι σε εμάς, τους νέους Βουλευτές είτε του ΣΥΡΙΖΑ είτε των άλλων κομμάτων, αλλά να απαντάει σε πολύ σημαντικές παρεμβάσεις και ερωτήματα που τίθενται. Επιλέγω από την Ελάσσονα Αντιπολίτευση τον κ. Καστανίδη, για παράδειγμα. Αφήστε εμάς του ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς είμαστε του πεζοδρομίου και των συγκεντρώσεων και της εξαλλοσύνης και όλα αυτά. Είναι το γνωστό σας αφήγημα. Απαντήστε, όμως, σε ερωτήματα πολύ συγκροτημένα που σας θέτουν για την αντισυνταγματικότητα, για αυτό που κάνετε, που, με εμμονή, στην ουσία, κυρία Υπουργέ, παραβιάζει δημοκρατικές αξίες. Νιώθω πάρα πολύ άσχημα για το γεγονός ότι ακόμα στην ελληνική Βουλή κρατάμε στοιχεία καραντίνας και λήψης μέτρων, που ούτε καν στα δημοτικά σχολεία δεν λαμβάνονται, με τα είκοσι πέντε παιδιά στην ίδια τάξη. Και θέλω μια απάντηση από έναν ομογάλακτό σας πολιτικά σήμερα, τον κ. Ζέρβα, ο οποίος σας διαψεύδει πανηγυρικά - και δεν είναι ο πρώτος - , λέγοντας ότι το 10% των κρουσμάτων στη Θεσσαλονίκη είναι παιδιά δώδεκα ετών. Άρα προφανώς κολλάει και στα σχολεία, κολλάει και στο μετρό, κολλάει και στα μέσα μαζικής συγκοινωνίας, κολλάει σε χώρους εργασίας. Και, ναι, υπάρχει ρίσκο να υπάρχει και στις συγκεντρώσεις. Όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Θέλω να σας καλέσω - πολιτικά μιλώντας, γιατί επί τις ουσίας έχουν ειπωθεί τα περισσότερα, κυρία Κεραμέως - να μη μείνετε στην ιστορία ως η Υπουργός της ασυνέπειας, με την τροπολογία της νύχτας για τα επαγγελματικά δικαιώματα, με τις μάσκες - πάνες, με τα tablet που ήταν για ενενήντα χιλιάδες μαθητές και ακόμα κατασκευάζονται σε κάποιο εργοστάσιο της Κίνας προφανώς και δεν έχουν παραδοθεί. Θέλω να ρωτήσω, με πολλή προσοχή και σεβασμό στο αξίωμά σας ως Υπουργού Παιδείας - δεν ξέρω αν θα αναλάβετε και το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και Δημόσιας Τάξης ταυτόχρονα, γιατί, όπως είπα, αυτή η σημερινή δυαρχία είναι πραγματικά περίεργη - , αν υπάρχει εγκύκλιος που επέτρεψε ανήμερα των Τριών Ιεραρχών στους εκπαιδευτικούς και στους δασκάλους να εκκλησιασθούν τα παιδιά. Προσέξτε, δεν το θέτω στη θρησκευτική του διάσταση, το θέτω στην υγειονομική του διάσταση. Θα σας μεταφέρω μια ασφαλή πληροφορία, που θα ήθελα να ελέγξετε, ότι τα παιδιά δεν υποχρεώθηκαν, αλλά οδηγήθηκαν, στις συνθήκες της συγκροτημένης παρουσίας της εορτής των Τριών Ιεραρχών να κοινωνήσουν, να μεταλάβουν, σε συνθήκες αυστηρού lockdown εδώ, στη Θεσσαλονίκη, και στην Αθήνα. Θα ήθελα μια απάντησή σας. Δεν το κρίνω ούτε το φορτίζω συναισθηματικά ούτε το σχολιάζω. Όμως, αν συνέβη αυτό, πραγματικά θα ήθελα να το ερευνήσετε και να το σχολιάσετε. Θα κλείσω λέγοντας για πράγματα που δεν ειπώθηκαν, κυρία Κεραμέως. Σήμερα το βράδυ πρέπει να απαντήσω στον δεκαεπτάχρονο γιο μου, ο οποίος με τρολάρει καθημερινά και με ρωτάει: «Τι έγινε σήμερα; Αλλάξατε το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση;». Προσέξτε, δεν λέει «αλλάξανε». Συμπεριλαμβάνει και εμένα μέσα σε αυτό το τρολάρισμα. Δεν ξέρω τι να του απαντήσω, γιατί είναι Β΄ λυκείου, είναι σε σύγχυση, είναι τρομερά ψυχικά πιεσμένος, όπως όλα τα παιδιά, όπως όλοι οι μαθητές. Δεν τους σέβεστε, με εφαρμογή άμεσα αυτού που εσείς ονομάζετε «νομοσχέδιο για εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης». Δεν ξέρω τι να του απαντήσω τι θα γίνει με τη χρηματοδότηση, με την έρευνα και τη μείωση των κονδυλίων που θα τροφοδοτήσουν την πρόσληψη των χιλίων αστυνομικών. Δεν ξέρω τι να του απαντήσω με ποιον τρόπο θα εισαχθεί, γιατί του χρόνου μπορεί ο κ. Μητσοτάκης, όπως έκανε εδώ με το μετρό και τα αρχαία, να κοιμηθεί περίεργα, να ξυπνήσει ανάποδα από το μαξιλάρι του και να αλλάξει πάλι σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Επίσης, δεν ξέρω τι να απαντήσω στους φοιτητές του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, οι οποίοι μέσα σε περίοδο κρίσης πληρώνουν ακόμη 500 ευρώ τη θεματική ενότητα, κυρία Κεραμέως, και για αυτούς δεν προβλέπετε τίποτα στο νομοσχέδιό σας. Δεν ξέρω τι να απαντήσω στους φοιτητές, άνδρες και γυναίκες, που είναι γονείς και που δεν περιλαμβάνεται καμμία πρόνοια για το πώς θα βοηθήσουμε και αυτό το κομμάτι των φοιτητών και όχι μόνο τους αιώνιους φοιτητές, όπως τους ονομάζετε, τους φοιτητές που βρίσκονται για πολλά χρόνια στα πρόθυρα του πτυχίου τους. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Θέλω να σας παρακαλέσω κάτι και να κλείσω με αυτό…
Και με αυτό ολοκληρώστε, κύριε Γιαννούλη.
Βεβαίως, κύριε Πρόεδρε. Κυρία Κεραμέως, δεν ξέρω αν θέλετε να μείνετε στην ιστορία σαν ο επόμενος Κοντογιαννόπουλος, αλλά να είστε βέβαιη ότι με την πολιτική σας συμπεριφορά τον έχετε ξεπεράσει κατά πολύ, με αποτέλεσμα η ιστορία να κινδυνεύετε να σας γράψει ως τη χειρότερη για την εκπαίδευση, την παιδεία, την κοινωνία και τη δημοκρατία Υπουργό Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη. Σας ευχαριστώ πολύ.
Και εμείς ευχαριστούμε τον κ. Γιαννούλη. Τον λόγο έχει τώρα ο κ. Λιούτας Αθανάσιος, Βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, για επτά λεπτά.
Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μπροστά μας έχουμε ένα νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο αναδεικνύει τη μεγάλη επίγνωση που έχουμε πάνω στις αλλαγές που πρέπει να επέλθουν και οι οποίες εισέρχονται στο ζήτημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Με το παρόν νομοσχέδιο στηρίζουμε τον υποψήφιο για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και διαμορφώνουμε τις συνθήκες για τη διασφάλιση και την ενίσχυση της ακαδημαϊκής λειτουργίας. Πιο συγκεκριμένα, το παρόν νομοσχέδιο έρχεται και περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι υποψήφιοι θα εισέρχονται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Περιγράφει, επίσης, τον νέο ρόλο τον οποίο τα ίδια τα πανεπιστήμιά μας θα έχουν πάνω στο ζήτημα της εισαγωγής του υποψηφίου. Επιπρόσθετα, το παρόν νομοσχέδιο έρχεται και διαμορφώνει τις αναγκαίες συνθήκες ασφάλειας για τα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα. Περνώντας, ειδικότερα, στο περιεχόμενο του νομοσχεδίου, θα ήθελα να αναφέρω ότι οι δύο φάσεις συμπλήρωσης του μηχανογραφικού δελτίου του υποψηφίου καθώς και το μηχανογραφικό δελτίο για τα δημόσια ΙΕΚ προστατεύουν, στην κυριολεξία, και βοηθούν τον ίδιο τον υποψήφιο. Ο υποψήφιος θα καλείται να ιεραρχήσει τις επιθυμίες του μέσα σε ένα συνεκτικό και στοχευμένο πλαίσιο. Ο ίδιος ο υποψήφιος θα σχεδιάζει, όχι με τη λογική τού «ό,τι προκύψει», αλλά με ρεαλισμό, την αρχή του δικού του μέλλοντος. Οι υποψήφιοι, τα παιδιά μας δηλαδή, θα μπαίνουν σε μια ώριμη και ρεαλιστική διαδικασία διαμόρφωσης των επιλογών τους βάσει των επιθυμιών τους, των κλίσεων και της απόδοσής τους. Την ίδια στιγμή, το δημόσιο πανεπιστήμιο, ως μέρος αυτής της εξίσωσης, θα αποκτά αυτονομία, θα ορίζει την ελάχιστη βάση εισαγωγής και, ουσιαστικά, θα συμμετέχει δυναμικά στη διαμόρφωση της δικής του ακαδημαϊκής φυσιογνωμίας. Απώτερος στόχος είναι η αποφοίτηση ανθρώπων οι οποίοι συνειδητά θα έχουν ενταχθεί σε ένα πανεπιστήμιο, οι οποίοι συνειδητά και επιτυχώς θα έχουν κοπιάσει στη διάρκεια των σπουδών τους και οι οποίοι, τελικά, με αξιώσεις θα βγουν στην αγορά εργασίας. Επιπλέον, απώτερος στόχος είναι και η διαμόρφωση ενός δημόσιου πανεπιστημίου το οποίο θα κατακτά την ανταγωνιστική του θέση διεθνώς. Έχουμε εξαιρετικά πανεπιστήμια - άλλωστε, όλοι το λένε - , εξαιρετικούς ακαδημαϊκούς και εξαιρετικούς φοιτητές. Ας δώσουμε τόσο σε εκείνους όσο και στις νέες γενιές, που θα ενταχθούν στο ελληνικό πανεπιστήμιο στο μέλλον, καλύτερες και δυναμικότερες ευκαιρίες. Κυρίες και κύριοι, μία δίκαιη και σύγχρονη μεταρρύθμιση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπως αυτή που εισάγεται με το παρόν νομοσχέδιο, αποτελεί μια ανάγκη, η οποία συνδέεται σαφώς και με έναν επιπλέον βασικό στόχο, εκείνον της δυναμικής αλληλεπίδρασης του τριτοβάθμιου συστήματος εκπαίδευσης και των αναγκών στην αγορά εργασίας. Είναι μια κοινή διαπίστωση ότι τα μεγάλα ποσοστά ανεργίας διαχρονικά αντανακλούν ένα δομικό πρόβλημα. Συνεπώς είναι αναγκαία η συνειδητοποίηση για τον υποψήφιο του λόγου για τον οποίο ο ίδιος επιλέγει ένα πανεπιστήμιο. Είναι αναγκαίο το ίδιο το πανεπιστημιακό ίδρυμα να συνεισφέρει τα μέγιστα προς τη διαμόρφωση καταρτισμένων επιστημόνων. Είναι αναγκαίο οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων να βγαίνουν έτοιμοι για την αγορά εργασίας. Τέλος, είναι ανάγκη η αγορά εργασίας να γνωρίζει ότι ένας συγκεκριμένος απόφοιτος μπορεί να συνεισφέρει καθοριστικά στην εργασία του, μέσω των πολύτιμων γνώσεων που θα έχει λάβει κατά τη φοίτησή του. Το χάσμα που υπάρχει ανάμεσα στους πολλούς άνεργους αποφοίτους και στη διαχρονική ανεργία πρέπει να γεφυρωθεί. Όλα όσα συζητούμε, λοιπόν, σήμερα αδιαμφισβήτητα αποτελούν μέρος και αυτής της λύσης. Αν αναλογισθούμε τα οφέλη που όλα τα παραπάνω μπορούν να έχουν στον τομέα της εκπαίδευσης, θα διαπιστώσουμε ότι σύντομα το πανεπιστήμιο και συνολικά η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα διαδραματίζουν τον αξιακό τους ρόλο ως κοινωνικοί ανελκυστήρες. Θα δημιουργείται μια αλληλουχία συνεχούς προόδου και ωφέλειας μέσα στην κοινωνία . Αναφορικά με την εισαγωγή του ελαχίστου χρόνου φοίτησης, κατανοούμε όλοι ότι είναι πάρα πολύ σημαντική. τόσο για τον χρόνο και για τη ζωή του ίδιου του φοιτητή και της οικογένειάς του όσο και για την εύρυθμη λειτουργία των πανεπιστημίων. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, περνώντας, τώρα, στο ζήτημα της ασφάλειας και της προστασίας στα πανεπιστήμιά μας, θα ήθελα να τονίσω ότι πρόκειται για ζήτημα κοινής λογικής και υψηλής αναγκαιότητας. Δυστυχώς, στα πανεπιστήμιά μας βρήκαν διαχρονικά θέση η ανομία και η εγκληματική δραστηριότητα. Η μη λύση αυτού του προβλήματος συνιστά αδιαφορία, μια αδιαφορία που υποτιμά τον ρόλο που το πανεπιστήμιο διαδραματίζει και μπορεί να διαδραματίσει, μια αδιαφορία που υποτιμά την εγχώρια διανόηση, που βρίσκεται απέναντι στην επιστήμη και απέναντι στο μέλλον των παιδιών μας. Με το παρόν νομοσχέδιο δίνεται απάντηση και ουσιαστική λύση. Η λύση που προβλέπεται τώρα, αναφορικά με την ελεγχόμενη είσοδο στα πανεπιστήμια και με τη θεσμοθέτηση ομάδων προστασίας που θα υπάγονται στην Ελληνική Αστυνομία, κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Τα προβλήματα, κυρίες και κύριοι, έχουν διογκωθεί. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στην περίπτωση της διαπόμπευσης ενός πρύτανη πριν από λίγο καιρό, τα προβλήματα παραβατικότητας και βίας διαπιστώνονται έως ανεξέλεγκτα, θα έλεγα. Δεν γίνεται να συμπλέουν μέσα σε ένα πανεπιστήμιο η γνώση, η πρόοδος, η ζωή και το μέλλον ενός φοιτητή με φαινόμενα ανομίας. Οι εν λόγω ομάδες προστασίας θα στελεχώνονται από προσωπικό με ειδική εκπαίδευση, η οποία θα είναι προσανατολισμένη στις ιδιαιτερότητες του πανεπιστημιακού χώρου και θα έχουν ειδική στολή. Θα συνεργάζονται με τον πρύτανη, με τα αρμόδια όργανα και η αποστολή τους θα είναι η πρόληψη και η αντιμετώπιση της ανομίας στους χώρους των πανεπιστημίων, σεβόμενες πάντα την ιστορία, τον χαρακτήρα και τους αγώνες που δόθηκαν στο χώρο του πανεπιστημίου. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα να ολοκληρώσω, σημειώνοντας το εξής: Το εκπαιδευτικό σύστημα και ιδιαιτέρως η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι κεντρικός μοχλός κοινωνικής εξέλιξης, ανάπτυξης και ευημερίας. Η ελληνική οικογένεια, το νέο παιδί, άνθρωποι κάθε ηλικίας προσβλέπουν μέσω του πανεπιστημίου σε ένα καλύτερο μέλλον. Στο παρελθόν το πανεπιστήμιο λειτούργησε ως μια κοινωνική τομή, ως εκείνο το καθοριστικό βήμα το οποίο επέτρεπε σε έναν άνθρωπο να αναζητήσει το μέλλον του μέσα από τη γνώση, να λύσει προβλήματα, να έρθει σε επαφή με τον ορθό λόγο και την επιστήμη, να εξελίξει το μυαλό και τη ζωή του. Ταυτόχρονα και η ίδια η οικονομία διαβλέπει στο εκπαιδευτικό σύστημα το μέλλον της ανάπτυξής της. Συνεπώς ας αναλογισθούμε όλοι ότι το εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα οφείλει να αποτελέσει την κοινωνική και αναπτυξιακή τομή που χρειαζόμαστε, την τομή που θα στηρίζει τον άνθρωπο και θα τον βοηθά στη ζωή του, την τομή που θα παράγει πολύτιμο επιστημονικό ανθρώπινο κεφάλαιο, αλλά και την τομή που θα αντιμετωπίζει την ανομία. Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι το παρόν νομοσχέδιο φέρνει στον τόπο μας μία καθοριστική και εξαιρετικά ωφέλιμη τομή για τη χώρα μας και για όλους τους Έλληνες. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κι εμείς σας ευχαριστούμε. Τον λόγο έχει τώρα η Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία κ. Παπανάτσιου Αικατερίνη για επτά λεπτά.
