Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση. [[Σημείωση: Ο παρακάτω πίνακας περιεχομένων δεν αποτελεί το τελικό κείμενο, διότι εκκρεμούν ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις]] [[ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ: Σύμφωνα με την από 14-11-2017 εξουσιοδότηση του Σώματος επικυρώθηκαν με ευθύνη του Προεδρείου τα Πρακτικά της ΚΘ΄ συνεδριάσεώς του, της Τρίτης 14 Νοεμβρίου 2017, σε ό,τι αφορά την ψήφιση στο σύνολο του σχεδίου νόμου: «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις του ν.4387/2016, ρυθμίσεις για την αγορά παιγνίων, για την “Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας Α.Ε.” και άλλες διατάξεις».]] Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ενώ διαρκεί το τριήμερο πένθος που έχει κηρυχθεί για τα θύματα της καταστροφής - δεν είναι μόνο θεομηνία - που συνέβη στη δυτική Αττική, σήμερα έχουμε την ειδική συνεδρίαση της Βουλής για την εξέγερση του Νοέμβρη. Θα ήθελα να σας πω ότι θα τηρήσουμε, βεβαίως, ενός λεπτού σιγή για τα θύματα, για τους δεκαέξι συμπολίτες μας. Υπάρχουν, δυστυχώς, και τέσσερις αγνοούμενοι ακόμα, που είναι θύματα προσώρας αυτής της καταστροφής που συνέβη. Δεν έχει νόημα να γίνει, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, μια ειδική συζήτηση. Ήδη από προχθές στις επιτροπές από πλευράς των κομμάτων υπήρξαν κάποιες πρώτες πινελιές. Η αποτίμηση θα γίνει με έναν πιο σωστό και συστηματικό τρόπο και από τις πολιτικές δυνάμεις και εκτός και εντός της Βουλής. Επειδή, όμως, μιλάμε για αριθμούς και είπαμε για τους δεκαέξι νεκρούς και τους τέσσερις αγνοούμενους, να μην ξεχνάμε και έναν άλλον αριθμό, τα οκτακόσια χιλιόμετρα που, από ό,τι φαίνεται, είναι τα ρέματα τα οποία έχουν μπαζωθεί στη χώρα μας όλες τις προηγούμενες δεκαετίες. Υπάρχουν τα σχέδια και οι αποτυπώσεις. Γι' αυτό είπα ότι δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε περί θεομηνίας. Δεν είναι εκ θεού αυτά τα οποία μας συμβαίνουν. Παρακαλώ πολύ να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τα θύματα. [[Στο σημείο αυτό όρθιοι όλοι οι Βουλευτές τηρούν ενός λεπτού σιγή]] Εκφράζουμε τη συμπαράσταση, βεβαίως, στους συγγενείς, αλλά και στους πληγέντες γενικότερα της περιοχής. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εισερχόμαστε στην ΕΙΔΙΚΗ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ Ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής αφιερωμένη στην ημέρα μνήμης και τιμής για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Επιτρέψτε μου να ειπωθούν δυο - τρεις κουβέντες εκ μέρους μου για μια εποχή, την οποία οι παλαιότεροι εξ ημών τη ζήσαμε, άλλοι από πιο κοντά και άλλοι από πιο μακριά. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουν όλες οι γενιές - και το γνωρίζουν από τότε, μετά τη Μεταπολίτευση - ότι η δημοκρατία σε όλες της τις εκφάνσεις, και ως πολιτική και ως κοινωνική δημοκρατία και ως Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, την οποία ζούμε, είναι αποτέλεσμα αγώνων, είναι αποτέλεσμα θυσιών, είναι προς κατάκτηση κάθε στιγμή και στο πολιτικό και στο κοινωνικό επίπεδο. Δεν είναι κάτι δεδομένο. Δεν είναι κάτι αμετακίνητο. Με αυτή την έννοια, έχει μεγάλη σημασία το ότι έχει οριστεί αυτή η μέρα ως ημέρα της δημοκρατίας με συζητήσεις στα σχολεία, στις επόμενες γενιές που ήρθαν, για να γνωρίζουν γεγονότα και, κυρίως, να γνωρίζουν βιωματικά τι σημαίνει «ελεύθεροι άνθρωποι». Διότι το πάθος για την ελευθερία στην εξέγερση του Νοέμβρη, που δεν αφορούσε μόνο το Πολυτεχνείο της Αθήνας, αλλά ήταν ταυτόχρονα και στη Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα και όπου υπήρχαν πανεπιστήμια, συναντήθηκε με το πνεύμα και την πράξη της αντίστασης, της εξέγερσης, της πράξης δηλαδή, της θυσίας για αρκετούς και με το ρίσκο ζωής που πήραν οι υπόλοιποι. Ήταν η κορύφωση του αντιστασιακού αγώνα, στον οποίο υπήρξαν όμως πρωτεργάτες - βλέπω μπροστά μου τον κ. Παναγούλη - οργανώσεις. Αμέσως μετά την κήρυξη της δικτατορίας υπήρξαν οργανώσεις αντιδικτατορικές. Έγιναν δίκες. Χιλιάδες άνθρωποι οδηγήθηκαν, έτσι ώστε να αφοπλιστούν στην αντίσταση που θα έκαναν, στα ξερονήσια. Υπήρξε μια δραματική επταετία. Υπήρξαν και πρόσωπα, παράγοντες αντιστασιακοί, προσωπικότητες μεγάλες που σφράγισαν κι έδωσαν έμπνευση και στους νεότερους τότε, σε εμάς τους φοιτητές, στη διαδικασία, δηλαδή από το '72 και ύστερα, για να γίνουν και οι καταλήψεις της Νομικής και οι προσφυγές των φοιτητικών συλλόγων, που ήταν ένα πρόκριμα για τη μαζικοποίηση του φοιτητικού κινήματος, και, βεβαίως, και η ύπαρξη των επαρχιακών φοιτητικών συλλόγων και άλλες μορφές, οι οποίες διαμόρφωσαν μια ευρύτατη μαζικοποίηση στην αντιδικτατορική, νεολαιίστικη τότε αντίσταση. Το Πολυτεχνείο ήταν ένα ορόσημο, διότι ακριβώς έγινε σημείο αναφοράς και της παλλαϊκής αντίστασης. Και αυτό είναι και διεθνώς γνωστό. Ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά - και με αυτό κλείνω - ότι δεν ήταν η εξέγερση του Νοέμβρη που έριξε τη χούντα. Χρειάστηκε, δυστυχώς, - αυτό το «χρειάστηκε» έχει πολύ πόνο μέσα του και οδύνη και ευθύνες - να υπάρξει η τραγωδία της Κύπρου μήνες μετά και η προδοσία, έτσι ώστε κάτω από το βάρος αυτής της προδοσίας να αποχωρήσει η χούντα και να ξεκινήσει η μεταπολιτευτική περίοδος. Επ' αυτών, όμως, νομίζω ότι θα αναφερθούν αμέσως μετά οι εκπρόσωποι των κομμάτων και ο Υπουργός με πνεύμα που αρμόζει στα δημοκρατικά κόμματα της Αιθούσης. Κατά τη σημερινή συνεδρίαση θα λάβουν τον λόγο συνάδελφοι Βουλευτές που έχουν οριστεί από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες των κομμάτων και ειδικότερα ο κ. Μπαλτάς από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Φορτσάκης από τη Νέα Δημοκρατία, ο κ. Λοβέρδος από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, ο κ. Καραθανασόπουλος από το ΚΚΕ, ο κ. Παπαχριστόπουλος από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ο κ. Σαρίδης από την Ένωση Κεντρώων, ο κ. Μαυρωτάς από το Ποτάμι και ο κ. Γεώργιος - Δημήτριος Καρράς από τους ανεξάρτητους Βουλευτές. Εκ μέρους της Κυβέρνησης θα μιλήσει ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Κωνσταντίνος Γαβρόγλου. Νομίζω ότι πρέπει να ξεκινήσουμε με τα κόμματα και μετά, κύριε Υπουργέ, να συνοψίσετε, κατά κάποιον τρόπο, και να κλείσετε τη συνεδρίαση. Θα παρακαλούσε ο χρόνος ομιλίας να περιοριστεί στα πέντε λεπτά με την ανοχή που αρμόζει. Κύριε Μπαλτά, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω λέγοντας και από αυτό το Βήμα ότι περνάμε μέρες εθνικού πένθους. Η σκέψη όλων μας αυτή τη στιγμή βρίσκεται στις οικογένειες των θυμάτων, αλλά και στις προσπάθειες των σωστικών συνεργείων να σώσουν εγκλωβισμένους και παράλληλα να αποκαταστήσουν μια ομαλή ζωή στις πληγείσες περιοχές. Αφού πω αυτό, να πω ότι και γι' αυτούς τους λόγους και γενικότερα, νομίζω ότι μια ομιλία μνήμης σαν σήμερα οφείλει - νομίζω, όλοι θα συμφωνήσουμε - να αποφύγει τα στερεότυπα, τα μεγάλα λόγια, να προσπαθήσει να επικεντρώσει στο γεγονός του οποίου τη μνήμη τιμούμε και ταυτόχρονα να προσπαθήσει στο μέτρο του δυνατού, γιατί δεν είναι πάντα εύκολο, να συνδέσει αυτό το γεγονός με πράγματα που μας αφορούν σήμερα. Ο χρόνος είναι λίγος, πέντε λεπτά. Θα προσπαθήσω να τον τηρήσω. Άρα, στα πέντε λεπτά θα αναφερθώ σε πέντε σημεία. Πρώτο σημείο: Η 1η Νοεμβρίου ως μέρα μνήμης που τιμούμε σήμερα, έχει κάτι το παράδοξο, γιατί επέβαλε θα πω τον εαυτό της από τα κάτω. Παρά τα προβλήματα που δημιουργεί κάποιες φορές η πορεία, παρά τις κριτικές που έχουν ακουστεί όλα αυτά τα χρόνια για το αν έχει νόημα να συνεχίζεται αυτού του τύπου ο εορτασμός, παρά τα λογής εμπόδια, παρά τις προσπάθειες από πολλές μεριές αποκλειστικής ιδιοποίησης των γεγονότων και χρωματισμού τους με το άλφα ή το βήτα χρώμα, το γεγονός ότι αυτό η γιορτή επιβίωσε επί σαράντα τέσσερα χρόνια και συνεχίζει να δημιουργεί ενδιαφέρον, όπως είπε και ο κύριος Πρόεδρος, στις νέες γενιές, να πηγαίνουν σχολεία, καθηγητές, άνθρωποι όλων των ηλικιών και όλων των κατηγοριών να τιμήσουν τις ημέρες του Πολυτεχνείου, σημαίνει ότι κάτι σημαντικό συντελέστηκε τότε και αυτό το σημαντικό καλούμαστε, κατά κάποιον τρόπο, να εντοπίσουμε σήμερα. Δεύτερο σημείο: Το Πολυτεχνείο υπήρξε κορύφωμα κάποιου πράγματος που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυθεντικό φοιτητικό κίνημα. Η κρίσιμη λέξη εδώ είναι το αυθεντικό και επιτρέψτε μου να πω ότι αυτό το ονομάζουμε «αυθεντικό φοιτητικό κίνημα», γιατί δεν οργανώθηκε από τα πάνω, δεν υπήρξε αποτέλεσμα κάποιας πολιτικής απόφασης κάποιου οργάνου, κάποιας πολιτικής δύναμης, αλλά υπήρξε ένα κίνημα, το οποίο αυτοοργανώθηκε και αυτοοργάνωση σημαίνει ότι συνυπήρξαν άνθρωποι μαζί σε χώρους, συνέλευση σωμάτων, συμμετοχή σε αυτές τις διαδικασίες, συνδιαμόρφωση αποφάσεων και στόχων, σύνθεση επιμέρους απόψεων και τελικά, βέβαια, συνευθύνη για τα αποτελέσματα αυτών των διαδικασιών σε συνθήκες που δεν είναι εύκολες, σε συνθήκες δικτατορίας. Αυτό τον χαρακτήρα της αυτοοργάνωσης τον κράτησε το φοιτητικό κίνημα από την πρώτη μέρα που φτιάχτηκε μέχρι την κορύφωσή του στο Πολυτεχνείο. Τρίτο σημείο, λοιπόν: Πώς ξεκίνησε; Ξεκίνησε από κάτι ιδιαίτερα ταπεινό, το οποίο εκείνη τη στιγμή οι πιο σοφοί πολιτικοί ή με πείρα πολιτική άνθρωποι θα έκριναν ως περίεργο. Κάποιοι είπαν ότι ανοίγει κάπως το «δημοκρατικό παιχνίδι» με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη και, άρα, να δημιουργηθούν εκλογές στους φοιτητικούς συλλόγους της επικράτειας. Για να δημιουργηθούν εκλογές και να ξεφύγουμε από τα διορισμένα συμβούλια της δικτατορίας, χρειάζονται υπογραφές. Υπογραφές, όμως, σημαίνει ότι κάποιος εκτίθεται. Άρα, από μια σκοπιά, η κίνηση αυτή είναι επικίνδυνη. Από την άλλη μεριά, φαινόταν πολύ δευτερεύον και ταπεινό, μέσα στα προβλήματα που αντιμετώπιζε τότε η χώρα, να επικεντρωθεί η προσπάθεια και ο κίνδυνος στις εκλογές σε φοιτητικούς συλλόγους. Παρ' όλα αυτά, κάποιοι πήραν την πρωτοβουλία και με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσαν ότι αντί των είκοσι ενός υπογραφών που τυπικά χρειάζονται γι' αυτή τη δουλειά, άρχισαν να συγκεντρώνονται αυθόρμητα - από εκεί αρχίζει το φοιτητικό κίνημα ακριβώς - εκατοντάδες υπογραφές απανταχού της επικράτειας όπου υπήρχε πανεπιστήμιο. Αυτό έφτιαξε συνθήκες γνωριμίας, κουβέντας, κοινής συζήτησης κ.λπ.. Φτιάχτηκαν νέες μορφές φοιτητικής οργάνωσης, όπως οι τοπικοί σύλλογοι και, άρα, απλώθηκε ένα πράγμα, που κάλυψε ολόκληρη τη χώρα. Αυτό όσον αφορά το ξεκίνημα. Όσον αφορά την κορύφωση, αυτό αναπτύχθηκε με διάφορες μορφές πάντα στα όρια της «νομιμότητας» ή χωρίς, που επέτρεπε τότε η κατάσταση, πλήρως ανοιχτό σε όλες τις απόψεις και σε όλες τις προσεγγίσεις, χωρίς a priori αποκλεισμούς, αλλά με ταυτόχρονη ικανότητα αυτοπροστασίας του πλαισίου το οποίο διαμορφώνονταν και, άρα, αποβολής απόψεων που θεωρούντο τότε απ' όλους τους συμμετέχοντες ως εκτός αυτού του δημοκρατικού πλαισίου. Στιγμή κορύφωσης του Πολυτεχνείου, βέβαια, είναι πιο συγκεκριμένα η νύχτα της Παρασκευής. Υπάρχει μια συντονιστική επιτροπή, η οποία εκλέχθηκε από τις συνελεύσεις εντός του Πολυτεχνείου. Προς τιμήν τους, τα ονόματα των ανθρώπων που συμμετείχαν σ' αυτή τη συντονιστική επιτροπή δεν έχουν κατοχυρωθεί στην κοινή συνείδηση. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου είναι ότι ελάχιστοι προσπάθησαν να εξαργυρώσουν τη συμμετοχή τους σ' αυτή με πολιτικά αξιώματα της άλφα ή της βήτα μορφής. Ακόμα και γι' αυτούς που ακολούθησαν πολιτική σταδιοδρομία, δεν θα δείτε στο βιογραφικό τους «μέλος της συντονιστικής του Πολυτεχνείου». Η συντονιστική, λοιπόν, καλείται κάποια στιγμή τη νύχτα της Παρασκευής να πάρει μια μεγάλη απόφαση. Υπάρχει ένα τελεσίγραφο: «Ή βγαίνετε έξω «ειρηνικά» - το ειρηνικά σε εισαγωγικά, γιατί υπάρχουν νεκροί, υπάρχει αστυνομία γύρω - γύρω, υπάρχει ο στρατός, υπάρχουν ελεύθεροι σκοπευτές - ή μπαίνουμε μέσα με μη γνωστές συνέπειες για τους μέσα.» Τα παιδιά της συντονιστικής, προς τιμήν τους, παίρνουν μια μεγάλη απόφαση: «Δεν βγαίνουμε. Λέμε όχι» και βάζουν εκείνη τη στιγμή στον σταθμό του Πολυτεχνείου να παίζει τον Εθνικό Ύμνο την ώρα που εισχωρεί το τανκ στο Πολυτεχνείο. Αυτό το σημείο συμπύκνωσε, νομίζω, τι σήμαινε φοιτητικό κίνημα για τα τελευταία εκείνα χρόνια και έδωσε εκείνη την αίσθηση σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό από τότε ότι κάτι σημαντικό συντελείται. Πέμπτο και τελευταίο σημείο: Χωρίς τη στήριξη του ελληνικού λαού όλες τις ημέρες της κατάληψης και αμέσως μετά, χωρίς το γεγονός ότι όλος ο ελληνικός λαός αγκάλιασε αυτό το κίνημα και το στήριξε, πιθανόν σκεπτόμενος ότι «τα παιδιά μας μάς έδειξαν τον δρόμο, κάνουμε εμμέσως την αυτοκριτική μας γιατί οι ίδιοι δεν υψώσαμε μαζικά το ανάστημά μας στη διάρκεια της δικτατορίας», τα στήριξαν με κάθε τρόπο που μπορούσαν εκείνη τη στιγμή και σε όλη τη διάρκεια της κατάληψης, πάλι χωρίς κανενός είδους ιδεολογικές ή πολιτικές διαφοροποιήσεις ή διακρίσεις προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Αρκούσε το αντιδικτατορικό δημοκρατικό φρόνημα. Και είναι αυτή η στήριξη ολόκληρου του ελληνικού λαού, που νομίζω ότι καθιστά τα πράγματα τέτοια, ώστε σαράντα τέσσερα χρόνια μετά να γίνεται αυτό που γίνεται κάθε χρόνο στο Πολυτεχνείο. Τελειώνω με το δίδαγμα. Το δίδαγμα είναι προφανές, το είπε και ο Πρόεδρος: η ουσιαστική δημοκρατία. Ζούμε σε δημοκρατία και όχι σε δικτατορία, καθήκον μας είναι να εμβαθύνουμε διαρκώς τη δημοκρατία, αναγνωρίζοντας την αντίθετη άποψη, ενσωματώνοντας στο μέτρο του δυνατού την αντίθετη άποψη, συνθέτοντας τις απόψεις και καταλήγοντας έτσι σε αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «δημοκρατικό πλεόνασμα». Διότι η σύνθεση των απόψεων, όταν γίνεται σε δημοκρατικό πλαίσιο, φτιάχνει μία τελική απόφαση, η οποία είναι πολύ σημαντικότερη και καλύτερη από την οποιαδήποτε μεμονωμένη άποψη, όταν ξεκίνησε αυτή η συζήτηση. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ τον συνάδελφο κ. Μπαλτά. Θα ήθελα να σας πω ότι, όπως και πέρυσι, είναι μαζί μας στα θεωρεία η κ. Χάρις - Μαρία Θεοχαροπούλου, η αδελφή του Διομήδη Κομνηνού, που ήταν ένα από τα πολύ μικρά παιδιά - εμείς ήμασταν μεγαλύτεροι και ίσως πιο προφυλαγμένοι μέσα - που το σκότωσαν έξω από το Πολυτεχνείο. [[Χειροκροτήματα]] Ο κ. Φορτσάκης εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας έχει τον λόγο.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Σήμερα, μέσα στη βαριά σκιά των απωλειών τόσων συμπολιτών μας, καλούμαστε να θυμηθούμε το Πολυτεχνείο και συνεδριάζουμε σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής σαράντα τέσσερα χρόνια μετά, για να τιμήσουμε εκείνα τα γεγονότα της 17ης Νοεμβρίου 1973, την κορύφωση της μεγάλης φοιτητικής εξέγερσης, που έλαβε τότε χαρακτηριστικά λαϊκής εξέγερσης και συγκλόνισε τότε την ελληνική κοινωνία και έθεσε τη βάση για τη μετέπειτα πτώση των συνταγματαρχών, έστω και εάν ήταν αυτή η πρώτη αιτία. Στο τότε κλίμα βίας και τρομοκρατίας, σε ένα περιβάλλον πλήρους καταπάτησης των ατομικών ελευθεριών, υπό τη διαρκή απειλή αυθαιρέτων συλλήψεων, ξυλοδαρμών και βασανιστηρίων, οι φοιτητές μας τόλμησαν να ορθώσουν το ανάστημά τους. Αμφισβήτησαν τότε το αυταρχικό καθεστώς, που βύθιζε τη χώρα σε ένα βαθύ σκοτάδι. Ήδη από τον Φεβρουάριο του 1973 είχαν ξεκινήσει οι μεγάλες κινητοποιήσεις στο Πολυτεχνείο για ελευθερία και δημοκρατία και ακολούθησαν τα γεγονότα στη Νομική Σχολή, όπου χιλιάδες φοιτητές ενώθηκαν, αποφασισμένοι να αγωνιστούν για ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο και μία δημοκρατική κοινωνία. Θυμάμαι αυτά τα γεγονότα από μαθητής και ακόμα κουβαλάω μέσα μου ανεξίτηλα αυτή τη μνήμη. Φτάνουμε στα γεγονότα του Νοεμβρίου στο Πολυτεχνείο, που κορυφώθηκαν στις 17 Νοέμβρη με την επέμβαση των τανκς. Η εξέγερση, όπως ξέρουμε όλοι, καταπνίγηκε με τον πιο κτηνώδη τρόπο. Μία σειρά αλυσιδωτών εξελίξεων ακολούθησαν, που οδήγησαν οκτώ μήνες μετά στην κατάρρευση της δικτατορίας, έπειτα από επτά μαρτυρικά χρόνια. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι η 17η Νοέμβρη αποτέλεσε το αναμμένο φυτίλι, που οδήγησε σε μία δυνατή έκρηξη, τινάζοντας στον αέρα το δικτατορικό καθεστώς. Η δημοκρατία που απολαμβάνουμε σήμερα είναι σε μεγάλο βαθμό καρπός εκείνου του εμβληματικού αγώνα. Θα ήθελα να θυμίσω ότι αυτά που συνέβησαν τότε δεν ήταν απομονωμένα από το διεθνές γίγνεσθαι. Εντάσσονταν σε ένα γενικότερο κλίμα αντίδρασης, που είχε εκδηλωθεί από γενιές φοιτητών σε όλον τον κόσμο. Σας θυμίζω, πρώτα από όλα, τις μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, που είχαν ξεκινήσει από το 1965 με αφορμή τον πόλεμο του Βιετνάμ και είχαν εξελιχθεί σε αμφισβήτηση της αμερικανικής κοινωνίας. Σας θυμίζω τα γεγονότα του Μάη του 1968 στη Γαλλία για περισσότερη ελευθερία και δημοκρατία, για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, τις κινητοποιήσεις των μαθητών και των φοιτητών, το κλείσιμο των πανεπιστημίων, τις καταλήψεις, τις διαδηλώσεις, τις συλλήψεις και τους τραυματίες. Όλα αυτά είχαν αποτελέσει, όπως ξέρουμε όλοι, την απαρχή του τέλους του πολύ μεγάλου Ντε Γκωλ. Σας θυμίζω ότι μία εμβληματική φιγούρα αυτών των γεγονότων, τον Κον - Μπεντίτ, είχα την τιμή να τον αναγορεύσω επίτιμο διδάκτορα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών για τη στήριξη που παρέσχε επανειλημμένα στη χώρα μας την περίοδο της κρίσης. Ανάμεσα σε αυτά και άλλα σημαντικά γεγονότα της εποχής στα οποία πρωτοστάτησαν οι φοιτητές, η 17η Νοέμβρη 1973 κατέχει μία θέση περίοπτη, ίσως και την πιο σπουδαία, υπό την έννοια ότι οι φοιτητές μας είχαν αναλάβει τότε το βάρος αυτής της εξέγερσης και ήταν έτοιμοι να υποστούν τα πάνδεινα, καθώς δεν έδρασαν σε συνθήκες δημοκρατίας. Έδρασαν έχοντας απέναντί τους ένα αδίστακτο δικτατορικό καθεστώς. Έδρασαν έχοντας πλήρη συνείδηση των τεραστίων κινδύνων που διέτρεχαν. Μπορούμε να πούμε ότι ήταν πραγματικά γενναίοι. Τι σημαίνει, λοιπόν, για εμάς το Πολυτεχνείο σήμερα, σε μια περίοδο που η δημοκρατία είναι στέρεα θεμελιωμένη και δεν φαίνεται να κινδυνεύει πλέον άμεσα; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, ας δούμε προηγουμένως τι δεν σημαίνει το Πολυτεχνείο. Πρώτον, το Πολυτεχνείο δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε τον λαϊκισμό και τον κομματισμό τον οποίο εξέφρασαν ορισμένοι, επικαλούμενοι τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, και ο οποίος λαϊκισμός και κομματισμός επέτρεψε σε ορισμένους να δράσουν για πολλά χρόνια σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Το Πολυτεχνείο δημιούργησε μια καινούργια κατάσταση, πολιτική και κοινωνική, η οποία μπορούμε να πούμε ότι άρχισε με την πτώση της δικτατορίας και ολοκληρώθηκε με την έναρξη της οικονομικής κρίσης γύρω στο 2009-2010. Η σημερινή κατάσταση της χώρας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και σε αυτόν τον λαϊκισμό και σε αυτόν τον κομματισμό, που εκδηλώθηκε με πρόφαση μια ιδεολογία, η οποία είχε μπορέσει να αναπτυχθεί στο πλαίσιο του Πολυτεχνείου και η οποία όμως στην πραγματικότητα καμμία σχέση δεν είχε με το Πολυτεχνείο. Δεύτερον, το Πολυτεχνείο δεν μπορεί να ταυτίζεται με την τυφλή βία. Σας θυμίζω ότι τις τελευταίες μέρες βιώσαμε μία εμπειρία καινούργια, χειρότερη από τις άλλες χρονιές, από αυτά που είχαμε γνωρίσει γύρω από το Πολυτεχνείο. Είδαμε τι έγινε τις τελευταίες μέρες. Είδαμε ποιοι κατέλαβαν τον χώρο με αυθαιρεσία και αντιδημοκρατικότητα. Είδαμε πώς ο εορτασμός αμαυρώθηκε από ομάδες οι οποίες στην πραγματικότητα καμμία σχέση δεν έχουν και καμμία συγγένεια - εννοώ πνευματική και πολιτική συγγένεια - με αυτούς οι οποίοι είχαν αγωνιστεί στο Πολυτεχνείο. Εδώ θα ήθελα να θυμίσω ότι το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, αυτό το εμβληματικό ανώτατο ίδρυμα της χώρας μας, έχει καταστεί διαχρονικά εδώ και πάρα πολύ καιρό χώρος ανομίας και εγκληματικότητας και χώρος όπου έχουμε μία διαρκή παραβίαση της νομιμότητας και δράση εγκληματική από στοιχεία τα οποία δεν είναι πανεπιστημιακά. Θα ήθελα στο σημείο αυτό να θυμίσω ότι δυστυχώς υπάρχουν μεγάλες εκτάσεις του πανεπιστημίου, πάρα πολλά κομμάτια του πανεπιστημίου, όλων των πανεπιστημίων που τα κατέχουν ομάδες οι οποίες δεν έχουν καμμία ή ελάχιστη σχέση με το Πολυτεχνείο. Οι ομάδες αυτές αποτελούν συνεχώς χώρους οι οποίοι δίνουν λαβή σε δράσεις που καμμία σχέση δεν έπρεπε να έχουν με το πανεπιστήμιό μας. Είναι καιρός να αντιδράσουμε σε αυτή την κατάσταση. Είναι καιρός να λάβουμε μέτρα τα οποία θα εμποδίσουν να διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση, γιατί όσο διαιωνίζεται τόσο περισσότερο καταρρέει αυτό που μας άφησε ως παράδοση το Πολυτεχνείο. Η βία, λοιπόν, που επιστρατεύουν ορισμένοι όλο και περισσότερο σήμερα εντός και εκτός πανεπιστημίων, για να επιβάλουν τα αντιδημοκρατικά «θέλω» τους, είναι κάτι που δεν έχει καμμία σχέση με το Πολυτεχνείο. Τρίτον, φυσικά το Πολυτεχνείο δεν ταυτίζεται και δεν μπορεί να ταυτίζεται με την τρομοκρατία. Οι τρομοκρατικές οργανώσεις, που επιχειρούν να το χρησιμοποιήσουν ως σύμβολο, προσβάλλουν τα όσα έλαβαν χώρα τις ημέρες εκείνες: τον αγώνα για ελευθερία, όχι για δουλεία στον τρόμο, τον αγώνα για ζωή, όχι για θάνατο. Τα παιδιά τότε μάχονταν κατά της βίας. Μάχονταν για ατομικά δικαιώματα. Δεν μάχονταν για να φοβούνται οι πολίτες να κυκλοφορήσουν στα πανεπιστήμια ή σε περιοχές της πρωτεύουσας. Τι σημαίνει το Πολυτεχνείο θετικά; Θα αναφέρω και εδώ τρία σημεία. Το Πολυτεχνείο πρώτα - πρώτα αποτελεί ατράνταχτο σύμβολο άσβεστης δίψας του πολίτη για ελευθερία και δημοκρατία. Αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη του τι μπορεί να πετύχει κανείς με τη δύναμη της ψυχής του, όταν θέτει την ψυχή του στην υπηρεσία των πιο ευγενών σκοπών. Αποτελεί μία διαρκή υπενθύμιση για εμάς ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν είναι αυτονόητοι. Είναι θεσμοί τους οποίους κερδίζουμε με αγώνα. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, θα ήθελα μέσα σε ένα λεπτό να θυμίσω ότι πολλές από τις κατακτήσεις που ακολούθησαν την πτώση της δικτατορίας οφείλονται ουσιαστικά στον αγώνα που είχαν κάνει εκείνα τα παιδιά, γιατί είχαν ανοίξει την ιδεολογική και πολιτική βάση της αποδοχής των μεγάλων αλλαγών που ακολούθησαν: η αναδιοργάνωση των πανεπιστημίων στο μοντέλο Εντγκάρ Φορ, η δημοτική γλώσσα, τα ολοκαίνουργια προγράμματα εκπαίδευσης της εποχής εκείνης, η ανασυγκρότηση του Οικογενειακού Δικαίου, το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», που άνοιξε τον δρόμο για μεγαλύτερες αμοιβές και συμμετοχή των ασθενεστέρων στις απολαβές της κοινωνίας, η αποκέντρωση και η αποσυγκέντρωση που ανασυγκρότησαν το παλιό κεντρικό κράτος, οι ιεραρχικές σχέσεις στον δημόσιο τομέα, που χαλάρωσαν για να ανταποκριθούν στα δεδομένα και τις απαιτήσεις της εποχής, και τέλος, ουσιαστικά, η αποτύπωση της εξέλιξης της κοινωνίας μας από μία κοινωνία αγροτική σε μία κοινωνία αστική, μεσοαστική ή και μικροαστική, αν θέλετε. Σήμερα η χώρα βρίσκεται σε κατάπτωση κοινωνική, οικονομική, πολιτική, ηθική, πνευματική, η οποία κατάπτωση δεν ανταποκρίνεται στο όραμα που εξέφρασε η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Επειδή έγινε πολύς λόγος για ουσιαστική δημοκρατία και, βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με αυτό - το είπε ο κ. Μπαλτάς, το είπε και ο Πρόεδρος της Βουλής πολύ σωστά - , να θυμόμαστε ότι αυτή η ουσιαστική δημοκρατία απαιτεί αυτό που έκαναν τα παιδιά τότε, αγώνα και θυσία, θυσία και ατομική και συλλογική. Για αυτό αξίζει να τους θυμόμαστε και να τους τιμούμε πάντα. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ τον κ. Φορτσάκη. Τον λόγο έχει ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, πριν από πενήντα χρόνια η Αίθουσα αυτή σίγησε για μία επταετία. Οι ελευθερίες και τα δικαιώματα καταργήθηκαν από μία στιγμή δικτατορίας. Τη θέση τους πήραν φυλακές, βασανιστήρια για ιδέες και πράξεις αυτονόητες σήμερα, όπως η ελευθερία της έκφρασης, το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, η ισότητα απέναντι στον νόμο. Όλοι ήξεραν την υπερδύναμη που στήριζε αυτή την εκτροπή. Όλοι ήξεραν τις πλάτες του καθεστώτος και έπρεπε να περάσουν είκοσι πέντε χρόνια, για να ζητήσει εδώ στην Αθήνα συγγνώμη ο Πρόεδρος Κλίντον εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως, τότε η φοιτητική, κυρίως, νεολαία και προς το τέλος του καθεστώτος - αυτή είναι η αλήθεια - ο λαός αγωνίστηκαν εναντίον της δικτατορίας. Κορύφωση αυτού του αγώνα ήταν η κατάληψη του Πολυτεχνείου και όσα διαδραματίστηκαν μετά απ' αυτή. Θέλω να μου συγχωρέσετε μια ειδική αναφορά στην κατάληψη του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης. Να θυμηθώ την αγωνιστικότητα και τη ζωντάνια δυόμισι με τριών χιλιάδων φοιτητών, που γέμισαν από νωρίς τον χώρο του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης, τον ενθουσιασμό όταν εκλέγαμε ανά σχολή ελεύθερα τους εκπροσώπους μας στη συντονιστική επιτροπή, την απόφαση της γενικής συνέλευσης το πρωί να συνδέσουμε την κατάληψη με την πόλη και τους πολίτες, μιας και το κτήριο ήταν απομονωμένο από την υπόλοιπη πόλη, την αγωνία και τον φόβο, όταν τις πρωινές ώρες είδαμε τα τανκς που έζωσαν την πίσω έξοδο του Πολυτεχνείου, τα Τζέιμς, την Αστυνομία, το Σπουδαστικό της Ασφάλειας. Στην Αθήνα είχαν ήδη μπει τα τανκς, αλλά οι πιο πολλοί δεν το ξέραμε. Τα μέλη της συντονιστικής που ήξεραν τι είχε συμβεί στην Αθήνα, το κράτησαν κρυφό, για να μη δημιουργηθεί πανικός. Χάρη στην ψυχραιμία τους βγήκαμε έξω χωρίς να γίνει επέμβαση, αλλά, παρά τη διαβεβαίωση των αξιωματικών ότι δεν θα γίνουν συλλήψεις, δεκάδες συναγωνιστές μας οδηγήθηκαν εκείνα τα χαράματα στην Ασφάλεια. Θέλω για πάντα να τα θυμάμαι όλα αυτά, όπως θέλω να θυμάμαι ανθρώπους και ονόματα, τον Θωμά Βασιλειάδη, τον Λάκη Προγκίδη, την εκφωνήτρια του σταθμού Κλεοπάτρα Παπαγεωργίου, τον Κώστα Αναγνωστόπουλο, τον Μανώλη Καλομερόπουλο, τον Χρήστο Αγγελόπουλο, τον Πέτρο Οικονόμου, τον Δημήτρη Παραράκη, τον Κλέαρχο Τσαουσίδη, τον Κώστα Κούρκουλο, τον Χρυσάφη Ιορδάνογλου, τον Θανάση Ακριβόπουλο, τον Χρήστο Καράγιωργα, τον Χρήστο Κοντογιώργο, τον Γιάννη Χριστόπουλο, τον Βαγγέλη Καργούδη, τον Μανώλη Λαθιωτάκη, τον Κώστα Παπαφιλίππου, τον Γιάννη Βασιλειάδη, τη Ρία Καλφακάκου. Τον Θανάση Παφίλη δεν τον αναφέρω, γιατί μαζί με τον Γιώργο Ηλιόπουλο και άλλους συντρόφους είχαν κατέβει ως αντιπροσωπεία των τοπικών μας συλλόγων στην Αθήνα, στην κατάληψη του Πολυτεχνείου της Αθήνας. Όλους τους αγωνιστές, όλες τις αγωνίστριες εκείνης της ημέρας θέλω να τους θυμάμαι, όσους γνώριζα και όσους δεν γνώριζα, που όλοι αισθανθήκαμε σαν ένας απέναντι στη χούντα. Μνημόνευσα σήμερα εδώ όσες και όσους θυμήθηκα, μαζεύοντας τις σκέψεις μου για να γράψω την ομιλία που εκφωνώ. Κυρίες και κύριοι, σήμερα είναι ημέρα μνήμης. Ας θυμηθούμε και ας μιλήσουμε για τις μνήμες μας. Είναι προτιμότερο από το να προσπαθούμε να συνδέσουμε το χθες με το σήμερα με βολονταρισμούς που κάνουν τις επετείους να χάνουν το νόημά τους και μετατρέπουν τις λέξεις και τα νοήματα σε κούφια λόγια. Κυρίως ας τιμήσουμε σήμερα τους ανώνυμους πατριώτες που στάθηκαν εκείνο το βράδυ αθόρυβα δίπλα στους εξεγερμένους νέους, οι πιο πολλοί από αυτούς φυσικά στο Πολυτεχνείο της Αθήνας. Ας τιμήσουμε, λοιπόν, σήμερα τις μανάδες, τους πατεράδες, τους αδελφούς, τις αδελφές, τους αγαπημένους και τις αγαπημένες που έτρεξαν εκείνο το βράδυ στο Πολυτεχνείο, κρατώντας στα χέρια τους φαγητό για τα παιδιά και ό,τι άλλο νόμιζαν χρήσιμο, αψηφώντας τους κινδύνους. Αυτή την κορυφαία έκφραση της λαϊκής ενότητας απέναντι στη χούντα ας κρατήσουμε όλοι εμείς ως παρακαταθήκη. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πολύ τον συνάδελφο κ. Λοβέρδο. Τον λόγο έχει ο κ. Καραθανασόπουλος, εκπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Βεβαίως οι σημερινές στιγμές είναι στιγμές δύσκολες, γιατί υπάρχουν τα λαϊκά στρώματα της δυτικής Αττικής που μετρούν τις πληγές τους. Υπάρχουν οι οικογένειες των θυμάτων από αυτές τις καταστροφές, οι οποίες δεν ήταν αποτέλεσμα των καιρικών φαινομένων, αλλά μιας πολιτικής διαχρονικά που υπηρέτησε και υπηρετεί τις ανάγκες και τις προτεραιότητες του μεγάλου κεφαλαίου, σε βάρος της προστασίας της ανθρώπινης ζωής, όπως είναι τα απαραίτητα μέτρα αντιπλημμυρικής προστασίας. Βεβαίως σήμερα τιμάμε τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου. Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά τα συνθήματα του Πολυτεχνείου για «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», «Έξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ» παραμένουν επίκαιρα, και όχι μόνο επίκαιρα, αλλά και ζωντανά. Ο αγώνας ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική που οδηγεί ευρύτερα στρώματα στη φτώχεια, στην εξαθλίωση ή στο να βολεύονται με ορισμένα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των πλουσίων, ο αγώνας ενάντια στην πολιτική που υποβαθμίζει ακόμα περισσότερο και εμπορευματοποιεί την παιδεία, ο αγώνας ενάντια στη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των Αμερικανονατοϊκών στην περιοχή, ο αγώνας συνολικά ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα διατηρεί ζωντανά και επίκαιρα αυτά τα συνθήματα. Βεβαίως στις 21 Απριλίου του '67 η διακυβέρνηση της χώρας πέρασε σε τμήματα του Στρατού. Το πραξικόπημα, για να το θυμόμαστε, έγινε στο όνομα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου. Πάντοτε και σήμερα ο αντικομουνισμός αποτελεί τον προπομπό των αντιλαϊκών μέτρων, των αντιλαϊκών εξελίξεων. Βεβαίως ο λόγος του πραξικοπήματος ήταν η υπέρβαση των αντιθέσεων του αστικού πολιτικού συστήματος και η στήριξη των αμερικανικονατοϊκών επιδιώξεων στην περιοχή. Η χούντα αποδεικνύει τον χαρακτήρα της αστικής εξουσίας ως της δικτατορίας του κεφαλαίου, που συχνά παίρνει διάφορες μορφές, ανάλογα με τις εξελίξεις. Ο λαός μπήκε στον γύψο, οι κομμουνιστές και οι αγωνιστές στα βασανιστήρια, στις φυλακές και στις εξορίες. Η πολιτική της χούντας στήριξε προκλητικά το μεγάλο κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, τους επιχειρηματικούς ομίλους. Υπηρέτησε διά πυρός και σιδήρου τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Οδήγησε στην τουρκική εισβολή και στην κυπριακή τραγωδία. Αποτέλεσε ένα διεφθαρμένο καθεστώς στην υπηρεσία του εγχώριου και ξένου κεφαλαίου. Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου, βεβαίως, δεν αποτέλεσε κεραυνό εν αιθρία ούτε μια αυθόρμητη εκδήλωση. Προηγήθηκαν και υπήρξαν κινητοποιήσεις της νεολαίας των φοιτητών, κινητοποιήσεις των εργατών, των εργαζόμενων αλλά και των αγροτών ενάντια στην πολιτική της χούντας. Ο ρόλος του ΚΚΕ στον ξεσηκωμό, στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις, όλο το προηγούμενο διάστημα, αλλά και αυτές που ακολούθησαν, ήταν καθοριστικός. Μετά τη δωδέκατη ολομέλεια του Φλεβάρη του '68 το ΚΚΕ προχώρησε στην αναδιοργάνωση των γραμμών του, ξεκαθαρίζοντας τις γραμμές του από τους οπορτουνιστές. Προχώρησε στο χτίσιμο παράνομων οργανώσεων, στον σχεδιασμό της παράνομης και νόμιμης δουλειάς και στον σχεδιασμό της. Προχώρησε στην ίδρυση της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας τον Σεπτέμβρη του '68. Η δράση του αναδεικνύει την καθοριστικότητα με την οποία αντιπάλεψε τη χούντα και τους διάφορους ελιγμούς, αλλά και στην ανάγκη κοινής δράσης των εργατών, της νεολαίας και του λαού και, βεβαίως, είμαστε περήφανοι για αυτές μας τις δράσεις. Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου δεν χωράει στην αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα, δεν χωράει στις αυταπάτες περί δίκαιης ανάπτυξης. Ο ξεσηκωμός αναδεικνύει την ανάγκη απομόνωσης των σύγχρονων υμνητών της χούντας, των ναζιστών της Χρυσής Αυγής και όλων αυτών που χύνουν το δηλητήριο του ρατσισμού, του φασισμού αλλά και του αντικομουνισμού. Ο φετινός εορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αλλά και η πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία, εξαιτίας των νέων δεσμεύσεων που ανέλαβε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ σε συμφωνία με την Κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η αναβάθμιση και η επέκταση της βάσης της Σούδας, η εγκατάσταση νέων αμερικανικονατοϊκών βάσεων στην περιοχή, όπως την Αλεξανδρούπολη, η μεταφορά ειδικών όπλων στον Άραξο, οι υπέρογκοι εξοπλισμοί προς όφελος του ΝΑΤΟ συνιστούν αναβάθμιση της συμμετοχής της χώρας μας στα πολεμοκάπηλα σχέδια ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκής Ένωσης στην ευρύτερη περιοχή, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με άλλες δυνάμεις για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Αυτή η αναβάθμιση αφορά μόνο τα κέρδη του ελληνικού κεφαλαίου και γι' αυτό και έχει τη στήριξη των άλλων κομμάτων. Είναι μια αναβάθμιση που εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για τον ελληνικό λαό και τους άλλους λαούς της περιοχής, που φέρνει πιο κοντά τον κίνδυνο του πολέμου και νέων επεμβάσεων για αλλαγές συνόρων, για νέα κύματα προσφύγων. Η Κυβέρνηση εξωραΐζει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο στο πρόσφατο ταξίδι να μιλήσει για κοινές αξίες, προσβάλλοντας έτσι την ιστορική μνήμη, τις θυσίες και τους αγώνες. Βεβαίως, η μετάβαση από τη στρατιωτική δικτατορία στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν έδωσε ουσιαστική και οριστική λύση στα λαϊκά προβλήματα. Οι όποιες κατακτήσεις ήταν προσωρινές και τις πήρε πίσω το σύστημα. Οι κρίσεις, η ανεργία, η φτώχεια, ο αυταρχισμός και οι πόλεμοι θα υπάρχουν όσο η εξουσία θα βρίσκεται στα χέρια των καπιταλιστών, όσο η Ελλάδα θα είναι δέσμια των ιμπεριαλιστικών οργανώσεων. Σήμερα αποδεικνύεται ότι το κύριο για το εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι η συγκέντρωση των δυνάμεων στην πάλη έναντι στα μονοπώλια και στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, ενάντια στον καπιταλισμό, με στόχο την εργατική εξουσία και τον σοσιαλισμό. Γιατί αυτός ο αγώνας μπορεί αφ' ενός να αποκρούει τα αντιλαϊκά μέτρα, να αποσπά κατακτήσεις, να υπερασπίζεται τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, αλλά και πάνω από όλα να ανοίγει τον δρόμο για την πραγματική αλλαγή σε ριζοσπαστική κατεύθυνση, για να μπορεί να ικανοποιηθεί σήμερα το σύνολο των λαϊκών αναγκών. Καλούμε τη νεολαία και τον λαό σε μαζική συμμετοχή στη μεγάλη πορεία στην Αμερικάνικη Πρεσβεία στην Αθήνα αλλά και σε εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Έτσι θα τιμήσουμε την εξέγερση αλλά και το σύγχρονο μήνυμά της ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική και στη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας μας, τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Αυτή αποτελεί και την καλύτερη απάντηση σε όσους προσπάθησαν να εμποδίσουν τον αγωνιστικό εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αλλά και σε όσους τούς νομιμοποιούν και θέλουν ουσιαστικά να μετατρέψουν τον εορτασμό σε καρικατούρα από μια σειρά αστικά κόμματα. Μπορεί οι κουκουλοφόροι να αποχώρησαν, αυτοί που εμφανίζονταν ως «κατάληψη του Πολυτεχνείου», αφού όμως πρώτα υπηρέτησαν τον στόχο τους, που δεν ήταν άλλος από το να παρεμποδίσουν τον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου, κλειδώνοντας τις πύλες του ιστορικού κτηρίου του ιδρύματος. Οι δύο μέρες αυτές ήταν αρκετές για να αποκαλυφθεί ότι επί της ουσίας εκτελούσαν σχέδιο μηχανισμών, που τους μόνους που εξυπηρετούσαν αντικειμενικά ήταν την κυβέρνηση αλλά και την Πρεσβεία των ΗΠΑ. Η λογική του αποκλεισμού των εκδηλώσεων των πολιτικών κομμάτων και των λαών, ο αποκλεισμός των φοιτητικών συλλόγων, των σωματείων αλλά και των μαθητών που επισκέπτονταν τον χώρο του Πολυτεχνείου τα προηγούμενα χρόνια και το αντικομμουνιστικό τους μένος ήταν αυτό που χαρακτήρισε την προσπάθεια των κουκουλοφόρων. Θα πάρουν απάντηση με τη μαζική συμμετοχή στην κινητοποίηση και στην πορεία όλες αυτές οι ενέργειες που αντικειμενικά εξυπηρετούν τον μόνιμο καημό της Πρεσβείας των ΗΠΑ και όσων ακόμη τον συμμερίζονται, να απογυμνωθεί δηλαδή το Πολυτεχνείο από το αντιιμπεριαλιστικό του περιεχόμενο και να μην πραγματοποιούνται καθόλου εκδηλώσεις.
