Señorías, vaian, por favor, ocupando os seus escanos. Bo día. Ábrese a sesión. A orde do día está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Xustificaron a súa inasistencia a deputada dona Carmen Iglesias e don José Antonio Sánchez Bugallo. Promesa ou xuramento de acatamento da Constitución e do Estatuto de autonomía por parte da deputada dona Teresa Cancelo Márquez, en substitución de dona María Soledad Piñeiro Martínez
Señorías, antes de entrar na orde do día, procede a inclusión dun punto preliminar, que é o de promesa ou xuramento da nova deputada dona Teresa Cancelo Márquez, en substitución de dona María Soledad Piñeiro Martínez. Segundo o procedemento, a fórmula é contestar "si, xuro" ou "si, prometo" á pregunta desta Presidencia, e prégolle que responda dende o escano á pregunta que lle vou formular. María Teresa Cancelo Márquez, ¿xura ou promete acatar e gardar fidelidade á Constitución e ao Estatuto de Galicia?
Xuro.
Ben, prestado o xuramento, acada a condición plena de deputada do Parlamento de Galicia, e dámoslle a benvida. Moitas grazas. Entramos entón no desenvolvemento xa da orde do día, que, como vostedes saben, ten un punto único. Debate e votación do Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, sobre o Proxecto de lei de orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2016
Para a presentación do ditame da comisión ten a palabra a vicepresidenta da Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, dona Isabel García Pacín.
Bo día, señorías. Correspóndeme a min facer a presentación do Ditame sobre o Proxecto de lei de orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o 2016. O proxecto de lei tivo entrada no Rexistro do Parlamento o día 20 de outono de 2015. A Mesa do Parlamento, na reunión do día 20 de outono de 2015, dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia e a apertura do prazo de presentación de emendas á totalidade, que rematou o día 7 de novembro do 2015, e o 17 de novembro de 2015 para as parciais. Así mesmo, oída a Xunta de Portavoces, acordou a súa tramitación pola Comisión 3ª, de Economía, Facenda e Orzamentos. As emendas á totalidade foron cualificadas o 13 de novembro de 2015. Os grupos parlamentarios dos Socialistas, de Alternativa Galega de Esquerda e do Bloque Nacionalista Galego formularon emendas de devolución global dos orzamentos xerais, e dos orzamentos das seccións, así como emendas non devolutivas que transferían créditos entre aplicacións de diferentes seccións ou modificaban a contía total dos estados de ingresos e gastos. O Grupo Parlamentario Mixto presentou unha emenda de devolución total dos orzamentos xerais. Todas as emendas foron desbotadas na sesión do Pleno do 23 de novembro de 2015. As emendas parciais, que se detallan a continuación, foron cualificadas o 24 de novembro de 2015. Polo Grupo Parlamentario Popular de Galicia, emendas ao articulado presentadas, unha emenda aos estados numéricos 16, que fan un total de 17. Polo Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, emendas ao articulado 47, emendas aos estados numéricos 615, que fan un total de 662. Polo Grupo Parlamentario de Alternativa Galega, emendas ao articulado 30, emendas aos estados numéricos 120, que fan un total de 150. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista, emendas ao articulado 34, emendas aos estados numéricos 461, que fan un total de 495. E polo Grupo Parlamentario Mixto, emendas ao articulado 10, emendas aos estados numéricos ningunha, que fan un total de 10. Total de emendas ao articulado, 122; total de emendas aos estados numéricos, 1.212, que fan un total de 1.334. A Comisión 3ª, de Economía, Facenda e Orzamentos, na sesión do 26 de novembro de 2015, designou os seguintes ponentes: polo Grupo Parlamentario Popular, don Pedro Puy Fraga como titular e don Gonzalo Trenor López como suplente. Polo Grupo dos Socialistas, don Juan Carlos González Santín como titular e don José Luis Méndez Romeu como suplente. Polo Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, dona Iolanda Díaz Pérez como titular e don Antón Sánchez García como suplente. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, don Francisco Xesús Jorquera Caselas como titular e dona Ana Belén Pontón Mondelo como suplente. E polo Grupo Parlamentario Mixto, dona María Consuelo Martínez García como titular e dona Carmen Iglesias Sueiro como suplente. A sesión da ponencia tivo lugar o 27 de novembro de 2015, e nela rematouse o informe, que contén as recomendacións que a ponencia lle fixo á comisión, consistentes en aprobar por maioría as emendas formuladas polo Grupo Parlamentario Popular. En relación coas restantes emendas, a ponencia, por maioría, recomendoulle á comisión o rexeitamento das presentadas ao articulado polos grupos parlamentarios dos Socialista de Galicia, de Alternativa Galega de Esquerda, do Bloque Nacionalista Galego e do Mixto. As emendas aos estados de gastos presentadas por estes grupos quedaron pendentes para a comisión. A comisión, reunida os días 3, 4, 7 e 9 de decembro, aprobou por maioría o informe emitido pola ponencia. O número de emendas mantidas para o pleno é o seguinte: polo Grupo Parlamentario dos Socialistas, 47 ao articulado e 615 aos estados numéricos; polo Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, 30 e 120 aos estados numéricos, que fan un total de 150; polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista, 34 ao articulado e 461 aos estados numéricos; facendo un total de 111 emendas ao articulado e 1.196 aos estados numéricos. Polo tanto, quedan pendentes de tramitación no Pleno 1.307 emendas. O ditame consta dun texto articulado e duns estados numéricos constituídos polos estados de ingresos, de gastos e financeiros. O orzamento total consolidado do sector público autonómico ascende a 10.310.241.402 euros. O texto ao articulado consta dunha exposición de motivos, seguida de 62 artigos, agrupados en 6 títulos, 15 disposicións adicionais, 3 disposicións transitorias, 3 disposicións derradeiras e 7 anexos. O título I refírese á aprobación dos orzamentos e ao réxime de modificación de créditos. O título II regula os gastos de persoal. O III é o referido ás operacións de endebedamento e ás garantías. O IV regula a xestión orzamentaria. O título V está dedicado ao financiamento das corporacións locais. E o título VI é o referido ás normas tributarias, que inclúe un único precepto en relación cos criterios de afectación do imposto sobre o dano ambiental e o canon eólico, xa que a meirande parte da regulación tributaria contense no Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas, que proximamente se vai tramitar na sesión deste pleno. Finalmente, determínase o prazo de vixencia da futura lei, así como a data da súa entrada en vigor. Máis nada.
Grazas, señora vicepresidenta. Debate do estado de gastos
Comezamos co debate conxunto dos estados de gastos, coa rolda dos grupos parlamentarios para explicar a súa posición sobre o ditame da comisión e, se é o caso, defender as emendas mantidas. Polo Grupo Mixto ten a palabra dona Consuelo Martínez García.
Grazas, presidenta. Bo día a todas e a todos. Quero empezar hoxe a miña intervención nun día tan importante felicitando a En Marea polo seu resultado electoral, nun día moi especial para a maioría social, que sofre os recortes ata o límite de auténtico sadismo que se impuxeron polo Partido Popular durante estes anos. Inda que é certo que o resultado electoral non deu remate ao réxime político que nega os dereitos aos pobos do Estado e pretende liquidar os dereitos sociais da cidadanía de todo o Estado, está claro que hai un avance. Cando o debate do estado da nación, estaba ilusionada cunha candidatura única de unidade popular. No pleno de debate da totalidade dos orzamentos, estaba decepcionada porque se frustrara a candidatura única que reunise a esquerda e todo o nacionalismo. Pero tamén dicía que cumpría mirar para a adiante e sobrepoñerse á frustración por moi fundada que fose, e que non valía agardar ás eleccións autonómicas de dentro duns meses, porque as necesidades da xente e as urxencias do país non podían agardar, e, sobre todo, non podía ser que da frustración se beneficiase o réxime podre. Pois a xente do común sobrepúxose á decepción e deunos a todas e todos unha lección. O resultado non foi o que resultaría dunha candidatura única, pero confirmou que o camiño é a confluencia. Pero, sobre todo, a cidadanía deulle ao Partido Popular en Galiza un batacazo que lle fixo perder máis de 250.000 votos e baixar de 15 a 10 deputados. Por iso, o señor Feijóo, na noite do domingo, apresurouse a dicir que ía seguir a gozar do privilexio da maioría absoluta, porque sabe que non a ten en canto convoque eleccións. Agora, no Estado fai falta moito diálogo para lograr o desaloxo de Rajoy e do PP das institucións estatais, para acabar co austericidio destes terribles anos, devolver á clase traballadora os seus dereitos, defender os servizos públicos e modificar a Constitución, introducindo o dereito das nacións do Estado a decidir a súa relación co mesmo. Por iso hai que celebralo, sen que a festa nos impida corrixir as eivas de cara ao futuro. Indo ao obxecto deste pleno, no que seguro que o Partido Popular vai seguir exercendo a maioría que o pasado domingo lle certificaron os cidadáns e as cidadáns que xa non ten, comezarei por lembrar que no pleno do día 23 do mes pasado, do debate de totalidade do Proxecto de lei de orzamentos, todas as emendas de devolución e todas as persoas portavoces da oposición coincidimos en cualificar o seu proxecto de orzamentos para 2016 como uns orzamentos propaganda para ano electoral. Pois ben, o ditame que a Comisión de Economía, Facenda e Orzamentos presenta confirma que os meus temores e suposicións eran certas: a maioría mecánica do Partido Popular mantense nas súas trece. Se estivesen dispostos a rectificar, se –como dixo o presidente da Xunta na noite electoral– están dispostos achegarse algo á xente, teñen hoxe unha oportunidade de ouro para facelo. Dialoguen e transaccionen de verdade, demostren que poden e queren chegar a acordos, dean sinais á cidadanía de que aprenderon algo da lección que lles deu o 20 de decembro. Demostren cos feitos que paga a pena debater con vostedes e co traballo dos grupos parlamentarios, que se esforzaron en presentar emendas completamente razoables, que vale algo para vostedes. Se non están cegos, verían que a oposición é moi razoable, que mesmo sobre o proxecto de orzamentos, que a totalidade da oposición cualificamos de orzamentos propaganda, e pensamos que o mellor que se podía facer era devolvelos ao Goberno, os grupos parlamentarios presentaron emendas para melloralo. Non obriguen a cidadanía a botar un ano máis saíndo constantemente á rúa a manifestarse. Fagan algo para que os tractores poidan volver ao seu lugar, que as persoas enfermas non teñan que manifestarse, porque bastante lles chega con se coidar. Eu apoiarei todas as emendas dos grupos da oposición que van no sentido de impulsar un sistema fiscal máis xusto, de aliviar as situacións extremas que sofre cada vez máis xente, as que van no sentido de recuperar a actividade económica e favorecer a creación de emprego, fixar poboación e protección dos grandes prexudicados e prexudicadas pola crise. Como dicía na emenda de devolución do Proxecto de lei de orzamentos da Xunta de Galiza, e como queda reflectido no ditame da comisión e no rexeitamento de moitas das emendas presentadas pola oposición, estes orzamentos son descaradamente electoralistas. Unha das medidas electoralistas é a redución de impostos, principalmente IRPF e imposto de sucesións. Non parece a medida máis axeitada ante a situación socioeconómica actual, que conleva perda de actividade económica, destrución de emprego estable, creación de emprego precario, aumento da taxa de pobreza da poboación en risco de exclusión social, baixa natalidade, emigración da mocidade, envellecemento poboacional e desertización do interior de Galiza, nalgunha modificación do IRPF que favorece fundamentalmente as persoas con maiores ingresos, mentres segue a castigar as persoas máis desfavorecidas. Ao mesmo tempo, o PP négase a incrementar os ingresos vía outros impostos, como o imposto de dano ambiental ou o establecemento dun imposto sobre grandes superficies comerciais. E, como sempre, a baixada de impostos implica recortes nos servizos públicos, polo que o Proxecto de lei de orzamentos segue a manter tanto a precariedade laboral do persoal público, a través da aplicación das medidas recollidas na Lei 1/2012, como para as persoas usuarias, pola escaseza de persoal, servizos e repagos. O incremento salarial estipulado no proxecto de lei para o persoal da Xunta de Galiza non compensa os recortes e a conxelación salarial que leva anos padecendo este persoal. Baixar impostos e manter a precariedade laboral dos seus traballadores e traballadoras demostra a falta de empatía do Partido Popular coa clase traballadora e a falta de valoración do traballo que desempeña o seu propio persoal. Sempre discursos baleiros alabando o traballo do persoal público, agradecendo o seu sacrificio, pero sempre incumprindo a obrigación tanto de protexer a súa saúde laboral como de mellorar a súa calidade de vida e mellorar as súas condicións de conciliación da vida laboral e familiar. Por iso non son cribles, porque sempre o seu discurso contradí as súas normas e as súas decisións. Tamén mantén a taxa de reposición do persoal para todas as consellerías do 50 %, coas excepcións contempladas no proxecto de lei. Pero as ditas excepcións non garanten a cobertura do cen por cen dos servizos públicos esenciais, limitándose a establecer a dita cobertura como a máxima permitida independentemente da situación. Isto quere dicir que volveremos a ter colapsados os hospitais e volverá ser culpa do andazo da gripe, volverá ser culpa de todo o mundo menos do Partido Popular, que segue permitindo, a pesar de todo o que está sucedendo tanto no HULA, no Chou, no CHUAC, no CHUS e no novo Álvaro Cunqueiro, tanto en atención primaria como en especializada, a deterioración da calidade asistencial dos servizos sanitarios. Iso é o logro das políticas do Partido Popular en Galiza durante estes sete anos. Resulta inaceptable, ademais, o establecido no artigo 14 en relación coa contratación do persoal laboral temporal e o nomeamento de persoal estatutario e funcionario interino, que queda reducido ás necesidades urxentes que non poidan ser atendidas coa reestruturación do persoal. É dicir, o Goberno aposta por seguir trasladando o persoal quilómetros dentro da súa EOXI para realizar substitucións que poden ter duracións dunha hora, dúas horas, catro horas, un día, varios días... Como consecuencia da dita actuación de explotación laboral por parte da Administración, empeora a calidade dos servizos e ademais é un risco para a seguridade e a saúde do persoal afectado. Non ten ningún sentido o que están facendo agora, é unha indecencia de tal calibre que é incualificable; dende logo, se o cualificamos, a señora presidenta chamaríame a atención. Vostedes utilizan o persoal como unha ETT, teñen unha ETT montada dentro da propia Administración para facer contratos dunha precariedade que eu creo que ata poría rubias as empresas privadas. Vostedes dan leccións hoxe en día á empresa privada de como se pode explotar mellor os traballadores e as traballadoras: mandalas dunha localidade a outra; facerlles percorrer 30 quilómetros, 40 ou 50 para un contrato dunha hora. Indecentes, é unha indecencia, é un roubo. E vostedes pretendía que se lles votara, váiselles botar pero con "b", váiselles botar do país, non merecen a confianza da clase traballadora deste país, porque a teñen timado longo e tendido sempre que gobernaron. Situación como a que está a vivir a área sanitaria de Vigo é o reflexo destas políticas contrarias aos intereses da maioría social: un hospital privado, cos servizos non sanitarios privatizados, colas interminables nas consultas, constantes avarías, anulación de intervencións, un auténtico caos. Esa é a súa política sanitaria: converter a sanidade pública en algo tan mal organizado, tan carente de persoal, tan carente de garantías e de servizos que, como ocorre en Vigo, a xente pida que a atendan nun centro privado concertado; un centro privado concertado que non é fiscalizado, que non se coñece cal é a súa calidade asistencial, que non se coñece cal é a súa lista de espera, que non se coñece o que fai co diñeiro público. Pero vostedes facilitan que esa información non saia á luz para que a xente cambie para a sanidade privada e rexeite ser atendida na sanidade pública. Esa é a súa política: acabar cos servizos públicos esenciais. Resulta tamén inasumible o artigo 31, en relación co nomeamento do profesorado interino a tempo parcial, establecendo a posibilidade de completar a xornada de traballo en varios centros. O mesmo que na sanidade, a precariedade laboral como norma. Xa non chegaba con que esa precariedade e eses desprazamentos dun centro a outro afectaran o persoal sanitario, agora tamén vai afectar o profesorado. O investimento en educación é fundamental para o futuro de calquera país e para Galiza é unha necesidade inaprazable. Durante este ano 2015 asistimos a numerosas denuncias das ANPA en relación coa falta de profesorado de apoio para menores con necesidades especiais, coa indecencia dos menús nos comedores escolares, coa falta de prazas en centros públicos, situacións que requiren da máxima atención por parte do Goberno, que, sen embargo, pretende seguir a precarizar o persoal docente e seguir deteriorando o ensino público. De feito, o proxecto de lei deixa vía libre para poder seguir incrementando as prazas en centros de ensino concertado, inda que unilateralmente se permite romper o acordo de 2008 entre a Consellería de Educación, as organizacións patronais e as organizacións sindicais que afectan as retribucións do persoal que presta servizos nos centros de ensino concertado. É dicir, volvemos á agresión á clase traballadora, volvemos anular a capacidade da negociación colectiva, volvemos impoñer e anular a negociación colectiva, que é prioritario para a defensa dos intereses da clase traballadora. E vostedes, por decreto, anulan acordos asinados entre a Administración, os sindicatos e a patronal. Esa é a súa democracia: a democracia do decreto, que asina un acordo e por decreto despois, sen falar coas outras partes, simplemente bota abaixo o acordo, afectando a vida das persoas, a vida da clase traballadora e a vida dos nenos e nenas que asisten a eses colexios. O obxectivo real do Goberno é acabar cos servizos públicos de calidade. Téñoo dito: estas medidas non son tomadas polo Partido Popular porque se equivoque, son medidas tomadas para conseguir o seu obxectivo, que é acabar cos servizos públicos e promover a asistencia de servizos esenciais por empresas privadas. O obxectivo é que ocorra en todo o país o que ocorreu na área sanitaria de Vigo, que as persoas usuarias acudan á concertada. Por non falar do que estes orzamentos van supoñer de precariedade asistencial e laboral en todos os servizos sociais, tanto en muller como en dependencia, como a Risga, como en menores, como en pobreza enerxética. Os orzamentos dan as costas a todos estes problemas das persoas máis vulnerables e nada máis que recollen –eu non sei como chamalo– diría que esmolas propagandísticas para ver como que se fai pero que non resolven os problemas da sociedade. En canto ao I+D+i, resulta incrible a aposta da Xunta pola investigación e por atraer persoal investigador galego na emigración cando establece un límite máximo de custos de persoal nas universidades galegas contrario a tal obxectivo. A aposta pola investigación debe comezar pola estabilización dos equipos de investigación, para garantir o proceso investigador e constituír un polo de atracción tanto de talento galego que hoxe está no exterior como de investimento privado e a creación de emprego en base ao coñecemento e non á precariedade das condicións laborais. Poderiamos falar tamén da resistencia do Partido Popular a aceptar calquera emenda encamiñada a aumentar o nivel de transparencia na xestión de cartos públicos. Moita Lei de transparencia pero pouca aplicación da transparencia ás políticas reais. É especialmente grave ao meu entender a insistencia do Partido Popular en non proporcionar información sobre os contratos de colaboración público-privada e a concesión de obra pública, sobre todo despois das experiencias como a A-8, o Hospital Álvaro Cunqueiro ou o que está a suceder coa AP-9, que, despois de ter aprobado neste Parlamento a solicitude de transferencia, xa se encarga o Partido Popular en Madrid de rexeitala; esa é a realidade, a política do Partido Popular capaz de aprobar aquí unha medida que despois sabe que vai ser rexeitada no Estado español, no Congreso. En canto ás prestacións por coidado de fillos e fillas, xa me teño pronunciado ao respecto; por tanto, só lamentar a frivolidade coa que o Partido Popular enfronta non só o futuro demográfico galego, senón a precariedade das condicións de vida de moitas familias e das menores ao seu cargo. E eu pregúntolle realmente ao Partido Popular: ¿vostede cre que algunha muller deixa de ter un fillo por 360 euros ao ano? Ningunha muller deixa de ter un fillo porque lle faltan 360 euros ao ano, non é unha medida. A única fórmula para corrixir o problema demográfico vén de medidas a medio e longo prazo, e iso quere dicir traballar para crear emprego estable e de calidade. Iso quere dicir traballar para que o mundo rural poida crear unha industria achegada aos seus produtos primarios. Iso quere dicir crear riqueza, todo o contrario do que están facendo vostedes. Isto non quere dicir vender por cachos o noso país, non quere dicir vender as empresas punteiras galegas nin vender os nosos sectores produtivos, como están facendo agora, ou abandonar o sector leiteiro á súa sorte. Aí os teñen, cos seus tractores na rúa, o mesmo que está pasando cos mariñeiros do cerco, acampados diante da Xunta durante toda unha campaña electoral sen que o Partido Popular ata última hora se acercara a eles –hoxe creo que tiñan a reunión–. ¿Ese é o Partido Popular que esperaba o apoio da cidadanía? ¿De verdade pensan que a cidadanía é tan inculta, tan estúpida que non se entera de que funcionan en base a promesas que non cumpren? ¿De que seguen ocultando a verdade, tapando a corrupción que os rodea? Iso é o que hai. Tampouco podo aceptar a disposición adicional décimo segunda, destinada a perpetuar o incumprimento do V Convenio único do persoal da Xunta, e a extrema precariedade na que traballan os servizos de prevención e extinción de incendios. Téñome referido máis dunha vez á situación de Seaga, é a maior indecencia que pode ter un goberno: consentir ter persoal que traballa para a Administración pública sen un convenio de referencia, cos mínimos establecidos no Estatuto dos traballadores. Discriminación laboral, explotación laboral, indecencia política son os cualificativos que merece esa conduta. Vostedes rexeitan calquera das reivindicacións da sociedade, non escoitan a sociedade. Vostedes van a que a sociedade os escoite a vostedes, vostedes teñen a solución e sempre lla van contar á sociedade, pero son incapaces de dar a solución, porque primeiro hai que escoitar cales son os problemas da sociedade, recoñecelos e empatizar con eles, cuestións que vostedes son incapaces de facer. Levan máis de sete anos mentindo a sociedade galega e o domingo esta manifestou ese descontento co Goberno, non só do Estado, senón tamén coa falta de iniciativa na defensa que o Goberno galego fai dos intereses do noso país. Así, o naval: destrución de máis de 9.000 empregos, un sector punteiro a nivel mundial destruído, os estaleiros dedicados á eólica, o dique flotante sen construír. Agora veremos como defenden os intereses de Galiza en relación coa sentenza do tax lease. ¿Que van facer? A patronal xa se manifestou, a Xunta non a escoitei. ¿Que vai facer a Xunta en relación co tax lease? Acaban de afundir o sector naval galego, ducias de empresas do naval pechadas, 9.000 traballadores na rúa...
Silencio, por favor. Silencio, por favor.
Non me sinalen para aí, porque aí non gobernan, a responsabilidade é do Goberno...
¡Silencio! Señor Dorado.
E, señor Dorado, non hai nada peor que un goberno que bota balóns fóra cando chega o momento das responsabilidades. Vostedes gobernan e teñen a responsabilidade de solucionar. En canto ao mar –dicíao–, os mariñeiros do cerco acampados ante a consellería durante dous meses, esperando á reunión de hoxe. Non sei se teñen algunha proposta en serio para solucionar o problema da xente do mar. Por non falar do problema do marisqueo, da contaminación das nosas rías, da morte dos bancos marisqueiros pola súa deixadez, ¡eh!, a pesar dos tiróns de orellas da Unión Europea. Lamentablemente abandonan as nosas rías e pretenden seguir mantendo ENCE para que siga contaminando a ría de Pontevedra e non se poida mariscar na vida. O desemprego e a precarización do mundo do traballo. A Xunta non só contrata servizos públicos con empresas que incumpren a lexislación laboral, empresas que incumpren sentenzas xudiciais firmes, e vostedes seguen mantendo contratos con esas empresas e nin sequera se pronuncian nin lles mandan ningún aviso nin lles reclaman o cumprimento das mesmas, empresas que precarizan as condicións laborais do seu persoal. Pero, claro, como dicía, a propia Xunta é a primeira en dar leccións de como se pode precarizar o persoal laboral. Persiste a Xunta na contratación a tempo parcial. Como dicía, non só en sanidade, servizos sociais, senón agora tamén no ensino. Contratación temporal, contratación flexible, contratación parcial, precariedade absoluta nos servizos públicos. Polo tanto –e remato–, votarei en contra do ditame da comisión e lamento que Galiza teña que soportar un ano máis as políticas austericidas e propagandísticas do Partido Popular. Eu espero, non sei o que ocorrerá en Madrid, pero a miña ilusión sería que os acontecementos de Madrid levaran a un adianto das eleccións en Galiza e que Galiza non tivera que soportar un ano máis as políticas austericidas, antisociais do Partido Popular en Galiza. Nada máis, moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Pontón Mondelo.
