A orde do día da sesión está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Non se xustificaron inasistencias. Entramos, polo tanto, na orde do día, co punto primeiro, de textos lexislativos, co debate e votación... [[O señor Jorquera Caselas solicita a palabra.]] Si, señor Jorquera, ¿para que quere a palabra? Déanlle voz, por favor, ao escano do señor Jorquera. Proposta de modificación da orde do día
O artigo 73.1 establece que a orde do día do Pleno poderá ser alterada por acordo deste, por proposta da presidenta, por petición de dous grupos parlamentarios ou dunha quinta parte dos membros da Cámara. Queriamos formular unha proposta de alteración da orde do día, que tamén é subscrita polo Grupo da Alternativa Galega de Esquerda, para que se inclúa a proposición de lei co número de rexistro 31372 para presentar perante o Congreso a solicitude de transferencia da titularidade e competencias da AP-9 á Xunta de Galiza, unha proposición de lei que foi vetada polo PP na Xunta de Portavoces para a inclusión na orde do día deste pleno; e tamén da pregunta ao presidente, co número de rexistro 35083, sobre como valora que o partido que preside presente nas vindeiras eleccións municipais numerosos candidatos imputados.
Moitas grazas, señor Jorquera. [[A señora Díaz Pérez solicita a palabra.]] ¿Señora Díaz?
Bos días, señora presidenta. Simplemente nos adherimos, dende Alternativa Galega de Esquerda, presidenta, á petición que formula o Grupo do Bloque Nacionalista instando á alteración da orde do día e á incorporación desa proposta de lei...
Moitas grazas.
...e tamén da pregunta ao presidente.
Moitas grazas. Ben, se lles parece, entón, votamos esta alteración da orde do día. Votación da proposta de modificación da orde do día, por iniciativa dos grupos parlamentarios do Bloque Nacionalista Galego e da Alternativa Galega de Esquerda, consistente en incluír o debate da proposición de lei rexistrada co número 31372 e a pregunta ao presidente da Xunta rexistrada co número 35083. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta modificación da orde día.
Iniciamos, pois, o desenvolvemento da orde do día, co punto 1, de textos lexislativos. Debate e votación do ditame, elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración
Mantéñense para o pleno emendas do Bloque Nacionalista Galego, da Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Parlamentario Socialista. Ten a palabra, para a presentación do ditame da Comisión, o presidente da Comisión 1ª, don Agustín Baamonde Díaz.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi bo día, señorías. O Proxecto de lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración tivo entrada no Rexistro do Parlamento o día 31 de outubro de 2014. A Mesa do Parlamento dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia e a apertura do prazo de presentación de emendas. Así mesmo, oída a Xunta de Portavoces, acordou a súa tramitación pola Comisión 1ª. As emendas á totalidade foron cualificadas pola Mesa da Comisión o 3 de decembro de 2014, e as emendas parciais o 17 de decembro tamén de 2014. Os grupos parlamentarios do Bloque Nacionalista Galego, da Alternativa Galega de Esquerda e dos Socialistas de Galicia presentaron cadansúa emenda á totalidade, que foron rexeitadas na sesión plenaria do 16 de decembro de 2014. Ao respecto das emendas parciais, o Grupo Parlamentario Popular formulou 4; o Grupo Parlamentario dos Socialistas, 61; o Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, 74; e o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, 34. A Comisión 1ª, na sesión do 30 de decembro designou os seguintes ponentes: do Grupo Parlamentario Popular, dona Paula Prado del Río como titular e don Jacobo Moreira Ferro como suplente; do Grupo dos Socialistas de Galicia, dona Beatriz Sestayo Doce como titular e don Ricardo Vicente Docasar Docasar como suplente; do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, dona Yolanda Díaz Pérez como titular e don José Javier Ron Fernández como suplente; do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, dona María Tereixa Paz Franco como titular e don Francisco Xesús Jorquera como suplente; e do Grupo Mixto, dona María Consuelo Martínez García como titular e dona Carmen Iglesias Sueiro como suplente. A sesión constitutiva da Ponencia tivo lugar o día 13 de xaneiro de 2015, e logo de sucesivas xuntanzas elaborou un informe que foi obxecto de debate e aprobación na sesión da Comisión o 13 de mazo de 2015. O texto do articulado estrutúrase nun título preliminar e outros tres títulos con dúas disposicións adicionais, tres transitorias, unha derrogatoria e cinco derradeiras. Ata aquí o traballo lexislativo desenvolto por esta comisión. Ccómpre agora someter o seu ditame e consideración plenaria á aprobación, se procede, das súas señorías. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Baamonde. Rolda dos grupos parlamentarios para fixar a súa posición sobre o ditame e, se é o caso, defender as emendas mantidas. Polo Grupo Mixto, ten a palabra a señora Martínez.