Ευχαριστώ πολύ. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, από τη συζήτηση ενός νομοσχεδίου μέχρι τη συζήτηση ενός άλλου προστίθενται τόσες πολλές παλινωδίες της Κυβέρνησης, που δεν ξέρει τι είναι να πρωτοσχολιάσει κανείς. Τις παραβιάσεις των μέτρων από τον Πρωθυπουργό στην Ικαρία, την ώρα που οι πολίτες βιώνουν σκληρά lockdown; Την εξαγγελία μέτρων απαγόρευσης με άμεση ισχύ, χωρίς να έχει εκδοθεί ΦΕΚ; Τις δηλώσεις του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, που μας είπε ευθαρσώς ότι, αν έχουμε κάνει τεστ και συγκεντρωνόμαστε σε σπίτια, δεν παραβιάζουμε τα μέτρα; Είναι ξεκάθαρο πια ότι η Κυβέρνηση θεωρεί τη χώρα τσιφλίκι της και περιφρονεί συνεχώς την κοινωνία. Το πιο υγιές, όμως, κομμάτι της κοινωνίας, η νεολαία, την απεχθάνεται πραγματικά. Από τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης σας, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, δείξατε τις πραγματικές σας προθέσεις. Καταργήσατε τα διετή προγράμματα σπουδών, στερώντας από χιλιάδες αποφοίτους επαγγελματικών λυκείων τη δυνατότητα να φοιτήσουν δωρεάν σε σύγχρονες ειδικότητες και αντικείμενα. Καταργήσατε τα νέα τμήματα των ΑΕΙ και θεσπίσατε την υποχρεωτική εγγραφή των αποφοίτων των ιδιωτικών κολλεγίων στα επιμελητήρια. Το σημερινό νομοσχέδιο έρχεται σαν συνέπεια αυτών των παρεμβάσεών σας, που στόχο έχουν την τροφοδοσία των ιδιωτικών κολλεγίων με νέους πελάτες. Με τις ελάχιστες βάσεις εισαγωγής μόνο στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας υπολογίζεται ότι το ποσοστό των τμημάτων που θα υποστούν απώλειες αγγίζει το 37%. Η Λάρισα θα χάσει έξι πανεπιστημιακά τμήματα, η Καρδίτσα τρία και ο Βόλος δυο. Ο Ενιαίος Σύλλογος Διδασκόντων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας προχώρησε σε απεργία, εκφράζοντας την απογοήτευσή του για την επιλογή της κυβέρνησης να εισάγει εν μέσω πανδημίας νομοθετικές ρυθμίσεις χωρίς διάλογο με την πανεπιστημιακή κοινότητα. Σε ανακοίνωσή του τονίζει: «Η προσπάθεια διασφάλισης του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου τραυματίζει τη δημοκρατία μας, αποπροσανατολίζει τον δημόσιο διάλογο από την ανάγκη ουσιαστικού επανακαθορισμού της λυκειακής εκπαίδευσης και ουσιαστικής ενίσχυσης της πανεπιστημιακής και μεταλυκειακής εκπαίδευσης. Αποτελεί συκοφαντική εκστρατεία, καθώς την ίδια στιγμή τα ελληνικά πανεπιστήμια διακρίνονται στο σύνολό τους στην κορυφή των διεθνών κατατάξεων.». Και συνεχίζει: «Η υποκρισία είναι κραυγαλέα, καθώς η κυβέρνηση επιβάλλει την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των πτυχίων των κολλεγίων ως ισότιμα με τα πτυχία των ΑΕΙ. Είναι προκλητικό το γεγονός ότι περιορίζει μέσω των βάσεων εισαγωγής την πρόσβαση στα δημόσια πανεπιστήμια, ενώ προωθεί με ποικίλες ρυθμίσεις τα κολλέγια, όπου μοναδική προϋπόθεση εισαγωγής είναι τα δίδακτρα.». [[Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει ο Β΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ]] Κύριοι της Κυβέρνησης, από καιρό τώρα προσπαθείτε να απαξιώσετε τα περιφερειακά πανεπιστήμια με τις χαμηλές βάσεις εισαγωγής και να συκοφαντήσετε τα κεντρικά πανεπιστήμια σαν κέντρα ανομίας. Εσείς οι ίδιοι που χύνετε κροκοδείλια δάκρυα για τους νέους Έλληνες πτυχιούχους που διαπρέπουν στο εξωτερικό θα μας πείτε πόσοι από αυτούς έχουν αποφοιτήσει από δημόσια ελληνικά πανεπιστήμια; Έχετε εικόνα; Δεν σας ενδιαφέρει η ποιότητα της παιδείας. Ο στόχος σας είναι άλλος. Είναι η ενίσχυση των ιδιωτικών κολλεγίων, η πάταξη της δυναμικής και του ελεύθερου τρόπου σκέψης των νέων ανθρώπων. Η δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας υπό τις εντολές του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη καταλύει οποιαδήποτε έννοια δημοκρατικής διακίνησης των ιδεών. Δημιουργεί συνειρμούς με καταστάσεις καταδικασμένες στη συνείδηση της κοινωνίας, όπως αυτές που ανέφερε ο κύριος Υφυπουργός Παιδείας, λέγοντας ότι υπήρχε ξανά πανεπιστημιακή αστυνομία στην Ελλάδα, στην Ελλάδα της χούντας του 1969. Ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας αρχίζει να αντιλαμβάνεται πια τον αυταρχισμό σας. Οι πολίτες κλεισμένοι στα σπίτια τους, με την απειλή του ιού και του προστίμου. Οι πολίτες χωρίς τεστ, αφού η Κυβέρνηση δεν φρόντισε να θεσπίσει δημόσια δωρεάν τεστ για όλους. Όμως κάποιοι άλλοι ισχυροί και με εξουσία μπορούν να συνευρίσκονται και να στήνουν ικαριώτικα γλέντια. Οι μαθητές που δεν θα πιάσουν τη βάση εισαγωγής της κ. Κεραμέως είναι ακατάλληλοι να φοιτήσουν στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Κάποιοι από αυτούς, παρ' όλο που δεν θα πιάσουν τη βάση εισαγωγής, με γεμάτες τσέπες μπορούν να σπουδάσουν σε ιδιωτικά κολλέγια, να αναγνωρίσουν τα πτυχία τους και να εγγραφούν στα επαγγελματικά επιμελητήρια. Δημιουργείτε έναν κόσμο δύο ταχυτήτων, μια κοινωνία με βαθιές ανισότητες. Οποιαδήποτε αντίδραση ενοχοποιείται και απαγορεύεται. Καθώς διαδηλώνουν οι φοιτητές, εσείς επιλέγετε να φέρετε εν μέσω πανδημίας ένα τερατώδες νομοσχέδιο, που απειλεί το μέλλον των παιδιών μας. Η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση στις δαπάνες για την τριτοβάθμια εκπαίδευση σε αναλογία με το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν. Αν όντως επιθυμούσατε την αναβάθμιση των πανεπιστήμιων, θα προχωρούσατε σε γενναία χρηματοδότηση της παιδείας. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνετε αν ενδιαφερόσασταν πραγματικά για την υγεία και την εργασία. Δεν ενδιαφέρεστε, όμως, για τίποτε από αυτά. Τακτική σας είναι η απαξίωση και η ευθεία επίθεση. Κατηγορείτε τους γιατρούς για τους ασθενείς που απεβίωσαν εκτός ΜΕΘ. Τους εργαζόμενους για τον συνωστισμό στην εργασία τους. Τη νεολαία και τους πρυτάνεις για την κατάσταση στην παιδεία. Κατηγορείτε όλη την κοινωνία, την οποία ισοπεδώνετε καθημερινά. Είστε μια ανάλγητη, αλαζονική και επικίνδυνη κοινωνικά Κυβέρνηση. Είμαι η τελευταία από τους ομιλητές Βουλευτές που εκφράζω την πλήρη αντίθεσή μου και αντίσταση στον αυταρχικό σας κατήφορο. Να είστε σίγουροι ότι δεν θα είμαι τελευταία απ' αυτούς που θα συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στο τρίπτυχό σας «λιτότητα - αυταρχισμός - αλαζονεία». Η κοινωνία δεν έχει πει ακόμη την τελευταία λέξη. Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πολύ, κυρία Παπανάτσιου. Τον λόγο έχει ο κ. Κελέτσης από τη Νέα Δημοκρατία και κλείνει ο κύκλος των ομιλητών.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Τυχαίνει να είμαι ο τελευταίος ομιλητής από αυτούς που θα υπερασπισθούν το νομοσχέδιο, σε αντίθεση με τη συνάδελφο που μίλησε πριν από μένα, η οποία μίλησε για αυταρχικό κατήφορο. Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι ο λαϊκίστικος κατήφορος της Αντιπολίτευσης νομίζω πως δεν έχει τέρμα και δυστυχώς γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες μιας πορείας με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τον γκρεμό από την πλευρά της Αντιπολίτευσης. Κύριε Πρόεδρε, είναι λίγο άχαρο να μιλάει κανείς στη Βουλή, στην Ολομέλεια, μέσα από την τηλεδιάσκεψη. Ελπίζω πολύ γρήγορα η Βουλή μας να κάνει χρήση των όπλων που διαθέτουμε πλέον, που μας έδωσε η επιστήμη, έτσι ώστε να μπορέσουμε να ξαναβρεθούμε και από κοινού να διαβουλευθούμε μέσα στο κτήριο του Κοινοβουλίου. Άλλωστε η Βουλή είναι συνέλευση και νομίζω ότι η φυσική παρουσία είναι αναντικατάστατη. Δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κανέναν τρόπο. Μπαίνω στο νομοσχέδιο. Ο αείμνηστος Ευάγγελος Παπανούτσος, που ήταν εμπνευστής της μεγάλης εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που ξεκίνησε το 1964, αναφερόμενος στις αρχές και τους στόχους εκείνης της προσπάθειας τόνιζε: «Θα πλάσουμε ανθρώπους που θα μπορούν με τη γνώση να ελευθερωθούν από τα είδωλα του ψεύδους και με τον χαρακτήρα να νικήσουν τις δυσκολίες της ζωής. Δύο αρχές προβάλλονται από αυτή τη θέση. Πρώτον, η ημιμάθεια και όχι η αμάθεια είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος και για το άτομο και για την κοινωνία. Τη νόσο αυτή μπορούμε να την γιατρέψουμε με ένα και μόνο φάρμακο: Να ριχτούμε πιο πολύ στην επιστήμη, να καλλιεργήσουμε ακόμη περισσότερο το πνεύμα μας, να εκπαιδευτούμε βαθιά. Δεύτερον, δεν πρέπει να λογαριάζουμε τις υλικές θυσίες, όταν θέλουμε να αναπτύξουμε την εκπαίδευσή μας. Από όλες τις επενδύσεις η εκπαίδευση έχει τη μεγαλύτερη και προπάντων την πιο σίγουρη απόδοση.». Αυτά έλεγε ο Παπανούτσος. Ασφαλώς, κάθε εποχή αναδεικνύει τις δικές της ανάγκες και προτεραιότητες. Τότε υπήρχε η ανάγκη της διάχυσης της παιδείας σε όσο το δυνατόν περισσότερες κοινωνικές ομάδες Ελλήνων πολιτών και ο εκδημοκρατισμός της. Σήμερα η παιδεία μας οφείλει να προσαρμόζεται και να παρακολουθεί τις εξελίξεις στις τεχνολογίες. Να προσαρμόζεται στην έρευνα, να συμβαδίζει με τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας και της αγοράς, όχι μόνο της ελληνικής κοινωνίας και αγοράς, αλλά και της διεθνούς. Όλα αυτά για να αναπτυχθούν χρειάζονται σίγουρα περισσότερα κονδύλια, προσαρμογή των ελληνικών πανεπιστημίων στα διεθνή πρότυπα, ένας σωστός προγραμματισμός, που μόνα τους τα ΑΕΙ μπορούν να πετύχουν, με τη βοήθεια βεβαίως του Υπουργείου Παιδείας αλλά στο πλαίσιο του αυτοδιοίκητου - νομίζω είναι δική τους αυτή η ευθύνη - , και, βέβαια, με το κατάλληλο ακαδημαϊκό περιβάλλον. Τους στόχους, λοιπόν, αυτούς επιδιώκουμε να εξασφαλίσουμε με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο. Το νομοσχέδιο αυτό αποσκοπεί στη συνολική αναβάθμιση των σπουδών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, στη βελτίωση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και στην εξασφάλιση ενός περιβάλλοντος ασφάλειας, όπου εκεί θα μπορεί πραγματικά να γίνεται πράξη η συνταγματική επιταγή για την ανάπτυξη της επιστήμης, της έρευνας και της διδασκαλίας. Το ίδιο το Σύνταγμα στην παράγραφο 1 του άρθρου 16 μάς λέει ότι η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα. Αυτό σημαίνει ότι μέσα στα πανεπιστήμια δεν μπορούν να υπάρχουν αντιδημοκρατικές νοοτροπίες και παραβατικές συμπεριφορές. Με αυτό το νομοσχέδιο, λοιπόν, ρυθμίζονται θέματα που έχουν να κάνουν πρώτα απ' όλα με την εισαγωγή των νέων μας, των παιδιών μας, στα πανεπιστήμια, θεσμοθετώντας την ελάχιστη βάση εισαγωγής, με στόχο τη διασφάλιση μιας ποιοτικής αναβάθμισης των σπουδών και των δυνατοτήτων που παρέχουν τα πανεπιστήμιά μας. Δεύτερον, θεσπίζονται ρυθμίσεις που έχουν να κάνουν με τη θέσπιση ορίου φοίτησης στα ΑΕΙ. Δεν είναι δυνατόν να επιμένουμε ακόμη στην ανοχή ενός φαινομένου που νομίζω ότι είναι μόνον ελληνικό, είναι μία μόνον ελληνική πραγματικότητα το να υπάρχουν φοιτητές οι οποίοι είναι «αιώνιοι» και έχουν ξεχάσει και οι ίδιοι πόσα χρόνια φοιτούν στα πανεπιστήμια. Ακόμα, θεσπίζονται και ρυθμίσεις, αυτές που έχουν ξεσηκώσει μία σειρά αντιδράσεων, σε σχέση με την προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας και την αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος, όπως είναι η ελεγχόμενη είσοδος στα ΑΕΙ, η θεσμοθέτηση της Ομάδας Προστασίας των Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων από την Ελληνική Αστυνομία και η πρόβλεψη ενός ολοκληρωμένου πλαισίου πειθαρχικού δικαίου. Ο στόχος δεν είναι η αστυνόμευση, αλλά είναι, όπως είπα και προηγουμένως, η διασφάλιση και η αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος ως ενός χώρου πραγματικά ελεύθερης διακίνησης ιδεών, απρόσκοπτης διεξαγωγής της έρευνας και της διδασκαλίας και παροχής ενός χώρου ελεύθερης παροχής γνώσης. Όλα τα παραπάνω είναι απολύτως αναγκαία στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και στην παιδεία μας, εξαιτίας μάλιστα των εγκληματικών πολιτικών και των λανθασμένων κινήσεων που έγιναν στο παρελθόν. Να μη θυμίσω το πόσο κακή επιρροή, πόσο αρνητικά επέδρασε ο νόμος Γαβρόγλου της προηγούμενης κυβέρνησης, ο οποίος ακολούθησε πραγματικά μια πολιτική η οποία διέλυσε την παιδεία. Σας θυμίζω ότι στα ήδη υπάρχοντα τέσσερα Τμήματα Γεωπονίας που υπήρχαν, πετυχημένα τμήματα σε Ορεστιάδα, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Βόλο - λέω πρώτη την Ορεστιάδα, γιατί είναι πόλη της εκλογικής μου περιφέρειας - , προστέθηκαν άλλα εννέα. Ταυτόχρονα, στα ήδη υφιστάμενα δύο Τμήματα Δασολογίας, ένα στη Θεσσαλονίκη και ένα πάλι στην Ορεστιάδα, προστέθηκαν άλλα τρία. Και αυτά έγιναν χωρίς εχέγγυα πραγματικής ποιοτικής παροχής παιδείας στους φοιτητές. Η αλόγιστη, λοιπόν, και χωρίς εκπαιδευτικά κριτήρια ίδρυση τμημάτων οδήγησε στην υποβάθμιση των σπουδών, αλλά έθεσε και σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη σήμερα των παλιών τμημάτων, που παρείχαν και παρέχουν υψηλό επίπεδο σπουδών. Είναι δεδομένο πως ειδικά η παιδεία μας χρειάζεται μεταρρυθμίσεις. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές θα τείνουν σε έναν και μόνο στόχο, την ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων σπουδών, τον εφοδιασμό των Ελληνοπαίδων με περισσότερα προσόντα, που θα ανταποκρίνονται στις σύγχρονες απαιτήσεις. Ξεκίνησα με τον Παπανούτσο και θα κλείσω με τα λόγια ενός άλλου μεγάλου Έλληνα δασκάλου, που ανήκε μάλιστα στον χώρο της Αριστεράς, του Δημήτρη Γληνού, ο οποίος τόνισε: «Η ελληνική παιδεία πρέπει να κάνει τον Έλληνα ικανό να πλουτίζεται με κάθε αληθινή διανοητική και ηθική κατάκτηση της σύγχρονης ανθρωπότητας, να τον κάνει συγχρονισμένο, δηλαδή σύγχρονο, μα όχι τυφλά μιμητικό.». Σας ευχαριστώ.