Moitas grazas, señora presidenta. Señoras e señores deputados. Aos tres conselleiros tamén que están presentes neste debate agradecémoslles a súa presenza, ao tempo que lamentamos o resto das ausencias, que entendemos que no debate máis importante que se produce no ano, como é o debate dos orzamentos, pois nin tan sequera teñan a consideración coa representación do pobo que hai neste Parlamento de asistir a este debate. En todo caso, consolidan o que foi a falta de respecto deste goberno en relación con este Parlamento e cos debates que nel se producen, que é como dicir que non consideran as opinións que son diferentes das súas. En todo caso, asistimos a un debate que ten transcendencia por dous motivos. O primeiro, porque debatemos cal vai ser a política que vai desenvolver a Xunta de Galiza, cales son realmente as cifras que acompañan a política do Goberno de Feijóo, e tamén porque estes son os últimos orzamentos desta lexislatura e é un bo momento para facer balance. Nós rexeitamos estes orzamentos porque son uns orzamentos que son a continuidade cunha política que só causou desigualdade, pobreza, paro e sufrimento no noso país; unha política inxusta, unha política inútil, unha política que consolidou Galiza como un país low cost, unha política que deixou na cuneta as persoas que sufriron con maior crueza as consecuencias dunha crise que non causaron, que foi unha crise causada pola avaricia da banca, da transnacional, dun modelo absolutamente colapsado. E, polo tanto, nós entendemos que estes orzamentos continúan cunha política errada e que carga na xente do noso país, na xente traballadora, nas clases populares, as consecuencias dunha crise que non padeceron. Entendemos tamén que este orzamento segue consolidando e agudizando todo o que é o papel marxinal e o espolio que se produce do noso país. De feito, durante estes anos as súas políticas, as políticas do Partido Popular, as políticas de Feijóo, o único que fixeron foi incrementar o desmantelamento do noso tecido produtivo, incrementar as desigualdades e marxinar ou –digamos– agudizar os problemas que xa tiña Galiza antes desa crise. Imos poñer algúns exemplos que nos parece que son ilustrativos desta diagnose que facemos. Fíxense: no ano 2014, que é o último dato que temos, dous de cada dez fogares declaran ter moitas dificultades para chegar a fin de mes. Esta cifra supón no ano 2014 que se incrementara nun 4 % en relación co ano anterior. Sabemos tamén que no noso país, porque son datos de Cáritas, hai máis de 600.000 persoas que están en risco de pobreza e de exclusión social, que hai un problema de desigualdade crecente que é moi grave e que o Goberno sempre intentou minimizar. Temos no noso país 177.000 persoas en paro que non teñen ningún tipo de prestación económica, é dicir, que están vivindo sen ingresos grazas ao colchón e á solidariedade familiar, mentres o Estado de benestar se olvida da súa existencia. Vemos como durante esta crise se desenvolveron novas formas de pobreza, que hai moita xente traballadora que traballa duro, que se levanta pola mañá e chega pola noite, que traballa seis días á semana e que, sen embargo, non ten para comer, non ten para chegar a fin de mes. Vemos tamén como vostedes falan simplemente do problema do paro e do desemprego como cifras, cando estamos falando dos problemas das persoas, e como esquecen que realmente o que se produciu, o emprego escaso que se está xerando neste momento, é un emprego en precario; 9 de cada 10 empregos son precarios; moitas persoas teñen un emprego porque acceden a empregos dunha semana, dun día, dun mes; iso non é ter emprego nin crear emprego de calidade, é simplemente precarizar cada vez máis a sociedade e as maiorías sociais do noso país. Todo isto sobre Galiza, que xa tiña e segue tendo dos salarios máis baixos de todo o Estado, a pesar de que somos dos que traballamos máis horas de todo o Estado español. Temos unha estrutura salarial que claramente debuxa un país nunha situación moi difícil. Fíxense: 1 de cada 3 traballadores e traballadoras do noso país cobra menos de 1.000 euros, 3 de cada 10 traballadores teñen traballos que están por debaixo do salario mínimo interprofesional, un salario mínimo que é realmente moi baixo no noso país, que está por debaixo do custo real da vida, e vemos como vostedes, lonxe de recoñecer esta situación, lonxe de querer corrixir a desigualdade e a pobreza crecente entre moita xente no noso país, seguen cunha estratexia errada. Unha estratexia que na práctica consistiu e segue consistindo en consolidar o desmantelamento do sector naval, onde destruíron miles de empregos desde que se iniciou a crise. O desmantelamento por exemplo dunha das columnas vertebrais de todo o noso rural como é o sector lácteo; estamos falando de que só no último ano cada mes desapareceron 80 explotacións lácteas por culpa dos baixos prezos, eses baixos prezos que lles pagan aos labregos deste país, que son os máis baixos de todo o Estado español. Ou como seguen cunha política de cotas que claramente desmantela o noso sector pesqueiro. E como o Goberno do señor Feijóo o que fixo foi noutros ámbitos competitivos, como I+D+i, uns recortes que nos sitúan á cola de todo o Estado e sen posibilidades de realmente poder rectificar unha política errática. Polo tanto, nós entendemos que estes orzamentos realmente constitúen un corsé para o desenvolvemento de Galiza, que queren consolidar unha política de precariedade, unha política que condenou á emigración moitas persoas e que ademais supuxo os recortes e as privatizacións nos servizos sociais, nomeadamente na sanidade, cunhas consecuencias moi graves, como estamos vendo na área sanitaria de Vigo, onde ao final o gasto económico está supeditado aos intereses dunha empresa mentres se vai deteriorando a calidade e a atención sanitaria que reciben os galegos e as galegas. Por estes motivos, nós pedimos a retirada destes orzamentos. Pedimos tamén a modificación da estrutura de gasto dalgunhas das partidas substanciais unha vez que o Goberno non rectificou. Non se aceptou nin unha soa modificación, nin unha coma, nin un punto, nin unha paréntese deses orzamentos, e chegan vostedes aquí cunha foto fixa, cuns orzamentos onde non aceptan ningunha das emendas parciais que presenta creo que nin este grupo nin o resto, a pesar de que presentamos máis de 450 emendas a estes orzamentos, onde queriamos modificar algunhas prioridades. A nós parécenos que este é tamén un triste balance dun goberno que está encastelado nunha política e que ademais o que está é deteriorando non só os dereitos cidadáns, a calidade de vida, senón tamén deteriorando a vida democrática do noso país, de Galiza, porque vostedes converten o trámite parlamentario nun trámite burocrático, demostran que non queren escoitar nin aceptar ningunha opinión diferente da súa, que non teñen ningunha vontade nin de diálogo nin de modificación de ningunha das partidas, a pesar de que moitas destas emendas que nós recollemos tamén non son só propostas do noso grupo, senón que son tamén propostas que trasladan diferentes colectivos sociais ante os problemas que teñen. En todo caso, cremos que esta obcecación vai en contra dos galegos e das galegas, porque están cercenando a posibilidade de poder darlle corpo orzamentario á solución a moitos dos problemas que, aínda que vostedes os neguen, seguen existindo. A verdade resulta moi difícil poder defender máis de 450 emendas a cada unha das seccións dos orzamentos neste debate, que nós rexeitamos, porque nos parece que encorseta e que dificulta cada vez máis que o debate sexa real, que se poidan expoñer argumentos, e na práctica pois vemos como a vida política se está convertendo pois case en considerar que todo se soluciona a golpe de twit, ¿non?; entón, case hoxe poderiamos só facer pequenos chíos para poder enumerar as emendas, porque de certo non poderiamos nin ler as emendas que presentamos nin explicar con demora cal é a orientación e cal é o razoamento político que hai detrás desa presentación. En todo caso, nós defendemos emendas para crear emprego e loitar contra a precariedade, emendas para loitar contra a emigración, emendas que defendan o noso medio ambiente e un novo modelo de desenvolvemento sustentábel, emendas que garantan os dereitos sociais, os servizos públicos, a sanidade, a educación, emendas tamén que defendan a promoción da nosa lingua e da nosa cultura. Por sistemática, vou falar dalgunhas das emendas por orde das consellerías, porque creo que isto facilita. E así, en relación coa sección 4ª, de Presidencia, a nós parécenos que sería importante rectificar a política de recorte das políticas de igualdade que desenvolveu o Goberno galego e de prevención da violencia de xénero. Cremos que neste ámbito vostedes reduciron as políticas unica e exclusivamente ás axudas ás vítimas directas. E, aínda que entendemos que esa política é necesaria, é claramente insuficiente, como estamos vendo neste momento. Por iso propoñemos medidas para actuar realmente na promoción da igualdade de oportunidades, para erradicar as causas que xustifican a violencia de xénero, como na emenda 325, cun plan con 4 millóns de euros para a promoción da igualdade e a prevención da violencia de xénero. E tamén cremos que sería importante que vostedes cumpriran as leis, e así tamén propoñemos un plan para a inclusión laboral das mulleres, que é algo que debería de estar facendo este goberno por lei e que leva sete anos incumprindo. E propoñemos que se dote ese plan cun mínimo de 1,7 millóns de euros. En relación co turismo, cremos que debería de haber unha rectificación dun modelo que está unicamente centrado no Camiño de Santiago. Pensamos que se debe facer un turismo diversificado, un turismo que realmente aposte non só por loitar contra a estacionalización, senón cun modelo que tamén é un turismo low cost, e por iso propoñemos pois medidas como un plan estratéxico de turismo, dotado con 4 millóns de euros, ou dotar de contido orzamentario o plan termal de Ourense, tantas veces nomeado nesta Cámara, pero que vemos que só pois case diría que é unha entelequia, porque logo na práctica non se aplican medidas reais nese ámbito. No que se refire a esta consellería, á sección 4ª, de Presidencia, tamén queriamos salientar unha emenda de 2,3 millóns de euros para garantir a prestación sanitaria pública aos emigrantes, un problema que se ten agudizado coa privatización e o desmantelamento do Centro Hospitalario Galego de Bos Aires. No que se refire á Vicepresidencia, o que foi –entendemos– un dos maiores recortes que sufriu esta sección foi o programa de cooperación ao desenvolvemento, que está en mínimos históricos. Hoxe falar de destinar o 0,7 % pois resulta case unha utopía nos límites tan baixos nos que está, e, polo tanto, nós o que propoñemos é iniciar e recuperar o nivel orzamentario que tiñan as políticas de cooperación no ano 2009 incrementando en 2,1 millóns de euros os recursos destinados a esta política. Neste ámbito tamén cremos que hai que rescatar servizos públicos privatizados, como é o caso dos servizos públicos dos parques de bombeiros, onde propoñemos unha dotación de 7,7 millóns de euros. Porque, ademais, os datos demostran como que os parques que nestes momento están funcionando desde o ámbito público teñen uns custos inferiores que os privatizados, e, polo tanto, entendemos que esta tamén sería unha medida que non só redundaría nunha mellor calidade dos servizos, senón tamén nun aforro. E, por último, citar nesta consellería a creación de emprego estable nos concellos en concorrencia competitiva, que cremos que esta política tamén debería de ter máis recursos, e aí facemos unha dotación, un incremento de 3,6 millóns de euros. En relación coa sección 6ª, de Facenda, imos citar dúas emendas que nos parecen as máis relevantes. A primeira, a dotación con algo máis de 2,8 millóns de euros dun plan de loita contra as distintas formas de fraude: evasión e elusión fiscal practicadas polas grandes empresas e os grandes patrimonios. Entendemos que hai unha dotación insuficiente desta medida, que aínda que é certo que Galiza teña competencias limitadas nesta materia poderiamos facer moito máis do que se está facendo, porque se está privando o conxunto da sociedade duns recursos públicos que realmente serían moito máis se se actuara neste sentido. E, sobre todo, porque en Galiza temos un nivel de fraude fiscal moi elevado, estase falando de que os estudos falan de cifras diferentes, pero en todo caso que oscilan entre un 21 e un 23 %, algúns mesmo falan do 26,3 % do produto interior bruto no que supoñería a fraude fiscal do noso país. E, polo tanto, entendemos que aí hai un problema moi grave que o Goberno galego non está atendendo. Tamén nos parece importante, e é unha emenda que vimos repetindo en varias ocasións, que se cree unha Oficina de Control Orzamentario do Parlamento de Galiza. Unha oficina que realmente sería un instrumento moi útil para saber dun orzamento que aprobamos aquí cal é o seu nivel de desenvolvemento, cal é o seu nivel de execución, de controlar que realmente se estea actuando conforme a lei que aproba este Parlamento. Un instrumento que teñen outros parlamentos do Estado, mais que o Goberno da Xunta de Galicia, a pesar de que o PP o pedía cando estaba na oposición, pois vén negando que esta se poida crear. Supoñemos que porque vostedes prefiren a opacidade antes que a transparencia na xestión dos orzamentos. No relativo á sección VII, a Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, cremos que unha das prioridades que debería de ter o noso país é a rexeneración das nosas rías. Nós temos dito que é absolutamente indecente que teñamos un valor ambiental, social, ecolóxico e económico tan importante como son as rías do noso país e que durante tanto tempo se desatenderan os graves problemas de contaminación. Graves problemas que xa están provocando neste momento unha perda de emprego considerábel, que están levando pois tamén á precariedade a moita xente que vivía, por exemplo, do marisqueo. E parécenos que as políticas que se teñen feito neste ámbito foron insuficientes e parciais. Insuficientes porque está visto que nin tan sequera somos capaces de cumprir coas directivas e cos prazos que estaban estabelecidos nestas directivas, porque moitas das medidas de depuración e saneamento chegan tarde, son incompletas, moitas depuradoras constitúen un problema de contaminación nas nosas rías, e porque se esquecen de que os problemas de contaminación non teñen que ver só co saneamento, senón con outro tipo de metais e con outros problemas derivados tamén da presión urbana e da contaminación que non están abordando. Por iso propoñemos 12 millóns de euros para a rexeneración das nosas rías, incluíndo algunhas delas particularizadas, como a necesidade de sanear a ría do Burgo ou a ría de Ferrol, que cremos que son dúas das que neste momento teñen uns problemas de contaminación máis amplos. Entendemos tamén que outro dos fracasos deste goberno no ámbito do medio ambiente ten que ver coa ausencia dunha política que supere os problemas causados pola incineración na xestión dos residuos. A nós pareceunos unha torpeza e unha irresponsabilidade do Goberno que podendo apostar pola compostaxe, por plantas comarcais que reducirían moito o impacto ecolóxico da xestión do lixo e que, ademais, crearían moito máis emprego, porque está demostrado que o modelo de plantas comarcais xera moito máis emprego que o modelo centralizado de Sogama, o Goberno galego pois segue insistindo en dimensionar ese complexo de Sogama e non por apostar por un modelo que sexa realmente un modelo descentralizado e un modelo no que se aplique a xerarquía dos residuos que está estabelecida na lei. Tamén nos parece importante dotar de máis recursos –digamos– as políticas de ordenación do territorio. E así propoñemos, por exemplo, emendas para que as directrices de ordenación do territorio e o Plan de ordenación do litoral teñan unha dotación económica que permita que o que alí se di pois se poida ir impulsando e que haxa realmente un control de se eses instrumentos serven para algo. Nós entendemos que á vista dos acontecementos tanto o POL como as directrices de ordenación do territorio son documentos mortos, que non serviron absolutamente para nada e que están nalgunhas das súas cuestións claramente incumpridos, como denunciamos en múltiples ocasións en relación con Ence-Elnosa. Cremos tamén que sería importante incrementar as axudas para os danos causados por fauna salvaxe. Esta é unha situación que está creando moitas perdas a moitos dos nosos agricultores, pero que tamén ocasiona problemas de convivencia importantes en moitos ámbitos. Vemos como aquí a Xunta practica unha política que non atende con rapidez estes problemas e que, polo tanto, carga sobre as costas da xente estes danos. E nós cremos que esa política hai que rectificala, ou tamén neste ámbito entendemos que sería importante apostar por un novo modelo de xestión de espazos naturais protexidos. Así propoñemos 2 millóns de euros para rexenerar zonas da Rede Natura ou parques naturais protexidos, que este ano, por exemplo, vimos como foron pasto dos lumes, como se arraxou unha parte importante de superficie protexida sen que tampouco a Xunta de Galiza atenda nos orzamentos unha cuestión tan importante como esta. No relativo ás infraestruturas e transporte, parécenos que o Goberno segue insistindo nunha política errada. Pensamos que o lóxico sería reducir o gasto en cemento e incrementar e rescatar a política social. Neste caso, apostar realmente polas políticas sociais de vivenda, que foron unhas das partidas que máis baixou o Goberno de Feijóo. Fíxense que desde o ano 2009 até hoxe a Xunta de Galicia no que se refire ás políticas de vivenda reduciu a súa contía nun 75 %. Xusto cando había máis desafiuzamentos, xusto cando máis xente tiñan problemas para acceder a unha vivenda, o que fixo a actual Xunta de Galiza foi cargarse a política pública e a política social de vivenda. Nós por iso propoñemos incrementar dunha maneira substancial con máis de 20 millóns de euros as políticas de alugamento social e de rehabilitación, que esa política sexa a cerna realmente dunha sensibilidade da Xunta de Galiza para atender as persoas que perden a súa vivenda, para poñerse do lado das persoas desafiuzadas e, sobre todo, tamén para garantir que ninguén máis teña que verse nesa situación. Entendemos tamén que ao longo desta lexislatura a política de transporte da Xunta de Galiza brillou pola súa ausencia, hai unha incapacidade para modernizar todo o sistema de transportes no noso país, e única e exclusivamente se actuou nalgunhas áreas urbanas e sobre as políticas tarifarias. De feito, o que estamos vendo é como en moitos ámbitos pois o transporte público segue sendo unha ausencia, e é imposíbel que se un non ten vehículo particular pois se poida mover con normalidade e desprazarse, mesmo para ir traballar. Por iso nós apostamos por un novo concepto de mobilidade que teña como base a intermodalidade e a sustentabilidade. Polo tanto, seguimos apostando nas nosas emendas por dotar Galiza dun servizo de cercanías. Temos dúas emendas nesa dirección dotadas con 5,5 millóns de euros, porque cremos que temos dereito a ter un tren de cercanías, fronte a ese modelo do Partido Popular, que só lle preocupa que o tren que temos chegue canto antes a Madrid. A nós parécenos que o máis importante sería estruturar por ferrocarril o noso país. Pensamos tamén que iso non vai solucionar todas as demandas de mobilidade e que é necesario utilizar o autobús. E nese sentido entendemos que as políticas deben de ir en dúas direccións: Primeiro, unha política que abranga todo o país, e, polo tanto hai que reordenar todo o que ten que ver coas liñas e estudar realmente cales son as mobilidades que hoxe son ou as necesidades de mobilidade que hoxe hai. E segundo, unha política tarifaria máis xusta. Nós, por exemplo, propoñemos incorporar rebaixas para aquelas persoas que están en situación de desemprego e que sexa unha política que se bonifique con independencia de onde vivan esas persoas. E finalmente, nesta consellería, nós entendemos que este non é o momento de seguir destinando miles de millóns de euros a infraestruturas, que a prioridade debe de ser a seguranza viaria, que é certo que hai algunhas zonas que necesitan mellorar as vías ou as dotacións de infraestruturas que teñen, pero que a prioridade do Goberno galego debería de ser que xustamente onde se están producindo máis problemas de seguranza viaria e onde está habendo mesmo en número de falecementos un problema moi grave no noso país que son as vías secundarias, que realmente se faga un plan de actuación que estea centrado na seguranza viaria e no arranxo de moitas desas vías. No relativo á Consellería de Economía, Emprego e Industria, nós cremos que debería de priorizarse realmente unha política que tivera como cerna a creación de emprego de calidade. Propoñemos diferentes emendas destinadas a atender, non a paliar, a situación de parados e paradas de longa duración, a actuar contra a fenda salarial, a actuar contra a precariedade xuvenil ou contra a precariedade do emprego entre as mulleres. Pensamos tamén que este país só vai poder xerar emprego se realmente se aposta pola nosa base produtiva. E aí van algunhas emendas como a dotación de 4 millóns de euros para proxectos innovadores no naval; 2 millóns de euros para o centro de reparacións navais de Ferrol, que hai que lembrar que o prometeu o presidente Feijóo no ano 2009 nesa campaña electoral, que estamos a finalizar o ano 2015, e que iso que era unha prioridade no ano 2009 desapareceu da axenda da Xunta de Galiza; ou outras medidas como un Programa de desenvolvemento da carreira investigadora galega, que nos parece que é fundamental no deseño dunha nova estratexia económica para este país, onde a I+D+i ten que ser un aspecto clave. Neste ámbito desta consellería tamén defendemos que no ámbito enerxético se priorice a loita contra a pobreza enerxética, que debería de ser unha prioridade do Goberno, e temos emendas nesa dirección. Igual que o impulso dunha tarifa eléctrica galega que poña couto ao espolio da nosa enerxía e que permita que os galegos e galegas nos poidamos beneficiar dun ben que é de todos e de todas nós, e non que os beneficios da xeración de electricidade do noso país acaben no balance de contas dunha das grandes empresas. No que se refire á cultura e educación, propoñemos –digamos– rescatar a cultura da asfixia económica á que a someteu o Partido Popular, con emendas pois que falan de apostar por un Plan galego das artes escénicas; por incrementar o apoio á promoción e á produción do libro en galego, que tamén sufriu un recorte substancial froito dunha decisión política do Partido Popular; incrementar o apoio á produción audiovisual; dotar realmente de contido económico as políticas de rehabilitación e conservación do patrimonio cultural, porque nos parece incríbel que nun momento en que se está tramitando unha nova Lei de patrimonio isto non se reflicta de ningunha forma nos orzamentos do ano que vén, é dicir, xa se nos di que esta é unha lei que nace morta porque vai nacer sen dotación económica. Cremos tamén neste ámbito que se deberían de recuperar as políticas de recuperación da memoria histórica ou rescatar tamén da xestión privada os centros de arqueoloxía que hai no noso país, que estamos vendo que crearon moitos problemas como puido ser no caso de Campo Lameiro. Entendemos tamén que hai que recuperar ou reducir o que foron os recortes no ámbito do ensino público. Desde logo, a nós parécenos que isto é unha política que vai en contra do dereito á educación. Propoñemos recuperar profesorado, propoñemos rescatar a gratuidade dos libros de texto, a ampliación dos comedores escolares, tamén programas para favorecer o éxito escolar ou para previr o abandono escolar, que pensamos que son moi importantes nun país como o noso, onde hai tamén moitas desigualdades no relativo ao acceso ao propio ensino. E en relación coa universidade, entre as emendas, pois destacar unha para incrementar o financiamento global das universidades, que nós entendemos que segue sendo deficitario e, polo tanto, temos unha emenda que propón incrementar en 6 millóns de euros ese financiamento. Tamén incrementar as bolsas de alumnos e alumnas para o acceso á universidade, cunha dotación de 4 millóns de euros, porque entendemos que todo o mundo debe de ter acceso en igualdade ao sistema universitario e que a política que está seguindo o Goberno do PP cerceºa este dereito e camiña cara a unha educación cada vez máis elitista. E finalmente, tamén no ámbito do que se refire á universidade resaltar unha emenda de 2 millóns de euros para proxectos e contratos de investigación, que entendemos que é outra das liñas estratéxicas que o Goberno galego segue recortando dunha maneira absolutamente –diría– necia desde un punto de vista político. E neste ámbito, pois nós tamén entendemos que o Goberno galego debería de rectificar unha política contraria a un dos nosos maiores patrimonios, a nosa lingua, que é algo que debe de unir a todos os galegos e as galegas, e que, sen embargo, o Partido Popular pois claramente marxinou non só no ámbito legal, senón que a marxinou tamén desde o punto de vista orzamentario, cuns recursos que son, que están por debaixo do nivel de subsistencia de calquera lingua que estea nunha situación tan minorizada como a galega. E por iso propoñemos unha emenda que incrementa ou que lle dá corpo á aplicación do Plan xeral de normalización da lingua galega, que nós entendemos que segue sendo un punto de partida fundamental se queremos recuperar os usos da nosa lingua. Finalmente, dicir que tamén nos parece moi relevante todo o problema relacionado coa sanidade. É evidente que se ten producido unha deterioración moi importante da atención sanitaria do noso país, onde a Xunta de Galiza ten unha responsabilidade clave, porque non só recortou dunha maneira inxusta, senón tamén que levou a cabo unha privatización de servizos públicos que claramente deteriora e está en contra do dereito das persoas ao acceso á sanidade. Por iso propoñemos 42 millóns de euros para a reversión do novo hospital de Vigo, pois entendemos que ese hospital debe de ser un hospital cen por cento público; cremos tamén que debe de haber unhas medidas de choque contra unhas listas de agarda que son insoportables para moita xente, que están deteriorando a saúde das persoas, e polo tanto propoñemos 20 millóns de euros; ou dotar outro tipo de melloras no que se refire á atención primaria e persoal; ou recoller tamén a través dunha emenda a demanda da vacina de meninxite B...
Vaia rematando, por favor.
...que, como sabemos, é unha cuestión que preocupa moito a moita xente, polas consecuencias que ten para a vida dos nosos nenos e das nosas nenas. E, finalmente –xa non teño nin para un tuit–, dicir que na política social a nosa prioridade debería de ser que a xente dependente non siga agardando, que se dote de recursos públicos, que se doten de recursos públicos tamén as medidas de conciliación e de corresponsabilidade con novas escolas infantís. Entendemos que todo o noso sector no medio rural e da pesca están nunha situación de grave desamparo pola Xunta de Galiza. Os mariñeiros do cerco levan dous meses acampados diante de San Caetano sen que o señor Feijóo se dignara mirarlles a cara...
Remate, por favor.
...seguramente porque non é capaz de manterlle a mirada a quen está defendendo o pan dos seus fillos e porque sabe cal é a responsabilidade do PP no desmantelamento dunha parte importante ou na situación dese repartimento inxusto de cotas. Nós imos defender coas nosas emendas medidas estruturais para o sector lácteo, que se dote realmente de recursos económicos a política de mobilidade das terras agrarias do noso país, ou que realmente se estea apoiando a xente que quere producir en Galiza, porque nós entendemos que os galegos e as galegas temos dereito a traballar e que temos dereito a que nun país rico ninguén máis teña que emigrar. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señora Díaz.
Bos días a todos e a todas. Ben, a min gustaríame empezar sinalando que estamos diante dun debate morto; un debate morto carente de sentido, carente de racionalidade e mesmo carente de absoluto desinterese pola propia Xunta de Galicia. Velaí que nin sequera o presidente da Xunta de Galicia é quen de estar hoxe neste hemiciclo para facer realidade iso de que está tan preocupado por este país e polo que lle pasa. Debate morto nunha nova realidade. Quizais deberiamos de aprender do que está a pasar. O que está a pasar é que hoxe no noso país e no noso Estado, señor conselleiro, están actuando os chamados mercados. Hoxe, no noso país e no noso Estado, eses chamados mercados, que seica son antidemocráticos pero operan todos os días na vida política, xa están pondo contra as cordas, a través de elementos perversos e opacos, mesmo a situación que se acaba de reflectir nas urnas. Isto é xustamente o que estamos a combater dende Alternativa Galega de Esquerda. Estamos a combater un sistema profundamente antidemocrático, no que os que non se presentan ás eleccións son os que deciden a vontade do pobo. Isto é real, está pasando no Estado español, están actuando xa a través de moitos dos índices que, efectivamente, son quen de condenar á fame á xente. Non só estamos diante dun debate morto, senón que estamos diante de dirixentes mortos –falo en termos políticos–, ¡mortos! Cando un dirixente, cando a dirixencia dun país non é quen de contemplar que a súa sociedade, as súas xentes, as súas conciencias mudaron, é que é irrelevante, é que debe de separarse, é que debe de deixar paso, porque está morto. E isto é o que lle pasa ao Partido Popular e por ende aos orzamentos que presenta o Partido Popular. Vostedes non queren ver que aí fóra o país está en pé, que aí fóra o que dixo a xente nas urnas é que queren outro país no que haxa vida, un país no que os labregos e as labregas, no que as persoas que traballan no marisqueo, as persoas de ben deste país, as persoas do sector naval, os traballadores e as traballadoras, os empregados e as empregadas públicas mudaron e dixeron que non lles valían as súas políticas. E vostedes empecinados continúan defendendo un orzamento que non serve para atacar e acalar a desgraza que vive este país. Por tanto, un debate morto, dirixentes mortos e o máis grave: política búnker. Vostedes, podemos estar aquí se queren mil anos, se queren podemos estar aquí tomando as uvas de Ano Vello, o problema é que están bunkerizados, péchanse nese hemiciclo para omitir o que está aí fóra. Péchanse nun debate estéril de orzamentos, no que xa lles dixen no debate anterior que dá case vergoña en termos de democracia formal que non acepten ningunha emenda, e no que nesta ocasión estamos diante de máis do mesmo: política búnker. Dá igual que chova aí fóra, dá igual, porque aquí nós somos felices, estamos quentiños, estamos quentiñas, non pasa absolutamente nada. E, señor conselleiro, estamos diante duns orzamentos que non serven para resolver as tres problemáticas centrais deste país: A primeira das problemáticas ou a primeira das finalidades que debería de ter un orzamento como este é servir para a reactivación da economía, sobre todo dos sectores produtivos deste país. Reactivar a economía, a finalidade final deste país, para despois, sen lugar a dúbidas, avanzar nunha senda de igualdade, non de consolidación da desigualdade; esa é a faciana das súas políticas. Primeiro obxectivo, non o cumpren. Segundo obxectivo, efectivamente, que reforcemos os servizos públicos, e fundamentalmente a protección social. Non cumpren estes orzamentos ese obxectivo. E en terceiro lugar, que sirvan para crear emprego, señor conselleiro. Algo dende logo relevante na dinámica de case exilio masivo deste país. Non serven para estes tres obxectivos. É un orzamento puramente ideolóxico, son radicais nas súas propostas. Seguen a defende os poderosos, seguen a non accionar nos sectores básicos e seguen traballando para a banca, nunha débeda da que imos falar despois, nun pago dun servizo da débeda que, efectivamente, serve para contraer máis débeda, e así incesantemente. Pero, mire, uns orzamentos que seguen a amosar a desgraza das súas políticas. Supoño que non fai falla que lle diga lendo o seu texto que cando vostedes chegaron aquí a taxa de paro era do 12,4 %; son números pero son seres humanos, señor conselleiro, son seres humanos. Non fai falla que lle diga cal é a taxa de paro que temos na actualidade e non fai falla que lle diga que a súa previsión no texto destes orzamentos supera unha taxa de paro do 18 %. ¡Oxalá sexa real! Non vai ser, pero esa é a súa previsión, é a previsión do seu fracaso. E estes orzamentos o que tiñan que facer é reaccionar fronte ao que teñen feito. Non o fan; non soamente non o fan, senón que fan todo o contrario do que van facer. Non falan, aínda que si o di o propio texto, de que, efectivamente, temos a baixa participación máis alta –se se me permite– do mercado laboral; é dicir, estamos perdendo poboación activa a expuertas, que diría a miña nai, a expuertas por exilio económico –xa sei que non lles gusta a denominación–, e vén porque, efectivamente, as persoas xa non teñen nin folgos, nin cren nos sistemas públicos, que vostedes están acabando cos mesmos. E tamén un elemento central sobre o que vostedes menten no orzamento. Estannos vendendo unha matraca de crecemento de emprego que é irreal. Estamos nun diferencial negativo abafante. Mire que llo dixen, e pregunteillo as veces que comparecemos aquí, que me explique por que o noso país crece a metade da medida estatal. Non son capaz, a ver se hoxe o voceiro do Partido Popular, o señor Puy, é capaz de respondernos a Alternativa Galega de Esquerda: ¿por que Galicia crece ao 1,8 % e por que o Estado crece o dobre? Haberá razóns, haberá razóns que expliquen isto, señor conselleiro, haberá razóns. Algo están a facer mal, señor conselleiro. E insisto: este orzamento non serve para arranxar estas cuestións centrais. Estamos cun orzamento no que van deixar tirados unha vez máis os empregados e as empregadas públicas. É certo que vostedes incrementan un 1 % as retribucións, pero vostede sabe coma min que se se mantén a previsión de inflación como está os empregados e as empregadas públicas seguen perdendo poder adquisitivo, señor conselleiro. Isto son números claros, son números, pero se a previsión segue como está, efectivamente, os empregados e as empregadas públicas seguirán perdendo poder adquisitivo. Non fai falla que lle diga, señor conselleiro, que dende que vostedes gobernan este país, dende o ano 2009, destruíron dez mil empregos públicos. ¡Carai!, unha cousa severa. Dez mil empregos públicos non é cousa menor. Non fai falla que lle diga que o incremento das pensións da nosa xente é vergoñento. Non fai falla que llo diga. Nin mesmo que lle diga que temos as pensións máis baixas do conxunto do Estado. Non fai falla que lembre que perderon máis do 22 % de orzamento público; cando chegaron aquí superabamos no orzamento os 11.000 millóns de euros. Non fai falla que lle diga onde estamos hoxe, non é necesario. Non fai falla que lle diga que esta redución do gasto público, que é o seu imaxinario, o seu ideario político –aí son moi radicais–, é unha estratexia deliberada para privatizalo todo. A redución do gasto público é ideoloxía, señor conselleiro. ¡Claro que si!, e vostedes practícana. Non fai falla que lle diga que imos pagar polo servizo da débeda 1.598,2 millóns de euros. Non fai falta que lle diga que nese servizo de pago á débeda incrementamos o mesmo en 83 millóns de euros; exactamente, o 15,5 % do orzamento consolidado. Non fai falla que lle diga, aínda que hoxe non toca e me vou centrar nos gastos, pero si que llo quero dicir, que a súa política de ingresos é profundamente desigual e inxusta; exactamente nos impostos indirectos vostedes consolidan unha aportación ao público do 31,5 %. Esta é a súa política, señor conselleiro: que os que menos teñen paguen máis e os que máis teñen pois, efectivamente, anden por aí paseando, como o señor Rato en iate. Non fai falla que lle diga que estamos diante dun país novo, que está nacendo, que demanda xustiza social, e disto tiñan que falar os orzamentos: das saídas para este país, das nosas xentes. Non fai falla que lle diga que están fracasados vostedes; vostedes, que son un Goberno morto, un Goberno morto. E non fai falla que lle diga que os orzamentos unha vez máis adoecen de tres trampas brutais: A primeira delas –xa llo dixen– é que falsean a realidade cando nos din que imos estar diante dunha rebaixa impositiva. Falso, esa rebaixa impositiva vai ter efectos no ano 2017. E vostedes o que están provocando, igual que fixo Mariano Rajoy e Montoro no Estado, é que o vindeiro Goberno da Xunta de Galicia, que vai ser de esquerdas, señor conselleiro, sexa o que teña que recortar. Esa é a realidade: esa pretendida e propagandística baixada de impostos non vai ser no seu mandato final cando se acometa. Si, señor conselleiro, mentir é pecado, e están mentindo. Vai ser no ano 2017, e vai ser afortunadamente un goberno de esquerdas o que se vexa na obriga de recortar, de practicar axustes pola súa frivolidade, por ser capaces de facer política cun escaso rédito electoral para ou a través dos orzamentos públicos. Tamén unha segunda trampa, o teito de gasto. Vólvollo dicir, señor conselleiro: o 1,8 %, Ministerio de Facenda –lea, señor conselleiro–, están mentindo. Prevén un incremento do 4,3 cando saben que non van poder executalo. Non pode ser, señor conselleiro, non pode ser por moito que esteamos en campaña electoral. E, en terceiro lugar, están a falar dunha aportación excepcional non consolidable de 363 millóns de euros. E, señor conselleiro, o que estamos nestes orzamentos é diante dun auténtico suicidio colectivo como sociedade. Iso é o que vai pasar neste país despois das súas pretendidas políticas económicas. Agora tócanos definir cales son en síntese as propostas ou as emendas que achega a Alternativa Galega de Esquerda, son moitas e plurais. Son profundamente discordantes co Goberno do Partido Popular, que non popular; do Partido Popular de nome, que non popular. Para pór exemplo: ¿cal é a nesga que ten o orzamento, a prioridade política destes orzamentos? Vou dar un dato: educación, vital para a Alternativa Galega de Esquerda, vital para xustamente prever as desigualdades ou para igualar socialmente. E, mire, por pór un dato: vostedes incrementan en 6 millóns de euros –o que indica que isto é a súa prioridade– o ensino privado. Incrementan o ensino privado en 6 millóns de euros, acadando unha cifra récord que se sitúa en 243,1 millóns de euros. Isto semella que é a súa prioridade, pero pola porta de atrás están pechando máis de cincocentas aulas, máis de cen escolas. E non fai falla que lembre neste hemiciclo que perdemos máis de mil traballadores e traballadoras do ensino. Esa é a súa prioridade. A súa prioridade, por exemplo, é que estean incrementando en máis de 2 millóns de euros os concertos para a formación profesional. A súa prioridade é blindar os orzamentos no ensino da Relixión. Esta é a súa prioridade. E a súa prioridade, en definitiva, é facernos máis desiguais. ¿Por que dicimos isto? Porque nunha parte substancial para a Alternativa Galega de Esquerda, como son as políticas sanitarias, certamente vostedes incrementan o orzamento de sanidade pero increméntano xustamente para pagar o maldito canon do maldito hospital privatizado de Vigo. E por aí, señor conselleiro, non imos pasar e non estamos de acordo. Presentamos emendas en educación de máis de 64 millóns de euros. ¿Para que? Pois para xustamente, por exemplo, a creación de centros rurais de investigación e innovación educativa, para o transporte escolar, para os libros de texto e material gratuíto e universal para todos os nenos e nenas, para a substitución dese persoal docente do que carecemos, para a formación e perfeccionamento do profesorado, para a prevención do abandono escolar, para as campañas e o desenvolvemento da normalización lingüística, para a atención da diversidade, para un programa de apoio no rural –non lle imos contar como estamos–, para o programa de innovación nos centros educativos, para a Rede de bibliotecas de Galicia. Non sei se van ás bibliotecas e contemplan como están, non sei se van aos museos deste país, vaian a Pontevedra. É que eu creo que hai que andar pola rúa e aínda que temos pouco tempo de vez en cando ir, aínda que sexa pois por contemplar. Non sei se van ao Arqueolóxico de Ourense, o señor Santalices sabe diso; non sei se van, ¿eh?, dá un pouco de tristura. Non sei se son comprensivos co que está pasando na edición do libro en galego, non sei se o saben, pois aportamos máis recursos públicos para isto. Queremos incrementar as aportacións ao bono cultural. Queremos melloras no Museo do Pobo Galego, claro que si. Queremos melloras no Marco, no CGAC... É que a cultura é moi relevante, señor conselleiro. Pan, traballo e teito pero tamén cultura; somos seres humanos, o proceso de socialización vén por aí. Vaia tamén se quere a estes sitios, recoméndollo. Queremos o fomento da actividade cultural dos nosos concellos. Supoño que sabe como o están a pasar, incluso os gobernos liderados polo Partido Popular; eles e elas tamén se queixan, ben saben o que está pasando. Queremos un programa de recuperación do cine en galego. Ben, misión imposible. Xa lle dixen, eu en Ferrol, a miña filla, 3 anos, non hai unha escola pública na que se fale en galego. Señor conselleiro, esta é a realidade deste país. Queremos tamén que se incrementen os recursos para a Academia Galega. Queremos tamén axudas para a conservación do patrimonio. Queremos tamén axudas para os arquivos públicos. Queremos tamén axudas para o audiovisual no noso país; é moi triste o que ten pasado con grandísimos profesionais en Galicia, moi triste o que está pasando. E queremos, efectivamente, vencellado á educación pero sobre todo á situación de pobreza que hai, incrementar tamén os recursos públicos, ¿para que? Para os comedores escolares; para un plan de detección de carencias alimentarias; para incorporar ecocomedores, para que os nenos e nenas non coman de plástico, para que coman produtos locais, cercanos e de tempada –é o normal, señor conselleiro–, para que teñamos un programa de merendas escolares. Si, hai fame neste país, é real; aquí non pasamos fame pero aí fóra si se pasa fame, é real. Queremos tamén un programa de almorzos saudables, un programa de apertura de comedores en verán. E queremos tamén mellorar a universidade e sobre todo as bolsas para os fillos e fillas dos traballadores, que como sigan vostedes coa súa política van saír excluídos da universidade pública. Iso tamén é ideolóxico, radicalmente ideolóxico, e non queren que esteamos na universidade pública. Iso é un perigo. Ben o sabe e o di moi ben Pepe Mújica, claro que si; vostedes tamén o saben perfectamente. Aportamos tamén emendas para nós determinantes na sanidade pública. A primeira, o rescate, señor conselleiro, do hospital privatizado de Vigo, o rescate; é indecente manter esas políticas. Eu sei tamén que vostede profesionalmente sabe que ese hospital é unha desgraza, sabe que é unha auténtica débeda para este país. Queremos xustamente rescatalo. Queremos tamén un plan de creación dun laboratorio público farmacéutico e de investigación pública; isto é o que precisa este país. Queremos a creación dun programa sanitario público de I+D+i, que vostedes acaban de privatizar, e para iso queremos recursos públicos. Queremos os plans directores dotados como debe de ser, non coas súas aportacións, do CHUAC, de Ferrol e de moitos outros lugares e áreas sanitarias deste país. Queremos un plan piloto de enfermaría escolar. Queremos que eses centros de orientación familiar, que vostedes se cargaron porque é pecado, pois que os que quedan melloralos e ademais continuar con eles. Queremos a mellora da saúde mental neste país. Queremos a prevención e promoción da saúde no colectivo LGTB, señor conselleiro. Non sei se son conscientes do que pasa, non sei se saben que hai diversidade sexual, que hai persoas homosexuais, non sei se o saben. Actuemos tamén. Queremos tamén un plan para reverter a privatización da alta tecnoloxía sanitaria. Barbaridade cometida polo Partido Popular e imos pagar as consecuencias. Claro que imos pagar as consecuencias. Queremos, señor conselleiro, unha nova política en Galicia, unha nova política que ten que estar baseada no I+D+i. Non sei se é necesario tamén que lembre que a consignación orzamentaria que dedican vostedes ao I+D+i é vergoñenta: o 0,86 %; vergoñenta, señor conselleiro. Non sei se é consciente de que para emprender unha Galicia nova é imprescindible consignar recursos públicos fortes e decididos no I+D+i de xeito transversal. Se non temos tecnoloxía, se non temos coñecemento, nunca seremos un país desenvolvido. Vostedes actúan para iso, para que Compostela siga sendo o reino do turismo do mundo. Queremos pensar, queremos aportar, queremos patentar, queremos xogar na primeira liña, señor conselleiro, e con eses orzamentos é imposible. O outro día estaba cun catedrático especialista en polímeros e dicíame que era vergoñento o que estaban vivindo, que era vergoñento ver como estaba investigando a xente neste país, que era tristura, e non era un votante da Alternativa Galega de Esquerda, era un votante do Partido Popular. Vergoñento, señor conselleiro, un país en destrución ou un país no que vostedes soñan que sigamos sendo o que somos, que os nosos novos e novas están traballando na hostalería, na pouca construción que queda ou mesmo facendo tarefas que son moi dignas pero, dende logo, non van facer que este país saia desta gran focha na que nos teñen metido por mor das políticas do Partido Popular. Queremos, efectivamente, nova política social, recursos para o desenvolvemento da Lei de dependencia. Queremos, efectivamente, novas actuacións en política de pesca. E en política de pesca dicímoslle, señor conselleiro, que desa Lei de acuicultura que vai espoliar este país estamos radicalmente en contra. Fale tamén co compañeiro Juan Fajardo, quen leva traballando nisto, e fale tamén cos colectivos afectados deste país. Esa declaración de interese xeral, que van expropialo todo e van entregalo ás grandes multinacionais non galegas, señor conselleiro. Queremos, ademais, que investiguen os fenómenos das toxinas, tanto fundamentalmente no que atinxe o berberecho e no que atinxe o mexillón, que poidamos prever esa situación. Queremos que haxa un plan para que o sector cando non pode traballar teña recursos públicos, un plan de axuda para as cotizacións sociais. Queremos que teñan seguro esas persoas, como antes tiñan e que vostedes se cargaron. Queremos, efectivamente, no rural un plan de asesoramento e apoio para a incorporación agraria da xente moza. Queremos que haxa tamén unha aportación relevante de I+D+i nesta materia. Queremos actuacións para recuperar e difundir as castes autóctonas. Queremos o fomento e a conversión á agricultura ecolóxica e a defensa e o pulo pola mesma. Queremos fomentar o estímulo aos ensaios agronómicos. Queremos tamén novas políticas industriais neste país. E, efectivamente, señor conselleiro, dá vergoña volver dicilo aquí, pero nós seguimos defendendo o que sempre defendemos: o dique flotante en Ferrolterra. E presentamos iniciativas que así o defendan, que defendan o sector naval público. Queremos actuacións de creación de emprego. O primeiro, a consignación orzamentaria que vostedes fixeron desaparecer en máis dun 50 % para os servizos públicos de emprego, pero programas específicos para as persoas en desemprego superiores a 45 anos, para as mulleres, para as persoas que están afectadas polos ERE. Mire, por exemplo, o ERE de Tragsa, que grande oportunidade teñen, señor conselleiro e o voceiro do Partido Popular, para dicirnos por que se practica ese ERE que vai ter unha incidencia relevante neste país. Queremos tamén actuacións decididas en materia de emprego feministas. Queremos fomento de emprego vencellado ao emprego verde e, como lle dixen antes, ás novas tecnoloxías. Queremos un plan específico de emprego para as persoas en risco de exclusión social, 650.000. Queremos un plan enerxético para combater a pobreza enerxética. É real, señor conselleiro, o outro día suicidouse unha persoa na Coruña, señor conselleiro. ¿Sabe por que? Pense por que. Iso é real, como un goteo incesante. Ás veces penso sinceramente: non é que non teñan alma, que iso daría para moito, é que non teñen corazón, non teñen corazón. Queremos tamén as axudas ás familias en risco de pobreza enerxética. Presentamos emendas para o fomento das iniciativas da economía social, que está dando resultados magníficos. Miren para Cataluña, esa Cataluña que tanto os preocupa para outras cousas, miren para alí os resultados que dá. E tamén queremos as axudas para as segundas oportunidades. É bastante incrible que teñamos normas de segunda oportunidade para as empresas e non teñamos normas de segunda oportunidade para as xentes que son vítimas das súas políticas. Queremos un plan estratéxico de enerxías renovables. Queremos un bloque de axudas á enerxía solar térmica, á xeotermia. E tamén queremos, como dicía antes, o fomento do cooperativismo e a recuperación das empresas, das industrias pechadas e que foron improdutivas. Queremos tamén fomentar a igualdade e combater a pobreza en feminino, e por iso presentamos moitas emendas en Vicepresidencia para mellorar a situación da pobreza neste país e no mundo, e no mundo. Queremos tamén unha aposta decidida polo software libre, pola participación cidadá; consignamos tamén emendas para isto. Para as políticas de igualdade. Queremos tamén novas políticas para as emerxencias privatizadas deste país, e presentamos emendas para isto. Presentamos emendas ao bloque de Facenda que teñen que ver sobre todo coa loita contra a fraude fiscal. E presentamos tamén en Vicepresidencia emendas que teñen que ver coa Xustiza deste país, a Xustiza deste país, con medios persoais, con medios materiais, co reforzo das asistencias xurídicas gratuítas de letrados e procuradores nestes tempos de crise, para sermos capaces de definir finalmente nunha ponencia galega –e non outra, non galega– o Mapa xudicial, para o fomento do galego na Administración de xustiza, para termos por fin o expediente electrónico inexistente neste país. Queremos...