Grazas, presidenta. Bo día a todas e a todos. A falta de vontade real da Xunta de Galiza para apostar por unha administración transparente queda patente na negativa a aceptar que o Plan xeral de mellora dos servizos públicos sexa debatido e aprobado por este Parlamento, previa aprobación polo Consello da Xunta. Tampouco poderá exercer o Parlamento a súa función de control sobre o grao de cumprimento do Plan, xa que non se admite a súa remisión para o debate parlamentario. É dicir, preténdese aprobar unha Lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración sen contar coa participación de todos os grupos parlamentarios, ata no relacionado, precisamente, coa mellora da calidade dos servizos públicos. Así, no proxecto de lei non se recollen métodos de acceso e control por parte da cidadanía nos contratos entre a Administración e as empresas privadas. Deberían aplicarse e estar accesibles á cidadanía sobre todo os contratos de administración, coa súa xustificación, importe, duración, modificacións, etc. Para garantir a transparencia no funcionamento da Administración pública, o primeiro é crear os medios necesarios para que a cidadanía teña un acceso de xeito doado e áxil a toda a información sobre o uso do diñeiro público. Pero, sobre todo, a cidadanía ten dereito a acceder á xustificación dos cartos públicos que reciben empresas privadas, á xustificación da necesidade da dita privatización, ao control de que os ditos cartos públicos son empregados no obxecto da contratación e cumprindo os estándares de calidade establecidos na mesma. Como levo dito, hai varias razóns obxectivas para votar en contra deste proxecto de lei. Pero por se aínda non foran suficientes, o Partido Popular pretende, a través do artigo 37 deste proxecto de lei, para todos os servizos públicos que se presten, independentemente da modalidade na que se presten, que, en ausencia de axentes da autoridade, o persoal encargado da explotación do servizo poderá adoptar as medidas necesarias para a utilización do servizo. Non sei se con isto está o PP pretendendo converter os empregados e empregadas públicos e os traballadores e traballadoras das empresas concesionarias da explotación dos servizos públicos en pseudopolicías. A Administración debe velar polo uso racional dos cartos públicos, por iso debe, dentro do seu labor inspector, comprobar que os cartos das concesións e contratos administrativos non teñen por obxecto o sobrelucro do empresario en deterioración da calidade do servizo. É dicir, a Administración galega ten a obriga de impedir que os cartos públicos sirvan para que empresarios como o señor Silveira Martín presenten beneficios empresariais superiores aos 11 millóns de euros do lucro producido polos recortes de dereitos laborais e de calidade asistencial levados a cabo con cartos públicos. Tamén este proxecto de lei reflicte o mesmo escurantismo que o Proxecto de lei de emprego público en canto a establecer mecanismos que garantan a total transparencia na selección do persoal directivo e de alta dirección, así como no referido á retribución dos altos cargos. Presenta, o Partido Popular, un proxecto de lei que se limita a recoñecer dereitos pero que foxe do compromiso de garantir os ditos dereitos. Igual que sucede no Proxecto de lei de emprego público, a Xunta volve deixar fóra deste proxecto de lei os traballadores públicos dos sectores da educación, sanidade e xustiza. E se de traballadores públicos falamos, novamente –igual que sucede no Proxecto de lei de emprego público– se nega outra vez calquera participación da representación legal dos traballadores e traballadoras, e incluso no que se refire á súa formación, á elaboración dos manuais de procedementos e ao manual de acollida do persoal de novo ingreso. O Partido Popular debe entender que non hai democracia sen sindicatos. Coa súa maioría absoluta pode