Ευχαριστούμε. Παρακαλώ πολύ τον συνάδελφο κ. Παπαχριστόπουλο, εκ μέρους των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, να έρθει στο Βήμα.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Δεν έχω κανέναν δισταγμό να πω ότι το ΚΚΕ πρωτοστάτησε στον αντιδικτατορικό αγώνα με πάρα πολλά θύματα και πάρα πολλούς αγωνιστές. Η ιστορία είναι ιστορία. Στο Πολυτεχνείο δεν φτάσαμε τυχαία. Εγώ θα ξεκινήσω κάπως διαφορετικά. Ο Νικηφόρος Μανδηλαράς, ο οποίος βρέθηκε πνιγμένος - και ο θάνατός του αποδόθηκε σε δυστύχημα - ήταν ένας μεγάλος αγωνιστής της δημοκρατίας. Ο Αλέκος Παναγούλης, που καταδικάστηκε ισόβια, έδωσε τότε ένα φοβερό μήνυμα σε όλους τους υπόλοιπους. Οι δίκες διαδέχονταν η μία την άλλη. Στο στρατοδικείο ο Λιάπης, ο διάσημος τότε εισαγγελέας, έκανε σπουδαία δουλειά. Από την άλλη, στο ΕΑΤ - ΕΣΑ, ο Θεοφιλογιαννάκος, ο Χατζηζήσης, ο Κένιχ, ο Σερίφης έκαναν τα πάντα για να πνίξουν όλους όσοι είχαν μια άλλη αντίληψη για την τότε δικτατορία. Εμβρόντητοι μάθαμε ότι ο Νίκος Μανιός, ο συμφοιτητής μας, έβαζε μπόμπες και εξορίστηκε. Μιλάω με ονόματα. Η Ιωάννα Καρυστιάνη ήταν ένα εμβληματικό πρόσωπο τότε, μια σεμνή αγωνίστρια στη Νομική. Η Νάντια Βαλαβάνη στη ΑΣΟΕ, Μήτσος Παπαχρήστος, Κώστας Λαλιώτης. Και στην Οδοντιατρική, στο αμφιθέατρο της φυσιολογίας γινόταν χαμός εκείνη την εποχή. Ο μακαρίτης ο Παπασταυρίδης και ο Δράκος δεν υπάρχουν πια. Πολλοί δεν τους ξέρουν, όπως δεν ξέρουν τον Δημήτρη Κωτούλα, τον Νώντα Κατσούλα και άλλους πολλούς. Θέλω απλά να θυμίσω ότι εκείνες οι μέρες, οι μέρες του Πολυτεχνείου, ήταν το αποτέλεσμα μιας προεργασίας που είχε πολύ πόνο και αίμα. Στην ταράτσα της Νομικής οκτώ μήνες νωρίτερα, ο Διονύσης Μαυρογένης της Φυσικομαθηματικής - ο καλός φαρμακοποιός και φίλος - συνελήφθη και ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ. Ο Κένιχ και ο Σερίφης είχαν κάνει σπουδαία δουλειά κάτω από τις οδηγίες του Χατζηζήση και του Θεοφιλογιαννάκου. Τα λέω αυτά γιατί πολλοί λένε: «Τι ήταν μωρέ η χούντα; Τίποτα δεν ήταν». Όχι! Κάποιοι προσπαθούν να υποβαθμίσουν τον ρόλο. Όχι! Ο Μάκης Μπαλαούρας, ο Ανδρέας Νεφελούδης πρωτοστατούσαν εκείνη την εποχή και έπαιζαν κορώνα - γράμματα τη ζωή τους. Το λέω αυτό γιατί ήταν δύσκολες στιγμές. Κάποιοι σήμερα παίζουν. Να σας πω και κάτι, πολλοί από τους πρωτεργάτες του Πολυτεχνείου - όχι γιατί περιφρόνησαν, γιατί για εμάς το Πολυτεχνείο ήταν μια μεγάλη ιστορική στιγμή που κάποιοι προσπάθησαν να υποβαθμίσουν - δεν συμμετείχαν στις γιορτές. Ήταν πρώτοι στον αγώνα, έπαιξαν κορώνα - γράμματα το κεφάλι τους και τα μηνύματα που έπρεπε να περάσουν τα πέρασαν. Συγχωρήστε μου και μια μικρή απρέπεια. Πολλοί από εμάς μετά το Πολυτεχνείο πήγαμε στον στρατό για να γλυτώσουμε από την μήνιν του Ιωαννίδη. Βρεθήκαμε σε διάφορα μέρη της χώρας. Εγώ βρέθηκα στο Άργος Ορεστικό στο Τάγμα Ανεπιθύμητων. Είναι από τις λίγες φορές που έκλαψα, στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου. Φύλαγα σκοπιά, φίλησα κατουρημένες ποδιές για να μου δώσουν μια άδεια, το έβλεπα σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση, στο Άργος Ορεστικό και δεν την πήρα ποτέ. Θέλω να πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον Γιώργο Σαραντόγλου που ήταν ο γιατρός της μονάδας. Με κομπίνα αργότερα, κατάφερα και βγήκα έστω για λίγες μέρες. Κάποιοι προσπαθούν να υποβαθμίσουν ακόμα και σήμερα το Πολυτεχνείο. Όχι. Ήταν μια μεγάλη στιγμή. Πολλοί από αυτούς που είπα δεν καταδέχτηκαν ποτέ να εξαργυρώσουν εκείνο το χαρτί. Πήγαν στις δουλειές τους, δουλέψανε, δημιουργήσανε, κάνανε πολλά, κάποιοι όχι. Δεν τους κρίνω, έχω σεβασμό. Θέλω, όμως, τελειώνοντας να πω το εξής. Χθες και προχθές έγινε κάτι και δεν μπορώ να το παραβλέψω. Φάνηκε ότι η χώρα είναι ανοχύρωτη. Είναι μια πραγματικότητα. Μου έρχονται στο μυαλό οι κουβέντες που έγραψε ο Ρουσσώ στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο»: «Η φύση εκδικείται αυτούς που παραβιάζουν τους κανόνες της». Κάποτε γελάγαμε με τους ακούρευτους της «WWF» ή της «GREENPEACE» ή άλλες ακτιβιστικές, οικολογικές οργανώσεις. Όσο ποτέ η κλιματική αλλαγή παίζει καθοριστικό ρόλο. Ωστόσο, δεν είναι καλό επιχείρημα αυτή τη στιγμή, όταν δεκαέξι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και ίσως ανέβει το νούμερο αυτό. Εύχομαι να μην ανέβει. Όσον αφορά το μήνυμα του Πολυτεχνείου, δύο πράγματα θα πω, δεν μου αρέσει να λέω πολλά, τουλάχιστον σήμερα. Είναι εγκληματικό αυτή τη στιγμή να καθορίζει τις τύχες του πλανήτη το κυνήγι του κέρδους. Είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει γίνει στην ανθρωπότητα και όσοι διαβάζουν την έκθεση της Credit Suisse, είναι έγκλημα το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να έχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου και οι φουκαράδες, το υπόλοιπο 70%, να έχει το 2,7%. Η Credit Suisse, δεν είναι αριστερή. Ξέρετε ποια είναι η Credit Suisse. Κάποιοι πεισματικά επιμένουν σε αυτό το μήνυμα. Πρέπει να αλλάξει. Τσάκισε πολλές χώρες η λιτότητα και η επιλογή που έκαναν κάποιοι Σόιμπλε και κάποιοι άλλοι. Κάποιοι το παλεύουν από μέσα. Κάποιοι άλλοι έχουν επιλέξει έναν άλλον δρόμο. Το σέβομαι, δεν το κρίνω. Ένα δεύτερο μήνυμα: Να μην ξεχνάμε ότι αν πραγματικά έχει μείνει κάτι από το Πολυτεχνείο είναι αυτά τα μηνύματα που περνάνε και σε αυτή την Αίθουσα κάποιοι που δεν μπήκαν σε αυτή την Αίθουσα για να πλουτίσουν. Τους είναι αδιάφορο το κέρδος. Και είναι ένα μήνυμα που είναι για μένα το πιο δυνατό. Η φύση εκδικείται - το λέω για αυτά που γίνανε προχθές - αυτούς που αγνοούν τους κανόνες της. Έπρεπε χθες να έχουν γίνει τα αντιπλημμυρικά έργα. Εγώ έχω την ευθύτητα να πω ότι μπορεί κάποιοι, βέβαια, που είχαν αξιώματα και κυβέρνησαν τη χώρα πάνω από πενήντα χρόνια να κάνουν κριτική εκ του ασφαλούς, αλλά προτεραιότητα χτες - και είναι κριτική στη δικιά μας Κυβέρνηση - είναι τα αντιπλημμυρικά έργα. Εργάτες είναι αυτοί που δουλεύουν στη Μάνδρα, φουκαράδες του μεροκάματου είναι, άνθρωποι που τρέχουν για ένα μεροκάματο. Η πολιτεία έκανε τα στραβά μάτια και πνίγηκαν. Είναι ένα φοβερό γεγονός που δεν μπορώ να το παραβλέψω. Αυτά τα μηνύματα του Πολυτεχνείου εγώ θέλω να αναδείξω: πρώτον, ότι όχι, δεν είναι το κέρδος ο σκοπός, δεν μπορεί. Και δεύτερον, ο σεβασμός που πρέπει να υπάρχει στους κανόνες της φύσης. Ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε τον συνάδελφο κ. Παπαχριστόπουλο. Παρακαλώ τον κ. Ιωάννη Σαρίδη, τον συνάδελφο εκ μέρους της Ένωσης Κεντρώων, να πάρει τον λόγο.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. [[Χειροκροτήματα]] Οι μεσίστιες σημαίες συμβολίζουν το βάρος και το πένθος που όλοι αισθανόμαστε για τον άδικο χαμό των δεκαέξι συνανθρώπων μας. Τα λόγια είναι περιττά τέτοιες στιγμές. Δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για ευθύνες, που σαφώς υπάρχουν, που όλοι γνωρίζουμε μέσα σε αυτή την Αίθουσα πως υπάρχουν. Ας αφήσουμε τους αρμόδιους να τις αποδώσουν και τότε να κρίνουμε εάν έχουν αποδοθεί σωστά ή όχι. Κύριοι Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πιστεύω πως είναι υποχρέωση όλων μας, όλων όσων έχουμε την τιμή και την ευθύνη να ανεβαίνουμε σε αυτό εδώ το Βήμα της Ολομέλειας τέτοιες ημέρες όπως η σημερινή, να προσπαθούμε να αποδώσουμε το πραγματικό περιεχόμενο και την αληθινή ουσία των ηρωικών πράξεων που συλλογικά, συνειδητά και με υπερηφάνεια επιλέξαμε ως Έλληνες να διατηρήσουμε ζωντανές στην ιστορική μας μνήμη. Αγαπητοί συνάδελφοι, λένε πως την ιστορία τη γράφουν οι νικητές. Πράγματι, δεν το αμφισβητώ. Και δεν θα τολμούσα να το αμφισβητήσω αυτό, αλλά έχω επίσης την άποψη - και θα ήθελα να τη μεταφέρω και σε αυτή την Αίθουσα - πως οι νικητές γράφουν την ιστορία των βιβλίων. Οι ήρωες είναι εκείνοι που γράφουν την ιστορία όπως αυτή θα μείνει ζωντανή για πάντα, μέσα στις καρδιές και στα ποιήματα, βαθιά στη συνείδηση και στη μνήμη των λαών είτε συμφωνούν μαζί της τα βιβλία είτε όχι. Οι ήρωες του Πολυτεχνείου έγραψαν τη δική τους ιστορία και την ιστορία αυτή την έγραψαν στον δρόμο. Και παρά το γεγονός πως η ιστορία τους γράφτηκε με αίμα, παρ' όλα αυτά η ιστορία τους δεν είναι μια ιστορία βίας. Δεν πήγαν οι φοιτητές στο Πολυτεχνείο με σκοπό να ασκήσουν βία, αλλά πήγαν με ρομαντισμό, πήγαν με αποφασιστικότητα να τη συναντήσουν τη βία, να την καταλύσουν τη βία, να την καταργήσουν τη βία και στο τέλος να τη νικήσουν. Αυτή η ιστορία, λοιπόν, δεν μπορεί να ξεχαστεί. Αυτή η ιστορία δεν παραγράφεται. Αυτή η ιστορία δεν αλλοιώνεται. Αυτή η ιστορία είναι η ιστορία του πώς μπορούμε σήμερα εμείς οι τριακόσιοι να ανεβαίνουμε κάθε μέρα σε αυτό το Βήμα και να μιλάμε ανοικτά και δημόσια για το ποιο είναι το καλό αυτού του τόπου. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πριν κατέβω από το Βήμα και με μοναδικό σκοπό να αποδείξω την τεράστια πορεία που έχουμε διανύσει ως Έλληνες για να φτάσουμε εδώ που είμαστε σήμερα, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό το σήμερα, και να τονίσω την αξία που έχει για τη δημοκρατία μας η καθολική απόρριψη της βίας, απ' όπου και να προέρχεται, όπως έκαναν με την απόφασή τους οι φοιτητές μας τότε και βγήκαν να αντιμετωπίσουν τα τανκς με τα λουλούδια και τα τραγούδια, να προστατεύσουν τη δημοκρατία και να εξεγερθούν κατά της βίας, θα σας διαβάσω μια άλλη απόφαση που κάποτε πήραν οι Αθηναίοι για να προστατεύουν τη δημοκρατία, μία απόφαση στην οποία η βία περισσεύει και βάσει της οποίας ορκιζόντουσαν οι νέοι τότε Αθηναίοι. Σας διαβάζω από το ψήφισμα του Δήμου Αθηναίων επί άρχοντος Δημοφάντου το 410 π.Χ. για την προστασία της δημοκρατίας: «Αν κάποιος καταλύσει την Αθηναϊκή Δημοκρατία, να θεωρείται εχθρός των Αθηναίων και να θανατώνεται, χωρίς τιμωρία εκείνου που τον σκότωσε και η περιουσία του να δημεύεται. Θα συντελέσω και με λόγια και με έργα και με την ψήφο και με το ίδιο μου το χέρι, αν το μπορώ, στη θανάτωση εκείνου που θα καταλύσει τη δημοκρατία στην Αθήνα». Για τα παραπάνω όλοι οι Αθηναίοι έπρεπε να δώσουν νόμιμο όρκο. Έχουμε διανύσει, αγαπητοί συνάδελφοι, τεράστια απόσταση από τότε. Έχουμε θρηνήσει πολλούς νεκρούς σαν λαός, σαν έθνος. Έχουν κάνει αγώνες, έχουν χύσει αίμα συμπολίτες μας Έλληνες για τη δημοκρατία. Μπορώ ακόμα να ακούσω και επιλέγω να ακούω κάθε μέρα, κάθε στιγμή τις φωνές τους. Μπορώ ακόμα να βλέπω και επιλέγω να βλέπω κάθε μέρα, κάθε στιγμή τα πρόσωπά τους. Μπορώ ακόμα να φωνάζω και επιλέγω να φωνάζω κάθε μέρα, κάθε στιγμή τιμή και δόξα στους νεκρούς του Πολυτεχνείου! Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ πολύ. Τον λόγο έχει ο κ. Γεώργιος Μαυρωτάς, συνάδελφος εκ μέρους του Ποταμιού.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Είναι σημαδιακή η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου, σαράντα τέσσερα χρόνια μετά τον Νοέμβρη του 1973, τυπικά φέτος συνταξιοδοτείται η γενιά του Πολυτεχνείου. Οι τότε τελειόφοιτοι του Μετσόβιου φέτος γίνονται εξήντα επτά χρονών. Συνταξιοδοτούνται οι άνθρωποι, οι ιδέες όμως δεν συνταξιοδοτούνται, η φλόγα δεν συνταξιοδοτείται. Το μέγεθος ενός εγχειρήματος πολλές φορές αναδεικνύεται από το ρίσκο που παίρνουν οι πρωταγωνιστές του. Ένας σκοπός είναι τόσο σημαντικός ανάλογα με το τίμημα που τον συνοδεύει. Οι αγώνες, οι κάθε λογής αγώνες μόνο όταν έχουν τίμημα έχουν νόημα, αλλιώς δεν είναι αγώνες, είναι ρουτίνα καμμία φορά και επάγγελμα. Αν είσαι σκαρφαλωμένος στα κάγκελα του Πολυτεχνείου και βλέπεις απέναντι το τανκς, ξέροντας ότι σε μερικά λεπτά μπορεί να είσαι είτε νεκρός είτε αν είσαι πιο τυχερός απλώς τραυματισμένος και δαρμένος σε κάποιο μπουντρούμι ή επιστρατευμένος σε μια εσχατιά της Ελλάδος, το τίμημα το βλέπεις κατάματα και αποφασίζεις να μείνεις. Από την άλλη, αν πετάς μολότοφ και καις κάδους και αυτοκίνητα γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν θα σε πιάσουν ή αν σε πιάσουν θα σε αφήσουν, παίζεις σε ένα σικέ παιχνίδι. Γι' αυτό ας μην μπερδεύουμε τους αγώνες και τους αγωνιστές με «σιγουρατζήδες» επαναστάτες. Στο Πολυτεχνείο του '73 δεν είχαν μπει κάποιοι ήρωες, είχαν μπει παιδιά καθημερινά που τα έσπρωξε η μοίρα να γίνουν ήρωες μιας εποχής. Όταν μια κοινωνία είχε συνθηκολογήσει, είχε συμφιλιωθεί με το να κοιτάει τη δουλειά της για να μη βρει τον μπελά της, κάποιοι αποφάσισαν να βρουν τον μπελά τους παρατώντας τη δουλειά τους και αυτοί είναι που γράφουν ιστορία, αυτοί που αποφασίζουν να βγουν μπροστά όταν όλοι τούς λένε να κοιτάζουν τη δουλειά τους, αυτοί που ξεβολεύονται και ξεβολεύουν συνειδήσεις και καταστάσεις. Όταν, όμως, βλέπεις, όπως εκείνα τα παιδιά, ότι σου βάζουν περιορισμούς στις ελευθερίες, ότι πρέπει να δώσεις διαπιστευτήρια νομιμοφροσύνης για να προχωρήσεις, αλλιώς δεν έχεις στον ήλιο μοίρα, ότι οι ευκαιρίες είναι ρεζερβέ από τους εκλεκτούς του καθεστώτος, τότε επαναστατείς και ταμπουρώνεσαι στο δικό σου πολυτεχνείο. Το 1984, όταν μπήκα στο Πολυτεχνείο, είχαν περάσει έντεκα μόλις χρόνια από τις ματωμένες μέρες του. Κάθε μέρα στο συγκρότημα της Στουρνάρη και Πατησίων είχε ακόμα την αύρα του μύθου. Τα αμφιθέατρα, τα εργαστήρια, τα σκαλιά, οι τοίχοι, οι αυλές σιγοψιθύριζαν μυστικά και ιστορίες από εκείνη την εποχή. Σήμερα, όποτε περνάω, σφίγγεται η καρδιά μου. Πολλή μουτζούρα, μαυρίλα και κουκούλα. Πού είναι εκείνο το Πολυτεχνείο που βούιζε σαν μελίσσι; Πού είναι το πολύχρωμο λεφούσι φοιτητών που πλημμύριζε όχι μόνο τους χώρους του, αλλά όλη την περιοχή ως πάνω στα Εξάρχεια; Σήμερα μόνο αραιά και πού κάποιοι φοιτητές της Αρχιτεκτονικής, της μόνης σχολής που έχει μείνει στο συγκρότημα, βηματίζουν βιαστικά. Δυστυχώς το Πολυτεχνείο τα τελευταία χρόνια κινδυνεύει να γίνει, αν δεν έχει ήδη γίνει, ορμητήριο μπαχαλάκηδων, ναρκεμπόρων και λαθρεμπόρων. Εκμεταλλευόμενοι την αδράνεια που πηγάζει από τον νόμο περί ασύλου το χρησιμοποιούν ως το βασικό τους κάστρο στο κρυφτούλι που παίζουν με την αστυνομία. Έχει γίνει ένας χώρος «φτου ξελευθερία» για κάθε παραβατικό. Πώς μπορεί να σταματήσει αυτό; Μόνο αν το Πολυτεχνείο ξαναποκτήσει τη ζωή που είχε. Πώς; Αξιοποιώντας το πλήρως, είτε με μαθήματα, είτε με εκδηλώσεις, είτε με μετατροπή του σε κέντρο πολιτισμού. Το σκοτάδι πάντα υποχωρεί μπροστά στο φως. Ας το φωτίσουμε, λοιπόν, ας το ζωντανέψουμε και η κουκούλα θα φύγει. Το να παραδοθεί το συγκρότημα του Πολυτεχνείου ξανά στην κοινωνία, αυτό το ιστορικό κτήριο, αυτό το αριστούργημα που συνδέθηκε με την ανάπτυξη της χώρας και με τον αντιφασιστικό αγώνα, αυτό πρέπει να είναι το δικό μας στοίχημα. Αυτό πρέπει να είναι το δικό μας πολυτεχνείο! Κλείνοντας, κάθε ιστορική καμπή, κάθε επανάσταση έχει το δικό της σύνθημα. Πολλές φορές αυτό το σύνθημα είναι ένα τρίπτυχο. Η Γαλλική Επανάσταση είχε το «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη» και άλλαξε τον κόσμο. Περίπου διακόσια χρόνια μετά μερικές χιλιάδες νέοι στην Αθήνα φώναζαν «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» και άλλαξαν τη χώρα. Πέρασαν σαράντα τέσσερα χρόνια από τότε. Χρειαζόμαστε και σήμερα μια επανάσταση για να βγούμε από την εθνική μιζέρια, μια επανάσταση με συναφές σύνθημα, «παραγωγή, παιδεία, αξιοκρατία». Ευχαριστώ πολύ.
Τον λόγο έχει ο κ. Γεώργιος - Δημήτριος Καρράς εκ μέρους των Ανεξαρτήτων Βουλευτών.
Κύριε Πρόεδρε, επειδή σήμερα είναι μια μέρα δύσκολη, επιτρέψτε μου να στρέψω τη σκέψη μου πριν από όλα στα θύματα της Μάνδρας, στα θύματα αυτής της τραγωδίας, να συλλυπηθώ τις οικογένειές τους και να ευχηθώ για τους έξι αγνοούμενους, που άκουσα προηγουμένως, να βρεθούν ζωντανοί και να γυρίσουν στην καθημερινότητά τους. Σήμερα, βέβαια, στη Βουλή έχουμε την ημέρα μνήμης για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Έχουν μιλήσει οι προηγούμενοι συνάδελφοι πολύ και λεπτομερειακά. Εμένα θα μου επιτρέψετε να κάνω μια ευρύτερη αναδρομή στα γεγονότα της τότε εποχής και να ξεκινήσω λίγο πιο πίσω, από τις αιτίες που έφεραν τη δικτατορία, από τις αιτίες που δημιούργησαν τις συνθήκες κατάλυσης της δημοκρατίας. Πρέπει να πω ότι η έναρξη της δεκαετίας 1960 προς τη δεκαετία του 1970 ήταν μια πραγματικά ενδιαφέρουσα περίοδος για τη δημοκρατία στην Ελλάδα. Είχε αρχίσει ο ανταγωνισμός μεταξύ της συντηρητικής παράταξης και τα σπάργανα, η προσπάθεια δημιουργίας του ευρύτερου κεντρώου χώρου με την Ένωση Κέντρου. Υπήρχε πνευματική ανάπτυξη, υπήρχε πνευματική ηγεσία που σήμερα, δυστυχώς, οφείλω να πω ότι υπάρχει ένα έλλειμμα. Και γιατί αναφέρομαι σε αυτά; Υπήρχε ο ανταγωνισμός τον ιδεών, η ανταλλαγή μεταξύ τους, τα ρεύματα τα ιδεολογικά. Θέλω να θυμίσω μόνο δύο. Να θυμίσω από πλευράς της Αριστεράς την «ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΤΕΧΝΗΣ» που ήταν εκείνη η οποία έδινε και την κατεύθυνση προς την Αριστερή παράταξη. Και να θυμίσω τις δημοκρατικές «ΕΠΟΧΕΣ» του Χρήστου Λαμπράκη, οι οποίες εισήγαγαν τις ευρωπαϊκές δημοκρατικές ιδέες στην Ελλάδα, οι οποίες όμως ανεκόπησαν, απεκόπησαν με την κήρυξη της δικτατορίας. Φαίνεται, λοιπόν, ότι σε κάποιους δεν άρεσε το στέριωμα της δημοκρατίας και έγινε το πραξικόπημα. Η δικτατορία πράγματι από την πρώτη στιγμή είχε μία σειρά σοβαρών αφανών και φανερών αντιστασιακών πράξεων, με κορυφαία την απόπειρα Παναγούλη, του Αλέκου Παναγούλη και πολλών άλλων, αλλά στη διαδρομή ποτέ δεν έπαψε όσο υφίστατο το καθεστώς αυτό το ανελεύθερο να υπάρχουν φωνές αντίστασης και φωνές που ξεσήκωναν τον κόσμο ή το επιχειρούσαν. Υπήρχε, λοιπόν, τότε - να θυμίσω, θα μου το επιτρέψετε, έστω κι αν είναι ιστορικά γνωστά στοιχεία - ο Σεφέρης, ήταν ακόμα εν ζωή. Σιώπησε αλλά εν τέλει μίλησε και αντέδρασε. Υπήρχε ο πνευματικός κόσμος των συγγραφέων. Να θυμίσω τα δεκαοκτώ κείμενα - ορισμένοι εξ υμών παλαιότεροι τα θυμούνται - που ήταν μια συγκέντρωση και συντηρητικών συγγραφέων και κεντρώων συγγραφέων και συγγραφέων της Αριστεράς, οι οποίοι έναν σκοπό είχαν. Να αφυπνίσουν την κοινή συνείδηση, ούτως ώστε να συνεχίσει την αντίσταση και την αντίδραση. Και από κει και πέρα, βέβαια, υπήρχε και η νεολαία, η οποία είχε το κορυφαίο σημείο της, την εξέγερση της Νομικής τον Φλεβάρη του 1973, την αντίδραση των φοιτητών στην προσπάθεια της χούντας να επιβάλει διορισμένες διοικήσεις στην ΕΦΕΕ, ενώ το αίτημα πλέον ήταν ένα ψήγμα δημοκρατίας, να γίνονται αρχαιρεσίες εντός των φοιτητικών συλλόγων. Εδώ θα μου επιτρέψετε να σταθώ και να αναφερθώ και σε ένα προσωπικό βίωμα, το οποίο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, στο Κίνημα του Ναυτικού, στο κίνημα του Παππά του 1973, που πήρε το «ΒΕΛΟΣ» - είναι η γνωστή ανταρσία του αντιτορπιλικού «ΒΕΛΟΣ» - και πήγε και διατράνωσε την αντίδραση κατά της χούντας. Έχω μία άποψη σε αυτό το σημείο. Ήταν και αυτό ένα φοβερά καταλυτικό σημείο που ξεσήκωσε συνειδήσεις. Γιατί; Διότι μια μεγάλη πλειοψηφία συντηρητικών συμπολιτών μας είχαν σιωπήσει, είχαν εφησυχάσει. Όσον αφορά την πρώτη γενναία αντίδραση από πλευράς Ενόπλων Δυνάμεων - δεν ήταν μόνο ο Παππάς, υπήρχε και πολιτική κάλυψη, είναι γνωστά αυτά - θα σας πω ότι υπήρχε και συμμετοχή από τις άλλες Ένοπλες Δυνάμεις, δηλαδή και από τον Στρατό και από την Αεροπορία. Αν δεν προδιδόταν το Κίνημα του Ναυτικού, δεν ξέρουμε τι εξελίξεις διαφορετικές θα είχαμε. Τι πέτυχε, όμως - στη δική μου αντίληψη - αγαπητοί συνάδελφοι; Πέτυχε την εξέγερση, την αντίδραση της συντηρητικής πλευράς των Ελλήνων. Διότι είδαν μία στρατιωτική ομάδα, μία μονάδα, να αντιδρά - και μπορώ να το πω αυτό - όχι για να αλλάξει το καθεστώς ή για να δημιουργήσει μία κάστα στρατιωτικών, μία άλλη κάστα εξουσίας, αλλά για την επάνοδο της δημοκρατίας και την κατάρρευση της χούντας. Αυτό, λοιπόν, είχε ως συνέπεια την αντίδραση εκείνων των πολιτών συντηρητικών αντιλήψεων, που δεν αντιδρούσαν και κατάλαβαν ότι ήρθε η ώρα να αντιδράσουν και αυτοί. Βεβαίως, μετά από αυτό, πλέον έχει αρχίσει ένας ευρύτατος διάλογος, μία ευρύτατη συνείδηση στον κόσμο ότι η χούντα πρέπει να τελειώσει. Πώς, λοιπόν, θα τελείωνε η χούντα; Με τους πρωτεργάτες, που πάντα είναι οι φοιτητές, οι οποίοι και με τη νεανική ορμή θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο. Ήμουν και εγώ φοιτητής εκείνη την περίοδο και γι' αυτό είπα ότι θα μιλήσω λίγο προσωπικά. Βέβαια, δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα αυτό καθαυτό πάντα. Σημασία έχει ότι δίνεις τη διάσταση της αντίδρασης. Και τη δίνει η νεολαία. Την έδωσε, λοιπόν, η νεολαία στο Πολυτεχνείο τη διάσταση της αντίδρασης, με τα γνωστά αιτήματά της. Βεβαίως, στη δική μου εικόνα, όπως την αναθυμάμαι τώρα, δεν ήταν μόνο οι φοιτητές. Είχαν προστρέξει από άλλους χώρους. Είχαν προστρέξει στο Πολυτεχνείο αγρότες, εργάτες. Είχε συγκεντρωθεί πάρα πολύς κόσμος. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι υποδέχονταν τους εργάτες από το Λαύριο ή τους αγρότες από τα Μέγαρα, που ήταν πάρα πολύ δύσκολη η μετακίνηση εκείνες τις ημέρες, ούτως ώστε να φτάσουν, γιατί ο κλοιός γύρω ήταν τεράστιος. Συνεπώς εκείνο το οποίο επιδίωκε η εξέγερση στο Πολυτεχνείο το πέτυχε, έστω και αν είχαμε αλλαγή δικτάτορα μετά. Μετά ήρθε το νέο «σκοτάδι» του Ιωαννίδη και η τραγωδία της Κύπρου. Το Πολυτεχνείο, πάντως, έφερε την αλλαγή στην πίστη του λαού ότι η δικτατορία δεν ήταν ακλόνητη. Δεν σημαίνει, όμως, ότι αυτή τη στιγμή δεν πρέπει να θυμόμαστε εκείνους οι οποίοι δημιούργησαν τις προϋποθέσεις αυτές που αναζωπύρωσαν τα δημοκρατικά φρονήματα και εμπέδωσαν τη δημοκρατία στη συνέχεια, μετά την πτώση της χούντας, έστω κι αν η πτώση ήταν εξαιτίας μίας τραγωδίας. Θέλω να πω τούτο και να τελειώσω, κύριε Πρόεδρε. Αναφέρθηκα στην αρχή της ομιλίας μου στην πνευματική ηγεσία τής τότε εποχής, η οποία έδινε την κίνηση αυτή. Φοβάμαι ότι σήμερα έχουμε, λόγω και της κρίσης ακόμα, ένα έλλειμμα πνευματικής ηγεσίας. Θέλω να ευχηθώ πραγματικά να υπάρξουν ιδέες, διότι έχουμε μείνει μόνο στη συζήτηση περί οικονομικών, οικονομολόγων, «οικονομολογούντων», αλλά δεν θα βγάλουμε τη χώρα από την κρίση μόνο με τα οικονομικά στοιχεία τα οποία καθημερινά μελετάμε και ανταλλάσσουμε. Θα πρέπει, λοιπόν, να ανατάξουμε και το μυαλό μας σε νέες ιδέες δημοκρατικές, ούτως ώστε να μπορέσει να βεβαιώσει η χώρα ότι συνεχίζει την ύπαρξή της και να βεβαιώσει εκείνους που ήταν στο Πολυτεχνείο, τους φοιτητές, τους εργάτες και όλους τους αντιστασιακούς, ότι η χώρα έχει τη δύναμη να συνεχίσει και να δημιουργήσει και για το μέλλον. Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.