Vaia rematando, por favor.
...–e remato, señora presidenta– en definitiva, xustiza. E, señor conselleiro e señora conselleira, eu creo que xa, como dixen ao principio, diante destas políticas bunkerizadas, de exterminio social, de pobreza, o que deben facer é disolver esta Cámara. Fagan algo sensato: escoiten a xente aí fóra. Cáusalles moita risa, pero por moito que estean aquí pechados, bunkerizados, aí fóra o pobo está en pé e está contra vostedes, así que fagan algo decente e convoquen eleccións.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario Socialista. Ten a palabra don José Luis Méndez Romeu.
Señora presidenta. Señor conselleiro, hai un ano, neste mesmo debate, expresei a inutilidade do debate parlamentario dos orzamentos tal como está concibido. Que cada ano seiscentas emendas de media que presenta o Grupo Socialista e un número tamén de varios centenares que presentan os demais grupos da oposición sexan rexeitadas practicamente en bloque, obedecendo a unha decisión apriorística do Goberno ou da maioría que o apoia, sen entrar nos argumentos, sen ofrecer razóns, cuestiona o sentido que ten este debate tan dilatado da Lei de orzamentos de cada ano. Abondaría certamente cun debate de totalidade e liberar o tempo dos membros desta Cámara para atender directamente as queixas dos cidadáns que necesitan respostas aos seus problemas. Lamentablemente, a pobreza do debate político, que ten a súa máis alta expresión precisamente no debate dos orzamentos, está crebando a confianza dos cidadáns na institución parlamentaria, está crebando as propias bases, os propios alicerces do Parlamento. Porque se este debate, que teoricamente é o máis importante do ano, se transforma nunha sucesión de parlamentos estériles onde o Goberno impide a comparecencia sistemática dos responsables das principais seccións do gasto público e despacha todas as intervención cun rexeitamento absoluto e sen matices, é doado deducir que a institución parlamentaria ten unha relativa inutilidade. Hoxe abordamos procedementalmente a fase do estado de gastos. As propias limitacións do procedemento limitan as posibles modificacións ao marco de cada sección orzamentaria. As emendas presentadas por este grupo ao estado de gastos afectan o 7 % dos créditos consignados nos capítulos II, IV, VI e VII, é dicir, os créditos onde aínda é posible ter capacidade de decisión, excluíndo todos os gastos previstos para persoal –custos de persoal–, así como os gastos financeiros. Totalizan as nosas emendas, polo tanto, 356 millóns de euros. Foron expostas polo miúdo nas diferentes sesións de comisión, polo que hoxe limitareime a algunha consideracións xerais, agrupando as emendas por programas de gasto de acordo coa clasificación funcional do orzamento. Cómpre destacar, ademais, que unha elevada porcentaxe das emendas que hoxe presentamos teñen un carácter local, é dicir, son a expresión cifrada doutras tantas demandas non satisfeitas en distintos lugares do territorio. Como anunciabamos no debate de totalidade de lei, as emendas que presenta este grupo poden agruparse baixo tres grandes rúbricas: plan de emprego, impulso do crecemento económico e reforzo dos grandes servizos públicos. En primeiro lugar, señor conselleiro, e naturalmente, o emprego. Con máis de 220.000 persoas en paro e cun elevado número de persoas que non cobran prestacións, non podemos falar de superación da crise. Baixo a presidencia do señor Feijóo temos menos persoas ocupadas que no 2009, 117.000, e menos persoas activas. Tanto a taxa de emprego como a taxa de actividade están entre as máis baixas de España. Correlativamente, a afiliación á Seguridade Social evoluciona peor que a media estatal, medida en termos mensuais ou medida en termos anuais. E se contemplamos a distribución de emprego por idades, atopamos que a presenza dos menores de 30 anos en postos de traballo, no emprego real, baixou con vostedes á metade. No mes de setembro deste ano había 103.448 persoas que percibían unha prestación por desemprego. Son un 20 % menos que hai un ano. Delas, a metade percibía subsidio; un 40 %, prestación contributiva; e o resto, renda activa de inserción. E 119.000 persoas non percibían ningunha axuda; son persoas que queren traballar, que están inscritas no servizo de emprego e que non perciben ingresos; están hoxe totalmente excluídas. Vostedes actuaron durante estes anos contra as persoas paradas, non só coa reforma laboral regresiva nin co abaratamento do despedimento, senón tamén coas políticas activas de emprego. Reduciron os orzamentos de emprego á metade. No peor da crise vostedes retiraron a metade dos fondos de programas de contratación, de medidas de reinserción ou de formación, mesmo reduciron drasticamente o persoal do Servizo de Emprego. Consecuencia: o paro de longa duración está consolidado. Coas nosas emendas propoñemos incrementar o orzamento previsto en 98 millóns de euros, que representa un 50 % máis do que vostedes propoñen, e propoñemos amplialo para atender os colectivos con máis dificultades de empregabilidade: mulleres, maiores de 45 anos, persoas mozas e parados de longa duración. E tamén para favorecer o retorno de tantas persoas que tiveron que emigrar, para impulsar o emprego das persoas con discapacidade e tamén para mellorar o salario de inserción. E, ademais, propoñemos a través das emendas asociar as corporacións locais nos programas de emprego, unha canle de eficacia demostrada, así como reforzar os servizos públicos que atenden ás persoas desempregadas, que foron arrasados por vostedes en beneficio –dubidoso– da externalización. Hai poucas semanas a Consellería de Traballo desaparecía para diluírse na de Industria. Un recoñecemento aberto do fracaso da política de emprego, pero tamén un cambio cosmético, porque nada ten cambiado ata agora nin hai indicios de que vaia cambiar na política de emprego. Seguen as mesmas inercias, a mesma falta de impulso, e, polo tanto, previsiblemente os resultados serán lamentablemente semellantes. En canto ao crecemento económico, propoñemos medidas en dous ámbitos: o investimento en capital físico e o apoio aos sectores produtivos. Vostedes renunciaron a unha política de investimentos que fora anticíclica, baixaron os investimentos reais nun 53 % e a execución aínda máis. As nosas emendas en materia de estradas, de portos, de augas e outras infraestruturas son un catálogo de necesidades en todo o país, imprescindibles para mellorar a competitividade, as comunicacións e os servizos. Nese catálogo de necesidades, que é un verdadeiro caderno de queixas remitido por moitos concellos galegos, figuran máis de duascentas actuacións en infraestrutura, plenamente identificadas, así como outras quince actuacións en materia de vivenda de promoción pública, onde a súa política foi recortar un 76 %, privando moitas persoas do acceso a unha vivenda digna e asequible. De novo aquí súmase a deterioración dos salarios co incremento da precariedade e a desaparición de facto dunha política de vivenda, que é un dos principais capítulos de gasto da economía familiar. No campo dos sectores produtivos, reseñamos emendas por un importe global de 40 millóns de euros, incluíndo aspectos como a industria naval, onde propoñemos retomar os proxectos de centro de reparacións na ría de Vigo e de dique flotante na ría de Ferrol, co obxectivo de aproveitar a posición xeográfica de Galicia no tráfico marítimo mundial, cos buques post-Panamax, de maior tamaño, así como con medidas de apoio á industria auxiliar. Propoñemos diversas iniciativas de apoio á transferencia de tecnoloxía en sectores industriais competitivos, como a industria auxiliar de automoción, para evitar que a competencia de Portugal ou de Marrocos sexa exclusivamente en custos salariais. Ou á industria metal mecánica, que sofre as consecuencias da parálise eólica e necesita diversificar produción. Tamén no sector aeronáutico, actualmente en expansión. Igualmente, propoñemos emendas para a diversificación en zonas de monocultivo empresarial ou para axudar a minería non metálica e gañar dimensión. En materia de enerxía, propoñemos emendas coherentes coas liñas apoiadas pola Unión Europea a prol da eficiencia enerxética, por exemplo apoiando o autoconsumo, as alternativas enerxéticas e as enerxías renovables, como a minieólica, a biomasa ou a xeotermia, para a súa aplicación nos ámbitos familiar, agrogandeiro ou das pemes. Especialmente, subliño as emendas en políticas de I+D, que vostedes minoraron nun 16 %, nunha tendencia inversa á da Unión Europea. Propoñemos un incremento do 20 % sobre esas cifras para dar continuidade aos proxectos de investigación e ás carreiras profesionais dos investigadores, evitando o que acontece coa súa política de recortes, que leva á desaparición de equipos de investigación e a perder posicións comparativas nunha actividade altamente competitiva no plano internacional. E, finalmente, no sector primario propoñemos incrementar as actuacións de mellora das masas forestais, así como distintas actuacións de concentración parcelaria e por suposto de apoio ao sector lácteo. Finalmente, no capítulo de políticas sociais e reforzo dos servizos públicos, presentamos 54 emendas aos créditos para educación, para mellorar a equidade e a igualdade de oportunidades, en liña cos países da nosa contorna. Son emendas que parten dos informes dos organismos internacionais, que alertan dos problemas principais que temos en Galicia: elevar a taxa de repetidores e de abandono temperán, deficiencias na utilización das novas tecnoloxías e resultados mediocres no conxunto do sistema. Non se trata só da puntuación global nas probas PISA, sempre discutible, senón da distribución interna, onde os resultados de excelencia son moi baixos, tanto en cifras absolutas como en comparación con outros países e comunidades. Este goberno, logo de sete anos, ten descoidado o parque de edificios escolares, a súa conservación, e hoxe as queixas son continuas, como se comproba en cada sesión da Comisión 4ª. Propoñemos unha relación de 43 actuacións necesarias noutros tantos centros. Propoñemos, ademais, incrementar os gastos de funcionamento dos centros educativos, fortemente reducidos nos últimos anos, algo que ten repercusión na propia actividade de aprendizaxe. Vostedes tiveron un grande interese en impoñer copagos nos comedores escolares, pero ningún en controlar a calidade do servizo, que foi entregado en moitos casos a empresas externas e, polas noticias continuas, sen controis rigorosos. Doutra banda, vostedes teñen unha fixación ideolóxica coa igualdade de oportunidades. Optan por segregar incluso nos asuntos menores. As axudas de libros de texto conseguiron poñer en contra libreiros e profesionais; os libreiros, porque están financiando a Consellería de xeito forzoso, porque tardan meses en cobrar o que eles teñen que adiantar; e os profesores, porque están máis recargados de traballo. En sete anos nin deron pasos firmes para a introdución de libros electrónicos nin para o aproveitamento da rede no proceso de aprendizaxe. A penetración da internet en termos de velocidade de conexión é moi deficiente en numerosos lugares de Galicia, non só rurais, polas deficiencias das empresas operadoras de telecomunicacións. No seu día advertimos destes problemas no trámite da Lei galega de telecomunicacións. Vostedes só querían un texto legal máis e os resultados eran irrelevantes. Sobre todos estes asuntos, señor conselleiro, aportamos emendas, tamén para mellorar as prácticas formativas dos alumnos de formación profesional. Sabemos que a cultura para este goberno é prescindible. Dende o ano 2009 o orzamento baixou nun 56 %. Aquí, ademais, non houbo discriminación: todos os sectores da cultura foron postergados, nalgúns casos de xeito contundente. ¿Que terán vostedes contra a cultura?, pregúntome. Así, as bibliotecas públicas merecen o sumo desprezo do Goberno. Para fondos, promoción e dinamización propoñen a cuarta parte que no ano 2009. Xa sei que vostedes non son os únicos inimigos abertos da cultura, que o Goberno de España fai canto pode, por exemplo co IVE do 21 % aos produtos culturais. Evidentemente, cando a única lectura coñecida que se sabe do presidente do Goberno é a prensa deportiva, ¿que se pode esperar da lectura pública? É unha mensaxe nada subliminar sobre o valor da cultura para o Goberno de España, e o Goberno galego leva esta directriz ao extremo. A pasada semana coñeciamos que Galicia foi a comunidade autónoma onde pecharon máis bibliotecas e onde tamén están os índices de lectura máis baixos. Señor conselleiro, son índices bochornosos na escala de España e bochornosos na escala de Europa, que non van variar lamentablemente co orzamento que propoñen. Falo das bibliotecas abandonadas, porque nos países avanzados na nosa contorna as bibliotecas son os auténticos centros culturais da comunidade, pero podería engadir aquí o teatro, as artes plásticas ou visuais, a música. A iniciativa do Goberno é mínima e os orzamentos, recesivos. Nin a Televisión Galega se ocupa da cultura, agás programas excepcionais e mínimos en duración. Pregúntolle, señor conselleiro, pregúntolle a este goberno para cando unha campaña de promoción dos produtos culturais, que son produtos asequibles, que se poden compartir, que enriquecen o espírito, que non fan dano. Falo, evidentemente, de libros, de discos, pero tamén de representacións teatrais e concertos musicais ou de exhibición cinematográfica, porque, ademais do seu valor intrínseco para as persoas, representan unha industria cultural onde temos capacidade de competir nos mercados exteriores; aquí si que estamos a nivel internacional, e vostedes, de costas totalmente. E se falo dentro de cultura de patrimonio, a terceira parte dos BIC, dos bens de interese cultural, están en risco. Aquí presentamos unha relación pormenorizada para actuar en distintos lugares emblemáticos do patrimonio. Claro que no contexto da política cultural destaca o orzamento previsto na Cidade da Cultura, que con vostedes medrou un 50 % e hoxe absorbe o 14 % do total do orzamento cultural previsto en Galicia. Ese elevado gasto nunha soa infraestrutura, señor conselleiro, non se compadece coa irrelevancia de moitas das actividades alí desenvolvidas nin coa repercusión no público, nin co impacto na creación nin co impacto na proxección exterior de Galicia. A Cidade da Cultura é a imaxe dunha política cultural desnortada. Propoñemos iniciativas sobre os aspectos citados e dende logo sobre a promoción lingüística, reducida nun 70 %, dato máis elocuente que calquera discurso. Propoñemos, ademais de incrementar o orzamento na lingua, reforzar o financiamento da Real Academia Galega. Logo dos moitos debates que temos promovido nesta Cámara, non podiamos deixar de propoñer vía emenda a plena recuperación da titularidade pública do hospital de Vigo e dos seus servizos; unha medida que consideramos de eficacia asistencial, de aforro financeiro e de afirmación do servizo público da saúde. E se antes falei de necesidades de infraestrutura no país, no ámbito dos servizos públicos seguen a ser enormes. Así, relacionamos 37 actuacións en centros de saúde, nuns casos inexistentes, noutros saturados ou sobrepasados pola demanda, e 43 actuacións noutros tantos centros de ensino e 22 en centros de servizos sociais. Prestamos atención, ademais, a dous programas de gasto social: o programa de servizos sociais nos concellos, que con vostede baixou á metade, e onde propoñemos directamente duplicalo. Están sendo receptores de innumerables demandas, mentres o Goberno da Xunta, por vía orzamentaria e por vía normativa, tenta afogalos, reducindo as transferencias e multiplicando os copagos. Igualmente, en atención á insuficiencia de ingresos que sofren moitas familias, propoñemos incrementar nun terzo o programa de loita contra a exclusión, que con vostedes foi reducido nestas anos nada menos que nun 60 %, señor conselleiro. E, por último, cito unha emenda de 9 millóns de euros dirixida á loita contra a pobreza e para incrementar as pensións non contributivas, que son as máis baixas entre as baixas. A realidade é teimuda e temos máis de 33.000 fogares nos que non entran ningún ingreso, e vostedes planifican nos seus orzamentos –dino na memoria– unha prestación de renda de inserción social de Galicia para 9.900 persoas. É que non chega nin ao 30 % dos fogares que non teñen recursos, señor conselleiro. A pobreza severa incrementouse, porque se está cronificando o desemprego de longa duración, e por iso temos 73.000 fogares con todos os seus membros en paro. Falar de política social en Galicia implica lembrar que a suma de pensionistas e parados xa supera o número de empregados, que no 60 % dos concellos a media de idade supera os 50 anos e que por cada menor de 20 anos temos sete xubilados. É o retrato dun país en trance de extinción, agravado coa emigración selectiva das persoas mellor formadas e que están en idade de procrear. Só se poderá inverter esa tendencia declinante procurando maiores taxas de emprego, incrementando a ocupación feminina e mellorando os servizos públicos no medio rural. E ata hoxe a súa política foi no sentido contrario; ano tras ano os datos do Instituto de Estatística están a debuxar un país sen futuro. Hai outros moitos problemas reflectidos nas nosas emendas, dende o pulo do software libre ás licenzas abertas na Administración galega ou a creación de plataformas de servizos con contidos adaptados a distintos colectivos, ata apoio ao sector da dobraxe, para estendelo a máis produtos audiovisuais ou de entretemento. En xustiza, entre outras emendas, propoñemos a mellora da asistencia xurídica gratuíta. No turismo non esquecemos apoiar a creación de rutas temáticas e xeográficas, hoxe apenas desenvolvidas, ou a promoción dos aeroportos galegos nos mercados de orixe. Na mesma liña propoñemos a posta en valor dos lugares de interese medioambiental, coa creación de rutas, sendas e outros equipamentos. E na Consellería de Facenda, o reforzo da loita contra a fraude fiscal, que é un xeito de incrementar os ingresos e onde o esforzo actual da Xunta é manifestamente mellorable. Remato. Hoxe apróbanse os últimos orzamentos desta lexislatura. Son 70.000 millóns de euros, señor conselleiro, en sete anos, 1,5 veces o PIB galego. É unha cifra moi relevante, e, sen embargo, os datos do país son hoxe máis preocupantes do que eran na altura do 2009. As esperanzas son menores, pero as necesidades, maiores. Vostedes acostuman a falar en todas as súas intervencións da herdanza recibida. É un argumento ridículo, porque na historia da autonomía vostedes gobernaron vinte e oito anos, case continuadamente, con leves interrupcións, vinte e oito anos fronte a seis anos de gobernos de coalición arredor do Partido Socialista e fragmentados en dous períodos. En termos porcentuais, o 83 % da historia galega estivo presidida por vostedes. É imposible ignorar ese dato. Sempre gobernaron con maioría absoluta, desprezando as aportacións – hoxe é unha mostra máis–, as suxestións, as alternativas. Probablemente esta tarde nas votacións ratificaranse nesa actitude. Son, xa que logo, responsables directos do estado do país, das severas limitacións que sufrimos e do deplorable horizonte que teñen as novas xeracións. A Lei de orzamentos será a sétima oportunidade perdida, dende logo co noso voto contrario. A leve mellora das contas públicas no ano 2016 –recoñecemos que está aí– non implica ningunha novidade estratéxica, ningunha actuación tendente a corrixir problemas estruturais. Medran lixeiramente os gastos para facer exactamente as mesmas actuacións. Os resultados son previsibles, tan previsibles como a propaganda. Comprenderán que nin o contido do estado de gastos nin as liñas estratéxicas fracasadas, nin a súa actitude durante o debate orzamentario de rexeitar absolutamente todo, pode levarnos a outra posición que non sexa rexeitar o estado de gastos proposto. Máis nada.
Grazas, señor Méndez. Grupo Parlamentario Popular. Ten a palabra o señor Puy Fraga.