Κι εγώ ευχαριστώ, κύριε συνάδελφε. Ο συνάδελφος κ. Γιαννούλης από τον ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε να κάνει μία διόρθωση. Συνεπώς μπορεί να την κάνει. Ορίστε, κύριε Γιαννούλη, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ πάρα πολύ, κύριε Πρόεδρε. Έχω και το καταπίστευμα ότι νωρίτερα έκανα οικονομία χρόνου. Έθεσα ένα ερώτημα στην κ. Κεραμέως…
Κύριε Γιαννούλη, είπατε ότι θα κάνετε μία διευκρίνιση - διόρθωση για κάτι που είπατε πριν. Μην κάνετε ομιλία τώρα.
Όχι, κύριε Πρόεδρε, το αντίθετο. Μια διευκρίνιση θα κάνω.
Συνεχίστε, παρακαλώ.
Ρώτησα την κ. Κεραμέως πριν σε σχέση με την εγκύκλιο που εξεδόθη για την ημέρα των Τριών Ιεραρχών και βάσει της οποίας υπήρξε συντεταγμένη και όχι υποχρεωτική διαδικασία εκκλησιασμού, που εξελίχθηκε και σε μετάληψη της Θείας Κοινωνίας μαθητών και στη Θεσσαλονίκη και, όπως πληροφορούμαι, και στην Αττική. Απλά διορθώνω το γεγονός, για να μην υπάρξει παρεξήγηση, ότι υπήρξε συντεταγμένος εκκλησιασμός, ο οποίος έδωσε το περιθώριο να μετεξελιχθεί σε ομαδική μετάληψη. Το λέω από την υγειονομική του πλευρά και όχι από την εκκλησιαστική, τη φιλοσοφική ή τη θρησκευτική και ζητώ μία απάντηση.
Ωραία, σας ευχαριστώ πολύ. Όπως διαπιστώνω, όλοι οι εισηγητές θα δευτερολογήσουν. Πριν δώσω τον λόγο στους εισηγητές για να δευτερολογήσουν, θα ήθελα να μας πει η κυρία Υπουργός, για να μπορούν να απαντήσουν και να πάρουν θέση οι εισηγητές, ποιες από τις υπουργικές και τις βουλευτικές τροπολογίες κάνει αποδεκτές. Ορίστε, κυρία Υπουργέ, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Όπως έχω ήδη πει, γίνονται αποδεκτές όλες οι υπουργικές τροπολογίες. Όσον αφορά τις βουλευτικές, γίνεται αποδεκτή μία, η τροπολογία με γενικό αριθμό 748 και ειδικό 66 του κ. Ιωάννη Λοβέρδου, που αφορά στη δυνατότητα της Ακαδημίας Αθηνών να μπορεί επί της ουσίας να συνεδριάζει και μέσω τηλεδιάσκεψης για όσο διαρκεί ο κορωνοϊός. Θα ήθελα να κάνω και μία επισήμανση σχετικά με την τροπολογία με γενικό αριθμό 747 και ειδικό 65 των συναδέλφων του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα «Θεματική Εβδομάδα». Ήθελα εδώ απλά να θυμίσω ότι στη Βουλή από πέρυσι τον Ιούνιο έχουν ψηφισθεί τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων, στα οποία μάλιστα, αν θυμάμαι καλά, οι συνάδελφοι του ΣΥΡΙΖΑ στάθηκαν όχι αρνητικά, ψήφισαν «ΠΑΡΩΝ», αν θυμάμαι καλά. Θυμίζω ότι η Θεματική Εβδομάδα ήταν μόνο για μία εβδομάδα και αφορούσε μόνο το γυμνάσιο. Εμείς θεσπίσαμε τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων τα οποία είναι για όλο τον χρόνο, από το νηπιαγωγείο μέχρι και το γυμνάσιο, σε ένα πολύ ευρύ φάσμα. Ο στόχος των Εργαστηρίων Δεξιοτήτων είναι να εστιάσουμε περισσότερο στην ανάπτυξη, στην καλλιέργεια δεξιοτήτων, ήπιων δεξιοτήτων, δεξιοτήτων ζωής, δεξιοτήτων τεχνολογίας μέσα από θεματικές, όπως είναι ο εθελοντισμός, ο σεβασμός των άλλων, η οδική ασφάλεια, η σεξουαλική αγωγή και ο σεβασμός στο περιβάλλον. Όλες αυτές οι θεματικές σταθμίζονται ανάλογα με την εκπαιδευτική ηλικία, δηλαδή την εκπαιδευτική βαθμίδα, και γίνονται από το νηπιαγωγείο μέχρι και το γυμνάσιο. Ήδη γίνεται το πιλοτικό πρόγραμμα σε διακόσια δεκαοκτώ σχολεία στη χώρα γι' αυτά τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων. Θυμίζω ότι είναι κάθε εβδομάδα στο υποχρεωτικό ωρολόγιο πρόγραμμα και σε όλες τις τάξεις, από τα τέσσερα μέχρι και το γυμνάσιο. Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.
Κι εγώ ευχαριστώ, κυρία Υπουργέ.
Κύριε Πρόεδρε, για το θέμα αυτό…
Θα τα πείτε, κύριε Φίλη. Θα σας δώσω τον λόγο. Εν όψει της σοβαρότητας του νομοσχεδίου και δεδομένου ότι έχουμε χρόνο, αντί για τρία λεπτά, θα δώσουμε στους εισηγητές πέντε λεπτά. Τον λόγο, λοιπόν, τώρα έχει εκ μέρους του ΜέΡΑ25 η Αντιπρόεδρος κ. Σοφία Σακοράφα.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ένα από τα πιο αντιδραστικά και αντικοινωνικά νομοσχέδια θα έχει γίνει σε λίγες ώρες νόμος του κράτους. Δεν τρέφουμε καμμία αυταπάτη για τη Νέα Δημοκρατία, διότι αυτές είναι οι αδίστακτες πολιτικές επιλογές της, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας. Δεν μπορούμε και δεν περιμένουμε να ζητήσετε ποτέ συγγνώμη από τα παιδιά που αποκλείετε από την τριτοβάθμια εκπαίδευση ούτε από τους υποψηφίους των ΕΠΑΛ ούτε από τους μαθητές των Εσπερινών Λυκείων ούτε, ούτε, ούτε. Θέλετε να λοβοτομήσετε την ακαδημαϊκή ζωή στην Ελλάδα. Θέλετε να αλωνίζει μόνη της η ΔΑΠ της συναλλακτικής διαπλοκής. Θέλετε να υπάρχει άσυλο για κάθε είδους αυθαιρεσίες, όπως, για παράδειγμα, να αναγορεύεται επίτιμος διδάκτορας ο κ. Ρίχτερ, υβριστής των μαχητών της Κρήτης και υμνητής των «ιπποτών» του Χίτλερ. Επειδή ξέρετε ότι έχετε μεγάλη φτώχεια στα πραγματικά επιχειρήματα, έχετε επιλέξει να κατασυκοφαντείτε την πραγματικότητα. Επενδύετε μόνο στα συντηρητικά αντανακλαστικά ενός κομματιού της κοινωνίας, που είναι ευάλωτο στην προπαγάνδα, γιατί δεν έχει καμμία ιδιωτική σχέση με την ακαδημαϊκή ελληνική πραγματικότητα. Μιλάμε για αντανακλαστικά που έχετε ήδη εσείς οι ίδιοι υπαγορεύσει, μέσω της διαχρονικής προπαγανδιστικής εκστρατείας, είτε με τον άμεσο δικό σας πολιτικό λόγο είτε με την πρόθυμη συνδρομή των γνωστών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Αυτά τα αντανακλαστικά, που είναι δικό σας δημιούργημα, έρχεστε και τα επικαλείσθε για να νομιμοποιήσετε δήθεν την αντιδραστική πολιτική σας επίθεση κατά της κοινωνίας. Πέρα από αυτά, για να δικαιολογήσετε την πολιτική σας, οδηγείστε και σε παραλογισμούς. Θα αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σέβομαι απολύτως - και το εννοώ - τον Υφυπουργό κ. Συρίγο. Δεν έχει σημασία, όμως, το πρόσωπο. Απλώς εκπροσωπεί επάξια την κυβερνητική παράταξη. Τι τρόπο βρήκε να δικαιολογήσει την οργάνωση και διαρκή παρουσία αστυνομίας μέσα στα πανεπιστήμια; Επαναλαμβάνω, μιλάμε για την αστυνομία μέσα στα πανεπιστήμια, αυτό το νομοθετικό αίσχος που φτιάχνετε σήμερα. Μας είπε, λοιπόν, ο κ. Συρίγος ότι το πανεπιστήμιο είναι ο κατ' εξοχήν χώρος του ελεύθερου συλλογισμού, της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, της απρόσκοπτης διεξαγωγής έρευνας και διδασκαλίας. Επικαλέστηκε, μάλιστα, και την περίφημη ρήση του Ρήγα ότι «όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά». Αλήθεια, τι άλλο θα ακούσουμε; Τι μας λέτε; Μας λέτε ότι, για να συλλογιόμαστε ελεύθερα, για να συλλογιόμαστε καλά, πρέπει να έχουμε παντού και πάντα δίπλα μας έναν αστυνομικό. Και, αν αυτό ισχύει για τον κατ' εξοχήν χώρο του ελεύθερου συλλογισμού, της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, όπως τα ορίζει ο κ. Συρίγος, φαντάζεστε τι θα γίνεται αλλού. Ποιος θα μπορούσε να φαντασθεί ότι έτσι θα φτάσει ο Διαφωτισμός στις μέρες μας και στην Ελλάδα του κ. Μητσοτάκη; Πάντως, αποκλείεται να το είχε φαντασθεί ο ταλαίπωρος ο Ρήγας Φεραίος όταν το έγραφε! Ο Ρήγας, που έλιωσε στα μπουντρούμια του τότε κράτους και κατέληξε να τον πνίξουν στο ποτάμι μαζί με τους συντρόφους του οι τότε θύλακες της εξουσίας, υπακούοντες στις άνωθεν εντολές! Ο Ρήγας, λοιπόν, σας ζήτησε την καθολική αστυνομική επιτήρηση, γιατί ήθελε ελεύθερο λογισμό! Σας φαίνεται εντυπωσιακή αυτή η διαστρέβλωση; Μπορεί και να μην είναι. Η δεξιά παράταξη στην Ελλάδα έστελνε επί δεκαετίες τους πολιτικούς της αντιπάλους στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, στις φυλακές, στις εξορίες και στα ξερονήσια, μέχρι να μάθουν να συλλογιούνται ελεύθερα, να συλλογιούνται καλά! Έτσι φτιάξατε, όπως οι ίδιοι με περηφάνεια λέγατε, τους «Παρθενώνες της σύγχρονης Ελλάδας στα Μακρονήσια». Θα μου πείτε, τι πας και θυμάσαι τώρα; Δεν τα θυμάμαι εγώ. Δυστυχώς εσείς μας τα θυμίζετε! Δεν θα αναφερθώ ιδιαιτέρως στο χθεσινό περιστατικό μπροστά από τη ΓΑΔΑ, διότι είναι περιστατικό επαναλαμβανόμενο. Όμως, τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά καταστολής και αυθαιρεσίας δείχνουν ότι για την αστυνομία σας, όπως εσείς την εκπαιδεύετε, ο εκπρόσωπος του λαού, ο Βουλευτής, δεν έχει κάποια αξία που να επιβάλλει σεβασμό. Απέναντι στον ένστολο χωρίς διακριτικά του κ. Χρυσοχοΐδη και του κ. Μητσοτάκη δεν υπάρχει σεβασμός για κανέναν, ούτε βέβαια και για τον απλό πολίτη, που πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν εχθρός. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είμαι εγώ. Το πρόβλημα είναι η δική σας πολιτική του ανεξέλεγκτου αυταρχισμού. Είναι η μεταχείριση που έχουν από εσάς τα παιδιά μας και μέσα στα σχολεία και έξω απ' αυτά. Αναρωτιέμαι αν έχετε θέσει σαν Κυβέρνηση στόχο για τις προσαγωγές. Με πόσες προσαγωγές την ημέρα θα θεωρήσετε ότι έχετε καλύψει τους στόχους σας και ότι δικαιώνεται η πολιτική σας; Η αλήθεια είναι ότι οι αστυνομικοί έχουν πλήρη συνείδηση ότι λειτουργούν έξω από τα ανεκτά όρια, είτε με πολιτικά είτε με κοινωνικά κριτήρια. Γι' αυτό και επιτίθενται αλύπητα στους φωτορεπόρτερ που κάνουν τη δουλειά τους. Γι' αυτό βουτάνε και τα κινητά των περαστικών. Και σ' αυτό εκπαιδευμένοι. Κάντε ό,τι κάνετε, αλλά φροντίστε - τους λένε - να μη μένουν τουλάχιστον αποδεικτικά στοιχεία. Στις μέρες της Κυβέρνησής σας είχαμε μόνο μία ειρηνική διαδήλωση, εκείνη στην οποία - για δικούς σας λόγους πάλι - επιλέξατε να μην επέμβει η αστυνομία. Μάλλον, όμως, έτσι γίνεται πιο εύκολη η απάντηση στο ποια είναι η πραγματική αιτία των ταραχών. Είναι απλώς η κυβερνητική επίδειξη αυταρχισμού. Σας είπαμε και προχθές ότι η κοινωνία έχει δικαίωμα να αμυνθεί και είναι βέβαιο ότι αυτό θα κάνει. Δεν θα κάτσει με τα χέρια σταυρωμένα να αποδέχεται την κυβερνητική επίθεση στη ζωή του καθενός πολίτη αυτής της χώρας. Κι εσείς φαίνεται ότι έχετε επιλέξει τον τρόπο που θα αμυνθείτε, δηλαδή αδιαλλαξία και καταστολή. Μ' αυτό το σχήμα θέλετε να προχωρήσει η χώρα. Είναι δικαίωμά σας να το θέλετε. Εμείς, όμως, έχουμε πλήρη συναίσθηση ότι η εξουσία θα αμυνθεί και αυτή με νύχια και με δόντια, γιατί αυτό που προέχει είναι να προωθήσει το σχέδιό της. Και θα αμυνθείτε και με τις τακτικές του «Υπουργείου Αστυνομίας» που επί της πρωθυπουργίας του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη θα έπρεπε να είναι και τυπικά το πρώτο τη τάξει Υπουργείο. Όμως, έχετε κι άλλους τρόπους, για να μην αποκαλύπτετε το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας. Σ' αυτόν τον τομέα παραδίδει μαθήματα τον τελευταίο καιρό το Υπουργείο Πολιτισμού. Συνεχίστε έτσι. Η εξουσία σας θα έχει πολύ κοντά πόδια, σαν το μεγαλύτερο ψέμα, σαν τα ψέματα που χρησιμοποιείτε συνέχεια, για να κλείνετε τα μάτια της κοινωνίας και να παρατείνετε την παραμονή σας στην κυβέρνηση. Εμείς αυτό το νομοσχέδιο ασφαλώς και δεν θα το ψηφίσουμε. Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.
