Bo día. Reiniciamos a sesión co punto sexto da orde do día, que se corresponde co de preguntas para resposta oral do presidente da Xunta de Galicia. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de Dª Ana Belén Pontón Mondelo, do G. P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre a dispoñibilidade polo Goberno galego dalgún plan para frear a deterioración socioeconómica do rural
Cando queira, señora Pontón.
Moi bo día. Desde o BNG facemos unha pregunta sinxela: ¿ten algún plan serio para o medio rural? Esta é unha cuestión importante. Estamos no medio dunha grave crise demográfica, temos un problema de envellecemento da poboación, de despoboación de zonas moi importantes do noso territorio, unha situación que case poderiamos cualificar como de xenocidio, e para reverter esta tendencia necesitamos un plan de futuro e que vivir no medio rural non te converta en cidadán de segunda pola falta de servizos públicos. Créame que a crise demográfica, o problema do rural, non vai solucionalo o seu eficaz departamento de publicidade e propaganda. O ano pasado prometeunos que este ía ser a lexislatura do rural, a mesma promesa que xa nos fixera catro anos antes, pero o grave é que a realidade non vai nesa boa dirección na que vostede nos fala. Desde que vostede é presidente, Galiza lidera a caída de poboación no medio rural de todo o Estado. A metade dos empregos que se perderon no ámbito rural en todo o Estado español foron empregos que se destruíron en Galiza. E, fronte a esta situación, vostede, con triunfalismo e entregado a esa carreira de pensar que coa propaganda se solucionan os problemas do noso país. Agora predícanos que hai impostos cero. Non sei se iso é o catastrazo de Rajoy, que fai que un alpendre ou un galiñeiro do rural acaben case cotizando como se foran unha casiña na praia. Levan anos dicíndonos que hai moi poucos cartos, pero o certo é que vostede tivo que acabar devolvéndolle 56 millóns de euros á Unión Europea porque foi incapaz de investilos no medio rural. E o último hit pois é este Plan de fixación da poboación do rural, que sabe que é un remake do Plan de desenvolvemento rural de Galiza, que xa nos tiña requeteanunciado; un plan, señor Feijóo, que tiña 300 millóns de euros menos, en parte, e fundamentalmente, polo compromiso que ten o señor Rajoy con este país. O mesmo compromiso que acabamos de ver nos orzamentos que presentou onte no Estado, uns orzamentos que suxiro que nesta Cámara rebauticemos como os orzamentos "do recortazo", e que constitúen un auténtico agravio ao noso país; 442 millóns de euros menos de investimento, que son unha labazada en toda regra na cara dos galegos e das galegas. O peor, que vostede prestouse a facerlle de palmeiro á visita da vicepresidenta de Rajoy, unha visita que a día de hoxe podemos considerar como unha auténtica tomadura de pelo a todos os galegos e galegas. Veu aquí facer propaganda descarada, vinte e catro horas antes de poñernos por diante da mesa o recortazo do século. Imaxino que vostede non pretenderá que o felicitemos porque os galegos e as galegas teñamos 442 millóns de euros menos de investimentos, que, para colmo, se producen cando o señor Montoro nos di que imos ter unha recadación case diría que histórica; é dicir, imos pagar máis impostos pero imos ter menos investimentos do Estado. Señor Feijóo, ten vostede un peso...
Remate, por favor.
...impresionante en Madrid. E non sei que pensarán os deputados e deputadas. Eu debátome entre se está en pluma ou plumilla.
Grazas, señora Pontón.
En todo caso, a miña pregunta, señor Feijóo, é se vostede vai facer algo ou, como no caso do rural, simplemente propaganda...
Xa está, xa entendemos a pregunta; está entendida a pregunta. Grazas, señora Pontón.
...e como moito esta última versión e que esta portavoz é a responsable de todos os males da humanidade.
Grazas, señora Pontón, a súa pregunta está entendida. Grazas. Resposta do presidente da Xunta.
Moitas grazas, señor presidente. Señoría, do rural pasa vostede ao AVE, do AVE pasa á visita da señora Soraya e de aí pasa ao peso pluma ou plumilla. Como sempre, o BNG utiliza o rural como muleta para falar do que lle importa. A nós o que nos importa é o rural e, en consecuencia, se lle parece, vou falar do que nos importa, do rural. En todo caso, señoría, sobre peso pluma ou plumilla en Madrid, diso o BNG sabe moitísimo. [[Aplausos.]] Señora Pontón, mire, hai un ano a extinta AGE facía unha pregunta similar á de vostede e alí lle contestaba, hai un ano, que, efectivamente, non podemos estar alleos á evolución das sociedades máis desenvolvidas no noso contorno, que é Europa. En todos os países de Europa o peso do sector primario está descendendo nas últimas décadas e en Galicia, efectivamente, estamos vivindo un proceso de transformación, igual que os nosos socios da Unión Europea. Hai un sector agrario moi atomizado, pouco modernizado e cun elevado grao de envellecemento. Señoría, o que estamos é mudando cara a un sector agrario máis sostible, máis rexuvenecido e máis produtivo. Efectivamente, un dos problemas que me preocupa como presidente é o despoboamento do rural. O 90 % da superficie galega é rural, pero só vive o 40 % e, non obstante, no 10 % restante vive o 60 % dos galegos. E o que máis me preocupa é que o 63 % dos titulares de explotacións agrarias teñen máis de 55 anos. Pois moi ben, señoría, isto é o que me preocupa e no que vou traballar: as mellores perspectivas do rural. Si, señoría, hoxe hai mellores perspectivas do rural que cando tomei posesión no ano 2009. ¿Por que? Primeiro, porque conseguimos manter os fondos da PAC: 2.380 millóns de euros no rural ata o ano 2020. Segundo, porque aprobamos leis neste Parlamento que nunca se aprobaran; por exemplo, a primeira Lei de montes da Comunidade Autónoma ou a Lei de mellora da estrutura agraria. Por exemplo, señoría, que vostede se ri, pero Galicia é o único territorio de España onde se pagan impostos cero por transmitir, por comprar, por permutar ou por vender fincas. Xa sei, señoría, que agora sobe o IBI, ¡que pena que os alcaldes do BNG non o baixen! Mire, señoría, sobre o apoio á modernización e á incorporación dos mozos, neste momento estanse incorporando máis mozos que nunca, máis mozos que nunca; sobre a calidade de vida no rural, pois temos infraestruturas no rural máis ca nunca; e en relación, señoría, cunha boa radiografía, que vostede debería de saber pero como a vostede non lle importa o rural e a min si, voullo contar. Producións e prezos en viño. Señoría, nunca producimos tanto viño como agora. Nos últimos seis anos estamos producindo un 9 % máis de viño e estamos exportando un 65 % máis. No sector lácteo, nos últimos cinco anos incrementamos a produción láctea en Galicia un 15 % máis e a produción por explotación incrementouse un 213 % máis nos últimos dez anos. Señoría, en agricultura ecolóxica, a súa produción é o dobre que cando chegamos ao Goberno. Na madeira, no ano 2015 incrementamos a produción da madeira un 11 %. Señoría, xa sei que a vostede isto non lle interesa, pero, por se lle interesara, o peso do sector agrario no PIB creceu un 2,6 % no ano 2016. ¿Pódeme dicir un ano do goberno do BNG onde se producira isto? E o paro baixou no sector rural un 12 % no ano 2016 —EPA...,
Remate, por favor.
...enquisa de poboación activa—. Polo tanto, señoría, claro que temos propostas para o rural. Vostede coñece unha, efectivamente, o Plan de fixación da poboación rural. ¿Por que o Bipartito non fixo un plan como nós acabamos de presentar? Señoría, hoxe o rural ten máis futuro que cando cheguei ao Goberno. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor presidente. Réplica, señora Pontón.
Señor Feijóo, lideramos a caída de poboación no medio rural de todo o Estado español, a metade do emprego que se perdeu no ámbito do rural en todo o Estado foi en Galiza e vostede vén a este Parlamento dicirnos que estamos mellor. ¿Mellor que quen? ¿Cal é a súa perspectiva de futuro? Señor Núñez Feijóo, mire, nós temos propostas que facerlle, e o rural necesita plans serios e non propaganda. Queremos que realmente haxa unha aposta por pechar ciclos produtivos; vostede nunca apoiou un grupo lácteo galego. Queremos cambiar a política forestal. Queremos que haxa un plan extraordinario para poder frear o despoboamento do rural e mellorar servizos públicos e non máis remakes da mesma propaganda que leva vostede repetindo ao longo dos últimos anos. Pero sorpréndeme que vostede, que é un grande estadista, non sexa capaz de entender que os investimentos do Estado teñen un efecto directo no ámbito do rural e nos medios que imos ter para facerlle fronte ao despoboamento e aos graves problemas que ten o noso país. ¿Cre que en Galiza rural non se merecen servizos ferroviarios? ¿A vostede non lle importa que nos orzamentos do Estado non se faga unha aposta pola modernización do ferrocarril en Lugo e Ourense? ¿Ou cre que os cidadáns que viven no rural non teñen dereito a eses servizos? ¿Non vai vostede facer absolutamente nada e vai calar ante o maior recortazo dos investimentos do Estado na historia deste século co noso país? ¿A vostede isto parécelle que realmente é un triunfo? Nós, señor Feijóo, cremos que temos unha responsabilidade colectiva como país. Temos unha responsabilidade e é que hoxe neste Parlamento todas e todos os deputados lle digamos ao señor Rajoy que non aceptamos o seu recortazo. Propóñolle, señor Feijóo, que fagamos unha declaración institucional na que lle digamos ao señor Rajoy, alto e claro, que non aceptamos uns orzamentos que discriminan con claridade a Galiza e que non atenden as nosas necesidades, porque van moito máis alá de se se vai finalizar o AVE no 2020 ou no 2021.
Silencio, por favor.
Fagámolo, señor Feijóo. Atrévase a poñerse do lado dos intereses dos galegos e das galegas. E podemos, se quere, para que se entendan mellor en Madrid...,
Remate, por favor.
...por unha vez, emular o señor Montoro. Onte ao señor Montoro, cando presentou os orzamentos do Estado, preguntáronlle se ía permitir que se incrementara o gasto das comunidades autónomas, e o señor Montoro dixo: "non"; e para que quede máis claro, díxoo tamén en alemán: "nein". Eu propóñolle, señor Feijóo, que lle digamos ao señor Rajoy "non" e, para que lle quede máis claro, tamén llo podemos dicir en alemán: "nein", que Galiza non acepta uns orzamentos que son un agravio con este país.
Grazas. Turno de peche desta pregunta, señor presidente.
Mire, señoría, a falta de respecto que vostede acaba de cometer co rural galego consta no Diario de Sesións. Mire, supoño que lle deixará algún protagonismo ao portavoz do Partido Socialista, que probablemente queira falar de presupostos dado o enunciado da pregunta, pero vostede fala do rural e como non lle interesa, fala de presupostos, e agora quere facer unha declaración ao señor Rajoy. Eu enténdoo, señoría: é a primeira vez que o BNG non ten un só deputado nas Cortes Xerais, non me estraña que vostedes queiran facer unha declaración desde aquí. [[Aplausos.]] Non me estraña, señoría. Pero non se preocupe, señoría, que o señor Rajoy, se alguén do BNG lle pregunta polos investimentos, só tería que respostar unha cousa: cando o BNG estaba en Madrid, o obxectivo fundamental do BNG era conseguir o 8 % do investimento para Galicia e agora, que temos o 11 % de investimento total para Galicia, parécelle un recortazo. Recortazo, señorías, é o que vostedes propoñían co Goberno socialista en Madrid cando gobernaban en comandita. Mire, señora Pontón, volvamos ao rural, un pouco de respecto polo rural. Comprendo que a vostede non lle interesa dicir que durante o Bipartito estabamos perdendo máis explotacións que nunca; 1.770 explotacións ao ano, durante os catro anos do Goberno nacionalista en medio rural. Supoño que vostede non quere que o rural se entere de que, por exemplo, o primeiro ano do PDR, cando vostedes xestionaban eses fondos europeos, soamente se executou o 10 %; só no primeiro ano deste goberno levamos executado o 38 %. Supoño, señoría, que cando fala de política forestal, vostede non quere dicir á xente que pasou cos lumes cando o Bipartito gobernaba; supoño que non lle interesa, señoría.
Silencio, por favor.
En catro anos do BNG arderon 30.00 hectáreas máis que en oito anos do Partido Popular de Galicia.
Silencio, por favor.
Comprendo, señoría, que sobre a política forestal vostedes non teñan moito interese. [[Murmurios.]] Mire, señoría, dinos que non fixemos nada no lácteo. Señoría, a primeira cooperativa de Galicia acaba de fusionarse con nós no Goberno. Cando vostedes estaban, cero fusións. E agora a maior cooperativa láctea da historia de Galicia, Clun, ten máis leite que a asturiana, a Central Leiteira Asturiana. Debería vostede poñelo en valor, digo eu. ¿Sabe vostede cantas solicitudes de investimentos agroalimentarios hai neste momento na comunidade autónoma, no Igape e na Consellería do Medio Rural? Máis ca nunca. ¿Sabe vostede cantos mozos se incorporaron ao sector rural? Máis que nos últimos dez anos. ¿Sabe vostede, señoría —cando se ri dos impostos—, que, por primeira vez, hai 8.000 galegos que se dedican ao rural que pagaron cero euros por transmitir as súas propiedades? O que si lle propoño é un pacto co IBI, señoría. ¿Por que non pactamos, dado que o IBI é unha recadación municipal e dado que agora o catastro sinala máis bens, que ningún galego pague máis polo IBI do que pagaba anteriormente? ¿Que lle parece a proposta? [[Aplausos.]] ¿Verdade que esa proposta é intelixente, señoría? ¿Verdade que vostedes deberían apoiala? [[Aplausos.]] E ¿por que non a apoian, señoría? ¿Por que non apoian de verdade que os galegos non paguen máis polo IBI do que pagaban antes? Aquí, na Xunta, os galegos que se dedican ao rural non pagan impostos; sen embargo, nos municipios onde goberna o BNG de forma directa, ou de forma indirecta co Partido Socialista, en todos, incrementouse o IBI. Iso si, a culpa é de Rajoy e do señor Montoro? [[Murmurios.]] Mire, señora Pontón, os galegos non lle somos parvos, e os que nacemos no rural, tampouco. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor presidente. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. Xoaquín María Fernández Leiceaga, do G. P. dos Socialistas de Galicia, sobre a garantía polo Goberno galego do uso de todos os recursos que ten para atallar os problemas de Galicia
Ten a palabra o señor Leiceaga.
Bo día. No debate orzamentario, o Grupo Socialista puxo de manifesto que a Xunta de Galicia renunciaba a esgotar o límite de déficit que era asignado a cada unha das comunidades autónomas. As diferenzas entre as previsións e o autorizado era dunha décima, o que eran aproximadamente 60 millóns de euros en ingresos para a comunidade autónoma e, polo tanto, tamén en capacidade de gastos. O presidente da Xunta díxonos no último pleno que Galicia estaba usando con decisión o Fondo de Facilidade Financeira porque tiña un tipo de xuro nulo. Por tanto, o endebedamento adicional usando este fondo non significaría ningún custo para a Comunidade Autónoma de Galicia. E non deixa de repetir que estamos nunha situación financeira, en termos comparativos, extremadamente favorable, co cal temos marxe. En resumo, temos capacidade legal para endebedarnos, non nos vai custar nada, e non temos comprometida a estabilidade financeira a medio e longo prazo. Por tanto, ¿por que non facelo? Esa é a gran cuestión. Non houbo resposta no debate orzamentario. Deixamos pasar tres meses, xa pasaron máis de tres, e xa no cuarto mes do ano vemos que a pasividade sobre este tema continúa. Non hai ningunha proposta de modificación da Lei de orzamentos rexistrada nesta Cámara para a súa tramitación. Cando nos deamos conta, pasou máis da metade do exercicio e non temos capacidade para usar esta contía adicional, que son 60 millóns de euros. O que indica, na nosa opinión, ou ben un erro de diagnóstico ou un déficit de proxecto. Fíxese vostede, no Informe sobre o estado social da nación 2017 —que seguramente coñece—, a Asociación de Directores e Xerentes de Servizos Sociais conclúe que en toda España superamos xa a emerxencia social para instalarnos na precariedade e na falta de oportunidades. Para moitas familias o presente segue a ser un pesadelo, pese á incipiente recuperación económica; e para moita mocidade o futuro é unha quimera. E isto vale tamén para Galicia. Non é só o funcionamento do sistema económico, son tamén as políticas sociais practicadas. Desde as políticas públicas non estamos dando, non se están dando, as respostas adecuadas. No mesmo informe citado recóllese o índice DEC —dereitos, economía e cobertura— sobre o desenvolvemento dos servizos sociais. Para unha media española de 4,5, Galicia está no 2,6, en cuarta posición pola cola das comunidades autónomas e por baixo da media nos tres subíndices. Este é o mapa, señor Feijóo, e, como ve, Galicia en vermello nunha situación absolutamente lamentable en termos comparativos nesta materia. Mire este mapa e díganos que está usando todos os recursos para reforzar as políticas sociais. Están cualificando con un moi deficiente as súas políticas sociais. E isto é porque a Risga non cobre todos os necesitados, porque na Lei de dependencia hai unha lista de agarda demasiado ampla e porque nas outras políticas sociais tamén deixan moito que desexar. E, sen embargo, vostedes renuncian a usar 60 millóns de euros dispoñibles a custo cero. Señor Feijóo, ¿considera vostede que está usando todos os recursos dispoñibles para paliar os graves problemas de Galicia?
Grazas, señor Fernández Leiceaga. Resposta do presidente da Xunta.
Grazas, señor presidente. Señor Leiceaga, interésame moito esta pregunta. Permítame darlle a miña valoración. Mire, vostede pregúntame se utilizamos todos os recursos dispoñibles para atacar os problemas de Galicia. E vostede sabe que si, porque gastamos todo o presuposto e fixemos un 0,54 % de déficit público. Polo tanto, gastamos todo o que tiñamos e endebedámonos en máis de medio punto de déficit público. En consecuencia, señoría, claro que estamos gastando todo o presuposto. E, de feito, vostede sabe que a execución do ano 2016 é do 109 %. É dicir, a totalidade do presuposto da Comunidade Autónoma executouse. Executamos 8.806 millóns de euros. Vostede sabe, señoría, que reforzamos o gasto social: 70 millóns de euros máis para sanidade, 38 máis para a dependencia, 30 máis para emprego, 5 máis para transporte escolar. E tamén sabe vostede que temos unha débeda pública controlada. Por iso me sorprende cando di que podiamos gastar 60 millóns de euros máis sen ningún custo. Non, señoría, se gastamos 60 millóns de euros máis, os galegos deben 60 millóns de euros máis. Entón, fíxese na diferenza... [[Murmurios.]] Se gastamos 60 millóns de euros máis porque incluímos máis déficit público, os galegos debemos en débeda pública 60 millóns de euros máis. Pero mire, señoría, fíxese na diferenza de responsabilidade no Goberno. O ano 2016 era un ano electoral. ¿Puidemos gastar 60 millóns de euros máis? Si. ¿Fixémolo? Non. ¿E vostede cre que en época electoral os gobernos —sobre todo, os socialistas— non gastan soamente o que teñen senón que deixan endebedado o seguinte goberno para as seguintes lexislaturas? A proba é o que ocorreu en España. E nós pensabamos, señoría, que os galegos nos votarían se deixabamos unhas contas públicas saneadas, e os galegos entenderon a nosa mensaxe, señor Leiceaga. Por iso Galicia é unha comunidade autónoma que ten unha débeda pública que non é menor, o 18,7 % do PIB, pero é seis puntos menor á media do resto das comunidades autónomas. Vostede non é a primeira vez que me di que temos unha débeda pública elevada. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿¡Ah!, non? ¿Parécelle que é baixa? De acordo, señor Leiceaga, espero que contaxie ao resto da oposición para que concorden vostedes en que a débeda pública de Galicia debemos de incrementala. [[Murmurios.]] Pero mire, señoría, sabe vostede, porque é un economista, que iso de dicirlle a un presidente dun goberno que incremente a débeda pública para incrementar o gasto corrente e non o investimento é algo no que non sei se o Partido Socialista mudou de opinión, pero teoricamente a socialdemocracia non ía por aí. Mire, voulle dar os datos da dependencia, porque evidentemente me preocupan. ¿Sabe que este ano estamos por primeira vez por riba da ratio de atención do Estado? En Galicia, o 73,5 % de atención; e no Estado, o 71,8 %. ¿Sabe, señoría, que somos a segunda comunidade autónoma en valoración de dependentes? O 97,5 % teñen unha valoración. ¿Sabe vostede, señoría, que somos a cuarta comunidade autónoma que máis aumentou os beneficiarios netos no ano 2015? ¿E sabe, señoría, que a taxa de persoas esperando en Galicia está por debaixo da media do Estado? Voulle dar un dato, señoría. Cando chegamos ao Goberno no ano 2009 e vostedes gobernaban, en Galicia pagábanse 14.000 dependentes ao mes. Neste momento estamos pagando máis de 48.000. [[Murmurios.]] Polo tanto, señoría, claro que incrementamos o gasto, pero, ademais, incrementámolo cumprindo o déficit público, sendo a comunidade autónoma máis endebeda.
Remate, por favor.
E, por certo, señor Leiceaga, un dato que vostede non me recordou: durante moito tempo dicíanos que a nosa economía, como consecuencia de controlar o déficit, non ía crecer. E agora resulta que creceu máis que a economía de España. Señor Leiceaga, non se preocupe, imos ter máis cartos este ano, imos traer un proxecto de lei para elevar o teito de gasto. Comprométome a unha cousa con vostede, a que o número de dependentes atendidos en Galicia no ano 2017 chegue a 60.000, a pasar de 48.000 a 60.000. Ese é o compromiso.
Grazas, señor presidente. Réplica do señor Fernández Leiceaga.
Señor presidente, non podo contestarlle a todas as cousas que vostede plantexa que non teñen que ver coa pregunta, pero, en todo caso, déixeme dicirlle que nos programas de emprego o ano pasado —datos oficiais da Xunta— o nivel de execución nalgúns deles foi do trinta e tantos por cento, ¡trinta e tantos por cento! [[Aplausos.]] E, mire vostede, a débeda pública en Galicia claro que non é un problema en termos comparativos. O asunto é: ¿para que? E esa é a cuestión de fondo. Cando nos endebedamos, ¿cales son os resultados que conseguimos? E vostede sabe perfectamente que o crecemento de Galicia en termos de PIB, pero sobre todo en termos de ocupados e de emprego —que é o que nos importa—, desde que vostede é presidente é moi inferior á media española. E esa é a referencia comparativa válida. Por tanto, non veña aquí a contarnos milongas, que non son propias dun presidente da Xunta de Galicia. Pero, mire, eu quero facerlle unha proposta. E a proposta é clara, a proposta é que introduzamos xa —non temos que agardar a que remate a tramitación dos orzamentos do Estado— un proxecto de lei de modificación do teito de gasto e de modificación do orzamento que nos permita utilizar desde xa os 60 millóns adicionais aos que temos dereito, que non teñen un custo en termos de xuros. Non teñen ningún custo en termos de xuros —ou vostede nos está dicindo mal cales son as condicións do Fondo de Facilidade Financeira— e permitiríanos atender doutra maneira os nosos dependentes e aquelas persoas que necesitan unha atención, por exemplo, a través da Risga. A Risga chega a 15.000 persoas, pero hai 100.000 con privación material severa en Galicia. A Risga ten 400 euros ao mes; no País Vasco, 665. Incrementemos en 30 millóns a dotación para a Risga, o que nos permitiría atender a 5.000 beneficiarios máis e incrementar nun 15 % a súa contía. Fagamos algo parecido na dependencia. Mire, vostede pode dicir o que queira, pero a súa directora xeral hai pouco tempo dicíanos que había 17.000 dependentes pendentes de atención, 17.000. A lista de agarda é de 17.000. Claro que hai un incremento progresivo no número de dependentes. Era unha lei de implantación progresiva, e aínda recentemente entrou o último grupo. Polo tanto, o número de atendidos ten que incrementarse, porque, se non, non estariamos cumprindo a lei. O asunto é a que ritmo o facemos. E estamos facéndoo mal, estamos facéndoo por debaixo do que sería posible. Con 30 millóns adicionais para a dependencia, teriamos capacidade para eliminar a lista de espera neste ano 2017. Iso é o que lle propoño, utilicemos 60 millóns que están dispoñibles para isto e melloremos substancialmente a política social, pasando dese moi deficiente que lle dan os xerentes e directores polo menos ao nivel de aprobado. E despois xa iremos conseguindo cotas máis altas. Este é o asunto. Mire, teño aquí unha carta dun pai dun neno autista que se queixa de que, como resultado dunha revisión de oficio, pois lle reducen a contía dispoñible do seu PIA particular á metade por motivos orzamentarios. Isto é o que non pode ser cando temos recursos dispoñibles que teñen un custo cero para os cidadáns de Galicia. Moitas grazas.
Grazas, señor Leiceaga. Turno de peche desta pregunta, señor presidente.
Moitas grazas. Dime, señor Leiceaga, a que dedicamos a débeda pública. A dúas cousas: a investimento e a gasto social. ¿A que dedicamos a débeda pública? ¿Sabe que Galicia inviste o dobre do que invisten o resto das comunidades autónomas con cargo ao seu propio presuposto? Ese dato supoño que o ten: en Galicia, o 12 %; e na media das comunidades autónomas, o 6,4 %. ¿Sabe, por exemplo, que o maior esforzo investidor por habitante con presupostos autonómicos é en Galicia, con 382 euros por habitante de investimento, e que a media é 198? É dicir, case 100 euros máis por habitante e ano. Polo tanto, primeira cuestión, señoría, en investimentos. Segunda cuestión, en servizos sociais, por suposto. Mire, o servizo de axuda ao fogar incrementouse seis veces máis do que había no ano 2009. O servizo de teleasistencia, o dobre, o dobre do ano 2009. As libranzas, un 97 % máis que no ano 2009. As prazas sostidas con fondos públicos, un 35 % máis que no ano 2009. E se quere vostede, imos falar de prazas. Os centros de día —señor Leiceaga, seguro que lle interesa este dato—, un 174 % máis de prazas que no ano 2009, de 960 a 2.700; residencias de maiores, máis de 1.300 prazas novas; centros de alzhéimer, un 106 % máis; prazas de discapacidade, un 18 % máis; teleasistencia, un 92 % máis; atención no fogar, un 500 % máis. Señoría, ¿de verdade que vostede di que este goberno non é social? [[Aplausos.]] É o Goberno máis social que tivemos en Galicia, de acordo co presuposto dispoñible. [[Aplausos.]] Señoría, reitérolle: é o Goberno máis social que tivemos en Galicia, de acordo co presuposto dispoñible. Se vostedes pagaban a 14.000 dependentes con 10.800 millóns de presuposto e nós pagamos a 48.000 dependentes con 9.000 millóns de presuposto, realmente, ¿quen é un goberno social, señor Leiceaga?¿Quen é o que aposta por un goberno social? [[Aplausos.]] Mire, señor Leiceaga, a taxa de pobreza ou a taxa de exclusión, comparémola. A taxa de pobreza, de acordo co INE, no ano 2008 era do 20,9 % e agora é —ano 2015— o 19,4 %. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pois, se non o sabe, é porque non consultan o INE; ultimamente nas filas do Partido Socialista, salvo vostede e algún máis, hai outros que non saben nin o que é o Instituto Nacional de Estatística. [[Risos.]] Así lles vai, señoría. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] Pero, como vostede quere falar en serio, eu voulle falar en serio. [[Aplausos.]] Mire, señor Leiceaga, o mellor que pode facer un país é manterse de pé para os que nos han de suceder. Se vostede me invita a seguir gastando, a seguir endebedándonos e a deixar débeda para lexislaturas seguintes, esa é a súa proposta; comprendo que esa é a proposta que vostedes sempre fan, señoría. E o problema é que nas lexislaturas seguintes temos que vir para cadrar as contas. Mire, aprobamos os presupostos máis temprano que ninguén en España, cumprimos o déficit público, mantemos unha débeda pública que supón que os servizos sociais galegos están saneados para o futuro e para o presente, temos a maior execución do nivel presupostario que recordamos, investimos máis que o resto das comunidades autónomas, incrementamos as políticas sociais máis que o resto das comunidades autónomas, o paro está baixando, a economía está crecendo por riba da media de España e da media da Unión Europea.