Moitas grazas, señora presidenta. Hoxe mesmo, a estas horas, está tendo lugar o mesmo debate, só que na Comunidade de Baleares, dos orzamentos e deuse unha curiosa circunstancia, que xusto no momento no que ía intervir unha deputada do Partido Socialista das Illas Baleares, de nome Silvia Limones, tivo coñecemento uns minutos antes de que lle tocara a lotería, concretamente o segundo premio. Eu, desgraciadamente, non podo felicitar a ninguén por este feliz feito. Por certo, que un deputado do PP lle suxeriu que contribuíra algo ás cuestións da Facenda pública autonómica, e ela contestou, sen dúbida levada pola ledicia do momento, que non había que mesturar unhas cousas con outras, porque, efectivamente hai anécdotas ao respecto. Pero, en todo caso, ela dixo que defendeu mellor os orzamentos téndolle tocado a lotería que non. Eu considero e lamento que os vou defender sen que eu saiba que me ten tocado a lotería, pero o que si corresponde, antes de comezar, se me permiten, é felicitar as compañeiras de hemiciclo que no último proceso electoral, celebrado o pasado domingo, foron electas –xa o fixen onte ante os medios de comunicación e quero facelo agora persoalmente–: a deputada de AGE Yolanda Díaz, que vai representar o conxunto da nación española no Congreso dos Deputados [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] –non, non, a soberanía, como vostede sabe, a Constitución é clara ao respecto–, ao igual que a presidenta do Parlamento, dona Pilar Rojo, ao igual que a nosa compañeira de escano Paula Prado, por certo, a senadora máis votada do conxunto das catro provincias galegas [[Aplausos.]] Evidentemente, pasemos, sen tanta ilusión como se me tivera tocado a lotería, a defender o proxecto que trae a Comisión, aprobado como ditame. Ben, como vostedes saben, o orzamento ten moitas visións e moitas definicións, polo tanto, e a min a que máis me gusta, sen lugar a dúbidas, é a que o define como plan económico do grupo político, porque realza fundamentalmente do que estamos a falar, do carácter político do documento orzamentario, por moi técnica contable que requira a súa elaboración e por moi norma xurídica que sexa, tanto nas súas orixes, xa tantas veces mencionadas no parlamentarismo, como sobre todo porque é certo que os orzamentos reflicten moitos conflitos socias, e sobre todo reflicten a reposta que se lles dá dende o poder político aos problemas que ten a sociedade. Polo tanto, eu creo que hoxe a reforma do Regulamento nos permite ter un discurso máis político que máis contable, de emendas pequenas que foron debatidas en comisión para cada un dos estados de gastos, e tal cuestión é a que eu pretendo facer hoxe. Estamos, efectivamente, ante os sétimos orzamentos –que non serán os derradeiros, aínda que si serán os últimos desta lexislatura– que presenta esta maioría, e obedecen a unha evidente política económica, porque, fundamentalmente, cando falamos de que o documento orzamentario é un documento político, o que estamos facendo é tomar decisións de política económica para conseguir uns determinados obxectivos. Os obxectivos xa saben vostedes cales son, eu non quero ser pesado, recordar incluso algunhas cuestións básicas de facenda pública. Os obxectivos, como sempre, son garantir o crecemento e a estabilidade do crecemento dunha economía, conseguir obxectivos redistributivos –é dicir, conseguir mellorar a igualdade do grupo social– e, finalmente, mellorar a asignación dos recursos na provisión de bens públicos, porque esa é a natureza propia do gasto orzamentario. Estes tres obxectivos, que son os tradicionais que a teoría da facenda pública dende os anos cincuenta do século pasado ten consolidado como os obxectivos da política económica, fanse con dous instrumentos. Por un lado, polo ingreso, é dicir, a través dos instrumentos tributarios, onde se poden conseguir todos os obxectivos de maneira variada. Cos impostos pode conseguirse mellorar a redistribución, cos impostos pode conseguirse mellorar o crecemento económico, cos impostos tamén se pode conseguir –como non– asignar mellor os recursos, que, probablemente, se permaneceran en mans privadas, non contribuirían a financiar bens públicos que todos demandamos, como a sanidade, a educación, as estradas, a seguridade, etc., etc. Pero tamén temos o instrumento do gasto público, e o gasto público é tamén un instrumento que serve para conseguir mellorar o crecemento económico, non só reforzando o investimento conxunto da sociedade a través do investimento público, senón tamén garantindo unha determinada política de rendas, por exemplo. O gasto público tamén serve, isto é algo que a oposición esquece reiteradamente, chegando a conclusións eu creo que sorprendentes para a inmensa maioría da sociedade, como que o gasto público non pode ser redistributivo, porque o gasto público ten que ser igual para todos, sexa cal sexa a situación da renda das familias, que se beneficien de determinados gastos públicos; é o caso dos comedores escolares, tantas veces mencionado, pero que se podería estender a moitas outras cuestións, como por exemplo a ensinanza universitaria. E, polo tanto, nós temos en conta, e aquí hai unha primeira diverxencia fundamental cos argumentos da oposición, a min resúltanme sorprendentes, porque no fondo é deixar de lado o que é unha fundamental arma para loitar contra a desigualdade, que é o compoñente redistributivo de gasto público, pero é que, ademais, o gasto público ten unha compoñente tan redistributiva que todos os estudos para España o que din é que se distinguimos claramente o que son gastos públicos divisibles ou indivisibles, porque saben vostedes que hai gastos públicos que son indivisibles porque benefician o conxunto social, con independencia dos individuos que forman parte del, por exemplo a defensa nacional, pero a maioría de moitos gastos públicos son divisibles, porque non é o mesmo que estude unha persoa na universidade que outra, porque a persoa que estuda na universidade ten máis vantaxes na vida que outra, e polo tanto estamos falando de que hai vantaxes do gasto público que favorecen e redistribúen as rendas a favor dunhas persoas e en contra doutras que non teñen esas opcións, e polo tanto o que estamos a falar é de que o gasto ten unha compoñente redistributiva importante, que os estudos empíricos da economía española sobre a incidencia do gasto mostran que o gasto público en España é en xeral progresivo e que, ademais, o mellor gasto redistributivo –curiosamente non, non é sorprendente– son as transferencias directas de renda, como son as pensións e en menor medida tamén todas as transferencias que se fan por desemprego e enfermidade, ¿non? A parte esencial do noso sistema redistributivo é o gasto público, e mentres, bueno, pois non entendamos este principio elemental, pois haberá unha discrepancia de fondo. Se perdemos de vista polo tanto que a redistribución, o impulso da economía, así como a asignación dos recursos, é do conxunto dos orzamentos, tanto do ingreso como do gasto, pois realmente a partir de aí é difícil aceptar determinadas emendas, que o que pretenden é xustamente privar desa compoñente redistributiva o gasto público, igualando a que non é igual, igualando para que vaian a un comedor gratis o fillo dun coñecido empresario galego que a persoa que ten paro de longa duración e non ten ningunha renda na súa familia –isto é evidente–, e a partir de aí pois é máis difícil recoller pois algunhas das suxestións. E digo que é sorprendente porque eu xa na comisión informei, a raíz dalgunha emenda do Grupo Mixto, que quería establecer unha tarifa autonómica do IRPF do 50 %, á que habería que engadirlle o tipo máximo do IRPF do Estado, é dicir, que iriamos a tipos máximos do 80 %, é dicir, expropiatorios claramente. Claro, nesa filosofía si, na filosofía igualitaria absoluta iso sería coherente, sería que nos sacaran todo o que ingresamos todos e que o gasto fora igual para todos. Ese ideal comunitarista pois evidentemente a única persoa que o traduciu en emendas foi a deputada do Grupo Mixto. Nós non o compartimos. Eu entendía que a socialdemocracia europea, a de Valls, que mesmo ten feito reformas como vencellar as axudas aos fillos, lendarias en Francia e moi positivas para a familia, á renda das familias, pero, sen embargo, bueno, pois esa é a filosofía. Os instrumentos, tanto os de ingreso como os de gasto, deben de utilizarse no contexto apropiado, ou no contexto no que se aproban os orzamentos, e o contexto ten unhas condicionantes institucionais, unhas condicionantes económicas e por suposto condicionantes sociais. ¿Cales son as variables institucionais que máis inciden en nós e que nós consideramos que son máis importantes e que novamente nos levan a ter moitos problemas para aceptar ningunha emenda, particularmente dos grupos máis á esquerda, e tamén nalgunha circunstancia do grupo do Partido Socialista? En primeiro lugar, nós cremos no proxecto da Unión Europea, nós cremos na moeda única, e ademais entendemos que non son malas para a economía española as restricións políticas de política orzamentaria que introduce a construción da Unión Europea. Nós seguimos fiando que Europa é o mellor contorno para unha España democrática, para unha España que crea emprego, para unha España que crece, para unha España e unha Galicia, loxicamente, que deben de continuar a medrar e a crecer. Vostedes din que nos impoñen unha devaluación. Bueno, eu quero recordar que nos tempos en que a economía española perdía competitividade o que se facía era unha devaluación monetaria, ou recorríase ao endebedamento ficticio –dábaselle á máquina dos billetes–, ou directamente se devaluaba o valor da moeda española, e o que faciamos era perder competitividade e salarios a chorros. Na época socialista, se un compara o que valía a peseta no ecu –o precedente do euro– con relación ao tipo de cambio que se fixou cando accedemos ao euro, perdeuse o 50 % do poder adquisitivo da peseta en relación coa media europea, que era o ecu, e máis por exemplo con moedas como a alemá, como o marco. ¿Isto que quería dicir? Quería dicir que un traballador español en relación cun alemán gañaba un 50 % menos de salario. Iso si que é unha devaluación. O que pasa é que, como seguía gañando o mesmo no termo monetario peseta, pois practicamente lle pasaba desapercibido, e o que estabamos a facer era xerar unha economía que perdía e seguía perdendo, e continuaba a perder competitividade, e polo tanto continúa a perder posibilidades de inserirse nun mundo que –queiramos ou non– cada vez é máis globalizado, e por tanto estabamos perdendo a oportunidade de garantir un futuro mellor para os galegos e as galegas, para os españois e as españolas, que forman parte deste proxecto que é a Unión Europea. Esa é a realidade, e polo tanto nós seguimos entendendo que esas restricións, que efectivamente cando hai que dixerilas porque non se actuou en coherencia co que implicaban as obrigas dun mercado único e dunha moeda única que impoñía pois que o préstamo barato había que investilo ben e non no ladrillo, e que os salarios tiñan que subir conforme a produtividade e non subir como tres ou catro veces cada ano, tres ou catro puntos máis que na media da Unión Europea, bueno, pois realmente iso explica parte dun desastre que agora, dunha forma naíf, bueno, pois algúns achacan á política expansiva do Banco Central –é o caso do ex ministro Sebastián–, aínda que eu creo que o problema é noso, non do Banco Central; sempre é bo que che dean facilidades de financiamento, o que non é bo é gastalo nun sector improdutivo, de pouco futuro, como é o do ladrillo, que foi o que pasou en España. Eu xa saben que disto non teño empacho en recoñecer que isto se inicia nos anos finais do Goberno do Partido Popular de José María Aznar, e o problema é que, cando empezabamos a comer, seguimos non só a comer, senón que xa nos metemos nun cocido extra, que foi o que fixo que a economía española estoupara finalmente a partir do ano 2010, ¿non? Bueno, pois nós seguimos mantendo que é importante o pacto de estabilidade, que dá unha marxe keynesiana para facer gastos cando hai máis que ingresos, cando hai crise económica. Así está, por certo, no artigo 135 da Constitución, xa está recoñecido que en caso de crise económica non hai que cumprir o obxectivo de estabilidade orzamentaria, do déficit público primario, é dicir, do que teriamos no caso de que houbese pleno emprego de todos os recursos. E, polo tanto, a partir de aí pois é tamén difícil aceptar moitas das emendas, porque chegar aquí e dicir –perdoe a señora deputada no Congreso que a aluda así directamente– "queremos", "queremos", "queremos", "queremos", eu non sei se é a carta aos Reis Magos, ou, como vostede é laica, é a carta a Michey Mouse, que é a alternativa que se lles dá ás cartas en Santiago para mandar as peticións aos nenos, pero, en todo caso, "queremos", "queremos", "queremos", "queremos", e ao final os Reis Magos ou Michey Mouse pois teñen que facer o seu balance de ingresos e gastos, incluso para darlle resposta á merecida carta que os nenos mandan aos Reis Magos ou a Michey Mouse, ¿non? Polo tanto, nós aí temos un problema que evidentemente nos leva a coincidir posiblemente máis do que vostedes pensan con algúns economistas que vostedes nos arroxan á cara habitualmente, por exemplo, Stiglitz. Stiglitz ten escrito, en relación con España, que a solución é Europa, que o que hai é que crear un fondo europeo de solidariedade, que non só hai que actuar no ámbito da política monetaria, onde se ten avanzado moito coa reforma bancaria e co control do Banco Central e dos bancos nacionais, senón que tamén hai que avanzar cara a unha política europea que teña en conta a existencia de crises asimétricas no seu conxunto. E iso é o que levamos pedindo nós dende hai moitos anos, e desgraciadamente teño que dicir que hai unha resistencia a non entender que a Unión Monetaria conleva tamén unha certa unión de transferencias, que é o que lle dá alerxia fundamentalmente a algún país nórdico, e non exclusivamente aos alemáns, e non exclusivamente aos demócrata cristiáns, senón que lles dá alerxia a moitos países nórdicos gobernados tamén pola socialdemocracia. Este é o contexto institucional. Ao contexto económico xa me referín a el cando falamos no debate de admisión, e desde entón pois téñense producido moitas novas. Eu quero dicir que se ten confirmado que Galicia creceu un 0,7 % no terceiro trimestre e que está crecendo o 2,1 % anual, e que todas as diagnoses coinciden en dicir que, como mínimo, xa se cumpriu o obxectivo do crecemento do PIB para o 2015 que ía nos orzamentos do ano pasado. Os datos positivos sucedéronse dende que tivemos o debate de admisión. En primeiro lugar, o emprego –¡eh!, o emprego: uso EPA para que non haxa dúbidas– en España descendeu, de acordo coa última EPA, o 8,04, o desemprego, e en Galicia o 9,44, por utilizar o dato máis comunmente aceptado. Iso quere dicir que Galicia rebasa o millón de empregos a tempo completo por vez primeira dende o ano 2011, é dicir, dende o ano en que o Partido Popular gañou as eleccións a nivel xeral. Os traballadores afectados por ERE, en consecuencia, están descendendo, ao redor dun 40 %. Segundo a Axencia Estatal de Administración Tributaria, as empresas galegas volven gañar cartos tras reducir un 66 % os seus números vermellos no último ano. As empresas e familias en creba caen un 46 % no terceiro trimestre. Os concursos baixan un 23 % no mes de outubro e acumulan un descenso do 31 % en todo o que vai de ano. As vendas de vehículos industriais soben un 80 % en Galicia e increméntanse un 50 % en todo o que vai de ano. A produción industrial sobe un 5,5 no mes de outubro. E Galicia e Baleares obteñen as mellores taxas de vendas minoristas no mes de outubro. Todo isto o que quere dicir é que vostedes están plantexando, ademais, unhas emendas a uns orzamentos que non existen, que son alleas á situación económica real. Gusta –e eu entendo por que, porque é un magnífico informe– facer referencia ao Informe de conxuntura socioeconómica do Foro Económico de Galicia. Vostede directamente preguntábame se lle explicaba por que Galicia crece a un diferencial distinto do de España. Teno aí no informe –que sei que a vostede lle gusta ler e que coñece algúns dos seus autores–, e pode ver perfectamente que o diferencial de crecemento de Galicia con España é basicamente por dous factores, que son o gasto público, que é menor en Galicia, en primeiro lugar; en segundo lugar, polo consumo privado, que é menor en Galicia; pero, sen embargo, que é moito mellor en exportacións, que é moito mellor en investimento e que ademais a produción que está crecendo en Galicia son de bens de produción, bens intermedios, e non de bens de tipo de consumo directo, ¿non? Bueno, isto ¿que nos dá, señora Díaz? Pois o que xa falamos tantas veces –e volvo reiterar–: dános un patrón de crecemento moito máis san, moito máis san que un baseado exclusivamente no consumo e que, como ocorre no caso de España, un no que é o consumo o que tira das exportacións, e non como en Galicia, que son as exportacións as que tiran do PIB e non do consumo. Agora ben, dito todo isto, eu o que quero dicir é que dende entón tamén iso ten afondado. No mes de outubro as exportacións galegas creceron un 10 %, mentres que as importacións só un 2. Porque en España o que pasa é que cando crecen as exportacións tamén crecen as importacións, polo tanto, o consumo; consómese máis e o saldo deteriórase. En Galicia temos mellorado, dende que admitimos a trámite os orzamentos, o saldo comercial. E, polo tanto, eu creo que é unha explicación que as taxas de crecemento do 2, e que están en previsión para o ano que vén de ser superadas, son taxas moi consistentes coa creación de emprego incluso sen reforma laboral. Pois, como comprenderá, sempre podemos dicir que o PIB é o criterio para medir mellor como evoluciona unha economía ou o benestar económico neto. É dicir, xa sabe que hai moitos debates sobre se o PIB é reverente ou non. Pero eu creo que con estas taxas de crecemento e con eses parámetros, que son os que impulsan as taxas de crecemento, pois estamos nunha situación totalmente distinta á que describiron os portavoces da oposición. Eu comprendo que é difícil recoñecer que as cousas van ben despois de levar seis anos dicindo que ían ir peor. Eu comprendo que debe ser complicado chegar aquí despois de que o ano pasado se riran literalmente de nós porque anunciamos un crecemento da economía galega este ano do 2 % e resulta que estamos no 2,1. Eu compréndoo, pero a realidade é a que é. E, finalmente, hai condicionantes políticos, pero aquel condicionante político non é o que hai en Madrid. En Madrid, como saben vostedes, no Estado, ata o de agora hai un crecemento, un cambio significativo da economía española –como o de Galicia– e agora entramos nunha época de inestabilidade política, ¿non? Afortunadamente, temos un orzamento aprobado. Hoxe a coincidencia xeral de todos os analistas políticos é que menos mal que con esta situación política os orzamentos para o ano que vén están aprobados, co cal as tensións dos mercados financeiros e as demais tensións que se poden xerar no investimento en Bolsa, etc., pois vanse ver certamente paliadas, ¿non? Pero, bueno, o que si é certo é que este orzamento reflicte unha situación política de estabilidade dun goberno solidario que permite traer as contas e aprobalas no seu momento, e, ademais, unhas contas que –como agora pasarei a recordar– son as contas que lle conveñen á economía galega. Vamos ver, estes presupostos son os primeiros expansivos dos sete últimos, os primeiros expansivos dende a crise. E son expansivos de verdade. Ser expansivo non é como anuncian nalgún concello –non vou dicir cal– porque simplemente crece o gasto público. Se crece o gasto público a base de sacarlles os cartos aos cidadáns a través de impostos, ese presuposto non é expansivo, ese presuposto o que fai é incrementar e substituír o gasto público polo gasto privado dos cidadáns. Un orzamento expansivo cando non só se incrementa o gasto público –que é o caso en Galicia, en máis de 360 millóns de euros– senón porque, ademais, os cidadáns galegos, como consecuencia da política fiscal da Xunta, van ter máis recursos cos cales consumir e investir. E, polo tanto, o gasto público vai contribuír a dinamizar a economía, pero tamén o gasto privado das familias, porque van dispoñer de máis cartos. E aquí vén outra das grandes críticas que vostedes fan, que é que non cadra o círculo. Vamos ver, é que eu comprendo que cando un está acostumado a ver círculos viciosos, que eran os da economía socialista, pois é difícil entender o que é un círculo virtuoso, que é o que temos agora na economía galega e na economía española. Iso non é cadrado, é un círculo; o que pasa é que vira na dirección boa, na dirección dunha economía virtuosa e non na dirección dunha economía defectuosa. 500 millóns máis do sistema de financiamento autonómico, estes están comprometidos polo Estado e váinolos dar; polo tanto, aí hai 500 millóns de ingresos. Os fondos europeos achegan aproximadamente 100 millóns de euros máis e, ademais, temos que o Estado, o Goberno do Partido Popular, este ano introduciu un sistema de paralelidade financeira para as comunidade cumpridoras co déficit, entre elas Galicia, pola cal se pode pagar tipo de xuro cero pola débeda. Iso no orzamento deste ano á Xunta suponlle un aforro de 65 millóns de euros. Se vostede suma todo isto, pois verá que saen aproximadamente máis de 600 millóns de euros, 600 millóns de euros que a Xunta non gasta só, senón que lles devolve aos cidadáns diminuíndo a presión fiscal no IRPF. E faise dunha forma absolutamente progresiva, é dicir, van pagar menos IRPF os que menos renda teñen. Eu aquí, señora Díaz –vostede sorrí–, vostede repase o tipo que ten para os que gañan menos de 12.000 euros na súa emenda e verá vostede que aos que gañan menos de 12.000 euros lles fai pagar, e verá que os demais grupos da Cámara todos estamos de acordo con que os que gañan 12.000 euros non paguen o imposto sobre a renda. [[Aplausos.]] E como a presión fiscal cae a rendas máis baixas, vaise incentivar o consumo. Pero, ademais, imos axudar a capitalizar as familias, porque precisamente un imposto que grava o capital, que é o de sucesións hereditarias –como sabe vostede–, a partir de 400.000 euros van seguir tributando, pero por baixo non. Co cal moitas familias, fundamentalmente de renda mediana ou pequena, o que van ter é a posibilidade de capitalizar sen pagar impostos a través do imposto de sucesións o que herdan dos seus pais. Polo tanto, isto é expansivo polo lado do ingreso, pero tamén é expansivo polo lado do gasto. E polo lado do gasto eu quero recordarlles pois algunhas das cuestións: sanidade vai subir 100 millóns de euros o orzamento deste ano, 92 en educación, 69 en políticas sociais e 17 en fondos de emprego. E todo isto xestionando ben e facendo aforros. Unha das cuestións –acaba de chegar á Cámara, eu recoméndolles que a miren– é como evolucionou o gasto farmacéutico en Galicia. O gasto farmacéutico no ano 2009 estaba en 924 millóns; no 2010 subiu a 931 millóns de euros/ano, gasto farmacéutico de receita oficial en Galicia; na actualidade está en 681 millóns de euros, sen que caeran as receitas que demandan os médicos e que, polo tanto, serven para medicar os pacientes. A diferenza é moi consistente, son máis de 200 millóns de euros, pero é que neste período de tempo en sanidade, sen minorar o servizo que reciben os cidadáns, a Xunta aforrou 812 millóns de euros, que permiten atender outros gastos sanitarios. Por exemplo, tamén outro tema que deu moito que falar nesta Cámara para aqueles que din que non temos xa non alma, senón que non temos corazón –o cal xa é unha forma, o da alma, como é teolóxico, pois un pode entender que non a ten, pero o do corazón é bastante fácil de comprobar que un ten corazón–, e resulta que xa temos o 50 % dos enfermos de hepatite C vacinados, cando recórdese o que se dixo aquí, por exemplo, ¿non?; pero, bueno, en fin. E así sucesivamente, ¿non? Eu non quero recordarlles moitas cousas, pero é evidente que hai un incremento do 36 % na prestación ás familias; en dependencia vai haber 10.000 novos beneficiarios, un incremento do 8,6 nas atencións; a Risga sobe ata 53 millóns de euros. E así sucesivamente, en educación, en gastos tamén de formación e emprego, o 75 % o Plan de emprego xuvenil, concretamente, un 15 % en total de incremento en políticas activas, 7,5 millóns de euros máis en formación para ocupados en empresas de sectores estratéxicos. E así sucesivamente, melloras de I+D+i, en competitividade, investimentos en infraestruturas, melloras dos centros educativos, un incremento de 2,5 millóns de euros con relación ao ano pasado, sobe a partida de transporte e comedores escolares. E así sucesivamente. Tamén melloramos o financiamento universitario e conseguimos tamén facer algo que era de xustiza, que é devolverlles aos funcionarios públicos algo do poder adquisitivo perdido fundamentalmente dende que se tomou a decisión de baixarlles o 5 % o soldo, na etapa máis dura do Goberno Zapatero. E que vai ser dende o ano 2010 que se fixo aquel desconto o primeiro incremento nas nóminas dos empregados públicos en Galicia, un incremento do 1 %, que parece pouco, pero coa inflación que estamos tendo –que algúns anos está sendo mesmo negativa– pois implica recuperar o poder adquisitivo perdido. E ao mesmo tempo 327 millóns de euros máis para investimento. Compréndase entón que o BBVA pois diga que a economía galega vai crecer o 3 practicamente o ano que vén e que todas as predicións económicas sexan boas. Unha terceira crítica que vostedes fixeron ao longo de todo este debate é que todo isto é electoralista e fume e son irreais porque non os cumprimos. Ben, aquí o que falan son os informes. Informe de FEDEA, ano 2014; presuposto de ingresos, que é o que permite financiar os gastos: "Por comunidades autónomas, las que presentan mayores desviaciones entre el resto de ingresos presupuestados y los que obtuvieron son Extremadura, La Rioja, Valencia y Cantabria. Por otro lado, las comunidades autónomas que presentaron ingresos por encima de los presupuestados fueron Canarias, País Vasco, Baleares y Galicia" –cumprimos os orzamentos de ingresos o 2014–. Cumprimento do déficit: Navarra, Galicia e País Vasco, as únicas no ano 2015, outro Informe da FEDEA. Ministerio de Facenda Pública: "Las comunidades autónomas de Galicia, Canarias, País Vasco y Navarra han cumplido su objetivo de estabilidad presupuestaria en 2014" –cumprimos ingresos, cumprimos gastos nos orzamentos–. "El Tribunal de Cuentas ha alabado la buena gestión de Galicia en la reducción del déficit cumpliendo el presupuesto". E, finalmente, Airef, 2014 para 2015: "Se considera muy probable el cumplimiento del objetivo de déficit para 2015 en el caso de las comunidades autónomas de Galicia, Navarra y País Vasco". As dúas forais, con bo financiamento polo sistema foral, e Galicia, a única do réxime común. Despois hai outras que son probables e outras moitas que é improbable. Pero é que, ademais, sobre o cumprimento dos orzamentos para o 2016, hai un informe –eu recomendaría que nunha desas múltiples visitas dalgún deputado desta Cámara a unha biblioteca pública o pedira, seguramente llo dean–, "Informe sobre los proyectos y líneas fundamentales de los presupuestos de Galicia para el año 2016" da Airef, que, evidentemente, está fóra de toda dúbida a súa neutralidade, polos acontecementos que coñecemos: "Se considera probable que la Comunidad Autónoma de Galicia cumpla el objetivo de estabilidad presupuestaria en 2016. El probable cumplimiento en 2015, que ya se puso de manifiesto en el informe de 15 de julio sobre el cumplimiento esperado y que se confirma con los datos a la fecha, hace que el esfuerzo a realizar pueda estar en torno al 0,4 del PIB. Para llevar a cabo dicho ajuste, la Comunidad cuenta en 2016 con aumentos de recursos del sistema sujetos a entregas a cuenta y posterior liquidación del 0,7 del PIB. Este margen..." –pido atención– "...permite absorber, sin comprometer el objetivo de estabilidad del ejercicio, la menor recaudación derivada de la rebaja fiscal prevista por la Comunidad y el aumento esperado de los gastos en valores absolutos". Aquí está a cuadratura do círculo, Airef, isto non é o Partido Popular, e como vostedes sempre din que eu tal, pois aí está. Bueno, en definitiva, señorías –conclúo–, nós imos apoiar o ditame da Comisión, imos apoialo. E eu quero recordar, para concluír, algo que dixo unha persoa falecida, por min moi querida, non nesta sala pero si nesta institución, o día que se aprobaron os primeiros orzamentos da Comunidade Autónoma de Galicia; era Carlos Otero Díaz, primeiro conselleiro de Economía e Facenda, e dixo: "O poder de crear un presuposto propio como expresión da propia vontade política do xeito máis axustado ás propias necesidades cos instrumentos máis idóneos é a esencia da autonomía financeira". Eu creo que hoxe, ao igual que naquel lonxano novembro do ano 82, estes orzamentos expansivos, que alixeiran a carga fiscal aos cidadáns, que soben notablemente o gasto social da Comunidade Autónoma, que reducen o endebedamento da Comunidade Autónoma, son os axeitados como expresión da vontade política para conseguir unha sociedade que creza máis economicamente, que sexa máis xusta e que provea de bens públicos a todos os galegos e galegas. Moitas grazas.
Moitas grazas. Rolda dos grupos parlamentarios para que se definan sobre as emendas defendidas polos demais. Grupo Mixto. Señora Martínez.
Ben, eu quero empezar por algunha das afirmacións que fixo agora o señor Puy, porque, cando falan de emprego, de que hai un millón de empregos por fin a xornada completa dende o ano 2011 por primeira vez, eu é que me resisto a falar de emprego sen falar da calidade do emprego que se crea. De nada vale que teñamos emprego ao 100 % se o salario de cada traballador e traballadora non lle permite vivir cun mínimo de dignidade e cubrir as súas necesidades básicas. Por iso non se pode alardear da creación de emprego cando o emprego que se está creando é tan precario que obriga a vivir ás traballadoras e traballadores como se estiveran en desemprego. Polo tanto, non hai tal calidade de emprego creado, senón que se crea emprego moi precario, eventual e con salarios de miseria. Empezo por anunciar que apoiarei as emendas presentadas pola oposición, que, ademais, en moitos casos son coincidentes ou similares, o que non impediu o rexeitamento do Partido Popular, porque o problema está na diferenza de cales son as prioridades que ten que atallar o Goberno galego cos seus orzamentos, fundamentalmente esa. E despois falaremos tamén desa marabilla de redución de impostos e a súa xustificación. Por citar algunha das que chama a atención que o Partido Popular rexeite despois desta campaña electoral, onde fixo un montón de promesas de índole social, vou citar algunhas, como, por exemplo, o rexeitamento da emenda número 3 do Partido Socialista, para que se cumpran os prazos de concesión e aboamento da Risga, e abandonar as persoas máis precarias e con máis necesidades. Ou a emenda número 40 tamén do Partido Socialista, sobre a prestación extraordinaria única para pensión e subsidios non contributivos, establecendo un límite inferior e non superior, é dicir, garantindo que todas estas persoas pensionistas cobren un mínimo de 220 euros, en vez dun máximo de 120 euros, como propón o proxecto. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Tamén hai exemplos de emendas rexeitadas que inciden na transparencia. Despois de tanto alardear dunha Lei de transparencia, cando chega a hora da verdade e de plasmar en medidas concretas esa transparencia, o Partido Popular oponse. Así ocorre coa emenda 7 do PSOE, sobre a fiscalización polo Consello de Contas das contratacións e subvencións concedidas; a emenda 23 do BNG e a 29 do PSOE, en relación coa contratación público-privada e a concesión de obra pública; a emenda 25 de AGE, que inclúe a obriga de información ao Parlamento galego en relación coa Lei orgánica 2/2012, de estabilidade orzamentaria e sustentabilidade financeira; a emenda 30 do Partido Socialista, que solicita información pública sobre os gastos de propaganda e publicidade; as emendas 30 do BNG e 35 do Partido Socialista, en relación coa creación dunha Oficina de Control Orzamentario; ou e emenda 30 de AGE, que engade unha nova disposición final de modificación do Consello de Contas. Evidentemente, apoiarei todas as emendas dirixidas a devolver os seus dereitos e salarios aos traballadores e traballadoras públicas, porque o Partido Popular vén aquí facer gala da devolución de parte da paga extra e dun incremento salarial do 1 %, que non compensa nin de lonxe todo o que se lles ten retraído aos traballadores e traballadoras públicas, por non falar de que se seguen mantendo os recortes no resto dos dereitos que lles foron usurpados. Tamén apoiarei as que van dirixidas a aumentar a taxa de reposición ao 100 %, garantindo así a calidade dos servizos públicos, aos que van encamiñados aumentar o salario do persoal da Administración pública galega por enriba do 1 %; hai propostas do 1,5 %, do 3 %, diversas, pero todas entenden que o límite do 1 % é realmente escaso. Tamén as emendas dirixidas a limitar a fórmula de concertación con centros educativos. Temos que apostar pola sanidade e pola educación pública, mentres –esoutra gran diferenza– o Partido Popular segue gastando o diñeiro público en concertar atención con entidades privadas en vez de defender e apoiar os servizos públicos. Tamén as regras que establecen unha escala autonómica de IRPF progresiva máis xusta. Non é xusta a escala de IRPF e non beneficia as persoas con menos ingresos, non é certo. A escala que propón o Partido Popular segue beneficiando as grandes fortunas moito máis que as clases populares. Os salarios medios de Galicia son os máis castigados con esta reforma que propón o Partido Popular. Tamén apoiarei as que van dirixidas a impedir que se siga a baleirar de contido a negociación colectiva, tanto do persoal ao servizo das administracións públicas como do persoal das empresas privadas, como acontece co establecido na disposición adicional novena respecto do ensino concertado ou na disposición adicional décima respecto do persoal do Sergas. A negociación colectiva é un dereito dos traballadores, é unha conquista dos traballadores, que o Partido Popular quere acabar con ela, e non llo imos consentir. Os traballadores e as traballadoras, a clase traballadora rexeita a súa reforma laboral, rexeita as súas medidas en contratación e rexeita a morte de feito que vostedes están provocando na negociación colectiva e, polo tanto, a incapacidade da clase traballadora para defender os seus dereitos. Votarei tamén a favor da emenda 20 do BNG, que solicita a eliminación do artigo 31, que introduce unha maior precariedade no ensino público. E tamén darei o meu apoio á emenda 21 de AGE, sobre o imposto de dano ambiental, que foi rexeitada, ao igual que a emenda 22 de AGE, sobre o imposto de grandes superficies comerciais, bebidas con alto contido en azucres, pisos baleiros e depósitos bancarios. Porque non se pode dicir que se defende este país cando non se castiga a quen contamina, cando non se controla a contaminación e cando se segue apostando por empresas que contaminan nas nosas rías en vez de buscar o seu traslado. Porque non dan pasos para manter o emprego, como fixeron en Vigo. Contando con que se ía trasladar o Hospital Xeral Cíes para o novo Hospital Álvaro Cunqueiro, non houbo unha previsión para manter a economía da zona onde estaba o Hospital Xeral Cíes, que agora se está convertendo nunha zona morta e en centos outra vez de persoas desempregadas na cidade de Vigo. É indefendible a negativa do Partido Popular a aceptar as emendas do BNG, AGE e PSOE que solicitaban a supresión da disposición adicional décimo segunda, que fai perdurar a precariedade laboral no Servizo de Prevención e Defensa contra os Incendios Forestais, xa tratado miles de veces. ¿Como queren que apoiemos uns orzamentos que poñen en risco a vida da persoas que traballan na loita contra os incendios forestais? En resumo, votarei a favor das emendas da oposición que melloran o carácter social dos orzamentos, melloran a distribución da riqueza, defenden un sistema fiscal máis xusto e as que pretenden devolver ao persoal público os dereitos e salarios subtraídos, garantir uns servizos públicos de calidade, limitar a fórmula de contratación público-privada, os contratos de obra pública e os concertos con empresas privadas na sanidade e no ensino. Señoras e señores do Partido Popular, remato dicindo que estes orzamentos contradín as súas promesas electoralistas e o seu compromiso por devolver á maioría social os dereitos usurpados e a compensación do sufrimento que están a padecer polas súas políticas austericidas, que tan só teñen beneficiado o gran capital. Por iso votarei en conta do ditame da comisión e lamento que sigan enrocados no seu inmobilismo, negándose a escoitar a sociedade galega, negándose a negociar coa oposición, negándose a chegar a pactos de consenso, a pactos polo futuro deste país, impoñendo a súa visión unilateral e a súa visión a favor do gran capital. Nada máis, moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Bloque Nacionalista Galego. Señora Pontón Mondelo.