Ευχαριστώ πολύ τον συνάδελφο κ. Καρρά. Πριν να κλείσει τη συνεδρίαση ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Γαβρόγλου έχει ζητήσει και έχει τον λόγο η Πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Φώφη Γεννηματά. Ορίστε, έχετε τον λόγο.
Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Πριν ξεκινήσω, θα ήθελα να εκφράσω και εγώ την οδύνη μου για τον χαμό τόσων συνανθρώπων μας και τη συμπαράστασή μου στις οικογένειές τους αλλά και στους πληγέντες. Η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι ασφαλώς εθνική υποχρέωση μνήμης και τιμής στα θύματα και στους αγωνιστές της αντίστασης κατά της δικτατορίας. Πρόκειται για μία εξέγερση που ξεκίνησε ως ένα φοιτητικό κίνημα και εξελίχθηκε σε παλλαϊκή εξέγερση τελικά. Η μέρα αυτή είναι, ταυτόχρονα, ευκαιρία αναστοχασμού για τις κατακτήσεις της δημοκρατίας μας, την προστασία των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών των πολιτών. Κυρίως, όμως, είναι και ημέρα προβληματισμού για την πορεία του τόπου, την ποιότητα της δημοκρατίας, την προστασία των θεσμών. Βέβαια, είναι και ημέρα αφύπνισης, γιατί οφείλουμε να ανταποκριθούμε όλοι στις προκλήσεις και τα προτάγματα της εποχής μας. Το Πολυτεχνείο, τόσο ως σύμβολο όσο και ως ιστορικό γεγονός, συμπυκνώνει το νόημα του αντιδικτατορικού αγώνα, το αίτημα δηλαδή για ελευθερία και δημοκρατία. Συνεχίζει να κρατά μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά και στην ψυχή όλων των Ελλήνων και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων. Δεν ήταν μια στιγμιαία ηρωική πράξη, αλλά μια πράξη με διάρκεια και αντοχή μέσα στον χρόνο, μια πράξη στην οποία βασίστηκε η ελληνική δημοκρατία. Στη Μεταπολίτευση που ακολούθησε έχουμε την πιο μακρά περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας για τον τόπο. Πολλές από τις δημοκρατικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης έχουν ως βασικό πυρήνα τα αιτήματα του Πολυτεχνείου και κυρίως την ηθική και αξιακή διάσταση της αντίστασης απέναντι στη δικτατορία. Οι κατακτήσεις αυτές δεν αφορούσαν μόνο το φοιτητικό κίνημα αλλά το σύνολο της δημόσιας πολιτικής και των κοινωνικών διεκδικήσεων. Από αυτή την άποψη, το Πολυτεχνείο ζει μέσα από την ίδια την υπόσταση και την ποιότητα των δημοκρατικών θεσμών που έχουμε σήμερα. Είναι θεσμοί που με όλες τις ελλείψεις και τα ελαττώματά τους, παραμένουν σταθερές πολιτειακές εγγυήσεις για το παρόν και το μέλλον της χώρας. Το Πολυτεχνείο, επομένως, δεν είναι μια απλή επέτειος και δεν είναι απλά ένας μύθος. Είναι η ενεργή μνήμη της ίδιας της δημοκρατίας. Σίγουρα πρέπει να εμπλουτιστεί με τα ανεκπλήρωτα οράματα εκείνης της γενιάς αλλά και με τα οράματα της σημερινής γενιάς, της γενιάς της κρίσης. Αυτή η γενιά που πληγώσαμε, έχει δικαίωμα σε ένα μέλλον δημοκρατικό, ευρωπαϊκό, ελπιδοφόρο, για να μπορεί να συνδεθεί με την ιστορία της και να δημιουργήσει το δικό της αύριο. Έχει κι αυτή, ίσως περισσότερο από άλλες περασμένες γενιές, ανάγκη από την ενεργή μνήμη της δημοκρατίας, για να μπορέσει να αντισταθεί στην απόγνωση, τον απομονωτισμό, την κατάρρευση προτύπων και αξιών, την καταστροφική επιρροή του ακροδεξιού εξτρεμισμού. Το παλιό στερεότυπο για τη γενιά που δήθεν έγινε κατεστημένο, αλλά και το νέο στερεότυπο για τη «στιγματισμένη» Μεταπολίτευση, εμποδίζει και αδικεί αυτή τη συνέχεια της δημοκρατικής μνήμης. Αλίμονο αν η μια γενιά στρεφόταν απέναντι στην άλλη. Μέσα από τους δημοκρατικούς αγώνες ενώνονται γενιές και πολιτικές παραδόσεις όλων αυτών που επιμένουν να θεωρούν πως καμμιά κατάκτηση δεν είναι δεδομένη στον τόπο, ούτε η ελευθερία ούτε η δημοκρατία. Η εύκολη καταγγελία, η μηδενιστική κριτική αλλά και η αναδρομική υποκρισία είναι εύγλωττα σημάδια όσων ήθελαν διαχρονικά να αρνηθούν την προσφορά της θυσίας των αγωνιστών του Πολυτεχνείου. Αυτούς τους αγωνιστές τιμούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου προσερχόμενος κάθε χρόνο στον χώρο του Πολυτεχνείου. Χαρακτηριστικά, το 1990, απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό, έλεγε «σας παρέχω τη διαβεβαίωση ότι θα μείνουμε όρθιοι αυτές τις δύσκολες ώρες για τη χώρα μας, με εθνικούς κινδύνους, με καταστροφή πραγματικά του ιστού της οικονομίας, με κινδύνους κοινωνικούς και πολιτικούς». Έλεγε: «Θα μείνουμε στις επάλξεις του αγώνα, πιστοί στα ιδανικά των αγωνιστών του Πολυτεχνείου και στο μήνυμά τους για να είναι η Ελλάδα πραγματικά ανεξάρτητη, ασφαλής, δημοκρατική και προοδευτική». Ο αγώνας των ημερών εκείνων για δημοκρατία και προκοπή δείχνει τις αστείρευτες δυνάμεις του Ελληνισμού. Η Ελλάδα μπορεί και σήμερα με εθνική ομοψυχία, με εθνική γραμμή, να ξεπεράσει την κρίση, να κάνει μία νέα αρχή. Αυτό μας δείχνει σήμερα το Πολυτεχνείο. Στα οράματα και τους αγώνες των ηρώων του Πολυτεχνείου δεν χωρά σήμερα καμμία μορφή βίας. Η βία αμαυρώνει τη μνήμη του Πολυτεχνείου και πλήττει βάναυσα τη δημοκρατία. Ιδίως σε καιρούς που το κύμα ανόδου της ακροδεξιάς και του νεοναζισμού ροκανίζει τα θεμέλια της Ευρώπης, το δημοκρατικό τείχος είναι αυτονόητη πράξη ευθύνης της πολιτείας και των πολιτών. Το Πολυτεχνείο είναι ένα σύμβολο που τα μηνύματά του αντιστέκονται στη φθορά του χρόνου. Δεσμευόμαστε ότι τιμώντας τη ματωμένη σημαία του Πολυτεχνείου, τιμώντας τους νεκρούς αλλά και όλους τους πρωταγωνιστές, συνεχίζουμε σήμερα αυτόν τον αγώνα. Η επόμενη μέρα για την Ελλάδα, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, δεν θα έχει την υπογραφή της κρίσης, αλλά την υπογραφή της νέας εθνικής αυτοπεποίθησης που πηγάζει και μέσα από τους αγώνες του Πολυτεχνείου. Σας ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστούμε, κυρία Πρόεδρε. Τον λόγο έχει ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Κωνσταντίνος Γαβρόγλου.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Σε μια δύσκολη, σχεδόν τραγική συγκυρία για όσα έγιναν στη δυτική Αττική, καλούμαστε να ξαναπιάσουμε το νήμα που άρχισε να ξετυλίγεται τον Νοέμβριο του 1973. Σαράντα τέσσερα χρόνια μετά την εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου και την καθολική συμπαράσταση του αγώνα τους από τον ελληνικό λαό, τιμούμε σήμερα τους αγωνιστές του Νοέμβρη του 1973 και στρέφουμε τη μνήμη και το βλέμμα μας σε εκείνα τα ιδανικά που παραμένουν ακόμα και σήμερα ζωντανά. Τιμούμε την αντίσταση της νεολαίας στη χούντα των συνταγματαρχών, τη νίκη τους επί της επταετούς τυραννίας, τη δίψα τους για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», για κοινωνικά δικαιώματα, για αξιοπρέπεια στη ζωή. Τιμούμε το ήθος τους και τις δημοκρατικές διαδικασίες που προσπάθησαν να καθιερώσουν για τη διαχείριση μιας τόσο σύνθετης καθημερινότητας στο Πολυτεχνείο εκείνων των ημερών. Δεν ξεχνάμε, δεν πρέπει να ξεχνάμε τους τόπους εξορίας, τα κολαστήρια του ΕΑΤ - ΕΣΑ, τους βασανισμούς και τους νεκρούς. Η ημέρα, όμως, αυτή μας θυμίζει και τον ανείπωτο πόνο των οικογενειών όσων σκοτώθηκαν. Μέσα σε τρεις λέξεις, «ψωμί», «παιδεία», «ελευθερία», οι νέοι του Πολυτεχνείου κατάφεραν να αφήσουν την πιο ισχυρή παρακαταθήκη αγώνα για τις γενιές του αύριο, για τους λαούς που διεκδικούν ένα καλύτερο και δικαιότερο μέλλον. «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» ήταν το σύνθημα που η ορμή του συνέθλιψε τη βάναυση καταπίεση του καθεστώτος των συνταγματαρχών, έδωσε πνοή στον πόθο των πολιτών για δημοκρατία, νοηματοδότησε ξανά την αρετή και την τόλμη ως έννοιες αναπόσπαστες της ελευθερίας. Είναι μέρα μνήμης, λοιπόν. Είναι μέρα που ανήκει στους αγωνιστές του Νοέμβρη, όσο και αν πολλοί προσπάθησαν να την καπηλευτούν, να την ιδιοποιηθούν, να την αλλοιώσουν ή να την αποδομήσουν, για να αποκομίσουν οφέλη πολιτικά και ιδεολογικά. Είναι μέρα μνήμης σε μια εποχή που πληθαίνουν οι αρνητές της σημασίας που είχαν τέτοια γεγονότα στην ιστορία του τόπου μας. Γι' αυτό και είμαστε υποχρεωμένοι να διαφυλάττουμε τις μνήμες εκείνων των περιόδων σαν κόρη οφθαλμού. Υποκλινόμαστε με σεβασμό και δέος στην παρακαταθήκη που κληροδότησε η γενιά αυτή. Είναι μια παρακαταθήκη υπό συνεχή απειλή από τις ανιστόρητες προσπάθειες συγκεκριμένων πολιτικών μορφωμάτων και προσώπων να την αποδομήσουν. Το Πολυτεχνείο ήταν και είναι η συλλογική μας μνήμη και το πάντα επίκαιρο σύνθημα, «Ναι στη δημοκρατία, όχι στον φασισμό», εκφράζει την τεράστια πλειοψηφία του λαού μας, ανεξάρτητα από ιδεολογικές και πολιτικές επιλογές. Γιατί το «Nαι στη δημοκρατία, Όχι στον φασισμό» αποτέλεσε το πλαίσιο στο οποίο οικοδομήθηκε η μεταπολιτευτική Ελλάδα με πολλά προβλήματα αλλά και πολλά προωθητικά στοιχεία, με ακλόνητη, όμως, τη δέσμευση στη δημοκρατία, στο βάθεμά της και στις περίπλοκες αλλά, τελικά, θετικές επιπτώσεις που είχε όλη αυτή η περίοδος στην ανασυγκρότηση των θεσμών. Το «Ναι στη δημοκρατία, Όχι στον φασισμό» κινητοποιεί τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις ενάντια στα νεοναζιστικά μορφώματα, που ονειρεύονται μία κοινωνία με αποκλεισμούς, διακρίσεις, ρατσισμό και ξενοφοβία. Η γενιά του 1973 πρόταξε - όχι τυχαία - την παιδεία στο ιστορικό της σύνθημα, γιατί η παιδεία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της δημοκρατίας. Η παιδεία δεν εννοείται ως αγαθό χωρίς μια ποιοτική, δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους, από τα νήπια μέχρι τους εφήβους, από τους νέους έως τους μεγαλύτερους σε ηλικία πολίτες της χώρας, που προσπαθούν μέσα σ' έναν κόσμο που αλλάζει να εμπλουτίσουν διά βίου τα εφόδιά τους, να κατακτούν τη γνώση και να βελτιώνουν τις συνθήκες ζωής τους. Η αρχή αυτή είναι που διέπει τη δική μας πολιτική και ιδεολογική βάση. Με αυτή την αδιαπραγμάτευτη αρχή, κόντρα σε νεοφιλελεύθερες κραυγές, δογματισμούς και άλλες επιδιώξεις, ξεδιπλώνουμε ένα μεταρρυθμιστικό σχέδιο τριετίας για το σχολείο, το πανεπιστήμιο, την επαγγελματική εκπαίδευση. Χωρίς να φοβόμαστε την ακαδημαϊκή ελευθερία, αίτημα και τότε της γενιάς του Πολυτεχνείου. Χωρίς να φοβόμαστε τη συμμετοχή της μαθητικής και φοιτητικής κοινότητας, των εκπαιδευτικών κάθε βαθμίδας στη διαμόρφωση πολλαπλών πτυχών της εκπαίδευσης. Χωρίς να φοβόμαστε να συγκρουστούμε με παθογένειες δεκαετιών, που στρέβλωσαν πολλά στην εκπαίδευση, παθογένειες που πρέπει να ξεριζωθούν. Χωρίς να φοβόμαστε να καταδικάσουμε με κατηγορηματικό τρόπο όσους υπονομεύουν τη δημοκρατία. Είναι εύκολο και βολικό να μένουμε μόνο στη διαπίστωση των σημερινών προβλημάτων, των ιδιαίτερα σοβαρών προβλημάτων. Το έχουμε πει και ας το ξαναπούμε με αφορμή τη σημερινή ημέρα: Υπάρχει πρόβλημα παραβατικότητας σε ορισμένα πανεπιστήμια. Για ποιους, όμως, λόγους; Ας κάνουμε μία προσπάθεια να κατανοήσουμε τους βαθύτερους λόγους και να μη μείνουμε σε επιφανειακές διαπιστώσεις, τους λόγους περιθωριοποίησης της νεολαίας, τα σοβαρά ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει αυτοκριτικά το εργατικό και φοιτητικό κίνημα. Ας στοχαστούμε τις νέες πραγματικότητες της κοινωνίας μας και μέσα από έναν δημοκρατικό διάλογο ας δημιουργήσουμε τους όρους υπέρβασης των αδιεξόδων. Γι' αυτό και σήμερα έχει τεράστια σημασία να υπάρξει μια μαζική πορεία και καλούμε όλον τον λαό μας, όλη την κοινωνία να συμμετάσχει σ' αυτή τη δημοκρατική πορεία που θα γίνει σήμερα το απόγευμα. Έχουμε χρέος, λοιπόν, με βάση τις ιδέες μας να βελτιώνουμε διαρκώς την εκπαίδευση στην πατρίδα μας ως ένα αγαθό αδιαπραγμάτευτο, που δεν αναλώνεται σε στείρους ανταγωνισμούς και διαγκωνισμούς σε εφήμερα πρωτεία και τρόπαια. Να βελτιώνουμε την ουσία της γνώσης και της μάθησης, την όμορφη, υγιή και δίκαιη άμιλλα. Να διευρύνουμε τις ίσες ευκαιρίες για όλους σε μια εκπαίδευση ανοικτή στην κοινωνία, αξιόπιστη και δημοκρατική. Η αναγνώριση αυτής της ανάγκης βρίσκεται στον πυρήνα των δικών μας κυττάρων, των ανθρώπων της Αριστεράς, που έχουν ιστορικές καταβολές και βιώματα ανεξίτηλα από τα χρόνια της επταετίας, μέσα από τους δημοκρατικούς και αντιστασιακούς αγώνες, μέσα από τη θυσία τους για ένα καλύτερο μέλλον. Αυτή είναι για εμάς η ουσία του συνθήματος «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», ένα σύνθημα ελπίδας για το αύριο του λαού και της νεολαίας μας. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι καθήκον μας να προστατέψουμε τις αξίες μας μέσα στην κοσμογονία των αλλαγών που ζει όλος ο κόσμος, να σταθούμε όρθιοι στις αρχές που συμπυκνώθηκαν στο ιστορικό πια σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», να αντιπαραθέτουμε σε ολοκληρωτικές ιδεολογίες, σε φονταμενταλισμούς, στην παγκόσμια ανισότητα που επιδεινώνεται μέσα στα χρόνια. Η Ελλάδα του σήμερα δεν είναι πια η Ελλάδα της εποχής του Πολυτεχνείου και γι' αυτή την αλλαγή συνέβαλαν πολλά και διαφορετικά πολιτικά κόμματα, κοινωνικοί φορείς, επιστημονικές ενώσεις, επιμελητήρια, συνδικάτα, διανοούμενοι, αλλά και πολλοί ανώνυμοι πολίτες. Η δημοκρατία, όμως, δεν είναι κάτι το δεδομένο. Η δημοκρατία δεν παραχωρείται, αλλά κατακτιέται. Η κουλτούρα της δημοκρατίας διαμορφώνεται μέσα από σύνθετες και συχνά αντιφατικές διαδικασίες και αυτή την κουλτούρα της δημοκρατίας καλούμαστε να κατακτήσουμε και σήμερα. Αλλά ας μην εφησυχάζουμε. Να θυμόμαστε πάντοτε ότι η δημοκρατία είναι ένα διαχρονικό αίτημα, αλλά η ίδια δημοκρατία και οι θεσμοί της είναι πάντοτε ιδιαίτερα εύθραυστοι. Εναπόκειται, λοιπόν, σε όλους εμάς να την προστατεύσουμε στις καθημερινές μας σχέσεις, στο σπίτι, στην εργασία, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, να την προστατεύουμε από τον κίνδυνο της γραφειοκρατικοποίησής της. Η μέρα εκείνη, η μέρα του Νοέμβρη του 1973, ανήκει στους νέους, στους οραματιστές, στους αγνούς αγωνιστές. Ανήκει βέβαια και στη δημοκρατία, στο δικαίωμα για μόρφωση και δουλειά, για δικαιοσύνη και ελευθερία. Πάνω απ' όλους και πάνω απ' όλα η μέρα μνήμης του Πολυτεχνείου θα πρέπει να ανήκει στην εκάστοτε νέα γενιά. Ανήκει όμως - και αυτό πρέπει να το τονίσουμε - και στην πολιτεία την ίδια, που θα πρέπει καθημερινά να αναλογίζεται, πόσο πιστή μένει η ίδια στην παρακαταθήκη εκείνων των ημερών και τι ακριβώς πράττει για την υλοποίηση αυτής της παρακαταθήκης. Σας ευχαριστώ.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στη μνήμη των θυμάτων της εξέγερσης της 17ης Νοέμβρη του 1973, αλλά και όλων των θυμάτων του αντιδικτατορικού αγώνα του ελληνικού λαού, των εργαζομένων και της νεολαίας, παρακαλώ πολύ να τηρήσουμε ενός λεπτού σιγή. [[Στο σημείο αυτό τηρείται στην Αίθουσα ενός λεπτού σιγή]] Αθάνατοι! [[Χειροκροτήματα]] Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο σημείο αυτό ολοκληρώθηκε η ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής αφιερωμένη στην ημέρα μνήμης και τιμής για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εισερχόμαστε στη συμπληρωματική ΕΙΔΙΚΗ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ Αποφάσεις Βουλής, οικονομική διαχείριση Βουλής: α. Μόνη συζήτηση και έγκριση του Απολογισμού Δαπανών της Βουλής, οικονομικού έτους 2016. β. Μόνη συζήτηση και ψήφιση του Σχεδίου Προϋπολογισμού Δαπανών της Βουλής, οικονομικού έτους 2018. Οι παραπάνω αποφάσεις της Βουλής ψηφίστηκαν στην αρμόδια Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής με πλειοψηφία 4/5 του όλου αριθμού των μελών της. Συνεπώς σύμφωνα με το άρθρο 108 παράγραφοι 1 και 6, μπορούν να ψηφιστούν από τη Βουλή χωρίς συζήτηση. Παρ' όλα αυτά προτείνω, εφόσον το επιθυμούν οι εισηγητές και οι ειδικοί αγορητές, να μιλήσουν για πέντε λεπτά ο καθένας, οι Κοινοβουλευτικοί Εκπρόσωποι επίσης για πέντε λεπτά και όσοι συνάδελφοι τυχόν εγγραφούν στον κατάλογο ομιλητών επίσης για πέντε λεπτά. Το Σώμα συμφωνεί;