Remate, por favor.
Señoría, se vostede me di que en Galicia hai problemas, por suposto, señoría. ¿Sabe unha cousa? Se as cidades nos acompañaran con este tipo de xestión, pódolle asegurar que as políticas sociais irían mellor.
Grazas.
Se quere, algún día falamos de cal é o concello que dedica menos investimento social de Galicia. Vostede e eu sabémolo. Moitas grazas e nada máis.
Grazas, señor presidente. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. Luis Villares Naveira, do G. P. de En Marea, sobre as zonas grises que hai no financiamento da Xunta de Galicia
Ten a palabra o señor Villares.
Moitas grazas, señor presidente. Bos días, señor Núñez. Hai apenas quince días vostede avergoñaba a cidadanía de Galicia cando, como presidente da Xunta e como dirixente do PP, dicía que todos os partidos "hemos utilizado zonas grises de la ley para financiar campañas electorales". Esta forma de xustificar a corrupción política do seu partido aínda foi remachada cando engadiu que é moi distinto do enriquecemento ilícito: "una cosa es un donativo a un partido y otra otorgar una obra pública a cambio de una comisión". Señor Feijóo, as zonas grises producen moita sombra, para empezar, no cárcere. E iso habería que preguntárllelo —xa ven o que vén aí— a Bárcenas ou a Crespo. En materia de financiamento político, desculpar unha doazón millonaria dunha empresa que despois é contratista do Goberno e dicir que non hai enriquecemento ilícito é simplemente insólito. E é insólito porque si que hai enriquecemento ilícito, enriquecemento ilícito dun partido que despois paga os seus deputados con sobres B. As zonas grises da lei neste caso producen diñeiro negro. Parece irresponsable que o que ten oportunidade e o que ten o deber e a responsabilidade de gobernar, e un partido que votou unha lei de financiamento de partidos políticos, se aproveite desas zonas grises desa lei que aprobaron eles mesmos para obter un beneficio ilícito. Iso ten un nome e chámase corrupción institucional. A corrupción institucional é crear un entramado legal para defraudar. Será legal pero está defraudando, porque está buscando un beneficio non querido pola lei. Teriamos interese en saber cantas leis o señor Feijóo trae ao Parlamento con zonas grises, e se esas zonas grises están, en primeiro lugar, xa planificadas para ter un beneficio particular en detrimento do ben público. É un escándalo público que un gobernante recoñeza que se fan as leis con zonas grises para beneficiarse privadamente delas, porque as zonas grises producen alarmas vermellas. Nunha poboación golpeada pola crise causa escándalo que os que despois van contratar cun goberno sexan os que fan doazóns non permitidas aos partidos. Isto é absolutamente inaceptable. E cando un gobernante utiliza unha zona gris sen poñerse encarnado será que está do lado escuro —pensamos nós—. Pero é que as zonas grises podían ser interpretadas tamén en materia do financiamento da Xunta en pro do ben común; é algo que non está facendo vostede. Na anterior sesión de control ao Goberno preguntámoslle polo FLA, e dixémoslle: díganos vostede que artigo da lei lle impedía acudir ao FLA para financiarse en vez de ir á banca privada, o que nos tería reportado o aforro de centos de millóns de euros en xuros que podiamos ter utilizado para políticas sociais de investimento social e de investimento real. Esta semana collémolos noutra. Dixeron vostedes —e temos aquí a nosa iniciativa e a súa resposta—, cando foi con ocasión do teito de gasto, que lles faltaban 250 millóns de euros, porque estaba mal calculados os ingresos que tiñamos que percibir do Estado, as entregas a conta. O conselleiro de Facenda díxonos que non eramos rigorosos nesa estimación e que non as tomaría en conta. Pois ben, hai dous días veu Soraya Sáenz de Santamaría, a vicepresidenta do Goberno, dicindo que estaba mal aplicada a lei; aí non había zonas grises, tan claro era que se vía desde Madrid; e desde Madrid viñeron dicirlle que se equivocara vostede. Mire, hai dúas formas de facer política en Galicia: a do Partido Popular, que utiliza as zonas que chama grises da lei para beneficiarse a si mesmo, e a de En Marea, que cre que unha interpretación rigorosa da lei pode beneficiar as maiorías sociais. E a pregunta é esta: ¿recoñece vostede que se equivocou á hora de interpretar a lei e establecer os ingresos da Xunta?
Grazas, señor Villares. Resposta do presidente da Xunta.
Señor Villares, efectivamente, hai dúas formas de facer política en Galicia: a do partido ao que os galegos votan e a de En Marea. ¿Parécelle ben? Pois moi ben, señor Villares, os galegos seguirán votando e vendo que hai dúas formas de facer política en Galicia; non se preocupe vostede, espero que siga sendo deputado na próxima lexislatura. [[Risos.]] [[Aplausos.]] Mire, señor Villares, fai falta moita materia gris para plantexar a envolvente da súa pregunta. Eu podo contestarlle a calquera das partes que vostede considere oportunas. En todo caso, alégrome de que siga vostede con atención as entrevistas que lle fan ao presidente da Xunta. O que me sorprende é que non saiba interpretalas, pero iso, como é natural, lévoo constatando desde hai bastantes meses. Mire, señor Villares, o tema é suficientemente serio como para non tomalo a broma. E por iso, señoría, eu teño que recoñecer que no meu partido hai xente que se aproveitou da política para enriquecerse. Nos partidos catalanistas en favor do dereito da autodeterminación, que vostedes protexen, sen comentarios. No Partido Socialista temos os dous presidentes últimos do Partido Socialista imputados polo Tribunal Supremo. E, polo tanto, señoría, os compañeiros de En Marea —sección Podemos, subsección Iglesias, negociado Venezuela—, diso, se lle parece, non sigamos falando. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Porque se vostedes son un exemplo de zona gris en materia de financiamento, comprendo que o cerebro gris do señor Monedero lles pode dar a vostedes moitísimas explicacións, [[Aplausos.]] non teñan vostedes ningunha dúbida. [[Aplausos.]] Mire, deixémonos de metáforas e acudamos aos feitos. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, si, xa sei que hai no seu partido e no seu grupo xente que aplaude porque non lles interesa aos de Podemos, interésalles máis aos de Anova; a outros interésanlles máis os de En Marea, a outros interésalles máis Máis Alá, e a outros interésalles máis o lío brutal que teñen vostedes, que nos avergoñamos como galegos de que estean todos os días nos medios de comunicación. [[Aplausos.]] Señoría, comprendo que entre vostedes haxa réplicas, dúplicas e tríplicas, [[Aplausos.]] pero ese é o seu problema. [[Aplausos.]] Mire, señoría, vaiamos aos feitos. ¿Hai membros dentro do Partido Popular que se enriqueceron? Si. ¿Hai membros dentro do Partido Socialista que se enriqueceron? Si. ¿Hai membros de todos os partidos políticos que se enriqueceron? Si. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Teñen vostedes...
Silencio, por favor.
Pero se dá igual, señoría...,
Silencio.
...se xa comprendo que dá igual comprar vivenda de protección oficial...,
Silencio. [[A señora Santos Queiruga pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Santos, por favor.
...dá igual utilizar becas fraudulentas traballando en Madrid e tendo becas en Málaga. [[Murmurios.]] A última hipocrisía do seu partido...
¡Silencio, silencio!
...foi onte...
¡Silencio, por favor!
...con esa imaxe tan pintoresca e tan romántica dun senador tomando Coca-Cola. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Mire, señor Villares, se quere vostede falar en serio, esta é unha Cámara para falar en serio.
Señora Santos, silencio. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Silencio.
Se o que vostedes queren é plantexar cuestións absurdas... [[Murmurios.]] Mire, señoría, soamente lle vou dicir unha cousa... —pero mire que está nerviosa a xente de Podemos, señor presidente—
Señora Santos, chámoa á orde, chámoa á orde.
Por primeira vez en Galicia...
Chámoa á orde, porque está interrompendo constantemente. Ten unha chamada á orde.
...trouxemos unha Lei de financiamento de partidos políticos. Síntome orgulloso desa lei. ¿Sabe por que, señoría? Porque nesa lei non hai zonas grises. ¿Que fixeron vostedes? Votar en contra. ¿Sabe por que, señoría? Porque ao mellor lles interesa que siga habendo zonas grises. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor presidente. Réplica, señor Villares.
Señor presidente, preguntámoslle se recoñeceran que se equivocaran na aplicación da lei para determinar os ingresos da Xunta. ¿Querería vostede contestar a iso? ¿Si ou non? A pregunta era ben clara [[Murmurios.]] —quedará constancia dela no Diario de Sesións—...
Silencio, por favor.
...e ten oportunidade de contestala, se quere, no turno de réplica ou non. Pero, en todo caso, en relación coas zonas grises, ten razón: hai que acabar coas zonas grises, e a mellor forma de acabar coas zonas grises no ámbito da corrupción é deitando luz sobre o tema. E por iso En Marea trouxo hai un mes aquí, ao Pleno desta Cámara, a iniciativa de que a Xunta pedise á Fiscalía Xeral do Estado e ao Ministerio de Xustiza a creación en Galicia dunha delegación da Fiscalía Especial Anticorrupción, porque consideramos que era necesario atender uns feitos que causaban alarma social e que ademais eran obxectivamente necesarios. ¿Que fixo o Partido Popular? Votar en contra, para variar. ¿E por que votaron en contra? Porque non o vían claro; veríano gris talvez, ¿non? Pois non, nós viámolo claro, porque criamos que si que facía falta. E esta semana volveron emendarlle a plana, porque veu o fiscal xeral do Estado dicir que se crearía con toda probabilidade esa fiscalía especial para Galicia; con toda probabilidade, a pesar de que vostedes votaron en contra, ¡non pasa nada! E, efectivamente, entón iso traía causa nunha cousa, explicada polo propio Fernando Suances, o fiscal superior de Galicia. No ano 2015 —o último sobre o que temos os datos explicados pola Fiscalía Xeral de Galicia— abríronse máis de douscentos casos penais por corrupción no noso país, e iso xustificaba, en dicir do fiscal xeral do Estado, con eses datos, a creación desa Fiscalía Xeral Anticorrupción. Unha vez máis volvemos ver outra situación, que hai dúas formas de entender a política: a do Partido Popular, que pon trabas incluso neste Parlamento para investigar os casos de corrupción, e a de En Marea, que é a que pretende unha xustiza áxil e eficaz para acabar coa corrupción. O fiscal xeral do Estado opina como En Marea, e vostede ¿que opina? Deixe o lado escuro e véñase con nós, señor Feijóo.
Grazas, señor Villares. Silencio, por favor. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Por favor. [[Murmurios.]] Silencio, por favor. Imos ao turno de peche desta pregunta. Señor presidente, cando queira.
Grazas, señor Villares. Vou pensar seriamente a oferta política que en público acaba de facerme. Mire, efectivamente, falemos do que queira. Vostede agora fálame dos ingresos do Estado, 247 millóns de euros. Bueno, menos mal que por fin os de En Marea aceptan que a Xunta vaia ter máis presuposto sen acudir á débeda pública, señor Leiceaga. Mire, nós presupostamos deses 247 uns 80 millóns de euros. Adicionalmente sabiamos que iamos subir as retribucións aos empregados públicos un 1 %; iso é aproximadamente outros 50 millóns de euros. E agora imos recibir uns 110 millóns de euros adicionais, e o que lle propoñía ao señor Leiceaga era que me comprometo a que 60.000 dependentes estean cobrando neste ano. ¿Por que non o fixemos antes, señoría? Porque non tiñamos, primeiro, habilitación legal; segundo, porque se van aprobar os presupostos do Estado, señor Villares. ¿Vostedes van apoiar os presupostos do Estado para que Galicia teña 247 millóns de euros máis? ¿Verdade que non, señor Villares? Entón, ¿de que me está falando? [[Risos.]] [[Murmurios.]] ¿Estame falando de que presuposte algo ficticio para que despois non haxa Lei de presupostos e que posteriormente esa Lei de presupostos non conteña os ingresos da Xunta de Galicia? Iso xa o fixo o Bipartito e estamos pagando 2.000 millóns de euros de burato. Non lle vou deixar burato a ninguén, señoría, porque prefiro ser un presidente responsable a un presidente que estea falando todo o día e non pagando o que fai. [[Aplausos.]] Pero, señor Villares, sigamos traballando por ese asunto. Mire, señor Villares, nós trouxemos aquí, o 7 de agosto do ano 2015, unha lei de financiamento das formacións políticas para reforzar o control das contas dos partidos políticos, e para dicir alto e claro en Galicia que, se alguén pide unha doazón para un partido político, esa doazón é para el, porque os partidos políticos en Galicia non podemos recibir un euro de ningunha empresa. É o primeiro presidente dunha comunidade autónoma —en Galicia— que o di. Por iso, señor Villares, se hai alguén que pida unha doazón para un partido político sabe que é falso, é para el, porque o partido político non a pode recibir. ¿Por que votaron en contra, señor Villares? Trouxemos máis leis, como a Lei do Consello de Contas, para dotalo de competencias en prevención da corrupción, dicir que o persoal do Consello de Contas ten que ser independente, dicir que os membros do Consello de Contas non poden ser políticos nin levar os últimos seis anos dedicados á política. Señoría, ¿por que votaron en contra? Señoría, modificamos a Lei de transparencia e bo goberno, e encoméndase ao Valedor do Pobo, un órgano vixilante para a transparencia e o bo goberno. ¿Por que votaron en contra? En Madrid endurecemos as penas por corrupción, ampliamos os prazos de prescrición, fixemos unha lei reguladora do alto cargo, fixemos unha lei de control económico e administrativo dos partidos. ¿Por que votaron en contra, señor Villares? ¿Por que votaron en contra? ¿Exactamente cales son as súas propostas, señor Villares?
Silencio, por favor.
Señoría, vostedes falan sempre de dar leccións a todo o mundo. Vímolo esta fin de semana: "O nomeamento do señor Villares é ilexítimo, rompe unha lista de consenso, exclúe as sensibilidades." "O nomeamento do señor Villares é ilexítimo", din os seus compañeiros. ¿Esa é unha zona gris, señoría, da coalición de partidos que vostedes plantexan?
Silencio.
Mire, señoría, sobre a Fiscalía Anticorrupción, o que fixemos é que, se o fiscal o propón, nós a dotamos de medios. ¿Sabe vostede que na xustiza —debería sabelo, debería sabelo se se dedicara á xustiza— investimos máis nestes cinco anos que nos quince anos desde que se fixo a transferencia?
Remate, por favor.
Señor Villares, estamos acostumados a escoitalo con certa curiosidade. Mire, señor Villares, todo o mundo é malo ou malísimo salvo vostede, é certo. A vostede non lle vale o que diga a maioría dos galegos, a vostede non lle vale o que diga a xustiza, a vostede non lle vale o Valedor do Pobo, non, non lle vale o Valedor do Pobo, a vostede non lle valen nin os seus propios compañeiros de partido. E así lle vai. Pero, señor Villares, non se preocupe vostede...,
Remate, por favor.
...que, mentres eu sexa presidente, a Lei de partidos políticos se vai cumprir. Máis nada.
Grazas, señor presidente. Continuamos coas proposicións non de lei. En concreto coa do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego por iniciativa de don Xosé Luis Bará Torres. Proposición non de lei do G. P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de D. Xosé Luís Bará Torres e cinco deputados/as máis, sobre o impulso polo Goberno galego dun plan integral de actuacións para mellorar a calidade de vida e minimizar o impacto das diversas infraestruturas de comunicación na parroquia de Chapela, no concello de Redondela
A esta proposición non de lei presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Socialista.
Para formular a proposición, ten a palabra o señor Bará.
Imos agardar que remate o éxodo de parlamentarios do Partido Popular, que seguro que van manifestarse contra os orzamentos do Estado. Van manifestar o seu malestar.
Empece, empece. Vostede déixeos.
Supoño que, como imos falar de cousas que teñen que ver coa Consellería de Educación ou que teñen que ver coa Consellería de Ordenación do Territorio, lles interesarán aos seus responsables. Pero bueno...
Pois imos alá, empece logo falar diso, veña.
Imos alá.
Déalle, déalle.
Ben, eu quero [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] ...
¡Silencio, por favor!
Si.
Silencio, ímolo deixar empezar.
Quero comezar saudando os representantes veciñais da parroquia de Chapela, que son a representación dun colectivo formado pola asociación veciñal, pola comisión de afectados polas obras de ampliación, pola comunidade escolar e por todos os colectivos da parroquia que levan anos loitando e defendendo o que é xusto. E grazas, precisamente, a esa loita, a esa mobilización, estanse conseguindo algunhas cousas. E moitas máis aínda quedan por conseguir, das que imos falar hoxe aquí. Estamos a falar dun tema que afecta a unha parroquia que ten moita poboación, que está xusto na entrada de Vigo, limitando con Teis, entre Rande e Vigo, e que está sufrindo as consecuencias dunha ampliación da ponte de Rande que foi aprobada no seu día co beneplácito dos dous partidos maioritarios, tanto por parte do Partido Popular coma polo PSOE. O proxecto, concretamente, apoiouse na época do ministro José Blanco, e está provocando unha auténtica desfeita na parroquia, na parroquia de Chapela e tamén en Trasmañó e na zona de Teis, cun impacto brutal tanto desde o punto de vista ambiental, económico, social e humano durante a realización das propias obras, como é lóxico, polo movemento de maquinaria pesada, polos ruídos, polas vibracións, polo tráfico, como tamén polas consecuencias que vai ter xa a medio e longo prazo se non se corrixen eses impactos negativos nunha zona que é plenamente urbana, que ten moita poboación e na que hai moitos equipamentos públicos: centro de saúde, centros educativos, a igrexa parroquial e espazos públicos de lecer. E a realidade é que isto non é todo, que chove sobre mollado, porque a parroquia de Chapela podemos denominala, sen excesos, como unha auténtica parroquia mártir, porque ao longo do tempo, ao longo de décadas, foi prexudicada por unha infinidade de infraestruturas que atravesan, que dividen, que rompen a parroquia, desde o ferrocarril á estrada 552 ou á propia AP-9 desde a súa construción. E agora, con esta ampliación, digamos que se superan xa todos os límites de posibles afeccións, molestias e impacto negativo. E isto fai necesaria, segundo o noso entender, a aprobación dun plan específico de actuacións que lles competen fundamentalmente ao Ministerio de Fomento e tamén á concesionaria da autoestrada, para intentar, por un lado, minimizar, corrixir os impactos negativos que ten esta infraestrutura —que nós defendemos que non se debeu facer, que non era necesaria, pero a realidade é que agora xa está moi avanzada na súa obra—; en segundo lugar, para intentar aproveitar esta actuación para mellorar a calidade de vida na parroquia e para crear novos espazos públicos, novos equipamentos, que necesita a parroquia de Chapela. Polo tanto, un plan de actuación articulado nun conxunto de medidas que nós resumimos nas seguintes: En primeiro lugar, parécenos que é imprescindible aproveitar esta oportunidade para acometer xa definitivamente a supresión da peaxe entre Redondela e Vigo, darlle carácter de circunvalación a ese tramo da autoestrada, e débese, ademais, complementar con outra actuación pendente, que é darlle tamén carácter urbano ao treito en Teis, no barrio de Teis, da autoestrada entre as torres de Padín e a cidade de Vigo, que permitiría desviar gran parte do tráfico pesado que agora atravesa a rúa Sanjurjo Badía. Esta, ademais, é unha demanda compartida polos concellos de Vigo e de Redondela. No Concello de Redondela, o tema da supresión da peaxe foi obxecto, ademais, da aprobación dunha moción unánime, por iniciativa do BNG, a comezos deste mandato. Polo tanto, ten o respaldo de todas as forzas políticas; conta tamén co apoio dos colectivos sociais, tanto de Redondela como de Vigo, e significativamente dos de Chapela; conta tamén co apoio do círculo de empresarios, dos transportistas e, en fin, a propia Xunta de Galiza parece ser que tamén manifestou a súa intención de xestionar e apoiar esta iniciativa. Polo tanto, pensamos que se dan todas as circunstancias para enfrontar e acometer esta actuación, que, ademais, permitiría facer outra actuación que sería absolutamente fundamental para a mellora da calidade de vida da parroquia da Chapela: a urbanización —con características de rúa urbana, polo tanto, e non dunha estrada de paso— da Nacional 552 ao seu paso pola parroquia de Chapela, polo núcleo urbano de Chapela, que é posiblemente a que ten maior impacto nestes momentos na calidade de vida da poboación. Temos que ter en conta que é unha vía pola que pasan diariamente máis de 15.000 vehículos, que é unha barreira que divide en dous o núcleo urbano, que é practicamente imposible pasar dun lado a outro máis que polos pasos de peóns e semáforos habilitados; polo tanto, ten unhas características que a fan moi agresiva, moi hostil e que complican moito a convivencia e a calidade de vida nesta zona. Polo tanto, é outra actuación absolutamente prioritaria. E débense, neste caso, evitar erros anteriores. Porque xa se fixo algunha actuación, por exemplo, na zona de Trasmañó, cunha senda peonil de pouco máis dun quilómetro —que realmente non é a actuación que se debe facer nestes tempos en canto á mellora da seguridade viaria e da accesibilidade—, na que se investiron 200.000 euros cun resultado eu creo que moi cativo. En terceiro lugar, parécenos imprescindible tamén acometer xa dunha vez e sen máis demoras, porque xa pasou moito tempo, a cuestión de medidas contra o impacto acústico da autoestrada. No ano 2012 xa se aprobou un mapa de ruído, que identificou na zona de Chapela, na zona de Teis, os puntos con maior impacto acústico de toda a autoestrada AP-9. Estamos a falar de máis de 15.000 persoas afectadas e máis de 5.500 vivendas afectadas por esta situación. Hai un plan de actuación, fíxense, desde o ano 2012, e desde que está aprobado este mapa de ruído aínda non se fixo nada. Eu creo que agora xa non se pode agardar máis. Débese acometer ese plan de actuación, e débese comezar pola parroquia de Chapela, débese comezar pola zona de Teis, coa instalación de pantallas ou de sistemas de protección contra o ruído. E tamén de medidas como, por exemplo, un pavimento que permita absorber o ruído e minimizar o impacto. Xa digo, débese facer xa canto antes e non agardar máis, porque os veciños están soportando esas molestias. En cuarto lugar, outra das cuestións fundamentais que hai que acometer é a construción dun novo colexio. Dentro da afectación que teñen os espazos públicos, os equipamentos públicos, os centros educativos, o instituto e o colexio son os máis afectados. O colexio da igrexa, desde logo, é, con diferenza, o máis afectado polas obras. Neste momento, coa ampliación do terceiro carril podemos dicir que a vía está practicamente a un metro, que se pode tocar coa man ese terceiro carril. Polo tanto, están soportando a impartición da docencia nunhas condicións absolutamente insoportables. E foi, hai que dicilo, grazas á presión social, á presión dos colectivos veciñais, á presión, sobre todo, da comunidade escolar do colexio de Chapela, que se conseguiu un compromiso, e que se concretou despois nun acordo entre Audasa, Fomento e o Concello, para trasladar ese centro a unha nova parcela de 33.000 metros cadrados, aproximadamente, no lugar de Cidadelle. Pois ben, ese acordo foi do ano 2015 —31 de marzo de 2015—, pasaron xa máis de dous anos e pouco se fixo, a verdade, para viabilizar, para efectivizar, ese acordo. Resulta que o mes pasado, no mes de febreiro, había unha manifestación prevista para o venres 17 de febreiro e curiosamente desembarcaron alí o conselleiro, que tivo que marchar, de Educación, e a conselleira, que tamén tivo que marchar —deben de ir aí a facer o rendez-vous cos deputados e deputadas—. Pois resulta que foron alí dous días antes para anunciar que xa tiñan unha solución para a recualificación dos terreos, e que... Ben, pasaron dous anos, eu creo que as cousas teñen que ir máis rápido. Xa podían estar as obras empezadas porque hai uns terreos, hai un diñeiro que pon Audasa, e só falta que se faga a recualificación dos terreos, que é unha competencia da Xunta e que non pode demorar máis. Non nos poden dicir que vai tardar oito meses. Nós propoñemos nesta iniciativa que as obras comecen neste ano, e a este ritmo non van comezar este ano. Tampouco se vai cumprir ese compromiso, a este ritmo, de que o colexio estea en funcionamento no inicio do curso 2019-2020. E tamén, neste sentido, aproveito para dicir —porque estaba preocupado por iso o señor Losada— que lle imos aceptar a súa emenda relativa a unha cuestión que nos parece de sentido común, e que defenden tamén todos os colectivos veciñais e a comunidade escolar: que non se abra o terceiro carril en tanto non estea construído o novo colexio e trasladada a actividade docente ao novo centro. Porque sería invivible —xa o é agora— ter ese terceiro carril pegado á parede do colexio. Ademais disto, hai tamén unha demanda de construír unha escola infantil, un novo equipamento, para o que habería eses terreos adquiridos por Audasa, nos que hai sitio dabondo —porque o colexio tería unha ocupación de aproximadamente 10.000 metros cadrados—. Polo tanto, pedímoslle á Xunta de Galicia un compromiso tamén nese sentido e que aposte pola construción dunha escola infantil. Tamén hai outras cuestións, que poden parecer menores pero tamén son importantes, como é o mantemento do servizo de correos na actual ubicación mentres non se consiga unha ubicación alternativa nun edificio público. E, en fin, con respecto ás emendas presentadas polo Partido Socialista, ímoslle aceptar a que fai referencia a Trasmañó, á mellora da ponte de conexión con Trasmañó, que tamén corresponde a unha moción aprobada polo pleno no mes de novembro do ano 2015. E, no resto das emendas, na que fai referencia ás expropiacións...,
Remate, por favor.
...pensamos que é unha cuestión delicada que habería que afrontar eu creo que cun texto ao mellor diferente; e tamén a que fai referencia ao patrimonio histórico. En todo caso, para concluír, o que pedimos aquí é que se faga o que podiamos chamar un "Plan Chapela". A parroquia de Chapela sufriu numerosos agravios, sufriu numerosas inxustizas e agora está sufrindo unha de gran calado. Polo tanto, esa adversidade pensamos que pode ser unha oportunidade para facer ese Plan Chapela, para facer ese plan de investimentos...,
Remate, por favor.