Moitas grazas, señora presidenta. Vou empezar polo máis sinxelo, que é dicir que desde o Grupo Parlamentario do BNG pois imos apoiar todas as emendas presentadas polos grupos de AGE e do PSOE, pero, como toda norma, pois sempre temos que ter unha excepción, e, neste caso, a excepción é que imos absternos en tres emendas do Grupo de AGE, non polo incremento, senón pola detracción de gasto, porque desde o punto de vista do noso grupo parlamentario ten lóxica que nunha vía como é o corredor do Morrazo, cun nivel de accidentalidade tan elevada, pois as obras –digamos– de desdobramento, que supoñen unha actuación de mellora da seguranza viaria, pois deben de continuar, e, en todo caso, nós non estamos de acordo nese caso con esa emenda. E para evitar un uso espurio do apoio, ¿non?, ao incremento de gasto desa iniciativa por parte do Grupo Popular, pois abstémonos para que non haxa ningún tipo de dúbida. E indo un pouco á intervención que acaba de facer o portavoz do Grupo Popular, o señor Puy, dicirlle que nós no único que estamos de acordo coa súa intervención é en que o orzamento é un documento político. E isto é moi importante, porque levamos sete anos dicindo que os orzamentos da Xunta de Galiza eran case unha cuestión técnica onde se facía tecnicamente o que se podía facer. Eu creo que está ben que vostede recoñeza que a política de recortes que levou a cabo este goberno responde a unha intencionalidade e a unha decisión política, froito dunha concepción de como se deben de usar os recursos públicos. E vostedes, efectivamente, durante estes anos utilizaron os recursos públicos para privatizar, é dicir, eliminar ou darlles unha parte –digamos– de recursos que son dos cidadáns do noso país, de Galiza, a empresas privadas, para beneficiar cos seus recortes tamén a actividade privada en ámbitos como na sanidade, como na educación, como nos servizos públicos, e non se preocuparon por aquelas persoas que nesta crise quedaron claramente na cuneta. Tamén quero dicirlle que a súa intervención hoxe demostra como vostedes, coa reforma que fixeron deste regulamento, o único que queren facer é desvirtuar o debate das emendas neste momento. Porque fíxese: 450 emendas parciais e o Partido Popular veu aquí facernos un debate global –e logo entraremos nalgunhas cuestións que nos parecen importantes– e sen dar nin un só argumento de por que se eliminan esas emendas parciais, e mesmo utilizando falacias das que estou convencida de que o señor Puy é consciente. Porque veu aquí dicirnos que desestabilizabamos a Unión Europea coas emendas que presentamos. Fíxense que capacidade ten un parlamento que nin tan sequera ten capacidade financeira. E permítame que lle diga, ademais, por que, porque agora estamos no debate das emendas parciais, onde sabe vostede, ademais, que para presentalas temos que facelo coa estrutura de gasto desta Xunta de Galiza, non podemos nin incrementar nin diminuír. Polo tanto, ese é un argumento que cae sobre o seu propio peso e demostra ata que punto vimos aquí dar debates, primeiro, onde realmente non se quere ir ao concreto, aos problemas que existen neste país, e se vén, bueno, pois cun discurso global e –como digo– cargado de falacias. Porque mire, vostede falounos sobre a súa preocupación, ¿non?, en relación co bo uso dos recursos públicos e que realmente teñan unha función redistributiva os orzamentos. E para iso utilizou un argumento, que é que o preocupa moito, ¿non?, que se defenda a gratuidade dos servizos públicos, porque vostede entende, por exemplo, que Amancio Ortega ten que pagar polo comedor escolar e o fillo ou unha filla dun traballador ou unha traballadora que estea en paro, non. Bueno, a realidade é que iso é un argumento que nós dicimos que é falaz. ¿E por que dicimos que é falaz? Pois porque nós entendemos que a redistribución debe darse no ámbito impositivo. E é sorprendente que vostede, que pertence ao Partido Popular, que subiu os impostos a todos os cidadáns deste país, por exemplo, se esa fora a súa preocupación, ¿non?, tería que estar en contra do IVE, porque o IVE págao igual Amancio Ortega que un traballador ou unha traballadora ou que unha persoa que estea en paro. E vostede, que está tan preocupado polo consumo, tamén debería saber que o IVE é un imposto que vai, primeiro, en contra das rendas máis baixas e en contra do consumo das rendas máis baixas. E nós o que dicimos –e ese será o debate que se produza pola tarde– é que hai outros modelos redistributivos, que a redistribución da renda onde ten que darse é neses impostos onde realmente se poida aplicar un criterio redistributivo e eliminar impostos que están gravando a todo o mundo, con independencia de cal sexa a súa aportación. Porque, se eu gano máis e aporto máis no ámbito impositivo, xa estou pagando máis pola prestación de servizos, é algo creo que de primeiro de economía. Pero vostede vén aquí a utilizar un argumento que sabe perfectamente que é un argumento falaz, que é un argumento demagóxico, e co que están intentando desvirtuar a realidade e a situación que hai neste país. Mire, non sei, pode haber algún país onde a Unión Europea fora moi beneficiosa para os seus intereses, seguramente en Alemaña ou en Francia, pero que veña a Galicia a dicirnos que a Unión Europea é a panacea e que significou un avance relevante para o noso país, iso é querer poñer unha lousa sobre a verdade. A realidade é que Galiza pagou moi alto o prezo da incorporación na Unión Europea porque os nosos sectores produtivos básicos se viron desmantelados, e estamos vendo agora como o seguen pagando o sector pesqueiro, o sector lácteo, o noso sector naval, que claramente están discriminados neste proceso de integración europea e que foron reestruturados, que é a forma de non dicir que se eliminou a capacidade produtiva do noso país a favor doutros territorios, sempre coa complicidade do Partido Popular, tanto en Galiza como no Estado. O certo é que as súas políticas deixan un panorama neste país que é realmente desolador. E mire, hai unha cousa que é sorprendente, parece que vostedes mesmo non o queren recoñecer. E o primeiro que non queren recoñecer, fano dunha maneira sesgada, é que coa súa política neste país o que está pasando é que hai un descenso da poboación activa, e isto é algo que recoñece a propia Xunta de Galiza no seu informe económico-financeiro. Di: si, vaise crear emprego por primeira vez desde o ano 2017, pero vostedes mesmos prognostican un descenso da poboación activa. É dicir, hai menos xente neste país en situación de poboación activa, polo tanto, estamos falando de que moitas veces as estatísticas están retorcendo a realidade. E ¿cal é a realidade? Pois é que Galiza, en novembro, pechou como o segundo territorio onde máis se incrementou o paro. Tamén sabemos nestes últimos dous meses que 2014 pechou coa perda de 5.820 empregos no sector industrial, e isto significa a segunda maior caída de todo o Estado español. Tamén sabemos que o medre do produto interior bruto en Galiza, no último ano, apenas chega á metade da media estatal e que estamos entre as cinco comunidades con menor crecemento. Sabemos tamén que a débeda pública deste país medrou un 0,77 % no terceiro trimestre en relación co ano anterior, que xa é unha débeda pública que supera os 10.000 millóns de euros, e que isto representa o 18,6 % do produto interior bruto. Tamén sabemos, señor Puy, que se hai menos consumo é porque hai máis desigualdade, porque vostedes primeiro rebaixaron o salario dos traballadores e das traballadoras, subiron os impostos que pagan todos os traballadores e traballadoras dunha maneira inxusta e desigual, e sabe vostede tamén que neste país hai un problema moi grave de emigración xuvenil e de precariedade, que para moita xente cobrar mil euros é un auténtico luxo. Esa é a realidade do desastre que deixan neste país. Hoxe veñen aquí a este debate a non dicir absolutamente nada. Hoxe o que nos tiña que explicar é por que están en contra da gratuidade dos libros de texto; por que están en contra de ampliar os comedores escolares; por que están en contra de sanear as nosas rías; por que están en contra dun centro de reparacións do naval en Ferrol; por que están en contra de axudas para o noso sector lácteo; por que están en contra de axudar ás nosas mariscadoras e de defender o noso sector pesqueiro; por que vostedes a única política que fan nese ámbito é seguir desmantelando a nosa frota e, polo tanto, deixándonos sen futuro tamén neste ámbito; por que están en contra de incrementar o gasto en I+D+I; por que están en contra de rescatar o hospital de Vigo; por que están en contra, en definitiva, dunha política que modifique os erros do pasado. Por que están empecinados en seguir cunha política claramente inxusta e cunha política que só creou máis desigualdade, máis pobreza e máis emigración no noso país. Tamén lamentamos que sigamos con esa política de non diálogo e de non ter capacidade para aceptar nin unha soa das nosas emendas. Eu pensaba, lendo a prensa de onte e de hoxe, que resulta evidente que o señor Rajoy descubriu o domingo que existía a palabra diálogo, pero parece que o señor Feijóo a segue ignorando. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra a señora Díaz.
Señor Puy, xa lle dixen na comisión que, lexitimamente, entre o noso grupo parlamentar e o seu non nos iamos poñer de acordo na política de ingresos que defendemos cadaquén. É materialmente imposible, e ademais é lexítimo que sexa así. É lexítimo, sobre todo, porque vostedes forman parte dun ideario político que pula xustamente por un sistema tributario no que, de ser posible, haxa a menor presión fiscal; de ser posible, os ricos menos aporten e, de ser posible, que cadaquén pague os servizos públicos en atención ás súas necesidades. Non pasa nada, é o seu modelo fiscal e o seu modelo de sociedade. Eu díxenlle na comisión que, en función do modelo tributario de cada pobo, así se define o nivel de servizos públicos que ten. É lexítimo, pero non o compartimos en absoluto. Paréceme bastante tremendo que vostede defenda aquí as súas cuasi exencións ao imposto de sucesións e de doazóns, e outras moitas propostas, cando dende o rigor científico e dende a proposta da que vostede falaba ao principio, de redistribución fiscal e tamén social, os técnicos de Facenda, que non son marxista-leninistas, son técnicos especialistas profesionais, están dicindo que é aberrante, que é tanto como facer desaparecer de facto eses tributos, absolutamente necesarios en tempos de crise para este país. Quería aproveitar tamén para desmentir a afirmación que vostede fixo. Esta é no artigo 4, señor Puy, a proposta que nós facemos. O que vostede non dixo é que na base liquidable, nos tramos superiores de renda, o que fan vostedes é baixar aí de maneira substancial, efectivamente, a presión fiscal. O que non dixo vostede é que de facto, por debaixo dos 12.000 euros, señor Puy ninguén fai a declaración da renda. Polo tanto, claro que os impostos e as emendas falan. Nós o que facemos, xustamente, nestes tramos por riba dos 53.000 euros ao ano, é, efectivamente, aumentar a presión fiscal. Vostedes o que fan, xustamente aí, de maneira inxusta, é baixala. Claro que non hai acordo, ¡é materialmente imposible! Eu quería desmentir algunhas das cuestións que vostede dixo. Falou de que os orzamentos públicos serven, en primeiro lugar, para dotarnos de crecemento e estabilidade. Dous. Teñen como obxectivo a redistribución fiscal. Tres, mellorar a asignación de recursos na provisión de bens públicos. Neste imaxinario doutrinal, eses tres requisitos, señor Puy, non se cumpren con estes orzamentos. Xa lle acabo de poñer un exemplo, pero é curioso como baixan de maneira substancial xustamente nas rendas salariais máis elevadas, en detrimento de aceptar a nosa emenda, que xusto fai exactamente o contrario. Falou da socialdemocracia de Valls. Se Valls é socialdemócrata, eu son monxa de clausura, señor Puy; vaime permitir a expresión. De verdade, con todo cariño, é dicir, a linguaxe é moi perversa, pero afirmar que o señor Valls é socialdemócrata... ¡É que Oskar Lafontaine vai infartar, sen lugar a dúbidas! E Oskar Lafontaine non é ningún revolucionario, é un socialdemócrata clásico. Vostede fixo unha loa a unha Unión Europea e a un euro que semella ser marabilloso, segundo vostede. Non lle vou dicir o que opinamos, señor Puy, e mesmo a convicción xa unánime nos pobos do sur de Europa, e no pobo galego, de que é un auténtico pesadelo para todos e para todas nós. Falou de marxe keinesiana no gasto, e mesmo sorrin por iso, esa marxe que nos permite o artigo 135.3 do texto constitucional pactado PP-PSOE. Señor Puy, vostede sabe que é absolutamente incerto o que está dicindo, sábeo perfectamente. Non hai marxe keinesiana ningunha neste orzamento, e non hai permisividade de ningún tipo respecto do que vostede está a dicir. Do que temos que falar aquí é de alternativas, señor Puy. Primeiro. Ocupou moito tempo en falarnos de moitas cousas, pero non nos explicitou por que non acepta ningunha das emendas da oposición, e sería convinte que o fixera. Segundo. Falamos de prioridades, e eu voulle pór un exemplo das nosas prioridades e das súas prioridades; digo súas, do Partido Popular. O programa de libros e material gratuíto nas escolas deste país custa aproximadamente 11 millóns de euros, e á Cidade da Cultura, ese burato negro, ese mausoleo do señor Fraga, vostedes adícanlle 9,9 millóns de euros. E nós dicimos, se hai que elixir, como vai disto, de canóns e mantequilla, que nos ensinaban nos libros de Samuelson, mellor elixamos ocupar eses millóns de euros nos libros gratuítos e no material escolar, e non, efectivamente, no mausoleo do señor Fraga Iribarne, por pór un exemplo. Falounos tamén do Foro económico de Galicia. Señor Puy, rigor doutrinal, tampouco nos explicitou o diferencial negativo. Eu comparto o que acaba de dicir a señora Pontón. Señor Puy, o que acaba de afirmar vostede aquí é afirmar o fracaso das políticas do Partido Popular, do conselleiro de Facenda e do señor Conde. ¡É o fracaso! Falounos da balanza comercial externa, señor Puy, Vólvollo dicir, só é positiva porque temos a Inditex, porque temos a Citroën e porque temos a Repsol. Pero vostede casualmente –e hai informes públicos– non fala da balanza comercial interna, señor Puy. Fale dela, vai ter oportunidade agora de facelo, e veremos que lle pasa ao noso país, señor Puy. E o que lle pasa é moi triste, ben o sabe o señor conselleiro de Facenda. En fin, falou da realidade laboral. Señor Puy, de verdade, é que por moito que o digan mil veces, aí fóra non lles cren, ¡non lles cren! O que está pasando é que no conxunto do Estado temos 44,5 millóns de horas menos, e no conxunto de Galicia un 20 % de horas menos. O que está pasando é que están substituíndo emprego de calidade por emprego absolutamente precario, por emprego de pobreza absoluta. Iso é o que está pasando, ese é o modelo que vostedes están defendendo. ¿E as prioridades nosas cales son? Con urxencia, derrogar a reforma laboral. Pero é que é imprescindible xa, inmediatamente. Aínda que o señor Puy dixo "sen necesidade de derrogar a reforma laboral", é que é imposible, é unha arma de destrución de emprego. Xustamente iso é o que está a facer a reforma laboral. Volvo repetir que o propio Banco de España, nun dos seus informes, di que o obxectivo da reforma laboral do Partido Popular non era crear emprego, era devaluar internamente este país; é dicir, baixar os salarios. E como leo literalmente o que está dicindo o Banco de España, non lle deamos máis voltas. Falou dunha realidade, señor Puy, ¡home!, que eu creo que é inexistente. Falou do fondo. Mire, no FLA anterior vostedes non entraron por soberbia. Non vostede, que eu sei que seguramente con carácter doutrinal non compartiría. É dicir, se un defende os intereses de Galicia, non pode facer o que fixo a señora Muñoz antes, e despois substituída polo noso conselleiro de Facenda actual. Pero o señor Feijóo o que fixo foi, por soberbia, non entrar no FLA. Vólvolle dicir o que dixo Montoro, o que pagou Juan Pueblo galego por esa soberbia do señor Feijóo. Puxo vostede exemplos desa magnífica xestión do plan de aforro farmacéutico. Señor Puy, ¿cantos medicamentos retiraron do catálogo? Falou da Hepatite C. Eu vólvolle lembrar nesta Cámara, señor Puy, que falando de Hepatite C, ¡home!, sería ben que a poboación reclusa, que son seres humanos que teñen dereitos, tamén poidan recibir eses tratamentos, ¿ou non teñen dereito?, e están sen recibilos, señor Puy. Non imos entrar xa no modelo que vostedes empregaron, pero isto é unha realidade. E supoño que tamén terá vostede a posibilidade de explicarnos por que razón segue esa poboación reclusa sen acceder ao medicamento. Xa llo dixen na primeira intervención, soben 90 millóns de euros o orzamento de Sanidade, ¿para que, señor Puy? Para pagar o canon do hospital privatizado de Vigo e para seguir incrementando os concertos sanitarios. Case 90 millóns de euros no caso de Povisa, que ten unhas listas de espera que non lle vou contar, xa o sabe. En fin, despedidos todos. E despois –remato aquí–, señor Puy e señor conselleiro de Facenda que nos atende aquí, se todo vai tan ben como vostedes din, ¿por que seguen recortando? Se todo é tan marabilloso, se son magníficos xestionando, se ante a débeda pública de 10.000 millóns de euros do presidente máis caro da historia non pasa nada, se todo é así, ¿por que non derrogan a Lei 1/2012, do 29 de febreiro? ¿Por que non volven poñer en vigor o artigo 19 do V Convenio colectivo da Administración pública? Claro, é que aquí feitos... Como dicía miña nai: moito te quero Puchito, pero pan dásme pouquiño. Pois ben, queremos pan, señor Puy, queremos pan. O seu relato non é real, señor Puy. Poden dicir que a EPA ou o que sexa, 238.000 persoas en desemprego parece que son pequena cousa...,
Remate, por favor.
...eu dígolles que o relato poden repetilo mil veces que non lles cren, porque a xente sofre, señor Puy. E insisto, como o Foro económico de Galicia di o que di, o que deberían de facer é emendar as súas políticas.
Grazas, señora Díaz. Polo Grupo Parlamentario Socialista, señor Méndez Romeu.
Señor presidente, señorías. En coherencia co que dixen esta mañá, se o debate do orzamento se ten reducido a esta situación esperpéntica, non imos cometer o erro de entrar na análise polo miúdo das emendas do grupo da oposición cando o Goberno non está disposto a que se analice ningunha proposta. Polo tanto, adianto que imos votar favorablemente todas as emendas propostas polos demais grupos, agás as mesmas emendas que citou a señora Pontón e polo mesmo argumento. Cremos que a infraestrutura do Morrazo é absolutamente prioritaria e, por tanto, que non debe sufrir detraccións do crédito previsto. Señor Puy, a vostede hoxe traizóao o subconsciente. ¡É que vir falar hoxe aquí da lotería...! ¡Unha persoa como vostede, rigorosa, falando dun xogo de azar onde a probabilidade vostede sabe cal é...! Señor Puy, a lotería forma parte, como o resto da parafernalia navideña, desas cousas que criticamos acerbamente e, sen embargo, cultivamos asiduamente; forma parte das tradicións. E ¿que lle vou dicir de algo que parece que tamén vostede censura, dos Reis Magos, o único momento do ano en que adultos e menores coinciden no xogo simbólico? Iso ten un valor extraordinario, máis aló da súa orixe cultural; cultural, que non relixiosa. Señor Puy, eu comprendo que si, que podemos falar de España, do euro, de Europa, e nós estamos de acordo. ¡Quen máis europeísta que nós! ¡Quen máis a prol da integración en Europa que a esquerda durante os longos anos de pedra en España! ¡Quen máis a favor da entrada no euro que este Goberno, que ademais a fixo realidade! ¡Quen máis a favor da unidade de España! Señor Puy, hoxe non debatemos diso, hoxe debatemos das 600 emendas que presentou este grupo e que vostedes se negan a aceptar, e das 400 do Bloque Nacionalista, e dos centenares da AGE e do Grupo Mixto. Este é o debate de hoxe, non hai que confundir os termos. E neste debate vostedes non aceptan modificar unha coma, un euro, un cen de euro. Para vostedes o que fai o Goberno é indiscutible, probablemente porque non hai moitos argumentos para poder sostelo rigorosamente. Di vostede que temos pasado do círculo da economía viciosa ao círculo da economía virtuosa. Mire, señor Puy, para moitísimos cidadáns deste país, onde estamos é no círculo da economía virtual, porque non perciben en absoluto os beneficios deses cambios. Pero ¡se llo dixeron claramente o domingo pasado! ¿Que cre vostede que votaron os cidadáns o domingo pasado? O desacordo aberto coa política laboral, coa política social, co incremento da desigualdade. A desesperación de moita xente que, logo de varios anos, se atopa nunha situación peor. Iso é do que a xente está protestando claramente, como hai que protestar, na urna. Por tanto, véxao vostede hoxe como o queira ver, é evidente que imos asistir a cambios, maiores ou menores, a modulacións na política económica que se veu levando ata agora. Diso vai ser o período que agora se abre para a formación do Goberno, e vostede o sabe perfectamente, tan perfectamente como este grupo. Nós non poderemos apoiar ese tipo de políticas nunca. Por certo, non quero deixar pasar por alto algo que para vostedes é un leitmotiv importante, que é a política discriminatoria nos servizos públicos. Mantemos unha concepción absolutamente diverxente. Vostedes pensan que nos servizos públicos se debe clasificar, segregar, a través da función de pago, a través da imposición de taxas e a través de mecanismos de asistencia ou subsidio. Nós mantemos que nos servizos públicos se debe manter a igualdade no acceso e na prestación por algo moi coñecido pola teoría económica, e é que os servizos para pobres terminan sendo servizos pobres en recursos, en medios, e sobre todo porque os servizos onde se estigmatiza, onde é necesario identificarse cada día para a prestación do servizo, o que se acaba facendo é cronificando eses mecanismos de exclusión. Por iso estamos en contra e estaremos en contra de que iso se aplique na sanidade, no ensino ou nos servizos sociais. Ademais, ¿para que enganarnos, se as cifras que van ser recadadas a través desas imposicións de copago nin sequera van garantir o funcionamento deses servizos? Vostedes aí están vendendo mercancía ideolóxica de contrabando. Vostedes están tratando de facer pasar como algo de rigor económico o que non deixa de ser un axioma –polo tanto, indemostrable– de plantexamento ideolóxico. Señor Puy, o tempo que se abre agora en España vai introducir cambios importantes. O orzamento que vostedes presentan hoxe responde aos mesmos principios que responderon os seis orzamentos anteriores. Non ten que convencernos dos resultados, calquera llos pode contar na súa vida persoal en termos de pobreza, en termos de exclusión, en termos de mercado de traballo, en termos de renda dispoñible, en termos de nivel de vida, en termos de funcionamento dos servizos públicos... Esta é a realidade. Vostedes van insistir un ano máis sabendo que a corrección de facto comezou o domingo pasado e que, a partir de aquí, teremos que ver, dunha vía ou doutra, cambios importantes na política económica, cambios importantes na corrección da desigualdade –lémbrolle que con vostedes máis alta que nunca na España moderna–, e, polo tanto, abrir un horizonte novo e de esperanza. Con vostedes ou sen vostedes, pero este é o camiño que sae a partir dos resultados electorais do domingo. Lamento que vostede non sexa quen de aceptar hoxe ningunha das 600 emendas deste grupo; como non foron quen de aceptar as emendas que presentamos á devolución de cada unha das seccións do orzamento ou a devolución global que fixemos. Por tanto, señorías, esta é a situación na que nos atopamos hoxe: no final dunha etapa. Vostede mesmo o dixo: é o derradeiro orzamento que vai presentar o Goberno nesta lexislatura. Polo tanto, aquí remata unha política especialmente lesiva, especialmente regresiva, que non modificou nin un só dos problemas que había. E insisto de novo no que dixen anteriormente: o leve incremento das cifras no orzamento non pode tapar que non se produce ningún cambio nas políticas en ningunha das áreas, que simplemente se produce unha mellora dalgunha das cifras de gasto. Polo tanto, non hai que ser demasiado intelixente para poder adiantar onde imos estar cando este orzamento remate. Con toda probabilidade, nun escenario político ben distinto. Máis nada.
Grazas, señor Méndez Romeu. Grupo Parlamentario Popular, señor Puy.
Señorías, cecais será porque é a primeira vez que temos este formato de debate, e é posible que haxa algún interveniente que estea un pouco despistado co que é o obxectivo de hoxe. As emendas foron tratadas sección a sección durante as últimas semanas, e teñen vostedes resposta a cada unha delas, por que non se votou nos debates das distintas seccións. Hai algúns que piden máis precisión e hai outros que debaten sobre o resultado das eleccións e sobre que hai que adiantar eleccións. Quen queira adiantar eleccións, supoño que será para evitar unha nova fuga ao Grupo Mixto, pero ese non é o noso problema nin o problema da maioría [[Aplausos.]] Certamente, houbo un cambio significativo nas eleccións. O PP segue sendo o primeiro, pero a segunda forza en Galicia xa non é o Partido Socialista, son outros que se chaman En Marea, que superaron amplamente o Partido Socialista. Efectivamente, houbo un cambio significativo, Se eu fora militante do Partido Socialista, pensaría moito niso. Xa sabe que respecto moito a súa cultura, señor Méndez, [[Murmurios.]] xa lle pasarei un artigo...
Silencio. Silencio, por favor.
...¿Non é verdade que quedaron segundos nas eleccións? Perdón, ¿quedaron terceiros ou non perderon con Marea?, ¿non? Pregunto, porque parece que si, ao mellor están mal todas as informacións... [[Murmurios.]] Señor presidente, agradecería que parara o reloxo.
Silencio. Silencio, por favor. Grazas.
¿Vostede pode comentar o que queira das eleccións e eu non? Eu o único que fixen foi constatar o feito de que En Marea superou o Partido Socialista. E se eu fose do Partido Socialista, estaría preocupado [[Aplausos.]] , e se fose de En Marea, estaría contento. O señor Méndez sabe que respecto moito a súa cultura, xa lle pasarei un artigo dun premio Nobel de economía que fala precisamente sobre o valor redistributivo da lotería. Ademais é un artigo moi interesante porque fala sobre a cuestión da aversión ao risco das persoas e sobre a utilidade marxinal decrecente da renda. É un artigo moi interesante que fixo poñer en dúbida moitos dos fundamentos da economía neoclásica. Eu comprendo que é un tema económico moi especializado, pero llo pasarei. Sen embargo, si que quero precisarlle que eu, por suposto, non teño máis que cousas a favor do espírito navideño, e cando fixen esa referencia é porque hai un alcalde –ese non é un dos que apoian vostedes– desa forza, que é a segunda forza nas elección xerais de Galicia, que na súa cidade xa lle chaman o grinch –é dicir, aquel que quere roubar as navidades, un personaxe de película– porque, entre outras cousas, plantexou un concurso de cartas navideñas e literalmente dixo que, como é unha Navidade laica, non se lle poden mandar cartas só aos Reis magos, a Papa Noel, a Santa Claus ou ao Apalpador, senón a quen os nenos queiran, e puxo de exemplo a Mickey Mouse. Eu, por suposto, como comprenderá, son bastante pacífico e pouco radical en contra de nada, pero en contra do grinch eu estou, polo tanto, vexo con simpatía estas cuestións. [[Aplausos.]] Imos ao que temos que ir. O tema da subida dos impostos. Se vostedes collen –e eu procuro ser rigoroso e non dicir cousas ao chou– un índice de como están as estatísticas da OCDE, unha estatística da OCDE sobre os ingresos en España, [[Murmurios.]] verán vostedes que en España, no ano 2014, os impostos que gravaban os ingresos, é dicir, as rendas e as ganancias de capital...,
Silencio, por favor.
...estaban no 30 % do total recadado, mentres que eran o 34 % na media da OCDE. As contribucións á Seguridade Social en España eran o 36 % –saben que recaen fundamentalmente sobre o empresario–, e o 26 % de media na OCDE. Nos impostos sobre as vendas, nomeadamente o IVA, en España están os das vendas no 27 % e o IVA no 17 % do total recadado, e na media da OCDE están os impostos sobre as vendas no 33 %, seis puntos máis por riba, e o IVE no 20 %, é dicir, tres puntos máis por riba. Vostedes poden dicir o que queiran de subas de IVA, etc., pero é bastante demagóxico vir aquí poñer exemplos de Suecia, etc., e non entender cal é a estrutura tributaria nun país avanzado, ver onde están as diferenzas e entender que o imposto sobre a renda, xunto cos impostos que gravan a Seguridade Social –as contribucións sociais–, son directamente un imposto sobre o traballo que vacía o mercado de traballo. E todos os organismos internacionais que teñen estudado a incidencia impositiva do sistema fiscal español nas taxas de desemprego inciden na mesma liña: ¡ollo aos impostos que gravan o traballo! E vostedes queren crear traballo pero non queren facer a política fiscal axeitada. Efectivamente, señora Díaz, vostede aos que gañan 12.450 euros quérelles poñer o 11,5 %, e en cambio o Partido Socialista, BNG e Partido Popular cren que a tarifa correcta é o 9,5. E nos que gañan ata 17.000 euros nós temos unha tarifa do 10,2, igual que o Partido Socialista e igual que o Bloque, e vostedes sóbena a 11,5, e aí está máis do 70 % do contribuínte galego. E vostedes, ao 70 % que menos gana no imposto da renda, quérenlle subir nada menos que 2 puntos nun tramo e 1,3 puntos noutro tramo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] A ver, eu o único que estou dicindo é a súa emenda, esa é constatable. Vostedes queren que o 90 % que gana menos en Galicia pague...
Señor Fajardo, faga o favor, que non ten a palabra.
Pero ¿por que non lle gusta que recorde cal é a súa emenda? Vostede di que quere que paguen máis e eu recórdollo. O que pasa é que...
Señor Fajardo, vouno chamar á orde. [[Protestas.]] Faga o favor e deixe... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor Fajardo, estamos en Nadal e non quero chamar á orde. Entón, faga o favor. [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Risos.]] Bueno, faga o favor.
Señora presidenta...
Non sei que dixo, pero pido, por favor, que deixe falar o señor Puy, que ten a palabra. Señor Puy, continúe.
Parece que o señor Fajardo bota de menos a alguén que vai a Madrid, o que non sei é a quen, porque parece que hai tamén alguén que marcha para Madrid no seu grupo, igual é por iso. [[Murmurios.]] Bueno, en fin. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora Díaz, principios activos todos. incluídos no catálogo de fármacos galegos. E vostede non distorsione porque este foi un acordo importante que tivemos na pasada lexislatura co Bloque Nacionalista Galego precisamente para evitar os beneficios das grandes farmacéuticas. Non me veña agora defender que temos que poñer as marcas e pagarlles ás farmacéuticas, que vostede é de Izquierda Unida. ¿Gasto público na concertada? Media de España, 14,2 % na educación; en Galicia, 10,4 %. ¿De que están falando? Estes son datos oficiais do Ministerio de Educación. [[Aplausos.]] ¿Sanidade? Gasto medio per cápita no Estado, en todas as comunidades autónomas, 1.132 euros; en Galicia, 1.230, por riba da media; Andalucía –Goberno de esquerdas de toda a vida como aquí do Partido Popular–, 978 euros, ben por baixo da media de España e moito por baixo da media de Galicia. Cando vaia á biblioteca, pida tamén o informe da Federación en defensa da sanidade pública, que di que desde o ano 2009 pasamos do posto once ao posto sete en servizos sanitarios en Galicia. Vostedes están distorsionando completamente os datos. Vostedes propoñen unha emenda para eliminar o ensino concertado. Denuncian que polo visto hai 1.000 profesores menos; é posible que haxa unha transformación no número de efectivos da educación pública en 1.000 profesores. Vostedes queren mandar á rúa directamente, cunha das súas emendas, a máis de 8.000 profesores, que son os 8.000 da concertada que queren eliminar mais os profesores de Relixión; que, por certo, segue a ser unha asignatura voluntaria. Eu creo recordar que este ano a taxa de reposición en educación é do cen por cento. Vanse convocar 1.000 prazas, co cal máis que se repoñen os 1.000 que din vostedes que se perderon, porque no ano 2015 xa saíron 446 prazas. Eu quero recordar que, cando gobernaba a esquerda, se pechaban escolas rurais unitarias [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] –sei perfectamente o que é porque o meu fillo foi a unha, ¿sabe, señor Fajardo?– con 9 alumnos ou menos. Foi o caso da que había na miña aldea. E agora péchanse cando son 5 alumnos ou menos. ¿Comedores escolares? Gratis para o 80 % dos alumnos e paga 1 euro un 6 %. O resto pagan, polo motivo de que os seus pais poden facelo. E aínda pagando o comedor escolar, moitas clases medias, das rendas medias e altas, aforran moitos cartos por non ter que contratar a alguén mentres traballan os dous pais, porque é unha medida de conciliación; aforran non tendo que contratar a alguén para a súa casa. [[Aplausos.]] ¿Salarios? Eu non sei se alguén dos deputados tivo ocasión en campaña –a min levoume algo de tempo esta fin de semana– de ler o magnífico informe que fixo o Instituto Galego de Estatística sobre os salarios en Galicia. E poden ver perfectamente na serie como entre o ano 2001 e 2008 os salarios crecen en Galicia moi por riba da media do que crecen na Unión Europea. Empezan a caer, como consecuencia da crise, concretamente a partir do ano 2010, e a partir do ano actual, do ano 2014, comezan por vez primeira a crecer. É dicir, que esa é a historia da recesión. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] A historia da recesión é que, cos cartos que viñan, se inflou unha burbulla inmobiliaria e se pagaban salarios moi altos, particularmente á xente nova, que deixaba os colexios e as escolas e ían traballar pois tiñan uns salarios que non tiñan nada que ver coa súa formación, e cando pinchou a burbulla, tiveron que volver estudar. Iso é o que pasou en España. Pero se vostedes aínda non recoñecen a crise, como non a recoñeceron cando viña, e non saben nin mirar para atrás para ver que pasou, dificilmente podemos avanzar. [[Aplausos.]] Os empregos de menos dun mes representan menos do 1 %, e así poderiamos continuar. Eu coincido nunha cousa co señor Méndez, en que a prioridade do orzamento –como el dixo– debe de ser combater a recesión e incrementar o emprego, e, polo tanto, reducir o desemprego e o paro. E nós cremos que a forma son estes orzamentos, que son expansivos, con rebaixas fiscais e máis gasto, fundamentalmente social e de investimento. ¿Por que non votamos as súas emendas? Porque novamente aquí a señora Pontón dixo algo que non é certo. Nas súas emendas hai un incremento do gasto a través de subas de impostos. [[Murmurios.]] Vostedes queren subir exactamente 240 millóns de euros en impostos aos galegos, o PSOE 302 e AGE 200, porque ademais quere endebedarse por 200 millóns de euros máis. [[Murmurios.]] Vostedes, que piden...
Vaia rematando, por favor.