impoñer os seus criterios. Polo que está claro que estamos ante unha omisión ideolóxica que intenta garantir a exclusión dos sindicatos das decisións da Administración galega de cara a futuros posibles gobernos sen maioría. Como é ideoloxía tamén facer constar que, no caso de que a Administración opte pola resolución do contrato, o contratista terá dereito a ser compensado. Pero non fala nada sobre os traballadores e traballadoras da empresa contratista que perden o seu emprego. ¿Que pasa con eles e con elas? É dicir, o Partido Popular volve apostar pola indefensión da clase traballadora e a permisividade cos empresarios que incumpren a legalidade, superexplotan os seus traballadores e deterioran a calidade do servizo. De feito, o proxecto de lei recolle, na avaliación do servizo de xestión indirecta, que debe figurar un informe sobre estándares de calidade do servizo e dereitos das persoas usuarias. Nada di do mantemento e calidade do emprego. É reveladora –se alguén aínda tivera algunha dúbida– a aposta da Xunta e do Partido Popular pola privatización dos servizos públicos, negándose a adquirir calquera compromiso de defensa dos mesmos. Chega a tal punto o afán privatizador da Xunta e do Partido Popular, que o proxecto de lei non recolle a necesidade de ter que xustificar o interese económico ou social da xestión privada. Por suposto, tampouco hai ningún mecanismo para garantir que a dita privatización non vaia supoñer un incremento do custo e unha deterioración da calidade do servizo. Pero hai máis: o proxecto de lei recolle o dereito do contratista a subcontratar. Xa non se entende qué é isto. ¿A Administración necesita que as empresas contratistas fagan de intermediarios con terceiros? Estas prácticas están a deteriorar a calidade dos servizos públicos co único obxectivo de aumentar o beneficio das empresas contratistas. Estas empresas presentan ante a Administración ofertas tan baixas que impiden cumprir co servizo e co seu convenio colectivo, polo que despois buscan empresas máis precarias que realicen parte do servizo por menos custo. E como cabería esperar, tampouco este Parlamento recibirá ningún informe sobre a xustificación da necesidade da xestión privada, ou sobre o control da calidade do servizo prestado e os seus custos. O proxecto de lei parece ser, sobre todo, destinado a garantir a simplicidade dos procesos de privatización ou xestión público-privada. Insiste en primar a estabilidade financeira sobre a garantía e calidade da sanidade, educación e servizos sociais, rexeitando calquera fórmula de financiamento vía impostos. Así que, seguindo a lóxica, o proxecto de lei debería chamarse "de dependencia da calidade dos servizos públicos en relación coa estabilidade financeira". Chega a Xunta a insistir en provocar a deterioración dos servizos públicos esenciais mentres fai propaganda electoral. O noso sistema sanitario público está colapsado, os profesionais desbordados e precarizados, os cidadáns privados do seu dereito á saúde. As manifestacións sucédense ao longo de todo o ano en reclamación duns servizos públicos de calidade, pola fin do austericidio e das privatizacións, pero o Goberno galego fai oídos xordos. Profesorado, economistas e multitude de expertos alertan do perigo que supón para o futuro os recortes no ensino, e, sobre todo, no ensino obrigatorio, pero o Goberno tamén fai oídos xordos. É dicir, é unha lei que só busca o beneficio fundamentalmente das grandes empresas contratistas, esas mesmas que levan anos entregando diñeiro ao Partido Popular para as súas campañas electorais. É unha lei que vén xustificar, precisamente, toda esa corrupción, que non introduce nin unha soa medida para poder comprobar como se utiliza o diñeiro público polas empresas privadas concesionarias. Non hai nin unha soa medida para garantir a calidade real dos servizos públicos que realizan