Κι εγώ ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Τον λόγο έχει η κ. Ασημακοπούλου εκ μέρους της Ελληνικής Λύσης. Ορίστε, κυρία συνάδελφε, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρία Υπουργέ, κύριε Υφυπουργέ, κυρία Υφυπουργέ, η παιδεία είναι ο φάρος που μας οδηγεί στον πολιτισμό. Είναι η πυξίδα που μας κατευθύνει στη μάθηση και στην καλλιέργεια. τόσο της ψυχής όσο και του πνεύματος. Το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα οδηγείται στην απαξίωση, λόγω της αδυναμίας του να προσφέρει την ουσιαστική εκείνη παιδεία και εκπαίδευση που κρίνεται αναγκαία σε μία τόσο ανταγωνιστική και ταχέως εξελισσόμενη κοινωνία. Το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν κατοχυρώνεται ως χώρος ανομίας και προστασίας κάθε είδους έκνομης πράξης. Και αυτό θα πρέπει να το βάλουν καλά στο μυαλό τους όσοι πιστεύουν το αντίθετο ή όσοι πιστεύουν ότι μέσα σε αυτούς τους ιερούς χώρους πρέπει να εκκολάπτονται κομματικά στελέχη. Οι φοιτητικές παρατάξεις διαδραματίζουν κυρίαρχο ρόλο στην πανεπιστημιακή παρακμή. Καμμία απολύτως θέση δεν έχουν τα κόμματα στα δημόσια ελληνικά πανεπιστήμια. Έξω από όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα! Το μπάχαλο που είχε δημιουργηθεί τις προηγούμενες δεκαετίες κάπου πρέπει, επιτέλους, να σταματήσει. Το πανεπιστήμιο είναι χώρος αριστείας, αξιοκρατίας και προαγωγής της επιστημονικής γνώσης και έρευνας. Στα ελληνικά πανεπιστήμια χρειάζεται να υπάρχει το άσυλο ιδεών, το άσυλο του πνεύματος, όχι το άσυλο της παρανομίας, το οποίο πρέπει να πάψει χωρίς άλλες καθυστερήσεις, γιατί ο χώρος της εκπαίδευσης έχει ήδη περάσει πολλά. Τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν πρέπει να αποτελούν επ' ουδενί πυρήνα υποθάλψεως παρανομούντων και εγκληματιών. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε στο ίδιο έργο θεατές. Είναι αδιανόητο στους χώρους διδασκαλίας, όπου δημιουργούνται και καλλιεργούνται μελλοντικοί επιστήμονες που θα βοηθήσουν την κοινωνία με τις γνώσεις και τις δεξιότητες που αποκόμισαν, να γίνεται ανεκτή η πρόκληση υλικών ζημιών ή η καταστροφή δημόσιας περιουσίας. Όσοι καταστρέφουν θα πρέπει να ξέρουν ότι η ζημιά που προκάλεσαν θα πληρώνεται αναγκαστικά από εκείνους και ότι, όταν διαλύεις τη δημόσια περιουσία, είσαι ταυτόχρονα αναγκασμένος να αναλάβεις πλήρως την ευθύνη των πράξεών σου. Σήμερα βανδαλίζουν. Αύριο τι θα κάνουν; Οι βανδαλισμοί των πανεπιστημιακών εγκαταστάσεων τείνουν να γίνουν, δυστυχώς, μέρος της καθημερινότητας. Η έξοδος από το πανεπιστήμιο ως πειθαρχικό μέτρο σε όσους ευθύνονται γι' αυτές τις πράξεις είναι η μόνη σοβαρή και ενδεδειγμένη λύση, την οποία και σας έχουμε προτείνει, διότι με τις πράξεις τους αυτές πλήττουν ηθελημένα και συνειδητά το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Πόσες φορές έχουμε δει τραγικές, σκληρές εικόνες, εικόνες ντροπής από τα δημόσια πανεπιστήμια, στα οποία μπορούν οι χρήστες ναρκωτικών να μπαίνουν μέσα βρίσκοντας καταφύγιο στον χώρο, μετατρέποντας σε εφιάλτη την καθημερινότητα για τους φοιτητές και ακαδημαϊκούς και κάνοντας χρήση στις τουαλέτες, στις σκάλες, ακόμα και μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας, με αποτέλεσμα οι χώροι του πανεπιστημίου να μετατρέπονται σε υγειονομικές βόμβες; Και πόσες φορές αυτά τα άτομα έχουν εκδηλώσει επιθετικές συμπεριφορές, με αποτέλεσμα να απειλείται η σωματική ακεραιότητα των φοιτητών, των καθηγητών και του προσωπικού, των ανθρώπων δηλαδή που μάχονται για τη γνώση; Πρέπει να μπει ένα τέλος σε όλα αυτά και ιδίως στην πολύμορφη υποβάθμιση που υφίστανται τα δημόσια ΑΕΙ. Πρέπει να σταματήσει το θέατρο του παραλόγου και να ληφθούν οι ευθύνες. Η εκπαιδευτική διαδικασία δεν πρέπει να διαταράσσεται. Η αποτελεσματική φύλαξη των χώρων του πανεπιστημίου είναι ένα πολύ σοβαρό έργο, το οποίο πρέπει να γίνεται από προσωπικό με σοβαρή και κατάλληλη προς τούτο εκπαίδευση από ειδικό σώμα προστασίας του, όπως έχουμε επισημάνει πάρα πολλές φορές. Θέλουμε ασφαλή πανεπιστήμια. Τονίσαμε την αντίθεσή μας στην προσπάθεια της Κυβέρνησης να γεμίσει τα ΑΕΙ της χώρας με «ημετέρους» εργαζόμενους με συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, που μπορεί να φτάνει και την πενταετία και να επεκτείνεται ιδίως σε ό,τι έχει να κάνει με τη σύσταση της μονάδας ασφάλειας και προστασίας, όπου επίσης ειδικά καθήκοντα μπορεί να ανατίθενται απευθείας σε ιδιώτες κατόπιν σύναψης σχετικής σύμβασης παροχής υπηρεσιών. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας της κυρίας Βουλευτού]] Μισό λεπτό, κύριε Πρόεδρε, και τελειώνω. Επίσης διαφωνούμε με την εξουσιοδότηση προς τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων να ρυθμίζει τα θέματα των αργιών, διακοπών και εορταστικών εκδηλώσεων, δηλαδή εθνικών γιορτών και τον εκκλησιασμό ή των απουσιών και του χαρακτηρισμού της φοίτησης, της ημερομηνίας λήξης και έναρξης των εγγραφών και άλλα, λόγω του κορωνοϊού, αλλά και για την απαλλαγή από τα Θρησκευτικά. Γιατί; Γιατί να εκπορεύεται αυτή η εξουσιοδότηση από τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων για τα Θρησκευτικά; Πολύ σοβαρό ζήτημα αποτελεί και η περαιτέρω ενίσχυση της επαγγελματικής εκπαίδευσης, η οποία μπορεί χωρίς αμφιβολία να αποτελέσει μία σοβαρή επιλογή και να επιφέρει μία ταχύτερη επαγγελματική αποκατάσταση σε όσους επιθυμούν να την επιλέξουν. Το ίδιο, όμως, ισχύει και για τον επαγγελματικό προσανατολισμό, καθώς το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα τον αντιμετωπίζει ως πάρεργο και αποτυγχάνει έτσι να διαγνώσει έγκαιρα τις πραγματικές δεξιότητές τους και να τους προσανατολίσει προς την κατάλληλη επαγγελματική επιλογή, δημιουργώντας έτσι κατ' επέκταση και το φαινόμενο των αιώνιων φοιτητών. Αντιστοίχως, δεν κατορθώνει να παρουσιάσει όλο το εύρος των επαγγελματικών επιλογών στους νέους, δημιουργώντας τους τη λανθασμένη εντύπωση ότι δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες επαγγελματικές διέξοδοι.
Ολοκληρώστε, παρακαλώ, κυρία Ασημακοπούλου. Σας παρακαλώ.
Προτού κλείσω, για μία ακόμη φορά ας μην ξεχνάμε ότι η φυγή των νέων της πατρίδας μας στο εξωτερικό, όπου αναγκάστηκαν να αναζητήσουν μία αξιοπρεπή εργασία, πρέπει επιτέλους να ανατραπεί, με την παροχή περισσότερων κινήτρων για την επιστροφή τους. Τόσο κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων στην επιτροπή όσο και για την σχετική εισήγηση στην Ολομέλεια, εμείς στην Ελληνική Λύση ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε πάντα ξεκάθαροι. Η εκπαίδευση πρέπει να ανθίζει, όχι να πυροβολείται και τελικά να δολοφονείται, γιατί στη δολοφονία την οδηγούν οι παθογένειες του παρελθόντος. Σας ευχαριστώ.
Τον λόγο έχει εκ μέρους του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας ο ειδικός αγορητής κ. Γιάννης Δελής.
Εάν, κυρίες και κύριοι, φυσήξουμε τη σκόνη της προπαγάνδας και καθαρίσουμε τα μάτια μας και το μυαλό μας από τον κουρνιαχτό τον φωνακλάδικο και τα πυροτεχνήματα που συνόδευσαν τούτο το νομοσχέδιο και αναζητήσουμε την ουσία του, τον πυρήνα του, τότε δεν θα δυσκολευτούμε καθόλου να αντιληφθούμε το ταξικό του, το αντιδραστικό του περιεχόμενο. Πρόκειται για νομοσχέδιο που κηρύσσει ολομέτωπη επίθεση ενάντια στα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών των εργατικών, των λαϊκών οικογενειών, τόσο αυτών που προσπαθούν με πάρα πολλές θυσίες κόντρα στα εμπόδια και τους φραγμούς να μπουν στο πανεπιστήμιο όσο και αυτών που καταφέρνουν τελικά να μπουν και θέλουν, προσπαθούν να το τελειώσουν. Έρχεστε εδώ και ρωτάτε: «Μα, όλοι πια στο πανεπιστήμιο; Έχουμε τους πιο πολλούς φοιτητές. Πρέπει να λιγοστέψουν.». Το είπε και ο Πρωθυπουργός. «Υπάρχουν και άλλες εκπαιδευτικές και επαγγελματικές διαδρομές.». Πόσες φορές δεν το είπε αυτό η κυρία Υπουργός; «Μα, όλοι πια στο πανεπιστήμιο;». Το ερώτημα είναι παραπειστικό. Το σωστό ερώτημα είναι άλλο και είναι το εξής: Ποιο είναι, αλήθεια, αυτό που καθορίζει την εκπαιδευτική και τελικά την επαγγελματική διαδρομή ενός παιδιού; Δεν είναι μήπως τελικά το πορτοφόλι του και η κοινωνική του καταγωγή; Ε, αυτά ακριβώς πάτε να ενισχύσετε ακόμα περισσότερο, η ταξική επιλογή να γίνει ακόμα πιο αυστηρή, αφού υψώνετε νέους ταξικούς φραγμούς με το νομοσχέδιο και πριν από το πανεπιστήμιο αλλά και κατά τη διάρκεια της φοίτησής του σε αυτό. Υψώνετε, λοιπόν, ένα νέο μεγάλο εμπόδιο, που λέγεται «ελάχιστη βάση εισαγωγής». Πρόκειται για έναν καλοτροχισμένο «κόφτη», που αναμένεται άμεσα, φέτος, να πετάξει έξω από τις πανεπιστημιακές σχολές χιλιάδες παιδιά. Θα είναι είκοσι χιλιάδες, είκοσι πέντε χιλιάδες, τριάντα χιλιάδες; Θα είναι πάντως χιλιάδες των εργατικών, των λαϊκών οικογενειών. Ανάμεσά τους και καμμία εξακοσαριά νέοι των εσπερινών γενικών λυκείων, για τους οποίους καταργεί αυτό το νομοσχέδιο τη σωστή θετική διάκριση που υπήρχε, το 1%. Καταθέτω στα Πρακτικά, μήπως τυχόν και αποκατασταθεί αυτό, την επιστολή, την κραυγή αγωνίας του Μαθητικού Συμβουλίου του Εσπερινού ΓΕΛ Καλλιθέας. [[Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Ιωάννης Δελής καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Ένα εμπόδιο το οποίο υψώνετε - και μιλώ βέβαια για την ελάχιστη βάση εισαγωγής - μετά την Τράπεζα Θεμάτων, μετά τον άγριο ανταγωνισμό στις φροντιστηριοποιημένες πια Β΄ και Γ΄ λυκείου - και εδώ το έργο του κ. Γαβρόγλου είναι ορατό - και την ψυχοφθόρα διαδικασία των πανελλαδικών. Αυτό το σχολείο - το είπαμε και θα το ξαναπούμε - το εξοντωτικό, το ανιαρό, το φτωχό σε μόρφωση και περιεχόμενο είναι δημιούργημά σας και της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ και παλιότερα του ΠΑΣΟΚ. Τελικά όμως αυτή η ΕΒΕ, ελάχιστη βάση εισαγωγής, έχει και άλλες συνέπειες. Θα βαθύνει ακόμα περισσότερο την κατηγοριοποίηση στις σχολές, τα πτυχία, άρα και στους αποφοίτους. Συνεπώς στα «ράφια» της καπιταλιστικής αγοράς εργασίας θα υπάρχουν ακόμα περισσότεροι και ακόμα πιο φθηνοί εργαζόμενοι για να βρουν οι μεγαλοεργοδότες. Και μια υπενθύμιση εκ νέου για τους κυβερνητικούς Βουλευτές. Τα εκ των υστέρων δάκρυά τους για τις συνέπειες που θα έχει αυτή η ψήφιση στις περιφερειακές σχολές δεν θα είναι καν κροκοδείλια. Θα προκαλούν την οργή και την αγανάκτηση. Καλά είναι, λοιπόν, να τα σκεφτούν όλα αυτά πριν ψηφίσουν. Δίπλα στον μεγάλο «κόφτη» της ελάχιστης βάσης εισαγωγής υπάρχει και το διπλό μηχανογραφικό, που θα παίζει τον ρόλο του τυχαίου κατανομέα σε όσες και όποιες θέσεις παραμένουν κενές, διαδικασία που θα επαναλαμβάνεται και για τις ελάχιστες θέσεις των δημοσίων ΙΕΚ, ελάχιστες, γιατί με τον νόμο σας του Δεκέμβρη κλείνετε αρκετά απ' αυτά. Θα το ξαναπούμε. Η ποιότητα των εισακτέων δεν είναι ζήτημα του εξεταστικού συστήματος. Είναι ευθύνη, είναι αποτέλεσμα του εκπαιδευτικού συστήματος και συνεπώς ο μόνος μετά απ' όλα αυτά διαθέσιμος - μόνο που είναι και αυτός πανάκριβος - δρόμος για τα παιδιά των εργατικών, των λαϊκών οικογενειών που δεν θα καταφέρουν να μπουν στο πανεπιστήμιο είναι τα κολλέγια, που και αυτά δεν είναι όλα ίδια. Είναι κατηγοριοποιημένα. Κολλέγια για τα οποία θυμίζω ότι εξήντα ένας Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ζητούσαν από τον τότε Υπουργό Παιδείας κ. Γαβρόγλου να μην καθυστερεί η αναγνώριση των πτυχίων τους και η αναγνώριση των επαγγελματικών τους προσόντων. Για του λόγου το αληθές καταθέτω αυτή την ερώτηση των Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στα Πρακτικά. [[Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Ιωάννης Δελής καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Τα ταξικά εμπόδια, όμως, δεν σταματούν στην είσοδο των πανεπιστημίων. Συνεχίζονται και μέσα σε αυτό και ένα τέτοιο είναι το «ν+2», δηλαδή το όριο φοίτησης. Με λίγα λόγια, η Κυβέρνηση, που καθυστερεί τις σπουδές των φοιτητών και δεν ανοίγει εδώ και έναν χρόνο τις σχολές τους, έχει το θράσος να βάζει αυστηρά όρια στις σπουδές και να απειλεί και με διαγραφές από πάνω. Πότε; Όταν τουλάχιστον ένα 40% από αυτούς εργάζονται σε δουλειές κυρίως ανασφάλιστες και έρχεται και τους ζητάει και ένσημα από πάνω, για να κάνει τι; Μήπως για να τους βοηθήσει με κάποια οικονομικά μέσα ή μεριμνώντας για τις φοιτητικές τους ανάγκες; Όχι. Να τους βοηθήσει, λέει, παρατείνοντας και άλλο τις σπουδές τους, αντί να τους βοηθήσει να τις τελειώσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται. Βέβαια, όλο αυτό το πολύμορφο, το κατασταλτικό νομικό οπλοστάσιο που ενεργοποιείται με το νομοσχέδιο, είτε με τη μορφή των πειθαρχικών οργάνων των φοιτητών είτε με τη μορφή υπερσύγχρονων πραγματικά συστημάτων παρακολούθησης και φακελώματος είτε με τη μόνιμη στρατοπέδευση αστυνομικών δυνάμεων στα πανεπιστήμια, δεν εξηγείται απλώς, κυρίες και κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, από τις ιδεοληψίες της Νέας Δημοκρατίας, όπως επαναλαμβάνετε μονότονα εδώ και μέρες. Υπάρχει μια αιτία πιο βαθιά και πιο ουσιαστική και αυτή ακριβώς θέλει να συσκοτίσει ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι άλλη από την αυξανόμενη, την αναπτυσσόμενη επιχειρηματική λειτουργία των πανεπιστημίων και την υπαγωγή τους ουσιαστικά σε θεραπαινίδες των επιχειρηματικών πολυεθνικών ομίλων. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Το παράδειγμα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, που μεταβλήθηκε σε εργαστήριο της «ASTRAZENECA», είναι εδώ μπροστά μας. Τα βλέπουμε, τα ζούμε, με τα γνωστά βέβαια αποτελέσματα των εκβιασμών σε βάρος της υγείας εκατομμυρίων ανθρώπων. Τι είναι, άλλωστε, ο ανθρώπινος πόνος μπροστά στα καπιταλιστικά υπερκέρδη;
Ολοκληρώστε, κύριε Δελή.
Ολοκληρώνω σε λίγο, κύριε Πρόεδρε. Τα ίδια και στην Ολλανδία - αν θέλετε να μιλήσουμε και για τη διεθνή πείρα, δηλαδή - , όπου ολόκληρα πανεπιστήμια έχουν μεταβληθεί σε παραρτήματα της «PHILIPS», η οποία λειτουργεί ολόκληρα τμήματά της με ασκούμενους φοιτητές, εντελώς δωρεάν. Στη χώρα μας ξεκίνησε στο ΠΑΔΑ, στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Λόγο στο περιεχόμενο των σπουδών του διεκδίκησαν - και πέτυχαν φυσικά - οι Έλληνες εφοπλιστές, που φωτογραφίζονταν τότε μετά τη σχετική συμφωνία τους με τον τότε Υπουργό Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτά τα επιχειρηματικά κριτήρια, λοιπόν, γίνονται οι διεθνείς αξιολογήσεις, που τόσο αγαπάτε όλοι, των αστικών πανεπιστημίων και οι κατατάξεις τους στους αξιολογικούς πίνακες των διεθνών οίκων. Με αυτά τα κριτήρια του «Πανεπιστημίου Α.Ε.» συμφωνείτε. Με αυτά τα κριτήρια για το αυτόνομο, το εξωστρεφές κ.λπ. συμφωνείτε όλοι σας, και η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ. Με αυτά τα κριτήρια νομοθετήσατε και νομοθετείτε. Γι' αυτό και κάθε κυβέρνηση πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε η προηγούμενη και το πάει παρακάτω. Δεν το κόβει. Το πάει παρακάτω. Είναι η κοινή σας στρατηγική, που δεν κρύβεται, όση σκόνη αποπροσανατολισμού και αν σηκώσετε.
Κύριε Δελή, σας παρακαλώ.