...que se paguen máis impostos en Galicia, o que están facendo é contraer a economía con novos impostos, e nós o que estamos facendo é expandir a economía para afianzar o crecemento, para afianzar a creación de emprego. [[Murmurios.]] E facémolo deixando máis cartos nas mans das persoas para que tomen decisións, especialmente nas das que menos renda teñen –non como AGE, que lles quere subir o imposto da renda aos que menos renda teñen–, e tamén gastando máis...
Remate, señor Puy.
...en gasto social, para contribuír a que a taxa de igualdade en Galicia sexa moi inferior non só á de España, senón tamén á da Unión Europea. [[Murmurios.]] Vostedes seguen pensando que o que hai que facer é subir impostos e gastar máis, e nós certamente por iso non aceptamos as emendas...,
Moitas grazas, señor Puy.
...porque cremos que esa política económica é a que nos meteu na crise e esta é a que nos está sacando dela. Moitas grazas.
Suspendemos a sesión ata esta tarde ás dezaseis trinta horas, catro e media. Moitas grazas.
Boas tardes. Por favor, ocupen os seus escanos. Debate do articulado
Reiniciamos a sesión, co debate do articulado e rolda dos grupos parlamentarios para explicar a súa posición sobre o ditame da comisión e, se é o caso, defender as emendas mantidas. Polo Grupo Mixto ten a palabra a señora Martínez García.
Grazas, presidenta. Boa tarde a todas e a todos. Ben, empezarei por anunciar o meu voto en contra do ditame e o apoio ás emendas da oposición, fundamentalmente baseado en todas as eivas importantes que recolle o ditame. Vou intentar resumilas un pouco por conceptos ou obxectivos. E, por exemplo, en relación con temas tan importantes para o noso país como é o noso idioma, carece totalmente o ditame dun apoio expreso á normalización lingüística, a realizar realmente unha campaña de normalización no noso país, insistindo sobre todo pola normalización, dentro da propia Administración, como é a Administración de xustiza ou dentro do que é o ensino no noso país. Tamén, en canto a I+D+i, unha aposta totalmente publicitaria deste goberno durante a campaña electoral. Realmente non se reflicte ese interese, xa que non se aposta pola carreira investigadora, non se aposta pola regularización e estabilización do persoal investigador, o cal non vai dar lugar a ese obxectivo que marca o PP, en teoría, de atraer o talento galego que está no exterior. En canto ao noso medio rural –témolo falado por activa e por pasiva neste hemiciclo e tamén nas comisións–, o abandono total do noso mundo rural, a falta de acceso aos servizos básicos, a súa discriminación en canto ao acceso por exemplo á cobertura de banda longa, os problemas que seguen tendo as mulleres e que non se solucionan para acceder á cotitularidade das explotacións agrarias, ou a propia política forestal, que trata o monte como algo estraño, non defende o monte autóctono, non defende un monte que dea lugar a unha industria de alto valor engadido, non se aposta polo remate dos procesos industriais dos nosos produtos primarios. ¿E que dicir do abandono do sector lácteo?, da falta de resposta, de que seguen estando nunha situación crítica, seguen pechando explotacións e non se dá tampouco unha solución a este problema. Tampouco á diversificación produtiva nin á produción ecolóxica. É dicir, unha política do medio rural, unha política agraria e forestal que vai en contra dos intereses do noso país. En canto á política social, por moito que creamos unha Consellería de Política Social e prometamos que vai ser unha prioridade do Goberno galego a política social, non ocorre así cando entramos polo miúdo na análise destes orzamentos. Non hai un plan de dotación de vivenda, algo fundamental para este país. Non hai un plan de vivendas en alugueiro para os nosos mozos e mozas. Non hai ningún plan tampouco para dinamizar o medio rural e achegar poboación e, sobre todo, achegar poboación nova ao medio rural, senón que, todo o contrario, parece que se manteñen todas as barreiras posibles. Rexeitamento total e absoluto en canto á política de acceso á enerxía e de acceso á auga. A enerxía neste país segue sendo un luxo en vez dun dereito. A enerxía nunca pode ser un luxo, o dereito á enerxía debería de ser garantido por calquera goberno que di que ten interese polos problemas sociais. Tampouco se ve que haxa avances en canto á loita contra a pobreza e a exclusión social, nin sequera ningún plan para recoller aquelas recomendacións que veñen do Valedor do Pobo en canto á necesidade dun plan de emerxencia de prevención da pobreza infantil. ¿Que dicir en relación coa violencia de xénero? Cando foi o... –ía dicir o debate, mentira–, cando foi a proposta do estatuto marco da Radio e Televisión de Galiza, por exemplo, que non houbo lugar ao debate, sen embargo un medio importantísimo por exemplo para loitar contra a violencia de xénero, para educar na igualdade, para loitar contra a publicidade sexista, e non houbo lugar, porque para o Partido Popular non é importante esta loita, levala a un medio tan importante como a Radio e Televisión de Galiza. Tamén a falta de programas de prevención e de educación en violencia de xénero no ensino obrigatorio, ou a mellora, por non dicir o acceso á vivenda inmediatamente para mulleres maltratadas, ou a loita contra a feminización da pobreza, onde o Partido Popular –non unha nin dúas, senón tres veces– votou neste Parlamento en contra de traballar a prol da igualdade salarial entre homes e mulleres. Son incapaz de entendelo, como o partido que goberna é capaz de votar en contra de que a igual traballo, igual salario, e que non se pode discriminar o salario en función do xénero. Polo tanto, iso é o que se reflicte nestes orzamentos. No tema de xustiza, non hai ningún apoio tampouco para ampliar a xustiza gratuíta e garantila así a toda a cidadanía. É un abandono total, que se segue reflectindo nos orzamentos, en canto á situación dos nosos xulgados, de todos os xulgados, que hai tanto no tema de arquivos como a situación de emerxencia que se está dando nos xulgados de violencia de xénero e nos xulgados de familia. Tampouco se lle mira esa empatía social en canto a toda a programación, a relación coa cooperación e solidariedade internacional, nun momento onde é clave a solidariedade internacional. Falámolo neste Parlamento. O Parlamento aprobou a axuda aos refuxiados que veñan ao noso país, acoller o número máximo de refuxiados; sen embargo, non constan para nada estas axudas de cooperación e solidariedade internacional, como tampouco se vai apoiar máis a Asociación Solidariedade Galega co Pobo Saharauí a pesar da nosa relación coa mesma. En canto aos orzamentos en relación cos concellos, séguese castigando os concellos, non se segue recoñecendo, séguese sen recoñecer que os concellos son claves para a prestación dos servizos sociais, para atender as necesidades máis imperativas da sociedade e tamén para a creación de emprego nas localidades. En canto a menores –dicía–, tampouco se atende ás súas necesidades e non hai ningún programa de prevención e mediación de menores, cando está máis que denunciada, denunciada varias veces por xuristas, por fiscais e polo propio Valedor do Pobo, a desadecuación dos sistemas de atención a menores, sobre todo no ámbito xudicial. Mirabámolo aí atrás co rapaz menor que lle asestou un golpe en Pontevedra ao señor Rajoy; tivo que ser atendido por xulgados de adultos, posto que non había ningún xulgado de menores que se fixera cargo da situación. Creo que iso ben merecía unha atención por parte do Goberno. En canto a seguir ampliando competencias, aumentar o autogoberno, hai unha renuncia total por parte do Goberno galego a reclamar competencias que permitan que o noso país se autogoberne en función das súas necesidades, cuestións que tamén foron rexeitadas por parte do Partido Popular multitude de veces neste Parlamento. Tamén toda a transparencia –e dicíao pola mañá–, toda esa Lei de transparencia queda nestes orzamentos realmente moi coxa e sen que se reflicta ese interese na transparencia. E falarei despois no apoio ás emendas dos grupos de todas esas emendas que rexeitaron e que ían favorecer a transparencia, sobre todo no que é o emprego dos cartos públicos. En relación co medio ambiente, está claro que non hai ningún tipo de interese nin de compromiso do Partido Popular na loita co cambio climático, nin na protección da Rede Natura, nin na protección dos parques naturais, nin na recuperación das nosas rías, nin na potenciación e fomento das enerxías renovables, e aí volvemos ter outra vez a enerxía eólica ou a enerxía xeotérmica que son practicamente un apuntamento sen máis dentro do que son os orzamentos. En canto á industria e emprego, esa famosa Industria 4.0, que é, dende logo, unha entelequia do Partido Popular nun país que ten microempresas fundamentalmente, pemes despois e moi poucas grandes empresas, e, sen embargo, non hai ningún plan para que estas microempresas poidan dar lugar realmente a unha Industria 4.0, senón que se manteñen esas axudas para pequenos emprendedores, e que vemos xa demostrado que non dan resultado, que maioritariamente non chegan aos seis meses de vida e moi maioritariamente, case o 100 %, non acadan o ano de vida. Polo tanto, non é un investimento serio, senón que o investimento require un esforzo maior de crear sinerxías entre esas iniciativas para dar lugar realmente a unha industria que poida crear futuro e emprego de calidade no noso país, baseado no coñecemento. Pero tamén non hai alternativas para comarcas como Ferrol, fundida, porque vostedes encargáronse de cargar o sector naval, porque non apostan polo sector naval, porque rexeitan unha construción tan importante como é o dique flotante de Ferrol. Pero tamén o abandono total do sector naval de Vigo, onde o único que fixeron foi pór á venda o estaleiro de Barreras, e aí acabouse toda a súa función. Vender o noso país, vender as nosas industrias. Como tamén está abandonado o comercio local e de proximidade e os produtos artesanais galegos, que poderían ter un auténtico pulo nese comercio de proximidade galego. Vostedes seguen apostando polas grandes superficies, con esas grandes multinacionais que son iguais en todo o mundo, que se pode comprar o mesmo en Galiza que en China, que en Estados Unidos ou que en Alemaña. Esa é a súa aposta ás grandes cadeas de produción e aos grandes centros comerciais, que alonxa a cidadanía dos centros das cidades, das súas rúas, do comercio local e, polo tanto, tamén da hostalería local. Un auténtico fracaso as súas políticas de emprego e, polo tanto, tamén un auténtico fracaso que non están dispostos a solucionar dándolle pulo ao Servizo Galego de Colocación. Educación e cultura. Outro fracaso máis. Un abandono total dos museos, non hai centros culturais para a poboación. É tremendamente alucinante ver como, por exemplo, no veciño Portugal calquera aldea ten un centro social, ten centros culturais; sen embargo, en Galiza nin nas cidades dispoñemos deses servizos. Non se ten en conta o noso patrimonio histórico e cultural no seu coidado. Por exemplo, podo citar a vila romana de Toralla ou os restos arqueolóxicos do Facho, de Cangas. Non se fomenta o turismo máis alá do Camiño de Santiago – para iso non todo–, e agora parece que empezan algo coa campaña termal de Ourense, pero tamén rexeitan ampliar o termalismo á provincia de Pontevedra ou facer outras campañas nun país que ten cantidade de ofertas que facer no ámbito turístico e no ámbito cultural. Non apostan, por exemplo, polo audiovisual galego, polas publicacións literarias en galego. É un abandono total da nosa cultura, un desprezo total o que transmiten. Espero que non o sintan, pero sinceramente teño que dicirlles que o que transmiten é auténtico desprezo. Remátaseme o tempo, pero quero falar de sanidade, do abandono da sanidade pública, do castigo que se lle está dando á sanidade pública, que non pode ser máis que un castigo consciente e buscado, buscado para rematar coa sanidade pública. Non hai outra explicación. O que está pasando con todos os hospitais públicos e o que está pasando co hospital de Vigo non ten outra explicación. Camións quirófanos, camións de resonancias magnéticas, todo funciona dunha maneira pouco estable, sen cadros de persoal e practicamente sen material. Non falemos xa da traizón mortal que lle fixeron á poboación de Lugo coa súa iniciativa lexislativa popular sobre o servizo de hemodinámica 24 horas e medicina nuclear no HULA, e a mesma situación de precariedade asistencial que está sufrindo o Chou, por non falar xa do destrozo que fixeron vostedes en atención primaria, un servizo de atención primaria perfecto, que funcionaba de marabilla, que ía a mellor e que vostedes cargaron, e por primeira vez temos que padecer listas de espera en atención primaria. Rematóuseme o tempo. Agradézolle este á señora presidenta, pero recordar tamén que a situación do mar segue sendo grave e non lle dan solución e que en infraestruturas o que hai sobre todo son moitísimas emendas que tratan de paliar todas as eivas que vostedes recollen no seu ditame. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. Señoras e señores deputados, señor conselleiro. Inevitabelmente vou ser reiterativo nalgúns argumentos, dado que hoxe á mañá boa parte do debate gravitou sobre cuestións que afectan o articulado, que é o que agora debatemos dos orzamentos, e incluso a Lei de medidas fiscais e administrativas, que debateremos mañá. Dicir que, a diferenza dos outros grupos da oposición, o BNG concretou as súas propostas impositivas a través da presentación de emendas ao Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Pero, por moito que se debatan mañá, voume referir brevemente ás mesmas, pois as políticas de gasto, como é obvio, están intimamente vencelladas ás políticas de ingresos. Sería demagóxico, pola nosa banda, presentar propostas que conlevan máis gasto sen concretar como se pensan financiar. E, como dixemos no debate á totalidade destes orzamentos, señor conselleiro, consideramos que non é conciliábel a pretendida aposta por uns orzamentos expansivos coa extensión das rebaixas fiscais e coa obediencia cega aos dogmas do déficit cero. Nunca partillamos que baixar impostos fose de esquerdas, nin partillamos que se faga demagoxia cos impostos, como fai o Partido Popular utilizando as rebaixas fiscais como simple reclamo electoral. Como temos dito tantas veces, os impostos son necesarios para dispormos de recursos para atender as políticas públicas e tamén como mecanismo de redistribución, de corrección en definitiva, das desigualdades sociais. E nin na Galiza nin no Estado español existe un problema de presión fiscal excesiva; o que existe é un problema dunha presión fiscal mal distribuída. E iso é o que pretenden corrixir as nosas emendas. Por iso propomos suprimir as rebaixas fiscais no imposto de sucesións e doazóns, dado que este imposto xa contaba con múltiples exencións, polo que na práctica van ser as rendas máis altas as máis beneficiadas das novas exencións. Propomos introducir máis progresividade na escala autonómica do IRPF, incrementando o número de tramos e elevando a presión fiscal sobre as rendas máis altas. Polo que respecta ao imposto do patrimonio, propomos reducir o mínimo exento e introducir máis progresividade nas táboas. E, por último, propomos crear un imposto sobre as grandes superficies comerciais e un novo imposto sobre os depósitos bancarios das entidades que operan en Galicia. E ao mesmo tempo que propomos incrementar a presión fiscal sobre as rendas altas e as grandes empresas, outras emendas pretenden corrixir as subas abusivas de impostos indirectos e taxas aprobadas polo Goberno galego ao longo desta lexislatura. Porque moitas veces, entre a realidade e o seu discurso, señores do Partido Popular, hai un auténtico abismo, porque vostedes subiron impostos. O problema é que o fixeron de xeito inxusto, elevando a presión fiscal sobre os que menos teñen. Ben, en conxunto, as propostas en materia tributaria do BNG permitirían elevar os ingresos da Facenda galega en 240 millóns de euros, captando recursos para apostar, de verdade, polo gasto social e o investimento produtivo. Mais centrándome xa nas emendas ao articulado, o noso grupo presentou 34 emendas, emendas que pretenden blindar realmente os servizos públicos e o gasto social, evitando que as chamadas políticas de consolidación fiscal sexan o pretexto para desmontar conquistas sociais que levou décadas acadar. Así, propomos modificar o artigo 9, de adecuación de créditos, para que en ningún caso se poidan realizar axustes para conseguir o equilibrio económico-financeiro que impliquen a diminución dos créditos incluídos en programas que financian servizos públicos básicos. Isto é o que propón en concreto a nosa emenda número 3. Se se trata de preservar o equilibrio económico-financeiro, consideramos que hai outras vías posibles, por exemplo evitar que o recurso á colaboración público-privada sirva para entregar servizos e infraestruturas públicas a mans privadas, hipotecando ademais a nosa Facenda. Por iso, a emenda 23 propón que durante a vixencia desta lei non se poida recorrer á colaboración público-privada para financiar servizos públicos básicos. E propón tamén que se modifiquen os canons de concesión para que o seu custo non supere o que a Administración tería que asumir no caso de financiar directamente a execución del. Miren, o acontecido co Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, tantas veces debatido neste orzamento, é un bo exemplo das razóns que fundamentan esta emenda. O Goberno da Xunta de Galiza xustificou a colaboración, o recurso á colaboración público-privada para así poder custear a construción dun novo hospital. O resultado foi que un hospital que ía custar 450 millóns de euros vai custarnos 1.350. A Xunta xustificou tamén o recurso á CPP por un problema de financiamento. E aínda que as condicións da concesión establecían que o financiamento é a risco e ventura da concesionaria, tivo que ser o sector público quen lle buscase a través de avais os recursos financeiros. En definitiva, o que ía ser un hospital público construído con fondos privados acabou sendo na práctica un hospital privado financiado con avais públicos. Pero, ademais, queremos lembrar que o propio Consello de Contas ten criticado o recurso abusivo á colaboración público-privada advertindo de que xera incertidume en canto á sustentabilidade futura das finanzas públicas, por canto incrementa o endebedamento non financeiro, restrinxe a marxe de manobra de vindeiros gobernos e traslada a carga de investimentos presentes a xeracións futuras. E quero lembrar tamén que a Xunta ten asumido compromisos de pago vencellados á colaboración público-privada que ascenden xa a máis de 3.054 millóns de euros até o ano 2039 e só nestes orzamentos contémplanse compromisos de gasto vencellados á CPP de 122,1 millóns de euros. Na mesma liña que as razóns que motivan a emenda que acabo de explicar, a emenda número 24 propón que a Xunta non poida, en ningún caso, incrementar o número de unidades concertadas nos centros educativos, para que a prioridade realmente sexa a protección, o reforzo do ensino público. Outras emendas refírense ao título V, de corporacións locais, e teñen por obxecto mellorar e facer máis obxectiva e transparente a colaboración económica entre a Xunta e os concellos. Outras emendas do BNG pretenden reforzar a transparencia e o control parlamentario sobre a xestión dos orzamentos, reducindo os prazos nos que a Consellería de Facenda debe de facilitar toda a información dispoñíbel á Comisión de Economía e Facenda deste Parlamento e creando unha Oficina de Control Orzamentario no Parlamento de Galicia. Pero concedémoslles unha relevancia especial ás emendas que se refiren ao emprego público. Dunha banda, propomos recuperar claramente a oferta de emprego público. É incompatíbel o mantemento duns servizos públicos de calidade coas políticas de redución practicadas por este goberno. Reducir emprego público significa degradar e precarizar servizos, e os prexudicados non son só os traballadores do sector público, sono o conxunto dos cidadáns. E se me permiten que o ilustre cun exemplo, dende2011 a 2015 perdéronse 3.527 postos de traballo no Servizo Galego de Saúde, entre eles 761 prazas de médicos, 514 de enfermeiros e 547 de auxiliares de enfermaría. Porén, as ofertas públicas de emprego convocadas pola Xunta sumarán unicamente 633 novos contratos de traballadores e traballadoras do sector público na sanidade. É dicir, o sistema galego de saúde perderá dende2011 case 2.900 prazas de empregados públicos. Así é total e absolutamente imposíbel evitar a precarización dun servizo público básico polo conxunto dos cidadáns. Por ese motivo, propomos suprimir na práctica as taxas de reposición, elevando a taxa de reposición, como norma xeral, do 50 % ao 100 % e mesmo contemplando que se poida incrementar por riba desta porcentaxe en función das necesidades que se detecten nos servizos públicos fundamentais e naqueles servizos que máis se viron afectados polas políticas de recorte de persoal dende que vostedes gobernan. Outras emendas referidas ao sector público pretenden a restitución do poder adquisitivo dos empregados públicos e dos dereitos laborais que lles foron conculcados. Miren, señores do Goberno, sería moito mellor, en vez de que vostedes cada vez que interveñen dediquen tantas louvanzas ao sacrificio asumido polos empregados públicos, como se fose un sacrificio libremente asumido e como se non fose froito dunha imposición practicada por vostedes, sería moito mellor que, en vez de facer iso, restituísen os dereitos dos empregados públicos. Os empregados públicos deben recuperar o seu poder adquisitivo, por unha razón de xustiza, porque en boa medida a Xunta e o Goberno central fixo recaer sobre as súas costas o custo dos recortes, facendo que sufrisen dende2009 unha diminución de salarios reais nada máis e nada menos que do 23 % pola vía da conxelación salarial e do recorte de pagas extras. Pero, ademais, estes recortes salariais serviron de referencia ao sector privado, consolidando as políticas de devaluación salarial das que tantas veces temos falado nesta Cámara –hoxe e mañá, sen ir máis lonxe– e que teñen tido como consecuencia un incremento brutal das desigualdades. Por último, as nosas emendas ao artigo 2 propoñen modificar as cantidades consignadas nos estados de gastos e de ingresos en congruencia loxicamente coas emendas que presentamos ás seccións. O artigo 2 –non teño por que lembralo– é un artigo básico para responder ás preguntas que todos temos que facernos á hora de avaliar estes orzamentos, no que atinxe ao gasto –quen o gasta, como o gasta e para que o gasta– e no que atinxe aos ingresos – cales son as fontes para financiar as políticas de gasto–. Por tanto, neste artigo sintetízanse todas as razóns que fan que sigamos rexeitando de plano este proxecto de orzamentos. No que atinxe ao gasto, fronte ao discurso do Goberno da Xunta de Galiza e do Partido Popular, estes non son uns orzamentos verdadeiramente expansivos. Con estes orzamentos só se recupera un 3,68 % de todo o que recortaron os sucesivos gobernos presididos por Núñez Feijóo. Tampouco son uns orzamentos sociais. O gasto das consellerías que soportan boa parte do gasto social medra por baixo da media, e o mesmo acontece se examinamos a distribución funcional do gasto. Non hai nestes orzamentos ningunha estratexia para o cambio do modelo produtivo, nin para o desenvolvemento dos sectores básicos da nosa economía. E polo que respecta aos ingresos, en vez de abordar as verdadeiras reformas fiscais que o noso país necesita, as medidas orzamentarias que acompañan estes orzamentos son regresivas e teñen un claro sesgo electoralista. Ademais, dende o noso punto de vista, como xa lle temos dito, señor conselleiro, non son uns orzamentos críbeis, e, fronte ao xiro anunciado polo seu Goberno, son uns orzamentos marcadamente continuístas. ¿E sabe, señor conselleiro, cales son as consecuencias deste continuísmo? Permítame que mencione, moi brevemente, datos recentes, datos que fomos coñecendo dende que o Goberno aprobou o Proxecto de orzamentos hai dous meses e o presentou a esta Cámara, datos aos que xa fixo alusión a miña compañeira Ana Pontón na súa intervención da mañá. Mire, dende a presentación destes orzamentos coñecemos que novembro pechou con Galiza como segundo territorio do Estado español onde máis se incrementou o paro rexistrado; iso nun país que ten unha das taxas de actividade máis baixa non só do Estado senón de Europa. Coñecemos tamén nestes dous últimos meses que 2014 pechou coa perda de 5.820 empregos no sector industrial, a segunda maior caída de todo o Estado español, señor conselleiro. Coñecemos que o medre do PIB en Galiza no último ano apenas chega á metade da media estatal e que estamos entre as cinco comunidades con menor crecemento. Isto é o relevante, e isto sería o que debería de preocupar ao seu goberno, señor conselleiro. As súas políticas non só están impedindo que Galiza converxa, senón que a diverxencia de crecemento entre Galiza e o Estado español cada vez é máis profunda, cada vez é maior. Pero mire vostede, que coñecemos tamén que a débeda pública de Galiza subiu un 0,77 % no terceiro trimestre con respecto ao trimestre anterior e un 4,82 % con respecto ao terceiro trimestre de 2014, un 4,82 %, en definitiva, na comparativa interanual. Coñecemos, por tanto, que a débeda pública de Galiza xa é de 10.289 millóns de euros, o 18,6 % do noso PIB. Estes son os resultados reais das súas políticas, señor conselleiro, e por esas razóns mantemos a nosa total oposición a este proxecto de orzamentos. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario Alternativa Galega de Esquerda. Señor Sánchez.
Boa tarde a todos e a todas. Hoxe o portavoz do Partido Popular, o señor Puy, veu empapado de espírito navideño, e fixo unha metáfora moi simpática: dixo que o alcalde de Santiago era o señor Grinch, e que quería roubar a Navidade. Xa, xa, xa, xa. Ese espírito navideño, o señor Grinch, hai unha canción que di: "El señor Grinch es malvado", que a canta a miña filla. Pero a vostedes non os fastidia que vaia roubar a Navidade, o espírito navideño, o alcalde de Santiago; o que os fastidia é que o que lles roubou foi Raxoi, e iso seguen sen asumilo, seguen sen asumilo, seguen sen asumilo. [[Murmurios.]] Si, e entón, claro, vostedes están preocupados polas luces de Navidade, polos beléns e por Mickey Mouse, pero mire, tamén hai contos de Navidade de Dickens, ¿verdade?, e entón tamén podiamos facer un paralelismo de que viñera o fantasma das Navidades anteriores cando o señor Feijóo estea durmindo e lle dea un paseo pola Galicia real, pola Galicia que vostede parece non coñecer, e ese fantasma das Navidades anteriores podía ir a ensinarlles todos os mozos e mozas que emigraron fóra do país, os 117.000 empregos destruídos ou as 140.000 persoas que non cobran ningunha prestación. E ese fantasma das Navidades anteriores podía ir co señor Feijóo tamén a ensinarlle os 115.000 maiores de 45 anos que son parados de longa duración, os 127.000 parados de longa duración que hai, que vostedes multiplicaron por catro dende que gobernan. Podían tamén eses contos de Navidade ensinarlles os 62.000 postos de emprego destruídos dende que entraron a gobernar nesta última etapa, dende o 2009, 62.000 empregos destruídos. Tamén, solucionaríanlle a Navidade a moita xente os 40 millóns de euros ou 50 que ten o señor Bárcenas en Suíza, ¿verdade? Tamén lles solucionarían as Navidades a moita xente, máis que as luces de Navidade e que o belén, ¿verdade? Tamén lles solucionaría as Navidades o que defraudou o señor Rato, ou o señor Conde Roa tamén. Era mellor alcalde, poñía as luces á súa hora, era un grande alcalde. O señor Currás tamén. Eran grandes alcaldes. O señor Agustín Hernández, a grande aposta do Partido Popular para gañar Compostela, tamén, xa se viu. As Navidades dos mozos e mozas que volven do estranxeiro, que están traballando fóra. A eses tamén lles importan moito os beléns e as luces de Navidade. Eu creo que están un pouquiño fóra da realidade. E tamén é bastante dickensiano o conto de Baltar, ¡eh!, tamén, tamén é bastante dickensiano o de ofrecer traballo a cambio de sexo, tamén. E o de enchufar a xente, e o de que para traballar na deputación teñas que ser amigo ou xurar lealdade ao PP. Iso tamén é bastante de Dickens. E... Xa, cada un nos retratamos, nos retratamos. E vostede tamén falou da segunda e a terceira oposición, pero tamén podía facer autocrítica algunha, ¿verdade? O que pasou nas municipais, nas europeas, nestas eleccións. Iso é casualidade, porque non comunican ben, ¿non? Pois empece por facer autocrítica, porque algo lles tocou nestas últimas eleccións. Empece por aí, porque ás veces empezamos a perder pé na realidade, ¿non? E si, é o último debate de orzamentos desta lexislatura e deberían de facer balance tamén. Xa lle dixen algunhas cousas: do emprego que destruíron vostedes, dos recortes que fixeron en sanidade –276 millóns–, en educación –256 millóns–, 215 en políticas de emprego. Poderían facer balance tamén da débeda creada. Poderían facer balance tamén da destrución, da redución dos orzamentos, orzamento consolidado non financeiro, que se reduce en 2.622 millóns, o 23 % dende o 2009, cando o PIB nese período baixou o 5 %. É dicir, vostedes poñen como escusa a crise, pero fixeron un recorte brutal que afecta as maiorías sociais. Deberían de empezar por facer un balance analizando por que, por exemplo, en 2014 Galicia perdeu 16.000 habitantes, e hai provincias como Ourense que perderon o 1,2 % da poboación, e se iso é síntoma dun país que lle dá oportunidades ou non á súa xente para traballar e para emprender proxectos vitais. Ese é un mal síntoma, perder 16.000 habitantes en 2014, unha media dende o ano 2009 de 11.000 habitantes perdidos. O último ano en que subiu a poboación en Galicia foi no 2008. Ese é o síntoma de que hai moita xente que se vai do país porque aquí non hai traballo, e non hai traballo que dea para vivir, e a xente tampouco se plantexa ter familia porque non ten estabilidade no emprego. Deberían de facer ese tipo de balances, e non vir aquí dicir cousas que xa non cren. Cando vostedes se impuxeron nas eleccións de 2009, o orzamento da Xunta era de 11.426 millóns de euros. En 2016, sete exercicios orzamentarios despois, os recursos públicos xestionados pola Xunta baixaron a 8.804 millóns. Unha redución de recursos que eran destinados a fornecer servizos públicos e capitalizar o país. Levan reducíndose os orzamentos desta comunidade autónoma dende o ano 2009, un axuste de case un cuarto do orzamento. E tamén se lle engadimos o comportamento dos ingresos de capital consolidados, que a partir de 2010 experimenta reducións anuais e acada unha redución total de 433 millóns de euros, que é unha minoración do 44,4 %. O conxunto dos ingresos non financeiros consolidados da Comunidade Autónoma teñen diminuído dende os 10.252 millóns de euros de 2008 ata os 7.755. Como dicía antes, en termos de participación no PIB de Galicia, supoñían os orzamentos un 17,7 %, e hoxe supoñen un 14,1 % nada máis. É por iso que hoxe, cando falamos desa rebaixa fiscal, como di Albino Prada, un black sunday fiscal, que supoñen esas reducións impositivas e tributarias, das que vostedes parece que non fan máis que presumir, como se fora a verdade absoluta. Hainos que pensamos que para ter uns servizos públicos de calidade hai que pagar impostos, e eses impostos deben de ser progresivos, e que paguen os que máis teñan para que reciban os que deben de recibir eses servizos e que non os poderían ter de xeito privado. Vostedes non, vostedes todas as reformas que fan son regresivas para beneficiar os de arriba e que prexudiquen os de abaixo. Si pero non, non fai falta, podemos ir ás cifras, pero fale vostede coa xente e que lle diga o que custa vivir hoxe en día, o que custa comprar, o que custa alimentarse hoxe en día, e xa verá como lle din cal é a súa política de impostos fiscal. Bueno, pois para nós ese black sunday fiscal vai xusto na dirección de apuntalar a diminución estrutural dos recursos da Comunidade Autónoma, da Administración pública. O resultado é o que todos coñecemos: gravísimo empeoramento de todo o público, recesión económica, destrución de emprego e ausencia dun novo e necesario modelo produtivo para Galicia, dor para a maioría social. Isto ten fundamentalmente un obxectivo: reducir o peso do público e abrir campo para o negocio do privado. En Galicia asistimos a un retroceso enorme do público. O peso do orzamento da Xunta de Galicia no PIB é unha mostra diso, como lle dicía. Resulta que con este balance e con esta situación de desatención dos dependentes, de recortes en sanidade, en educación, servizos sociais, e de falla de políticas efectivas de fomento dos sectores produtivos, vostedes prometen agora como medida estrela unha rebaixa fiscal que prevé unha redución de ingresos de 140 millóns de euros. Esa é a súa grande estratexia para este país, unha esmola para as renda baixas, ás que se lles recortan en cambio en servizos sociais, e ademais un agasallo ás rendas altas. Ademais, cun discurso subxacente reaccionario, no que pagar impostos é malo, e deliberadamente para poñer en perigo e adelgazar paulatinamente o público, aquilo xusto que garante unha sociedade xusta e equilibrada. O primeiro que deberiamos preguntarnos é se podemos e nos debemos permitir unha rebaixa fiscal nesta situación, cando hai un número elevado de parados que non cobran seguro de desemprego, cando todos os xubilados presentes e futuros, case a totalidade dos traballadores sufriron recortes ou perdas de poder adquisitivo, cando a sanidade e a educación se deterioran e se incrementa o copago, cando desaparecen e se recortan gravemente as axudas para a dependencia, cando diminúen as bolsas e se impoñen taxas para recorrer aos tribunais, cando nos últimos anos aos empregados públicos, a maioría deles con ingresos moi baixos, recortóuselles o soldo dun xeito importante, cando a nosa presión fiscal é unha das máis reducidas de Europa. Nesta situación de emerxencia social, ¿non sería máis sensato manter e utilizar eses recursos para atender as necesidades de quen non ten ingresos suficientes?, preguntámonos. Pero nada, que siga a festa, a Xunta prepáranos unha bonita rebaixa fiscal, que, como dixen, significa calderilla para as clases baixas, pero que acabarán pagando co incremento de impostos indirectos, taxas ou redución de prestacións ou servizos públicos. E nós dicimos que a única vía para reverter a espiral recesiva na que nos atopamos é precisamente tamén a que serviría para mellorar o benestar social, restablecer urxentemente os servizos públicos destruídos e estendelos para dar cabida ás necesidades urxentes, aínda desatendidas, o que implica a cobertura universal dos servizos públicos, a atención á dependencia e educación infantil pública desde os 0 anos. Así, crearíanse moitos empregos nestes servizos públicos. Ademais, que se tomen medidas para aumentar a estabilidade laboral e para acometer a precariedade actual. Así si que aumentaría o consumo privado. De aí as nosas emendas tamén para restituír ao persoal público os seus recortes salariais e para repoñer as prazas que se foron deixando vacantes en servizos como a sanidade e o ensino. Ou para persoal en medio rural. Acaban de publicar os datos de falta de execución dos fondos do Programa do desenvolvemento rural do período anterior, perdéronse 200 millóns de euros por non executarse, por falta de capacidade de xestión. Se vostede recorta no chocolate do loro do persoal das oficinas agrarias comarcais e do Agader, e despois perden 200 millóns de euros que non son capaces de executar por falta de capacidade de xestión, ou dos fondos Feder, ¿que pode quedar? Aínda non coñezo os datos, pero poden quedan sen executar 400 millóns de euros. Aínda repasamos hai pouco, no pleno anterior, cal era o nivel de execución dos orzamentos, e iso é porque vostedes recortan nun persoal necesario para xestionar e dinamizar estas axudas. Despois das eleccións xa virán os recortes ademais, que xustificarán en base a que non hai ingresos para manter este Estado do benestar. Este é un camiño seguro para adelgazar as administracións públicas, para que o público perda peso, para dar entrada ao negocio privado da sanidade e da educación, para que a xente con esa calderilla teña que aforrar por se un día ten que coidar dun maior, dunha persoa maior. Si, si, si. Eu non sei se coñece vostede o recorte de axudas á dependencia, o que lle custa a moita xente pagar as residencias, señor Puy. Eu non sei se viven no mundo real, pero eu coñezo varios casos, ¡eh!, creo que non me vai desmentir. E para nós todos os datos apuntan a un país menos cohesionado, máis desigual, máis insolidario, con menos recursos en educación e sanidade, con malas perspectivas de futuro. Para nós a economía deste país non parece encamiñada a ser unha economía de elevado valor engadido, con alto capital humano, nin tampouco para protexer os seus cidadáns. E nós cremos que hai que mudalo, fronte a un modelo esgotado que non dá para máis e que a sociedade sabe que non dá para máis, que é visto ata esgotado polos que algún día votaron ao Partido Popular tamén. Cómpre encamiñar o país cara a outras políticas, que xeren riqueza, emprego, xustiza social, a protección dos débiles, políticas que posibiliten que quen ten moito pague máis e que dun xeito progresivo e redistributivo se garantan os ingresos fiscais suficientes para manter e mellorar o sistema público de ensino, de sanidade e de servizos sociais. Un novo camiño que forneza de futuro o noso rural, o noso agro, que xere valor; un novo camiño que priorice o emprego dos coidados das persoas, un gasto racional en infraestruturas, que manteña un sistema de I+D+i público potente –o único xeito de que as pequenas e medianas empresas teñan acceso á innovación–. E nese novo país eu creo que non se perderán 10.000 habitantes ao ano e a xente moza terá onde aplicar o seu esforzo e coñecemento, sexan amigos do Partido Popular ou non, sexan amigos de Baltar ou non, e poderán ter unha vida digna. Este modelo ofrécenos, e sobre todo ofrece á xente moza, un futuro precario, traballos precarios e inestables. E iso tamén vai polo da autocrítica política. Tamén hai que mirar as idades dos votantes de cada forza, e por que a xente moza xa non cre en determinadas políticas, porque simplemente o ven nas súas vidas, non lle dan futuro, non lle dan expectativas de futuro; iso é unha realidade incuestionable. E non se cambia con políticas de comunicación, non se cambia con políticas de comunicación. Aquí poderán ganar o debate, porque son 41, pero a realidade é moi terca. Moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Grupo Parlamentario Socialista. Señor González Santín.