Συνεπώς το Σώμα συνεφώνησε ομοφώνως. Προτού ξεκινήσουμε, θα κάνω μία ανακοίνωση προς το Σώμα. Η Επιτροπή του Απολογισμού και του Γενικού Ισολογισμού του Κράτους και Ελέγχου της Εκτέλεσης του Προϋπολογισμού του Κράτους καταθέτει την έκθεσή της στα σχέδια νόμων του Υπουργείου Οικονομικών: α) «Κύρωση του Απολογισμού του Κράτους Οικονομικού Έτους 2015» β) «Κύρωση του Ισολογισμού του Κράτους Οικονομικού Έτους 2015» Θα ξεκινήσουμε με τον εισηγητή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Μεϊκόπουλο για πέντε λεπτά. Κύριοι συνάδελφοι, επειδή μπορεί να έχετε προετοιμαστεί για παραπάνω χρόνο, θα υπάρχει σχετική ανοχή για όλους τους συναδέλφους. Ορίστε, κύριε Μεϊκόπουλε, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, καλημέρα σας. Έγινε μια εκτενής αναφορά στην επιτροπή της Τετάρτης, αναφορικά με τους κωδικούς και τις δαπάνες που συμπεριλαμβάνονται στον προϋπολογισμό για το οικονομικό έτος 2018, οπότε μας δίνεται η δυνατότητα σήμερα κατά τη διάρκεια της Ολομέλειας, να είμαστε λίγο πιο κωδικοποιημένοι και πιο ουσιαστικοί αναφορικά με τα σημαντικότερα σημεία που περιλαμβάνονται στον προϋπολογισμό του 2018. Προφανώς για άλλη μια χρονιά ο προϋπολογισμός καταρτίζεται με βάση τόσο την εξασφάλιση της αποτελεσματικότερης λειτουργίας της Βουλής και την βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών της στους Βουλευτές και τους πολίτες, όσο και την εξοικονόμηση και μείωση των δαπανών της. Ο βασικότερος στόχος για εμάς στην κατάρτιση του προϋπολογισμού της Βουλής για το 2018 παραμένει η απρόσκοπτη λειτουργία και η συνολική αναβάθμιση της Βουλής, λαμβάνοντας, προφανώς, πρωτίστως υπ΄όψιν την ίδια την κοινωνία, τα σύγχρονα προβλήματα και τις ευρύτερες ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, όπως αυτές μεταβάλλονται στο περιβάλλον της κρίσης που διανύει η χώρα μας. Το 2017, ο προϋπολογισμός προέβλεπε δαπάνες συνολικής αξίας 132.985.000 ευρώ. Ο νέος προϋπολογισμός για το 2018 προβλέπει δαπάνες ύψους 133.985.000 ευρώ, σημειώνοντας - για πρώτη φορά από το 2009- ένα ποσοστό αύξησης της τάξης του 0,75%, δηλαδή αύξηση 1.000.000 ευρώ σε σχέση με τον προϋπολογισμό του οικονομικού έτους 2017, ενώ καλύπτεται πλήρως ο στόχος του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής. Γενικότερα στο μεσοδιάστημα από το 2009- έτος εμφάνισης της κρίσης - μέχρι και πέρυσι το 2017 η περιστολή των δαπανών αντιστοιχούσε σε μια ποσοστιαία μείωση της τάξης του 40,13%, η οποία για το 2018 διαμορφώνεται στο ποσοστό του 39,68%. Αυτή η διαχρονική μεταβολή του προϋπολογισμού της Βουλής σε ποσοστά μείωσης αντανακλά σαφώς τη διαρκή προσπάθεια, που καταβάλλεται για προσαρμογή στη δυσμενή οικονομική συγκυρία των τελευταίων ετών, με ταυτόχρονο στόχο, όμως, τη διατήρηση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών της Βουλής. Ωστόσο η μικρότερη ποσοστιαία μεταβολή που παρατηρείται φέτος για το 2018, σχετίζεται άμεσα με τα πρώτα βήματα ανάκαμψης που σημειώνει το 2017 η οικονομία μας, με βάσιμες προβλέψεις για βιώσιμη ανάπτυξη στα επόμενα έτη. Σε αυτό το σημείο μπορούμε να διακρίνουμε ή να παρατηρήσουμε - αν θέλετε - τρία σημεία τα οποία είναι αρκετά σημαντικά κατά τη γνώμη μου. Πρώτο σημείο, είναι η καινοτομία που πραγματοποιείται φέτος με την ένταξη μεγάλων τεχνικών έργων στην Υπηρεσία Διάθεσης Ευρωπαϊκών και Λοιπών Πιστώσεων για την αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων της Βουλής με μακροπρόθεσμο στόχο τη δημιουργία υποδομών κεφαλαιακής αξίας, η οποία θα επιφέρει και σταδιακή περιστολή των λειτουργικών της δαπανών. Το δεύτερο σημείο, είναι η μείωση των δαπανών που επιτυγχάνεται με την λειτουργία του Συστήματος Ηλεκτρονικής Διακίνησης Εγγράφων. Αυτό σημαίνει μείωση της γραφειοκρατίας. Αναφορικά με τη λειτουργία της Βουλής επιπλέον εξοικονόμηση πόρων προβλέπεται και από τη μίσθωση κατάλληλου εξειδικευμένου εξοπλισμού, αντί αγοράς νέου, για την κάλυψη του αυξημένου εκδοτικού έργου του Κοινοβουλίου. Το τρίτο σημείο, είναι η μετάβαση της ειδικής επιτροπής ελέγχου δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης σε αυτόνομη οικονομική διαχείριση, η οποία, προφανώς, επιφέρει και μείωση στις δαπάνες για τις αμοιβές φυσικών προσώπων. Τέσσερις είναι οι κατηγορίες των πιστώσεων, όπως κατανέμονται δηλαδή οι δαπάνες. Έχουμε πληρωμές για υπηρεσίες, προμήθειες αγαθών κεφαλαιακού εξοπλισμού, πληρωμές μεταβιβαστικές και δαπάνες που δεν εντάσσονται σε άλλες κατηγορίες. Στην πρώτη κατηγορία με κωδικό «Κ.Α.0000» έχουμε συνολική δαπάνη που ανέρχεται στα 128.149.000 ευρώ για το 2018. Πράγματι παρατηρείται μια αύξηση κατά 2.105.000 ευρώ περίπου σε σχέση με το 2017, που η προβλεπόμενη δαπάνη ήταν 126.044.000 ευρώ. Να επισημάνουμε σ' αυτό το σημείο ότι η αύξηση της συγκεκριμένης κατηγορίας δαπανών για το έτος 2018, παρατηρείται λόγω της επιβάρυνσης της μισθολογικής δαπάνης, που προκαλείται από την εφαρμογή του ν.4488/2017 για την εργοδοτική εισφορά υπέρ του ΕΦΚΑ των Βουλευτών και από τον διπλασιασμό της εργοδοτικής εισφοράς για τον ΕΦΚΑ Βουλευτών και υπαλλήλων για το έτος 2018 (ν.4387/2017). Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παρατηρήσω ότι όσον αφορά τη βουλευτική αποζημίωση, παραμένει σταθερή στα ίδια μειωμένα επίπεδα με το 2016 και το 2017. Ως προς τις δαπάνες για λοιπές υπηρεσίες χρειάζεται διευκρίνιση σε δύο σημεία. Η αύξηση που παρατηρούμε κατά 100.000 ευρώ για τα μισθώματα κτηρίων (Κ.Α.0813), δεν έχει να κάνει με το κόστος μίσθωσης των κτηρίων. Αυτό παραμένει σταθερό. Η μικρή μεταβολή που παρατηρείται, σχετίζεται με την επιπλέον μείωση του κόστους πέρυσι λόγω της ορθολογικότερης εκτέλεσης των συμβατικών όρων μίσθωσης. Παράλληλα η αύξηση που παρατηρείται κατά 100.000 ευρώ για τις δαπάνες χρηματοδοτικής μίσθωσης - κωδικός αριθμός 0816- οφείλεται στην προγραμματισμένη μίσθωση εκτυπωτών και εκτυπωτικών μονάδων για την κάλυψη των αναγκών του Κοινοβουλίου. Τέλος, ως προς τις αμοιβές για τη συντήρηση, την επισκευή κτηρίων και λοιπών μόνιμων εγκαταστάσεων - στον κωδικό αριθμό 0851- προβλέπεται πάλι μείωση της τάξης των 149.000 ευρώ σε σχέση με το 2017. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλεται από το 2016 για τον εξορθολογισμό του κτηριακού αποθέματος της Βουλής. Αποτέλεσμα αυτής της μεγάλης προσπάθειας για την αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων της Βουλής ήταν για το 2017, η μείωση κατά 585.000 ευρώ στο κόστος μισθωμάτων των κτηρίων κόστος το οποίο, όπως ήδη προανέφερα, παραμένει σταθερό. Για τη Β΄ κατηγορία η συνολική δαπάνη προϋπολογίζεται σε 2.736.000 ευρώ για το 2018 και είναι μειωμένη κατά 434.000 ευρώ σε σχέση με το 2017. Για την Γ΄ κατηγορία η συνολική δαπάνη ανέρχεται στα 3.000.000 ευρώ. Σχετικά με την Δ΄ κατηγορία, το αποθεματικό της Βουλής, δηλαδή, για την αντιμετώπιση απρόβλεπτων δαπανών η προβλεπόμενη μίσθωση για το έτος 2018 ανέρχεται στα 100.000 ευρώ. Παραμένει, ακριβώς, στα ίδια επίπεδα με το 2017. Σχετικά τώρα με τον απολογισμό δαπανών της Βουλής για το οικονομικό έτος 2016, θα ήθελα να επισημάνω ότι για το οικονομικό αυτό έτος για ακόμη μια χρονιά οι δαπάνες, στο σύνολό τους, δεν ξεπέρασαν τα προϋπολογισθέντα ποσά. Κλείνοντας και συνοψίζοντας, να πούμε ότι και ο φετινός προϋπολογισμός της Βουλής, κινήθηκε μέσα στο πλαίσιο στο οποίο κινείται γενικότερα ο κρατικός προϋπολογισμός σε συνάρτηση φυσικά με τη γενικότερη οικονομική κατάσταση της χώρας και στη βάση των αρχών της χρηστής δημοσιονομικής διαχείρισης, της ειλικρίνειας και της διαφάνειας. Είμαστε απόλυτα αντίστοιχοι με το κοινό αίσθημα, χωρίς φυσικά να μειώνουμε σε τρομακτικό βαθμό την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών της Βουλής. Να ευχαριστήσουμε, επίσης, και το πολιτικό προσωπικό της Βουλής, για το σημαντικό έργο που επιτελεί αλλά και για την πολύτιμη στήριξη και συμβολή τους στο έργο όλων. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, αφού συζητήσαμε τον προϋπολογισμό της Βουλής των Ελλήνων για το οικονομικό έτος 2018, σας καλώ να τον υπερψηφίσουμε όλοι μαζί. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστούμε τον κ. Μεϊκόπουλο. Τον λόγο έχει ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Κουκοδήμος. Θα ήθελα να υπενθυμίσω, σε όσους συναδέλφους θέλουν να εγγραφούν ότι πρέπει να το κάνουν μέχρι το τέλος της εισήγησης του κ. Κουκοδήμου. Κύριε συνάδελφε, έχετε τον λόγο για πέντε λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Θα ήθελα να εκφράσω τα θερμά μου συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων της φονικής πλημμύρας που έπληξε την Αττική αλλά και όλη την Ελλάδα, προκαλώντας το χάος και την απελπισία σε χιλιάδες κατοίκους της δυτικής Αττικής. Θερμά συλλυπητήρια. Πιστεύω ότι εκφράζω όλους τους συναδέλφους. Να πω ότι έχει πληγεί και η Πιερία. Έχουν γίνει πολύ μεγάλες ζημιές και στο νομό μου. Ας ευχηθούμε να μην υπάρξουν άλλα θύματα. Κύριε Πρόεδρε, αγαπητοί συνάδελφοι, συζητάμε σήμερα τον απολογισμό δαπανών της Βουλής για το οικονομικό έτος 2016, καθώς και το σχέδιο προϋπολογισμού δαπανών της Βουλής για το έτος 2018. Σε ό,τι αφορά τα απολογιστικά στοιχεία, καταγράφεται μείωση στον προϋπολογισμό της Βουλής κατά 86.900 ευρώ, μέρος των οποίων, τα 33.600 ευρώ, επιστράφηκαν στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Σε ό,τι αφορά το σύνολο των πιστώσεων, έφτασαν τα 135.895.500 ευρώ, τα οποία, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση, διατέθηκαν για τις δαπάνες που αφορούν πληρωμές για υπηρεσίες, αμοιβές τεχνικών υπαλλήλων της Βουλής, βουλευτικές αποζημιώσεις, αμοιβές εκτάκτων υπαλλήλων ειδικών κατηγοριών, λοιπές υπηρεσίες και λοιπές δαπάνες. Με τη λήξη της περιόδου καταγράφηκε ένα αδιάθετο υπόλοιπο πολύ χαμηλό της τάξεως των 3.758 ευρώ. Γι' αυτό και δεν έχουμε ιδιαίτερες παρατηρήσεις σε ό,τι αφορά τον απολογισμό. Σε ό,τι αφορά τον προϋπολογισμό του 2018, έχουμε δύο παρατηρήσεις. Θεωρούμε όλοι μας, πως ο προϋπολογισμός της Βουλής θα πρέπει να διακρίνεται από δύο στοιχεία. Πρώτον, την ανάγκη να συγκρατηθούν οι δαπάνες της Βουλής, συμβάλλοντας έτσι στην εθνική προσπάθεια μείωσης των εθνικών δαπανών και δεύτερον, στη βελτίωση της λειτουργίας και της υποδομής της Βουλής και του Βουλευτή που πρέπει και οφείλει να λειτουργεί ως εκπρόσωπος του ελληνικού λαού Τα τελευταία χρόνια γνωρίζουμε όλοι ότι η Βουλή των Ελλήνων έχει συνεισφέρει στην προσπάθεια περιστολής των δαπανών και έχει υποστεί μειώσεις. Πολύ σωστά έγινε αυτό και η κοινωνία, όμως, πρέπει να το γνωρίζει. Διότι γνωρίζετε όλοι, πως κατά διαστήματα έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με πολύ αυστηρή κριτική των πολιτών, που πηγάζει, βέβαια, από τα μέσα ενημέρωσης, που βλέπουν τα δικά τους εισοδήματα να μειώνονται, τις δικές τους υποχρεώσεις να αυξάνονται και θεωρούν πως η Βουλή αλλά και οι εργαζόμενοι σε αυτή, απολαμβάνουν ειδικά προνόμια. Όλοι οι προϋπολογισμοί της Βουλής - και θα μου επιτρέψετε να το καταθέσω, καθώς είμαι Βουλευτής από το 2007 ως σήμερα - βαίνουν μειούμενοι. Αναφέρομαι στην περίοδο από το 2009 και μετά που ξέσπασε η κρίση. Αξίζει να θυμηθούμε κάποιους αριθμούς. Ο προϋπολογισμός του 2015 παρουσίασε ποσοστιαία μεταβολή σε σχέση με το έτος 2009, δηλαδή έξι χρόνια, της τάξεως του 37%, από τα 222.140.000 ευρώ του 2009, στα 139.922.000 ευρώ το 2015. Επίσης να αναφέρω ότι και ο προϋπολογισμός του 2014, ήταν ήδη μειωμένος κατά περίπου 7 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή ποσοστό μείωσης 4,6% σε σχέση με το 2013. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο και σε αυτή την κατεύθυνση είναι και ο προϋπολογισμός δαπανών της Βουλής για το 2018. Έρχεται στο ίδιο πνεύμα συγκράτησης των δαπανών και οφείλουμε να πούμε υπολογιστικά ότι από το έτος 2009 έως σήμερα, η ποσοστιαία αυτή μεταβολή αγγίζει τη μείωση των δαπανών κατά 39,68%, μιας και φέτος για πρώτη φορά καταγράφεται μια πολύ μικρή αύξηση της τάξεως του 0,75% σε σχέση με το 2017. Ενδεχομένως κάποιοι να πιστεύουν ότι μπορεί να λειτουργήσει η Βουλή και οι Βουλευτές με ακόμη λιγότερα. Ας το συζητήσουμε, αν κάποιοι το επιθυμούν, και ας το επιδιώξουμε, αν αυτό κριθεί αναγκαίο. Οφείλω κλείνοντας, να εκφράσω τις θερμές μας ευχαριστίες στο προσωπικό της Βουλής των Ελλήνων για το υψηλό επίπεδο υπηρεσιών που παρέχουν και προσφέρουν υπό τις συνθήκες που περιγράψαμε. Σας ευχαριστούμε πολύ. Με αυτό το σκεπτικό, κύριε Πρόεδρε, και με βάση τα στοιχεία που παρέθεσαν οι υπηρεσίες της Βουλής, υπερψηφίζουμε τόσο τον απολογισμό του 2016 όσο και τον προϋπολογισμό του 2018. Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε, κύριε Κουκοδήμο, και για τη συντομία στο χρόνο σας. Τον λόγο έχει ο κ. Ιωάννης Κουτσούκος για πέντε λεπτά για τη δική του εισήγηση. Έχουν κλείσει οι εγγραφές. Δεν έχει εγγραφεί κάποιος ομιλητής.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στη πρωινή συνεδρίαση τιμήσαμε, ως Βουλή των Ελλήνων, το Πολυτεχνείο και τους αγώνες του λαού μας κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Πέρα από το γεγονός ότι η Βουλή έχει υποχρέωση να τιμά τους αγωνιστές της δημοκρατίας, δόθηκε η ευκαιρία στους ομιλητές όλων των πτερύγων της Βουλής, να κάνουν αναφορές στην περίοδο της Μεταπολίτευσης και στα επιτεύγματα της δημοκρατίας, στην πιο μακρά ειρηνική και δημιουργική περίοδο που έζησε αυτός ο τόπος. Πιστεύω ότι αναφέρθηκαν με δίκαιο τρόπο, ο καθένας από την πλευρά του και αναδεικνύοντας, αν θέλετε, και τη δική του συμβολή. Από την πλευρά μας ο Κοινοβουλευτικός μας Εκπρόσωπος κ. Λοβέρδος αλλά και η Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, κ. Γεννηματά, έδωσαν το δικό μας στίγμα. Η κ. Γεννηματά, αναφέρθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι σε αυτές τις συνθήκες που έχει δημιουργήσει η κρίση της γενικότερης αμφισβήτησης των θεσμών και της δημοκρατίας, πρέπει να κρατάμε ενεργή τη μνήμη της δημοκρατίας, να τιμάμε τους αγωνιστές του Πολυτεχνείου και να προσπαθήσουμε να υπερβούμε την τεχνητή αντιπαράθεση μεταξύ των γενεών εκείνης της περιόδου και της σημερινής περιόδου μέσα από τους αγώνες για τη δημοκρατία και τους αγώνες - θα πρόσθετα εγώ - για το ξεπέρασμα της κρίσης. Γιατί οποιοιδήποτε νέοι διχασμοί στο εσωτερικό της κοινωνίας δεν εξυπηρετούν ούτε τη δημοκρατία ούτε την προοπτική και την ελπίδα που πρέπει να δημιουργούμε στον τόπο και ιδιαίτερα στους νέους. Γιατί τα λέω αυτά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι; Τα λέω εισαγωγικά, γιατί κάθε φορά η συζήτηση για τον προϋπολογισμό της Βουλής προσφέρεται για γενικότερα πολιτικά σχόλια και αμφισβητήσεις που καλλιεργούνται από πάρα πολλές πλευρές, καθώς ιδιαίτερα την περίοδο της κρίσης, αλλά και κάτω από γενικευμένα ψέματα και λαϊκισμούς και ακροδεξιές και φασιστικές αντιλήψεις, αναπτύχθηκε η θεωρία του κόστους της δημοκρατίας, που πολλές φορές έφθανε σε ακρότατα όρια. Επειδή αυτό το Βήμα είναι δημόσιο και απευθύνεται στους Έλληνες πολίτες, θα πρέπει εμείς που υπηρετούμε τους αντιπροσωπευτικούς δημοκρατικούς θεσμούς να έχουμε το θάρρος να τους υπερασπιζόμαστε από τη μια μεριά και να μιλάμε με όρους αλήθειας, γιατί στην περίοδο αυτής της κρίσης δοκιμάστηκε η σχέση της αλήθειας με τη δημοκρατία. Η δημοκρατία μας, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχει το χαμηλότερο κόστος. Πέρσι παρουσίασα στοιχεία του Ελεγκτικού Συνεδρίου, με βάση τα οποία το κόστος της δημοκρατίας σε σχέση με το σύνολο των δαπανών ήταν 0,60 χιλιοστά στο σύνολο των δαπανών του κράτους. Αν θέλετε να κάνουμε αυτήν την αναγωγή με το σύνολο των εσόδων, δηλαδή τι εισπράττει το κράτος και τι κοστίζει η δημοκρατία συνολικά, είναι 0,25 τοις χιλίοις. Δηλαδή, για κάθε χίλια ευρώ φόρο που πληρώνει ο Έλληνας πολίτης - ΕΝΦΙΑ, φόρο εισοδήματος, ΦΠΑ - πληρώνει περίπου και 2,5 ευρώ για τη δημοκρατία. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Θα μου δώσετε ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε. Θα πρέπει να αναλογιστούμε κάνοντας τη σύγκριση αυτήν που είπα στην επιτροπή, μία χώρα της Κεντρικής Αφρικής και μία χώρα της Βόρειας Ευρώπης, που έχουν τους ίδιους πλουτοπαραγωγικούς πόρους σε ορυκτό πλούτο, που η μια λιμοκτονεί και η άλλη προοδεύει, για να δούμε που οφείλεται η διαφορά. Η διαφορά οφείλεται στους δημοκρατικούς θεσμούς, στη συμμετοχή των πολιτών, στη διαφάνεια. Αυτά, λοιπόν, είναι τα ζητήματα, τα οποία οφείλουμε να συζητήσουμε, εάν θέλουμε να δούμε τα πραγματικά προβλήματα της δημοκρατίας, να τη διευρύνουμε και να κάνουμε μεγάλες θεσμικές αλλαγές, για να μην επιτρέπουμε στους κάθε είδους λαϊκιστές και δημοκόπους να μιλούν εδώ με πρόχειρες σκέψεις, χαϊδεύοντας τα αυτιά των πολιτών. Να μειώσουμε τον αριθμό των Βουλευτών; Να τους μειώσουμε όσο θέλετε! Το ζήτημα της αντιπροσωπευτικότητας θα το δούμε; Το πώς θα ανατρέψουμε τη λογική της παρέμβασης των μιντιαρχών και των οικονομικών παραγόντων στο πολιτικό σύστημα θα τα δούμε; Αυτές είναι οι αλλαγές που πρέπει να συζητήσουμε. Θα αφήσουμε να εισχωρήσουν στη χώρα μας οι ιδέες, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, των χρηματοδοτών, των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών προσώπων, όπως γίνεται, παραδείγματος χάριν, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ή θα προσεγγίσουμε με πολύ σοβαρότητα τον τρόπο που λειτουργούν οι δημοκρατίες πιο αναπτυγμένων από εμάς χωρών στη Δυτική Ευρώπη, όπου αναλαμβάνουν οι πολίτες αυτό το ελάχιστο κόστος δημοκρατίας, όπως σας είπα νωρίτερα; Η άλλη άποψη είναι γνωστή. Καταργούμε τη δημοκρατία και σωρεύουμε τεράστιο κόστος, και ανθρώπινο και οικονομικό, στους πολίτες. Τα παραδείγματα είναι πολλά και δεν θέλω να αναφερθώ. Με αυτές τις σκέψεις εμείς, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ψηφίσουμε τον προϋπολογισμό της Βουλής, έναν προϋπολογισμό μιας διττής διαχείρισης, έναν προϋπολογισμό που απέδειξε με βάση τα στοιχεία των υπηρεσιών ότι είναι πιστός στην εκτέλεσή του. Έναν προϋπολογισμό που είναι πολύ μειωμένος σε σχέση με το 2009 και ένα μεγάλο μέρος οφείλεται στις δικές μας πρωτοβουλίες ως παράταξη, την οποία συνέχισε και το σημερινό Προεδρείο της Βουλής, να έχουμε οδηγήσει σε μείωση κατά 40% τις δαπάνες της λειτουργίας του Κοινοβουλίου και αντίστοιχα, αναλογικά, το κόστος του κάθε Βουλευτή, μειώνοντας τις αποδοχές του και εν γένει, τις παροχές του. Θα τελειώσω με το εξής: Η συζήτηση για περαιτέρω μειώσεις νομίζω ότι δεν έχει πολύ περισσότερα περιθώρια. Πιστεύω ότι είναι πεπερασμένα τα όρια και θα πρέπει να αναζητήσουμε άλλους, πιο αποτελεσματικούς τρόπους ενίσχυσης του θεσμικού ρόλου του Βουλευτή και της δυνατότητάς του να είναι στην εκλογική του περιφέρεια, να επικοινωνεί με τους πολίτες με πιο πρακτικούς και άμεσους τρόπους, χωρίς να επιβαρύνουμε περαιτέρω το κόστος λειτουργίας του Κοινοβουλίου. Με αυτές τις σκέψεις, σας δηλώνω ότι ψηφίζουμε και τον απολογισμό του 2016 και τον προϋπολογισμό για το 2018. Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε και για την ανοχή.