...para que haxa vontade política para levalo a cabo, para que haxa firmeza tamén por parte da Xunta de Galiza para levalo a cabo...,
Moitas grazas.
...e nos orzamentos, que non vemos nos orzamentos xerais do Estado. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Bará. Ten a palabra, por parte do Grupo Parlamentario Socialista de Galicia, o señor Losada Álvarez. [[Pronúncianse palabras desde a tribuna de invitados.]] Por favor, prégolle á xente que está no público... [[Pronúncianse palabras desde a tribuna de invitados.]] Por favor, invítoos, segundo o artigo 109, a desaloxar a estas persoas. [[Murmurios.]] [[Pronúncianse palabras desde a tribuna de invitados.]] Un momento, señor Losada, e xa lle dou a palabra. [[Murmurios.]] [[Pausa.]] Moitas grazas. Pasamos entón á seguinte intervención. Señor Losada, cando queira vostede.
Moitas grazas, señor presidente. Señorías, quero empezar cunha declaración menos solemne e logo unha máis solemne. A primeira é que en absoluto me molestan os meus zapatos, levo moi cómodo neles 53 anos. [[Aplausos.]] E a segunda é que os deputados socialistas, e creo que os deputados da esquerda deste Parlamento, sabemos todos o que é o Instituto Nacional de Estatística, todos. [[Aplausos.]] Eu non sei o resto. Os da esquerda, todos. Antonte faleceu Giovanni Sartori. Un periodista preguntoulle por que era tan altezzoso, tan altanero. E dixo algo que a min me gusta especialmente, dixo que hai certos personaxes que son pigmeos e que é inevitable miralos dende arriba. Eu creo que este é o marco xeral no que ás veces se manifestan os debates neste Parlamento. A mentira —digo mentira e, desde logo, non o vou retirar eu da orde do día—, cando se utiliza como arma política sistemática, converte os personaxes políticos en pigmeos. E cando alguén di que o 90 % dos contratos asinados neste país son indefinidos mente, mente. Non hai outra palabra para dicilo.
Señor Losada, chámoo á cuestión.
Si, si, ten absolutamente que ver a mentira...
Chámoo á cuestión.
...con Chapela e coa AP-9. Voulle explicar por que.
Pois a ver se esa explicación é convincente, porque creo que vai ser unha brincadeira moi grande.
Seguro que vostede, que sabe qué é o INE, entende metodoloxicamente a aproximación ao tema. O 9,92 % dos contratos asinados en Galicia no mes pasado foron indefinidos, e o 91 % foron temporais, diga o secretario xeral do Partido Popular de Galicia, con alusións ou non, o que diga.
Señor Losada, chámoo á cuestión por segunda vez. Por favor, a ver se é capaz.
Moi ben. Intentareino. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Exactamente igual que le contesté yo a usted ayer, con el micrófono cerrado. [[Aplausos.]] Espero que sea así, con el micrófono cerrado. O BOE do sábado 5 de febreiro do ano 2000 —era cando España ía ben e cando había vodas imperiais no Escorial; agora están case todos en Alcalá Meco— di na cláusula 16 que se establece como fecha final para o prazo da concesión da autoestrada AP-9 o día 18 de agosto do ano 2048. É a última autoestrada do Estado que vai ter peaxe cunha empresa privada. E iso ten que colgalo na solapa —non sei se no INE ou en calquera outro sitio, eu creo que fundamentalmente no consello de administración de Itínere— o goberno do Partido Popular, o goberno do señor Aznar. E quero falar de cifras. Quero falar de cando se privatiza. Prorrógase no ano 2000, privatízase no ano 2003. Iso si, privatízase unha primeira fase por 1.586 millóns de euros e seis anos despois véndese por 3.170 millóns de euros. Como diría o poeta, ¡quen fora Sacyr Vallehermoso!, ¡quen fora Sacyr Vallehermoso!. Insisto, por se o tema da estatística lles resulta difícil de entender, de 1.586 millóns de euros a, exactamente cinco anos despois, 3.170 millóns de euros. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿No es verdad? ¡Vale, vale, vale! Vese que vostedes son dos deputados do Partido Popular que van ao INE. [[Murmurios.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Chapela é unha parroquia cunha elevada densidade de poboación, como todos sabemos, cunhas condicións orográficas extremadamente complexas para o trazado de vías de comunicación lonxitudinais e, desde logo, como dicía o señor Bará, moi afectada por liñas ferroviarias, autoestrada, distintas estradas, etc. A ampliación do tramo da AP-9 e da propia ponte de Rande é un proxecto que se inicia no ano 2008. Eu paso todos os días que veño a Santiago por alí, e vin todos os días como ese colexio da igrexa —e voume centrar nese tema—, cando xa estaba, digamos, iniciado ese proxecto de ampliación, a todos nos parecía que estaba moi pegado á autoestrada cando esta tiña dous carrís. Plantéxase a ampliación e a Xunta de Galicia inicia o proceso de traslado cando o terceiro carril está construído. Insisto, 8 e 9 son 17 —dígoo polo do INE tamén—; polo tanto, tiveron nove anos para pensar que se dous carrís estaban moi cerca, nun espazo euclidiano habitual tres estarían moito máis cerca.
Remate, por favor.
E, insisto, ata o de agora o colexio segue alí, os nenos seguen alí e o terceiro carril pasa literalmente —e cando digo "literalmente" eu invítoos aos que non sexan da zona que vaian por alí— pegado ao muro do edificio, non do patio nin nada parecido, senón do edificio, ao muro das aulas.
Remate por favor, señor Losada.
Remato, señor presidente. Polo tanto, nós evidentemente imos apoiar esta iniciativa en todos os temas que teñen que ver coa calidade de vida dos cidadáns, que ao final é do que estamos falando, e, desde logo, impórtanos moito menos a conta de resultados de Itínere.
Moitas grazas, señor Losada.
Por certo, a xunta de accionistas é o día do meu cumpreanos, o día 2 de xuño. Seguro que alí...
Moitas grazas, señor Losada.
...algo teñen que ver, en termos estatísticos, con esta mal feita ampliación.
Moitas grazas. Ten a palabra o señor Cal Ogando, por parte do Grupo Parlamentario de En Marea.
Bo día a todos e a todas. Bo día. Non sei se queda por aí algún representante da plataforma de veciños e veciñas de Chapela, penso que xa non, ¿verdade? Dende o Grupo Parlamentario de En Marea imos apoiar, como non pode ser doutra maneira, esta proposta que trae hoxe o Bloque Nacionalista Galego. Parécenos totalmente acaída, igual que as emendas que aporta o Partido Socialista. E parécenos que debería ser apoiada por todos os grupos políticos, porque estamos a falar de xustiza, de igualdade, de equidade; estamos a falar de protección á veciñanza, de garantir servizos de calidade, de estar á altura das necesidades das persoas. Entendemos que debería haber un consenso aquí entre os distintos grupos políticos porque existe tamén un consenso na parroquia de Chapela e nesta zona afectada onde xente de todas as cores políticas, de todas as sensibilidades, entenden que estas actuacións son totalmente necesarias. E como xa comentaron tamén os voceiros do Bloque e do PSOE, estamos a falar dunha parroquia coa que temos unha débeda histórica, que leva trinta anos padecendo as problemáticas de estar atravesada pola autopista e nunha situación de abandono absoluto por parte das institucións. E é momento, esta é unha oportunidade, para comezar a compensar esa débeda histórica con esta zona. É unha débeda que comeza hai trinta anos coa construción desta autopista, que tiña nun principio un trazado planificado que pasaba pola falda da montaña, que non supoñía a problemática de pasar polo medio das vivendas. E no seu día, dunha maneira moi inxusta, cambiouse, mudouse, ese trazado atendendo aos intereses dos menos, atendendo a intereses de grandes empresas privadas —a xente que sodes de alí, da zona, sabedes perfectamente a que nos referimos— e, desta maneira, traizoando así á cidadanía para beneficiar os intereses económicos de grandes empresas. E, polo tanto, como digo, este é momento de comezar a compensar a veciñanza desta zona. Temos que estar do lado da cidadanía, atender as súas necesidades, atender as súas demandas. A veciñanza de Chapela vén tamén soportando un mantemento —que tamén nos parece importante recordalo—, un mantemento da autopista, dos taludes, das iluminacións, totalmente deficitario. Sabemos cales son os grandes beneficios que está tendo Audasa coa explotación da autopista, pero as institucións en ningún momento lle exixiron que fixera un bo mantemento, atopándonos ata con árbores de 4 metros nalgún momento en taludes no medio dun casco urbano, o cal é totalmente reprobable e non se pode permitir. Precisamos humanizar esta parroquia, que está totalmente deshumanizada. E estes dous últimos anos, como tamén xa comentaron, incrementáronse as incomodidades, soportando ruídos, soportando atascos nos centros urbanos. Con respecto a estas propostas, comento moi por riba que a supresión da peaxe da AP-9 entre Rande e Vigo nos parece totalmente necesaria e de sentido común. Estamos falando dunha autopista urbana que pasa polo centro das vivendas e que o lóxico é que se utilice como ronda, como circunvalación, para o uso dos veciños e das veciñas. Xa que soportan a autopista, polo menos que se beneficien dela, ademais de que sería un beneficio que dinamizaría social e economicamente a zona. Polo tanto, todos son beneficios ao liberar esa parte da autopista. Con respecto á urbanización da 552, hai que primar a seguridade viaria, a accesibilidade, a mobilidade, para que a cidadanía que vive nesa zona teña unha vida máis vivible no seu contorno. Tamén é unha proposta de sentido común e entendemos que non hai ningún motivo para estar en contra dela. Sobre o mantemento do servizo de correos, se a Xunta de Galicia non é capaz de planificar e mudar os servizos, o lóxico é que garanta que, mentres non se mude, se manteñan aí os servizos [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] —ou o Estado, pero nós estamos instando o Estado, perdón—. A cuarta da que estamos falando, dos sistemas de protección antirruídos, evidentemente tamén é outra demanda totalmente coherente na que todos e todas estaremos de acordo. E con respecto ao colexio da igrexa, como xa comentaron, hai trinta anos que ese colexio xa non debería estar aí. É unha demanda das nais e dos pais das crianzas que aí están, e hai que garantir que isto se solucione. E xa para rematar, que non me queda moito tempo, como o señor Pazos vai saír defender a postura do Partido Popular, xa nunha ocasión o señor Pazos votou en contra da ampliación, desta ampliación, suxeitou pancartas apoiando a veciñanza, e despois aquí no Parlamento votou o contrario. Agardamos que neste momento, que tamén o señor Pazos apoia a veciñanza e a plataforma de veciños nestas demandas —que así mo fixo saber a min cando fun á manifestación a Redondela, que el estaba de acordo e que non puido asistir porque tiña outras cousas que facer e que non puido asistir, pero que está a favor desas demandas—...,
Remate, por favor.
...pois esperemos que sexa coherente e que vote a favor desta proposta e así corrixir...
Remate, por favor.
...coa súa veciñanza esa situación anterior. Máis nada.
Moitas grazas, señor Cal Ogando. Ten a palabra por parte do Grupo Parlamentario Popular de Galicia o señor Pazos Couñago.
Pois vanme permitir que empece falando de coherencia. Coherencia é intentar non enganar a xente, e por iso teño que explicar que o conselleiro de Educación e a conselleira de Infraestruturas non permanecen neste pleno, entre outras cousas, porque non son deputados. Entón teñen que marchar de aquí cando rematan as preguntas que se fan ao Goberno, porque están traballando. É algo que deberían saber polo menos os deputados desta Cámara. [[Aplausos.]] Os do PP están aquí para escoitar os problemas dos veciños de Chapela e debater sobre eles. Miren, en cada ocasión na que este grupo formula unha pregunta así para o Goberno cualifícasenos de iniciativa campanario. Eu teño que dicir que teño unha certa sorpresa cando, por primeira vez desde que eu son parlamentario, unha iniciativa campanario nola presenta un grupo da oposición. Por iso teño que anunciarlle, señoría, o voto positivo a esta proposición non de lei. Quero agradecerlle a súa presentación e, iso si, vouno facer ao "estilo popular", é dicir, sen poñelos a caer dun burro despois de anunciar que coincidimos; ao contrario do que fan vostedes habitualmente. ¿Como non imos apoiar esta iniciativa que supón un recoñecemento explícito á política do PP para solucionar os problemas da ampliación da AP-9 en Chapela? ¿Queren vostedes solicitar ao Estado a urbanización da Nacional 552? Pois xa lle anuncio que o Grupo Popular de Redondela, co apoio da Xunta de Galicia, xa fixo esa xestión e xa se iniciou a tramitación do proxecto de reordenación de accesos e a adecuación das marxes da Nacional 522 en Chapela. O importe inicial estimado é 1,05 millóns de euros. ¿Solicitan vostedes o mantemento do servizo de correos? Xa lles digo que se están a levar, coas administracións pertinentes, uns traballos que, en pouco, espero que frutifiquen e deixen solucionado definitivamente ese problema. Solicitan a instalación de sistemas de protección antirruídos en Chapela e Teis. Pois mire, xa aprobamos nesta cuestión nunha comisión parlamentaria hai escasas semanas, a iniciativa do Grupo Popular. Solicitan axilizar a recualificación dos terreos da finca da Jinaria, onde se vai ubicar o novo centro escolar da Igrexa, e a semana pasada a conselleira de Cultura, Educación e Ordenación —esa que marchou agora a traballar— pois xa anunciaba a tramitación desa recualificación polo procedemento excepcional da Lei 3/2016, a chamada lei Citroën. Solicitan vostedes a construción neses mesmos terreos dunha escola infantil. Xa temos o compromiso por escrito da Consellería de Servizos Sociais para a súa construción, pendentes da posta á disposición dos terreos. E non me quero esquecer tampouco da súa solicitude de mandar ao Estado a supresión da peaxe da AP-9 no treito Rande-Vigo. E xa lle anuncio que, como estaba previsto e trasladado tamén á Comisión Mixta Xunta de Galicia-Ministerio de Fomento, tamén apoiaremos esa solicitude. [[Aplausos.]] Señor Bará, señor Bará, vostede hoxe traíanos aquí unha iniciativa que pretendía ser unha carta aos Reis Magos e o certo é que a maioría dos seus desexos hoxe xa son compromisos certos, en proceso de execución, e non por arte de maxia precisamente, senón froito do traballo dunhas institucións gobernadas polo Partido Popular que están comprometidas para minorar o dano que se lle causou a Chapela. Grazas a ese traballo, conseguiuse gratuitamente a finca da Jinaria, esa que os nacionalistas e os socialistas querían que o Concello de Redondela pagase pagando máis de dous millóns de euros. Grazas a ese traballo, vaise construír un novo colexio sen cargo para a Consellería nin para o Concello de Redondela, e non se vai continuar obrigando os alumnos a permanecer no vello colexio ou a distribuírse nos centros da parroquia existentes xa en Chapela, que era o que pretendía o Partido Socialista. Grazas a eses traballos, vanse mellorar os accesos da parroquia de Chapela e vaise ampliar a ponte de acceso a Trasmañó, que non estaba prevista no real decreto que aprobaba a ampliación da AP-9. Señor Losada, señor Losada, a vostede Chapela válelle para o mesmo que a corrupción, como arma arroxadiza. Onte pedía aquí a dimisión do presidente de Murcia, por estar imputado. Iso si —si, vostede, si—, iso si, ten o alcalde de Vigo exactamente na mesma situación, pero diso non di nada; esa é a súa coherencia. [[Aplausos.]] Mire, o real decreto aprobado o 18 de novembro de 2011 —derradeiro consello de ministros do Goberno Zapatero—; ese día, menos de corenta e oito horas antes de que se celebrasen eleccións xerais, o ministro Pepe Blanco anuncia a súa aprobación, con diurnidade, aleivosía e ocultación. O ministro anuncia esa boa nova, a maior gloria do señor Caballero, que agora exerce de amigo de Chapela, ¡manda truco!, pero, iso si, o señor Blanco tamén anuncia ese día que as condicións do convenio da ampliación da AP-9 se farán públicas despois da xornada electoral, histórica mostra de transparencia socialista. Ocultábannos que aumentaban a peaxe na AP-9 en todo o seu traxecto para os próximos vinte anos e calárono ata despois das eleccións, ata despois das eleccións. Miren, era a última burla dunha lista moi longa de agravios dos socialistas a Chapela. Miren, foron o señor Touriño e a señora Magdalena Álvarez...
Remate, por favor.
...os que acordaron liberar a peaxe de tramo de Vigo, excepto para Rande. Foron os socialistas os que decidiron priorizar a ampliación da AP-9 en detrimento da A-57, en contra do criterio da Xunta de Galicia. Foron os socialistas os que se negaron durante anos a reunirse cos veciños de Chapela. Foron os gobernos do señor Zapatero os que non contemplaron...
Remate, por favor.
...ningunha mellora para Chapela no real decreto de ampliación. Acabo xa. Foi o ministro señor Blanco o que impuxo nese real decreto nin unha soa medida de protección ao patrimonio histórico. E, despois de todo isto, ten vostede a desfachatez de presentarnos unha emenda que non é máis que a lista de asuntos que está negociando neste momento o Concello de Redondela para minimizar a desfeita que vostedes crearon, incluíndo cuestións que vostedes mesmos se negaron a aprobar no pleno de Redondela. [[Murmurios.]] É vergoñento, é unha tomadura de pelo.
Moitas grazas, señor Couñago.
Non podemos apoiar por suposto iso, e xa lle digo que, se non se articula unha posibilidade de que apoiemos a súa moción e non a emenda que se presenta, votaremos en contra e presentaremos iniciativas defendendo, esta vez si de verdade, os intereses dos veciños de Chapela.
Moitas grazas. Ten a palabra no turno da réplica o señor Bará Torres.
No te enojes, Pazos. ¿Sabes, non? No te enojes. É dicir, que eu comprendo que... Non, era por aquel dito que che dixen o outro día de no te enojes. Eu comprendo que estarás un pouco nervioso, porque, ademais, agora parece que empeza a carreira... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] preelectoral de Redondela, parece ser que o actual alcalde non vai seguir, hai que buscarlle substituto, hai que facer méritos, ¿non? [[Aplausos.]] , entón está un pouco alterado o señor Pazos. Tranquilo, porque, ademais,... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si. Tranquilo, tranquilo.
Por favor, non dialoguen e escoiten a quen está no uso da palabra.
Non, é que está aburrido, hai que dar así un pouco de salsa. En fin, que, para estar a favor de todo, pois anoxouse un pouco de máis, alterouse un pouco de máis, pero bueno... En todo caso, o que lle teño que dicir, á parte de agradecer o apoio de todos os grupos, é que se o Partido Popular xa ten isto practicamente todo en marcha, con pouco éxito, porque estas cousas son de hai varios anos, non son de onte ou de antonte, vostedes levan —¿cantos?— cinco ou seis anos na Xunta e no Goberno central, puideron espabilar máis. Estamos falando dunha obra que xa leva varios anos en marcha, o plan antirruído é do ano 2012, o mapa de ruídos, polo tanto xa podían estar tomadas as medidas con tempo. O acordo para facer o novo colexio é de 2015; puideron tamén espabilar un pouco para facer a recualificación. Por certo, recórdolle tamén que o Concello de Redondela ten responsabilidades tamén nese convenio; esperemos tamén que poña os medios económicos necesarios para facer a urbanización dos terreos, non vaia ser que despois se faga o plan especial de infraestruturas e o Concello de Redondela non faga os seus deberes. En fin, que nos parece un paso adiante importante este acordo, unánime, do Parlamento. Esperemos que sexa así, porque nós imos aceptar algunhas das emendas do Grupo Socialista, e esperemos tamén que teña sensibilidade para apoialas, porque non é unha rabieta; é dicir, que se son cuestións razoables, por exemplo que non se abra o terceiro carril ata que estea construído o novo colexio, desde logo imos apoiar o tema da ponte de Trasmañó, un acordo do Concello de Redondela, do Pleno do Concello de Redondela, por iniciativa do PSOE, que tamén foi aprobado por unanimidade; polo tanto, pensamos que é razoable apoialo. Incluso, aínda que se deberon de tomar as medidas antes, tamén nos parece razoable que se recupere na medida do posible, porque a desfeita xa é maiúscula, o patrimonio afectado polas obras, tanto arquitectónico como industrial. Esas cuestións parécennos razoables, igual á que fai referencia. Polo tanto, a 5 bis, a 4 bis e a 4 —non sei se esta palabra se pode dicir aquí, porque é a 4 sexies; ás veces, non sei, poñemos así algunhas tal—, sexies, tamén a imos apoiar, que fai referencia ao tema do patrimonio histórico. Esas tres ímolas apoiar. Espero tamén que ao Partido Popular tamén non lle pareza mal que se inclúan estas cuestións que complementan, melloran as cuestións centrais que están na proposta do BNG. Polo tanto, é un paso adiante, é un paso importante, pero non chega con este acordo. Fai falta desde logo a partir de agora vontade política, decisión, firmeza, tamén por parte da Xunta de Galicia, por parte do Concello de Redondela, para que se leven a cabo todas estas medidas, sobre todo aquelas que son fundamentais, que é a liberalización da peaxe, a urbanización da N-552 e o traslado canto antes á nova construción do colexio da Igrexa. Polo tanto, agradézolle o seu apoio e esperemos que se fagan realidade todas estas medidas no prazo máis rápido posible. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Bará. ¿Entendín eu ben: a 4 bis, 5 bis e 4 sexies, como dixo vostede? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Moi ben. Pasamos entón ao debate da seguinte proposición non de lei. Proposición non de lei do G. P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª Olalla Rodil Fernández e cinco deputados/as máis, sobre a demanda polo Goberno galego ao Ministerio de Fomento dos investimentos precisos para garantir un servizo ferroviario de ancho métrico -Renfe-Feve- en Galicia nas mellores condicións posibles, así como a transferencia á Xunta de Galicia das competencias na materia
Presentáronse dúas emendas: do Grupo Socialista de Galicia e do Grupo Popular.
Para formular a proposición non de lei ten a palabra a señora Rodil. Cando queira vostede.
Grazas, presidente. Hoxe traemos a pleno unha iniciativa a respecto dunha infraestrutura que é chave para o noso país, pero sobre todo para as comarcas de Ferrolterra, de Ortegal e da Mariña, que é a antiga liña de Feve, unha liña que foi transferida a ADIF no ano 2013 e cuxa explotación de servizos pertence a Renfe Operadora. Digo, por aclararlle un pouco as ideas, se lle poden trasladar esta información ao presidente da Xunta, que a semana pasada, en comparecencia de prensa, pensaba que Feve aínda tiña presidente de seu. A antiga liña de Feve —dicía— esmorece por mor do desleixo do Ministerio de Fomento, pero tamén por mor da inoperancia da Consellería de Infraestruturas. Por certo, hai nove alcaldías aínda a día de hoxe agardando para se reunir coa conselleira a señora Ethel Vázquez; agardo que poida recibilas sen moita máis demora. O antigo Feve esmorece e faino pola falta de investimento, nomeadamente por un goberno español ao que a conexión ferroviaria da cornixa norte do noso país pouco lle importa, ou máis ben nada, porque, se atendemos a realidade, os feitos falan por si propios. Anulouse sen ningunha explicación unha partida de 12,8 millóns de euros previstos para o mantemento da vía entre 2017 e 2020. O Goberno galego —tamén hai que dicilo— non rechistou nin o máis mínimo cando esta supresión se produciu. Vimos tamén as constantes supresións nos propios servizos, case seiscentos no pasado ano 2016, e a iso súmase a falta de persoal de mantemento, revisores, maquinistas e incluso de atención ás persoas usuarias nas distintas estacións e apeadoiros, algúns destes apeadoiros, por certo, sen zona de aparcamento nin servizo de limpeza, entre outros. Entre tanto, todo o que sabemos da reacción da Xunta de Galicia diante deste desmantelamento premeditado, que se leva orquestrando por parte do Ministerio de Fomento desde hai varios anos, é que lles enviou senllas cartas ao Ministerio de Fomento e á propia Renfe Operadora nas que a conselleira lles di —e leo textualmente—: "Te agradecería que se hicieran las gestiones oportunas para resolver la falta de operatividad de la línea ferroviaria Ferrol-Ribadeo". O Goberno español leva anos afogando o servizo e xustificando ademais nas cifras desa asfixia o desmantelamento do mesmo, e o máis que vemos capaz de facer á conselleira de Infraestruturas é mandar unha carta pedindo por favor a ver se poden facer algo. Non sabemos se lle contestaron, pero, á vista dos últimos datos, os máis recentes, entendemos que non, porque o 31 de marzo, é dicir, o venres da semana pasada, suprimíronse os servizos Ferrol-Oviedo e Oviedo-Ferrol pola mañá —por certo, a conexión de todos os concellos polos que pasa o antigo Feve na Mariña depende precisamente desta liña— e o Ferrol-San Sadurniño pola tarde. Días antes iniciouse a retirada das zonas de carga de mercadorías en Moeche e Ponte Mera, porque, segundo Renfe-ADIF, están infrautilizadas, e iso que non hai moito saíran varios convois da estación de Cerdido con carga e precisamente da zona de carga de Moeche tamén con madeira en dirección a Euskadi, para alén de que non existe, por certo tamén, nin material rodante nin persoal para transporte de mercadorías adscrito a Galiza, senón que os servizos son prestados directamente desde Asturies, igual que o teléfono de atención ao cliente, para realizar calquera queixa ou reclamación, que hai que chamar a un teléfono asturiano. Desde o Bloque Nacionalista Galego cremos que hai que facer algo máis que enviar cartas ao Ministerio de Fomento e a Renfe. Hai que defender un servizo público, fundamental para a vertebración do noso territorio, exixindo ademais o cumprimento dos compromisos alcanzados no que ten a ver cos investimentos para o mantemento da propia vía, ou cando menos erguer a voz para pedir explicacións cando estes investimentos se suprimen. Por iso, presentamos esta proposición non de lei, que recolle dúas demandas claras: a primeira, dirixirse ao Ministerio de Fomento —e por extensión tamén ao conxunto do Goberno español— para exixir os investimentos necesarios e garantir así o mantemento da vía, por certo, en mellores condicións nos anos oitenta se atendemos aos tempos de viaxe do que hoxe. E ten ademais este Parlamento unha boa oportunidade despois de que se presentase o proxecto de orzamentos para o ano 2017 para exercer presión, tendo en conta que se abre agora ese proceso de negociación parlamentaria nas Cortes españolas, a ver se así tamén escoitamos falar algo máis do noso país no marco desas conversas; fálase ultimamente máis de Canarias nas Cortes españolas que de Galiza. A segunda é reclamar a transferencia das competencias, porque a nós o que nos fica claro, diante da realidade que estamos a vivir nos últimos anos en relación con Feve, é que ao Goberno español isto non lle importa nin o máis mínimo. Pero nós xogamos as comunicacións de tres comarcas dunha área que concentra máis de duascentas corenta mil persoas e unha porta de saída ás nosas mercadorías. Para que se fagan unha idea, só Alcoa move ao día 350 toneladas de placa de aluminio, pero ollemos o paradoxo: a vía do Feve pasa bordeando o recinto da propia planta de Alcoa, pero non ten ningún tipo de espazo de carga dentro da propia factoría, o que obriga a trasladar as mercadorías por terra, en camións, atravesando os centros urbanos da zona. E aínda así, con esta situación desde o noso punto de vista absolutamente inverosímil nun país desenvolvido, Alcoa usa catro frecuencias semanais para trasladar esa placa de aluminio desde a estación de Xove. Imaxinen as posibilidades económicas que abriría, non só para Alcoa, senón tamén para a industria da madeira e outras que se atopan nesas comarcas de Ortegal, Ferrolterra e A Mariña, a posibilidade de podermos contar cun bo servizo de mercadorías e co uso comercial do dique norte de Porto Morás, por exemplo, que xa instamos tamén recentemente na Comisión 5ª a que fose rescatado para o público e se abrise aos usos comerciais. A transferencia a Galiza da xestión do que antigamente foi o Feve é posíbel; é posíbel ademais no marco estreito da nosa legalidade vixente, a pesar de que hai voces —cónstame— nesta Cámara que cren que non o é. No ano 1971 transferíase o antigo Renfe ao Goberno vasco, a través dunhas compañías que posteriormente se tornaron no ano 1982 no Euskotren; e no ano 2011 os Rodalies cataláns, que pertencían tamén a esa liña do antigo Feve, tamén foron transferidos ao Goberno da Generalitat. Neste sentido, e por ir introducindo tamén todas as pezas da análise, non imos aceptar a emenda do Partido Socialista, e explico por que. Porque no caso de que aceptase o conxunto da Cámara transferir ou solicitar a transferencia desas competencias ao Goberno español, presuponse implícita a esa transferencia a apertura dunha mesa de negociación bilateral para ver de que maneira se procede a esa transferencia. Entendemos que o mero feito de acordarmos que sexa xestionado o antigo Feve directamente pola Xunta de Galiza xa abre esa conversa e esa negociación co Estado español. Desde o BNG temos o convencemento de que debemos —e ademais onte xa o comentaba a respecto das bolsas de axuda ao estudo—, temos que responsabilizarnos das nosas propias vidas e do futuro do noso país. Deixemos de mandar cartas pedindo por favor que nos resolvan os problemas, como propón o Partido Popular na emenda, que tampouco aceptaremos, e xa llo trasladamos tamén ao portavoz do Grupo Popular. O que entendemos é que debemos, colectivamente, como pobo, como Parlamento galego e tamén a Xunta de Galiza, responsabilizarnos colectivamente e comezar a dar pasos para integrar o noso país nunha rede galga de transporte ferroviario de proximidade, a comezar precisamente polo antigo Feve. Temos a obriga de ofrecer un servizo de calidade á poboación de Ortegal, á poboación de Ferrolterra, tamén á poboación da Mariña, a quen vai traballar, a quen vai estudar, a quen vai facer uso de servizos públicos, como o Hospital da Costa, ou simplemente a quen quere gozar dunha tarde de tempo libre. Temos que dotar ademais dunha infraestrutura á altura das circunstancias as empresas do noso país, en definitiva, nós cremos que apostar pola Galiza do século XXI, porque no que ten a ver co tren, co Feve, co tren de proximidade ou incluso coa alta velocidade neste país, seguimos instalados no século XIX. Pola miña banda, máis nada. Grazas.