Grazas, presidente. Bueno, estamos hoxe aquí xa no final do debate desta Lei de orzamentos deste ano 2016, unha lei na que xa levamos moito debatido, moito debatido en comisión, tamén aquí neste pleno, e que anuncio que votaremos tamén en contra desta ponencia. Votaremos en contra dunha ponencia que eu supoño que tamén sairá a adiante, adiante cos votos do Partido Popular, pero que, bueno, tampouco é de estrañar, pois nosoutros levamos feitas máis de 600 emendas a este orzamento; e ao texto articulado, en concreto, fixemos 47. E, bueno, xa á parte das emendas feitas por este grupo, o resto dos grupos da oposición tamén fixeron un número similar, ¿non? Tamén resulta cando menos curioso, ¿non?, que con tal cantidade de emendas non haxa ningunha aproveitable ou ningunha que se poida aceptar. Pero, bueno, esperemos que isto se faga por –digamos– manter unha coherencia co Goberno. En todo caso, eu voume centrar, na miña exposición, nas emendas que fixo o Grupo Socialista e que xa foron rechazadas na Comisión e que están referidas ao articulado, e que as máis significativas, desde o noso punto de vista, veñen para mellorar os servizos públicos galegos, empezando polo tema da Risga, unha prestación que nosoutros entendemos que é necesaria e fundamental para Galicia, da que nosoutros, á parte de manterlle ese carácter de crédito ampliable –un crédito ampliable que cremos que evidentemente deben ter este tipo de prestacións–, exiximos dúas cousas máis. A primeira é que estas prestacións se resolvan en tempo e forma, é dicir, que ninguén quede sen esta prestación cando ten dereito a ela; e poñemos un prazo, un prazo para facer esta resolución, xa que entendemos que se unha xubilación, unha incapacidade se pode resolver coas probas médicas que implica en corenta-corenta e cinco días, a Risga tamén se pode resolver nun prazo razoable, e este prazo entendemos que é de dous meses, e así o facemos constar. Tamén cremos que se estas prestacións non se resolven no dito prazo, a Xunta de Galicia, a consellería correspondente, debería pagar o tipo de interese que se aplica no artigo 26.6 da Lei 5/2003, un interese que –como vostedes saben– se lle aplica á xente que non cumpre coas obrigas coa Administración. Tamén incluímos outro crédito ampliable, un crédito que cremos que ten que ter esta categoría –e non está así na Lei de orzamentos–, que é o dedicado ás bolsas universitarias e en formación. Nosoutros cremos que non pode haber ningún mozo que perda o seu dereito a estudar ou que non poida estudar porque non teña fondos para iso, ou que a Xunta de Galicia non poida dedicar a isto os fondos que sexan precisos para que os nosos mozos poidan estudar sen ningún tipo de problema. Tamén facemos unha emenda ao artigo 11 para dotar de orzamento o Consello de Contas, dotar dun orzamento que lle vai ser necesario para cumprir os novos mandatos que lle dá a nova Lei 8/2015, que, como vostedes saben, fai que o Consello de Contas teña competencias na prevención da loita contra a fraude. Nosoutros entendemos que non se pode loitar contra a fraude se non hai fondos dedicados a isto. E, polo tanto, cremos que se debe dotar o Consello de Contas de Galicia xa nestes orzamentos dos recursos necesarios para tal fin. Tamén entendemos que outra das eivas que ten este orzamento son todas aquelas políticas dedicadas a persoal, é dicir, a recursos do persoal que traballa para a Administración pública. E así introducimos un incremento retributivo mínimo para todas as escalas e todos os traballadores da Xunta de Galicia dun 1,5 % con relación ao salario que se lles paga a 31 de decembro deste 2015, para que teñan realmente unha subida efectiva con respecto a este ano. Tamén incluímos algo que se perdeu e que cremos que é necesario na función pública, que é a recuperación do fondo de acción social, por un valor do 1 % da masa salarial do capítulo I. Entendemos que hai certas prestacións que deben ser sufragadas pola Administración. Estamos pensando, por exemplo, nun funcionario que teña uns gastos –imaxinemos– por medicamentos, por ter unha enfermidade crónica, que teña que aboalos; e que, polo tanto, isto se debe sufragar como se facía con anterioridade. Tamén entramos no que é a taxa de reposición, a taxa de reposición que ata agora se estaba fixando nun 50 % e se subiu neste caso ao cen por cento, en concreto, naquelas prazas descritas no artigo 13.1. Nosoutros o que queremos que é esa taxa de reposición do cen por cento sexa para todas as prazas da Administración, excepto precisamente neste artigo 13.1, que o que queremos é que non teña límite. É dicir, que se estas prazas que aparecen aquí reguladas se amortizan 100 prazas pois que non se poidan contratar máis de 100 persoas, senón que, polo contraio, se contraten todas as que sexan necesarias; serían os servizos básicos da Administración. Tamén cremos que hai certas cousas que non teñen custo económico pero que si axudan a que a Administración pública funcione mellor, como pode ser o tema dos concursos de traslados. Estase dando –ademais, con queixa por parte dos sindicatos e de todos os traballadores– que non existen concursos de traslados, dándose situacións tan curiosas como que unha persoa que traballe en Lugo pois teña a súa praza en Santiago e unha que traballa en Santiago teña a súa praza en Lugo; en caso do persoal laboral aínda é máis crítico e levan sen este concurso desde o ano 2011. Nosoutros o que pedimos é que se faga este concurso de traslados e que sexa ademais dunha forma habitual, que todos os anos haxa concursos de traslado, para que todos os funcionarios que así teñan dereito poidan ocupar as prazas que estean vacantes. Tamén, falando da Administración pública, entendemos que hai certos salarios –é un tema que, bueno, tampouco queremos facer moito fincapé nel pero creo que si hai que dicilo– que teñen que ter coherencia, os salarios da Administración pública. Nosoutros entendemos que o presidente da Xunta ten que ter a máxima retribución da Comunidade Autónoma de Galicia. Se nosoutros collemos o orzamento da Comunidade, o soldo do presidente da Xunta está en 67.592 euros; entendemos que este debería ser o máximo, e o resto dos postos –digamos, por exemplo, Consello de Contas, Consello Consultivo, Valedor do Pobo– terían que ter un salario igual. Nosoutros facemos unha emenda, en concreto ao soldo da Valedora do Pobo, na que lle poñemos precisamente a retribución que ten nestes postos. Tamén entendemos que todos os altos cargos da Xunta de Galicia deben publicar o seu patrimonio no Diario Oficial de Galicia, como xa o están facendo así o presidente e os seus conselleiros; non debería haber diferenza entre uns e outros, ao meu entender. E tamén entendemos que certos complementos que teñen os altos cargos da Xunta de Galicia deberían ser referidos sempre ao salario que teñen con anterioridade. Estou referíndome, en concreto, ao complemento ou ao plus que teñen os altos cargos da Xunta de Galicia que veñen doutros sitios onde teñen un salario superior. Pero este plus non pode contar máis que con aquelas retribucións que do posto de orixe son fixas deste posto; non poderían contar outro tipo de retribucións, como poderían ser gratificacións, produtividades e demais; e así o facemos tamén constar noutra emenda. Tamén cremos que todos os altos cargos que pola ostentación do seu cargo, pola representación do seu cargo, teñan que pertencer ou ir a consellos de administración non poden recibir retribucións por asistir a estes consellos de administración. E recalco a palabra "retribución", non "indemnización". Entendemos que se hai unha retribución nos consellos de administración estas deberíanse ingresar na conta da Tesourería Xeral da Xunta de Galicia. Tamén cremos que para o persoal que traballa na Xunta de Galicia, con respecto ás pagas extras, estas deberían formar ou estar compostas polo cen por cento dos complementos que ten o traballador na súa nómina normal; é dicir, que sexa igual a paga extra que a paga normal de calquera mes. E despois neste orzamento observamos tamén unha cousa moi curiosa, ¿non? Nosoutros fixemos tamén unha emenda con respecto ao persoal eventual de gabinete. Pactaramos co Partido Popular hai dous anos meter unha emenda na que todo o persoal eventual, por un tema de transparencia, aparecería de forma especificada tanto onde estaba, quen era e a retribución que cobraba. No ano anterior, no ano pasado, nosoutros intentamos aumentar a transparencia desta norma que pactaramos o ano anterior, non sendo aprobada polo Partido Popular, pero, curiosamente, nesta Lei de orzamentos desaparece, o que pactaramos hai dous anos xa non está. Eu estiven mirando na Lei de transparencia, porque parecía o normal, ¿non?, que se quite de aquí e se meta na Lei de transparencia, pero na Lei de transparencia non aparece isto, co cal eu non sei a causa de por que isto se quitou de alí. Tamén fixemos unha emenda, que entendemos que é razoable, con respecto ás contías máximas que terá que cobrar o persoal que está nas universidades galegas. O único que fixemos nosoutros é igualar estas contías máximas –repito– ás que tiñan no ano 2009, que nos parece algo realmente razoable que se equiparen os salarios das universidades –repito, os salarios máximos– cos que tiñan no ano 2009. E despois fixemos tamén unha serie de emendas para intentar que o control dos gastos da Administración pública pois se faga de forma máis razoable. Entre elas podemos destacar unha na que todos os proxectos que superen os 5 millóns de euros –proxectos, entendemos nosoutros, de certa contía– teñan que ter un informe sobre a valoración do dito proxecto, así como un informe da súa oportunidade. O que tratariamos nosoutros con esta emenda é, primeiro, saber que estes proxectos –repito que, con certa entidade, se fan polas distintas consellerías– son os adecuados; é dicir, se comparativamente se aborda este proxecto ou se abordaría outro, e despois evitar posibles modificados deste tipo de proxectos. Tamén é unha vella reivindicación que imos facendo tamén ano tras ano, que cremos que tamén aumenta a transparencia na Administración pública e na contratación, e é que de todos os contratos –estamos a falar de todo tipo de contratos menores ou contratos que non chegan aos importes de publicidade– nos manden a este Parlamento unha relación –estamos falando de relación, en ningún momento falamos de contratos ou do expediente– na que apareza o obxecto do contrato, o orzamento de licitación, o procedemento de adxudicación, os licitadores presentados, así como as persoas ás que se lles adxudicou o dito contrato. Tamén cremos que as subvencións –o que serían todas as subvencións que veñen da Unión Europea–, á parte das comprobacións materiais que se fan por parte das distintas consellerías e todas as comprobacións formais de facturas, documentos e demais, terían que ter nos proxectos de inversión unha comprobación material por parte dos técnicos da Xunta de Galicia para verificar que os ditos proxectos de inversión se adecúan aos criterios que marcan as normas europeas. E tamén sería lóxico, falando de subvencións, que todas as obrigas que se lles exixen ás persoas que solicitan unha subvención, cando estas se poden quitar ou non é necesario que se lles fagan, pois non se fagan. Estoume a referir, en concreto, con todas as certificacións de estar ao corrente con Facenda, coa Seguridade Social e demais. Iso pódese facer perfectamente por parte da Xunta de Galicia a través dunha notificación ou comunicación telemática. E o único que se necesitaría é que na folla de solicitude da dita subvención se autorice a Xunta de Galicia a consultar estes datos. Isto, ademais, evitaríanos e poderíase suprimir o artigo 51 da declaración responsable, e, ademais, teriamos os datos de forma fidedigna. E xa para ir rematando, tamén falamos dos contratos de colaboración público-privada. Nosoutros entendemos que este tipo de contratos non se podería utilizar para a construción de hospitais e tamén para a construción de centros educativos, e cando se utilicen habería que poñerlles un límite. Nosoutros nesta emenda o límite que fixamos é do 1,7 % do orzamento consolidado de cada ano; é dicir, que nunca poidan superar este tipo de contratacións estas porcentaxes. Tamén cremos –e así o facemos tamén de forma reiterada xa nos últimos anos– que non se deben aumentar as prazas concertadas nos centros educativos, e así o facemos constar, en concreto, no artigo 55.5 bis. Xa para rematar, tamén facemos unha serie de emendas encamiñadas a ter ou a controlar o que se gasta por parte da Xunta de Galicia na publicidade, publicidade institucional que cremos que debería ter un informe previo vinculante e estar antes todos estes gastos autorizados pola Consellería de Facenda. Porque moitas veces todos estes gastos veñen enmascarados ou veñen de forma –digamos– conxunta con certos proxectos e somos incapaces de diferenciar o que se gasta en publicidade e o que se está gastando realmente no proxecto de que se trata. Tamén cremos que se poden aumentar os ingresos da Facenda pública. Aquí nesta parte da Lei de orzamentos –mañá discutiremos a segunda parte, que é a Lei de acompañamento– nosoutros propoñemos que se rebaixe o mínimo exento no imposto sobre patrimonio, pasando a 350.000 euros, iso si, descontando 300.000 euros de vivenda habitual, que nosoutros cremos que, desde logo, é unha cifra bastante respectable e que non afectaría para nada as clases medias deste país. E xa para rematar, tamén facemos unha serie de modificacións ou de novas disposicións. Por exemplo, facemos unha disposición adicional na que pedimos a devolución das pagas extras do ano 2013, 2014 e 2015 dos empregados públicos. Unha disposición transitoria terceira na que solicitamos a recuperación paulatina do complemento de IT que teñen os traballadores da Xunta de Galicia. E, por último, unha nova disposición derrogatoria única; en concreto, esa disposición para derrogar a Lei 1/2012, do 29 de febreiro, de medidas temporais de determinadas materias de emprego público da Comunidade Autónoma de Galicia; entendemos que, se esta lei era unha lei de medidas temporais, do ano 2012, cremos que esta temporalidade xa pasou e, polo tanto, que se pode e se debe, ademais, derrogar esta norma. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor González Santín. Grupo Parlamentario Popular. Señora Rodríguez Arias.
Grazas, señor presidente. Boa tarde a todos e a todas. Señor conselleiro, xa o sabemos: quedou claro que a oposición suspende os orzamentos da Xunta. O que si me gustaría recordar é que suspenden unhas contas que van supor para todos os galegos e as galegas menos impostos, máis investimentos, menos déficit, máis gasto social e máis emprego. Estes son os orzamentos que vostedes suspenden, os orzamentos da Xunta de Galicia. En relación coas súas emendas, presentan 121 emendas ao articulado, emendas que apostan, un ano máis, polas mesmas receitas que presentaron vostedes en anos pasados, emendas onde plasman o seu manual económico para a recuperación de Galicia. ¿E cal é o seu manual? ¿Cales son as súas políticas de ingresos? Pois miren, a súa política de ingresos baséase en tres cuestións: en primeiro lugar, incrementar os impostos aos galegos e ás galegas; en segundo lugar, implantar outros de dubidosa legalidade; e, en terceiro lugar, incrementar o endebedamento. Estas son as súas receitas e este é o seu manual económico. Vostedes propoñen subir os impostos aos galegos; o Goberno galego propón baixar os impostos ás clases medias e ás familias con menos ingresos. A oposición propón máis carga fiscal e menos renda dispoñible para os cidadáns; o Goberno galego o que propón é menos carga fiscal e máis renda dispoñible para os cidadáns, concretamente, 140 millóns de euros máis á disposición da cidadanía. Señoras e señores deputados, isto non é demagoxia e isto non é un mitin das eleccións xerais; isto son menos impostos para os cidadáns, menos impostos para os galegos, [[Aplausos.]] e 140 millóns de euros máis á disposición da cidadanía. A oposición propón subir o imposto do patrimonio aos galegos; nós non estamos de acordo. ¿Por que? Porque o Goberno galego xa incrementou nun 20 % este imposto no ano 2013, e porque Galicia xa é a comunidade autónoma onde máis se paga polo imposto do patrimonio; vostedes queren incrementalo aínda máis, nós consideramos que non é necesario. Vostedes propoñen subir o IRPF aos cidadáns; o Goberno galego o que fai é rebaixar a tarifa autonómica do IRPF ás rendas medias e ás rendas baixas, unha rebaixa que vai beneficiar o 98,5 % dos contribuíntes, unha rebaixa de ata 380 euros de aforro por declarante. A verdade é que é curioso: se se incrementan os orzamentos, vostedes critican o Goberno da Xunta; se se baixan os orzamentos, vostedes van criticar igual o Goberno da Xunta. Dende logo, nós no que estamos pensando neste momento é nos cidadáns, e neste momento os cidadáns van ter que pagar menos impostos. Vostedes tamén propoñen subir o imposto de sucesións e doazóns; o Goberno galego o que fai é eliminar este imposto ao 99 % dos cidadáns. En resumo, o que vostedes propoñen: subir os impostos aos galegos e ás galegas; o que propón o Goberno: unha intensa rebaixa fiscal, que terá un impacto de entre 140 e 150 millóns de euros. Ademais de incrementar vostedes os impostos, tamén queren incrementar o endebedamento, concretamente, o Grupo Parlamentario da AGE –por certo, que hoxe falou moi pouco de orzamentos–; concretamente, queren incrementar o endebedamento en 200 millóns de euros. E miren, Galicia é a segunda comunidade autónoma na que menos aumentou a débeda pública dende o ano 2008. [[Murmurios.]] Vostedes son uns incoherentes no seu discurso, porque, por un lado, critican a débeda pública que ten a nosa comunidade e, por outro lado, veñen aquí cunha emenda para que se incremente en 200 millóns de euros a débeda pública da nosa comunidade. Miren, nós o que facemos, o Goberno da Xunta o que fai é acudir ao endebedamento dun xeito responsable e controlado. A ratio débeda/PIB de Galicia é cinco puntos inferior á media das comunidades autónomas, e se aplicaramos as súas receitas, Galicia tería como mínimo, como mínimo, 2.700 millóns de euros máis de débeda. Polo tanto, teñen que poñerse vostedes de acordo no seu propio grupo parlamentario. ¿Que queren vostedes? ¿Criticar a débeda da Comunidade Autónoma galega ou incrementar en 200 millóns a débeda da Comunidade galega? Os orzamentos poñen á disposición dos cidadáns 400 millóns de euros máis, 400 millóns de euros máis para o ano 2016, máis recursos para as persoas que o necesitan, máis recursos para a sanidade, para a educación, para as políticas sociais e para o emprego. E, por favor, repasen os orzamentos. Non poden vostedes vir aquí a mentir e dicir que se recorta en sanidade, en educación, en políticas sociais e en emprego. Porque miren, para sanidade son 103,3 millóns de euros máis, máis; para educación, 92 millóns de euros máis; para políticas sociais, 69,2 millóns de euros máis; para emprego, 16,8 millóns de euros máis. Por favor, comproben vostedes o documento, compróbeno, por favor. Máis recursos para as familias e para a infancia, 97,2 millóns de euros para as familias e para os nenos e as nenas, un incremento do 40 %, do 40 %, en relación co ano anterior. A ampliación do bono gardería, a creación do bono coidador no rural, a creación da tarxeta familiar de 100 euros ao mes para afrontar os gastos básicos dos nenos e as nenas que nazan a partir do 1 de xaneiro. Isto é apoiar as familias, isto é apoiar a infancia en Galicia. [[Aplausos.]] Máis recursos para as persoas en situación de dependencia; en 2016 destínanse 324,2 millóns de euros máis ás persoas en situación de dependencia; estamos falando dun 157 % máis do que se destinaba no ano 2009, e vostedes sábeno. Saben que se duplicou a ratio de persoas atendidas e, ademais, no 2016 vanse dar mil novas altas no sistema de persoas en situación de dependencia. E puxéronse en marcha un 76 % máis de prazas públicas en infraestruturas sociais, máis recursos para as persoas en risco de exclusión social. Está en marcha un Plan social de loita contra a desigualdade económica, dotado con 20 millóns de euros. ¿Como poden vir aquí e dicir que a Xunta de Galicia non ten ningún programa para apoiar as persoas con menos recursos, as persoas que peor o están a pasar? Se veu aquí o presidente da Xunta, veu o conselleiro, explicou que medidas tiña ese Plan social contra a desigualdade económica. Veu aquí dicir que estaba dotado de 20 millóns de euros, veu aquí explicar as medidas concretas para os nenos, para a familia, para loitar contra a pobreza infantil. E vostedes chegan aquí hoxe, despois de supostamente estudar os orzamentos, e din que non existe ningún plan para loitar contra a pobreza infantil. E incrementan os orzamentos da Risga, en 5 millóns de euros, chegando a 52,7 millóns de euros, e vostedes seguen a dicir que se recortan os orzamentos destinados á inclusión. E, ademais, é unha partida ampliable, que, á parte dos 52,7 millóns de euros, vostedes saben que se amplía esta partida en función das necesidades e en función das solicitudes daquelas persoas que necesitan percibir neste momento unha renda de integración social. E máis recursos para o emprego; increméntase un 15 % o orzamento das políticas activas de emprego, un 15 %; increméntanse un 75 % os programas de orientación e busca de emprego; increméntanse 7,5 millóns de euros en formación; ponse unha especial atención nos colectivos con maiores dificultades, na atención á mocidade, aos parados de longa duración, a integración laboral de persoas con discapacidade –dotada de 9,8 millóns de euros–, a contratación de desempregados de longa duración –dotada con 2 millóns de euros–. Por iso, por iso, repasen vostedes o orzamento da Xunta de Galicia para o ano 2016. Nós sabemos que temos modelos económicos distintos, que a Xunta de Galicia ten un modelo económico e que os grupos da oposición teñen cada un un modelo económico distinto para a recuperación de Galicia. Pero o que teñen que saber é que estes orzamentos o que representan para todos e todas, o que representan para os galegos, é menos impostos –e vostedes critícano–, máis investimentos –e vostedes négano–, menos déficit –e vostedes critícano–, máis gasto social –e vostedes négano– e máis recursos para loitar contra o desemprego. Dende logo, nós cremos que isto é unha política axeitada. Non foi fácil chegar ata aquí, non foi fácil, pero chegouse e neste momento estamos en situación de recuperación. E o que se está a facer é trasladar esa recuperación aos cidadáns, poñer cartos para que os cidadáns poidan chegar e ter un apoio aquelas persoas e aquelas familias que menos recursos teñen. Que haxa máis investimento en educación, máis investimento en sanidade, máis investimento en emprego e, dende logo, máis investimento naquelas persoas que o necesitan. [[Aplausos.]] Menos orzamentos, máis investimento; menos déficit, máis sanidade e máis emprego. Polo tanto, nós invitamos a que repasen as súas emendas, porque nós consideramos que aceptar as súas emendas sería volver ao pasado. E nós consideramos que neste momento, no momento no que estamos, Galicia non pode volver ao pasado. Grazas.
Grazas, señora Rodríguez Arias. Rolda dos grupos parlamentarios para definirse sobre as emendas defendidas polos demais grupos. Grupo Parlamentario Mixto.
Grazas, presidente. Ben, eu quero empezar pola intervención do Partido Popular, porque hai algo onde non nos entendemos e é que parece que é imposible entendernos. Subir ou baixar impostos define moito. Baixar os impostos directos é un ataque ás clases máis desfavorecidas, porque precisamente nos impostos directos é onde a xente, o gran capital, pode aportar para que esas necesidades da xente máis desfavorecida poidan ser cubertas. Sempre que se baixan os impostos directos, prexudícase os máis pobres e benefíciase os máis ricos; é que iso es el a-b-c, é que se non entendemos iso partimos de propaganda. ¿Queren vostedes realmente baixar impostos que favorezan as clases populares? Baixen o IVE, suban o IRPF e baixen o IVE, suban os impostos directos e baixen os impostos indirectos; e o demais é pura propaganda, e a xente sábeo. Por iso sucede o que sucede á hora de votar, porque a xente non mira esa política social plasmada nas accións da Xunta. Todo o contrario: por un lado vai o discurso e, por outro lado, van as medidas que realmente se toman e que van en grave prexuízo das clases populares; ese é o gran problema. Que se a oposición quere aumentar a débeda. É que endebedarse non é bo nin é malo, depende para o que un se endebede. Claro, se nos endebedamos para favorecer os amigos e abandonar a maioría social, pois moi mala débeda, pero se nos endebedamos para facer un hospital público ben, e se nos endebedamos para facer un hospital privado mal, depende para que o que un se endebede. E vostedes están creándolle débeda ao país para favorecer os intereses económicos de determinados grupos. Ese é o problema do endebedamento. En canto á Risga. Bueno, claro, falaron da tarxeta familiar dos 100 euros, as axudas á enerxía de dous meses ao ano. Pero, ¿de verdade que alguén pensa que iso vende algo? É que se cambiou, política social non é política católica de esmolas; non estamos aquí pedindo esmolas, nin se vén aquí lexislar esmolas, vénse lexislar para conseguir igualdade, e iso é o que vostedes non fan. Por iso se reclaman máis aportacións para a Risga, porque aumenta o número de persoas, porque vostedes son incapaces de crear emprego de calidade, e o emprego que crean leva a xente a seguir vivindo da beneficencia. Por iso, ninguén pode crerse a política social dun Partido Popular que leva castigando este país anos e anos, e na última etapa sete anos; un Partido Popular que aprobou unha reforma laboral sangrante, que condenou á miseria a clase traballadora, que acabou cos seus dereitos, que acabou coa negociación colectiva. ¿Como lles van crer se todo o que fan vai en contra dos intereses das clases populares? Por iso eu vou votar a favor de todas as emendas da oposición, emendas dirixidas a protexer o noso idioma, a poñer en valor o noso idioma e a nosa cultura; emendas dirixidas a recobrar talento que está no exterior; emendas dirixidas a crear equipos de investigación en Galiza que lle dean a este país estabilidade e futuro; emendas dirixidas a ampliar o software libre, ou a crear un dispositivo único de loita e prevención contra os incendios forestais, non ese ente que teñen vostedes que discrimina os traballadores Seaga que traballan con distintos dereitos, con distintos medios técnicos, con distintos medios materiais. Un auténtico caos é o que teñen montado votedes aí, por intereses de alcaldes do seu partido, por intereses localistas, para darlles o que queren, para que vendan esa política que fan vostedes. Como apoiarei todas as emendas que vostedes rexeitan sobre vivenda pública ou as que rexeitan sobre violencia de xénero, sobre igualdade de xénero, sobre asistencia xurídica. Hai, dende logo, o que diciamos, falta de diálogo, falta de entendemento, falta de entender esta sociedade, falta de entender e de escoitar. Por iso as emendas da oposición foron todas rexeitadas. Non hai ningunha explicación para que o Partido Popular se suba no machito, diga que los demás están todos equivocados, que solo él ten a razón. Pois se só ten o Partido Popular a razón, así lles vai, quedarán sós e acabarán por desaparecer na súa miopía social. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. Mire, señora Rodríguez Arias, vostede acusou os grupos da oposición de vir aquí coas mesmas receitas de sempre. Non, quen vén coas mesmas receitas de sempre é o Partido Popular e o seu Goberno, e as consecuencias xa as sabemos, transformar unha crise económica nunha crise social sen precedentes, e acentuar aínda moito máis a diverxencia entre Galiza e os países do seu contorno. Vostede fala de que a oposición vén aquí propoñer incrementar impostos, pero, ¿non foron vostedes os que subiron o IVE?, ¿non foron vostedes os que subiron o imposto de hidrocarburos?, ¿non foron vostedes os que subiron as taxas, os que estableceron copagos e repagos polos servizos públicos básicos? Vén vostede dicirnos que as propostas da oposición significan para a xente ter menos renda dispoñible. Mire, o que significa ter menos renda dispoñible é unha reforma laboral que instaurou e legalizou os salarios de miseria, que fai que o 31 % dos empregados de Galicia cobren menos do salario mínimo, cobren menos de 640 euros ao mes. Iso é o que significa ter menos renda dispoñible. Se o admitiu o señor Pedro Puy hoxe pola mañá, non estaría atenta, señora Rodríguez Arias, aínda que lle intentou dar volta a datos que en si mesmos son demoledores. Dixo que Galiza medraba por debaixo da media do Estado por dúas razóns: porque había menos gasto público e había menos consumo. En definitiva, as dúas variables que dependen das dúas políticas, menos gasto público e menos capacidade de consumo por parte da xente: menor crecemento. Aínda por riba nos vende iso como que estamos apostando por un modelo de crecemento san. Mire, será para o señor Amancio Ortega ese modelo de crecemento san, señora Rodríguez Arias. Vén vostede censurar a oposición que propón incrementar o endebedamento. Pero mire, a realidade é que vostedes facendo dogma das políticas de consolidación fiscal conseguiron triplicar o endebedamento dende que o señor Feijóo é presidente da Xunta de Galicia, esa é a realidade, señora Rodríguez Arias. Vénnos vostede anunciar que nestes orzamentos se incrementa a dotación para os programas de emprego, pero, ¿sabe vostede canto executaron nos programas de emprego en servizos anteriores? Deixaron de executar un euro de cada tres, señora Rodríguez Arias. Polo tanto, non nos venda milongas, que é o que están facendo vostedes con este proxecto de orzamentos. E xa para axustarme ao que debería ser o obxecto desta segunda intervención, dicir que imos apoiar as emendas ao articulado dos restantes grupos da oposición. O Partido Popular fai moita causa de que en materia impositiva os grupos parlamentarios da oposición concretan as súas propostas a través de propostas diferentes. É que é lóxico, somos grupos parlamentarios distintos, cada un cos seus propios plantexamentos políticos. Pero existe unha coincidencia de fondo en todas as propostas en materia impositiva que fan os grupos da oposición: non facer demagoxia cos impostos, como fan vostedes; partir da concepción de que os impostos son necesarios e que é necesario tamén utilizar a vía impositiva para reforzar o gasto social e o investimento produtivo, e establecer maior progresividade no sistema fiscal, incrementar a presión fiscal sobre quen realmente máis ten. Como existe unha clara coincidencia de fondo nas emendas relativas ao emprego público, tanto para acabar dunha vez coas taxas de reposición, para que exista unha potente oferta de emprego público, como para restituír os dereitos laborais e retributivos que lles foron conculcados aos traballadores públicos; como hai unha clara coincidencia de fondo tamén noutras emendas. Miren, e conclúo xa porque esta é a derradeira intervención do trámite dos orzamentos, aínda que mañá volveremos debater a Lei de medidas fiscais e administrativas que os acompañan. Resulta que a tramitación dos orzamentos e da Lei de acompañamento absorbe boa parte do traballo parlamentario neste período de sesións, e resulta que despois de días e días de debate de emendas en Comisión, e agora en Pleno, a tramitación destes orzamentos vai saldarse como en exercicios pasados. Os grupos da oposición presentaron en total 1.315 emendas parciais a estes orzamentos, se sumamos as emendas ao articulado e as emendas ás seccións. E o Grupo Parlamentario Popular, dando mostras de novo da súa extraordinaria capacidade de diálogo, só aceptou algunha emenda técnica que conlevaba pouco menos que correccións de grallas nos orzamentos; esa é a demostración da extraordinaria capacidade de diálogo do Grupo Popular. En definitiva, como nos teñen acostumados vostedes, non saben facer outra cousa que utilizar o rodil neste Parlamento, pero teñen unha incapacidade total á hora de aceptar que moitas das emendas dos grupos da oposición son enormemente razoables e de ter vontade de diálogo con eles. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Sánchez.