Κύριε Πρόεδρε, ολοκληρώνω σε τριάντα δευτερόλεπτα. Αυτό το πανεπιστήμιο έρχεται να περιφρουρήσει η ποικιλώνυμη καταστολή, που βεβαίως εντείνεται, ενώ δεν πρέπει να ξεχνούμε και τις δουλειές, κάτι δουλειές πολεμόχαρες, που ανοίγει το ΝΑΤΟ, αυτός ο δολοφονικός οργανισμός, με τα πανεπιστήμια της χώρας μας, ιδίως της Θεσσαλονίκης. Για όλες αυτές τις πανεπιστημιακές «μπίζνες» προορίζονται οι απειλητικές διατάξεις του νομοσχεδίου, που προβλέπει ποινές όχι μόνο διαγραφής από τις σχολές τους, αλλά μέχρι και τρία χρόνια φυλάκισης σε φοιτητές που κινητοποιούνται και συλλογικά αμφισβητούν και παλεύουν ενάντια σε όλα αυτά. Η κυβερνητική σας πολιτική - και τώρα κοιτάω βεβαίως τη Νέα Δημοκρατία, γιατί αυτή τώρα είναι στην Κυβέρνηση - αμφισβητεί, υπονομεύει τα δικαιώματα στη γνώση και τη μόρφωση των παιδιών των εργατικών, των λαϊκών οικογενειών, όπως «αλέθει» και τα εργασιακά, τα κοινωνικά δικαιώματα των γονιών τους.
Ευχαριστούμε πολύ, κύριε Δελή.
Αυτά τα μορφωτικά δικαιώματα των λαϊκών παιδιών υπερασπιζόμαστε με όλη μας τη δύναμη ως ΚΚΕ. Αυτά τα παιδιά με τους γονείς τους, με τους δασκάλους τους διαδηλώνουν τόσες μέρες για να τα υπερασπισθούν και αυτά τα παιδιά με τον αγώνα τους θα καταργήσουν στην πράξη αυτούς τους νόμους και εμείς θα είμαστε δίπλα τους μέχρι το τέλος. Ευχαριστούμε.
Το πάμε με αριθμητική πρόοδο. Ξεκινήσαμε με έξι λεπτά, επτά, εννιά. Η κ. Κεφαλίδου από το Κίνημα Αλλαγής έχει τον λόγο.
Κύριε Πρόεδρε, κύριοι Υπουργοί, αγαπητοί συνάδελφοι, το μόνο βέβαιο μέχρι στιγμής είναι ότι η Κυβέρνηση μένει αμετακίνητη στην άποψή της ότι οι πρυτανικές αρχές είναι εντελώς ανίκανες να κάνουν τη δουλειά τους, δουλειά που τους εμπιστεύτηκε η πολιτεία. Δεν ξέρουν, δεν μπορούν να διοικήσουν τα πανεπιστήμια, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την εύρυθμη και απρόσκοπτη λειτουργία τους σε ένα περιβάλλον ασφάλειας για όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας. Αυτά ακούμε εδώ μέσα. Για να παραφράσω τον Παπαδιαμάντη, θα έλεγε κανείς ότι τα πανεπιστήμιά μας διεκδίκησαν το αυτοδιοίκητο επίτηδες, για να αποδειχθεί ότι δεν ήταν ικανά να αυτοδιοικηθούν. Αυτό πιστεύει η Κυβέρνηση και αυτή την αξιωματική πεποίθηση αξιοποιεί το νομοσχέδιο που συζητάμε. Σε αυτή τη βάση, λοιπόν, χτίζει ένα οικοδόμημα πάνω σε σαθρά θεμέλια, αλλά ταυτόχρονα το κάνει και φανταχτερό και απαστράπτον, με έναν παιδαριώδη μανιχαϊσμό, του τύπου «εδώ καλό, εκεί κακό, εδώ τάξη, εκεί ασυδοσία, εδώ νόμος, εκεί ανομία». Προφανώς η Κυβέρνηση «πατάει» πάνω στη χρόνια κουλτούρα αδιαφορίας και «ωχαδερφισμού», που την είχαμε όλοι μαζί, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, εξωκοινοβουλευτικοί, συνδικαλιστές, νεολαίοι, ακαδημαϊκή κοινότητα. Καλλιεργήσαμε επιμελώς επί δεκαετίες αυτή ακριβώς την κουλτούρα, θύτες όλοι σε ένα διαρκές έγκλημα με θύμα την Ελλάδα. Τα προβλήματα των ΑΕΙ είναι καυτά, δεν πάνε άλλο, αλλά για κάποιον απροσδιόριστο λόγο εμείς, οι τόσο έξυπνοι Έλληνες, δεν καταφέραμε ποτέ να τα λύσουμε. Όλος ο κόσμος τα έχει λύσει και πάει μπροστά, αλλά εμείς όχι. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο λόγος της αναποτελεσματικότητάς μας δεν είναι ούτε η άγνοια ούτε η έλλειψη ικανοτήτων. Ο λόγος είναι ότι συζητούμε χωρίς ειλικρίνεια. Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ενώ ρίχνουμε και λοξές ματιές κάτω από το τραπέζι στις κρυφές ατζέντες των μικροσυμφερόντων μας. Ειλικρίνεια θα πει να παραδεχθούμε ότι καταφέραμε να περάσουμε στη συλλογική συνείδηση ολόκληρων γενιών φοιτητών, αυτών που θα έπρεπε στο πανεπιστήμιο να πάρουν γνώσεις, να αναπτύξουν προσωπικότητα και επιστημοσύνη, ότι το να φτιάχνεις εκρηκτικά, να γκρεμίζεις τη σχολή, να καταστρέφεις τη δημόσια περιουσία που πληρώνουν οι γονείς από το υστέρημά τους, το να βρίζεις όσους διαφωνούν μαζί σου, το να εκβιάζεις τους συναδέλφους, να καταλαμβάνεις αίθουσες διδασκαλίας για παραταξιακές φιέστες, για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των Εσκιμώων, να «κτίζεις» καθηγητές μέσα στα γραφεία τους είναι αξιέπαινες πράξεις πολιτικού ακτιβισμού και αποδεκτές μορφές επαναστατικής έκφρασης. Αυτό είναι το θλιβερό τοπίο που διαμόρφωσε η χρόνια ατολμία μας και αυτό δίνει την ευκαιρία στην Κυβέρνηση να περάσει στο αντίθετο άκρο, από τον μιθριδατισμό της εγκληματικής αδράνειας στο θράσος των εξόφθαλμων συνταγματικών παραβιάσεων. Με ένα νομοσχέδιο ανεφάρμοστων - έτσι φαίνεται προς το παρόν - και προβληματικών ρυθμίσεων, το μόνο που κατάφερε η κυρία Υπουργός είναι να ενώσει σε μια άμορφη μάζα «μπαχαλάκηδες», εξωπανεπιστημιακούς, «βαποράκια», εμπόρους ναρκωτικών μαζί με ακτιβιστές, επαναστάτες, αλλά κυρίως τα νέα παιδιά που μόλις πέρασαν στο πανεπιστήμιο και ήρθαν να γευθούν τη χαρά της επιτυχίας τους. Όλους αυτούς θα τους βρείτε απέναντι και θα είναι όλοι μαζί. Θερμά συγχαρητήρια! Καυτηριάζετε τον ΣΥΡΙΖΑ για έλλειψη προτάσεων και τυφλή άρνηση. Ορθώς. Δεν άκουσα, όμως, κουβέντα για τις προτάσεις του Κινήματος Αλλαγής, που ναι μεν τις χαιρετίσατε πομπωδώς, τις αγνοήσατε όμως παταγωδώς. Εγώ θέλω να σας ρωτήσω: Τελικά όλο αυτό που έχει γίνει τις τρεις μέρες της συζήτησης εδώ είναι διάλογος; Φαίνεται τελικά πως εσείς προτιμάτε τη μοναρχική επίδειξη ισχύος αντί του διαλόγου. Μείνατε αμετακίνητοι στη θέση σας, αρνούμενοι οποιονδήποτε εποικοδομητικό διάλογο, με τη σιγουριά της πλειοψηφίας σας. Γι' αυτό και με τη δική σας ευθύνη είναι ένας άγονος μονόλογος η τριήμερη συζήτηση. Εδώ θέλω να κάνω και μια μικρή παρένθεση, γιατί μιλήσατε για κάλεσμα στην περίοδο που νομοθετούσαμε την τεχνική εκπαίδευση. Θέλω να σας πω, κυρία Κεραμέως - και σας το έχω πει και εγγράφως - , ότι ο διάλογος έχει κανόνες. Δεν γίνεται εν κενώ. Πρέπει να υπάρχει ένα πλαίσιο, που δεν είναι άλλο από τις θέσεις της Κυβέρνησης που νομοθετεί. Εσείς μας καλέσατε, εμείς αποδεχθήκαμε, με μία μόνο προϋπόθεση, να μας δοθεί ένα κείμενο - πλαίσιο της νομοθετικής σας πρωτοβουλίας, που βέβαια στα μέσα μαζικής ενημέρωσης όλο εκείνο το διάστημα κυριαρχούσε. Δεν μας δόθηκε ποτέ. Αλλά τώρα, μετά από όλον αυτόν τον καιρό που νομοθετούμε μέσα σε αυτή την Αίθουσα, έχουμε καταλάβει ότι δεν έπρεπε να μας εκπλήξει, γιατί εσείς έτσι αντιλαμβάνεστε τον διάλογο, ως μονόλογο. Θέλω να σας ρωτήσω: Θέλουμε εύρωστα, ασφαλή, λειτουργικά και αξιόπιστα πανεπιστήμια, που θα βγάζουν κατηρτισμένους επιστήμονες, όπως χρειάζεται η κοινωνία και η οικονομία; Εάν η απάντησή σας είναι ένα ξεκάθαρο «ναι», χωρίς αστερίσκους, ενδοιασμούς και εξαιρέσεις, τα πράγματα γίνονται πολύ απλά. Ως προς την ασφάλεια και τη φύλαξη: ελεγχόμενη πρόσβαση όλων, επαρκής φύλαξη, όχι με θυρωρούς και καθιστούς κλητήρες, αλλά με σώμα εκπαιδευμένων φυλάκων, με σύγχρονο εξοπλισμό, που αναφέρεται, λογοδοτεί και ελέγχεται από τη διοίκηση των πανεπιστημίων, που βρίσκεται σε στενή συνεργασία με την αστυνομία, που είναι παρούσα, όπου, όταν και όσο χρειάζεται, όπως προβλέπει η αδοκίμαστη ακόμη πρόσφατη διάταξη περί ασύλου. Επίσης, διοικήσεις υπεύθυνες, που τιμούν και προστατεύουν το προνόμιο της αυτοδιοίκησης και με τη δική τους ευθύνη εφαρμόζουν ένα σχέδιο προστασίας και ασφάλεια του χώρου τους, με το νομικό οπλοστάσιο που σήμερα έχουν, με τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας στο πλευρό τους, με την αστυνομία παρούσα και έτοιμη να επεμβαίνει. Είναι ώρα οι διοικήσεις των ΑΕΙ να αφήσουν πίσω τους τον πρότερο βίο της επανάπαυσης, της ατολμίας και του φόβου. Το να παριστάνουν πως διευθύνουν ενώ είναι έρμαια ακραίων, βίαιων μειοψηφιών δεν είναι πλέον συμπεριφορά ανεκτή ούτε και δωρεάν. Σε ένα κράτος ενηλίκων η πολιτεία έχει υποχρέωση να παράσχει τις υποδομές και τους πόρους. Από εκεί και πέρα την ευθύνη την έχουν οι εκλεγμένες διοικήσεις. Πρέπει να μάθουν ότι αναλαμβάνουν αυτοί την ευθύνη. Πρέπει να προστατεύουν τον χώρο τους, να συντηρούν τις υποδομές τους και να λογοδοτούν για τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, πληρώνοντας και τον σχετικό λογαριασμό. Όποιοι δεν αντέχουν το βάρος της διοίκησης ας περιορισθούν στα καθηγητικά τους καθήκοντα. Δεν κάνουν όλοι για αυτή τη δουλειά. Δεν τους πίεσε κανένας να την αναλάβουν. Κι όσο κι αν έχει αίγλη και μεγαλεία, έχει και μεγάλες απαιτήσεις και ευθύνες. Θέλει ικανότητες, όραμα, τόλμη, επιμονή και προσήλωση και σίγουρα δεν είναι δουλειά για τον οποιονδήποτε. Δεν αποκλείεται αυτή τη δουλειά να έπρεπε να την αναθέσουμε στα συμβούλια διοίκησης, που προέβλεπε ο νόμος Διαμαντοπούλου και τα οποία θα μπορούσε να επαναφέρει η κυρία Υπουργός, αν ήθελε. Αλλά τότε, βέβαια, δεν θα είχε την ευκαιρία να διορίσει τους χίλιους τριάντα ειδικούς φρουρούς. Αυτό που σας παρουσιάσαμε μόλις και είναι η πρόταση του Κινήματος Αλλαγής, αυτό είναι μια πρόταση κοινής λογικής.
Ολοκληρώστε, παρακαλώ.
Τα ΑΕΙ μιας σύγχρονης κοινωνίας ενηλίκων είναι τόσα όσα χρειάζεται. Παρέχουν αξιόπιστες σπουδές και γνώσεις και τα πτυχία τους είναι ουσιαστικά ένα εφόδιο στον εργασιακό, κοινωνικό και οικονομικό τομέα. Δεν έχουν αιώνιους φοιτητές. Έχουν δικλίδες ποιότητας σπουδών, τους κύκλους προαπαιτούμενων μαθημάτων, για να προχωρήσεις στο επόμενο έτος. Έχουν προβλέψεις για εργαζόμενους φοιτητές και ειδικές περιπτώσεις. Σε αυτά τα πανεπιστήμια δεν μπαίνεις γράφοντας το όνομά σου σε λευκή κόλλα. Για να χτυπήσεις, όμως, το πρόβλημα στη ρίζα του, ξεκινάς με μια ολιστική μεταρρύθμιση του λυκείου. Κι αυτή είναι η άλλη πρόταση που σας έχουμε καταθέσει και δεν ακούσαμε κουβέντα ούτε γι' αυτή. Εμείς υποστηρίζουμε τη θεσμοθέτηση του εθνικού απολυτηρίου λυκείου, με χρήση τράπεζας θεμάτων.
Ελάτε, κυρία Κεφαλίδου, έχετε φτάσει τα εννιά λεπτά.
Σας παρακαλώ πάρα πολύ, κύριε Πρόεδρε. Φτάνω στο τέλος. Ευχαριστώ προκαταβολικά για την ανοχή σας. Εθνικό απολυτήριο, λοιπόν, με χρήση τράπεζας θεμάτων και ενιαία αξιολόγηση μαθητών στα ευρωπαϊκά πρότυπα. Ξεκάθαρα, έντιμα, είναι ό,τι πιο σαφές, γιατί δίνει τη δυνατότητα μιας πραγματικής και συνολικής εικόνας του μαθητή και είναι κάτι που είναι αποδεκτό σε όλη την Ευρώπη. Δεν ανακαλύπτουμε τον τροχό. Επίσης, δεν περιορίζεσαι στο να δηλώσεις πέντε τμήματα, που συνήθως είναι μία επιστήμη σε πέντε διαφορετικές πόλεις. Επιλέγεις συγκεκριμένο αριθμό διαφορετικών τομέων, που σχετίζονται με την κατεύθυνση που πήρες στο λύκειο, και εισάγεσαι με βάση τη συνολική σου επίδοση. Σ' αυτά τα πανεπιστήμια οι φοιτητές δεν είναι έρημοι και μόνοι να ψάχνουν την πορεία τους σαν ψύλλους στ' άχυρα, αλλά ο μέντορας είναι δίπλα τους, τους παρακολουθεί, τους βοηθάει, από την πρώτη μέρα μέχρι την αποφοίτηση.
Κυρία Κεφαλίδου, φτάσατε τα δέκα λεπτά.
Αυτά τα πανεπιστήμια έχουν κανόνες λειτουργίας, που αφορούν όλα τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, από τον φοιτητή έως τον πρύτανη. Τέλος, κανόνες, κανόνες σαφείς και εφαρμόσιμους, που η παραβίασή τους επιφέρει συνέπειες σε οποιονδήποτε παραβάτη. Είναι προφανές, λοιπόν, ότι η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και τελικά η Κυβέρνηση δεν θέλει ένα τέτοιο πανεπιστήμιο. Δεν αντέχει ούτε τον κόπο και τον χρόνο που απαιτείται ούτε τις συναινέσεις που χρειάζονται. Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Είπαμε να υπάρχει μια άνεση στη δευτερολογία, αλλά, όταν η κυρίως ομιλία είναι δεκαπέντε λεπτά και οι δευτερολογίες πάνε στα δέκα λεπτά, αντιλαμβάνεστε ότι ξεφεύγουμε. Τώρα θα το εκμεταλλευθούν και οι επόμενοι ομιλητές και θα λένε ότι κι αυτοί θέλουν δεκάλεπτα. Ο κ. Φίλης βέβαια, επειδή έχει συμπυκνωμένο λόγο, θα μιλήσει πολύ λιγότερο, αλλά εν πάση περιπτώσει. Ελάτε, κύριε Φίλη, έχετε τον λόγο. Παρακαλώ, τηρήστε τον χρόνο όσο μπορείτε.
Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε, για την κατανόησή σας εκ προοιμίου. Κυρία Υπουργέ, η κοινή γνώμη αιφνιδιασμένη παρακολουθεί αυτές τις μέρες την ιστορία των σεξουαλικών παρενοχλήσεων εις βάρος ακόμη και ανήλικων παιδιών τα προηγούμενα χρόνια. Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει σήμερα. Αυτά είναι θέματα τα οποία δυστυχώς καταπλακώνονται από τη σιωπή, από την ένοχη σιωπή. Σας προτείναμε, λοιπόν, να επαναφέρετε τη Θεματική Εβδομάδα στα σχολεία, ώστε να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά τα θέματα που αφορούν τις έμφυλες ταυτότητες, τις διακρίσεις, την ισοτιμία, τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Τα παιδιά και στο γυμνάσιο είναι πια ώριμα να κουβεντιάσουν τα ζητήματα αυτά, για να μη γίνουν αντικείμενο αυτών των ενεργειών, των ακατανόμαστων ενεργειών. Απαντήσατε ότι καταργήσατε τη Θεματική Εβδομάδα που είχαμε ορίσει, χωρίς αξιολόγηση από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, και την αντικαταστήσατε, είπατε, με τις δεξιότητες, τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων. Μάλιστα. Μόνο σε διακόσια σχολεία από ένα σύνολο περίπου δέκα χιλιάδων σχολικών μονάδων. Αυτή είναι η απάντηση; Κοιτάξτε, είμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή για την κοινωνία. Μην κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Μην περιμένουμε μια νέα περίπτωση Μπεκατώρου να μας ανοίξει τα μάτια. Τώρα στα σχολεία ανοίξτε το ζήτημα αυτό μέσα από τη Θεματική Εβδομάδα. Έμφυλες ταυτότητες, σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, ισότητα ανάμεσα στα φύλα. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παραθέτω τη φράση: «Η αστυνομία έρχεται στα πανεπιστήμια, η δημοκρατία έρχεται στα πανεπιστήμια.». Είναι η εμβληματική φράση του Πρωθυπουργού από αυτό το Βήμα εδώ. Είναι, θα έλεγε κανείς, η περιβόητη «κοινή λογική». Ποια είναι αυτή, λοιπόν, η φράση; Είναι ο ορισμός της αστυνομοκρατίας, μια παραλλαγή της γνωστής απόφανσης του πατρός Μητσοτάκη όταν ήταν Πρωθυπουργός, ο οποίος απευθυνόμενος στην αστυνομία είχε πει: «Το κράτος είστε εσείς.». Τώρα, ακόμα χειρότερα, ο νυν Πρωθυπουργός λέει ότι η αστυνομία είναι η δημοκρατία. Υπεράνω όλων η καταστολή, ο φόβος. Όχι μόνο στα πανεπιστήμια, εδώ είναι ένα πεδίο εφαρμογής, ένας χώρος πειραμάτων, αντιδημοκρατικού πειραματισμού, αλλά σε ολόκληρη την κοινωνία, παντού αυταρχισμός, στις εργασιακές σχέσεις, στις πορείες, στις προσωπικές, ανθρώπινες ελευθερίες, παντού αυταρχισμός, καταστολή. Καταστολή σαν ιδεολογία της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα κι αυτή είναι η περιβόητη «κοινή λογική» σας, μια ολοκληρωτική λογική, μια κοινή λογική ολοκληρωτισμού. Θέλετε πανεπιστήμια κλειστά, εγωιστικά, ανταγωνιστικά, αδιαφανή, ανεξέλεγκτα από το κοινωνικό σύνολο και όχι πανεπιστήμια συμμετοχής, δημοκρατικά, ανοικτά στην κοινωνία, θεσμούς μόρφωσης, έρευνας, διδασκαλίας και προαγωγής της επιστήμης. Θα μου πείτε ότι όλα θα κριθούν στην πράξη. Βεβαίως, στην πράξη θα κριθούν. Τίποτα δεν τελειώνει σήμερα, που θα ψηφίσετε με την προκαθορισμένη πλειοψηφία σας αυτόν τον νόμο. Άκουσα πολλούς Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας να παρελαύνουν αυτό το Βήμα και μου θύμισε μια κλωνοποίηση ΕΚΟΦιτών. Η ΕΚΟΦ ήταν η φοιτητική οργάνωση της ΕΡΕ πριν από τη χούντα. Κλωνοποίηση ΕΚΟΦιτών από αυτό εδώ το Βήμα. Μιλούσαν για τα ελληνικά πανεπιστήμια με τρόπο απαξιωτικό. Ούτε μια καλή κουβέντα ούτε αναγνώριση της επιτυχίας στη διεθνή κατάταξη. «Άντρα τρομοκρατίας», αυτό ήταν γι' αυτούς. Ήρθε εδώ ο κ. Μητσοτάκης μετά και αναφέρθηκε στους Λαμπράκηδες, σε αυτό το κίνημα αναγέννησης της νεολαίας, της δημοκρατικής και πολιτιστικής αναγέννησης της νεολαίας. Είπε ότι οι Λαμπράκηδες ήθελαν τα παιδιά να μαθαίνουν και να αγωνίζονται. Βεβαίως. Οι Λαμπράκηδες, όμως, ήθελαν τα παιδιά να μαθαίνουν και να αγωνίζονται και εναντίον του Σπουδαστικού της Ασφάλειας, του Καραπαναγιώτη, του Καλύβα, του Γιαννομήτρου, όλου αυτού του εσμού των βασανιστών μετά στην καρδιά της δικτατορίας. Γιατί υπάρχει μια σχέση ανάμεσα στο Σπουδαστικό της Ασφάλειας πριν τη χούντα και στα βασανιστήρια στην Μπουμπουλίνας, στην ταράτσα, από αυτά τα καθάρματα. Και τι κάνετε τώρα εσείς; Φέρνετε με μια νέα εκδοχή, ψηφιακή, εκσυγχρονισμένη, αλλά πάντοτε κατασταλτική, αυτό το Σπουδαστικό στα πανεπιστήμια. Θα ήμουν άδικος, αν έμενα μόνο σε αυτό. Και τονίζω ότι ο κύριος Πρωθυπουργός δεν βρήκε να μιλήσει για την ΕΚΟΦ και να πει «να ένα παράδειγμα» εδώ. Για τους Λαμπράκηδες μίλησε. Εκεί πήγε να βρει το καλό παράδειγμα. Θα ήμουν άδικος, όμως, εάν δεν αναφερόμουν και σε κάτι το οποίο ανέφερε ο κ. Βαρουφάκης στα «WIKILEAKS» και θα μιλήσω πιο αναλυτικά. Τι ζητεί η Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα επίμονα από το 2008 και μετά; Έχουμε εδώ την απόλυτη έκθεση του Πρέσβη στην Αθήνα τότε, του Ντάνιελ Σπέκχαρντ, που επισημαίνει τα ενοχλητικά για την Αμερική ζητήματα στα ελληνικά πανεπιστήμια, τα οποία είναι το άσυλο, η μη αναγνώριση κολλεγίων - σας θυμίζουν κάτι αυτά; οι πρώτες κινήσεις σας είναι αυτές - , η πολιτικοποίηση φοιτητών στην Αριστερά, ο συνδικαλισμός των καθηγητών. Τα έγγραφα φανερώνουν τις φίλιες σχέσεις μεταξύ Πρεσβείας και στελεχών της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και πρυτάνεων και καθηγητών από τα πανεπιστήμια, με την Πρεσβεία να πιέζει για δραστικές λύσεις. Υπάρχει έγγραφο με τίτλο: «Πανεπιστημιακό άσυλο στην Ελλάδα: Όταν η δημοκρατία πάει στραβά». Πώς το είπε ο κ. Μητσοτάκης; «Η αστυνομία έρχεται, η δημοκρατία έρχεται.». Προσέξτε το. Τι ζητάει η Αμερικανική Πρεσβεία; Το εκπαιδευτικό τοπίο στη χώρα καταγράφεται ως βίαιο και ενοχοποιείται το άσυλο ότι είναι υπεύθυνο για τα χαμένα εξάμηνα των φοιτητών, για την καθυστέρηση στον χρόνο αποφοίτησης, για τις φθορές στα πανεπιστήμια. Για όλα αυτά φταίει το άσυλο, για την ψυχολογική επιβάρυνση των διοικήσεων των ΑΕΙ. Επίσης, το έγγραφο, πέρα από τους αναρχικούς και τους «μπαχαλάκηδες», μιλά και για εμπλοκή ή στήριξη στα φαινόμενα αυτά από το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα επιχειρήματα και το λεξιλόγιο των εκθέσεων είναι τα ίδια με αυτά που κατά κόρον χρησιμοποιήσατε εδώ μέσα στη Βουλή εσείς, της Νέας Δημοκρατίας: άσυλο ανομίας στα πανεπιστήμια, ατιμωρησία, καταφύγιο εγκληματιών, διακίνηση ναρκωτικών, κλοπές, βανδαλισμοί, λεηλασίες κ.λπ. κ.λπ.. Είναι η Vulgata της αντιδραστικής ιδεολογίας εις βάρος των ελληνικών πανεπιστημίων. Η Πρεσβεία ήδη από το 2008 ζητούσε την κατάργηση του ασύλου και την έντονη παρουσία της αστυνομίας εντός των πανεπιστημίων. Στις εκθέσεις της αναφέρει επίσης πως στην Ελλάδα καταγράφεται ακόμα έντονα αντιαμερικανισμός και ειδικά στα πανεπιστήμια η Πρεσβεία είναι ανεπιθύμητη. Νομοθετείτε κατά παραγγελία, όχι όμως πιεζόμενοι μόνο. Το θέλετε. Σας πηγαίνει αυτό. Αυτοί είστε. Τα λέει αυτά η Αμερικανική Πρεσβεία, όταν είναι άλλη η εικόνα στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Ξέρετε ότι στην Αμερική οπλοφορούν πάρα πολλοί άνθρωποι. Ξέρετε ότι στην Αμερική στα πανεπιστήμια, στα campus, κάθε χρόνο γίνονται δεκάδες χιλιάδες εγκλήματα. Εκεί δεν παρεμβαίνει το FBI, αλλά δυνάμεις που λειτουργούν υπό την κατεύθυνση, την καθοδήγηση των πανεπιστημιακών αρχών. Εδώ μόνο διακόσια αδικήματα είναι τον χρόνο στα πανεπιστήμια. Εκεί δεκάδες χιλιάδες και μάλιστα ειδεχθή, βιασμοί, δολοφονίες, κλοπές, ληστείες, ναρκωτικά, καταστροφές. Στην Αμερική αυτά. Δεν διανοούνται, όμως, να κάνουν αυτά που κάνει ο κ. Χρυσοχοΐδης και η κ. Κεραμέως στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Τα προφυλάσσουν με τις δικές τους διαδικασίες. Κοιτάξτε, κυρίες και κύριοι της Νέας Δημοκρατίας. Στα αμερικανικά πανεπιστήμια, ιδίως τώρα, μετά τη μεγάλη αυτή κινητοποίηση εναντίον των κοινωνικών ανισοτήτων και του ρατσισμού, αναπτύσσεται ακόμη πιο ισχυρή η λεγόμενη «ακυρωτική κουλτούρα». Φοιτητές ακυρώνουν μαθήματα διαπρεπών καθηγητών - και νομπελίστα, μάλιστα, ακύρωσαν στην Αμερική - , επειδή θεωρούν ότι τα μαθήματά τους αυτά λειτουργούν υπέρ των κοινωνικών ανισοτήτων και του ρατσισμού. Στα πιο έγκριτα πανεπιστήμια. Βάλτε το ίντερνετ να δείτε. Εκατοντάδες τέτοιες ακυρώσεις. Είναι η λεγόμενη «ακυρωτική κουλτούρα». Δεν διανοήθηκαν να στείλουν πραιτοριανούς εναντίον των φοιτητών. Συζητάνε μαζί τους, βρίσκουν λύσεις και οι καθηγητές οι ίδιοι μερικές φορές λένε «ναι, φεύγουμε, δεν μπορούμε…"
Ολοκληρώστε, κύριε Φίλη.
Ολοκληρώνω, βεβαίως. Συνεπώς το αποικιοκρατικό καθεστώς για τα πανεπιστήμια βλέπουμε ότι υπάρχει μέσα στην έκθεση της Αμερικανικής Πρεσβείας. Επαναλαμβάνω, δεν σας πιέζουν, το θέλετε. Συμπίπτετε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μιλήσαμε αναλυτικά για τις κοινωνικές διακρίσεις, τους ταξικούς φραγμούς, το κρεσέντο εξεταστικών φραγμών από το γυμνάσιο μέχρι και τα πανεπιστήμια, που έχει σαν στόχο να διώξει από νωρίς τα παιδιά από την εκπαίδευση και να τα στείλει στην ανήλικη εργασία μετά το γυμνάσιο, να εντείνει τη σχολική διαρροή, να τα εμποδίσει να πάνε στα πανεπιστήμια, την ίδια ώρα που σε ολόκληρη την Ευρώπη η κατεύθυνση είναι να αυξηθεί ο αριθμός των φοιτητών που παίρνουν πτυχίο.
Ωραία. Κύριε Φίλη, έχετε πάει κι εσείς στα δέκα λεπτά. Ολοκληρώστε, παρακαλώ.
Ολοκληρώνω, ένα λεπτό. Λυπούμαι, αλλά το πρόβλημα, όπως σωστά ειπώθηκε από άλλους συναδέλφους, δεν είναι πρόβλημα εξεταστικό, είναι πρόβλημα βαθιά εκπαιδευτικό. Μην κοιτάτε την Γ΄ λυκείου, η οποία έχει καταντήσει ένα φροντιστήριο αυτή τη στιγμή, κοιτάχτε ολόκληρη την εκπαίδευση. Χρειαζόμαστε ένα δωδεκαετές υποχρεωτικό σχολείο και μια διετή προσχολική αγωγή, που εμείς ως ΣΥΡΙΖΑ θεμελιώσαμε με πολλές δεκαετίες καθυστέρηση.
Ωραία. Ευχαριστούμε.
Τελειώνω αμέσως. Λένε και ακούμε ότι φταίει το πανεπιστήμιο για την ανεργία. Λάθος. Δεν φταίει το πανεπιστήμιο γιατί παράγει πολλούς φοιτητές που είναι άνεργοι, φταίει η οικονομία. «Μα, χρειαζόμαστε άλλους εργαζόμενους και επιστήμονες.». Βεβαίως, να γίνει αναδιάρθρωση στα πανεπιστήμια, στις κατευθύνσεις τις επιστημονικές.
Ελάτε, σας παρακαλώ. Έχετε φτάσει τα έντεκα λεπτά.
Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε. Το θέμα, συνεπώς, δεν είναι σήμερα να κόψουμε τα παιδιά από τα πανεπιστήμια…
Μη με φέρνετε σε δύσκολη θέση.
...αλλά να οργανώσουμε σε σωστές κατευθύνσεις τις επιστημονικές δυνατότητες.
Ωραία, ευχαριστώ πολύ.
Και τελειώνω με ένα λεπτό, ειλικρινά. Άκουσα νωρίτερα ένα κατηγορητήριο για τα πανεπιστήμια - επιχειρήσεις. Δεν τα θέλουμε επιχειρήσεις τα πανεπιστήμια, καμμία αντίρρηση. Αλλά το εμβόλιο της «ASTRAZENECA» από το πανεπιστήμιο, όπως επίσης και άλλα εμβόλια αυτή την περίοδο, που είναι αποτέλεσμα όχι κάποιων δόλιων καπιταλιστών, αλλά της μεγάλης προσπάθειας χιλιάδων επιστημόνων στον κόσμο, ώστε σε μικρό χρονικό διάστημα να φέρουν σε ένα δημόσιο αγαθό στην παραγωγή…
Ευχαριστώ πολύ. Αρκετά.
…δεν το χαρίζουμε με τόση ευκολία και με τόσο δογματισμό στον καπιταλισμό.
Ευχαριστώ πολύ.
Συνεπώς τα πανεπιστήμια τα θέλουμε κέντρα έρευνας και διδασκαλίας.
Σας παρακαλώ. Αυτό είναι κατάχρηση τώρα.
Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε, και ευχαριστώ για την ανοχή σας. Γι' αυτό το ξαναλέμε και εδώ: Θα είμαστε δίπλα στους αγώνες των εργαζομένων, των φοιτητών, των πανεπιστημιακών, των καθηγητών. Αυτός ο νόμος δεν θα εφαρμοστεί στην πράξη και όταν έρθει μια κυβέρνηση δημοκρατική, θα τον καταργήσει. Ευχαριστώ.