Moitas grazas, señora Rodil. Por parte dos grupos parlamentarios ten a palabra o señor Fernández Fernández, en representación do Grupo dos Socialistas de Galicia.
Grazas, señor presidente. Señoras deputadas, señores deputados, bos días a todos e a todas. O Bloque Nacionalista Galego trae hoxe á Cámara unha proposición non de lei sobre o transporte ferroviario, neste caso a liña de Feve Ferrol-Ribadeo, unha cuestión de transporte ferroviario polas liñas tradicionais, no que se inclúe o transporte de proximidade, amplamente debatido xa neste mesmo hemiciclo na lexislatura pasada. Lembramos o que deu de si en presentación de iniciativas a aplicación do Real decreto lei 22/2012, do 20 de xullo, do que, baixo o disfraz de racionalización dos servizos ferroviarios, aprobado polo Goberno do señor Rajoy, coa compracencia do Goberno do señor Feijóo, a súa aplicación práctica, pola vía dos feitos, situou o transporte ferroviario tradicional ao borde da súa desaparición, prematura e consentida polos gobernos populares. Todas as actuacións emprendidas na liña dese decreto o que fixeron é debilitar o transporte ferroviario para xustificar o seu desmantelamento. Cómpre lembrar que as accións se concretaron en catro medidas: peche e parada de estacións, supresión de itinerarios, rebaixas e supresión de frecuencias e modificación de horarios, que o facían inviable dende o punto de vista de oferta pública para os cidadáns. Os efectos destas accións prexudicaron e prexudican os pobos e vilas situadas nos ámbitos deses mesmos itinerarios; os damnificados, novamente, as veciñas e veciños que viven fundamentalmente na proximidade das cidades, pero dentro do rural. Señora Rodil, o servizo ferroviario de cercanías, de proximidade, ten sido tan amplamente debatido nesta Cámara como ignorado polos gobernos central e autonómico, en mans do Partido Popular. Polo tanto, parece ocioso repetir argumentos que todos coñecemos e que todos e todas tamén recoñecemos. Só parece existir unha diferenza substancial: os grupos que estamos na oposición aportamos argumentos para a súa implantación e mesmo reclamamos a transferencia competencial e financeira para facelo unha realidade en beneficio dos cidadáns e tamén, por suposto, da mobilidade necesaria para eses veciños, e o Grupo Popular, por outra banda, que goberna en Galicia e tamén en España, recoñece eses argumentos, pero retarda indefinidamente dar pasos en firme para a súa implantación. A emenda do Partido Popular que presenta a esta iniciativa vai, ademais, por esa liña ambigua que lles permite manter vivo algo que nunca van cumprir. Parece ser que o Goberno Popular ten un problema de comunicación —eu creo que pode ser, en realidade pode ser—. Dende logo a súa emenda a esta iniciativa —si pero non, non pero si— non lles vai solucionar ese problema de comunicación, porque hai que lembrar que o Goberno do señor Feijóo vén anunciando avances na implantación do servizo ferroviario de cercanías dende o ano 2011 e a poboación non os ve por ningún lado. Tamén hai que lembrar que o 2 de outubro de 2014, na Comisión 2ª, se aprobou unha proposta do Grupo Popular, transaccionada co Grupo Socialista, que literalmente dicía: "O Parlamento de Galicia insta a Xunta de Galicia a solicitar ao Goberno de España que aprobe o estudo da análise de viabilidade de implantación dos servizos de proximidade nas áreas metropolitanas de Galicia, co fin de implantar un servizo público ferroviario de calidade para os usuarios galegos". Ese é o problema de incomunicación; eu non creo que sexa un problema de comunicación do Partido Popular; máis ben é un problema de incumprimento dos seus anuncios e tamén de incumprimento dos acordos desta Cámara, mesmo os propiciados polo propio Grupo Parlamentario Popular. Hai unha realidade que non ofrece dúbidas...:
Remate, por favor.
...as veciñas e veciños das áreas metropolitanas Vigo-Pontevedra e Ferrol-A Coruña, ou a prolongación nesta iniciativa a Ribadeo, tamén teñen un problema de comunicación, de comunicación ferroviaria, provocada e propiciada polos incumprimentos dos gobernos populares. Xa remato, señor presidente, para dicirlle á señora Rodil, voceira expoñente desta iniciativa, que concordamos coa súa parte expositiva e facemos unha emenda no punto 2, que vostede xa dixo que rexeitaba, pero que en todo caso non varía o substancial. Cremos que son cuestións simplemente de pequenas cousas, e, polo tanto, o Grupo Socialista tamén vai aprobar esta iniciativa.
Moitas grazas, señor Fernández. Ten a palabra, por parte do Grupo Popular de Galicia, o señor Vega Pérez.
Grazas, presidente. Bos días, señorías. En primeiro lugar, a min gustaríame destacar e deixar claro un posicionamento que eu creo que é acreditar a verdade, e acreditar a verdade acredítase con feitos, señora Rodil. De pouco serve facer peticións se esas peticións non se acreditan con feitos, e os nosos feitos son unha demostración dunha preocupación que existe permanentemente pola liña de ferrocarril Ferrol-Ribadeo. O compromiso do Goberno galego é claro, e non fai falta que nos digan dende a esquerda o que temos que facer, e moito menos lle imos permitir ao Partido Socialista que nos diga que incumprimos as nosas promesas. ¿E cal é a súa promesa e o seu compromiso pola liña mentres que vostedes estaban en Madrid? Cero —xa llo digo—, cero. Polo tanto, leccións, ningunha. Cando vostedes din que a conselleira non se reuniu cos alcaldes, ¿a que alcalde se refire? Porque eu xa lle digo que a conselleira se reuniu cos alcaldes da zona. Esa reunión con eses alcaldes, xunto coa Consellería e xunto co Goberno galego, transformouse nunhas peticións que se realizaron ao Ministerio e ao Goberno do Estado, e ao presidente de Renfe, agora ADIF, e aí plasmouse unha petición. Esa petición plasmouse porque hai unha preocupación por esa liña de ferrocarril Ferrol-Ribadeo. Pero claro, é que agora vén a esquerda dicirnos que nós nos temos que preocupar e traballar a prol desa liña, pero xa lles digo que si, xa lles digo que si, e xa lles digo que hai medidas e que imos contemplar medidas urxentes para iso. E nós imos exixirlle ao Ministerio de Fomento, que é o único que ten as competencias, que traballe nesa liña. Tamén imos traballar en impulsar novos servizos de comunicación, de transporte rodado tamén. Creo que iso é importante, é importante ir paralelamente traballando conxuntamente cos servizos de transporte. E vostedes dinnos que nos teñen que transferir as competencias por parte do Estado. Eu non sabía que iso ía resolver o problema. Agora, señora Rodil, se ese é o seu compromiso e a súa solución para traballar por esta liña, ¡oia!, pois misericordia, Dios mío, ¿por qué me has abandonado? Porque claro, con iso non se soluciona. [[A señora Pontón Mondelo pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Pontón, creo que me toca falar a min, non a vostede. Xa se luciu pola mañá, xa se viu. [[Murmurios.]] Polo tanto, eu o que lle vou dicir con claridade é que subdividir as competencias non o fai máis viable, todo o contrario: faino máis deficitario. E vostede sabe que Feve, liñas ferroviarias españolas, teño que dicirlle con claridade que hai País Vasco, Cantabria, Asturias, Galicia. Claro, subdividir as perdas é o que vostede di. E é máis, vostede quere dicirlles aos galegos que teñen que pagar eles do seu bolsillo este servizo deficitario. Iso é o que lles está dicindo vostede aos galegos. Vostede aos galegos non lles está transmitindo que imos solucionar conxuntamente o problema, e vostedes, que din sistematicamente que queren pactos, que queren diálogo permanente, xa se ve. ¿De aquí non pode saír un pacto entre todas as formacións políticas? Eu creo que era o máis necesario, que todas as formacións políticas pactaramos, decidiramos que iamos facer con esta liña, traballar e impulsar decididamente, decididamente, porque eu xa lle digo que nós imos liderar este proxecto e nós imos dicir con claridade que isto vai ter solución. E xa lle digo: nós no primeiro punto estamos de acordo, co segundo punto claramente que non. Polo tanto, eu quero rematar dicíndolle que a min me gustaría que vostedes tiveran a capacidade de dicir —niso teñen a capacidade, de dicilo todos os días— que temos que chegar a pactos e acordos —dino todos os días—, pero a ver se o poden cumprir unha vez. E cumpran que este hemiciclo, este pleno, este Parlamento ten unha vocación e a vocación é chegar a acordos e entendemento. Pola parte do Grupo Popular foi todo e é posible chegar a un entendemento. Vostedes xa nos dixeron que non. Miren...,
Remate, por favor.
...vostedes teñen sistematicamente vocación de chincheta —dígoo polo de suxeitar pancartas— [[Risos.]] e con iso non se solucionan os problemas senón que se agravan. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Vega. Ten a palabra por parte do Grupo Parlamentario de En Marea o señor Sánchez García.
Ás veces o único xeito de afrontar con seriedade iso é tirar un pouco do humor. A frase do deputado do Partido Popular de que o compromiso con este proxecto do Partido Popular é claro recordoume a unha frase de Tirano Banderas, que era moi boa. Dicía un americano indíxena a un español: "La madre patria será muy grande pero las muestras que aquí nos manda son bien chingadas"". [[Risos.]] Pois el compromiso será muy grande, pero las muestras, bien chingadas [[Aplausos.]] , señor do Partido Popular. Só fai falta ver como está a liña do Feve. [[Murmurios.]] E só alguén moi cínico pode vir aquí negar que está nun estado de abandono deliberado, só alguén moi cínico. É evidente que o listón do cinismo do Partido Popular está moi alto e é difícil de superar, non nos sorprende nada. Vaia por alí, vaia por alí, non estou disposto a discutir da realidade. [[Murmurios.]] Poden dicilo aquí, teñen 41, poden dicir que é unha máquina perfectamente engraxada o Feve. En cambio, nós sabemos que a única limpeza das vías e dos bordes das vías que ten esa liña é a propia máquina cando pasa, que vai cortando as silvas. O que sabemos é que constantemente se suspenden servizos e se contratan con empresas de autobuses, desas que despois regalan viño a determinados membros que teñen poder de decisión sobre as concesións dos autobuses. [[Murmurios.]] Sabémolo. Sabemos que funcionan máis os autobuses que os trens, iso si que o sabemos. E sabemos que é necesario, condición necesaria pero non suficiente, que Galicia goberne e deseñe as súas propias liñas ferroviarias —non o tome a cachondeo nin frivolice con iso—. Porque, se non, ¿como nos explicamos, señor do Partido Popular, a situación actual das vías férreas neste país e o seu deseño? Se ata o señor Feijóo acaba de admitir hai pouco nun Consello da Xunta que as únicas dúas liñas competitivas son a liña Santiago-Ourense e A Coruña-Vigo, o eixo atlántico, ¿verdade? Díxoo o señor Feijóo. E, evidentemente, mire, ¡que casualidade que as dúas únicas vías competitivas están batendo récords de viaxeiros!, para que cambie o chip cando fala de subdividir as perdas. Non, non, é que o norte precisa de conexión ferroviaria para mercancías e para pasaxeiros, e para conectar A Mariña, que ten un déficit histórico, que supoño que vostedes nos trinta anos que levan no Goberno non teñen nada que ver, ¿verdade? Cen mil habitantes na Mariña que están moito menos comunicados que cidadáns doutras partes do país e que deberían de ter os mesmos dereitos. E se iso é así, e se hai necesidade desa conexión ferroviaria, vostedes, que levan trinta anos no Goberno e que tiveron gobernos amigos disque en Madrid, xa vemos que hoxe é bo día para ver que gobernos amigos teñen cando baten récords de recortes nos orzamentos, e aínda o señor Puy di que é un esforzo pola cohesión do Estado español. Claro, para desenvolver territorios subdesenvolvidos como Cataluña, claro que si, e temos que aguantar o pulpo como animal de compañía. Claro, e é bo día tamén despois de que un alto cargo do Partido Popular, de ADIF, o señor Cortabitarte, veña declarar, porque hai en Europa xente que é neutral e que non está na mafia da política ferroviaria do Estado, que estivo durante todos estes anos deseñando as políticas ferroviarias —o diñeiro, non a racionalidade, o diñeiro—. Porque, se non, ¿como é posible que convivan esas dúas liñas competitivas, grandes obras millonarias, multimillonarias, co abandono absoluto do resto? O abandono absoluto do resto significa que non hai ningunha mellora en cen anos. Iso é abandono. ¿Ou como definen vostedes iso, verdade? E temos que aguantar que veñan aquí dicir que imos liderar o proxecto. ¡Pero se levan trinta anos de goberno! ¿Que fixeron? Vostedes non acaban de chegar aquí. Polo tanto, nós apoiamos esta iniciativa por varias razóns: pola utilidade desta vía férrea, que cremos que é un paso máis no cambio de modelo necesario das conexións ferroviarias deste país e do seu deseño, como é necesario vertebrar o país a través da conexión entre as cidades e as vilas máis importantes, a aplicación da racionalidade e da austeridade non só nos servizos sociais, na sanidade ou na educación, senón a racionalidade coas empresas que despois lles doan a vostedes o diñeiro. Si, esa racionalidade, que significa que, se temos unha vía que é necesaria, facerlle o mantemento. E non como fan vostedes este ano, que lle baixan 10 millóns de euros ao mantemento do Feve e queda en 2 millóns e medio. ¡10 millóns lle reducen nos orzamentos do Estado!, eses orzamentos marabillosos que axudarán á cohesión do Estado español. Iso si, en Galicia quedamos a dúas velas grazas ao seu gran peso político. E, por último —tamén lembrar—, se o señor Cortabitarte ten dereito como imputado a non declarar pero segue sendo alto cargo de ADIF, vostedes teñen o deber de exixir que se cese a este señor por faltarlles ao respecto constantemente ás vítimas do accidente e á cidadanía en xeral. Moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Grupo autor da proposición non de lei, señora Rodil.
Ben, imos por partes. A min gústame facer un exercicio que en xornalismo se chama "maldita hemeroteca", que é revisar que é o que se debateu nesta Cámara antes de que moitas das persoas que hoxe facemos parte do arco parlamentario chegásemos aquí. Miren, no ano 2009 —acababa de entrar o Partido Popular de novo na Xunta de Galiza, e gústalles a vostedes lembrárnolo constantemente—, era conselleiro de Infraestruturas Agustín Hernández. No ano 2009, nesta mesma sede parlamentaria, prometía e comprometíase a crear unha compañía ferroviaria galega para procurar un mellor e máis eficiente uso dos camiños de ferro que temos hoxe en proximidade —cercanías—. As competencias de facto para que Galiza teña unha compañía ferroviaria propia e xestione toda a conexión ferroviaria no interior do seu país aparecen recoñecidas no Estatuto de 1981. E a min o que me impresiona —por dicilo dalgunha maneira— é que se poña en cuestión o autogoberno ou a capacidade de Galiza para decidir por si propia. Porque, entón, ¿que facemos conxuntamente defendendo a transferencia da xestión da AP-9?, apoiada, por certo, polo Partido Popular desde hai un tempo. Nós entendemos, e á vista dos propios datos que deitan non só os orzamentos do Estado para 2017 —que, por certo, no que ten a ver coa liña de Feve na provincia de Lugo, á que pertencemos tanto o señor Vega coma min, o que prevén é un investimento de 15.000 euros; ¡15.000 euros para manter unha vía de tren, aínda que sexa de ancho métrico, é para botarse a rir ou botarse a chorar! —, que o que queda en evidencia é que o interese do Ministerio español de Fomento e o Goberno de España a respecto do tren, antigo, Feve é nulo. Se queremos que haxa unha posibilidade de futuro para a conexión da poboación e tamén como unha infraestrutura chave para o desenvolvemento económico das comarcas de Ortegal, Ferrolterra e A Mariña, pasa porque nós asumamos a xestión desa infraestrutura. Ao Goberno do Estado español duascentas corenta mil persoas e tres comarcas como as nosas pois non lle supoñen nada, pero a nós represéntannos unha parte fundamental do noso país. E non hai máis que facer unha comparativa. Se comparamos a poboación que ten a cidade de Lugo, esas tres comarcas no seu conxunto multiplican por tres ese número de habitantes. Para nós é un servizo fundamental, é un elemento chave na dinamización socioeconómica destas tres comarcas. E simplemente por comentar, porque vostede dixo aquí algo que non é certo, é dicir, a conselleira de Infraestruturas, que —lamentámolo— aínda non chegou, non está aquí, non se reuniu cos concellos afectados pola liña de Feve. E cítolle exactamente cales son os concellos que se reuniron recentemente, que o día 7 de abril van intentar reunirse con ela achegándose á propia consellería: Viveiro, Ortigueira, Cariño, Valdoviño, Cedeira, Cerdido, Moeche, San Sadurniño, Narón e o propio Concello de Ferrol. Aceptamos a votación por puntos porque menos dá unha pedra. Xa o temos dito en máis ocasións, pero están adquirindo vostedes —e sáibano— un compromiso de exixir ao Goberno do Estado español un investimento maior que o previsto actualmente nesa proposta de orzamentos para 2017. Estaremos vixiantes e seguiremos traendo a esta Cámara, tantas veces como sexa necesario, que Galiza, se quere ter un tren de proximidade, de mercadorías e de pasaxeiros de acordo coas necesidades do seu país, vai pasar porque asuma a xestión e a responsabilidade política de ter un tren de proximidade noso. Do Ministerio de Fomento xa vemos que pouco ou nada...
Grazas.
...podemos esperar. Máis nada. [[Aplausos.]] Votación das proposicións non de lei
Grazas, señora Rodil. Rematado xa o debate das proposicións non de lei, comezamos coa votación das mesmas. En primeiro lugar, imos votar a do Grupo Parlamentario Socialista. Non foi aceptada a emenda do Grupo Parlamentario de En Marea. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G. P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. Luis Manuel Álvarez Martínez e Dª María de la Concepción Burgo López, sobre a posta en marcha polo Goberno galego dos mecanismos necesarios para consensuar coas forzas políticas a posición que vai defender Galicia na Comisión Xeral das Comunidades Autónomas do Senado en relación co Pacto de Estado social e político pola educación. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 20; votos en contra, 40; abstencións, 13. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos agora a do Grupo Parlamentario de En Marea. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G. P. de En Marea, por iniciativa de D. David Rodríguez Estévez e Dª Paula Quinteiro Araújo, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego para frear a praga da avespiña do castiñeiro. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos agora a do Grupo Parlamentario Popular. Estaba pendente unha transacción. Se hai a transacción, prégolle ao señor deputado que nola lea.
Si, doulle lectura á transacción alcanzada: "O Parlamento de Galicia insta a Xunta de Galicia a impulsar conxuntamente coa Fegamp, coa que se acordarán as fórmulas e prazos concretos, a creación de cemiterios de carácter supramunicipal que poidan atender a demanda de enterramentos conforme os criterios das confesións relixiosas minoritarias con maior arraigamento en Galicia, no marco da normativa xeral e sectorial." E un segundo punto que instaría a modificar o Decreto 151/2014, do 20 de novembro, de sanidade mortuoria de Galicia, para regular aqueles enterramentos que teñan que ser feitos en contacto coa terra.
Grazas. Se nola fai chegar para os Servizos Xurídicos, agradecémosllo. Votamos esta transacción. Votamos. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G. P. Popular de Galicia, por iniciativa de D. José Alberto Pazos Couñago e seis deputados/as máis, sobre o impulso pola Xunta de Galicia, xunto coa Fegamp, da creación de cemiterios de carácter supramunicipal que poidan atender a demanda de enterramentos conforme os requisitos das confesións minoritarias con maior arraigamento en Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 59; abstencións, 13. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición non de lei.
Votamos agora a do Grupo Parlamentario Socialista. Foi aceptada a emenda pero como de engádega. Votamos. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G. P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María de la Concepción Burgo López e D. Luis Manuel Álvarez Martínez, sobre as demandas que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central en relación co actual sistema de concesión e a normativa reguladora de bolsas e axudas ao estudo. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
E agora votamos a do Grupo Parlamentario de En Marea. Foi aceptada a emenda do Grupo Parlamentario Popular e tamén foi solicitada a votación por puntos. Non sei se isto o manteñen. ¿Manteñen a votación por puntos? Entón, son tres puntos. ¿Como podemos votar?: ¿dous e un?, ¿tres ou catro?, ¿podemos agrupalos? ¿Como? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Votamos en primeiro lugar os puntos 1, 2 e 4. Votamos. Votación dos puntos primeiro, segundo e cuarto do texto transaccionado da Proposición non de lei do G. P. de En Marea, por iniciativa de D. Francisco Casal Vidal e tres deputados/as máis, sobre a demanda que debe realizar o Goberno galego ao Ministerio de Fomento para o desenvolvemento pola sociedade pública Suelo Empresarial del Atlántico, S. L. de novos procesos de venda de parcelas con prezos bonificados que fagan máis competitivo o polígono industrial de Vimianzo e de iniciativas para a súa promoción, así como o inicio dos trámites para acadar a transferencia a Xestur de todas as ofertas de solo industrial en Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 72. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados estes puntos por 72 votos a favor.
E votamos agora o punto número 3. Votamos. Votación do punto terceiro do texto transaccionado da Proposición non de lei do G. P. de En Marea, por iniciativa de D. Francisco Casal Vidal e tres deputados/as máis, sobre a demanda que debe realizar o Goberno galego ao Ministerio de Fomento para o desenvolvemento pola sociedade pública Suelo Empresarial del Atlántico, S. L. de novos procesos de venda de parcelas con prezos bonificados que fagan máis competitivo o polígono industrial de Vimianzo e de iniciativas para a súa promoción, así como o inicio dos trámites para acadar a transferencia a Xestur de todas as ofertas de solo industrial en Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitado este punto.
Votamos agora a iniciativa do Grupo Parlamentario Popular. Onte comentouse que se aceptaba a primeira parte da emenda do Grupo Parlamentario Socialista, pero quedaba pendente unha transacción. Se nos le a transacción, se a hai...
Si, grazas, señor presidente. "O Parlamento de Galicia insta a Xunta de Galicia a elaborar un programa de conmemoración do 30º aniversario da declaración de Santiago de Compostela do Consello de Europa, que recoñece o Camiño de Santiago como primeiro itinerario cultural europeo, ao tempo que recolla no mesmo accións de recoñecemento dos demais itinerarios culturais europeos do Consello de Europa dos que participa Galicia. Para a elaboración deste programa, a Xunta de Galicia solicitará a colaboración dos concellos implicados a través da Fegamp."
Grazas. Se nos fai chegar a transacción aos Servizos Xurídicos... Votamos. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G. P. Popular de Galicia, por iniciativa de Dª María Ángeles Antón Vilasánchez e seis deputados/as máis, sobre a elaboración pola Xunta de Galicia dun programa de conmemoración do 30º aniversario da declaración pola Unión Europea do Camiño de Santiago como Primeiro itinerario cultural europeo no que se recollan actuacións de recoñecemento dos demais itinerarios europeos do Consello de Europa dos que participa Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 59; abstencións, 13. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición non de lei.
Votamos agora a do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Foron aceptados tres puntos, en concreto, da emenda do Grupo Parlamentario Socialista, que xa se expresan aquí. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non se acepta a votación por puntos. Votamos. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G. P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de D Xosé Luis Bará Torres e cinco deputados/as máis, sobre o impulso polo Goberno galego dun plan integral de actuacións para mellorar a calidade de vida e minimizar o impacto das diversas infraestruturas de comunicación na parroquia de Chapela, no concello de Redondela. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
E, por último, votamos a do Grupo Parlamentario, tamén, do Bloque Nacionalista Galego. Non foron aceptadas as emendas, pero si se aceptou a votación por puntos. Son dous puntos. Votamos, en primeiro lugar, o punto primeiro. Votamos. Votación do punto primeiro da Proposición non de lei do G. P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª Olalla Rodil Fernández e cinco deputados/as máis, sobre a demanda polo Goberno galego ao Ministerio de Fomento dos investimentos precisos para garantir un servizo ferroviario de ancho métrico [[Renfe-Feve]] en Galicia nas mellores condicións posibles, así como a transferencia á Xunta de Galicia das competencias na materia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 71. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado este punto.