estas concesionarias. Como tampouco hai ningunha medida para garantir a calidade do emprego, para medir o avance do emprego nas empresas concesionarias, e tamén para acabar coa precariedade laboral. Polo tanto, é unha lei que só intenta xustificar e beneficiar as empresas concesionarias simplificando a privatización dos servizos públicos. Pero xa no colmo do insulto á intelixencia dos galegos e das galegas, volvemos ver o rexeitamento que a Xunta de Galicia e o Partido Popular teñen cara ao noso idioma. Na lei hai un rexeitamento total e absoluto a garantir a utilización e o emprego do idioma galego cos cidadáns como primeiro idioma para dirixirse ás cidadás e aos cidadáns galegos. Polo tanto, volvemos ver ese autoodio co noso idioma, que non se entende de ningunha maneira máis alá que desde un punto de vista dun nacionalismo español que invade total e absolutamente o Partido Popular. A min gustaríame, cando fala o Partido Popular, que me contestaran qué lles pasa co idioma galego. ¿Por que se negan a incluír como un principio de actuación dos servizos públicos galegos o fomento do noso idioma? Polo tanto, estamos falando dun proxecto de lei que vale como propaganda. ¿Que entende a Xunta cando fala de boa administración? ¿Por que esta lei leva un nome tan xenérico "boa administración"? Segundo o proxecto de lei, unha boa administración é unha administración eficaz, imparcial, obxectiva e que actúe dentro do marco temporal establecido. Non fala nada dunha administración transparente, accesible, áxil, democrática, aberta á participación da cidadanía. Para garantir que a Administración galega actúe dentro do marco temporal establecido, este proxecto de lei non establece períodos de tempo máximo para dar resposta aos cidadáns, e, se o fai, estes son excesivamente dilatados, cando unha administración lenta é unha administración ineficaz. Exemplo desta falta de compromiso real coa cidadanía é que no referente ás queixas dos e das cidadás non se compromete tempo de resposta. Este feito obriga a moitos galegos e galegas a recorrer á vía xudicial por cuestións que poderían ser solucionadas por vía administrativa. Porque, tras a linguaxe de maquillaxe, escóndese a falta de compromisos para facer unha administración realmente ao servizo dos cidadáns e cidadás, unha administración transparente, áxil e accesible. Non garante a igualdade no acceso a toda a cidadanía ao establecer tarifas para os trámites entre a Administración e a cidadanía, xa que estas deberían estar cubertas vía impostos directos. Pode dicir a Xunta que os custos non superan unha determinada cantidade, pero o certo é que hai persoas ás que hoxe calquera gasto extra, por pequeno que sexa, lles supón un problema. E nalgúns casos máis parecen multas por mal comportamento que tarifas administrativas, como é o caso dos elevadísimos 10 euros que se deben aboar para renovar a tarxeta sanitaria no caso de perda ou deterioración. Por iso, o establecemento de tarifas para acceder a certos trámites discrimina as persoas economicamente máis vulnerables. Pero non queda aí este proxecto de lei, senón que, ademais, converte a Administración no "cobrador do frac" das empresas concesionarias, ao recadar as débedas que as persoas usuarias do servizo manteñan coa empresa concesionaria. Polo tanto, outra vez vemos unha administración ao servizo única e exclusivamente dos intereses das empresas privadas, chegando a facer incluso de cobradores de estas. Estamos, pois, ante unha lei á que votaremos en contra, porque non está dirixida nin a mellorar a calidade dos servizos públicos nin a garantir a calidade do emprego nin a garantir o cumprimento das condicións do contrato das empresas concesionarias. Polo tanto, este proxecto de lei contará co noso voto en contra. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario do BNG. Ten a palabra a señora Paz Franco.