Ευχαριστούμε τον κ. Κουτσούκο. Τον λόγο έχει ο ειδικός αγορητής από τον Λαϊκό Σύνδεσμο - Χρυσή Αυγή κ. Ιωάννης Σαχινίδης για πέντε λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Εκφράζουμε και εμείς τα θερμά μας συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων και ελπίζουμε οι τέσσερις αγνοούμενοι να βρεθούν σώοι και αβλαβείς. Υπήρξαν εκτεταμένες ζημιές λόγω κακοκαιρίας, όχι μόνο στο λεκανοπέδιο της Αττικής, αλλά και στα Επτάνησα και σε πολλές περιοχές ανά την Ελλάδα. Πάρα πολλοί δήμοι έχουν κηρύξει τις περιφέρειές τους σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ακούσαμε τους προλαλήσαντες εισηγητές, δεν ακούσαμε όμως πρόταση από κανένα για το επίδομα της κρατικής οικονομικής ενίσχυσης για το έτος 2017, την πέμπτη δόση, 1.557.000 ευρώ που δόθηκε στα κόμματα. Ούτε ένας δεν βρέθηκε να δηλώσει να παραχωρηθεί στους πληγέντες. Ούτε ένας δεν βρέθηκε να δηλώσει να παραχωρηθεί το κοινωνικό μέρισμα στους ανθρώπους που έχουν πραγματικές ανάγκες, ανάγκες οι οποίες προέκυψαν, δυστυχώς, από την αναλγησία και της σημερινής Συγκυβέρνησης αλλά και των κυβερνήσεων των προηγούμενων ετών. Μάλιστα, η Περιφερειάρχης Αττικής είχε το θράσος να καταθέσει μήνυση κατά παντός υπευθύνου. Δηλαδή, τι έκανε; Μήνυσε τον ίδιο της τον εαυτό! Προχωράμε τώρα στον προϋπολογισμό δαπανών Βουλής οικονομικού έτους 2018 και στον απολογισμό δαπανών για το οικονομικό έτος 2016. Για άλλη μία χρονιά σε πανηγυρικό κλίμα ο Πρόεδρος της Βουλής υποβάλλει στο Σώμα τον προϋπολογισμό του οικονομικού έτους 2018 και τον απολογισμό της χρήσης του 2016. Όμως, τους πανηγυρισμούς αυτούς δεν τους συμμερίζονται φυσικά οι Έλληνες πολίτες, οι οποίοι για όγδοη συνεχή χρονιά υφίστανται τις επιπτώσεις της σκληρής και άδικης πολιτικής των μνημονίων, που έχουν συνθλίψει την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Για εμάς, τον Λαϊκό Σύνδεσμο, όποιος προϋπολογισμός υπαγορεύεται από διεθνείς τοκογλύφους δεν μπορεί να γίνει δεκτός. Επισημαίνουμε μόνο ότι από το 2009 έως σήμερα ο προϋπολογισμός της Βουλής έχει μειωθεί σχεδόν κατά 40%. Το γεγονός αυτό και μόνο αποδεικνύει το πάρτι που στήθηκε από τα κόμματα του συνταγματικού τόξου μέχρι την είσοδο της χώρας μας στα μνημόνια και σε πολλές περιπτώσεις, δυστυχώς, εξακολουθεί να υφίσταται για τις κομματικές ελίτ. Επίσης, εντύπωση μου έκανε ότι φέτος σε σχέση με πέρυσι υπάρχει μία αύξηση της τάξεως του 0,75% σε σχέση με τον προϋπολογισμό των δαπανών για το 2018. Ο ορθολογισμός των δαπανών σε όλους τους τομείς κρατικής δραστηριότητας και η πάταξη της διαφθοράς των πολιτικών είναι προαπαιτούμενα στο πλαίσιο μίας ευνομούμενης πολιτείας, η οποία σέβεται τον λαό. Πάντως, αξιοσημείωτο είναι ότι ο προϋπολογισμός του 2018 παρουσιάζει, ανέφερα και πριν, μία αύξηση της τάξεως του ενός εκατομμυρίου ευρώ σε σχέση με τον αντίστοιχο του 2017, λόγω κυρίως, όπως επισημαίνεται, της αύξησης των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών προς ΕΦΚΑ από 3,33% σε 6,66%, μία αύξηση δηλαδή της τάξεως του 100%, αναδεικνύοντας το μέγεθος της απάτης της λεγόμενης αναμόρφωσης του ασφαλιστικού, με την οποία πληρώνονται οι ζημιές των ταμείων, ελέω PSI. Οι δαπάνες του προϋπολογισμού για το έτος 2018 αναλύονται στους πίνακες με λεπτομέρειες. Θα επικεντρωθούμε αποσπασματικά σε κάποιες διαπιστώσεις, οι οποίες προκαλούν ερωτηματικά, προβαίνοντας στη συνέχεια και σε κάποιες αντιπροτάσεις που έχουμε, ως Χρυσή Αυγή. Όπως επισημαίνεται στη σελίδα 3 της εισηγητικής έκθεσης, επιτυγχάνεται μία μείωση δαπανών μέσω της λειτουργίας του συστήματος ηλεκτρονικής διακίνησης εγγράφων, τη στιγμή που στον κωδικό ΚΑ 0816 στη σελίδα 7 προϋπολογίζεται αύξηση για τη σχετικές αυτές δαπάνες της τάξης των 100 χιλιάδων ευρώ. Οι βουλευτικές αποζημιώσεις παραμένουν δυστυχώς αμετάβλητες με τον κωδικό 0121, αποτυπώνοντας το θετικό οικονομικό κλίμα που διαμορφώνει η επικοινωνιακή προπαγάνδα της Κυβέρνησης, ασχέτως εάν οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα μειώνονται με τη μερική απασχόληση, η οποία έχει ξεπεράσει την πλήρη για πρώτη φορά πέρσι τον Σεπτέμβριο. Θα αναφερθώ σε κάποιους κωδικούς που μας κάνουν μεγάλη εντύπωση. Βλέπω τον κωδικό ΚΑ 0123 που αναφέρεται στο επίδομα οργάνωσης γραφείου Βουλευτών. Απ' όσο γνωρίζω τουλάχιστον, τα γραφεία των Βουλευτών της περιφέρειας εδώ στην Αθήνα μάς παραχωρούνται δωρεάν. Για ποιον λόγο να πληρώνει η Βουλή την οργάνωση των γραφείων; Αυτό θα έπρεπε να επιβαρύνει τον κάθε Βουλευτή, γιατί δεν είναι λίγα τα λεφτά που παίρνουμε. Υπάρχει ο κωδικός ΚΑ 0215 ο οποίος αναφέρεται σε επίδομα θέσης ευθύνης, το οποίο προσαυξάνεται κατά 38 χιλιάδες ευρώ για τον φετινό προϋπολογισμό και φτάνει στις 638 χιλιάδες ευρώ. Απ' όσο γνωρίζω - και θα ήθελα μία διευκρίνιση - επίδομα θέσης ευθύνης δίδονταν παλιά, για να μην «βουτάνε την κουτάλα στο μέλι», για να μην κλέβουν δηλαδή. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε, παρακαλώ. Επίσης υπάρχει ο κωδικός ΚΑ 0225 για το επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας. Αλήθεια, ποιοι είναι αυτοί που παίρνουν στη Βουλή επίδομα ανθυγιεινής εργασίας; Αν θέλετε να δείτε πώς είναι η ανθυγιεινή εργασία, ελάτε στην περιοχή μου, να σας βάλω πάνω σε μία καρότσα να σας πάω στα χωράφια, να τσαπίζετε κάτω από τον ήλιο, για να δείτε ποιες είναι οι πραγματικές συνθήκες ανθυγιεινής εργασίας. Υπάρχουν κάποια άλλα λοιπά επιδόματα τα οποία αφορούν τον κωδικό ΚΑ 0212. Αναφέρεται πάλι στην κατάργηση του επιδόματος βιβλιοθήκης και στη μερική ενσωμάτωσή του στον βασικό μισθό. Επίσης, υπάρχει ο κωδικός 0561 για αποζημίωση για απασχόληση πέραν του κανονικού ωραρίου υπαλλήλων που έχουν διατεθεί στα γραφεία. Εμείς δεν γνωρίζουμε να πληρώνουμε κάποια υπερωρία σε κάποιον από τους επιστημονικούς μας συνεργάτες ή σε αυτούς που είναι με απόσπαση από το δημόσιο. Υπάρχουν, επίσης, έξοδα μετακίνησης λοιπών προσώπων - μελών του Κοινοβουλίου στο εσωτερικό 1.750.000 ευρώ με κωδικό 0716. Ημερήσια αποζημίωση μετακινούμενων υπαλλήλων στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό 42 χιλιάδες ευρώ. Αυτό, όμως, που προκαλεί αλγεινή εντύπωση είναι τα ταχυδρομικά: 25 χιλιάδες ευρώ. Υπάρχει άνθρωπος σήμερα που χρησιμοποιεί το ταχυδρομείο; Όλα γίνονται ηλεκτρονικά. Τα πάντα γίνονται με e - mail, είτε αφορούν επιστολές είτε ακόμα και ευχές. Ο κωδικός 0844 αναφέρεται σε εκθέσεις, οργάνωση συνεδρίων και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Υπάρχει μάλιστα υποσημείωση ότι έχει υπάρξει μία μείωση η οποία οφείλεται στη διοργάνωση έκθεσης αφιερωμένης στη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη. Για άλλη μία φορά διατυμπανίζετε τις αρρωστημένες ιδεοληψίες σας. Λοιπές ειδικές αμοιβές: Εδώ υπάρχει μία πίστωση της τάξης των 900 χιλιάδων ευρώ, η οποία εγγράφεται κυρίως για την κάλυψη του κόστους λειτουργίας του τηλεοπτικού σταθμού: μίσθωση τηλεοπτικού προγράμματος, υποτιτλισμός και μεταγλώττιση, καθώς και κόστος παραγωγών. Μιλάμε για το Κανάλι στη Βουλής. Μιλάμε για ένα κανάλι, κύριε Πρόεδρε, όπου συστηματικά, όπως γίνεται και με την κρατική τηλεόραση, το μόνο κόμμα που δεν έχει πρόσβαση, είτε είναι πάνελ στο οποίο συμμετέχουν εκπρόσωποι όλων των κομμάτων, είναι η Χρυσή Αυγή, κάτι του οποίου θα πρέπει να επιληφθείτε. Με ποιο δικαίωμα, κύριε Πρόεδρε, αποκλείετε την τρίτη εκλογικά πολιτική δύναμη της Ελλάδος από συζητήσεις ή από θέσεις στο τηλεοπτικό Κανάλι της Βουλής; Αυτό ισχύει, όπως σας είπα, και την κρατική ΕΡΤ, όπου οι πάνω από 500 χιλιάδες ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής πληρώνουν την ΕΡΤ και έχουν δικαίωμα να παρακολουθούν τις θέσεις και τις απόψεις της Χρυσής Αυγής. Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφερθώ σε κάτι που δεν το έχετε καταργήσει και ειλικρινά δεν ξέρω από πότε ισχύει. Έχω την εντύπωση ότι ίσχυε προπολεμικά. Αφορά την προμήθεια ειδών υπόδησης με κωδικό 1423, για παπούτσια δηλαδή. Εδώ έγινε μια μείωση - αυτό είναι θαύμα - από 20.000 ευρώ στις 17.000 ευρώ. Όπως σας ανέφερα και πριν, έχω την εντύπωση ότι αυτό έγινε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για να μπορεί ένας δημόσιος υπάλληλος να είναι ευπαρουσίαστος, υπήρχε μια χορηγία από το ελληνικό κράτος σε ό,τι αφορά την ένδυση και την υπόδηση. Σήμερα για ποιον λόγο συνεχίζουν να δίνονται όλα αυτά τα επιδόματα; Αν θέλετε, μπορείτε να βελτιώσετε τις περικοπές σε ό,τι αφορά τον προϋπολογισμό δαπανών της Βουλής για το οικονομικό έτος 2018 και εμείς, ως Χρυσή Αυγή, δεσμευόμαστε ότι οποιεσδήποτε περικοπές γίνουν που θα δοθούν ειδικά σε αναξιοπαθούντες, όπως οι πλημμυροπαθείς, θα τις υπερψηφίσουμε. Ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε τον συνάδελφο κ. Σαχινίδη. Τον λόγο έχει ο κ. Νικόλαος Καραθανασόπουλος εκ μέρους του ΚΚΕ.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Είναι γνωστή η θέση του ΚΚΕ για τον ρόλο της Βουλής στο αστικό πολιτικό σύστημα. Δεν θα επεκταθώ σε αυτό. Έτσι, λοιπόν, και ο προϋπολογισμός της Βουλής πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί - και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά - ένα αναπόσπαστο τμήμα του κρατικού προϋπολογισμού και αυτό από την άποψη ότι ο προϋπολογισμός της Βουλής είναι προσαρμοσμένος στο πλαίσιο της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής, άρα όπως λέει και ο ίδιος ο προϋπολογισμός, στην υλοποίηση των στόχων του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής, το οποίο και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά και η σημερινή, υλοποιούν. Πρόκειται για μια πολιτική που φορτώνει επί της ουσίας τα βάρη της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης στις πλάτες της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων λαϊκών στρωμάτων, παρέχοντας από την άλλη μεριά απλόχερα όλο και περισσότερο προκλητικά προνόμια, κίνητρα ή φοροαπαλλαγές και φοροελαφρύνσεις στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, προκειμένου να διασφαλιστεί η ανταγωνιστικότητα και η κερδοφορία τους, όχι μόνο την περίοδο της κρίσης, αλλά και την περίοδο της όποιας καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αυτή ακριβώς η αντιλαϊκή πολιτική περνάει μέσα από το νομοθετικό έργο της Βουλής ενάντια στα συμφέροντα της πλειοψηφίας του λαού μας, με αποτέλεσμα τη συνεχή συρρίκνωση κατακτήσεων και δικαιωμάτων, αλλά και τη δραστική μείωση του εισοδήματος των εργαζομένων. Βεβαίως, είναι μακριά από το ΚΚΕ λαϊκίστικες αντιλήψεις. Όμως, πρέπει να τονίσουμε ότι ως κόμμα από την πρώτη στιγμή, μετά την Μεταπολίτευση ουσιαστικά, είχαμε τονίσει ότι πρέπει να υπάρξει γενναία μείωση των βουλευτικών αποζημιώσεων σε μόνιμη βάση. Αυτό λέγαμε και λέμε και καταθέταμε προτάσεις για την κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, όπως και την κατάργηση των άλλων προνομίων των Βουλευτών. Εμείς άλλωστε ως Βουλευτές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας τα εφαρμόζουμε στην πράξη αυτά, δίνοντας το σύνολο των όποιων αποζημιώσεων στα ταμεία του κόμματος. Έτσι και αλλιώς η αντίληψη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για τον ρόλο του Βουλευτή στο σοσιαλισμό είναι τελείως διαφορετική από τον ρόλο του Βουλευτή στο αστικό πολιτικό σύστημα. Εκεί μιλάμε για εκπροσώπηση των εργαζομένων και των υπόλοιπων κοινωνικών ομάδων, όπου θα τους χαρακτηρίζει η ανακλητότητα χωρίς κανένα προνόμιο ή επιπλέον αποδοχές άλλου είδους, όπως άλλωστε τονίζεται και στο πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Θεωρούμε ότι και για τον προϋπολογισμό της Βουλής του 2018 που συζητάμε, υπάρχουν δαπάνες που μπορούν να μειωθούν ακόμη περισσότερο και μια από αυτές είναι η βουλευτική αποζημίωση ή ακόμα και η κατάργηση της αποζημίωσης για τη συμμετοχή των Βουλευτών στις διάφορες επιτροπές της Βουλής. Την ίδια στιγμή - κατά τη γνώμη του ΚΚΕ - θεωρούμε ότι υπάρχουν και άλλες δαπάνες που αφορούν τη λειτουργία της Βουλής και τους εργαζόμενους της Βουλής, οι οποίες κατά τη γνώμη μας είναι ανελαστικές και θα έπρεπε να αυξηθούν. Αυτό το τονίζουμε για τους μισθούς των εργαζομένων στη Βουλή που, βεβαίως, δεν περιορίζεται μόνο σε αυτούς, αλλά και συνολικά στους εργαζόμενους της χώρας μας. Συνολικά παλεύουμε, ώστε στο σύνολο των εργαζομένων να υπάρχει αποκατάσταση των τεράστιων απωλειών, που έχουν υποστεί όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα και να μην εφαρμοστεί για τους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα το ενιαίο μισθολόγιο, το οποίο αποτελεί φτωχολόγιο. Τέσσερα σημεία θέλουμε να θέσουμε επί της ουσίας για τον προϋπολογισμό της Βουλής του 2018. Το πρώτο αφορά την αυξημένη εργοδοτική εισφορά υπέρ του ΕΦΚΑ, η οποία ξεπερνάει το ύψος των 2,5 εκατομμυρίων, που από τη μια μεριά αντιμετωπίζεται από την αύξηση του προϋπολογισμού κατά 1 εκατομμύριο ευρώ και από την άλλη, κατά κύριο λόγο, από τη μείωση κατά 1 εκατομμύριο ευρώ στις μεταβιβαστικές πληρωμές της Βουλής. Εδώ πρέπει να τονίσουμε αυτό που είπαμε και στην επιτροπή, ότι αυτή η μείωση των μεταβιβαστικών πληρωμών δεν πρέπει να αποβεί σε βάρος της χρηματοδότησης πολιτιστικών και άλλων φορέων, που στήριζε και χρηματοδοτεί η Βουλή. Το δεύτερο σημείο, το οποίο θέλουμε να βάλουμε σχετίζεται με την εμφανιζόμενη αύξηση κατά 100.000 ευρώ στην αμοιβή των Βουλευτών για αυξημένη συμμετοχή στις συνεδριάσεις των επιτροπών της Βουλής. Αυτό δεν το αποδεχόμαστε. Εμείς τονίζουμε ότι πρέπει να καταργηθεί συνολικά η αποζημίωση για συμμετοχή στις επιτροπές της Βουλής. Το τρίτο σημείο, το οποίο θέλουμε να βάλουμε είναι ότι υπάρχει μια μείωση κατά 506.000 ευρώ στη μισθοδοσία των μόνιμων, αλλά και των με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου υπαλλήλων της Βουλής, που είναι απόρροια της υλοποίησης του ενιαίου μισθολογίου και του βαθμολογίου. Εμείς δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με αυτό. Αντίθετα, εμείς λέμε ότι πρέπει να αποκατασταθούν οι τεράστιες απώλειες, που είχαν όλα τα προηγούμενα χρόνια και οι εργαζόμενοι στη Βουλή, όπως και οι άλλοι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι η αύξηση του κονδυλίου κατά 250.000 ευρώ για μισθοδοσία συμβασιούχων υπαλλήλων - που θα αυξηθεί ο αριθμός των συμβασιούχων υπαλλήλων ορισμένου χρόνου - εντάσσεται μέσα στη συνολικότερη πολιτική. Αυτό δεν είναι μια πολιτική της Βουλής - κάτι που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε - , αλλά είναι απόρροια της συνολικότερης πολιτικής, που εφαρμόζει η Κυβέρνηση για συνολικές ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, στα πλαίσια της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας. Το τέταρτο σημείο, με το οποίο και θα κλείσω, σχετίζεται με τη μείωση κατά περίπου 100.000 ευρώ της χρηματοδότησης του Σταθμού της Βουλής. Θέλουμε να τονίσουμε ότι αυτό δεν πρέπει να αποβεί σε βάρος της προσπάθειας της πορείας αναβάθμισης συνολικότερα του Καναλιού της Βουλής. Έτσι, για όλους αυτούς τους συγκεκριμένους λόγους ψηφίζουμε «παρών» στον προϋπολογισμό της Βουλής για το 2018. Επίσης, «παρών» θα ψηφίσουμε και στον απολογισμό για το 2016, όχι γιατί υπάρχει κάποιο ζήτημα σχετικά με το πώς στηρίχθηκε και πώς εκτελέστηκε ο προϋπολογισμός, αλλά για τους ίδιους πολιτικούς λόγους για τους οποίους είχαμε ψηφίσει «παρών» όταν συζητάγαμε τότε τον προϋπολογισμό της Βουλής για το 2016. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστούμε τον κ. Καραθανασόπουλο. Θα ήθελα να κάνω μια ενημέρωση για να καταγραφεί απλώς στα Πρακτικά. Ο κ. Καμμένος, ως εισηγητής των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, έπρεπε να αναχωρήσει, γιατί είχε ένα ραντεβού. Θα ήθελε, λοιπόν, να μεταφέρει τη θετική του ψήφο για τον απολογισμό, αλλά και τον προϋπολογισμό της Βουλής. Επίσης, ήθελε να δώσει συγχαρητήρια και να ευχαριστήσει τους υπαλλήλους. Τον λόγο έχει για πέντε λεπτά ο κ. Ιωάννης Σαρίδης από την Ένωση Κεντρώων.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κύριοι συνάδελφοι, πολλές φορές έχουμε αναφερθεί ως Ένωση Κεντρώων στην πάγια θέση του κόμματός μας για περιστολή δαπανών, τόσο στον δημόσιο όσο και γενικότερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Πιστεύουμε ότι ακόμα και σήμερα, που ήδη έχουν προηγηθεί κάποιες προσπάθειες εξοικονόμησης πόρων, υπάρχουν αρκετά περιθώρια προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι γεγονός, για παράδειγμα, πως ακόμα υπάρχουν αναπόγραφοι φορείς. Όπως, επίσης, είναι αλήθεια ότι σχεδόν σε κάθε σχέδιο νόμου, που καταθέτει η Κυβέρνηση συστήνεται μια καινούργια δημόσια δομή, ένας οργανισμός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τα οικονομικά του κράτους. Την ίδια θέση έχουμε και για τις δαπάνες της Βουλής. Με λύπη, όμως, διαπιστώνουμε, για άλλη μια φορά, ότι στην Κυβέρνηση έχουν μια διαφορετική άποψη. Επειδή ο λαός υποφέρει, δεν επιτρέπεται να αφήνουμε περιθώριο να σχηματίζεται η λανθασμένη εντύπωση πως λεφτά υπάρχουν, αλλά υπάρχουν μόνο γι' αυτούς που κυβερνούν και για κάποιους ευνοούμενους, οι οποίοι βρίσκονται γύρω από αυτούς που κυβερνούν, ώστε κάθε χρόνο να ικανοποιούνται και μερικά από τα αιτήματά τους. Θα έπρεπε, λοιπόν, να μπορούμε να εξηγήσουμε την κατά εβδομήντα έξι άτομα αύξηση του αριθμού των υπαλλήλων ιδιωτικού δικαίου. Ήδη από πέρυσι είχαμε δώσει «συγχαρητήρια» στην Κυβέρνηση, ως Ένωση Κεντρώων, γιατί κατάφερε να ξεπεράσει τον αριθμό των υπαλλήλων που υπηρετούσαν επί Νέας Δημοκρατίας. Τα «συγχαρητήρια» αυτά, όπως αντιλαμβάνεστε, ήταν ειρωνικά. Παρόλα αυτά, η Κυβέρνηση τα έλαβε υπόψη της. Έτσι, λοιπόν, ο συνολικός αριθμός των υπαλλήλων της Βουλής έχει φτάσει αισίως τα χίλια τετρακόσια εβδομήντα πέντε, με φανερή και σταθερή ανοδική πορεία. Και όλα αυτά, παρά το σπουδαιότερο, που αναφέρεται στη σελίδα 3 της εισηγητικής έκθεσης, ότι δηλαδή μέσω της λειτουργίας του συστήματος ηλεκτρονικής διακίνησης εγγράφων επιτυγχάνεται απελευθέρωση ικανών ανθρώπινων πόρων. Όμως, φέτος υπάρχει και μια δεύτερη πρωτιά, δεδομένου ότι για πρώτη φορά μετά το 2009 ο προϋπολογισμός της Βουλής είναι αυξημένος κατά 1 εκατομμύριο ευρώ, σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Όλες οι προηγούμενες άντεξαν στην περιστολή των δαπανών, μόνο η σημερινή Κυβέρνηση δεν το κατάφερε και επέλεξε να επαναφέρει τις δαπάνες σε μια ανοδική τροχιά. Επίτευγμα αυτού του πράγματος είναι ο σχεδόν δεκαπλασιασμός του κονδυλίου με τον κωδικό ΚΑ 0131, εργοδοτική εισφορά υπέρ ΕΦΚΑ, για τους Βουλευτές, που υπάγονταν σε συνταξιοδοτικό καθεστώς εκτός δημοσίου, το οποίο από 225.000 ευρώ το 2017, εκτινάσσεται στα 2.187.000 ευρώ το 2018. Εδώ μάλλον δεν αρκούν οι σχετικές σημειώσεις της σελίδας 5 της έκθεσης και θα έπρεπε να μας δοθούν περισσότερα και αναλυτικότερα στοιχεία. Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει για το κονδύλι με κωδικό ΚΑ 0134, που αφορά τις εργοδοτικές εισφορές για Βουλευτές, που υπάγονταν σε συνταξιοδοτικό καθεστώς του δημοσίου και στο οποίο προβλέπεται αύξηση 115%. Υπάρχουν, βέβαια, κι άλλες αυξήσεις σε δαπάνες, οι οποίες ναι μεν αφορούν μικρά ποσά, αλλά δεν μπορούν να εξηγηθούν, όπως για παράδειγμα στον κωδικό ΚΑ 1512, προμήθεια καυσίμων, θέρμανσης και διαχείρισης κοινοχρήστων, με αύξηση κονδυλίου κατά 60.000 ευρώ, την ίδια στιγμή που η Κυβέρνηση πασχίζει να πείσει τους συμπολίτες μας ότι φέτος το πετρέλαιο θα πωλείται σαφώς χαμηλότερα απ' ό,τι πέρυσι. Οφείλουμε, βέβαια, να ομολογήσουμε ότι όπου προβλέπεται μείωση δαπανών είναι γενικά καλοδεχούμενη. Παρεμπιπτόντως, θα ήθελα να υπενθυμίσω στο Σώμα ότι στην περσινή εισηγητική έκθεση αναφερόταν ότι με τον προϋπολογισμό του 2017 προωθείται ο στόχος για μια συνολική αναβάθμιση της Βουλής και για ένα γενναίο άνοιγμα προς την κοινωνία, προς τα σύγχρονα προβλήματα, το νέο επιστημονικό δυναμικό, τις ιδιαίτερες κοινωνικές και πολιτιστικές ευαισθησίας ,μέσα στο περιβάλλον της πενταετούς κρίσης και άλλα πολλά. Τώρα, λοιπόν, που τελειώνει το 2017 μήπως είναι δυνατόν να έχουμε και έναν αναλυτικό απολογισμό σχετικά με όλα αυτά; Αγαπητοί συνάδελφοι, οπωσδήποτε κάθε προσπάθεια που σκοπεύει στην περιστολή σπαταλών και αχρείαστων δαπανών πρέπει να επιδιώκεται και να επαινείται και σίγουρα το κάνουμε κι εμείς, που ως Ένωση Κεντρώων, ενεργούμε πάντα καλοπροαίρετα και πάντα επιδιώκουμε τη συναίνεση. Είμαστε δε πρόθυμοι να ακούσουμε οποιαδήποτε νέα ιδέα εξοικονόμησης πόρων και να υποστηρίξουμε την οποιαδήποτε πρωτοβουλία συμβάλλει στην επίτευξη αυτού του σκοπού, αρκεί να βασίζεται στη λογική και να υποστηρίζεται από σωστούς αριθμητικούς υπολογισμούς. Ωστόσο, βάσιμα πιστεύουμε ότι υπάρχουν κι άλλα περιθώρια σε επίπεδο θεσμικών παρεμβάσεων, που τις θεωρούμε πάρα πολύ σημαντικές, όπως είναι η περαιτέρω μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης, η μείωση των Βουλευτών από τριακόσιους σε διακόσιους, η κατάργηση των παλαιών βουλευτικών συντάξεων. Ανεξάρτητα απ' όλα αυτά τα τελευταία, η Ένωση Κεντρώων ψηφίζει «ναι» σε όλους τους κωδικούς του προϋπολογισμού της Βουλής για το έτος 2018. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστούμε τον κ. Σαρίδη. Στο σημείο αυτό και πριν δώσω τον λόγο στον κ. Μαυρωτά, θα ήθελα να ενημερώσω το Σώμα ότι έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον, για να μιλήσουν τρεις από τους Κοινοβουλευτικούς Εκπροσώπους και μετά ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Νικόλαος Βούτσης θα κλείσει τη συνεδρίαση. Τον λόγο έχει τώρα για πέντε λεπτά ο κ. Γεώργιος Μαυρωτάς από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ποταμιού.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω από κάτι που ανέφερε ο αγορητής από τη Χρυσή Αυγή, ότι κανένας δεν είχε σκεφτεί να προτείνει ένα μέρος του πλεονάσματος να πάει στους πληγέντες στη Δυτική Αττική. Να του θυμίσω ή μάλλον να του γνωστοποιήσω, αν δεν το ξέρει, ότι ήδη από την Τετάρτη, που κάναμε τη συζήτηση στην επιτροπή από αυτό εδώ το Βήμα, είχα πει στον κύριο Υπουργό να σκεφτούμε ένα μέρος απ' αυτά που συζητούσαμε για το κοινωνικό μέρισμα, για το πλεόνασμα να πάει στους πληγέντες στη Δυτική Αττική.
Και τώρα, να φροντίσετε να πάει και η κομματική επιχορήγηση.