Votamos agora o punto segundo. Votamos. Votación do punto segundo da Proposición non de lei do G. P. Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª Olalla Rodil Fernández e cinco deputados/as máis, sobre a demanda polo Goberno galego ao Ministerio de Fomento dos investimentos precisos para garantir un servizo ferroviario de ancho métrico [[Renfe-Feve]] en Galicia nas mellores condicións posibles, así como a transferencia á Xunta de Galicia das competencias na materia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitado este punto.
Rematadas as votacións, pasamos ao punto quinto da orde do día, interpelacións, coa única que queda xa. Interpelación de Dª Patricia Vilán Lorenzo e dous deputados/as máis, do G. P. dos Socialistas de Galicia, sobre a inmatriculación no rexistro da propiedade de bens inmobles da Igrexa católica
Para formular esta interpelación ten a palabra a señora Vilán.
Grazas, presidente. Bo día. Un día, nesta mesma tribuna, subía unha deputada do Partido Popular e dicía que vostedes se autodenominan liberais; pois ben, tristemente, moito máis antigos e máis reaccionarios que aqueles liberais dos séculos XVIII e XIX que foron protagonistas da desamortización en España. Aqueles liberais moderados e progresistas, non só lles levaron naquel momento tres séculos de vantaxe, senón que xa hai trescentos anos tiñan razóns políticas, económicas e ideolóxicas para tomar medidas coas propiedades da Igrexa católica; trescentos anos despois, vostedes non as teñen. Medidas como aquelas hoxe en día terían moito máis sentido nun país no que as persoas temos que pagar impostos, mentres que a Igrexa católica non só non paga impostos, senón que ata se lle permite, pola súa lexislación, apropiarse do que para as persoas de ben debería ser patrimonio nacional, patrimonio de todos os cidadáns. Aqueles liberais, aos que vostedes deberían copiar, protagonizaron o que se chamou a desamortización, un longo proceso histórico, económico e social que comezara no ano 1798; como dicía Tomás y Valiente, un conxunto de textos lexislativos distintos, pero semellantes e que complementaron o básico que era suprimir hai trescentos anos a prohibición de vender as propiedades da Igrexa católica, da Coroa, dos nobres, de todos aqueles que se chamaban "mans mortas" no noso país. Puxeron no mercado, expropiando forzosamente e a través de subasta pública, terras e bens que ata entón non se podían vender e que estaban en mans, por exemplo, da Igrexa católica ou de ordes relixiosas que os acumularan por ter recibido doazóns ou testamentos sabe Dios como —nunca mellor dito—. A desamortización foi unha arma política coa que aqueles liberais, que non só lles levan tres séculos de vantaxe —eu diría que tres mil—, modificaron o réxime da propiedade do Antigo Réxime, para implantar o novo Estado liberal, que, curiosamente, a vostedes tanto lles gusta. Estaría ben que copien a Campomanes, a Mendizábal e a Espartero, porque con aquela desamortización —que comezara con Campomanes—, aquel home, no ano 1798, só se atreveu a pretender paralizar o proceso de acumulación de terras a nome da Igrexa católica. Se vostedes copiaran a Campomanes, poderíalles pasar o mesmo que lle pasou a Campomanes: el foi proscrito e a Igrexa católica, ao seu libro Tratado de la regalía de amortización, declarouno libro prohibido. É verdade que primeiro terían que ter vostedes escrito un libro. [[Aplausos.]] Copien vostedes a Mendizábal, que foi valente en non compensar a Igrexa católica polas expropiacións, e a Igrexa, entón, decidiu excomungar todos os desamortizadores e todos os compradores. ¡Oh, Dios, que horror! Pero o proceso xa era imparable. Copien vostedes a Espartero, que completaba a desamortización dos bens da Igrexa católica declarando bens nacionais aqueles que pertencían ao clero secular e dándoos en venda. Chegaron os moderados e chegaron a un acordo co Vaticano, co Estado do Vaticano, a través dun concordato, de 1851. E chegaron ao acordo de que a Igrexa católica aceptaba as vendas que se fixeran antes, pero impuxo tres condicións, tres condicións espirituais: unha, que o Goberno sostivese economicamente o clero; dúas, que o Goberno considerase o catolicismo como a relixión do Estado; e tres, que o Goberno recoñecese ás institucións eclesiásticas a capacidade para adquirir bens. E ese mesmo espírito de 1851, douscentos anos despois, foi recollido por outro liberal de pro que se chama José María Aznar, que, a través do seu Real decreto 1867/1998, modificou o Regulamento hipotecario —o artigo 5—, terminou coa prohibición de inscrición dos templos dedicados ao culto católico e permitiu á Igrexa católica inscribir multitude de bens ao seu nome. Porque, ata ese momento, os templos dedicados ao culto quedaban fóra do rexistro, porque eran bens de dominio público, que non se poden adquirir simplemente por utilizalos ou porque o tempo pasa. No ano 2014, recollendo o espírito daqueles deostados Campomanes, Mendizábal e Espartero, un deostado presidente por vostedes, José Luis Rodríguez Zapatero, decidiu poñer fin a este real decreto do ano 1998 a través dunha reforma da Lei hipotecaria. E onde hai patrón non manda mariñeiro, e o regulamento quedou en nada. Pero, tal e como fixera Aznar con aquel decretazo que logo tombou o Tribunal Constitucional, e que fixo que todos os cidadáns españois tivésemos que aboar a aqueles traballadores que foran despedidos sen indemnización aquelas cantidades que José María Aznar decidira quitarlles no seu momento, o mal xa estaba feito, e vostedes deixaron en nada, deixaron que a Igrexa católica puidese inscribir bens ao seu favor, exactamente igual que hai trescentos anos. Onte, no Congreso dos Deputados, debatíase xustamente esta mesma proposición non de lei; de verdade que podo prometer que non o fixen a propósito, nin eles tampouco, pero curiosamente debateuse e vostedes —como é habitual nestes casos— votaron en contra, indo da man da Igrexa católica. Oxalá volvesen aqueles liberais, incluído aquel liberal progresista ao que Julio Baroja citou, e no que se baseou a nosa reforma da Lei hipotecaria no ano 2014, dicindo: "La extinción total de las órdenes religiosas es el paso más gigantesco que hemos dado en la época presente, es el verdadero acto de reforma y de revolución". Hoxe nós queremos saber cal é a súa opinión. O Goberno do Estado xa a deu onte. Supoñemos que, como vostedes fan, como nos dicía antes un dos nosos compañeiros, mutis por el foro cando o presidente Rajoy di algo, vostedes tamén votarían en contra, pero por iso lles facemos preguntas. ¿Cal é a súa opinión sobre que os templos dedicados ao culto católico queden ou non fóra do rexistro da propiedade? ¿Se vostedes consideran que os bens dedicados ao templo católico se poden adquirir pola súa posesión ou non, ou se é necesario ter un título de propiedade? E ¿cantos bens inmobles foron inscritos por primeira vez en Galicia a favor da Igrexa católica dende o ano 1998, aproveitando ese real decreto daquel liberal que agora parece que ideoloxicamente tamén os abandona a vostedes, porque lle quedan demasiado á esquerda? Grazas.
Moitas grazas, señora Vilán. Ten a palabra o vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Moitas grazas, señor presidente. Señora Vilán, tras esta lección de historia que vostede nos deu, que aproveitou tamén para chamarnos burros, dicir que non entendemos de nada, dicir, en fin, que todo este tema non o temos claro e somos uns carcas, pois xa dá por suposto vostede a nosa postura. Mire, é que a nosa postura é moi sinxela. É que me trae vostede aquí, e eu por suposto veño, e sempre me di que lle estou dicindo o mesmo. Pero é que é certo. E vostede, que podía e supoño que é a encargada de facer preguntas respecto a xestións da Xunta de Galicia nas súas competencias en materia de administración e xustiza, non as fai; será que non o estamos facendo tan mal. En cambio, ven aquí preguntarme sobre a opinión da Xunta de Galicia nas modificacións do regulamento e da Lei hipotecaria. Di que se debateu onte no Congreso. É que é onde se ten que debater. É que se aquí temos que dicir se a Lei hipotecaria hai que cambiala ou non hai que cambiala, entón, ¿no Congreso que teñen que dicir exactamente? É alí onde hai que falalo, é alí onde se falou. E falouse de máis cousas das que vostede di, porque no ano 1998 houbo unha modificación, non só diso, de máis cousas, e derivada dunha sentenza do Tribunal Constitucional —iso creo que vostede tampouco o dixo—, onde dicía que, efectivamente, a Igrexa non podía ser tratada como unha corporación de dereito público, tiña que ser tratada como un suxeito de dereito privado. E, polo tanto, tiñan certas propiedades, as reservadas ao culto, acceso ao rexistro da propiedade. Pero é que era en execución dunha sentenza do Tribunal Constitucional, señora Vilán. Supoño que iso vostede o sabe. Non o di porque, entón, váiselle toda a construción ideolóxica de botarnos a culpa sempre aos defensores da Igrexa católica, aos que estaban en contra de Mendizábal, aos dos curas trabucaides, aos do PP. Polo tanto, claro, se di que se estaba executando unha sentenza do Tribunal Constitucional cáeselle o argumento. Tampouco fala do ano 2015, onde un Goberno, que non creo que estivera só o señor Zapatero, foi o que dixo que ese privilexio que tiña a Igrexa católica de aportar o que se chaman "certificados de dominio", é dicir, de notoriedade, e non ter que aportar un título real de propiedade para poder acceder ao rexistro da propiedade, iso acabábase para a Igrexa católica. Para as entidades locais, para as administracións públicas, si, pero a Igrexa católica non. Iso díxoo un Goberno do PP. E vostedes pediron que se suprimira o ano de vacatio legis para que non houbera inmatriculacións masivas e nós dixemos que si. ¿Pero de que estamos falando, se nos puxemos de acordo niso?, ¿que trae agora vostede aquí? Que quere dicirnos que porque no ano 1998 foi un Goberno do PP o que deu cumprimento a unha sentenza do Constitucional e porque no ano 2015 foi outra vez un Goberno do PP o que dixo que ese privilexio da Igrexa católica non podía continuar, agora tráeme aquí dicir que qué. ¿Que defendemos a quen? Defendemos o dereito e tamén cumprimos as nosas competencias. E, claro, no Parlamento de Galicia se agora temos que cambiar a Lei hipotecaria, xa lle digo: ¿para que queda o Congreso exactamente? Dígolle máis: ¿onde queda o Estado de dereito?, ¿onde queda o ordenamento xurídico?, ¿de que estamos falando? Vostede pregúntame se ten constancia a Xunta de Galicia de cantos bens ten inscritos en Galicia no rexistro da propiedade a Igrexa católica ao seu nome. E como me cita, e xa vexo que está en contacto, tan en contacto que estou seguro de que lle mandaron presentar isto nos parlamentos autonómicos, e por iso preséntao vostede, sendo fiel cumpridora do que lle di o seu partido en Madrid. E, ¡oia!, pois pregúntelle o que lle contestaron os que teñen competencia para saber realmente cantos bens ten inscritos a Igrexa católica en Galicia e en todas partes no rexistro da propiedade. Voullo ler porque iso non o sabe, e se o sabe non o le, e como non o le vostede, vouno ler eu. Dicíalle á señora Zaida Cantera, que preguntou por isto no Congreso dos Deputados tamén, a contestación era que "Os datos referentes ás titularidades de dominio e demais dereitos reais sobre os bens inmobles non se atopan na Dirección Xeral dos Rexistros e do Notariado" —que é onde podían estar, e seguro que aquí non podían estar nin están— "dependente do Ministerio de Xustiza, senón nos rexistros da propiedade en cuxa circunscrición radiquen os inmobles, xa que os rexistradores da propiedade son os únicos funcionarios que teñen facultade de certificar o que resulte dos libros do rexistro". ¿Nisto supoño que estará de acordo incluso vostede? "Isto débese á organización territorial que establece a Lei hipotecaria, artigo 1, parágrafo segundo, e implica a responsabilidade de cada un dos rexistradores da propiedade dos datos que obran nos seus arquivos e da publicidade que deles proporciona. Por iso o Goberno, a través do Ministerio de Xustiza, non dispón de ningún dato relativo á inmatriculación de bens da Igrexa católica, ao tratarse dunha cuestión allea ao ámbito das súas competencias". ¡Imaxínese das nosas! "Tampouco os decanatos autonómicos ou territoriais do Colexio de Rexistradores da Propiedade e Mercantís dispoñen de tales datos. A publicidade destes datos deben proporcionala os rexistradores titulares dos respectivos rexistros da propiedade onde puideran estar inscritos os bens, como resulta dos artigos 2.22 e 2.37 da Lei hipotecaria e dos artigos 3, 32 e seguintes do Regulamento hipotecario". Eu digo: se vostede coñecía esta pregunta, e vénme preguntar a min como Xunta de Galicia o mesmo que non pode dicir o Ministerio de Xustiza, non entendo nada. E se non coñecía esta pregunta e a súa resposta, tampouco entendo nada, señora Vilán. En todo caso, contestada. Segunda pregunta: ¿considera o Goberno galego que os templos dedicados ao culto católico deben quedar fóra do rexistro da propiedade? Oia, o que considere o Goberno galego e os galegos e as galegas en xeral —supoño, incluída incluso vostede— que o que hai que facer é cumprir a Lei hipotecaria e o regulamento. Polo tanto, o que pode acceder, pode acceder, e o que non pode acceder, non pode acceder. E haberá que cumprilo con independencia do que consideremos nós. Porque, claro, se agora a pregunta é: ¿consideramos que as leis deben cumprirse? A resposta é que si. Se é que me está facendo esa pregunta, que espero que non. En todo caso, ¿cre vostede que a Igrexa católica ten que ter privilexios como se fora unha administración? Non, pero non é que o crea eu, tampouco o cre o Goberno do PP no Estado, que no ano 2015 —vostede non o dixo, claro, como lle digo, se non, caeríaselle toda a súa argumentación— foi o que dixo que se acabaron as certificacións de dominio, que hai que ter un título que acredite a propiedade, e se non a Igrexa xa non pode inscribir. E ademais elimínase a vacatio legis para eliminar a tentación que puidera haber, que non sei se ía haber ou non falando da Igrexa, de facer inmatriculacións masivas durante o tempo da vacatio legis. Polo tanto, esta é a nosa resposta. Alégrome de que fora un Goberno no ano 1998 do Partido Popular quen cumprira unha sentenza do Constitucional e dixera que a Igrexa católica non ten xa —xa o dixo naquel momento— privilexios de administración pública, e alégrome tamén de que fora outra vez un Goberno do Partido Popular quen dixera, hai menos dun ano, que se acabaron os privilexios de certificacións da propiedade, e se a Igrexa católica quere inscribir ten que acreditar que é a propietaria e, se non, como calquera particular, non pode inscribir. E se a inscrición estivera mal feita, para iso están os tribunais, que cumpren a súa función na separación de poderes, señora Vilán. Claro que se cremos que o Parlamento está aquí para valorar se as leis deben ser cumpridas, entón non entendo nada e non conte nin comigo nin co meu grupo. A partir de aquí xa lle digo: cumprimento da lei, a lexislación hipotecaria; a lexislación haxa onde a haxa está tamén para cumprirse. A partir de aquí, se non lle vale, volva outra vez aquí e chámenos ideoloxicamente "trabucaides" ou o que sexa; nós cumprimos a lei. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Ten a palabra para a rolda de réplica a señora Vilán Lorenzo.
Señor Rueda, eu non lle teño que pedir permiso a ninguén para vir aquí nin para rexistrar ningunha iniciativa. Parece polo seu discurso que vostede si que lle ten ou lle tivo que pedir permiso á Igrexa católica para dar resposta á interpelación que lle facemos esta mañá. Por certo, unha cousa é interpelar, e vimos aquí, e outra cousa son as proposicións non de lei. Eu non lle teño pedido nada de momento. O único que teño feito, o único que temos feito dende o Grupo Parlamentario Socialista son tres preguntas. Por certo, a primeira vostede non a sabe contestar, acaba de dicir. E as outras dúas di o que pode acceder, pode acceder, e o que non pode acceder, non pode acceder. Case era mellor que me dera resposta por escrito, señor Rueda, que fose unha pregunta escrita e que me dera resposta por escrito. Porque, a verdade, ¡que o vicepresidente da Xunta veña aquí dicir que non sabe dar resposta á primeira pregunta e que as dúas segundas son o que pode acceder, pode acceder, e o que non pode acceder, non pode acceder, de verdade, señor Rueda, que dan un pouco de lástima esas tres respostas! Eu non lles chamei nin "burros" nin "carcas". Son dúas palabras que vostede acaba de utilizar aquí, e eu non as utilicei. Pode ler despois o debate. Nin "burros" nin "carcas". Eu dixen que eran vostedes "anticuados e reaccionarios" e "retrógradas". Busque vostede no dicionario da Real Academia [[Murmurios.]] , busque vostede... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Presidente, eu non interrompín. Gustaríame que me deixasen rematar a miña intervención. Busque vostede "retrógrado", busque "antigo" e busque "reaccionario" no dicionario da Real Academia ou no dicionario da Real Academia Galega e seguro que "burro" e "carca" non son un sinónimo, seguro que non. E estaría moi ben porque seguro que así, ao mellor, incluso lendo o dicionario, podería dar resposta a estas preguntas que lle fixen, a algunha delas; non con frases graciosas nin dicindo que non sabe dar respostas. Señor vicepresidente, grazas a esa reforma, que vostede di que foi porque o Tribunal Constitucional lles mandou e porque vostedes respectan a lei, a Igrexa católica foi capaz de levar a cabo un dos maiores bochornos históricos en España, que foi inmatricular a mesquita de Córdoba ao seu favor, cun nome ademais de "santa igrexa catedral de Córdoba", e por 30 euros. Foi grazas á reforma que fixeron vostedes no ano 1998, non foi grazas á reforma de ningún outro. Tiveron séculos para facelo, pero tivérono que facer grazas a unha reforma do ano 1998, que vostede di que foi obrigada polo Tribunal Constitucional porque vostedes cumpren as leis. E véno dicir alguén que ordena remitir correos electrónicos para facer presión sobre letrados que si queren cumprir as leis. Señor Rueda, é un pouco estraño, un pouco estraño. Por certo, o colmo dese despropósito que foi a inmatriculación da mesquita de Córdoba a favor da Igrexa católica foi orixe dunha pregunta do Grupo Parlamentario Popular, despois do ano 2015, de que vostedes decidiran que a Igrexa católica non tiña privilexios polo que nos acaba de dicir. O seu grupo parlamentario, o grupo municipal do seu partido no Concello de Córdoba fixo unha pregunta, porque cría que, efectivamente, a Igrexa católica estaba lexitimada para a inscrición, e preguntou se o título de propiedade tería que ser da Igrexa católica ou do propio Concello de Córdoba. E fixeron que o secretario daquel concello tivese que emitir un informe dicíndolles aos seus compañeiros do Partido Popular que non son suficientes os documentos que a Igrexa católica aportaba naquel momento para demostrar a súa titularidade, que fora unha doazón do rei Fernando III a un bispo, cando os cristiáns conquistaron a cidade, e que, polo tanto, vostedes non podían ir da man da Igrexa para solicitar que se inmatriculase a mesquita de Córdoba, que é patrimonio da humanidade e, polo tanto, está fóra do comercio dos homes; vostedes non podían inscribila ao seu favor. E iso despois do ano 2015, de que vostedes decidisen xustamente o contrario. E di o informe deste secretario do Concello de Córdoba que "a consagración relixiosa non é un modo de adquirir a propiedade". Por iso nós lles preguntamos se para vostedes unha consagración relixiosa é unha maneira de adquirir a propiedade no noso país. Por certo, dende o Parlamento de Galicia podemos facer preguntas que teñen que ver tamén con leis estatais, que tamén se aplican na nosa comunidade autónoma, e, con posterioridade, a través da proposición, da moción que fagamos despois...
Remate, por favor.
...—remato agora, presidente— tamén poderemos instar o que vostede non pode anticipar que os imos instar dende o Grupo Parlamentario Socialista. Grazas.
Moitas grazas, señora Vilán. Ten a rolda o vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Moitas grazas, señor presidente. Señora Vilán, ante todo e fóra da resposta á interpelación, vostede é moi experta en insinuacións e en tirar a pedra e esconder a man. Espero que o que acaba de dicir dos correos electrónicos o poida acreditar. Non sei nin de que está falando, pero como queda no Diario de Sesións, eu vou pedir esa acta, e espero que vostede poida acreditar o que acaba de dicir. Supoño que non é consciente da gravidade do que di, igual que non é consciente de moitas cousas que di aquí, pero espero que poida acreditalo porque xa digo que vostede é moi experta en tirar a pedra e esconder a man, pero quedou na acta. Dito isto, se quere dedicámonos na interpelación a falar do proceso de inscrición no rexistro da mesquita de Córdoba. Non teño nin idea de como foi, pero falamos aquí no Parlamento de Galicia das vicisitudes que houbo, se non sei que do secretario do Concello, se non sei que da mesquita de Córdoba, de canto custou a inscrición. Se quere falamos diso aquí, señora Vilán. Se vostede cre que o Parlamento de Galicia é para iso e non para falar das competencias da Xunta en materia de administración de xustiza, eu veño encantado falar diso. Xa digo que non sei como foi ese proceso, de como se inscribiu a mesquita de Córdoba. Vostede está moi posta no asunto, explicóunolo aquí, dedicou case toda a segunda parte da súa intervención a falarnos diso. Está ben saber esas cousas, porque está ben saber de todo. Pero vexo que hai cousas máis útiles, e eu pódolle contestar ao que lle podo dar resposta. E, claro, se vostede cre —e teño que volver lelo— que é o que lle dicía de que o Ministerio de Xustiza di que non ten ningún dato relativo ás inscricións dos bens da Igrexa católica porque eses datos só os teñen os rexistradores e téñenos que subministrar de acordo coas situacións regradas que pon a lei, iso equivale a que eu non sei responder á súa pregunta, pois, efectivamente, non sei, ¿que quere que lle diga? É que non sei, porque non teño os datos, a lei non deixa subministralos, é cousa dos rexistradores. Pois nada, non sei. E na segunda e na terceira díxenlle que o que se pode inscribir, pódese inscribir, e o que non, non. Efectivamente, é que a lexislación hipotecaria se basea precisamente niso: na seguridade. É que non é outra cousa que iso. Porque a publicidade que se dá indubitada, salvo que se acredite tamén polos medios legais de que un ben non está ben inscrito e que non había dereito, é que niso se basea o rexistro da propiedade e o noso sistema hipotecario. E, polo tanto, o que lle podo dicir é iso: que o que permite a lei inscribir é o que se pode inscribir, e o que non, non. Iso si, cando hai privilexios que non teñen xustificación pois chega o Goberno do Partido Popular, e sexa respecto da Igrexa católica ou respecto de calquera, elimínaos. Vostedes gobernaron moitísimos anos e tiveron oportunidade de facer todo iso. Pero non, foi un Goberno do Partido Popular, Mariano Rajoy, quen dixo: a Igrexa non pode aproveitarse das certificacións de dominio, ten que acreditar a propiedade, ten que facelo. E fomos nós, señora Vilán. Xa lle digo: a partir de aí non lle vou entrar, "retrógrado", "carca"... Vostede o que vén insinuar aquí é o que todos sabemos, é o que vai facer, o que vai presentar despois coa proposición. Por suposto, que ten dereito a cumprir as ordes que lle dan e traelo aquí e intentar insinuar a nivel nacional, primeiro, no Parlamento da nación e, despois, en cada Parlamento autonómico que o PP defendemos a Igrexa. Pero, ¡casualidade!, os que lle sacamos privilexios á Igrexa, polo menos privilexios rexistrais, fomos nós. Vostedes falan moito, botan moito en cara, pero despois chega o PP e di que a Igrexa ten que inscribir como calquera, non como administración, porque non ten as potestades que ten a administración, porque non representa o interese público como representa unha administración. Fomos nós, póñase como se poña. Ao mellor, como é tan evidente, por iso quere traer aquí este debate ideolóxico, que na miña opinión —perdoe que llo diga— non se sostén en absoluto. Se quere innovar aquí e facer propostas para que despois as voten a nivel nacional, podémolo facer sen ningún problema; vostede fíxoo hai pouco. Resulta que trouxo aquí unha proposta dicindo que a comunidade autónoma tiña que pagar o IVE do turno de oficio, tiña que pagalo a comunidade autónoma, foi o que vostede propuxo, ¿como que non? se despois lle emendaron a plana no Congreso dicindo que non o tiña que pagar ninguén. ¿Con que cre que pagamos nós ese IVE, se non cos impostos dos galegos? Vostede trouxo aquí esta proposta que lle sacaron as colores no Congreso dos Deputados, que dixeron que non. E, ao final, afortunadamente imperou a cordura, que foi o que nós defendiamos dende o principio. Vostede non, que dicía —insisto— que o pagaran os galegos cos seus impostos. E non hai que pagar o IVE no turno de oficio. Vostede adiantouse porque non sei exactamente o que quería facer, pero quedou en evidencia. Igual que na miña opinión, con todo o respecto, quedou en evidencia, non con isto, senón polo que dixo dos correos, que espero que o poida acreditar. En todo caso, e respecto da lexislación hipotecaria, miren, pregúntelle ao señor Paco Vázquez, que ata onde eu sei segue sendo socialista e fala dos concordatos e di que teñen que existir, porque se non a Igrexa católica estaría en desequilibrio, e iso garante a súa estabilidade. Póñanse vostedes de acordo, polo menos póñanse de acordo para falar destes temas. Porque, ao final, se non o que crean é confusión e conseguen como foi agora na miña opinión —dígollo sinceramente e convencido— quedar en evidencia como quedou no turno de oficio. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Pasamos ao seguinte punto da orde do día, que son as preguntas ao Goberno. Pregunta de Dª Patricia Vilán Lorenzo e dous deputados/as máis, do G. P. dos Socialistas de Galicia, sobre as previsións do Goberno galego respecto da demanda ao Goberno central do mantemento dos rexistros da propiedade suprimidos en Galicia polo Real decreto 195/2017, do 3 de marzo
Para formular a pregunta ten a palabra a señora Vilán Lorenzo.