Grazas, señora presidenta. Bos días, señoras e señores deputados. Estamos ante un proxecto de lei que hoxe culmina a súa tramitación parlamentaria e que leva por título "Proxecto de lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración". Estamos, polo tanto, como calquera de vostedes pode entender, ante un proxecto de lei que ten dúas partes ben diferenciadas, unha que pretende atinxir e garantir a calidade dos servizos públicos e outra que ten a ver coa boa administración. E fago esta introdución para dicir que, se ben é certo que durante o trámite de ponencia se chegou a numerosos acordos por parte das integrantes desta ponencia, tanto con emendas aceptadas polo grupo maioritario como outras transaccionadas, que, desde logo, se pode dicir que melloraron dunha forma bastante relevante o que poderiamos considerar a segunda parte da lei, é dicir, o que ten que ver coa boa administración –e despois falarei dalgunhas cuestións relativas a esta cuestión que foron incorporadas en ponencia e que, polo tanto, tiveron froitos positivos como consecuencia das emendas presentadas polos grupos parlamentarios e polo esforzo de transacción realizado na ponencia–, sen embargo, temos que dicir que desde o punto de vista do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, no que ten a ver co que debería ser a parte esencial coa que se titula esta lei, que é a da garantía da calidade dos servizos públicos, non só non se incorporaron nin se transaccionaron emendas, senón que naquelas cuestións substanciais que no debate de totalidade, desde o punto de vista do Bloque Nacionalista Galego, xustificaban a solicitude de devolución ao goberno por non garantir precisamente a calidade dos servizos públicos persisten, e, polo tanto, xustifican desde o noso punto de vista o mantemento da posición no sentido de votar en contra do informe de ponencia e, polo tanto, de votar en contra deste proxecto de lei. En relación coas cuestións nas que mellorou esta lei e das que tiveron algo que ver as emendas formuladas por este grupo parlamentario, permítanme que destaque tres. E é a introdución dun novo artigo 17 bis que se titula "Simplificación e axilidade nas relacións coa cidadanía", que é froito dunha transacción coa emenda número 29 do Bloque Nacionalista Galego, no que se establecen, digamos, algúns criterios concretos e algunhas pautas concretas para que por parte da Administración se avance nese camiño de axilización e simplificación da Administración. Aínda que, efectivamente, desde o punto de vista do Bloque Nacionalista Galego esta disposición queda coxa, toda vez que non se aceptou nin se transaccionou nada relativo ao contido da nosa emenda número 28, na que se establecían, digamos, parámetros concretos para cuestións concretas de simplificación. E vou poñer varios exemplos. Nesa emenda formulábase a necesidade de que, nun prazo de seis meses, por parte da Administración galega se estableceran os mecanismos que propiciaran a redución dos prazos en todos os procedementos administrativos, en particular naqueles que teñen como finalidade a concesión de axudas e subvencións para actividades que financian gasto corrente de funcionamento non inventariable, nos procedementos de subvencións a actividades formativas e de investigación, nos procedementos relativos a autorizacións ou permisos de actividades que non requiran avaliación de impacto ambiental e nos procedementos de axudas ou subvencións para investimentos nun momento no que tan necesaria é a actividade de fomento das iniciativas económicas e empresariais por parte da Administración. E non vou ler, porque todos vostedes teñen a emenda, pero, efectivamente, así, durante dúas páxinas, establecíanse criterios concretos e parámetros concretos de redución de prazos para este tipo de cuestións tan importantes, nas que se establecía que neste tipo de procedementos en ningún caso o prazo de resolución podía ser superior aos tres meses. Tamén hai outro ámbito no que se aceptaron emendas do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego e que teñen que ver co establecemento de certas obrigas que a lei non lles impoñía aos contratistas de servizos públicos, tanto no ámbito do respecto aos dereitos dos e das traballadoras –aínda que, efectivamente, hai outras cuestións das que falarei despois que non se aceptaron–, tamén restricións en canto á utilización de locais e materiais das administracións públicas por parte desas empresas, que tamén se incorporou ao texto, ou, na disposición transitoria terceira, na que froito dunha transacción coa emenda do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego se lles impuxo a obriga ás empresas concesionarias e contratistas que xa tiñan adxudicado ou en vías de adxudicación a prestación dalgún tipo de servizo público de cumprir os elementos esenciais desta lei. Hai que recordar que denunciabamos por parte do Bloque Nacionalista Galego no debate de totalidade que esa disposición