Ναι. Σε ό,τι έχει να κάνει με το συγκεκριμένο θέμα επί του προϋπολογισμού του 2018 και του απολογισμού του 2016, θεωρώ ότι οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους πολίτες. Η λειτουργία της δημοκρατίας και του Κοινοβουλίου έχει ένα κόστος, αλλά προφανώς, το όφελος είναι πολλαπλάσιο από οποιοδήποτε άλλο πολίτευμα. Και εδώ πέρα, επειδή διαχρονικά ο κατευθυνόμενος λαϊκισμός και ο κιτρινισμός του Τύπου έβρισκαν πλούσια τροφή σε ό,τι έχει να κάνει με τον προϋπολογισμό της Βουλής των Ελλήνων, δηλαδή σε ό,τι έχει να κάνει με το κόστος λειτουργίας της δημοκρατίας, οφείλουμε να είμαστε ειλικρινείς και απόλυτα διαφανείς με τους πολίτες. Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικές μειώσεις, 40% σε σχέση με το 2009, που ξεκίνησε η κρίση και δεν ξέρω εάν είναι δυνατόν να μειώσουμε περαιτέρω την ποιότητα της δουλειάς, την οποία πρέπει να υποστηρίζει το Κοινοβούλιο, δηλαδή εάν μπορούμε να βελτιστοποιήσουμε ακόμα περισσότερο τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, με βάση τον συγκεκριμένο προϋπολογισμό. Αυτό που μάλλον σίγουρα χρειάζεται, είναι να υπάρχουν πάντα οι πληροφορίες για τις δαπάνες, να υπάρχει πάντα η διαφάνεια, προκειμένου να μην υπάρχουν περιθώρια δημιουργίας εντυπώσεων και στρεβλώσεων. Η διαφάνεια είναι το αντίδοτο σε κάθε ψίθυρο. Επίσης, με χαρά βλέπουμε να προχωρούν οι διαδικασίες ηλεκτρονικής διακυβέρνησης στο κοινοβουλευτικό έργο, που θα το εκσυγχρονίσουν, ενώ παράλληλα θα έχουμε και εξοικονόμηση πόρων. Σε σχέση με τους κωδικούς, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Τα είπε άλλωστε και ο εισηγητής μας, ο κ. Δανέλλης, στην επιτροπή. Επίσης, θα ήθελα να εκφράσω, τόσο τις δικές μου προσωπικές ευχαριστίες και ευγνωμοσύνη, όσο και του κόμματός μας για την εργατικότητα, το φιλότιμο και τις συνεχείς προσπάθειες ανταπόκρισης του συνόλου του προσωπικού της Βουλής στις πολύ αυξημένες απαιτήσεις λειτουργίας του Κοινοβουλίου. Κλείνοντας, κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να πω ότι υπερψηφίζουμε και τον απολογισμό δαπανών της Βουλής για το οικονομικό έτος 2016, αλλά και τον νέο προϋπολογισμό δαπανών της Βουλής του 2018. Ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε τον κ. Μαυρωτά και για την οικονομία στον χρόνο. Ολοκληρώσαμε με τους εισηγητές και τους ειδικούς αγορητές. Τον λόγο έχει τώρα ο κ. Δημήτριος Βέττας, για πέντε λεπτά, ως Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν χρειάζομαι τόσο, κύριε Πρόεδρε. Παρακολουθώντας κυρίως από τα Πρακτικά, γιατί δεν ήμουν παρών στην πρώτη συνεδρίαση της επιτροπής, απαντήθηκαν, τόσο από τον κ. Αθανασίου, όσο και από τον κ. Παππά διάφορα ερωτήματα για τα επιδόματα θέσης ευθύνης, για τα επιδόματα ανθυγιεινής και επικίνδυνης εργασίας. Αναρωτήθηκα, λοιπόν, εάν το εργατικό δίκαιο θα λειτουργήσει στο Κοινοβούλιό μας. Θα διέπεται το Κοινοβούλιό μας από τους εργατικούς νόμους και τους κανόνες; Προφανώς, η απάντηση είναι «ναι». Άρα, λοιπόν, αναρωτιέμαι προς τι όλα αυτά τα ερωτήματα. Επίσης, προβληματίστηκα, όταν άκουσα ένα ερώτημα, που τέθηκε από συνάδελφο. Για παράδειγμα, ενώ η εισηγητική μας έκθεση λέει ξεκάθαρα πως αυτά τα 2,5 εκατομμύρια ευρώ αύξηση στις δαπάνες αφορούν κυρίως τις δαπάνες της Βουλής υπέρ ΕΦΚΑ, αναρωτήθηκα εάν ήταν ένα τυχαίο ερώτημα αυτό που απευθύνθηκε από συνάδελφο. Όμως, μου λύθηκε η απορία αμέσως μετά, γιατί το επόμενο ερώτημα ήταν η μείωση του αριθμού των Βουλευτών και θα εξηγήσω γιατί. Σήμερα, όπως και προχθές, με ενέπνευσε η ομιλία του κ. Κουτσούκου. Σήμερα ήταν μια εξαιρετικά καλή τοποθέτηση. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς είναι δυνατόν να μπαίνουν στο Κοινοβούλιό μας ζητήματα δημοκρατίας ή εάν θέλετε διευθέτησής της προς το καλύτερο, μειώνοντας τον αριθμό των Βουλευτών και μη δίνοντας απάντηση στα σοβαρά προβλήματα, που θα προκύψουν από τη μείωση των Βουλευτών και να μη μπαίνουν ζητήματα ηθικής τάξεως μετεγγραφών και θα έλεγα «μεταβιβάσεων» Βουλευτών από μια κοινοβουλευτική ομάδα σε άλλη κοινοβουλευτική ομάδα, στα πλαίσια της ίδιας κοινοβουλευτικής περιόδου. Και αυτό είναι σοβαρότερο, όταν αυτό το ερώτημα ή αυτή η θέση απευθύνεται από νέους Βουλευτές, όπως είμαι εγώ, όπως είστε εσείς, κύριε Πρόεδρε και δεν αντιδρά το πολιτικό σύστημα, δεν αντιδρούν οι νέοι Βουλευτές, δεν αντιδρούν οι άνθρωποι οι οποίοι εμφανίζονται σήμερα στον ελληνικό λαό ως «καινούργιοι», ως «νέο», ως «άφθαρτο», ως «μη φθαρμένο». Ξέρετε, αυτά τα προβλήματα θα τα λύσει η μεγάλη συζήτηση, η οποία θα εξελιχθεί κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την αναθεώρηση του Συντάγματός μας. Εκεί θα μπουν προς συζήτηση όλα τα θέματα. Προφανώς, ο καθένας μας έχει τις απόψεις του και προφανώς, μπορεί να τις εκφράσει, αλλά νομίζω ότι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να συζητάμε σήμερα τη δημοκρατία μας με μόνο κριτήριο το χρήμα. Ερωτώ λοιπόν: Μειώνουμε τον προϋπολογισμό κατά 2 εκατομμύρια, σε τι βελτιώσαμε τη δημοκρατία μας; Τον αυξάνουμε κατά 5. Σε τι την κάναμε καλύτερη; Είδατε, λοιπόν, πως τα ερωτήματα αυτά δεν απαντώνται επιδερμικά και δεν απαντώνται τόσο εύκολα. Θα έλεγα, λοιπόν, επειδή μας ακούει κόσμος ο οποίος περνάει δύσκολα, να πούμε στον κόσμο το εξής - και αυτό το λέει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της χώρας - ότι ο Βουλευτής υπέστη - δεν ήμουν Βουλευτής τότε, αλλά οφείλω να το ομολογήσω - μείωση κατά 40% στο σύνολο των παροχών του και από 1-1-2016 10%. Να υποστεί κι άλλη αν αυτό αποφασίσουμε. Δεν διαφωνεί κανείς σε αυτό. Να πούμε όμως, κύριε Πρόεδρε, στον κόσμο - και να το πούμε όλοι μας - ότι εξομαλύνθηκε αυτή η αδικία στο φορολογικό. Να το πούμε αυτό! Να πούμε επίσης ότι ένα μεγάλο κομμάτι των Βουλευτών - και να μην το κρύψουμε αυτό - των νέων Βουλευτών δεν πρόκειται να πάρει σύνταξη. Εμείς θα γυρίσουμε και θα πάρουμε σύνταξη από τον φορέα μας. Αυτό να το πούμε, αγαπητέ κύριε Πρόεδρε και να μην το αποκρύπτει κανένας μας, γιατί τη ζημιά θα την υποστεί η Δημοκρατία μας.
Ενώ πληρώνετε εισφορές, έτσι και αλλιώς.
Βεβαίως! Βεβαίως, κύριε Πρόεδρε. Έχετε δίκιο. Άρα, λοιπόν, νομίζω πως μόνο κακές υπηρεσίες προσφέρουν οποιεσδήποτε τοποθετήσεις τέτοιου είδους, οι οποίες είναι «πλίνθοι, κέραμοι». Αν θέλω να παίξω ή να ακουστώ ή να πω κάτι, γιατί δεν έχω κάτι άλλο ή να πω κάτι, γιατί μόνο αυτό έχω, τότε λοιπόν λέω αυτό. Ας προσέξουμε, λοιπόν, αγαπητέ κύριε Πρόεδρε, τι λέμε στον ελληνικό λαό. Έχει θιγεί, σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό, η κοινοβουλευτική μας, θα έλεγα - στο σύνολό μας, εννοώ - αξιοπιστία, γιατί είναι και ο κόσμος, αλλά ας μην τορπιλίζουμε εμείς οι ίδιοι εκ των έσω τις καλές μας προθέσεις. Ευχαριστώ, πολύ.
Ευχαριστούμε τον κ. Βέττα. Κύριε Βέττα, αναφερθήκατε σε κάποια πράγματα, που αφορούν την κοινοβουλευτική ομάδα της Ένωσης Κεντρώων, αλλά δυστυχώς δεν είναι εδώ ο αγορητής, για να σας απαντήσει. Δεν θα ήθελα να καταχραστώ την παρουσία μου στο Βήμα, για να τοποθετηθώ. Γνωρίζετε τις θέσεις και κάποια πράγματα είναι και συμβολικά. Θα αναφερθώ σε αυτό που λέτε, ότι εμείς οι νέοι Βουλευτές δεν δικαιούμαστε σύνταξη από τη Βουλή. Παρ' όλα αυτά, κάποιοι στο παρελθόν έπαιρναν μέχρι το 2012. Είναι πράγματα, που για συμβολικούς λόγους, θα πρέπει να τα μελετήσουμε και να τα δούμε. Δεν θα ήθελα να καταχραστώ το Βήμα για να μιλήσω κομματικά, γιατί δεν είναι και η θέση μου. Συνεχίζουμε λοιπόν με τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο της Νέας Δημοκρατίας, τον κ. Ιωάννη Κεφαλογιάννη. Ορίστε, κύριε συνάδελφε έχετε τον λόγο για πέντε λεπτά.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να μεταφέρω τα συλλυπητήρια τόσο του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, όσο και σύσσωμης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και της παρατάξεως στα θύματα της θεομηνίας και βεβαίως να πω ότι η παρούσα στιγμή δεν είναι κατάλληλη να συζητάμε για ευθύνες. Είναι ώρα για συμπαράσταση προς τις οικογένειες των θυμάτων. Θα έχουμε τον καιρό να τα δούμε στην πορεία. Αυτό, όμως, που θα ήθελα να στηλιτεύσω - και θα κλείσω με αυτό όσον αφορά το συγκεκριμένο κεφάλαιο - είναι το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός της χώρας, ο κ. Τσίπρας, την ημέρα που - πολύ σωστά - κήρυξε τη χώρα σε εθνικό πένθος αποφάσισε να φύγει από τη χώρα και να παραστεί στη Σουηδία σε ένα συνέδριο για την κοινωνική Ευρώπη. Την ώρα, δηλαδή, που υπάρχουν αγνοούμενοι και την ώρα που συνεχίζεται αυτή η κατάσταση των ακραίων καιρικών φαινομένων, δυστυχώς, ο κ. Τσίπρας είναι εκτός της χώρας. Και σταματώ εδώ για το συγκεκριμένο ζήτημα. Όσον αφορά τον προϋπολογισμό και απολογισμό της Βουλής, νομίζω ότι τα κάλυψαν οι προλαλήσαντες, αλλά και ο εισηγητής μας. Θα συμφωνήσω με πολλούς συναδέλφους - και με τον κ. Βέττα προηγουμένως - ότι κάποια στιγμή πρέπει σε αυτήν την Αίθουσα να σταματήσει ο λαϊκισμός. Γιατί όταν μιλάμε για λαϊκισμό, δυστυχώς, ξεκινάει μέσα από αυτήν την Αίθουσα. Και ξέρετε, δεν έχω καμμία απαίτηση από κάποιους που ίσως δεν πιστεύουν πραγματικά στη δημοκρατία να σταματήσουν τον λαϊκισμό. Όταν ακούω, όμως, συναδέλφους που προέρχονται από κοινοβουλευτικές ομάδες, που τουλάχιστον δεν έχουν δώσει δείγματα λαϊκισμού, να αναφέρονται σε ζητήματα για το κόστος της δημοκρατίας, τότε πραγματικά μου δημιουργούνται πάρα πολλές αμφιβολίες και πάρα πολλά ερωτήματα. Αν θέλουμε πραγματικά να εμφανιστούμε προς τους συμπολίτες μας με ένα καθαρό πρόσωπο, με έναν καθαρό λόγο - και αναφέρομαι και ως Βουλευτής από τη νεότερη γενιά - , θα πρέπει να ξεκινάμε με κάποιες αλήθειες. Πράγματι - και θα συμφωνήσω με πολλούς από τους προλαλήσαντες - εμείς οι ίδιοι μέσα από τη Βουλή ξεκινήσαμε και δώσαμε πρώτοι το παράδειγμα κάνοντας κάποιες αναγκαίες περικοπές, προκειμένου να υπάρξει δημοσιονομική προσαρμογή. Αναφέρεται μάλιστα και στην έκθεση ότι ο προϋπολογισμός της Βουλής, ξεκινώντας από το 2009 μέχρι και σήμερα, έχει μειωθεί κατά 40%. Οι μειώσεις των απολαβών των Βουλευτών έχουν ξεπεράσει το 45%, δεν είναι μόνο 40%. Όπως πολύ σωστά αναφέρθηκε από τον κ. Βέττα, πολλοί από εμάς δεν θα πάρουν σύνταξη. Και καλώς δεν θα πάρουν σύνταξη, παρ' όλο που γίνονται κρατήσεις. Αυτό πρέπει να σημειωθεί. Γίνονται κρατήσεις από τους βουλευτικούς μισθούς και ξέρουμε ότι δεν θα πάρουμε σύνταξη.
Στα επαγγελματικά ταμεία…
Σωστά. Άρα θέλω να πω ότι αν θέλουμε πραγματικά να εμφανιστούμε προς τον ελληνικό λαό με ένα καθαρό πρόσωπο, θα πρέπει κάποια στιγμή ο λαϊκισμός να σταματήσει σε αυτήν την Αίθουσα, γιατί εμείς εξάγουμε τον λαϊκισμό προς τους συμπολίτες μας και μετά έχουμε την απαίτηση από αυτούς να μην ακολουθούν τον λαϊκισμό. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστούμε, κύριε Κεφαλογιάννη. Τελευταίος εκ των Κοινοβουλευτικών έχει δηλώσει ότι θέλει τον λόγο ο κ. Παναγιώταρος. Κύριε συνάδελφε, έχετε τον λόγο για πέντε λεπτά κι εσείς.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Θα ήθελα να εκφράσω κι εγώ τα ολόψυχα συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων αυτής της τραγικής καταστροφής. Ελπίζουμε οι αγνοούμενοι να βρεθούν σώοι και αβλαβείς. Βέβαια, όσο περνάει η ώρα τα πράγματα είναι όλο και πιο δύσκολα. Τρεις μέρες μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της δυτικής Αττικής, με δεκαέξι νεκρούς, έξι αγνοούμενους, δεκάδες τραυματίες, χιλιάδες σπίτια, καταστήματα, αυτοκίνητα κατεστραμμένα κι όλες τις υποδομές της περιοχής να έχουν ξεριζωθεί στην κυριολεξία, ακούμε από την Κυβέρνηση, από την Περιφερειάρχη, που είναι η καθ' ύλην αρμόδια για όλη αυτήν την τραγωδία, απίστευτες δικαιολογίες και ατάκες. Υπεύθυνοι σαφώς και υπάρχουν και έχουν ονοματεπώνυμο. Είναι η κ. Δούρου, είναι και οι συναρμόδιοι Υπουργοί, οι οποίοι αν μη τι άλλο όφειλαν να ζητήσουν μια μεγάλη συγγνώμη. Για τα υπόλοιπα, από ό,τι φαίνεται, θα αποφανθεί η δικαιοσύνη, και βλέπουμε. Για πολιτική ευθιξία φυσικά ούτε λόγος. Βλέπετε, η καρέκλα είναι πολύ γλυκιά και δεν την αφήνουν με τίποτα κάποιοι. Η κ. Δούρου προεκλογικά τον Απρίλιο του 2014 δήλωνε ότι ο αντιπλημμυρικός σχεδιασμός της Αττικής δεν χρειάζεται πάνω από έξι μήνες για να ολοκληρωθεί. Πέρασαν σχεδόν τριάμισι χρόνια, κύριε Πρόεδρε, είναι Νοέμβριος του 2017 και δεν έχει γίνει τίποτε απολύτως. Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα με τον πλέον τραγικό τρόπο. Μάλιστα, είχε υποσχεθεί ότι αν δεν τα έκανε σωστά θα παραιτείτο. Αλλά να μην προχωρήσουμε περαιτέρω. Στην κυριολεξία μπαγκλαντοποιήσατε τη δυτική Αττική και κυριολεκτικά και μεταφορικά. Οι εικόνες που βλέπουμε από τους τηλεοπτικούς δέκτες - κάποιοι πήγαμε και εκεί, κάποιοι άλλοι δεν έχουν τολμήσει να πάνε - είναι τραγικές. Μελέτη προϋπήρχε από το 2014 για την αντιπλημμυρική προστασία της περιοχής. Το 2015 έγινε η πρώτη τεχνική έκθεση, κοστολογήθηκε 10 εκατομμύρια ευρώ, αλλά δεν προχώρησε τίποτε και μόλις τον Σεπτέμβριο του 2017 έγινε η πρώτη αναθεώρηση αυτής της τεχνικής έκθεσης, μάλιστα και με ένα εκατομμύριο «καπέλο». Όμως δεν έχει σημασία. Μακάρι να είχε προχωρήσει το έργο έστω και με «καπέλο». Στις 6 Νοεμβρίου του 2017 γίνεται σύσκεψη της Περιφερειακής Ενότητας δυτικής Αττικής όπου οι αρμόδιοι - και από ό,τι φαίνεται, οι αναρμόδιοι και οι εντελώς ανεύθυνοι υπεύθυνοι - έκαναν μία σύσκεψη και έβγαλαν το πόρισμα ότι είναι πανέτοιμοι να αντιμετωπίσουν τα όποια καιρικά φαινόμενα πλήξουν τη δυτική Αττική. Μια μέρα μετά η κ. Δούρου έκανε και αυτή βαρύγδουπες δηλώσεις, δήλωνε και διαβεβαίωνε ότι η περιφέρεια είναι έτοιμη. Το συμπέρασμα αυτής της σύσκεψης ήταν ότι όλα είναι καλά και είμαστε πανέτοιμοι. Δεν χρειάστηκαν παρά μόλις εννέα ημέρες για να συμβεί ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο - ναι, αυτό δεν το αρνείται κανείς - για να διαλυθούν στην κυριολεξία τα πάντα και όλοι αυτοί που με δηλώσεις τους πριν από εννέα ημέρες έλεγαν ότι είναι έτοιμοι να μην ξέρουν πού να κρυφτούν. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Η περιφέρεια ανύπαρκτη και πριν και κατά τη διάρκεια και μετά. Πριν, γιατί άλλα διαβεβαίωναν. Κατά τη διάρκεια, διότι δεν έγινε τίποτα. Δεν λέμε την ώρα που γινόταν αυτός ο κατακλυσμός. Λίγες ώρες μετά αυτό που ζητούσαν οι κάτοικοι ήταν ότι πρωτίστως δεν είχαν ούτε νερό να πιούν και δεν είχε πάει κανείς από τους διοικούντες να τους πάει έστω λίγα εμφιαλωμένα νερά. Ακόμα και τώρα αν πάτε στη Μάνδρα, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα δεν μπορούν να βγουν από τα σπίτια τους από αυτήν την τεράστια καταστροφή που έχει συμβεί. Και το μόνο που βλέπουμε από μέρους της κ. Δούρου είναι αποποίηση και μετατόπιση ευθυνών και μάλιστα και προς τους συντρόφους της. Μόλις χθες έριξε ευθύνες στον κ. Σπίρτζη, ο οποίος και αυτός είχε κάνει δηλώσεις το 2017, ότι είναι το έτος των αντιπλημμυρικών έργων. Τελειώνει, βέβαια, το 2017 και η Ελλάδα ολόκληρη πλημμύρισε, γιατί μετά τη Μάνδρα πλημμύρισε η βόρεια Ελλάδα, τώρα πριν από λίγο το Κερατσίνι και ακούμε γενικώς ότι όπου βρέχει έντονα πλημμυρίζουν τα πάντα. Προσπαθούσε η κ. Δούρου να μη θυμηθεί ο κόσμος τις δηλώσεις του 2014 που έκανε προεκλογικά, αλλά φυσικά έχουν βγει σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και δεν μπορεί να κρύψει τίποτα. Και αφού ασκήθηκε από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου έρευνα και μηνυτήρια αναφορά για να δουν ποιος φταίει πήγε και η κ. Δούρου και έκανε μήνυση. Στον εαυτό της; Γιατί τον καθρέφτη θα πρέπει να κοιτάζει την ώρα που έκανε αυτήν τη μήνυση. Η Δήμαρχος Μάνδρας φώναζε...
Κύριε Παναγιώταρε, συγγνώμη, επιτρέψτε μου να σας διακόψω λίγο, με όλο τον σεβασμό.
Δεν θα ήθελα να με διακόψετε. Θα τελειώσω σε δύο λεπτά και πείτε ό,τι θέλετε, κύριε Πρόεδρε.
Έχετε ολοκληρώσει ήδη τον λόγο σας…
Εντάξει, δώστε μου ένα λεπτό.
…και τον έχετε αφιερώσει σε κάτι το οποίο είναι εκτός της διαδικασίας. Ξέρετε ότι από τον Κανονισμό της Βουλής...
Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος είμαι, κύριε Πρόεδρε και υπάρχουν δεκάδες νεκροί και αγνοούμενοι και τραυματίες.
Αφήστε με να ολοκληρώσω αυτό που θέλω να πω και θα σας δώσω τον χρόνο.
Μάλιστα.
Από τον Κανονισμό της Βουλής ξέρετε ότι δεν προβλέπεται να φεύγετε τόσο πολύ από το θέμα.
Σε ένα λεπτό να με ψέξετε, μόλις τελειώσω.