Grazas, presidente. Señor Rueda, eu non suelo vir aquí dicir cousas se non as podo dicir, cando as digo é porque si que as podo dicir. Mire, vostedes puxeron, non vostedes expresamente, porque isto ten que ver cos rexistros da propiedade, é polo tanto tamén unha norma estatal, pero voulle ter que preguntar por unha norma estatal que ten que ver con xustiza. Por certo, vostede di que eu non teño presentado iniciativas en xustiza. Mire vostede as iniciativas, o número de iniciativas que se teñen presentado por parte deste grupo parlamentario na Comisión de Xustiza, e xa verá vostede sobre o que preguntamos, sobre leis estatais e outras que non o son. Neste ano, como consecuencia tamén dun real decreto do Ministerio de Xustiza e por razóns teoricamente de demandas da sociedade, decidiron en Madrid que Bande e Celanova van ter o rexistro en Allariz; que en Ribadavia, Verín e Viana do Bolo vano ter no Carballiño; Muros en Corcubión; Quiroga en Monforte; A Fonsagrada en Ribadeo; Becerreá en Sarria; e Ponte Caldelas en Redondela. De momento, xa de entrada quedan sen rexistrador. A partir de aquí, a Dirección Xeral de Rexistros e Notariado vai elaborar uns estudos para a modificación rexistral nun prazo de tres anos. Vai depender deses estudos; estudos que, segundo di o propio real decreto, se van basear en datos oficiais, se fose posible, e se non noutros datos debidamente motivados. Estes datos, por desgraza, non van ser os datos aportados polos concellos, porque vostedes non falaron cos concellos, nin dende Madrid falaron cos concellos. E tanto é así que a propia Fegamp aprobou, por unanimidade, hai quince días, demandar do Ministerio de Xustiza que se manteñan abertos todos os rexistros da propiedade que existen hoxe en Galicia. De Becerreá a Sarria hai corenta minutos de camiño en coche. De Muros a Corcubión unha hora máis ou menos, cando Noia está máis ou menos a menos de media hora e cando Muros ademais era ata o de agora oficina liquidadora. Por certo, tampouco falaron vostedes coas 2.700 persoas que teñen presentado firmas para o mantemento do rexistro na Subdelegación do Goberno. Da Fonsagrada a Ribadeo unha hora e media. De Ponte Caldelas a Redondela media hora. Coas estradas que temos en Galicia, coa nosa dispersión xeográfica, coa dificultade de acceso aos medios públicos de transporte, co envellecemento da nosa poboación, menos mal que a finalidade da reforma era mellorar a accesibilidade dos cidadáns aos servizos públicos do territorio nacional. Supoñemos que sería do territorio nacional danés, porque do territorio nacional galego é ben complicado. O Goberno galego, como é unha norma que vén de Madrid, decidiu facer mutis, quedar calado, e non falaron coa Fegamp, non falaron cos concellos. Sei que os únicos que non falamos somos os de aquí, que nin sequera falamos cos do turno de oficio. E por iso lle preguntamos se vai exixir vostede instar do Goberno do Estado o mantemento dos...
Remate, por favor.
...dez rexistros da propiedade suprimidos a través deste real decreto do ano 2017. Grazas, presidente.
Moitas grazas, señora Vilán. Ten a palabra o vicepresidente e conselleiro da Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Moitas grazas, señor presidente. Señora Vilán, alégrome que empece a súa intervención —non sabía que ía tocarme outra vez— e alégrome con excusatio non petita, accusatio manifesta. Pero iso non quita que dixo o que dixo, e xa veremos. Pero tamén me alegra de que a súa intervención volva ser —¿que quere que lle diga?— sobre unha competencia estatal; nós non temos competencia sobre os rexistros. Vostede pregúntame outra vez sobre unha competencia estatal, pero alégrome alegro porque, polo menos, toca máis, xa non estamos en Córdoba, xa nos achegamos aquí, xa afecta os rexistros galegos, e algo imos avanzando, algo máis lle podo dicir que na ocasión anterior. E o que lle podo dicir é que, primeiro, benvida sexa a súa preocupación. Entrou en vigor o decreto pero estamos falando disto dende o ano 2013. É a primeira vez que o seu grupo pregunta por isto no Parlamento. Está ben porque levamos tres anos intentando —e algunha cousa conseguimos— modificar o decreto, polo menos, o plantexamento inicial. E ¿que quere que lle diga? Si que lle vou dicir: lea o decreto. É que se le o decreto non me pode dicir algunhas cousas que está dicindo agora, e non pode dicir que pechan, que desaparecen. Mire, mantéñense abertas ao público para todas as operacións que lle son propias as oficinas; todas as oficinas de rexistro que existen actualmente mantéñense abertas ao público para todas as operacións que lle son propias. Non hai ningunha capitalidade, é dicir, calquera vila con rexistro. "Non hai ningunha capitalidade" —di o decreto— "con rexistro actualmente establecido que como consecuencia da presente demarcación quede sen el". Isto é o que di. Entón, ¿vostede vén aquí dicir que desaparecen?, ¿que vai haber que facer grandes desprazamentos? ¿Sabe quen vai ter que facer os desprazamentos? Os rexistradores. [[Murmurios.]] Efectivamente, se vostede está preocupada polos rexistradores, non intenten enmascaralo doutra maneira. Pero, dende logo, a xente que ía ao rexistro vai seguir indo a ese rexistro, que van facer as operacións. O rexistrador non vai estar, terá que desprazarse. Esa é a diferenza. Se esta pregunta é unha preocupación polos rexistradores, eu, dende logo, non a teño. Téñoa por que se manteñan as oficinas abertas, téñoa porque as funcións que se están facendo se sigan facendo, téñoa porque a Xunta de Galicia as que funcionaban como liquidadoras dos impostos sigan funcionando exactamente igual, con independencia do regulamento. Todo iso, bueno... Vostede di que non, pero eu digo que si. Pero o que sospeito é que vostede sinceramente non leu o decreto, está preocupada polos rexistradores e por iso me fai esta pregunta. Quede tranquila.
Moitas grazas, señor conselleiro. Ten a palabra para a réplica a señora Vilán Lorenzo.
Grazas, presidente. Eu non terei lido o decreto, que si o lin evidentemente, para poder facer a pregunta. Pero vostede parece incrible que sexa o vicepresidente da Xunta de Galicia e que veña dicir aquí en dúas preguntas que se lle fan que non ten competencias para exixirlle nada ao Goberno do Estado. [[Aplausos.]] A verdade é que dá que pensar. E se non teñen esas competencias para exixir vostedes o noso autogoberno, ao fin e o cabo, pídanas, porque hai outras comunidades autónomas, en concreto dúas, que si teñen competencias en materia executiva, de xestión, en nomeamento de rexistradores e no establecemento das demarcacións rexistrais. Deciden, determinan o número de rexistros que se van agrupar ou que se van crear na súa comunidade autónoma. Unha delas é o exemplo que a vostedes máis lles gusta, é Andalucía. Curiosamente, pode realizar por si mesma todos os estudos necesarios para comprobar a súa realidade xurídica, pode decidir modificar a súa demarcación, pode decidir recadar das institucións e axentes implicados as estatísticas e enquisas precisas para elevar pronunciamentos ao propio Ministerio de Xustiza. Ahí es nada. Galicia non ten esas competencias porque vostedes non as piden, porque vostede decide que cando se trata dunha lei de carácter estatal ou un regulamento de carácter estatal vostedes non teñen competencias e non poden nin sequera abrir a boca. Iso acábao de dicir aquí. E iso que o noso Estatuto de autonomía —que tamén lin—, no artigo 26, di que si que Galicia pode decidir sobre o nomeamento dos rexistradores da propiedade, polos que eu estou preocupada na medida de preocupación polos rexistradores da propiedade que cada un de nós pode ter, porque no noso Estatuto de autonomía dise expresamente que hai que ter en conta as características xeográficas da nosa poboación. Polo tanto, algo temos que pintar. Por certo, hai outra comunidade autónoma que a vostedes tamén lles gusta moito, que é Cataluña, que ten tamén estas competencias de xestión. Estaría ben que vostedes copiaran de Andalucía ou de Cataluña.
Remate, por favor.
E que pidan, ou polo menos se non o piden vostedes, que non o fan, porque xa se ve que non o teñen feito, que voten a favor da seguinte iniciativa que lles imos traer aquí, que é pedir precisamente que vostedes pidan esas competencias igual que esas dúas comunidades autónomas. Acabámola de rexistrar. Grazas.
Moitas grazas, señora Vilán. Ten a palabra para a réplica do Goberno o señor vicepresidente.
Pois nada, señora Vilán, volvemos a Andalucía. E se volvemos a Andalucía, aproveitando que vostede di tamén na súa pregunta que o Goberno da Xunta de Galicia non fixo nada, vólvolle dicir que dende o ano 2013 estamos movéndonos con este tema. Vostede acaba de reaccionar agora, ¡benvida vostede e o seu grupo! Vostede antes non estaba, ou si que estaba, xa non o sei, o caso é que non reaccionou, que nós estamos movéndonos. ¿Sabe vostede que a redacción inicial dicía que se pecharían os rexistros por debaixo de mil oitocentas inscricións?, ¿sábeo? Si. ¿Sabe quen dixo que había que baixar o número a mil? ¿Foi Andalucía? Non, Andalucía non dixo nada, valíanlle as mil oitocentas. Fomos nós, foi Galicia, por iso quedou en mil. [[Aplausos.]] ¿Sabe vostede que é o único criterio e que se introduciu neste decreto outro criterio máis, que di que os rexistros teñen que ter pasado dúas convocatorias sen que ningún rexistrador ou rexistradora se interesara por cubrir, é dicir, que seguiran vacantes de feito, que ese tiña que ser un requisito, que se amosara que era moi difícil que esas prazas se cubriran? ¿Sabe vostede quen pediu que se introducira ese requisito? ¿Foi Andalucía? Non, a Andalucía valíalle perfectamente. Foi Galicia, foi Galicia, a comunidade que non fixo absolutamente nada. Foi Galicia, señora Vilán. Case prefiro non ter esas competencias pero preocuparme de verdade por algo máis que polos rexistradores. Se teñen que desprazarse que se despracen. A vostede preocúpanlle, a min preocúpame como cidadáns galegos ou galegas que vivan aquí, pero preocúpame moitísimo máis que a xente poida seguir dispoñendo dunhas oficinas sen ter que desprazarse. Polo tanto, vólvolle ler —vostede di que o leu, pois entón non entendo nada—: "mantéñense abertas ao público para todas as operacións que lles son propias", para todas as operacións que lles son propias, é dicir, as que estaban facendo. "Non hai ningunha capitalidade con rexistro actualmente establecido que como consecuencia da presente demarcación quede sen el". Polo tanto, as operacións poderanse seguir facendo. Isto é o que di o decreto, con independencia de que se despracen ou non se despracen os rexistradores. Claro, se vostede me di que resulta que a Xunta de Galicia, ademais co conselleiro competente na materia, lles vai retirar aos que as tiñan se se agrupan as competencias da oficina liquidadora, e eu dígolles que as vai manter e vostede dime que non, entón sabe máis ca min, sabe máis por suposto que o que máis ten que saber, e entón pouco podemos discutir, porque é vostede a que manda. Menos mal que non a que manda, senón no día de hoxe Galicia estaría pagando o IVE do turno de oficio e, afortunadamente, non o estamos pagando. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor vicepresidente. Modificación no desenvolvemento da sesión plenaria
Pasamos á seguinte pregunta por unha alteración na orde do día, a Pregunta número 6678. Pregunta de Dª Paula Quinteiro Araújo e dous deputados/as máis, do G. P. de En Marea, sobre as previsións da Xunta de Galicia respecto da continuación coa concesión de subvencións a asociacións de apoio á muller embarazada
Para formular a pregunta ten a palabra a señora Quinteiro Araújo.
Grazas, presidente. Hoxe vimos preguntarlle sobre as axudas que reciben organizacións que van contra o dereito a decidir das mulleres como por exemplo RedMadre, que no ano 2016 percibiu máis de 110.000 euros. Eu vou facer unha aclaración previa: o apoio ás mulleres xestantes non é o obxecto deste debate. Nós apostamos porque todas as que queiran levar adiante a súa xestación poidan facelo nas mellores condicións. É máis: non nos conformamos coa situación actual, pensamos que é preciso que se mellore e que se dea unha atención de calidade e integral dende as administracións públicas. Pero como dicía, este non é o obxecto do debate. Preferín facer esta aclaración para evitar que me dean resposta eludindo o tema que nos ocupa. A pregunta é: ¿por que desmantelan servizos públicos, como os centros Quérote, para delegar tarefas en delegacións como a RedMadre? Estas organizacións ofrecen, baixo o pretexto do asesoramento, adoutrinamento ideolóxico; non informan das opcións que temos, só pretenden convencer e impoñer a maternidade. E fago estas afirmacións baseándome nas súas propias declaracións: Antonio Torres, presidente da asociación, dixo textualmente: "As mulleres están presionadas para abortar, entre outras cousas, polas leis permisivas do aborto" —xa nos gustaría telas— "ou por médicos e clínicas con razóns espurias". Amaya Azcona, directora xeral da fundación, foi máis alá, e dixo que "Para as mulleres sempre era mellor ter a crianza, que se abortaban se sentían moi mal, porque se rompe a personalidade. Acaban tomando ansiolíticos porque saben que han matado al hijo en su seno". Outra portavoz dixo que "O aborto legal é o prezo que pagamos por ser sexualmente irresponsables, e que este, o aborto, é o máis machista que hai". Pero estas palabras non están sacadas de contexto, non é unha mala interpretación, porque na súa propia páxina web podemos ver como se reafirman. Ademais, acompáñanas dun relatorio de diversas técnicas médicas para levar a cabo a interrupción voluntaria do embarazo dun xeito moi nesgado, que recordan calquera cousa menos un procedemento médico. Non vou reproducilo pero invítoos a que abran a páxina web, que o lean detidamente, porque non ten ningún desperdicio. Pero é que ademais tamén nos falan de toda a dor que pasaremos, das complicacións médicas que poderemos sufrir dun xeito moi pormenorizado. E eu pregúntolle se non cre que unha páxina web non é o medio máis axeitado para dar información sobre procedementos médicos. ¿Cre que este é o tratamento que precisamos para ter información deste tipo de intervencións? Seguro que vostede coñece os consentimentos informados, e que estes, ademais de levar todas as recomendacións por escrito, teñen que vir da man de información verbal. O persoal médico ten a obriga de asegurarse de que a persoa entendeu a información dada. Iso é motivo xa máis que suficiente para valorar a irresponsabilidade que existe detrás deste tipo de organizacións. Esta organización non asesora, non informa, o que fai é facer valoracións morais. Por iso a pregunta é moi clara: ¿ten pensado a Xunta de Galicia seguir subvencionando asociacións que van contra o dereito a elixir libremente das mulleres? E gustaríanos que nos explicaran cales son os verdadeiros motivos que teñen para facelo. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Quinteiro. Ten a palabra o vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Grazas, señor presidente. Pois, señora Quinteiro, mire por onde, eu non lle pensaba dicir en absoluto, non lle ía derivar o debate, nin o vou facer, sobre se estamos falando do apoio á muller xestante ou non. Eu creo que o debate non é este, o que vostede plantexa é un debate ideolóxico, que se pode resumir, ou polo menos eu resúmoo así, en que a ideoloxía debe ser un criterio determinante á hora de repartir subvencións públicas; morran os procedementos de concorrencia competitiva. Aquí trátase de que se un está de acordo co que eu penso, recibirá subvencións públicas, ou se cre o contrario, se un non está de acordo co que eu creo que debe pensar, non terá dereito a recibir subvencións públicas. Ese é o debate que vostede está plantexando. E vale para falar do apoio á RedMadre, e vale para falar de calquera subvención que se dea, porque se queremos levar este debate ideolóxico a outras parcelas da actividade pública ou da actividade que se subvenciona con cartos públicos temos campo dabondo. Polo tanto, eu voulle ao debate ideolóxico, non me vou ao tema concreto, e dígolle que nós respectamos a pluralidade, respectamos os procedementos de concorrencia competitiva. E se quere que lle dea datos en concreto, porque tamén comprendo que lle teño que dar resposta aquí: o ano pasado, nos procedementos que se aprobaron, esta entidade levou ao redor do 5 % dos cartos totais que se repartiron. Estou seguro de que outras organizacións con ideoloxía absolutamente oposta e contraria ao que defende esta entidade tamén foron destinatarias de cartos. Estou seguro, pero non o sei, porque os que tiñan que repartilo acudiron a criterios obxectivos, porque niso consiste a concorrencia competitiva. Iso de dicir: se pensas coma min levas, e se non pensas coma min a palo seco, iso dende logo este goberno non o vai facer. Iso faise noutros sitios, noutros continentes, noutras latitudes, e así lles vai. Non conten con este goberno para facer iso. Nin sequera o facía o Bipartito cando estaba gobernando, porque resulta que estas entidades tamén levaban cartos. Non entendo entón moi ben que pasaba. Ao mellor, quero pensar que tamén entendían que a concorrencia competitiva é garantía de democracia. E nós, dende logo, mentres esteamos aquí, alégrome moitísimo de saber que estamos impedindo que vostedes poidan facer o que vostede plantexa. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Ten a palabra para a réplica a señora Quinteiro Araújo.
O dereito a interromper voluntariamente o embarazo é iso, un dereito, e estas organizacións van contra un dereito fundamental. Entón, non é unha cuestión de coincidir ou estar en desacordo, que, por suposto, estamos en desacordo co que promoven. Pero é que elas van contra un dereito fundamental. E vostedes están amparándose para ser capaces de meter pola porta de atrás o que non conseguiron facer pola porta de diante. Intentárono vostedes, tiveron o ministro señor Gallardón en primeira liña para reformar a Lei do aborto, pero non foron capaces, a xente saíu á rúa, mobilizouse en contra desta reforma da Lei do aborto, a xente tamén conseguiu que dimitira o ministro Gallardón. Entón, agora, como non foron capaces de metelo pola porta de adiante, utilizan as organizacións amigas; son amigas e sobran os argumentos ou as persoas. Só lles vou mencionar un dos seus presidentes, o señor Benigno Blanco, ¿coñéceno, verdade? Foi secretario de Estado do Goberno de Aznar, foi presidente do Foro Español da Familia e agora é vicepresidente de RedMadre, ¡curiosas coincidencias! Vostedes utilizan estas organizacións para facer ideoloxía, para facer adoutrinamento ideolóxico, non para defender as mulleres xestantes. Alégrome de que non sacara o debate por esa cuestión, porque entrarían en moitas... [[Murmurios.]] Non se pode falar así. Eu, como mínimo, pediríalles que respectaran o turno de palabra.
Mire, desculpe un momento. A min gustaríame que todos respectaramos a persoa que está falando. E cando digo todos son todos. Así que, por favor, escoiten todos con atención a persoa que está falando, e os demais tamén. Moitas grazas. Pode continuar.
Vostedes o que fan é proxectos de leis con enunciados que semellan neutrais, asumibles por todas, como a Lei pola que se establece e regula unha rede de apoio á muller embarazada ou a Lei de apoio á familia e de convivencia de Galicia, pero na práctica estas leis só están servindo para perpetuar a imaxe das mulleres cun único e irremediable destino: a maternidade. E nós, por suposto que nesta Cámara e en todos os sitios, na rúa, volveremos mobilizarnos para que un dereito fundamental, como é o dereito a interromper voluntariamente o noso embarazado, non se vexa mermado en ningunha das circunstancias. E se quixeran defender as mulleres xestantes non pecharían os centros Quérote, non pecharían os COP, non reducirían a atención na sanidade pública. Entón, iso si que é defender as mulleres xestantes, non o que fan estas organizacións...
Remate, por favor.
...que o único que fan é mobilizarse contra un dereito humano fundamental. Moitas grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra para a réplica por parte do Goberno o señor vicepresidente.
Moitas grazas, señor presidente. Señora Quinteiro, pois menos mal que non ía levar o debate por aí. [[Risos.]] Pois, en fin, eu non o vou facer. E vólvolle dicir que viva a pluralidade. A min non me gustaría nada, sinceramente, que calquera do meu grupo fixera unha pregunta como a que está facendo vostede, protestando porque organizacións —como lle dicía antes— con ideoloxía totalmente contraria, e hainas e seguro que subvencionadas, da que vostede está falando, e a Xunta de Galicia resulta que lles deu cartos porque cría que cumprían as condicións. Non me gustaría nada, pero estou seguro que non o vai facer, porque niso tamén somos moi diferentes. E alégrome de que sexa así. Cremos na pluralidade. Ese si que é un dereito fundamental, que cada un defenda aquilo no que cre, e se cumpre as condicións para acceder a cartos públicos que o faga, e se non, non. E non ten que ver nin como ideoloxía, nin que se me caes mellor porque pensas coma min, ou cáesme peor porque pensas como os que non pensan coma min. Vostedes fan iso, confúndeno todo. E permítame que lles diga que así lles vai, así lles vai, e iralles en moitísimo tempo porque este país non é así. E todo o mundo ten dereito a ter unha oportunidade de facer aquilo no que cre. E se as administracións públicas cren que cumpren as condicións: a recibir a súa axuda, aínda que defendan postulados contrarios. É que somos moi diferentes. E temos dereito a estar todos, e niso consiste a democracia, señora Quinteiro. Por certo, os centros Quérote non desapareceron, infórmese vostede ben, pero, en todo caso, as sesenta entidades que recibiron cartos públicos para desenvolver as súas actividades con cargo a esta orde, e que os recibirán probablemente na convocatoria deste ano, que por certo aumenta case un 3 %, seguro que hai absolutamente de todo, ¡afortunadamente! Dende logo, se houbera só un xeito de pensar, esta sería unha sociedade enferma. Afortunadamente non somos unha sociedade enferma, nin imos deixar que vostedes intenten que empece a ser enferma e non estea sa como eu penso que está, polo menos nestas cousas. Amplitude de miras, señora Quinteiro, porque se non se empeza así, acábase arrinconando os que consideramos inimigos, acábase actuando por motivos ideolóxicos, acábase protestándolle ao informador porque fai preguntas incómodas e non me gustan, e acábase probablemente [[Murmurios]] —como dixeron hai pouco os que antes eran os seus amigos— fumando no baño e tomando ás administracións de broma. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor vicepresidente. Pregunta de Dª Olalla Rodil Fernández e cinco deputados/as máis, do G. P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre as previsións do Goberno galego respecto do mantemento do uso sociosanitario dos terreos da antiga Residencia de Lugo
Pasamos á seguinte pregunta. Para formulala ten a palabra a señora Rodil.
Grazas, presidente. Resolta a dúbida de quen non respondería a esta pregunta que tivemos onte, e desculpen a brincadeira, preguntámoslle, señor conselleiro, hoxe por unha cuestión que preocupa especialmente e moito na cidade de Lugo, e é o que vai acontecer cos edificios que acollían a antiga Residencia, en desuso —como sabe— despois da apertura do novo hospital, do HULA. Destes edificios díxose ao longo dos últimos anos de todo, que acollería un PAC, dando traslado ao que actualmente temos no barrio de Fingoi, o único que temos na cidade de Lugo. Iso prometeuno en marzo de 2012 a daquela conselleira de Sanidade, Rocío Mosquera. Daquela, tamén se comprometeron a crear un centro de saúde para atender as necesidades da poboación do barrio da Milagrosa, que —como sabe— actualmente conta cun único centro de saúde ao que están adscritas tres mil persoas, e está absolutamente desbordado. Hai cinco anos dicíase aquí, por alá no 2012, que esas obras de recuperación da antiga Residencia e das obras para mellorar esa infraestrutura eran inminentes. Pasaron cinco anos e daquilo nada se soubo. No ano 2015, o xerente do Sergas dicía que estudarían outra vez a viabilidade de poder desdobrar ese Centro de Saúde da Milagrosa. Aínda nada. En setembro de 2016, en campaña electoral, o presidente da Xunta comprometíase a crear un centro de emprendemento dirixido á industria aeronáutica, vinculada ao polo industrial que teñen en Rozas, e ao mesmo tempo tamén volvía recuncar na idea do desdobramento do centro de saúde para A Milagrosa. A mesma promesa electoral campaña tras campaña. Finalmente, o que vemos é que a idea que está callando é a de dotar a Policía española de Lugo dunha nova comisaría instalada nesa infraestrutura. Unha iniciativa que —xa saben e é coñecida a nosa posición— nós non apoiamos, porque entendemos que a Xunta de Galiza non ten que servirlle de axencia inmobiliaria ao Ministerio do Interior, e menos cando temos necesidades de atención sanitaria na cidade. Por certo que estivo vostede acompañado naquela reunión pola señora Elena Candia, que como sabemos todos é presidenta do Partido Popular en Lugo, e polo señor José Manuel Barreiro, dirixente tamén do Partido Popular, neste caso voceiro no Senado. Non sabemos demasiado ben a que se debía precisamente...
Remate, por favor.
...que esas persoas estiveran acompañándoo a vostede nas negociacións. A pregunta é sinxela e directa: ¿vai manterse o uso sociosanitario dos terreos da antiga Residencia, que é condición sine qua non para que poida desdobrar o Centro de Saúde da Milagrosa? Máis nada.
Moitas grazas, señora Rodil. Ten a palabra o conselleiro de Facenda, o señor Martínez García.
Tratarei de indicarlle tres cuestións: a primeira, que este goberno sempre estivo preocupado e ocupado en dar unha solución viable e útil aos antigos terreos da Residencia. Creo que temos algunha experiencia en darlle uso a grandes equipamentos en Lugo, porque lémbrese vostede de que foi un goberno do PP quen primeiro impulsou a construción do novo hospital de Lugo, o Lucus Augusti. E tamén foi este goberno actual do PP, priorizando as actuacións con máis de vinte e cinco millóns de euros en épocas de vacas moi fracas, quen o tivo que equipar e poñer en funcionamento para que desfruten os cidadáns de Lugo dun hospital do século XXI. Polo tanto, creo que está bastante claro cal é o compromiso deste goberno coa sanidade de Lugo, impulsando esa construción e posterior equipamento. A segunda cuestión que lle quero destacar é que a fase na que estamos nestes momentos é outra. E o que estamos agora é tratando de atopar unha solución viable, útil e áxil para eses terreos da Residencia. Non lle quede a menor dúbida do esforzo que vai facer este goberno. É unha solución que, por suposto, incluirá novos usos sociosanitarios, pero que irá moito máis alá. Vostede mesma acaba de referirse, porque niso si que somos antitéticos respecto de vostedes, de que nós si que consideramos que hai un espazo máis que suficiente para que poida ser radicado un edificio moderno dun servizo fundamental como é o que presta a Policía Nacional. Efectivamente, eu mesmo me reunín en Madrid con determinadas persoas, representantes tanto da Policía Nacional como da Tesourería Xeral da Seguridade Social. E o que si lle podo adiantar é que o que detectei é o interese da Policía por seguir con ese proxecto e a disposición da Tesourería Xeral da Seguridade Social de facilitar todo o proceso, porque —como ben sabe— temos que facer algo moi parecido ao que acabamos de facer co antigo hospital de Vigo, porque ten que haber un expediente de retrocesión e unha inmediata cesión para os novos usos, entre os cales seguro que seguirán os sociosanitarios. Polo tanto, estamos nunha nova fase. E o que tratamos é de lograr unha axilidade para tratar de facer viable financeiramente esta actuación tan importante que merecen os cidadáns de Lugo, sinaladamente os da Residencia. Polo tanto, si que vai haber usos sociosanitarios. Algúns deles xa os avanzou vostede, e tamén lle podo dicir que incluso algún máis. Niso estamos traballando, pero prefiro traer concrecións, que dentro de moi pouco estarán materializadas. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Para o turno de réplica, ten a palabra a señora Rodil Fernández.