Το Προεδρείο, παρ' όλο που είχε δεσμευθεί ο προκάτοχός μου για τρία - τέσσερα λεπτά, τα κάναμε πέντε. Είπαμε μια ανοχή μέχρι τα επτά, αλλά όχι αυτό το πράγμα. Αυτό δεν είναι σωστό. Βεβαίως τώρα κι εσάς, κυρία Παπακώστα, δεν θα σας κόψω στα δέκα λεπτά. Ορίστε, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Μας είχαν πει για επτά λεπτά. Κυρία Υπουργέ, σήμερα ψηφίζεται ένα εμβληματικό νομοσχέδιο, ένα νομοσχέδιο το οποίο αποτελούσε για εμάς προεκλογική δέσμευση και γίνεται προεκλογικό έργο. Και είμαι ιδιαίτερα ευτυχής γι' αυτό και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πραγματικά για την τιμή την οποία μου κάνατε και εσείς αλλά και η Κοινοβουλευτική μου Ομάδα, έτσι ώστε να μου δώσει τη δυνατότητα να εισηγηθώ αυτού του νομοσχεδίου. Περίμενα, για να είμαι ειλικρινής, ως μια νέα Βουλευτής ότι όλη αυτή η συζήτηση πραγματικά θα μπορούσε να αποφέρει κάτι - εννοώ από την Αντιπολίτευση - και να έχουμε μια γόνιμη συζήτηση. Με πολύ μεγάλη προσοχή άκουσα όλους τους ομιλητές, όλους τους Κοινοβουλευτικούς Εκπροσώπους. Όλη τη δημόσια συζήτηση την παρακολούθησα όσο πιο επισταμένως μπορούσα, πραγματικά. Και είναι κρίμα, πραγματικά, γιατί για εμάς η παιδεία μας απαιτεί εθνική συναίνεση. Δυστυχώς, νιώθω, όπως φαντάζομαι και ο ελληνικός λαός που παρακολουθεί, ότι για ακόμα μια φορά οι παρατάξεις στάθηκαν κατώτερες των περιστάσεων. Ακούστηκαν πραγματικά ακραίες εκφράσεις μέσα σε αυτόν τον χώρο. Ακούσαμε να λέτε ότι είμαστε στη Βουλή της δεκαετίας του '60, όπου συζητάμε για χωροφύλακες στα πανεπιστήμια, για ποινές και διαγραφές στους φοιτητές, για χαφιέδες, για χαφιεδισμό, για παρακολούθηση, για καταγραφή των συστημάτων επικοινωνίας. Μιλήσατε για ακραίο σαδισμό της Δεξιάς για τον Έλληνα μαθητή και των φτωχό γονιό. «Αντί για πανεπιστήμια της γνώσης και της έρευνας», λέτε, «μας οδηγείτε στο πανεπιστήμιο της αρβύλας, των κλομπ και του ηλεκτρονικού χαφιεδισμού, στο πανεπιστήμιο του '69». Λέτε ότι το κλίμα που αναπτύσσεται από τους κυρίους συναδέλφους της Νέας Δημοκρατίας είναι κλίμα διχασμού, εμφυλιοπολεμικό μάλιστα. Λέτε ότι εμείς μιλάμε για μια δημόσια παιδεία που φανερά εχθρεύεται και ότι η μόνη αξία που αναγνωρίζουμε είναι η αξία του εμπορεύματος που θα πουληθεί και θα αγορασθεί. Λέτε ότι ο δεύτερος και κυριότερος εχθρός μας είναι οι φοιτητές ως ενεργοί, ως σκεπτόμενοι πολίτες, ότι θέλουμε να υπηρετήσουμε το δόγμα «νόμος και τάξη», ότι είναι ένα νομοσχέδιο που αποτελεί ακραία πράξη ιδεοληπτικής τακτικής και εμμονής, ότι το νομοσχέδιο που συζητάμε είναι ένα κοινωνικά ανάλγητο, αντιεκπαιδευτικό και αντιαναπτυξιακό, ότι η χούντα δεν είχε θεσμοθετήσει το Σπουδαστικό και ότι εμείς νομοθετούμε σήμερα αυτό και το κάνουμε και με τη βούλα της Βουλής των Ελλήνων, ότι το ονομάζετε ανελευθερία, αστυνομοκρατία, αδιαφάνεια και ότι αυτό είναι το τρίπτυχο της διακυβέρνησής μας. Και συνεπώς ότι όσα ψέματα, όσες συκοφαντίες, όσους άγριους συνειρμούς, όσες προβοκάτσιες και αν αξιοποιήσουμε σαν το γνωστό περιστατικό της ΑΣΟΕΕ, το νομοσχέδιο Κεραμέως - Χρυσοχοΐδη είναι ένα νομοσχέδιο ζωντανό - νεκρό, ένα νομοσχέδιο ζόμπι, όπως το έχουν χαρακτηρίσει οι ίδιες οι κινητοποιήσεις των φοιτητών. Είπατε και πολλά άλλα ακραία ακόμα. Είπατε ότι δεν έχουμε ντροπή, τσίπα. Είπατε ότι έχουμε θράσος, ότι δεν έχουμε συναίσθηση και ενσυναίσθηση, ότι είναι ξεφτίλα αυτό που κάνουμε, ότι τιμωρούμε τον κόσμο, ότι δεν έχουμε φιλότιμο, ότι είμαστε βαθιά νυχτωμένοι, απάνθρωποι, αδίστακτοι, ανάλγητοι, ότι είμαστε ασυγκράτητοι, εκτός πραγματικότητας, ότι βρίζουμε τα πανεπιστήμια, ότι κάνουμε αλχημείες, ότι δεν δείχνουμε έλεος. Εμείς αλήθεια όλα αυτά; Ζητήσατε και κάτι ακόμα πιο θλιβερό. Κύριε Δελή, από εσάς ακούστηκε. Δικός σας Βουλευτής το είπε αυτό. Ζητήσατε να σκύψουμε το κεφάλι και να μη μιλάμε; Πραγματικά, ειπώθηκε μέσα στη Βουλή ότι πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι και να μη μιλάμε; Αυτό θέλετε για τα πανεπιστήμιά μας, να ακούγεται μόνο η μία άποψη και η αντίθετη άποψη να φιμώνεται; Πού νομίζετε ότι σπουδάσαμε; Από τους εκατόν πενήντα οκτώ Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, οι εκατόν πενήντα σπούδασαν σε ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια. Τα πονάτε εσείς περισσότερο από εμάς; Με ποιο δικαίωμα τα θεωρείτε δικό σας βιλαέτι; Και αν εμείς μπορεί να μην είχαμε επιλογή να σπουδάσουμε σε ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα παιδιά μας από επιλογή τα στείλαμε σε δημόσια πανεπιστήμια, σε δημόσια σχολεία, όταν ο δικός σας Πρόεδρος, κύριε Φίλη, στέλνει τα παιδιά του σε ιδιωτικό. Ποιοι είστε εσείς, λοιπόν, που θα μας πείτε ότι κόπτεστε για τη δημόσια παιδεία παραπάνω από εμάς; Με ποιο επιχείρημα;
Φτηνιάρικα. Πολύ φτηνιάρικα.
Όχι, κύριε Φίλη. Φτηνιάρικα είναι όλα αυτά τα οποία είπατε εσείς, που θέλετε τα πανεπιστήμιά μας πραγματικά…
Πείτε μας κάτι άλλο. Πείτε μας για τους μπάτσους στα πανεπιστήμια, για τη χούντα.
Κύριε Φίλη, γιατί διακόπτετε;
Δεν σας διέκοψα. Σας παρακαλώ πολύ.
Κύριε Φίλη, σας διέκοψε κανείς εσάς; Σας παρακαλώ πολύ.
Θέλετε τα πανεπιστήμια μας αγκυλωμένα στο χθες. Θέλετε αγκυλωμένα τα πανεπιστήμια μας σε παθογένειες για τους δικούς σας λόγους, που εξήγησα στην εισήγησή μου και δεν θα ήθελα να γίνω κουραστική επαναλαμβάνοντάς τα. Τα είπε και η Υπουργός μας. Τα είπαν όλοι οι Βουλευτές μας, οι ομιλητές και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός μας. Κατηγορείτε εμάς ότι είμαστε αντιδημοκράτες, όταν δικοί σας εξήντα οκτώ πανεπιστημιακοί υπέγραψαν ψήφισμα υπέρ των δικαιωμάτων του Κουφοντίνα, του αρχιτρομοκράτη, του αρχιεκτελεστή; Τους πήρε ο πόνος για το πού θα προαυλίζεται ο κ. Κουφοντίνας, αν θα το κάνει στον Δομοκό ή στον Κορυδαλλό; Αυτή είναι η έγνοια σας; Λέτε ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Το άκουσα και από νέους Βουλευτές της Αριστεράς, ότι τα πανεπιστήμιά μας είναι τα καλύτερα, ότι εμείς τα βρίζουμε. Ποτέ δεν βρίσαμε τα πανεπιστήμιά μας. Τα τιμάμε και το αποδεικνύουμε επί τοις πράγμασι, με πράξεις και όχι με λόγια. Θέλουμε, όμως, πανεπιστήμια τα οποία να είναι ποιοτικά και συνδεδεμένα με την αγορά εργασίας, να προσφέρουν πτυχία αξιόπιστα, με αντίκρισμα στα παιδιά μας και όχι να τα κάνουν κορνίζες στους τοίχους και να πηγαίνουν να δουλεύουν ως γκαρσόνια σε διάφορες επιχειρήσεις. Θέλουμε να έχουν επιλογές. Θέλουμε μια παιδεία η οποία να είναι σύγχρονη, καινοτόμα, ανταγωνιστική. Και εσείς τι κάνατε; Μας εμποδίσατε. Πήγατε τη χώρα δέκα χρόνια πίσω. Χάσαμε μια ευκαιρία μέσω της συνταγματικής Αναθεώρησης να θεσπίσουμε την ιδιωτική εκπαίδευση, όταν πενήντα χιλιάδες δικά μας παιδιά φεύγουν στο εξωτερικό και χάνουμε απίστευτα εκατομμύρια, η οικονομία μας, που τόσο πολύ ανάγκη τα είχε μετά από μια δεκαετή κρίση. Και πηγαίνουν σε όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά δεν μπορούμε να έχουμε τέτοια στην Ελλάδα. Και σας πειράζουν τα κολλέγια, λες και τα παιδιά που πηγαίνουν να σπουδάσουν στο εξωτερικό δεν είναι παιδιά της μεσαίας τάξης, δεν είναι παιδιά οικογενειών που πουλάνε τις περιουσίες τους, για να δώσουν στα παιδιά τους μια δεύτερη ευκαιρία. Λες κι εμείς οι δεξιοί είμαστε μόνο ελίτ ή προερχόμαστε από εφοπλιστές. Όχι, κύριοι, είμαστε της μεσαίας τάξης. Της βάσης είμαστε οι περισσότεροι, αν θέλετε να ξέρετε και διεκδικούμε για τα παιδιά μας το καλύτερο. Αυτό το νομοσχέδιο πραγματικά αυτό κάνει. Διότι ελευθερία στα πανεπιστήμια δεν νοείται χωρίς ασφάλεια. Αυτό προς απάντηση του επιχειρήματος που λέτε: «Γιατί να μην πάρουμε καθηγητές, να μην προσλάβουμε;». Μα, προσλάβαμε. Τα είπε και η κυρία Υπουργός μας εδώ. Προσλάβαμε δύο χιλιάδες διδακτικό προσωπικό, πεντακόσιες πενήντα θέσεις ΔΕΠ. Αυξήσαμε κατά 140 εκατομμύρια τα κονδύλια, 90 εκατομμύρια μέσω ΕΣΠΑ. Αυτά, όμως, δεν τα βλέπετε.
Πότε έγιναν αυτά; Έγιναν στο μυαλό σας.
Δεν τα βλέπετε. Υπάρχουν τα στοιχεία, κύριε Φίλη. Μη με διακόπτετε. Ακούστε. Μάθετε ν' ακούτε. Εμείς ακούμε. Και το απέδειξε και η Υπουργός μας, γιατί όλες τις παρατηρήσεις της επιστημονικής επιτροπής τις εντάξαμε μέσα στο πλαίσιο.
Ακούτε και δέρνετε!
Όπως επίσης, λάβαμε υπ' όψιν και το γεγονός και θεσμοθετούμε ότι καμμία κάμερα δεν θα υπάρχει σε αίθουσα διδασκαλίας. Εσείς, όμως, δεν ακούτε την κοινωνία. Λέτε για εμάς, αλλά δεν ακούτε. Λέτε ότι πληρώνουμε δημοσκοπήσεις. Δεν πληρώνουμε. Θα ήθελα, όμως, πριν πάω σε αυτό, να πω το εξής: Το άκουγα από πολλούς συναδέλφους και σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή, μου ήρθε στο μυαλό μου - εννοώ για το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στην παιδεία και ότι όλα βαίνουν καλώς και άρα δεν έχουμε ν' αλλάξουμε κάτι, μια χαρά είναι όλα - αυτή η δύσμοιρη η μάνα των δύο νεαρών που ξυλοκόπησαν τον σταθμάρχη και τον έστειλαν στο νοσοκομείο. Αυτή η μάνα, λοιπόν, είπε για να προασπισθεί τα παιδιά της: «Τα παιδιά μου είναι διαμάντια. Έχουν και proficiency.». Αυτό μού θυμίσατε. Η παιδεία μας, τα δημόσια πανεπιστήμιά μας είναι διαμάντια. Έχουμε και το ΕΚΠΑ, που είναι ένα στα διακόσια πρώτα. Ναι, βεβαίως. Μπορείτε να φανταστείτε τα πανεπιστήμιά μας πραγματικά σε τι θέσεις θα βρίσκονταν εάν μπορούσαμε να διασφαλίσουμε όλες εκείνες τις ακαδημαϊκές προϋποθέσεις αλλά και την ασφάλεια των φοιτητών μας και των ακαδημαϊκών μας; Μπορείτε να φανταστείτε πού θα βρίσκονταν τα πανεπιστήμιά μας και σε πόσες πιο υψηλές θέσεις; Λέτε ότι η κοινωνία είναι απέναντι σ' εμάς. Όχι, κύριοι.
Κυρία Παπακώστα, παρακαλώ, ολοκληρώστε.
Κύριε Πρόεδρε, παρακαλώ πολύ, να μου δώσετε λίγη ανοχή.
Έχετε μιλήσει δέκα λεπτά.
Θα είμαι όσο πιο σύντομη γίνεται.
Παρακαλώ, τελειώστε.
Όχι, δεν τελείωσα, κύριε Πρόεδρε. Θα μου δώσετε δύο λεπτά ακόμα.
Θα σας δώσω ένα λεπτό. Θα μιλήσετε όσο μίλησε και ο κ. Φίλης, εντεκάμισι λεπτά.
Η κοινωνία είναι μαζί μας. Για την αστυνομία στα πανεπιστήμια συμφωνεί από τον δικό σας χώρο, τον ΣΥΡΙΖΑ, το 38,3%, δηλαδή σχεδόν το 40%, και από το ΚΚΕ το 19,2%. Για την ελεγχόμενη είσοδο στα πανεπιστήμια συμφωνεί το 60,4% και από το ΚΚΕ το 36,2%. Για τη βάση εισαγωγής το 52,2%. Το ΚΚΕ είναι 48,9% και το ΚΙΝΑΛ 77,6%. Λέτε ότι φοιτητές και οι ακαδημαϊκοί είναι απέναντί μας. Στο ψήφισμα που έγινε από τις εξακόσιες ογδόντα χιλιάδες φοιτητές υπέγραψαν χίλιοι διακόσιοι, ούτε το 1,2% και από τους εκπαιδευτικούς ούτε το 5,2%. Για ποια κοινωνία μιλάτε; Για ποια κοινωνία μιλάτε ότι είναι απέναντι; Και θα ήθελα να κλείσω με αυτό, κύριε Πρόεδρε, και θα μου επιτρέψετε. Είμαι είκοσι πέντε χρόνια μάχιμη δικηγόρος και τόσα ψέματα που ακούστηκαν εδώ μέσα δεν έχω ακούσει ξανά. Σας μιλάω εντίμως. Και θα κλείσω με ένα ψέμα, με το οποίο εγώ πραγματικά έχω σοκαρισθεί. Ήρθε δικός σας Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Βερναρδάκης, και κατέθεσε έγγραφο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη; Είχε το θράσος να καταθέσει έγγραφο Προστασίας του Πολίτη σε μια απάντηση ερώτησης για το πόσα περιστατικά υπάρχουν από τον Αύγουστο του 2019 μέχρι και σήμερα; Και ήρθε ευθαρσώς εδώ να πει σε εμάς ότι νομοθετούμε στη βάση τεσσάρων περιστατικών μέσα σε ένα έτος;
Παρακαλώ, ολοκληρώστε. Έχετε πάει στα δώδεκα λεπτά.
Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε. Και ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν μόνο τέσσερα περιστατικά και ότι αυτά τα διακόσια έξι δεν μπορούμε να τα λογαριάσουμε, γιατί αφορούν χώρους εκτός πανεπιστημίων, όταν το έγγραφο λέει ξεκάθαρα ότι βεβαιώθηκαν στους χώρους του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης διακόσιες έξι παραβάσεις, δεκαοκτώ σε βαθμό κακουργήματος;
Ευχαριστώ πολύ.
Ποιος ψεύδεται, λοιπόν; Ποιος ψεύδεται μέσα σε αυτή την Αίθουσα, λοιπόν; Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε.
Τελειώνετε, αλλά έχετε πάει στα δεκατρία λεπτά.
Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται - το είπα και στην εισήγησή μου - γιατί καταχράσθηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, γιατί έμαθε στους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία. Και στη Γαλλία λένε ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που δημιουργούν τα πράγματα και αυτοί που εμποδίζουν τα πράγματα να συμβούν.
Ωραία, ευχαριστώ πολύ.
Εμείς ανήκουμε στην κατηγορία των ανθρώπων που δημιουργούμε τα πράγματα, ενώ εσείς είστε ακριβώς στην αντίθετη. [[ΑΛΛΑΓΗ ΣΕΛΙΔΑΣ]] [[Να μπουν οι σελίδες 214-216]] Σας ευχαριστώ πολύ.