Ben, señora Rodríguez Arias, vostede cando fala de que se lles baixan os impostos aos galegos debería de precisar un pouco máis. Coma sempre, vostedes utilizan as medias verdades, ou incluso a demagoxia, para falar destas cuestións. Mire, debería de falar e explicar ben as súas modificacións do IRPF, para que vexan, porque os impostos non se pagan por cidadáns, páganse por cidadáns de tramos baixos, de clase media e de tramos altos, e con base niso pódense facer reformas que son progresivas e redistributivas, e as que fan vostedes, que é beneficiar os que teñen máis. Porque mire, aínda que sexa a mesma rebaixa para todos os tramos, a iso non se lle chama progresividade, señora Rodríguez Arias. Vostede dixo que era unha reforma que beneficia o 98 % dos galegos e das galegas, entón non pode ser progresiva. Mire, imos ver, para os tramos entre 20.200 e 33.000 prodúcese unha suba importante, 20.200 e 33.000 euros. Mire, entre o tramo de 20.200 e 27.700 euros o tipo impositivo pasa do 14 ao 15,5, e entre o tramo de 27.701 a 33.000 pasa do 14 ao 17, e en cambio no tramo de 53.400 a 60.000 vostedes baixan o tipo do 21,5 ao 20,5. Estanlles baixando vostedes aos tramos altos, e é o mesmo que o señor Montoro coa reforma fiscal que fixeron, unha reforma fiscal regresiva. Coa reforma fiscal que fixo o señor Montoro un contribuínte de 1 millón de euros aforra 61.338, e un contribuínte medio de 30.000 euros aforraba 488. ¿Que lle convén ao contribuínte de 30.000 euros?, ¿488 euros ao ano ou que teñan os servizos públicos polos que non teña que pagar copagos?, ¿ou que non lles suban o IVE ou que non lles suban o comedor dos fillos? A resposta é bastante clara. Claro que nos impostos vostedes non tratan por igual a todos, vostedes si que sempre aplican as mesmas receitas, que é beneficiar os de arriba non tocando a Sicav cando fai a reforma fiscal o señor Montoro. Non tocou a Sicav nin tocou a loita contra a fraude fiscal, ¡nada!, todo o contrario, amnistía e a recibilos no Ministerio de Interior. Polo tanto, concrete un pouquiño máis, concrete por que as sucesivas reformas fiscais neste país aumentaron as desigualdades e foron no sentido contrario do que di o artigo 31 da Constitución; foron regresivas, e cargaron moito máis a carga impositiva nos impostos indirectos que nos impostos directos. Non utilicen a demagoxia dos catro euros e medios dos comedores. Para facer un sistema verdadeiramente progresivo e redistributivo aplíqueno nos impostos directos, e despois vostedes tamén falaban de recortes. Mire, vostedes dende o ano 2009 reduciron o orzamento de promoción de emprego en 215 millóns de euros, o 51 %, ¡redución de promoción de emprego 215 millóns de euros, 51 % no mesmo período onde aumentou o paro 61.000 persoas! Nestes sete anos recortáronse 276 millóns de euros en sanidade, 256 en educación, 215 en políticas de emprego e 156 en vivenda, e aínda así non descendemos ao nivel de execución destas partidas, como se dixo antes, e veremos que aínda é máis sangrante a cuestión. Mire, falaba da débeda. Claro, é que depende para que. Claro que a débeda se pode utilizar, pero depende para que, pero é que vostedes chegaron aquí prometendo austeridade e boa xestión e pasaron dunha débeda de 3.800 millóns de euros aos 10.200 actuais. Ademais hai que sumarlle a débeda oculta polo financiamento público-privado, que lle engadimos 852 millóns dos contratos público-privados. E vai xerar un fluxo de pagos de 3.054 millóns de euros ata o 2040, unha gran hipoteca. As grandes beneficiadas son as empresas contratistas de autoestradas e hospitais. E así é claro que os grandes xestores, os austeros, cando chegaron na Xunta de Galicia se dedicaban 393 millóns de euros de orzamento ao gasto de débeda. E vostedes nos orzamentos de 2016 prevén... En 2009 dedicábanse 393 millóns de euros ao servizo da débeda, e en 2016 prevense 1.623 millóns de euros para o servizo da débeda. O orzamento consolidado non financeiro reduciuse en 2.622 millóns de euros, o 23 % de 2009, e o servizo da débeda aumentou un 313 % de aumento...
Vaia rematando.
... para pagar a débeda. Se en 2009 tiñamos que dedicar o 3,3 % do orzamento total ao servizo da débeda, en 2016 teremos que dedicar o 16 %, ¿e todo isto a cambio de que? A cambio do que lle dixen antes, de destruír emprego, de que a poboación ocupada descendera máis de 100.000 persoas, en forzar á emigración a mozos e mozas, en nin sequera saber fomentar e dinamizar os nosos sectores produtivos, en que cada ano dende que vostedes gobernan sexamos máis de 11.000 persoas menos en Galicia, porque a xente ten que marchar e a xente non ten fillos porque non ten estabilidade laboral. Ese é o seu legado, con estas receitas de beneficiar os de arriba á custa dos de abaixo. Moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Socialista. Ten a palabra o señor González Santín.
Grazas, presidenta. Señora Arias, desde logo creo que o conselleiro lle poderá dicir que fixo unha defensa brillante dos orzamentos da Xunta. Eu apuntei o que vostede dicía, ademais estiven atento e creo que dixo menos impostos, menos débeda, máis investimentos, máis gasto social; e engadiu: isto non é demagoxia, isto non é un mitin electoral. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu tomei nota... Bueno, pois despois aclararao vostede. [[Murmurios.]] É a realidade. Eu pregúntome, ¿e como se fai iso, señora Arias? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, non. Pois terédelo que volver explicar, porque eu, desde logo, non o entendín. Desde logo, se se reducen os ingresos e se aumentan os gastos, a min as contas, señor conselleiro, non me cadran. Eu dígollo con total sinceridade. Falando dos impostos, vostede dicía que nós subiamos os impostos, os distintos grupos. Mire, señora Arias, subimos algún imposto, non todos, por exemplo, o tema do imposto do patrimonio si que é certo que nosoutros o subimos, rebaixamos o mínimo exento. Pero sabemos tamén todos quen paga o imposto sobre o patrimonio. E con respecto ao IRPF, que non o fixemos aquí, na Lei de orzamentos, senón na Lei de acompañamento, pero é o mesmo, pois tamén o subimos, pero só o subimos para as rendas superiores a 60.000, 90.000 e 120.000 euros, para o resto mantívose. Polo tanto, non somos nosoutros os que subimos os impostos, señora Arias, foron vostedes os que subiron o IVE, os que subiron o IRPF, os que aumentaron os repagos, e o único que baixaron, o único que baixaron, o único foron os salarios con esa reforma laboral. E ben é certo que non, non..., pero hai que dicilo, non, non..., lles aumentaron os impostos a todo o mundo, porque para algúns fixeron unha amnistía porque non procedía tampouco facelo. [[Murmurios.]] Polo tanto, eu dígolle que ten que revisar o que di. Con respecto a que os distintos grupos facemos distintas propostas, pois si, é certo. Evidentemente, cada grupo ten as súas propostas, e eu xa anuncio aquí que apoiaremos as propostas tanto do Grupo da Alternativa Galega de Esquerda, como do BNG, como do Grupo Mixto. E, evidentemente, se vostedes len a letra pequena, evidentemente falamos do artigo 2, evidentemente non coincide o artigo 2 dos tres grupos co do Partido Socialista, pero si o fondo. Eu permitinme o luxo de mirar que pretendiamos os grupos da oposición e no que coincidiamos todos os grupos á hora de facer estes orzamentos. Mire, todos os grupos intentamos aumentar o I+D+i, apostar polo talento e que a xente que se tivo que ir de Galicia volva e poida investigar aquí. Todos os grupos cremos que hai que apostar polo medio rural e polo sector lácteo, que necesita solucións, ¡todos! Tamén todos os grupos coincidimos que hai que aumentar as políticas sociais para reducir a pobreza e a exclusión social. Si, pero para todo isto fai falta diñeiro e fan falta recursos. Tamén todos os grupos cremos que a enerxía ten que ser un dereito, desde logo, e non un luxo para a poboación. E tamén cremos que hai que aproveitar os concellos, a colaboración con concellos, que son as administracións que máis cerca están dos cidadáns, e que poden prestar un servizo mellor do que están a facer ata agora por falta de recursos. E tamén cremos que o Goberno galego, e isto tamén é común de todos os grupos, ten que facer unha aposta decidida polo medio ambiente, polas enerxías renovables. En todos estes temas coincidimos todos os grupos. Parécenos moi ben o tema da Industria 4.0. Si, pero a realidade é que para aumentar o emprego neste país, a parte da Industria 4.0 hai que investir noutro tipo de traballo, no traballo do agro e noutro tipo de traballos que, desde logo, están moito máis necesitados de apoios públicos que a Industria 4.0. E tamén é curiosa a preocupación que compartimos todos os grupos da oposición pola sanidade. En concreto co tema do hospital de Vigo. Un hospital que todos os grupos da oposición cremos que debe ser público. Tamén o criamos cando todos os grupos da oposición defendiamos, por exemplo, que en Lugo houbese hemodinámica, radioterapia e medicina nuclear. Parece que por aí van entrando, non de todo, pero parece que ao final tamén, tamén o Partido Popular cre que si se necesitan estes servizos en Lugo. E tamén todos os grupos cremos e estamos preocupados polos traballadores públicos, polo emprego público. Porque os traballadores públicos son os que fan que os servizos públicos galegos funcionen de forma correcta e dean os servizos que teñen que dar. Por todo isto eu creo –e non vou volver repetir o que dixeron as persoas que me antecederon na palabra– que das máis de 1.000 emendas que nosoutros fixemos habería algunha máis que aproveitar. Espero que se é que fan o próximo orzamento, non sei se o farán ou non, digo non sei se o farán porque ao mellor antes de irse fano, a outra vez non o fixeron, pero esta vez igual o fan, pois se fan o próximo orzamento que teñan en conta algunha das medidas da oposición. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Santín. Grupo Popular. Ten a palabra a señora Rodríguez Arias.
Grazas, señora presidenta. Señor Santín, nós sabemos que vostede entendeu que a proposta da Xunta de Galicia é progresiva, vostede sabe que a proposta da Xunta de Galicia é para menos renda, menos impostos; parece ser que outro portavoz, concretamente o portavoz de AGE, non entendeu cal era a proposta da Xunta de Galicia, pero, se quere, podémoslla volver explicar. O 70 % das rendas en Galicia –cando di vostede que vai baixar a renda, o IRPF á maioría dos galegos...– son rendas entre 12.450 euros e 17.707 euros. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Perfecto! Entón, as rendas dos tramos de ata 12.450 euros, agora coa proposta da Xunta de Galicia, van pagar 622,50 euros menos. As rendas de 17.707, 20 euros van pagar 635,64 euros. As rendas altas, 200.000 euros por exemplo, van pagar 1.151 euros máis. [[Murmurios.]] Antes pagaban o 40,08 %, agora pagan o 40,66 %. Polo tanto, se vostede non entende que isto é progresivo, veña aquí e defenda a súa proposta. E a súa proposta, a proposta da AGE, é incrementar os impostos aos galegos que están no tramo de entre 12.500 e 17.500 euros. E iso para nós son as rendas baixas, e resulta que para AGE son as rendas altas e hai que incrementarlles os orzamentos. Vostede defenda a súa proposta, pero non critique que a proposta da Xunta de Galicia non é progresiva, porque mire, acábao de recoñecer o portavoz Santín, e acábano de recoñecer o resto dos grupos parlamentarios. Se non lle gusta pode criticala, pero o que non pode é mentir. Eu entendo que a súa proposta é de difícil explicación neste Parlamento, pero explíquelles vostede aos cidadáns, vostede explíquelles aos cidadáns cal é a súa proposta: incrementarlles os impostos ás rendas baixas e ás rendas medias en Galicia. E miren, vostedes queren incrementar o imposto do patrimonio. Acábano de recoñecer, está explícito nas súas emendas. E vostedes saben que o imposto de patrimonio en Galicia é onde máis se paga, unha das comunidades autónomas onde máis se paga polo imposto do patrimonio. E vostedes quéreno subir. ¿Si ou non? Si, queren subirlles o imposto de patrimonio aos galegos, cando xa se incrementou un 20 % no 2013, e vostedes queren subirlles o IRPF, concretamente vostedes ás rendas medias e ás rendas baixas na nosa comunidade. [[Murmurios.]] E miren, rendas baixas e medias, xa llelo expliquei: van ser beneficiarios o 98,5 % dos galegos. O imposto de sucesións e doazóns, ¿vostedes quéreno subir si ou non? Si o queren subir. A Xunta de Galicia o que quere é reducir e eliminar ese imposto ao 99 % dos cidadáns. ¿Vostedes queren incrementar o endebedamento? Si, en 200 millóns de euros, pero logo din que o endebedamento é necesario, depende para que. Pois mire, do endebedamento pódolle explicar exemplos de investimento grazas á débeda na nosa comunidade. En educación 31 centros de educación construídos ou ampliados, 73,8 millóns de euros; en sanidade, 36 centros de saúde rematados ou reformados e 15 máis licitándose; novas urxencias no hospital da Coruña; ampliación de Ourense, do Salnés e Burela. En benestar, 4 centros de Alzheimer, 23 proxectos de construción de centros de día, centros ocupacionais ou residencias. Puxéronse en marcha 38 centros de día e 72 escolas infantís. Isto son investimentos grazas á débeda que vostedes están criticando e que vostedes están dicindo que a Xunta de Galicia non utiliza a débeda para os cidadáns. A Xunta de Galicia utilizou a débeda para máis educación, máis sanidade e máis benestar, ¿e vostedes para que queren incrementar a débeda? [[Aplausos.]] ¿Para que queren incrementar a débeda? E seguen na súa teima, e eu vólvolle repetir: 282 millóns de euros máis en políticas sociais; 103,3 millóns de euros máis para sanidade, para mellorar a nosa sanidade e a atención aos galegos e ás galegas. 92 millóns de euros máis para educación; 69,2 millóns de euros máis para as políticas sociais, para axudar as familias, para axudar as persoas en situación de exclusión social, para axudar as persoas en situación de dependencia. 16,8 millóns de euros máis para loitar contra o desemprego na nosa comunidade. Estamos falando duns orzamentos con menos carga fiscal e máis renda dispoñible para os cidadáns, e vostedes niso non están de acordo e critícano. Estamos falando dun orzamento onde o gasto social se incrementa, estamos falando dun orzamento onde hai máis recursos para as familias e a infancia, máis recursos para as persoas maiores, para as persoas en risco de exclusión social. Unhas contas que van supoñer para todos os galegos menos impostos, máis investimento, menos déficit, máis gasto social e máis emprego. Unhas contas, dende logo, elaboradas...
Vaia rematando, por favor.
...dende o rigor e dende a seriedade, cuestión que vostedes non tiveron en conta nas súas emendas. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Rodríguez Arias. Votación do estado de gastos Votación dos orzamentos das seccións e entes dependentes delas
Imos entón dar comezo á votación. Comezamos pola votación dos estados de gastos, seccións e entes instrumentais. Eu pediría, por favor, un pouco de atención, porque vai ser unha votación un pouco longa e para non... Ben, seccións e entes instrumentais dependentes delas. Empezamos polas seccións. Votación dos orzamentos da sección 01: Parlamento de Galicia, da sección 02: Consello de Contas e da sección 03: Consello da Cultura Galega. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 58; abstencións, 14. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados os orzamentos destas seccións.
Votamos, a continuación, a sección 04: Presidencia da Xunta de Galicia. Votación das emendas números 306 e da 314 á 317 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao orzamento da sección 04: Presidencia da Xunta de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas números 1 á 11 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda ao orzamento da sección 04: Presidencia da Xunta de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas números 1 á 22 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da sección 04: Presidencia da Xunta de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 04: Presidencia da Xunta de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 04: Presidencia da Xunta de Galicia.
Votamos a sección 05: Vicepresidencia e Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza. Votación das emendas números 325 á 343 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao orzamento da sección 05: Vicepresidencia e Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas números 18 á 26 e 29 á 44 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda ao orzamento da sección 05: Vicepresidencia e Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas números 70 á 94 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da sección 05: Vicepresidencia e Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 05: Vicepresidencia e Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 05: Vicepresidencia e Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Votación da sección 06: Consellería de Facenda. Eu, se queren, votamos todas as emendas, salvo o que me din por separado... [[Murmurios.]] Non, é que como hai que votar todas e cada unha. Entón, sección 06, Consellería de Facenda. Votación das emendas números 452 e 453 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, da emenda número 45 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e da emenda número 95 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da sección 06: Consellería de Facenda. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 06: Consellería de Facenda. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 06: Consellería de Facenda.
Sección 07: Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio. Votación das emendas números 1 á 24 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, da 46 á 54 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e da 96 á 120 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da sección 07: Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 07: Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 07: Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio.
Sección 08: Consellería de Infraestruturas e Vivenda. [[O señor Jorquera Caselas pide a palabra.]] ¿Perdón? ¿Si, señor Jorquera? [[Pausa.]] Si, déanlle voz ao escano do señor Jorquera, por favor.
Si, señora presidenta, é para pedir a votación separada das emendas do BNG 28 e 30, relativas á creación en Galiza dun ente ferroviario para a xestión de servizos de cercanías.
Ben, só quedan emendas do Bloque Nacionalista Galego. Votación das emendas 28 e 30 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao orzamento da sección 08: Consellería de Infraestruturas e Vivenda. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas do BNG, agás a número 28 e a número 30, ao orzamento da sección 08: Consellería de Infraestruturas e Vivenda. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 08: Consellería de Infraestruturas e Vivenda. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 08: Consellería de Infraestruturas e Vivenda.
Sección 09: Consellería de Economía, Emprego e Industria. [[O señor Jorquera Caselas pide a palabra.]] Señor Jorquera, dígame. [[Pausa.]] Déanlle voz ao escano do señor Jorquera.
É de todos os membros deste Pleno da Cámara e é para solicitar a votación separada da 296 do BNG, relativa a medidas de loita contra a pobreza enerxética.
Ben, entón, se lles parece, votamos a emenda número 296 do BNG. Votación da emenda número 296 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao orzamento da sección 09: Consellería de Economía, Emprego e Industria. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, agás a 296, das emendas números 65 á 79 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e das emendas números 253 á 262 e 307 á 323 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da sección 09: Consellería de Economía, Emprego e Industria. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 09: Consellería de Economía, Emprego e Industria. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 09: Consellería de Economía, Emprego e Industria.
Sección 10: Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Votación das emendas números 97 á 190 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, 80 á 83 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e 324 á 410 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da sección 10: Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 10: Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 10: Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
Votamos os orzamentos da sección 11: Consellería de Sanidade. [[O señor Jorquera Caselas pide a palabra.]] ¿Si, señor Jorquera? [[Pausa.]] Déanlle voz ao escano do señor Jorquera.
Si, señora presidenta. Para solicitar a votación separada da emenda do BNG 387, relativa ao rescate do Hospital Álvaro Cunqueiro.
Ben, votamos por separado a emenda número 387 do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Votación da emenda número 387 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao orzamento da sección 11: Consellería de Sanidade. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, agás a 387, e das emendas números 411 á 416 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da sección 11: Consellería de Sanidade. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 11: Consellería de Sanidade. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 11: Consellería de Sanidade.
Votamos os orzamentos da sección 12: Consellería de Política Social. [[O señor Jorquera Caselas pide a palabra.]] ¿Señor Jorquera?
Para solicitar a votación separada da 346 do BNG, que dota un plan de emerxencia social e loita contra a pobreza. Votación da emenda número 346 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao orzamento da sección 12: Consellería de Política Social. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, agás a 346, das emendas números 94 e 98 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e das emendas números 485 á 487 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da sección 12: Consellería de Política Social. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 12: Consellería de Política Social. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 12: Consellería de Política Social.
Pasamos ás votacións da sección 13: Consellería do Medio Rural. Votación das emendas números 191, 192, 194 á 208, 212 e 215 á 224 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, das emendas 99 á 109 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e das emendas 488 á 506 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da sección 13: Consellería do Medio Rural. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 13: Consellería do Medio Rural. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 13.
Votamos a sección 14: Consellería do Mar. Votación das emendas números 225 á 264 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, 110 á 118 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e 507 á 521 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da sección 14: Consellería do Mar. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 14: Consellería do Mar. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 14: Consellería do Mar.
Señor Jorquera, a sección 20 e a 21 ¿podemos votalas conxuntamente? É que tiñamos a 20, a 21 e a 22, e o señor Jorquera pídeme a 20 e a 21 xuntas e a 22 separada. ¿Cada unha por separado? Entón teñen que ser as tres. Votación do orzamento da sección 20: Consello Consultivo de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 58; abstencións, 15. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento sección 20: Consello Consultivo de Galicia. Votación do orzamento da sección 21: Transferencias a corporacións locais. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 42; votos en contra, 17; abstencións, 13. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 21: Transferencias a corporacións locais. Votación do orzamento da sección 22: Débeda pública da Comunidade Autónoma. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 22: Débeda pública da Comunidade Autónoma.
Pasamos á sección 23: Gastos de diversas consellerías. Votación das emendas números 271 e 457 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, 119 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e a 614 e 615 do G.P. dos Socialistas de Galicia á sección 23: Gastos de diversas consellerías. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da sección 23: Gastos de diversas consellerías. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da sección 23: Gastos de diversas consellerías.
Votamos os orzamentos das entidades públicas instrumentais. Empezamos polos seguintes organismos autónomos: Escola Galega de Administración Pública, Academia Galega de Seguridade Pública, Instituto Galego de Estatística e Instituto de Estudos do Territorio. Votación dos orzamentos da Escola Galega de Administración Pública, da Academia Galega de Seguridade Pública, do Instituto Galego de Estatística e do Instituto de Estudos do Territorio. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados os orzamentos destes organismos autónomos.
Pasamos ao Instituto Galego da Vivenda e Solo. Votación das emendas números 32, 35, 44, 50, 51, 55, 57, 58, 62, 72, 73 e 96 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao orzamento do Instituto Galego de Vivenda e Solo. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas números 221 á 252 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento do Instituto Galego de Vivenda e Solo. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento do Instituto Galego de Vivenda e Solo. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento deste organismo.
Pasamos ao Servizo Galego de Saúde. [[O señor Jorquera Caselas solicita a palabra.]] Si, dígame, señor Jorquera, ¿cales votamos por separado?
A 390 para que se contemple a inclusión da vacina contra a meninxite B no calendario vacinal do Sergas.
Votamos, en primeiro lugar, a emenda número 390 do Grupo Parlamentario do BNG. Votación da emenda número 390 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao orzamento do Servizo Galego de Saúde. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, agás a 390, das emendas números 84 á 93 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e da 417 á 484 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento do Servizo Galego de Saúde. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento do Servizo Galego de Saúde. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado este orzamento. Votación dos orzamentos do Instituto Galego de Consumo e da Competencia, do Instituto Galego de Seguridade e Saúde Laboral e do Fondo Galego de Garantía Agraria. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados os orzamentos destes organismos autónomos.
Pasamos á votación dos orzamentos das entidades públicas instrumentais de consulta ou asesoramento. Votación dos orzamentos do Consello Económico e Social de Galicia e do Consello Galego de Relacións Laborais. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 24; abstencións, 7. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados os orzamentos destes consellos.
Votamos os orzamentos das axencias públicas autonómicas. Votación das emendas números 307 á 313 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, 27 e 28 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e da 23 á 32 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da Axencia para a Modernización Tecnolóxica de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento desta axencia.
Pasamos á Axencia de Turismo de Galicia. Votación das emendas números 318 á 324 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, 12 á 17 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e 33 á 69 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da Axencia de Turismo de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da Axencia de Turismo de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento desta axencia.
Para a votación do orzamento da Axencia Galega de Infraestruturas, o Grupo Socialista pediume a votación separada das emendas 58, 59 e 60 do Grupo Parlamentario da AGE. Polo tanto, votamos as emendas 58, 59 e 60 da AGE. Votación das emendas 58, 59 e 60 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda ao orzamento da Axencia Galega de Infraestruturas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 9; votos en contra, 57; abstencións, 6. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, agás a 58, 59 e 60, das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego e das do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da Axencia Galega de Infraestruturas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da Axencia Galega de Infraestruturas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 31. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento da Axencia Galega de Infraestruturas. Votación das emendas números 293 á 295, 301 e 304 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego e da 275 á 283 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento do Instituto Enerxético de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento do Instituto Enerxético de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 31. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento do Instituto Enerxético de Galicia. Votación das emendas 290 á 292, 296 á 300 e 305 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego e 263 á 274, 305 e 306 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento do Instituto Galego de Promoción Económica. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento do Instituto Galego de Promoción Económica. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento deste instituto. Votación da emenda número 302 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego e das emendas números 284 á 304 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento da Axencia Galega de Innovación. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da Axencia Galega de Innovación. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento desta axencia. Votación das emendas 193, 209 á 211, 213 e 214 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego á Axencia Galega de Desenvolvemento Rural. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento da Axencia Galega de Desenvolvemento Rural. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento desta axencia. Votación dos orzamentos da Axencia Galega de Emerxencias, do Centro Informático para a Xestión Tributaria Económico-Financeira e Contable (CIXTEC), da Axencia Tributaria de Galicia, da Axencia Galega das Industrias Culturais, da Axencia Galega de Servizos Sociais, da Axencia Galega para a Xestión do Coñecemento en Saúde, da Axencia Galega de Sangue, Órganos e Tecidos, do Instituto Galego da Calidade Alimentaria e do Instituto Tecnolóxico para o Control do Medio Mariño de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados os orzamentos destas axencias.
Votamos os orzamentos das entidades públicas empresariais. Votación da emenda número 1 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego e das emendas números 524 á 587 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento de Augas de Galicia Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento de Augas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 31. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento de Augas de Galicia Votación das emendas 522 e 523 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento de Portos de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento de Portos de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento de Portos de Galicia.
Votamos os orzamentos dos consorcios autonómicos. Votación das emendas 588 á 613 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao orzamento do Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do orzamento do Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 31. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento deste consorcio. Votación dos orzamentos da Axencia da Protección da Legalidade Urbanística, do Consorcio de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia, do Consorcio para a Xestión e Explotación da Rede Básica de Abastecemento de Auga aos Concellos de Cervo e Burela, do Consorcio Casco Vello de Vigo, do Consorcio Axencia para a Calidade do Sistema Universitario de Galicia e do Consorcio de Bibliotecas Universitarias de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 30. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados os orzamentos destes consorcios autonómicos.
Votación das sociedades mercantís públicas autonómicas. Votación da emenda número 1 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao orzamento de Xestión do Solo de Galicia, Xestur, S.A. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda. Votación do orzamento de Xestión do Solo de Galicia, Xestur, S.A. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o orzamento de Xestión do Solo de Galicia, Xestur, S.A.. Votación dos orzamentos da Corporación de Radio e Televisión de Galicia S.A., de Redes de Telecomunicación Galega S.A. Retegal, da Sociedade Anónima de Xestión do Plan Xacobeo, da Sociedade Pública de Investimentos de Galicia S.A., da Sociedade Galega de Medio Ambiente Sogama S.A, de XES Galicia S.A., de Sodiga Galicia, de Galicia Calidade, do Parque Tecnolóxico de Galicia, de Galaria, Empresa Pública de Servizos Sanitarios S.A., da Empresa Pública Servizos Agrarios Galegos, Seaga, e de Xenética Fontao S.A. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados os orzamentos destas sociedades.
Votación das fundacións públicas autonómicas. Votación dos orzamentos da Fundación Deporte Galego, Fundación Galicia Europa, Fundación Semana Verde de Galicia, Fundación Centro Galego de Artesanía e Deseño, Fundación Centro Tecnolóxico de Supercomputación de Galicia, Fundación Exposicións e Congresos A Estrada, Fundación Feiras e Exposicións de Lugo, Fundación Feiras e Exposicións de Ourense, Instituto Feiral da Coruña, Fundación Galega de Formación para o Traballo, Fundación Axencia Enerxética Provincial da Coruña, Fundación Pública Cidade da Cultura de Galicia, Fundación Rof Codina, Fundación Pública Camilo José Cela, Fundación Instituto Galego de Oftalmoloxía, Fundación Pública Urxencias Sanitarias de Galicia 061, Instituto Galego de Medicina Xenómica, Fundación Pública para a Tutela de Persoas Adultas, Fundación Centro Tecnolóxico da Carne e Fundación Centro Tecnolóxico do Mar. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor,41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados os orzamentos destas fundacións.
Votamos, a continuación, o texto articulado do ditame, e comezamos coas emendas ao articulado. Votación das emendas números 1 á 34 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, 1 á 30 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda e 1 á 47 do G.P. dos Socialistas de Galicia ao articulado do Ditame emitido pola Comisión 3ª, Economía Facenda e Orzamentos, sobre o Proxecto de lei de orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2016. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do texto articulado do Ditame emitido pola Comisión 3ª, Economía Facenda e Orzamentos, sobre o Proxecto de lei de orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2016. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 40; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o ditame.
Polo tanto, queda aprobada a Lei de Orzamentos Xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2016. [[Aplausos.]] Esgotada a orde do día, levántase a sesión. Boa noite e moitas grazas.