Σας παρακαλώ πολύ, αν θέλετε, να συζητήσουμε λίγο και επί του Προϋπολογισμού και να κλείσετε την εισήγησή σας.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Επιτρέψτε μου να τελειώσω. Η Δήμαρχος Μάνδρας βγήκε με στοιχεία και είπε τι δεν έγινε αυτά τα τελευταία τρία έτη. Ο Πρωθυπουργός πήγε χθες. Δεν πήγε φυσικά στην πόλη της Μάνδρας, πήγε κάπου εκεί στην άκρη, στα σύνορα με Ελευσίνα, γιατί τον βόλευε, γιατί μπήκε μετά στο πρωθυπουργικό Gulfstream και πήγε για Σουηδία και όλα καλά. Τι θα έπρεπε να γίνει; Πολλά θα έπρεπε να γίνουν. Τώρα τι πρέπει να γίνει, αφού έγιναν όλα αυτά. Αυτό είναι άλλο θέμα. Υπάρχουν άνθρωποι, λίγοι, που δεν έχουν στέγη να μείνουν, γιατί το πρόβλημα δεν ήταν οι στέγες ως επί το πλείστον εκτός από τις λίγες κατοικίες. Όλοι οι επαγγελματικοί χώροι έχουν καταστραφεί, ισόγειοι, υπόγειοι, όλοι στην κυριολεξία. Άμεσα χρειάζονται νερό και κάποια είδη πρώτης ανάγκης και μετά πάμε στο πολύ σοβαρό. Δεν έχει μείνει ούτε ένα αυτοκίνητο που να μην είναι κατεστραμμένο στην ευρύτερη περιοχή. Αυτοί οι άνθρωποι τα αυτοκίνητά τους άλλοι τα ήθελαν για μετακίνηση, για δουλειές, επαγγελματικά, αγροτικά. Πρέπει να τύχουν άμεσης βοήθειας από το κράτος, όχι με τους ρυθμούς με τους οποίους προχωράει το κράτος, όπως είδαμε στους σεισμούς στην Κω και στη Λέσβο ή στις καλοκαιρινές πυρκαγιές όπου ακόμα και τώρα φυσικά κανένας πολίτης δεν έχει εισπράξει τίποτα απολύτως. Για τα καταστήματα, οικοσκευές, να ξεπεραστεί η γραφειοκρατία και να δοθούν όλα τα βοηθήματα που χρειάζονται, έτσι ώστε να μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι να επιζήσουν. Φυσικά, τελειώνοντας, οι όποιες παραιτήσεις χρειάζονται ευθιξία, φιλότιμο, να υπάρχει αξιοπρέπεια, κάτι το οποίο μεταξύ των καρεκλολάγνων που διοικούν αυτό τον τόπο δεν υπάρχει. Οι δεκαέξι υπαρκτοί νεκροί θα σας θυμίζουν το αίσχος στο οποίο έχετε προβεί. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστούμε τον κ. Παναγιώταρο. Τον λόγο έχει ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Νικόλαος Βούτσης, για να κλείσει τη σημερινή διαδικασία. Κύριε Πρόεδρε, θα μου επιτρέψετε να κάνω δύο σχόλια πριν ξεκινήσετε την ομιλία σας και θεωρώ ότι αυτά εκφράζουν τόσο το Προεδρείο της Βουλής όσο και την πλειοψηφία των συναδέλφων από όλα τα κόμματα και προσωπική, βέβαια, τοποθέτηση είναι. Να σας συγχαρούμε και να σας ευχαριστήσουμε για τον τρόπο με τον οποίο διοικείτε τον ναό της δημοκρατίας και προεδρεύετε. Το δεύτερο σχόλιο που θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό, είναι το εξής. Και εγώ από την πλευρά μου και ως Προεδρείο θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους τους υπαλλήλους της Βουλής που μας βοηθάνε για το εύρυθμο κοινοβουλευτικό έργο, να είμαστε εδώ, όπως είναι για πάρα πολλές ώρες και ώρες οι οποίες ξεπερνάνε το κανονικό τους ωράριο. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ πολύ. Εγώ θα μείνω στο θέμα της ημερήσιας διάταξης, γιατί είναι πολύ σοβαρό το θέμα που συζητάμε και θα πάρω αφορμή για μερικούς γενικότερους σχολιασμούς που αφορούν και στο πολιτικό σύστημα και στον ρόλο της Βουλής. Ξεκινώ από τις ευχαριστίες όλων μας, όλων των Βουλευτών θα έλεγα, προς τις υπηρεσίες, προς τους γενικούς διευθυντές, τους διευθυντές, τους προϊσταμένους και όλους τους εργαζόμενους της Βουλής για τον τρόπο που ασκούν τα καθήκοντά τους και βοηθούν στην υλοποίηση, με αυτό το κόστος που αναφέρεται μέσα στον απολογισμό και τον προϋπολογισμό, της δουλειάς της Βουλής ενισχύοντας την οντότητά της και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Πραγματικά τους ευχαριστούμε από καρδιάς, γιατί είναι ένα έμπειρο προσωπικό, το οποίο κάνει συστηματικά τη δουλειά του. Θα πω και μερικά γενικότερα πράγματα αφορμής δοθείσης απ' αυτά που είπε ο έμπειρος και πολύ σεβαστός συνάδελφος, κ. Κουτσούκος, σε σχέση με το πολιτικό σύστημα. Αισθάνομαι την υποχρέωση να τα πω - όπως και άλλοι εκπρόσωποι κομμάτων αναφέρθηκαν - διότι αυτά άπτονται των αναγκών που επιβάλλουν να υπάρχει αυτός ο προϋπολογισμός, ο απολογισμός, οι κωδικοί κ.λπ.. Δεν είναι δύο θέματα ξεχωριστά. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σε όλα τα θέματα έχουμε υποχρέωση να βλέπουμε και το μετά, δηλαδή το μετά την κρίση. Και αυτό δεν θα είναι κάτι στιγμιαίο - όλοι έχουμε συνείδηση και συναίσθηση - ούτε ως προς την επούλωση των πληγών της κοινωνίας ούτε ως προς τις συνέπειες, τις επιτηρήσεις κ.λπ.. Πλην, όμως, καθώς πλησιάζει αυτός ο καιρός, θα πρέπει σε όλα τα θέματα να έχουμε αυτήν την ευρύτερη οπτική. Και αυτή η ευρύτερη οπτική λέει και δείχνει, σε ό,τι αφορά τη Βουλή, ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να μπορέσει πολύ γρήγορα να ανορθωθεί αλλά και να συμβάλει ευρύτερα στο να περάσει ο κόσμος από μία κατάσταση σε μία μεταβατική κατάσταση και σε μία άλλη. Θα μπορούσε εύκολα κάποιος να πει - ποσοτικά, δηλαδή, βλέποντας τα πράγματα - ότι η Βουλή θα μπορούσε να έχει τη μισή κοινοβουλευτική διπλωματία ή να μην το κάνει καθόλου, να κάνει τα εντελώς απαραίτητα και να επικοινωνεί, για παράδειγμα, μέσω e - mail. Θα μπορούσε, επίσης, κάποιος να πει ότι θα έπρεπε να κοπούν οι χορηγίες αντί να αυξηθούν προς πλήθος φορέων - που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση και λόγω κρίσης, δηλαδή πέραν των αναγκών των δράσεών τους - σε όλους τους τομείς που αφορούν στην πνευματική, καλλιτεχνική, πολιτιστική, ιστορική ή όποια άλλη διάσταση της ζωής του τόπου. Θα μπορούσε, επίσης, κάποιος να πει ότι οι ξεναγήσεις ή οι φιλοξενίες που γίνονται από τη Βουλή, και στις οποίες κάθε χρόνο ανταποκρίνονται πάνω από εκατό ίσως και εκατόν είκοσι χιλιάδες πολίτες και ιδιαίτερα μαθητές, δεν είναι χρειαζούμενες, δεν προσφέρουν κάτι και άρα δεν χρειάζονται έξοδα και γι' αυτά. Πόσο μάλλον, θα μπορούσε κανείς να πει να μην υπάρχουν εισοδήματα. Δεν πρόκειται περί μισθού αυτό που παίρνουν οι Βουλευτές. Δεν είναι ούτε επίδομα ούτε μισθός. Είναι συγκεκριμένες αποδοχές που αφορούν ένα συγκεκριμένο έργο για τα χρόνια που βρίσκεται κάποιος εδώ. Θα μπορούσε να πει κανείς να είναι Βουλευτές μόνο αυτοί που μπορούν από το επάγγελμα ή από την οικογένειά τους να διαχειρίζονται τα πράγματα και να ασκούν πολιτική. Όπως, επίσης, θα μπορούσε να πει κανείς τα κόμματα να μην παίρνουν καμμία κρατική ενίσχυση και να ενισχύονται μέσα από μια δημόσια, διαφανή πλατφόρμα ενισχυτών, υποστηρικτών κ.λπ.. Αναφέρομαι σε πράγματα που ήδη έχουν ειπωθεί ή έχουν δημοσιευθεί σε σχέση με την παρούσα Βουλή μέσα στην κρίση, για το πώς πορευόμαστε, για τους προϋπολογισμούς κ.λπ.. Είναι πολιτική επιλογή να μην κάνουμε τα μεν και να κάνουμε τα δε και να μην ακούμε αυτές τις «σειρήνες». Είναι πολιτική επιλογή, επαναλαμβάνω. Όπως είναι πολιτική επιλογή να προσπαθούμε με τον καλύτερο τρόπο - δεν θέλω να πω σήμερα, τέτοια μέρα που είναι, τη φράση «να αντισταθούμε» - να υποστηρίξουμε τις απόψεις για τη δημοκρατία, το πολιτικό σύστημα και το Σύνταγμα στην Ελλάδα απέναντι σε απαιτήσεις που έρχονται κατά καιρούς από τους δανειστές στις συζητήσεις που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια και αφορούν σε μία περιπτωσιολογική μεν, αλλά συστηματική απαξίωση του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Για όποιον δεν κατάλαβε, το επαναλαμβάνω. Υπήρξαν πιέσεις για το θέμα της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων, για το θέμα της δυνατότητας να κάνουν τα κόμματα - και να κάνουμε - εράνους και εξορμήσεις, για να έχει τον λόγο της η Βουλή σε σχέση με τις ανεξάρτητες αρχές, στο μέτρο που επιβάλλει το Σύνταγμα, και όχι να ταχθούν όλες οι ανεξάρτητες αρχές - που έχουν γεννηθεί σαν μανιτάρια - πέραν των πέντε συνταγματικών, από τα Υπουργεία και την εκτελεστική εξουσία. Να έρθουν με τον προϋπολογισμό τους και να ελέγχονται πια ως ανεξάρτητες αρχές, και με κατευθείαν επαφή ενδεχομένως - επιτρέψτε μου να σας πω - και με κέντρα εκτός της χώρας μας, στον Προϋπολογισμό της Βουλής. Επίσης, έχουν ασκηθεί πιέσεις για το «πόθεν έσχες». Έχουμε πάει σε μια επιτροπή όπου είναι μόνο τρία τα στελέχη του πολιτικού συστήματος και οι υπόλοιποι είναι δικαστικοί και εκπρόσωποι άλλων φορέων κ.λπ.. Μήνες έγιναν συζητήσεις για να πάμε σε αυτόν τον συμβιβασμό και να είναι πρόεδρος η Αντιπρόεδρος της Βουλής, η οποία αντικαθιστά κατά κάποιον τρόπο εμένα. Αυτό έγινε με βάση ένα άρθρο της «Μπούντεσταγκ», όπου επέτρεπε ο πρόεδρος της γερμανικής Βουλής να είναι πρόεδρος και χρησιμοποιήθηκε από την πλευρά μας. Διότι η απαίτηση ήταν, και είναι ακόμα, να μην είναι κανείς από το πολιτικό σύστημα στον έλεγχο του πολιτικού συστήματος - όπου είναι μόνο οι αιρετοί υποχρεωμένοι να βγάζουν στη δημοσιότητα τα εισοδήματά τους - και να είναι απολύτως έξω από τον έλεγχο οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος. Υπήρξαν και άλλα πολλά, στο όνομα ενός ελιτίστικου διεθνιστικού λαϊκισμού εναντίον του ελληνικού πολιτικού συστήματος - διότι περί αυτού πρόκειται - ότι εφόσον - δεν το έχουν πει ποτέ ρητά - το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία και δεν ήταν και δεν είναι ικανό να διαχειριστεί τα δάνεια και τις οφειλές του ελληνικού κράτους, να περάσουν όλα σε ανεξάρτητες αρχές, σε ΜΚΟ, σε κατευθείαν επαφές, σε ανεξάρτητες αρχές εσόδων, σε καμμία πριμοδότηση της κομματικής λειτουργίας, που είναι πυλώνας του Συντάγματος και της δημοκρατίας. Η κομματική λειτουργία δεν είναι το χόμπι κανενός, δεν είναι κάτι παρελκόμενο, δεν είναι κάτι προσθετικό και συγκυριακό σε σχέση με τη δημοκρατία, μαζί με άλλους πυλώνες: αιρετούς, αυτοδιοίκηση, κινήματα, εργατικά συνδικάτα κ.λπ.. Το κοινοβουλευτικό σύστημα θέλει αυτήν τη στήριξη, αυτήν την ενίσχυση. Βρήκα την ευκαιρία να σας τα πω αυτά. Αφορά, προφανώς, και στους Βουλευτές. Θα χρειαστεί μία ειδικότερη συζήτηση, στην οποία δεν θέλω δημόσια να αναφερθώ, διότι τα πράγματα είναι επί τα χείρω σε σχέση με αυτά που αναφέρθηκαν και για το προβλεπτό και άμεσο μέλλον, όσον αφορά μισθούς, αμοιβές, αποζημιώσεις κ.λπ.. Θα χρειαστεί να γίνουν κάποιες συζητήσεις με ευθύνη και με τα αρμόδια Υπουργεία κ.λπ., για να δούμε αυτά τα ζητήματα. Είναι φανερό ότι έχουν μειωθεί πάρα πολύ οι απολαβές. Είναι σαφές ότι όλο το προσωπικό της Βουλής εδώ και χρόνια έχει εξομοιωθεί κατά τα πάντα με τους δημόσιους υπαλλήλους, ότι έχει εναρμονιστεί πλήρως το φορολογικό καθεστώς, ότι έχουν γίνει πολύ σοβαρές μειώσεις, στα όρια του να μπορεί να γίνεται η δουλειά. Αυτό, λοιπόν, είναι ένα κεντρικό ζήτημα. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Εγώ ήθελα να το θέσω από αυτό το Βήμα. Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό και τον απολογισμό της Βουλής δεν είναι μία τεχνική συζήτηση. Επίσης, κρατήθηκε η αυτονομία της Βουλής, κατά το Σύνταγμα, χωρίς καμμία διάθεση προνομιακής μεταχείρισης. Διότι, σας επαναλαμβάνω, έχει γίνει εναρμόνιση στα πάντα και μάλιστα, έχουν γίνει και βήματα, - και το γνωρίζετε - ως προς την αξιολόγηση και ως προς τις κρίσεις του προσωπικού, πιο μπροστά κι από το υπόλοιπο Δημόσιο. Η Βουλή, όμως, κατά το Σύνταγμα, έπρεπε και έχει τώρα για πρώτη φορά και κωδικό ιδιαίτερο στην Τράπεζα της Ελλάδος, μέσω της οποίας γίνεται και θα γίνεται η οικονομική διαχείριση αυτών των δεδομένων, με το Ελεγκτικό Συνέδριο εδώ, παρόν, και με προληπτικό έλεγχο από το πρώτο ευρώ, για όλες τις δαπάνες. Πλην, όμως, αυτή η αυτονομία πρέπει να κρατηθεί ως κόρη οφθαλμού, ακριβώς διότι συνεπάγεται, προϋποθέτει, ενθαρρύνει και στηρίζει εξαιρετικά τη δημοκρατία και τη σχέση των τριών εξουσιών. Γι' αυτό, νομίζω ότι χρειάζονταν αυτές οι γενικότερες πολιτικές αναφορές. Άνετα θα μπορούσαν να είναι λιγότερα ή περισσότερα τα κονδύλια. Στο πλαίσιο του μεσοπροθέσμου είναι ο προϋπολογισμός. Προτείνω στη Βουλή να εγγράψει, με απόφαση της Ολομέλειας, ένα άμεσο ποσό, ίσως σε ιδιαίτερο κωδικό, της τάξης του 1 εκατομμυρίου, τουλάχιστον, για βοήθεια προς τους πλημμυροπαθείς. Αυτό νομίζω πως είναι μια αυτονόητη, από την πλευρά μας, διαδικασία. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η Βουλή είναι πάρα πολύ κοντά σε αυτό που γίνεται στην κοινωνία, ως προς τις λειτουργίες της αυτές. Πρέπει να ξέρετε ότι και πέρυσι και φέτος υπήρξε υψηλή χορηγική προσπάθεια, από πλευράς της Βουλής προς τις περιφέρειες, προς τα σχολεία στα οποία υπήρξε η επιβάρυνση με τα απογευματινά μαθήματα για τα προσφυγόπουλα και τα μεταναστόπουλα, σε σχέση με το πετρέλαιο θέρμανσης, όπως και για άλλες ανάγκες που προκύπτουν. Δεν είναι σωστό να μακρηγορήσω παραπάνω. Να πω ξανά τις ευχαριστίες μου προς όλο το προσωπικό, προς τη διοίκηση της Βουλής. Η εξωστρέφεια, την οποία ενθαρρύνουμε, βοηθάει πάρα πολύ. Πιστεύω ότι βοηθάει και την ίδια τη Βουλή. Είδαμε και προχθές όσον αφορά στο αρχειακό υλικό. Υπάρχει ένα ερώτημα σε σχέση με τα εργασιακά και θέλω να είμαι πάρα πολύ σαφής, το είπα και στην Επιτροπή Κανονισμού. Και αυτά είναι θέματα επιλογών. Η Βουλή μπορεί να προσλάβει είκοσι δύο, περίπου, υπαλλήλους, αορίστου χρόνου, σύμφωνα με τα δεδομένα των δανειακών συμβάσεων που έχει συνάψει η χώρα. Εννοώ το 1 προς 4, το 1 προς 5 κ.λπ., για την τριετία. Αυτή η διαδικασία που θα αφορά στην πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων, θα γίνει για επιλεγμένους χώρους, επιλεγμένες ειδικότητες, θα γίνει μέσα στο 2017 και θα γίνει μέσω ΑΣΕΠ. Από εκεί και πέρα, κάναμε μια επιλογή πριν από δύο χρόνια - και την κάναμε ευθύτατα - να μη φύγει κανείς. Και πρέπει αυτό να αναγνωριστεί από όσους έχουν τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Πρέπει να αναγνωριστεί και για τον λόγο ότι είναι, μάλλον, γνωστό το πως γινόντουσαν και στη Βουλή οι διορισμοί κ.λπ., από προγενέστερες καταστάσεις. Αυτό το δυναμικό, πλέον, έχει αξιοποιηθεί πλήρως - διότι αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα - αυξάνοντας τις δυνατότητες που έχει η Βουλή προς όλες τις κατευθύνσεις. Ενδεχομένως, χρειάζεται κι άλλο τέτοιο δυναμικό και υπήρξε μια κριτική για συμβάσεις, αν δεν κάνω λάθος είκοσι - τριάντα, μέσα στη διετία. Είναι οι ελάχιστες και θα υπάρξουν και όσες ακόμα χρειαστούν, εάν το έργο της Βουλής, πραγματικά, ανοίγεται στον ορίζοντα για τον οποίο συζητάμε. Θα γίνει, δηλαδή, το καινούργιο τμήμα αρχείων με το συγκεκριμένο εύρος - εννοώ το αντικείμενο επί του πεδίου - που προχθές προαναγγείλαμε, αλλά και κάποιες καινούριες νομικές υπηρεσίες στη Βουλή. Επίσης, προσπαθούμε να δούμε το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Βουλής και της ιδιοκτησίας της επί των κτηρίων και άλλα πολλά τα οποία είναι φάκελοι οι οποίοι καλώς ή κακώς - δεν κάνω καμμία κριτική στο παρελθόν - δεν είχαν ανοιχθεί, δεν είχαν διεκπεραιωθεί, δεν είχαν εκσυγχρονιστεί. Για να κάνει, λοιπόν, η Βουλή αυτά τα βήματα, έχουν εγκριθεί μέσω του Κανονισμού για στρατηγικό σχεδιασμό και για επιτελικές μονάδες που θα δουν αυτά τα πράγματα. Επίσης, είναι μπροστά τέσσερα ή πέντε έργα αρκετά μεγάλου προϋπολογισμού, με δημοπρατήσεις οι οποίες θα γίνουν μέχρι το τέλος του 2017 και όλο το 2018, με διεθνείς διαγωνισμούς για έργα συμπεφωνημένα, που θα βοηθήσουν μεσομακροπρόθεσμα και το κτηριακό και το οικονομικό της Βουλής, σε σχέση με την εξοικονόμηση πόρων ή με τη δημιουργία πολύ μεγάλων χώρων στο κέντρο της Αθήνας και αλλού, που θα είναι μεγάλη προσφορά συνολικότερα για τη χώρα. Αυτές οι δουλειές γίνονται από ανθρώπους. Ή δίνεις, λοιπόν, έξω - γι' αυτό θέλω να τα λέω αυτά από μικροφώνου - σε φίλους και μη φίλους αυτά τα διάφορα «φιλέτα» του δημοσίου, στο όνομα της πραγματικής καχεξίας - τώρα που δεν προσλαμβάνουν - δίνουν όλο και περισσότερο αυτές τις δουλειές - για να το πω έτσι - να γίνονται απ' έξω, ad hoc, κατά μερίδα ή με όποιον τρόπο ή δεν τις κάνεις καθόλου - και κρατάς ξανά τους φακέλους των θεμάτων εκεί που τους βρήκαμε - ή που τους ψάχνουμε ακόμα - ή τις κάνεις αξιοποιώντας όλο το δυναμικό της Βουλής και προσθέτεις πολύ μετρημένα, πολύ ορισμένα, πολύ συγκεκριμένα, για όποιον χρόνο χρειαστεί επιπλέον και επιστημονικό και άλλο δυναμικό. Αυτή είναι η αντίληψη με βάση την οποία λειτουργούμε και συλλειτουργούμε εδώ μέσα το σύνολο των δημοκρατικών κομμάτων της χώρας και τουλάχιστον αυτοί οι οποίοι έχουν περάσει και από τη διακυβέρνηση. Αυτό είναι μια επιλογή. Με βάση, λοιπόν, αυτήν την επιλογή έχει γίνει ο προϋπολογισμός και γίνεται ο απολογισμός της παρελθούσας χρήσεως και με βάση αυτήν θα προχωρήσουμε και μέχρι να λήξει αυτή η περίοδος, πιστεύοντας ότι όλοι μας αφήνουμε ένα αποτύπωμα αξιοκρατίας, δημοκρατικής λειτουργίας, αξιοποίησης όλων των πόρων και ιδιαίτερα του ανθρώπινου δυναμικού - που είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο και ο πιο άξιος πόρος για τη Βουλή - και κυρίως ενισχύοντας τις σχέσεις της Βουλής με την κοινωνία παντοιοτρόπως σε μία φάση που αυτές ευλόγως έχουν μπει σε αμφισβήτηση λόγω των πολιτικών που αναγκαστικά ή λιγότερο αναγκαστικά ακολουθήθηκαν αυτά τα χρόνια των μνημονιακών και των άλλων δεσμεύσεων. Καθαρά λόγια, λοιπόν. Οι επιλογές είναι πολιτικές. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστούμε και εμείς, κύριε Πρόεδρε. Δεν νομίζω να διαφωνούσε κάποιος στο Σώμα με την πρότασή σας για ενίσχυση στους πληγέντες. Πριν προχωρήσουμε στην ψηφοφορία και την ολοκλήρωση της διαδικασίας, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας, και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαβίβασε στη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος και τον ν.3126/2003 «Ποινική Ευθύνη των Υπουργών», όπως ισχύει στις 15-11-2017, ποινική δικογραφία που αφορά στον Υπουργό Ναυτιλίας κ. Παναγιώτη Κουρουμπλή. Γίνεται γνωστό στο Σώμα ότι οι Υπουργοί Οικονομικών, Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών, καθώς και οι Υφυπουργοί Οικονομικών και Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, κατέθεσαν στις 14-11-2017 σχέδιο νόμου: «Διανομή Κοινωνικού Μερίσματος και άλλες διατάξεις». Το ως άνω σχέδιο νόμου έχει χαρακτηρισθεί από την Κυβέρνηση ως κατεπείγον. Παραπέμφθηκε στις συναρμόδιες Διαρκείς Επιτροπές. Επίσης, οι Διαρκείς Επιτροπές Οικονομικών Υποθέσεων, Κοινωνικών Υποθέσεων και Παραγωγής και Εμπορίου καταθέτουν την έκθεσή τους στο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Οικονομικών «Διανομή Κοινωνικού Μερίσματος και άλλες διατάξεις». Η Επιτροπή του Απολογισμού και του Γενικού Ισολογισμού του Κράτους και Ελέγχου της Εκτέλεσης του Προϋπολογισμού του Κράτους καταθέτει την έκθεσή της στα σχέδια νόμων του Υπουργείου Οικονομικών: α) «Κύρωση του Απολογισμού του Κράτους, οικονομικού έτους 2015» β) «Κύρωση του Ισολογισμού του Κράτους, οικονομικού έτους 2015». Επίσης, θα ήθελα να ανακοινώσω στο Σώμα ότι ο Βουλευτής κ. Κωνσταντίνος Σκρέκας ζητεί άδεια ολιγοήμερης απουσίας στο εξωτερικό από 22 Νοεμβρίου έως 27 Νοεμβρίου 2017. Ο Βουλευτής κ. Μάριος Γεωργιάδης - ο ομιλών - ζητεί άδεια ολιγοήμερης απουσίας στο εξωτερικό στις 24 Νοεμβρίου 2017 και στις 7 Δεκεμβρίου έως 8 Δεκεμβρίου 2017. Ο Βουλευτής κ. Γεώργιος Αμυράς ζητεί άδεια ολιγοήμερης απουσίας στο εξωτερικό από 22 Νοεμβρίου έως 28 Νοεμβρίου 2017. Η Βουλή εγκρίνει;
Συνεπώς η Βουλή ενέκρινε τις ζητηθείσες άδειες. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κηρύσσεται περαιωμένη η συζήτηση επί του Απολογισμού Δαπανών της Βουλής, οικονομικού έτους 2016 και επί του Σχεδίου Προϋπολογισμού Δαπανών της Βουλής, οικονομικού έτους 2018. Ερωτάται το Σώμα: Γίνεται δεκτός ο Απολογισμός Δαπανών της Βουλής, οικονομικού έτους 2016 κατ' έξοδα, αποτελέσματα από τη χρήση του και στο σύνολο;
Ναι.
Ναι.
Ναι.
Όχι.
Παρών.
Ναι.
Ναι.
Ναι.
Συνεπώς ο Απολογισμός Δαπανών της Βουλής, οικονομικού έτους 2016 έγινε δεκτός κατ' έξοδα, αποτελέσματα από τη χρήση του και στο σύνολο, σε μία και μόνη συζήτηση, κατά πλειοψηφία και έχει ως εξής:
Ερωτάται το Σώμα: Γίνεται δεκτός ο Προϋπολογισμός Δαπανών της Βουλής, οικονομικού έτους 2018 κατ' έξοδα και στο σύνολο;
Ναι.
Ναι.
Ναι.
Όχι.
Παρών.
Ναι.
Ναι.
Ναι.
Συνεπώς ο Προϋπολογισμός Δαπανών της Βουλής, οικονομικού έτους 2018 έγινε δεκτός κατ' έξοδα και στο σύνολο, σε μία και μόνη συζήτηση, κατά πλειοψηφία και έχει ως εξής:
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρακαλώ το Σώμα να εξουσιοδοτήσει το Προεδρείο για την υπ' ευθύνη του επικύρωση των Πρακτικών της σημερινής συνεδρίασης.
Συνεπώς το Σώμα παρέσχε τη ζητηθείσα εξουσιοδότηση. Έχουν διανεμηθεί τα Πρακτικά της Δευτέρας 2 Οκτωβρίου, της Τετάρτης 4 Οκτωβρίου, της Πέμπτης 5 Οκτωβρίου, της Παρασκευής 6 Οκτωβρίου, της Δευτέρας 9 Οκτωβρίου, της Τρίτης 10 Οκτωβρίου, της Πέμπτης 12 Οκτωβρίου, της Παρασκευής 13 Οκτωβρίου και της Δευτέρας 16 Οκτωβρίου 2017 και ερωτάται το Σώμα αν τα επικυρώνει.
Συνεπώς τα Πρακτικά της Δευτέρας 2 Οκτωβρίου, της Τετάρτης 4 Οκτωβρίου, της Πέμπτης 5 Οκτωβρίου, της Παρασκευής 6 Οκτωβρίου, της Δευτέρας 9 Οκτωβρίου, της Τρίτης 10 Οκτωβρίου, της Πέμπτης 12 Οκτωβρίου, της Παρασκευής 13 Οκτωβρίου και της Δευτέρας 16 Οκτωβρίου 2017 επικυρώθηκαν.
Κύριε Πρόεδρε, στο σημείο αυτό παρακαλώ να αναγγείλετε την πρόβλεψη σε κωδικό για το 1 εκατομμύριο ευρώ για την άμεση ανακούφιση των πλημμυροπαθών. Κατ' αυτόν τον τρόπο οι υπηρεσίες θα μπορέσουν κατόπιν, με βάση τη δημοσίευση που θα υπάρξει, να διαμορφώσουν τον αντίστοιχο κωδικό.
Επομένως θα ήθελα να ανακοινώσω στο Σώμα ότι με απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής εξουσιοδοτείται ο Πρόεδρος της Βουλής ώστε να καταβληθεί από τα διαθέσιμα της Βουλής ποσό 1 εκατομμυρίου ευρώ υπέρ των πλημμυροπαθών της δυτικής Αττικής. Για άλλη μια φορά θα ήθελα να συγχαρώ και να ευχαριστήσω τους υπαλλήλους της Βουλής για τη βοήθειά τους καθ' όλη τη διάρκεια του οικονομικού έτους. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δέχεστε στο σημείο αυτό να λύσουμε τη συνεδρίαση;
Με τη συναίνεση του Σώματος και ώρα 12.40΄ λύεται η συνεδρίαση για την προσεχή Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2017 και ώρα 12.00΄, με αντικείμενο εργασιών του Σώματος: νομοθετική εργασία, μόνη συζήτηση και ψήφιση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών: «Διανομή Κοινωνικού Μερίσματος και άλλες διατάξεις», σύμφωνα με την ημερήσια διάταξη που έχει διανεμηθεί.