Grazas, presidente. Eu creo que acabo de relatar distintas datas de como se nos dixo no ano 2012, no ano 2015 e máis recentemente no ano 2016 que eses usos sociosanitarios se manterían e que se abriría ese novo centro de saúde para desconxestionar o que temos no barrio da Milagrosa, pero tamén hai que dicir que A Residencia segue na mesma situación. Non houbo ningún tipo de actuación por parte do Goberno galego. Seguimos co centro de saúde da Milagrosa saturado e, claro, ¿eu teño que crer a súa palabra despois de que a creramos no ano 2012, no ano 2015 e máis recentemente, repito, no ano 2016? O único que vemos que vai collendo forma é única e exclusivamente dar traslado á Comisaría da Policía a un espazo. Desde o noso punto de vista —repetimos—, nunca estivemos a favor nin no Concello de Lugo nin neste Parlamento de que esa antiga residencia acollese a Comisaría de Policía, por unha razón básica, e é que entendemos —e dicíao xa na miña primeira intervención— que hai necesidades de atención sanitaria máis urxentes que non darlle un espazo de traballo novo á policía. Pode o Ministerio do Interior procurar —porque ten outras posibilidades— outro espazo para darlle acubillo a esa comisaría. O que nós queremos que nos aclare, que nos diga con clareza, é se se vai abrir ese centro de saúde; se esa residencia vella vai acoller o novo centro de saúde para a Milagrosa; cando se vai facer; se no marco desas negociacións se van manter os usos sociosanitarios do barrio da Residencia; cando se van iniciar os estudos e as obras que fosen necesarias para habilitar ese espazo dirixido a un novo centro de saúde; e se segue manténdose a idea dese polo de industria aeronáutica que tamén nos dicían na campaña electoral. ¿Como van convivir espazos tan diversos como un centro de saúde, unhas oficinas para avións non tripulados e a propia Policía española dentro dun espazo no que non sei se estiveron nalgunha ocasión pero eu non sei se dá para todo?
Remate, por favor.
Non sei se nos pode aclarar algo.
Moitas grazas, señora Rodil. Ten a réplica do Goberno o señor conselleiro de Facenda.
Procurarei aclararlle as súas inquietudes, que o que me preocupa son as inquietudes dos cidadáns de Lugo e, dentro deles, tamén as dos da Residencia. Catro cuestións que lle quería destacar. Solución viable, útil, áxil e global. Viable porque —como ben sabe— falar e non ter financiamento para acometer as actuacións sería un engano, e a iso non nos dedicamos, polo menos neste goberno. Outros, cando tiveron que facer determinadas actuacións en Lugo, o que deixaron foi un hospital sen rematar, sen equipar, sen utilizar. Útil; útil para os cidadáns de Lugo, en primeiro lugar, pero, en segundo lugar, tamén útil para a xente que vive na Residencia; un barrio que ben merece unha consideración e no que a partir do uso que se lles pretende dar aos actuais edificios e terreos que alí hai poidan convivir harmonicamente, e, entre elas, algunhas das cuestións que foron adiantadas por vostede, que non son máis que recoller o que foi formulado por este goberno. E, en terceiro lugar, global, porque, efectivamente, nós consideramos que nesta peza hai unha cuestión sociosanitaria que é a fundamental. Polo cal, tamén lle adianto que dentro da Consellería de Sanidade, en concreto, no Sergas, xa se ten bastante avanzado o que sería un anteproxecto de usos, que se radicaría sobre todo no que pode ser o Hospital Materno. Pero tamén vostede sabe moi ben que existe un pequeno edificio que nestes momentos ten usos de carácter psiquiátrico —dúas unidades de saúde mental, paréceme recordar, e tamén uns talleres— que pasará a estar tamén dentro do que é o actual Materno. ¿Para que? Para utilizar este edificio que queda, que tamén está catalogado, para cuestións de carácter de emprego, que estamos pagando alugamentos, porque todo isto está dentro do Plan de alugueiros cero ao que onte me refería, entre outras cuestións. Pero tamén queremos actuar sobre outro. Hai suficiente espazo. Teña en conta que hai aproximadamente uns 48.000 metros construídos nestes momentos. Non se necesita chegar a 48.000 para alixeirar esa estrutura que alí hai, sobre todo no que é o engadido ao Hospital Materno, que, ao non estar catalogado, o normal será prescindir do actual inmoble e construír un novo, que será sobre todo unha solución de futuro para a comunidade autónoma, como é o polo de Rozas. Outros gracejos tirou o seu grupo cando empezaba todo o tema de Rozas, que esa é unha realidade ao día de hoxe e que nós esperamos consolidar, pero tamén irán outro tipo de cuestións de carácter administrativo. Polo tanto, na axilidade é no que estamos nestes momentos, sabendo moi claramente que ese proceso de retrocesión e cesión leva a uns parámetros que haberá que acometer. Pero non lle oculto que levará algún mes, como pasou no Hospital de Vigo, que a día de hoxe xa está totalmente derruída unha parte e xa está comezada a que será a nova Cidade da Xustiza. Polo tanto, un proxecto global e moderno e un proceso que ben merece a cidadanía de Lugo e que ben merece a zona da Residencia para dinamizar a dita zona. E, sen máis, moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Pregunta de D. César Manuel Fernández Gil e seis deputados/as máis, do G. P. Popular de Galicia, sobre a posición defendida por Galicia na Comisión Xeral das Comunidades Autónomas do Senado respecto da necesidade dun pacto de Estado social e político pola educación
Para formular a pregunta, ten a palabra o señor Fernández Gil.
Grazas, presidente. Bo día, señor conselleiro. O pasado luns, 27 de marzo, tiña lugar unha sesión da Comisión Xeral das Comunidades Autónomas do Senado na cal se substanciaba un debate monográfico sobre o Pacto social e político pola educación, no que as diferentes comunidades autónomas, a través dos seus representantes, achegaban posicións ou defendían cales eran as posicións de cada unha destas comunidades autónomas de cara á elaboración deste futuro pacto tan demandado pola sociedade. Dende o Grupo Parlamentario Popular entendemos que resulta de interese coñecer cales foron os eixos de debate abordados nesta sesión e coñecer tamén de primeira man cal foi a posición que, neste caso, dende Galicia e representada polo seu conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, foi defendida nesta sesión da Comisión Xeral das Comunidades Autónomas do Senado para achegar cal é a posición de Galicia cara a este pacto educativo. Polo tanto, a pregunta é moi sinxela, e é que nos gustaría coñecer cal foi a posición que defendeu Galicia na Comisión Xeral das Comunidades Autónomas do Senado respecto da necesidade dun pacto nacional no ensino. Máis nada. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Fernández. Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
Moitas grazas, señor presidente. Señor deputado, antes de nada, quero celebrar o momento político no cal estamos no eido educativo, xa que se está abordando un dos grandes retos que tivo a historia democrática deste país, que foi procurar acadar un pacto educativo que basicamente nos posibilite ao conxunto da sociedade, que posibilite ao conxunto das forzas políticas e que posibilite, en definitiva, ao conxunto das comunidades educativas ter uns eixos vertebrais que sexan constantes ao longo do tempo, que dalgún xeito non estean cambiando segundo cambia cada goberno e que dea estabilidade a un sistema que nos últimos anos e nas últimas décadas ten vivido unha sucesión constante de leis orgánicas, promovidas —iso si, todas menos unha— fundamentalmente polo Partido Socialista. En efecto, a postura de Galicia neste sentido, en primeiro lugar, é celebrar que poidamos estar debatendo en diferentes foros esta cuestión. Efectivamente, o pasado 27 de marzo eu tiven a oportunidade de participar na Comisión Xeral das Comunidades Autónomas no ámbito do Senado para plantexar a visión de Galicia, e —insisto— a postura de Galicia, non de ningunha formación política, senón a postura do Goberno de Galicia, do Goberno elixido democraticamente en Galicia, sobre o que entendemos que debe ser o pacto educativo no futuro. E, obviamente, non partimos de cero, non se parte de cero, temos encima da mesa xa unha serie de eixos básicos, 15 eixos básicos ―10 no eido non universitario e 5 no eido universitario—, que, en certa medida, están centrando o debate político para poder impulsar este pacto educativo. Galicia, obviamente, traballa dende a lealdade institucional, pero traballa tamén plantexando sempre a representación e a defensa dos intereses lexítimos de Galicia. E, neste sentido, algúns destes eixos básicos, moitos dos cales están vencellados a preacordos ou acordos asinados no seu momento entre Ciudadanos e PSOE, e posteriormente entre Ciudadanos e o Partido Popular, mesmo teñen acadado xa acordos xerais no ámbito do Congreso dos Deputados. Partindo desta situación, Galicia o que fai é unha serie de achegas que entendemos son importantes. E, basicamente, as nosas achegas están orientadas a promover a permanencia do alumnado no sistema; é algo que nos preocupa moito. ¿E como? Basicamente plantexando —e así o plantexamos nesta ponencia—, ou que se plantexen, unha serie de itinerarios e currículos flexibles para aqueles alumnos con necesidades educativas especiais ou que teñan situacións familiares complexas para que se poidan facer certificacións que acrediten as competencias e tamén os saberes destas persoas, tamén logrando e buscando que os alumnos maiores de 18 anos ou ata os 18 anos estean dentro do sistema educativo...
Remate, por favor.
...e intentando reducir ao máximo posible o abandono escolar, para que ningún alumno saia do sistema educativo sen titulación. En definitiva, tamén plantexamos aportar a nosa experiencia naquelas cuestións nas que entendemos tivemos bos resultados ao longo destes anos e tamén estamos atentos a aquelas cuestións...
Remate, por favor.
...que outras comunidades autónomas nos poidan plantexar e que tamén sirvan para mellorar o noso ensino. En todo caso, plantexamos a postura de Galicia e estamos traballando dende a lealdade, sempre defendendo os intereses da comunidade autónoma. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Para a réplica, ten a palabra o señor Fernández Gil.
Grazas, presidente. Señor conselleiro, en primeiro lugar, quero agradecer a súa resposta. Deixou entrever na súa primeira intervención que, evidentemente, o futuro Pacto social e político sobre a educación en España xa ten definidas unha serie de liñas ou eixos básicos, que teñen que ser aqueles que vaian, dalgún xeito, aclarando o camiño cara ao que ten que ir camiñando este pacto. E, nese sentido, a min gustaríame, en primeiro lugar, destacar, por unha parte, que compartimos moitas das achegas que se fixeron dende Galicia para a incorporación a este futuro pacto educativo. Entendemos que a experiencia do sistema educativo galego, referendada polos bos resultados no Informe Pisa, polos bos resultados de abandono temperán —que tivemos tamén ocasión de coñecer e falar sobre eles nesta Cámara—, vén a ser unha posición reforzada e que, polo tanto, Galicia ten bastante que dicir á hora de elaborar e de determinar cales van ser os puntos clave deste pacto. Pero, como dicía antes, gustaríanos coñecer tamén —dado que neste foro de diálogo se está a producir unha relación multidireccional entre as diferentes comunidades autónomas, os diferentes compoñentes da comunidade educativa, e, en definitiva, todos os axentes sociais e políticos implicados no tecido educativo— cales son eses eixos básicos ou liñas fundamentais sobre os que está xirando toda a discusión en torno á consecución deste pacto social e político pola educación. Máis nada. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Fernández Gil. Para a réplica do Goberno, ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
Moitas grazas, señor presidente. Bueno, teño que dicir que o actual Pacto educativo consta xa dunha serie de foros, creo que abertos e plurais, onde está participando o conxunto da comunidade educativa e onde incluso moitas organizacións vencelladas ás comunidades educativas aquí en Galicia están a participar. E refírome fundamentalmente a tres: en primeiro lugar, no ámbito do Congreso, hai unha subcomisión creada por acordo político onde se debaten basicamente cuestións máis vencelladas á política; no eido do Senado, hai unha ponencia, tamén dentro da Comisión Xeral das Comunidades Autónomas, na cal se abordan basicamente tamén as cuestións vencelladas aos diferentes ámbitos territoriais que conforman o conxunto do Estado; e tamén, á súa vez, existe un órgano no cal esas comunidades autónomas estamos representadas e estamos aportando a nosa visión de como debe plantexarse esta situación, que é a Conferencia Sectorial Ministerial. E, dentro da Conferencia Sectorial, temos tamén a Comisión Xeral, onde se está plantexando —e así houbo un último acordo na última Conferencia Sectorial― neste ámbito o papel que as comunidades autónomas deben desempeñar, ben pensando no ámbito da subcomisión ben pensando no ámbito da ponencia. Pero volvo ao que dixen na anterior resposta. Dende Galicia nós entendemos que, dende o ámbito do Goberno, estamos representando os intereses lexítimos de Galicia, porque no fondo somos un goberno elixido democraticamente. E, obviamente, defendemos en gran parte o modelo educativo que nas últimas décadas levamos implementando dentro do ámbito das nosas competencias en Galicia; un modelo educativo que ten posibilitado acadar bos resultados en diferentes variables, tanto en informes Pisa como nun dato do cal estamos moi orgullosos, que é na redución progresiva do abandono escolar temperán, que é, sen dúbida, un dos datos máis antiequitativos que poden existir, que os alumnos saian á rúa sen ningún tipo de titulación e sen ningún tipo de certificación escolar. Por iso, un dos puntos importantes que nós poñemos sobre a mesa é lograr buscar un abandono escolar o menor posible e que haxa certificacións. E respecto dos eixos vertebrais —como xa dixen—, hai cinco. Non están pechados, obviamente, pero estase debatendo sobre eles porque entendemos que os piares dun bo sistema educativo son 15, 10 no eido preuniversitario e 10 no eido universitario. Fálannos de escolarización temperá; fálannos de buscar a culminación da ensinanza obrigatoria; fálannos tamén de adecuar a formación postobrigatoria ás necesidades do alumnado; fálannos de favorecer o ensino da formación profesional, adecuando as necesidades dos sectores produtivos á empregabilidade dos alumnos; fálannos tamén de actualizar os currículos ás metodoloxías pedagóxicas; de adoptar as respostas educativas dos centros; da autonomía dos centros; fálannos de promover as TIC no ensino; de promover tamén o ensino plurilingüe; de proporcionar aos centros ferramentas para poder innovar; fálannos tamén de garantir o recoñecemento social e profesional do profesorado; fálannos tamén de avaliar —cuestión importante— o resultado do alumnado e o funcionamento do sistema como factores imprescindibles para mellorar a calidade; e fálanos tamén, no eido universitario, de mellorar o que é a oferta educativa, de vencellala aos sectores produtivos, de vencellar tamén os modelos, o modelo de financiamento, aos resultados educativos; de cuestións de gobernanza e tamén de cuestións vencelladas aos estatutos do persoal docente e investigador. É dicir, fálannos dunha serie de cuestións moi amplas, moi diversas...,
Remate, por favor.
...que van posibilitar, se somos capaces —insisto— de chegar a uns acordos básicos, unha liña de traballo que vai mellorar, sen dúbida, o noso sistema educativo. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Pasamos á seguinte pregunta. Pregunta de D. Luis Villares Naveira e trece deputados/as máis, do G. P. de En Marea, sobre as actuacións previstas polo Goberno galego diante da contradición evidente entre os novos criterios de financiamento do ensino concertado e o plan de educación en igualdade da Xunta de Galicia
Para formular a pregunta ten a palabra a señora Chao Pérez.
Bo día, señor conselleiro. Traemos hoxe aquí esta pregunta porque, como saben, hai apenas dúas semanas que a súa consellería lanzou a nova orde que rexerá o financiamento con diñeiro público de centros privados no noso país a partir do vindeiro ano. Lembrará, señor Román, que non é a primeira vez que traemos este asunto a este pleno, pero o que hai uns meses eran uns temores bastante fundados, hoxe convértense nunha evidencia. O Goberno do Partido Popular teima en seguir financiando os centros que segregan o alumnado. Unha vez máis, as palabras van por un lado e os feitos pola beirarrúa de en fronte, e xa non só iso, senón que algunhas palabras van por un lado e outras polo contrario. Deste xeito, din unha cousa, pero decretan a contraria. Podemos comprobalo se contrastamos o Plan de actuacións de igualdade nos centros educativos de Galicia 2016-2020 e a Orde do 14 de marzo de 2017; unha orde que consagra o ensino diferenciado, facendo desaparecer como obxecto preferente para os concertos educativos o desenvolvemento do principio da coeducación en todas as etapas educativas, tal e como establecían vostedes nas ordes previas de 2009 e 2013. Será que para este goberno a coeducación xa non é importante. Iso suporía, entre moitas outras cousas, que cambian de opinión rapidísimo, pois, como dicía, o Plan de igualdade no ensino ten apenas un ano; un plan no que falan ata en 58 ocasións da importancia da coeducación. Podemos citar unha delas ao azar, como a primeira, na que se di que coeducar implica educar sen diferenciar as mensaxes en función do sexo. ¡Que cousa! Resulta que isto non o inventamos nós, non foi unha ocorrencia de En Marea, senón que o escribiron vostedes —como dicía— hai apenas un ano. ¿Pero saben onde falaban tamén de coeducación? En campaña. No programa non o sabemos, porque, francamente, é imposible encontrar o programa de educación co que se presentaron ás eleccións, é imposible atopalo na web; será que teñen moito que esconder ou que somos incapaces de atopalo. E, neste Parlamento, cada vez que son preguntados acerca do compromiso que teñen coa igualdade, vostedes gábanse dese Plan de igualdade que agora queda en papel mollado. Igual na súa quenda nos pode explicar este incompresible cambio de criterio. Lamentablemente, non é o único cambio que nos trae esta orde, ditada para aplicar, como alumnos aplicados, os preceptos da LOMCE; unha lei que saben perfectamente que acabará caendo, por moito que se empeñen en facela resistir. Con ela tamén ampliaron a duración dos concertos de 4 a 6 anos, pero esta lei establecía que esa duración só era para primaria. E aquí vostedes si que son xenerosos; dende logo que co ensino privado sempre son xenerosos, e esténdeno a iso, á educación especial, á Formación Profesional, o que implica que todos os concertos asinados neste país van durar ata o 31 de agosto de 2023, ou o que é o mesmo, a metade da seguinte lexislatura. Quererán deixar todo atado e ben atado para os seus amigos, non vaia ser que non saian as cousas como querían. Xa sabemos o ben que se vive nesa zona gris dos concertos. Que lle pregunten a Granados e aos 900.000 euros que metía no peto con cada concerto. Pero, bueno, máis novidades: aumentan o financiamento da escola privada...
Remate, por favor.
...nun 10 %, cousa distinta do que acontece nas escolas públicas. Xa sabemos que iso da recuperación vai por barrios. Ante esta situación, preguntámonos: ¿que vai facer o Goberno galego ante a contradición máis que evidente entre esta orde e o que se supoñía que era o compromiso coa coeducación que estableceron no Plan de educación de igualdade da Xunta?
Moitas grazas, señora Chao. Para contestar, ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, o señor Rodríguez González.
Moitas grazas, señor presidente. Señora Chao, eu entendo que vostede —e cando digo vostede non o digo persoalmente, dígoo como grupo político— respecta a Constitución, enténdoo —se non a respecta é outra cuestión—, e que respecta os grandes organismos internacionais, como a Unesco, ou que respecta o cumprimento da lexislación vixente e o marco legal vixente, que o respecta, e supoño que tamén vostede respectará a liberdade das familias, a liberdade individual das persoas. Entendemos que o respecta, porque, se non o respecta, realmente de pouco poderiamos falar. E isto que lle acabo de dicir, a Constitución, o marco legal e a liberdade das familias, dos individuos, é algo que nós estamos a facer dende o punto de vista dos concertos educativos con centros que, neste caso, non segregan, senón que dan unha educación diferenciada en función do xénero como unha modalidade pedagóxica e educativa máis, onde as familias van absolutamente con liberdade...
Perdón, creo que exixiamos hai un pouco respecto á xente que estaba falando e que escoitaran o resto. Eu pido que escoiten todos os deputados a quen está no uso da palabra; todos, como dixen antes, os dunha bancada e mais os da outra. Moitas grazas. Pode continuar, señor conselleiro.
Eu, cando falo de legalidade vixente, falo non só da LOMCE, falo da LOE, na cal se di que o ensino en educación diferenciada non é segregador en ningún momento; falo tamén doutros marcos xurídicos, como pode ser a Unesco, que di que non hai discriminación ningunha no ensino separado por xénero; e falo de sentenzas do Tribunal Supremo. Eu podo entender que a vostedes non lles guste e que vostedes incluso plantexen que se debe coaccionar a liberdade das persoas de elixir con base no artigo 27 da Constitución o feito de ir ou non ir a un centro educativo. É a súa forma —non vou dicir totalitaria— parcial de ver o mundo, de interpretar a liberdade das persoas para poder elixir o sistema educativo dos seus fillos. Pero o que si é certo é que existe un marco legal, existe unha xurisprudencia e existe unha liberdade individual das familias de acceder a un centro educativo ou a outro. E aquí hai unha cousa, e é que tamén, ao final —e como conclusión—, vostedes parten dun erro. Vostedes parten, señora Chao, dun erro que di que a coeducación é igual á educación mixta. A coeducación vai moito máis alá que a educación mixta ou que a educación diferenciada por xénero. Estamos a falar, basicamente, de educar en valores, con respecto aos demais, de respectar o débil. Iso é a coeducación, que vai moito máis alá da diferenza por xénero. Miren, vostedes, ao final, o que plantexan é a súa visión, que se pode entender. Tamén quero dicirlle que vostede, ao final, introduciu no debate, aínda que non estaba formulado na pregunta inicial, o paso dos 4 aos 6 anos. Mire, o que fai Galicia fixérono outras comunidades autónomas, e estano facendo comunidades autónomas como Asturias, como o País Vasco, como Baleares, onde entendo que eses razoamentos seus tan acertados pois tamén valerán para os seus compañeiros de esquerdas que están gobernando nestas comunidades autónomas, e coas que tamén gobernaron aquí en Galicia no pasado, onde, cando gobernaron, mantiveron e pagaron os conceptos educativos a este tipo de centros...
Remate, por favor.
...sen ningún tipo de problemas. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Para o turno de réplica, ten a palabra a señora Chao Pérez.
Bipartito, Andalucía, Baleares, Cataluña..., nada. A resposta podería ser: nada. Porque á pregunta de que van facer para que casen as dúas normativas, a resposta é nada. Porque falar de igualdade está moi ben, pero facer políticas que a fomenten, iso xa para outro día. ¿Sabe que sería desexable? Que, polo menos, tiveran a honestidade suficiente para retirar o Plan de igualdade dos centros de ensino. Retíreno, porque, se é papel mollado, serían moito máis honestos dicindo que caducaron, que as medidas que vostedes incluíron alí xa non os convencen, e que, efectivamente, agora están a outra cousa. Están, por exemplo, a seguir aumentando o negocio da educación pública e están a financiar os centros educativos que segregan; non, non segregan, diferencian, separan...; en definitiva, os nenos por un lado e as nenas polo outro. Falta que as nenas vaian coser e os nenos cavar, pero bueno, iso para outro día. Por suposto, en contra do criterio de calquera avance pedagóxico e, por suposto, en contra do criterio de calquera especialista en igualdade. Se ten vostede un só dato dun experto ou dunha experta en igualdade que diga que o ensino segregador é positivo, invítoo a que o traia. E podemos darlle moitas voltas, ata o infinito, poden tratar de confundir e escusarse, pero os feitos defínenos. Non hai nin un só artigo —sábeo perfectamente— na Constitución española que consagre o dereito ao ensino concertado. E, no remoto caso de que o houbera, ¿sabe que? Habería que cambialo. Pero non o hai, non o hai. Simplemente, falta a realidade. O nome da liberdade é a súa escusa para meter o mercado no ensino público, non é outra cousa; o que se consagra é o dereito á educación, igual para todos, para as nenas e para os nenos, e iso non vai ser posible cando hai colexios nos que os nenos van a unhas aulas e as nenas van a outras. Dicía: ¿con que se comprometeron vostedes? É o que resulta difícil de saber. Sempre se escusan en que teñen a lexitimidade das urnas, e é verdade, pero ¿con que se comprometeron?, ¿co Plan de igualdade ou co que fixeron despois? Porque, insisto, no Plan de igualdade, vostedes mesmos dixeron que a coeducación era unha das ferramentas máis útiles e potentes para acabar coa...
Remate, por favor.
...desigualdade. Pero non só iso, hai apenas unha semana neste Parlamento, cando se debateu acerca do Plan sobre a violencia de xénero, insistiuse en que había que revisar o modelo coeducativo. Igual entendemos mal...
Remate, por favor.
...e non era revisalo, era liquidar a coeducación para sempre.
Moitas grazas, señora Chao Pérez. Ten a réplica, por parte do Goberno, o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
Señora Chao, en primeiro lugar, lamento que teña unha visión tan limitada do que é a educación, a coeducación e tamén o ensino. E, claro, vostede fala de que a liberdade de ensino non está na Constitución. ¡Home!, lea vostede o artigo 27; [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] o 27, pódello dicir seguramente o seu xefe de liña. Lea vostede o artigo 27 da Constitución, onde se consagra a liberdade das familias do modelo educativo. Por certo, foi un ministro galego, o ministro Otero Novas, quen puxo en marcha esta cuestión. Pero, bueno, eu creo que vostede non está de acordo, desde o punto de vista político, co ensino diferenciado, e eu respéctoo. Agora, o que vostede non pode cuestionar é que existe un marco xurídico e legal que dá soporte a esta modalidade de ensino, que é a Constitución no artigo 27, son as diferentes leis, algunhas promovidas polo ámbito da esquerda, como a LOE e a LOMCE, e as propias sentenzas do Tribunal Supremo, que tamén o amparan, sempre e cando non haxa discriminación no que se ensina nun ámbito ou noutro ámbito. Outra cousa é que os nenos que estean nunha aula estuden matemáticas e as nenas estuden outra cousa, pero iso vostede sabe que é mentira. Ou que, imaxine, os nenos fagan educación física no patio e as nenas nun pavillón. Iso sería discriminatorio, iso si é discriminatorio. Pero vostede ten unha visión moi sesgada e confundida, porque este tipo de centros, por certo, son uns centros tremendamente limitados en Galicia; estamos a falar de que o 99,64 % en Galicia van a colexios mixtos, co cal, obviamente, vostede está presupoñendo e facendo unha asociación que non ten unha relación directa. Pero, insisto, a súa opinión política é moi respectable, respectámola, vostedes teñen ocasión de defendela, pero no que si insisto é en que a coeducación é absolutamente compatible coa educación diferenciada por sexo. Son cuestións claramente lexítimas. Legalmente baséanse nunha cuestión fundamental, a liberdade das familias para escoller o modelo educativo dos seus fillos. [[Murmurios.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Se vostedes chegan a cuestionar este principio básico constitucional, creo que vostedes teñen un problema de respectar a lei e de respectar a liberdade das familias. [[Aplausos.]] E dígoo claramente. E digo tamén claramente que unha cousa é a ensinanza diferenciada por xénero, onde se transmiten os valores fundamentais que se deben transmitir e que están nos currículos formativos, e outra cousa é a igualdade de xénero. ¿Como fomentamos a igualdade de xénero? A través de moitísimas medidas. Vostede coñéceas. Nós temos que ensinar a respectar, dar valores no sistema educativo de respecto, de respecto ao débil, de non abusar, e que todas as persoas temos dereitos e deberes. E como todas as persoas temos dereitos e deberes, tamén existe, porque existe un marco legal. Outra cousa é cando hai outras formas políticas que o modifiquen, pero mentres haxa un marco legal que posibilite que haxa este tipo de centros, non podemos xerar unha discriminación cara ás familias que libremente elixen un modelo educativo.