Ακούστε, σας παρακαλώ. Υπήρξε μια ανοχή εν όψει και της σοβαρότητας του νομοσχεδίου για όλους σας. Όμως, δεν είναι δυνατόν ο χρόνος της δευτερολογίας να είναι περίπου ο ίδιος με τον χρόνο της πρωτολογίας. Δεν γίνεται σεβαστός. Άρα θα υποχρεωθεί το Προεδρείο από εδώ και πέρα να τηρεί αυστηρά τα ωράρια, να αθροίζει, δηλαδή, τον χρόνο της πρωτολογίας με τη δευτερολογία. Δεν γίνεται έτσι. Κυρία Υπουργέ, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα να ξεκινήσω με κάτι το οποίο ανέφερε ο κ. Φίλης, σχετικά με τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων. Και θέλω να διευκρινίσω, κύριε Φίλη, ότι εδώ μαζί στη Βουλή έχουμε ψηφίσει. Τα Εργαστήρια Δεξιοτήτων είναι ένας θεσμός ο οποίος ξεκίνησε για πρώτη φορά φέτος και ξεκίνησε πιλοτικά σε διακόσια δεκαοκτώ σχολεία της χώρας, από τον Σεπτέμβριο σε όλα τα σχολεία της χώρας, όχι στα γυμνάσια, νηπιαγωγεία, δημοτικά και γυμνάσια, όχι για μια εβδομάδα, για όλον τον χρόνο μέσα στο υποχρεωτικό ωρολόγιο πρόγραμμα. Γιατί; Γιατί για εμάς είναι εξίσου σημαντική η μετάδοση της γνώσης και εξίσου σημαντική είναι και η καλλιέργεια δεξιοτήτων, ήπιων δεξιοτήτων, δεξιοτήτων ζωής, δεξιοτήτων τεχνολογίας. Για αυτό έχουμε ήδη εισαγάγει, κύριε Φίλη, μέσα στο υποχρεωτικό ωρολόγιο πρόγραμμα θεματικές ενότητες, όπως ο σεβασμός στον άλλο, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, η σεξουαλική αγωγή, ο εθελοντισμός, η επιχειρηματικότητα, ο σεβασμός στο περιβάλλον. Αυτά, λοιπόν, έχουν ήδη μπει στο σχολείο. Και προσέξτε κάτι ακόμη. Έχουν μπει με επιμόρφωση. Δεν έχουν μπει απλά αφήνοντας τους εκπαιδευτικούς στο έρμαιο. Όχι. Και τα διακόσια δεκαοκτώ σχολεία που ξεκίνησαν μετά από επιμορφωτικές δράσεις που έκανε το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, μετά από συνεργασία με τα πανεπιστήμια της χώρας μας. Έρχομαι στο νομοσχέδιο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Εδώ και ενάμιση χρόνο νομοθετούμε συστηματικά από κάτω προς τα πάνω, από τη βάση της πυραμίδας προς τα πάνω. Έχουμε νομοθετήματα για το σχολείο, την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, το πανεπιστήμιο. Και, παρά την πανδημία, συνεχίζουμε και υλοποιούμε τις μεταρρυθμίσεις μας. Το μόνο εύκολο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήταν να πούμε ότι ασχολούμαστε μόνο με τη διαχείριση της πανδημίας. Δεν είναι ώρα για μεταρρυθμίσεις. Δεν το κάνουμε, γιατί παράλληλα με τη διαχείριση αυτής της υγειονομικής κρίσης, της πρωτοφανούς υγειονομικής κρίσης, έχουμε και χρέος να φέρουμε τις σημαντικές αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα μας και στη βάση των οποίων έχουμε εκλεγεί. Και είναι πιστεύω κατάκτηση όλων μας, των τριακοσίων Βουλευτών, ότι νομοθετούμε παρά την πανδημία, ότι το κράτος προσαρμόζεται, ότι η Βουλή προσαρμόζεται και προχωράει, ότι τίποτα δεν σταματάει τη δημοκρατία. Το νομοσχέδιο πρωτοπαρουσιάστηκε στον δημόσιο διάλογο τον Δεκέμβριο, μετά το Υπουργικό Συμβούλιο του Δεκεμβρίου. Τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση τον Ιανουάριο. Έλαβε πεντακόσια εξήντα εννέα σχόλια. Έγιναν επτά συνεδριάσεις στη Βουλή. Μίλησαν εκατόν εξήντα επτά Βουλευτές, εισηγητές και Κοινοβουλευτικοί Εκπρόσωποι μόνο στην Ολομέλεια, δώδεκα Υπουργοί, πέντε πολιτικοί Αρχηγοί. Είναι από τα νομοσχέδια που έχουν συζητηθεί το περισσότερο. Και για την κοινοβουλευτική αυτή διαδικασία, για τον πλούσιο αυτόν διάλογο, οφείλουμε, νομίζω, όλοι να είμαστε υπερήφανοι. Διαφορετικές απόψεις εκτέθηκαν. Η εισηγήτριά μας, η κ. Παπακώστα, τις εξέθεσε νομίζω με εξαιρετικό τρόπο. Δεν θα σταθώ σε αυτές. Θα σταθώ στα σημεία σύγκλισης. Θα σταθώ στο γεγονός ότι ακούσαμε, καταγράψαμε και ενσωματώσαμε σχόλιά σας. Η κ. Ασημακοπούλου της Ελληνικής Λύσης πρότεινε να υπάρχει ειδική αναφορά ότι τα όργανα των πανεπιστημίων επιδιώκουν την αποζημίωση των πανεπιστημίων για φθορές που προκαλούνται στη δημόσια περιουσία. Το εντάξαμε και ευχαριστούμε πολύ για το σχόλιο, για την πρόταση. Ο κ. Φίλης ζήτησε να είναι σαφές ότι τα όποια μέσα καταγράφουν, οι κάμερες, δεν θα είναι καθόλου στους χώρους διδασκαλίας. Το είχαμε ήδη πει ότι δεν θα αφορούν το εκπαιδευτικό έργο, δεν θα είναι στους χώρους εργασίας. Το διευκρινίσαμε. Κύριε Φίλη, ακούμε, καταγράφουμε, εντάσσουμε. Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έκανε παρατηρήσεις. Τις εντάξαμε. Η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής, επίσης, έκανε παρατηρήσεις που έχουν να κάνουν και με τα πειθαρχικά. Τα εντάξαμε, γιατί αυτός είναι ο πλούτος του διαλόγου, αυτός είναι ο πλούτος τού να ακούς, να καταγράφεις και να εντάσσεις διαφορετικές θέσεις. Οφείλω, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μια απάντηση, μια απάντηση στους πολίτες που ανησυχούν για το αν θα κάνουμε πίσω. Η απάντηση είναι ότι δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω, γιατί οφείλουμε να φέρουμε ριζικές αλλαγές, που τόσο έχει ανάγκη η κοινωνία, και ας είναι δύσκολες, ας είναι σκληρές κάποιες αλήθειες. Το μόνο εύκολο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήταν να πούμε όλοι ελεύθερα στο πανεπιστήμιο. Με «1»; Με «1». Ελεύθερα. Όχι, κυρίες και κύριοι, γιατί η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν έχει εκλεγεί για να δώσει φρούδες ελπίδες στους νέους, να τους πούμε: «Πάρε μια θέση και δεν μας ενδιαφέρει αν θα αποφοιτήσεις ποτέ, αν θα μπορέσεις ποτέ να βρεις δουλειά σε επαγγέλματα υπερκορεσμένα.». Έχουμε εκλεγεί για να δώσουμε στους νέους διεξόδους, πραγματικές διεξόδους, για να τους βοηθήσουμε να ακολουθήσουν τις κλήσεις και τις δεξιότητές τους. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο που συζητάμε - και ολοκληρώνεται πλέον αυτή η πολύ μεγάλη διαβούλευση - είναι ένα νομοσχέδιο κοινής λογικής, ένα νομοσχέδιο για τα αυτονόητα, πλην, όμως, τόσο απαραίτητα για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Ας είναι αυτή η τελευταία κοινοβουλευτική συζήτηση για τα τόσο αυτονόητα αυτά ζητήματα, για το αυτονόητο ζήτημα ότι δεν έχει λογική το να εισάγεται κάποιος με «1» και «2» στα «20» στο ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο, ότι υπάρχει λόγος που τα πανεπιστήμια διεθνώς προβλέπουν ελεγχόμενη είσοδο, ότι δεν έχουν θέση στα πανεπιστήμιά μας φαινόμενα βίας και ανομίας. Ας είναι, λοιπόν, αυτή η τελευταία κοινοβουλευτική συζήτηση για τα τόσο αυτονόητα αυτά ζητήματα. Ας ασχοληθούμε όλοι με τις σύγχρονες προκλήσεις των πανεπιστημίων, με το πανεπιστήμιο που δικαιωματικά διεκδικούν οι νέοι μας, οι καθηγητές μας, όλο το εργαζόμενο προσωπικό στα πανεπιστήμιά μας, με το πανεπιστήμιο για το οποίο είμαστε υπερήφανοι ως Έλληνες, με το ελληνικό πανεπιστήμιο με το οποίο θέλουν να συνεργασθούν κορυφαία ξένα πανεπιστήμια. Είκοσι οκτώ αμερικανικά πανεπιστήμια, εκ των οποίων πολλά πανεπιστήμια Ivy League, εξέφρασαν ενδιαφέρον να συνεργασθούν με τα δικά μας κορυφαία πανεπιστήμια. Αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αξίζει στα πανεπιστήμιά μας, να αναδειχθεί η πραγματική αξία του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου, να τα αφήσουμε ελεύθερα να αναπτύξουν τη δράση τους, να ανελιχθούν ακόμη περισσότερο. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όπως είδατε, απέφυγα οποιαδήποτε αναφορά σε διαφορετικές θέσεις. Ήταν εσκεμμένο. Δεν μπορώ, όμως, να μην κλείσω αυτή τη συνεδρίαση με μία αναφορά που, ομολογουμένως, με σόκαρε ως Βουλευτή του ελληνικού Κοινοβουλίου: η στιχομυθία σχετικά με το περιστατικό του κ. Κατσαφάδου, σχετικά με αυτό που ακούμε τόσες μέρες τώρα. Με το που αναφέραμε περιστατικό βίας και ανομίας, ο κ. Φίλης ξεστόμισε μία λέξη και φώναζε: «Κατσαφάδος, Κατσαφάδος». Και ήρθε εδώ ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και έχτισε όλη την ομιλία γύρω από αυτό το κεντρικό θέμα. Ήρθε, λοιπόν, εδώ ο κ. Κατσαφάδος και τι έφερε; Έφερε μία δικαστική απόφαση αθωωτική, όχι προχθεσινή, του 2007, αν άκουσα καλά. Και έφερε και μία δήλωση πρύτανη πανεπιστημίου, που τι λέει; Δεν λέει μόνο αυτό που αναφέρει η απόφαση, ότι αθωώθηκαν, αλλά λέει ότι δεν ήταν καν παρών ο κ. Κατσαφάδος. Έρχομαι, όμως, στο χειρότερο. Και το χειρότερο είναι ότι άκουσα - κι αν δεν το άκουσα καλά, παρακαλώ να με διαψεύσετε - να ξεστομίζεται από τα μέλη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ότι δεν έχουν σημασία οι δικαστικές αποφάσεις; Είναι δυνατόν; Τι λένε μέσα στον ναό της δημοκρατίας, ότι δεν έχει σημασία το κράτος δικαίου, ότι δεν έχουν σημασία οι δικαστικές αποφάσεις; Αυτό είναι το μήνυμα που περνάμε προς τα έξω; Τι συζητάμε τότε; Τι συζητάμε; Για ποια πανεπιστήμια συζητάμε, εάν η θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, μέχρι πρότινος κυβέρνησης, είναι ότι δεν έχουν σημασία οι δικαστικές αποφάσεις; Λυπάμαι πάρα πολύ, γιατί δεν ήθελα να τελειώσω με αυτόν τον τόνο. Θεωρώ, όμως, τόσο σοκαριστική αυτή τη φράση, που δεν μπορούσα παρά να το αναφέρω. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κι εγώ ευχαριστώ.
Κύριε Πρόεδρε, τον λόγο.
Δεν υπάρχει προσωπικό θέμα.
Κύριε Πρόεδρε, ετέθη ένα ερώτημα και θα ήθελα να απαντήσω.
Κρίσεις είναι. Δεν είναι προσωπικό. Δείτε το άρθρο 68 του Κανονισμού. Δεν υπάρχει προσωπικό. Κηρύσσεται περαιωμένη η συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και των τροπολογιών του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων: «Εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις». Εισερχόμαστε στην ψήφιση επί της αρχής, των άρθρων, των τροπολογιών και του συνόλου και η ψήφισή τους θα γίνει χωριστά. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επί της αρχής του νομοσχεδίου έχουν υποβληθεί τρεις αιτήσεις διεξαγωγής ονομαστικής ψηφοφορίας από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες του ΣΥΡΙΖΑ, του Κινήματος Αλλαγής και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Αναλυτικότερα, από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχει υποβληθεί αίτηση διεξαγωγής ονομαστικής ψηφοφορίας επί της αρχής του νομοσχεδίου, της οποίας το κείμενο έχει ως εξής:
Επίσης, από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κινήματος Αλλαγής έχει υποβληθεί αίτηση διεξαγωγής ονομαστικής ψηφοφορίας επί της αρχής του νομοσχεδίου, της οποίας το κείμενο έχει ως εξής:
Τέλος, από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας έχει υποβληθεί αίτηση διεξαγωγής ονομαστικής ψηφοφορίας επί της αρχής του νομοσχεδίου, της οποίας το κείμενο έχει ως εξής:
Δεν θα αναγνώσω τον κατάλογο των ονομάτων των Βουλευτών που υπογράφουν τις αιτήσεις ονομαστικής ψηφοφορίας, διότι, λόγω των ειδικών συνθηκών, θεωρούμε ότι υπάρχουν, παρευρίσκονται και συναινούν. Συνεπώς διακόπτουμε τη συνεδρίαση για δέκα (10΄) λεπτά, σύμφωνα με τον Κανονισμό.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συνεχίζεται η συνεδρίαση. Δέχεστε να συμπτύξουμε τις τρεις ψηφοφορίες σε μία;
Το Σώμα συμφωνεί. Συνεπώς θα γίνει μία ψηφοφορία. Θα διεξαχθεί ηλεκτρονική ονομαστική ψηφοφορία επί της αρχής του σχεδίου νόμου. Παρακαλώ να ανοίξει το σύστημα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι έχουν έρθει στο Προεδρείο επιστολές ή τηλεομοιοτυπίες (φαξ) συναδέλφων, σύμφωνα με το άρθρο 70Α του Κανονισμού της Βουλής, με τις οποίες γνωστοποιούν την ψήφο τους. Οι ψήφοι αυτές θα συνυπολογισθούν στην καταμέτρηση, η οποία θα ακολουθήσει, και θα κατατεθούν για τα Πρακτικά. [[Οι προαναφερθείσες επιστολές κατατίθενται για τα Πρακτικά και βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] [[ΑΛΛΑΓΗ ΣΕΛΙΔΑΣ]] Παρακαλώ να κλείσει το σύστημα της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να σας ανακοινώσω το αποτέλεσμα της διεξαχθείσης ονομαστικής ψηφοφορίας. Επί της αρχής εψήφισαν 298 Βουλευτές. Υπέρ, δηλαδή «ΝΑΙ», ψήφισαν 166 Βουλευτές. Κατά, δηλαδή «ΟΧΙ», ψήφισαν 132 Βουλευτές. «ΠΑΡΩΝ» ουδείς εψήφισε. Συνεπώς το νομοσχέδιο έγινε δεκτό επί της αρχής κατά πλειοψηφία. Οι θέσεις των Βουλευτών, όπως αποτυπώθηκαν κατά την ψήφιση με το ηλεκτρονικό σύστημα, καταχωρίζονται στα Πρακτικά της σημερινής συνεδρίασης και έχουν ως εξής:
Μετά την ολοκλήρωση της ονομαστικής ηλεκτρονικής ψηφοφορίας επί της αρχής, προχωρούμε στην ψήφιση επί των άρθρων, των τροπολογιών και του συνόλου του νομοσχεδίου. Παρακαλούνται οι εισηγητές και οι ειδικοί αγορητές να καταθέσουν στο Προεδρείο τα έγγραφα με τις ψήφους τους, προκειμένου να συμπεριληφθούν στα επίσημα Πρακτικά της Βουλής.
Συνεπώς, μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας, το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων: «Εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας, αναβάθμιση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος και άλλες διατάξεις», έγινε δεκτό κατά πλειοψηφία, σε μόνη συζήτηση, επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου και έχει ως εξής:
Παρακαλώ το Σώμα να εξουσιοδοτήσει το Προεδρείο για την υπ' ευθύνη του επικύρωση των Πρακτικών ως προς την ψήφιση στο σύνολο του παραπάνω νομοσχεδίου.
Το Σώμα παρέσχε τη ζητηθείσα εξουσιοδότηση. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δέχεστε στο σημείο αυτό να λύσουμε τη συνεδρίαση;
Με τη συναίνεση του Σώματος και ώρα 22.03΄ λύεται η συνεδρίαση για αύριο, ημέρα Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2021 και ώρα 9.00΄, με αντικείμενο εργασιών του Σώματος κοινοβουλευτικό έλεγχο: α) συζήτηση της με αριθμό 12/10/20-1-2021 επίκαιρης επερώτησης προς τον Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων πενήντα έξι βουλευτών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς - Προοδευτική Συμμαχία με θέμα: «Για την προστασία των εργαζομένων, τη στήριξη του εισοδήματός τους, την κατοχύρωση των εργασιακών και ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων, την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, τη διασφάλιση της υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους εργασίας και την αντιμετώπιση της ανεργίας» και β) συζήτηση επικαίρων ερωτήσεων.