Remate, por favor.
E insisto, os conceptos educativos están regulados por un goberno de esquerdas, ¡por un goberno de esquerdas! Están amparados pola Constitución...,
Remate, por favor.
...e están mantidos nas comunidades autónomas...
Remate, por favor.
...financiadas pola esquerda, que tamén financian este tipo de centros. E vostede o que fai é unha disociación onde intenta mesturar todo, mesturar o ensino diferenciado coa igualdade de xénero, e ao final a igualdade de xénero é a igualdade das persoas...
Moitas grazas, conselleiro.
...en dereitos e deberes, e tamén que non haxa ningún tipo de discriminación nin abuso por ser home ou muller ou por ter unha deficiencia física ou psíquica ou calquera tipo de deficiencia. Temos que respectar as persoas...
Moitas grazas, conselleiro.
...moito máis alá do modelo que vostedes plantexan. Moitas grazas.
Moitas grazas. Pregunta de Dª Marta Rodríguez Arias e sete deputados/as máis, do G. P. Popular de Galicia, sobre o número de familias que se beneficiaron do Plan de axudas á natalidade dende a súa posta en marcha
Para formular a pregunta, ten a palabra a señora Rodríguez Arias.
Grazas, señor presidente. Señor conselleiro, o pasado 7 de marzo vostede comparecía aquí, neste Parlamento, para explicar as liñas estratéxicas do seu departamento de cara aos vindeiros catro anos. Na súa intervención indicou como un dos eixos fundamentais da actuación o apoio ás familias; en especial ás familias que teñen nenos, ás familias con rendas medias, ás familias monoparentais e ás familias numerosas. Na área de familia, infancia e dinamización demográfica vostede sinalou que nesta lexislatura, e de acordo cos obxectivos recollidos no Plan estratéxico de Galicia, a prioridade era continuar coa mellora dos servizos sociais dirixidos ás familias e aos menores, así como favorecer a conciliación. A finais do ano 2015, a Xunta de Galicia puxo en marcha o Plan de apoio á natalidade. Un plan que tiña diversas medidas, entre elas a Tarxeta Benvida, o Bono Coidado, o Bono Concilia ou outro tipo de medidas de conciliación. Polo tanto, hoxe, conselleiro, queremos saber cal é o balance que vostedes fan dende a posta en marcha deste plan de apoio á natalidade, e cantas familias se teñen beneficiado do mesmo. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Rodríguez. Ten a palabra o conselleiro de Política Social, o señor Rey Varela.
Moitas grazas, señor presidente. Señora Rodríguez Arias, señorías, o presidente Feijóo e todo o seu goberno temos un compromiso ineludible co benestar dos galegos e das galegas. O PAN, o Plan de axudas á natalidade, ten tres eixos de actuación fundamentais. O primeiro paquete de medidas ten que ver cos incentivos económicos, coas axudas económicas. O segundo bloque de medidas ten que ver cos apoios á conciliación, como un elemento fundamental que ten incidencia directa na natalidade. E o terceiro bloque de actuación ten que ver coa parte dos servizos; dos servizos a través dos cales é máis fácil ter unha familia, é máis fácil poder conciliar. Dentro deste plan, hai un obxectivo de fondo que responde a todos os bloques, que é a revitalización da poboación, tamén un dos eixos fundamentais do Goberno do Plan estratéxico de Galicia, onde se enmarca este programa de apoio á natalidade que comezou, como vostede formulaba, no ano 2015. No conxunto de medidas establecidas no plan, pódolle dar o dato de beneficiarios, de 38.000 novas familias que se teñen beneficiado do PAN en Galicia. En canto aos apoios económicos, a medida máis destacada é a Tarxeta Benvida, que acabamos de prorrogar para o ano 2017 e aumentar os seus destinatarios. Aquelas familias que estean en situación de garda dun neno con fins adoptivos tamén se poden beneficiar neste momento da tarxeta. Ata a data, 15.112 familias se beneficiaron desta medida, para o que aprobamos un gasto plurianual de 18 millóns de euros, precisamente para responder aos compromisos económicos da tarxeta. Ademais da medida da Tarxeta Benvida, como sabe mantemos as deducións fiscais —as máis altas de toda España— para o nacemento de fillos. No apartado de conciliación —un instrumento tamén fundamental—, grazas ao PAN aumentamos os recursos e servizos de conciliación, con 30 casas niño, e xa temos anunciadas outras 30 este ano, para concellos rurais de menos de 5.000 habitantes. Seguimos ampliando tamén as prazas da Rede de escolas infantís sostida con fondos públicos en Galicia, e temos á disposición das familias un total de 22.439 prazas. Estamos situados no 38 % de ratio, moi por encima —como sabe— do exixido pola Unión Europea. E no apartado de servizos, para cuantificarlle outras dúas novidades do PAN...
Remate, por favor.
...postas en marcha no ano 2015, o PAN Concilia e o PAN Coidado, con 2.670 familias beneficiadas en Galicia. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Ten a palabra para a réplica a señora Rodríguez Arias.
Grazas, señor presidente. Señor conselleiro, nós hoxe trouxemos esta pregunta aquí, ao Parlamento de Galicia, porque queremos saber como está a situación e a posta en marcha dese plan de apoio á natalidade, porque nós somos responsables do que está a acontecer neste momento en moitas familias en toda a nosa comunidade, polo tanto, non cambiamos de postura. En Galicia temos un problema demográfico e temos que actuar como está facendo a Xunta de Galicia. Nós seguimos pensando que hai que seguir adiante, desenvolvendo ese programa de apoio á natalidade e completando esas medidas previstas no mesmo. Seguimos na mesma postura —recálcoo—, porque hai outros grupos parlamentarios que en determinados foros recoñecen que Galicia ten un problema demográfico, pero logo, publicamente, non están de acordo con esas medidas do Plan de apoio á natalidade. Pero non se preocupe vostede, porque son os mesmos que descubriron [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] a fórmula secreta da Coca-Cola. [[Aplausos.]] Polo tanto, siga vostede adiante, señor conselleiro. Consideramos que esta lexislatura é fundamental para incrementar esas medidas de conciliación e de apoio á natalidade, e que Galicia, as familias e os menores o necesitan. Máis nada. Moitas grazas.
Moitas grazas, señora Rodríguez. Para a réplica do Goberno, ten a palabra o conselleiro de Política Social.
Moitas grazas, señor presidente. Efectivamente, téñolle contestado á pregunta que se formulaba. Cremos que é un paso importante ter apoiadas, efectivamente, con nomes e apelidos, 38.000 familias en Galicia a través dun programa. Polo tanto, quero aproveitar que me fai a pregunta para agradecer tamén a todo o persoal da Consellería de Política Social o intenso traballo de poñer moitísimas novas medidas en marcha, de traballar no destino de moitos novos fondos públicos existentes precisamente para apoiar as familias e apoiar a natalidade en Galicia. Como vostede di, nin sequera creo que exista unha fórmula máxica, o que está claro é que temos que profundar nesas tres medidas que forman parte do PAN en Galicia: medidas económicas, medidas de conciliación, medidas de non discriminación da muller e medidas que teñen que ver cos servizos. Temos feito moito. Dende logo, 38.000 familias axudadas co PAN creo que é un dato moi positivo. Pero tamén somos moi conscientes de que queda aínda moitísimo camiño por facer. Precisamente publicabamos no Diario Oficial de Galicia este luns as prestacións por fillo a cargo menor de 3 anos, 360 euros polo primeiro fillo ou filla, 1.200 euros pola segunda ou polo segundo e 2.400 polo terceiro e sucesivos. Temos tamén que abordar situacións especiais nesta nova lexislatura, estoume referindo a familias que presentan un nivel de dificultade superior; refírome ás monoparentais e monomarentais, que cremos que requiren plans específicos que imos desenvolver, sen ningún tipo de dúbida, e seguir ampliando moito máis os servizos. Como saben, o obxectivo de lexislatura é que os 313 concellos de Galicia teñan recursos de conciliación. Imos polo bo camiño, pero, como digo, temos aínda moito que facer. Espero e desexo que co esforzo de todos, todas as administracións e todos os grupos políticos, poidamos seguir avanzando nun obxectivo importantísimo, nun obxectivo de país, para que Galicia sexa cada vez máis unha comunidade que se caracterice pola súa vocación e o seu compromiso social. Nada máis e moitas grazas, señor presidente.
Moitas grazas, señor conselleiro. Pasamos á seguinte pregunta. Pregunta de D. José Luis Rivas Cruz, do G. P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre as medidas concretas adoptadas ou previstas pola Xunta de Galicia para defender as terras agrarias e os postos de traballo afectados polos proxectos de extracción de seixo promovidos por Erimsa nos concellos de Frades, Mesía, Oroso e Ordes
Para formular a pregunta, ten a palabra o señor Rivas Cruz.
Moitas grazas, señor presidente. A empresa Erimsa, filial da norueguesa Elken, integrada na china Blue Star, ten catro plans mineiros na bisbarra de Ordes para extraer seixo metalúrxico, tres permisos de investigación e un de concesión de explotacións en fase de exposición pública. A ameaza sobre 6.721 hectáreas, as máis delas terra agraria, nunha zona que vive principalmente da gandería, é manifesta. Son terras de alta produtividade, con explotacións leiteiras, algunha ecolóxica, que finalizan produtos de gran prestixio e das que dependen case 600 traballadores e traballadoras; todas elas, as terras, melloradas con cartos públicos nas concentracións parcelarias, PAC etc. O sistema extractivo consiste en levantar a flor da terra e amoreala, logo búscase o croio cribando a outra terra in situ, utilizando para iso maquinaria pesada que apelmaza as arxilas e dana os acuíferos, baixándoos de nivel. Rematado o proceso, lévase o croio, ou parte del —é o novo ouro azul—, reesténdese a flor da terra, quedando a finca lisiña e bonita. Iso si, bastante máis baixa de nivel, co horizonte da terra indefinido, alterando gravemente a drenaxe e a produtividade directa. Volver volve producir algunha cousa sempre que se lle inxecte nitróxeno en vea; é dicir, purín a tope. No primeiro trebón, a auga apoza en superficie e o chan non retén humidade etc. É dicir, o solo, organismo vivo que produce vida, non respira, mudou a súa porosidade textural, froito de millóns de anos, por unha porosidade estrutural froito de remozar os horizontes, variar o esponxamento por escavación e da compactación polo uso de maquinaria pesada. Falamos de silicio, o novo ouro azul, e este que nos ocupa é de extraordinaria pureza. Estamos a falar de sistemas de extracción mineira extremadamente agresivos, propios de explotacións coloniais de tempos pasados. ¿E todo por que? Pois clariño, aí van os cálculos: Erimsa paga ao propietario, por unha hectárea, 3.120 euros. Extrae 2.700 toneladas, como mínimo, que xeran un activo de 25-30 millóns de euros por hectárea, millón arriba, millón abaixo. Repito: monopolio colonial. Quen sexa o responsable de responderme a esta pregunta, no BNG cremos que ten algo que dicir a favor da terra herdada, a favor da permanencia dos máis de 500 postos de traballo, a favor da continuidade da riqueza sostible, da permanencia desta obra xerada pola natureza e a suor dos antepasados, que é o noso solo equilibrado que nos proporcionou, proporciona e deberá proporcionarnos sustento. ¿Van permitir esta desfeita con terras agrícolas de primeira calidade? ¿Non falan vostedes —e falou a señora conselleira de Medio Rural o outro día neste pleno— de sostibilidade, de base territorial, de respecto ao medio, da lexislatura do rural? ¿De que?
Moitas grazas, señor Cruz. Ten a palabra o conselleiro de Economía, Emprego e Industria, o señor Conde López.
Grazas, señor presidente. Señor Rivas, non sei onde está a coherencia do BNG. Hoxe o BNG interpela ao presidente polo rural, e vostedes traen unha pregunta vinculada co rural, porque a minaría tamén é falar do rural, sempre e cando sexa unha minaría responsable e unha minaría medioambientalmente sostible. Polo tanto, sorpréndeme enormemente esa falta de coherencia. Como sempre, vostedes van ás presas. Sempre intentando ir por diante da propia Administración e sempre intentando ir por diante do cumprimento da normativa. Sempre. Eu o que lle teño que dicir é que este goberno está co rural. E teño que dicirlle tamén que este goberno está coa minaría. E teño que dicirlle tamén que este goberno está coa industria. Este goberno está coa economía, está co emprego e, polo tanto, está coa economía sostible. E por suposto que estamos tamén apoiando unha comarca que é unha comarca senlleira dende o punto de vista da actividade agrogandeira, e ¡claro que estamos defendendo a comarca de Ordes! Señor Rivas, estará de acordo comigo en que sería bo entrar nun contexto de cumprimento da lei, sobre todo se vostede ten en conta que a Lei de ordenación da minaría en Galicia foi aprobada polo Bipartito cando era conselleiro un membro do BNG, e o que está facendo este goberno é aplicar esa lei. O que vostede non sei se quere é que non apliquemos as leis. Ou o máis sorprendente, que non queira que apliquemos unha lei promovida polo BNG. ¡Iso é verdadeiramente sorprendente! O que si lle podo dicir é que o que estamos a facer é tramitar unha solicitude de explotación conforme a Lei de ordenación da minaría en Galicia. Conforme a esa solicitude sabe que toda a documentación está en información pública, e sabe perfectamente que hai toda unha serie de organismos que teñen que informar esa solicitude e que, polo tanto, teñen que informar tamén da compatibilidade dende o punto de vista da actividade mineira coa actividade agrogandeira. Creo que sería bo que o BNG non fose tanto ás présas, para sacarse fotos, que fose simplemente respectando os trámites administrativos e, sobre todo, respectando o cumprimento da lei. E por suposto teña por seguro, e teñan por seguro todos os agricultores e todos os gandeiros, que nós imos defender, loxicamente, os seus intereses, pero tamén temos a obriga de cumprir coas normativas e coa propia Lei de ordenación da minaría, que, como lle digo, é o contexto do que nos dotamos todos os grupos políticos e do que se dotou o Goberno, precisamente, para garantir o desenvolvemento dunha minaría sostible e para garantir tamén, loxicamente, o desenvolvemento da actividade agrogandeira. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Para o turno de réplica ten a palabra o señor Rivas Cruz.
Señor conselleiro, ¿vostede entendeu algo do que lle dixen e do que lle preguntei? Eu creo que non. Tamén é certo que non hai peor xordo que o que non quere oír. Eu faleille de terras agrarias, e faleille de que a Consellería do Medio Rural debe defender de oficio o alí investido. Eu estoulle falando de terras melloradas pola concentración parcelaria, pola PAC, e estoulle falando de gandeiros que, en tanto estean ameazados polo proxecto mineiro, non van poder cobrar a PAC. Estoulle falando de explotacións que están en ecolóxico e ás que lles vai ser retirado o selo se é que entran nesa xogada. E estoulle falando dunha empresa que vostede coñece ben quen está detrás, porque eu antes non o dixen, pero detrás volve estar Villar Mir, o protexido de todos vostedes. É curioso, ¿verdade? Si, si, hai unha empresa instrumental que está detrás de todo isto e hai unha participación do 33 %. Miren os papeis, están aí á vista, aínda que hai moitos ocultos. Mire vostede, vostede sabe que aí hai unha protección agropecuaria firme aínda. Vostede sabe que se está repetindo unha concentración parcelaria, que entrega os títulos no 2013, e que aínda está baixo prohibición doutros usos. Vostede sabe que non se vai poder plantar nada nesas terras. Vostede sabe que a empresa se está empregando a fondo con todos os seus traballadores e familias, asistindo ás asembleas de gandeiros, coaccionando e provocando un enfrontamento que non hai. ¡Coaccionando! Eu estiven alí onte mesmo e tiven que quedar calado, e ¡caíame a cara de vergonza vendo como provoca isto unha empresa que manexa todo canto quere! Por certo, unha empresa na que enterrou Fraga as vacas tolas, nesa empresa mineira. Non imos falar de concomitancias e de fíos estraños, pero esta é a realidade. E a realidade que non pode permitir un goberno é que se chegue a ese enfrontamento. E a realidade é que a Consellería do Medio Rural ten que facer valer de oficio a defensa das terras agrarias deste país. ¡Xa está ben!
Remate, por favor. Moitas grazas, señor Rivas Cruz. Ten o turno, para a réplica do Goberno, o conselleiro de Economía, Emprego e Industria, o señor Conde López.
Sigo lamentando o seu descoñecemento do ordenamento administrativo. Sigo lamentando o seu descoñecemento absoluto... [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] ...da Lei de ordenación da minaría de Galicia...
Por favor, escoiten a quen está no uso da palabra. ¡Escoiten a quen está no uso da palabra! Parece que o dereito só o teñen algúns. Así que, por favor, escoiten a quen está no uso da palabra. O decoro da Cámara —señora Pontón, vostede non ten a palabra— intento mantelo eu. Así que, por favor, escoiten a quen está no uso da palabra, igual que o pedía algún deputado desas bancadas hai un pouco. ¡Por favor! Si, desas bancadas. Así que, por favor, señora Pontón...
Moitísimas grazas. Claro que eu lle entendín perfectamente toda a súa explicación técnica, entendina perfectamente. E os agricultores coñécena perfectamente, porque, como vostede sabe, esta empresa, Erinsa, leva trinta anos desenvolvendo esta actividade. Agora parece que vostede quere vir aquí crear unha alarma social. ¿Por que? ¿Que pasa? ¿Durante trinta anos non estaban desenvolvendo unha minaría responsable? Mire, señor Rivas, creo que vostede coñece perfectamente, cando lle pide á Administración que actúe de oficio, que dentro da tramitación hai que permitir publicar a audiencia pública, e vostede sabe perfectamente que os concellos afectados teñen que informar sobre esta autorización de explotación. E vostede sabe perfectamente que a Federación Ecoloxista Galega ten que informar, e sabe perfectamente que a Sociedade Galega de Historia Natural ten que informar. E sabe perfectamente que, dentro do procedemento, a Xunta de Galicia —non fai falta que vostede queira crear alarma social—, dentro do plantexamento e da tramitación administrativa, vai informar. E vai informar a través da Secretaría Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental, e vai informar a través da Dirección Xeral de Ordenación e Produción Forestal, e vai informar a través da Dirección Xeral de Conservación da Natureza, e vai informar tamén a través da Dirección Xeral de Gandería, Agricultura e Industria Agroalimentaria. Señor Rivas, hai unha lei de ordenación da minaría que vai marcar perfectamente se esta explotación é compatible ou non coa actividade agrogandeira, e van ser os diferentes organismos, os concellos, e tamén as asociación vinculadas co sector agrogandeiro, os que van informar. Creo que vostede non debería de andar tanto ás présas como grupo político, senón simplemente respectar unha normativa que, por certo, promoveu o BNG. Lamento que vostede intente crear alarma social cun tema tan importante como é apoiar a minaría e apoiar o sector agrogandeiro. [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] Moitas grazas.
Silencio. Grazas, señor conselleiro. Pregunta de D. Carlos Enrique López Crespo e seis deputados/as máis, do G. P. Popular de Galicia, sobre a evolución, por segmento de frota, das descargas e vendas nos últimos anos no caladoiro nacional Cantábrico noroeste
Pregunta de don Carlos Enrique López Crespo, do Grupo Parlamentario Popular. Cando queira.
Bos días de novo, conselleira. Estamos rematando este pleno que comezaba ás dez da mañá cunha interesante pregunta do Bloque Nacionalista Galego interesándose polo medio rural. Non falou do mar, seguro... [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] Espera, muller, que cho vou aclarar. Estou seguro de que a señora portavoz do BNG non ignora que os pobos, vilas e aldeas da Mariña lucense, da Mariña betanceira de Ortegal, do codo Ártabro, da Costa da Morte, da Ría de Muros e Noia, do Barbanza e das Rías Baixas son medio rural tamén e que teñen moita importancia. ¿Por que non os nomeou? Eu estou seguro de que foi porque sabe que, nese sentido, a política da Xunta é moi boa e non hai nada que criticar. Grazas por ese recoñecemento explícito, señora Pontón. Señora conselleira, dentro da comparecencia que fixo vostede o outro día aquí quedou nitidamente claro que o labor da consellería e de vostede mesma é importante e positivo para a xente do mundo do mar. Non se preocupe, señora Pontón, non se preocupe. Concedinlle que foi por iso. Entón, sobre o tema da pesca, quérolle trasladar a seguinte pregunta. O Regulamento da Unión Europea sobre a política pesqueira común establece que os estados membros aplicarán criterios transparentes e obxectivos, incluídos os de carácter medioambiental social e económico, á hora de asignar as posibilidades de pesca que teñan á súa disposición. A norma que se aplica para a distribución das posibilidades de pesca é a 2534/2015, do 17 de novembro, pola que se establece un plan de xestión para os buques dos censos do caladoiro nacional do Cantábrico noroeste. Nela establécese os criterios que priman para a asignación das posibilidades de pesca, que son o de capturas históricas, ou tamén historial de capturas, xunto a outros criterios que atenden a circunstancias socioeconómicas, capacidades dos buques e outras máis. Ademais desta orde, conviven diferentes formas de xestión, desde a individual, que se dá no caso do arrastre, ata a conxunta para artes menores. Tras dúas campañas nas que a frota de artes menores se ten rexido por este novo plan de xestión, os deputados e deputadas do Grupo Popular facémoslle a seguinte pregunta: ¿Cal é a evolución, por segmento de frota, das descargas e vendas nos últimos anos no caladoiro nacional Cantábrico noroeste?
Grazas, señor López Crespo. Resposta da conselleira do Mar.
Grazas, señor presidente. Señorías. Señor López Crespo, para analizar os datos de vendas e descargas da nosa frota, creo que temos que empezar por ver como foi o comportamento destes datos no conxunto das lonxas galegas e para todas as frotas. Así, vemos que o valor económico das vendas de peixe e marisco no ano 2016 acada a mellor cifra dos últimos vinte anos. A suma de facturación foi de 491 millóns de euros por un total de descargas de 188.600 toneladas. Con este dato na man, poderemos pasar a analizar cal foi o comportamento das descargas e vendas da frota que opera nos nosos caladoiros máis próximos, e que abarca por xunto 4.250 barcos de artes menores, arrastre, cerco e artes fixas, entendendo, dentro deste grupo, as que empregan rascos, volantas e palangre de fondo. Pois ben, no último ano, a nosa frota que opera no Cantábrico noroeste aumentou as súas descargas en arredor de 5 millóns de quilos, o que lle reportou un aumento na súa facturación en primeira venda de arredor de 21 millóns de euros. Isto é, deuse un crecemento do 4,6 % en descargas e un incremento do 11,5 % en facturación. Indo ao caso concreto de cada segmento de frota, digamos que no arrastre vemos como a suba das vendas entre o ano 2015 e o 2016 foi en máis de dous millóns de quilos, o que reflicte un impacto na lonxa moi positivo, posto que medra a súa facturación en máis de 6 millóns de euros; ou o que é o mesmo, cun 6 % máis de peixe, acadouse un 13 % máis de facturación. Para as artes fixas, a suba foi máis moderada, xa que rondou os 50.000 quilos, se ben tamén achegou cifras positivas en termos de vendas, ao medrar máis de un millón de euros, feito, aínda así, salientable, tendo en conta que este segmento de frota foi o menos beneficiado na repartición xeral das posibilidades de pesca. No que se refire á frota do cerco, a suba sensible das descargas, que estivo roldando os máis de dous millóns de quilos, tivo un efecto contrario na lonxa, xa que se minorou a facturación un 11 %, con case 4 millóns de euros menos. Pero, sen dúbida, o segmento mellor parado en termos comparados foi o das artes menores, xa que medrou nas súas descargas algo máis do 8,5 %, se ben isto tivo unha tradución en suba de facturación de máis do 18 %, superando por primeira vez os máis de 100 millóns de euros para este segmento de frota. Creo que estes datos nos deben facer mirar para adiante e servirnos como estímulo, dando forma a medidas de mellora onde haxa que mellorar, pero tamén sabendo que o camiño percorrido e as cifras acadadas deben de ser unha referencia. Máis nada. Moitas grazas.
Grazas, señora conselleira. Réplica, señor López Crespo.
Grazas pola información, señora conselleira. Unha vez máis, eu persoalmente, e o grupo tamén, recoñecemos publicamente o seu labor. Desde a concepción do que é o mar e como se reflicte ese labor nas persoas que viven do mar. Moito se ten falado da nosa frota e da súa evolución. Temos datos positivos dentro dunha orde. A negociación na Unión Europea permitiu que as notas cotas aumentaran desde 2012, tanto en cantidade, no que aumentou un 40 %, con máis de 96.000 toneladas, como en valor, subindo un 117 %, que supón 690 millóns de euros; isto para España. Conseguiuse que en 2016 —por primeira vez en anos— aumentase a nosa capacidade da frota, e aumentouse a zona produtiva para o marisqueo; é este un aspecto moi importante. Todo isto ten imaxe neste datos que vostede nos acaba de dar. E para estas frotas hai un feito máis, o reparto das cotas entre artes e barcos, que vemos que tan malo non debeu ser. Por iso lle pedimos, se pode, que nos diga que podemos destacar a este respecto. E nada máis, dicir que o medio rural do mar ten futuro porque ten presente. Moitas grazas.
Grazas, señor López Crespo. Peche desta pregunta, señora conselleira do Mar.
Grazas, señor presidente. Señorías. Señor López Crespo, agradézolle as súas palabras, e a verdade o único que podo dicir é que estes datos nos animan a seguir traballando. De todo o que estivemos a falar, e de todo o que estamos vendo na evolución do sector, eu destacaría dúas cousas. Unha, a senda positiva de crecemento, tanto en quilos como en facturación, que estamos detectando na maior parte dos diferentes segmentos da frota; e outra, un feito moi positivo dende o meu punto de vista, e é que, por primeira vez en moitísimos anos, non só se están facendo barcos novos, senón aumentando a capacidade doutros, ¡e faise sen axudas! Eu creo que iso é o que máis podemos valorar, porque ninguén estaría investindo se non vira futuro nunha actividade. E o feito de que a xente siga apostando por este sector, de que siga investindo cartos en buscar cada día uns barcos máis confortables para poder desenvolver a súa actividade pesqueira, é o que nos di que estamos polo bo camiño. Unido isto tamén a outro dato moi positivo, que é o incremento constante que estamos a detectar en todas as nosas escolas de formación. Ese incremento nas escolas náutico-pesqueiras de máis dun 46 % de xoves que queren seguir apostando polo desenvolvemento desta actividade, si que nos fai contemplar un futuro optimista para este sector tan importante para Galicia. Por iso, cos datos que lle comentaba na miña anterior exposición, e con estes datos de reflexión final que fago para rematar esta pregunta, o único que lle podo garantir é que seguiremos traballando para que eses incrementos que imos detectando pouco a pouco sigan dando máis futuro a máis persoas, e tamén consolidando todo aquilo que nós, no seu momento, diciamos: incrementar as posibilidades de pesca de toda a nosa frota, de toda, non só duns poucos, e tamén conseguindo que esa actividade económica que se xeraba antes noutras comunidades autónomas, quede agora en Galicia, que é o que máis nos interesa. Somos españois, si, pero primeiro galegos. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, conselleira. Remata aquí o Pleno. Boa tarde a todos e a todas.