transitoria excluía expresamente as empresas que xa tiñan a contratación, ou que esta xa fose iniciada, de ter que cumprir as disposicións desta lei. E, finalmente, tamén nos congratulamos de que, froito dunha emenda do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, no artigo 37 se introducise que o galego será a lingua de uso normal e preferente en todas as actividades relacionadas coa organización e prestación dos servizos públicos. Nós esperamos que, realmente, por parte da Xunta de Galiza haxa intención de dar cumprimento a este precepto e que, en consecuencia, se adopten as medidas necesarias para garantir que as persoas prestatarias deses servizos públicos, tanto no ámbito da función pública como das empresas contratistas, teñan a obriga de coñecemento da lingua galega para poderen dar cumprimento a este precepto. E agora, señoras e señores deputados, se me permiten, vou ir a aquelas emendas que non foron aceptadas e que para o Bloque Nacionalista Galego eran esenciais para garantir o que é a primeira parte do título desta lei, que é a garantía da calidade dos servizos públicos, e que motivan o mantemento do noso rexeitamento a esta lei. Diciamos no debate de totalidade que, para que realmente unha lei vaia máis alá da propaganda e constitúa un elemento para garantir a prestación dos servizos públicos, desde o punto de vista do Bloque Nacionalista Galego o primeiro que había que facer era garantir que, efectivamente, os servizos fosen públicos. E, sen embargo, hai que dicir que unha parte moi relevante desta lei se dedica a regular a prestación, como se chama na propia lei, indirecta dos servizos públicos. Polo cal, desde logo, desde o noso punto de vista, non establece medidas para garantir que a forma preferente de prestación sexa a pública. Nese sentido, nós lamentamos que non se aceptase a emenda número 8 do Bloque Nacionalista Galego, que establecía que a xestión pública terá carácter preferente e que o recurso á xestión privada destes servizos deberá ir precedida da elaboración dun estudo comparativo coa xestión pública no que se expliciten os motivos de carácter económico, xurídico, administrativo e financeiro que xustifiquen o recurso a esta fórmula de xestión. Isto non foi aceptado polo Grupo Popular, e, pola contra, no artigo 34 mantense, no seu apartado cuarto, que no procedemento de elaboración de disposicións de carácter xeral polas que se acorda o establecemento do servizo público deberá incluírse unha memoria, etc. É dicir, a lei non só non establece ningún tipo de cautela nin ningún tipo de necesidade de xustificación por parte da Administración pública para recorrer á prestación indirecta, é dicir, á privatización da xestión dun servizo público, e, sen embargo, si que establece cautelas e obrigas por parte da Administración, e exixencia de xustificación, cando se queira establecer un servizo público ou prestar un servizo desde o ámbito da Administración pública. Díganme vostedes, señoras e señores deputados do Partido Popular, se non é unha clara aposta pola prestación indirecta. Nós tiñamos unha emenda de supresión, a emenda número 9, a esta epígrafe. Hai outro elemento, que ten a ver coa prestación que vostedes chaman indirecta dos servizos públicos, que tampouco se tivo en conta e que nós pretendiamos establecer a través da lei, que era unha maior garantía dos usuarios, das persoas usuarias dos servizos públicos prestados por empresas contratistas, que tampouco foi aceptado polo Grupo Popular, ou a introdución de criterios para dotar de máis transparencia e deberes para as empresas contratistas. Por exemplo, desde o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego presentabamos unha emenda na que se requiría que por parte das empresas contratistas e prestatarias de servizos públicos se tivese que respectar a mesma normativa ou similar que no ámbito da Administración pública en todos os procedementos de contratación, tanto de persoal como doutro tipo, e a necesidade de crear unha comisión de seguimento no ámbito da Administración para velar polo efectivo cumprimento das cláusulas das demais condicións nas que se presta esa concesión, que non foi aceptada polo Grupo Parlamentario Popular. Polo tanto, cremos que son eivas moi importantes nesta lei para a garantía da calidade dos servizos públicos cando estes son prestados de forma indirecta. Tamén denunciabamos no debate de totalidade que non existía unha garantía de financiamento dos servizos públicos, un elemento que para nós é chave nun momento no que poderiamos poñer aquí centos de exemplos –xa puxemos algúns no debate de totalidade–, nos que estamos vendo como hai unha deterioración progresiva dos servizos públicos froito dos recortes sistemáticos aos que foron sometidos nos últimos anos, tanto na contratación de persoal como na dotación de medios materiais, técnicos e de todo tipo. Nese sentido, o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego presentaba unha emenda –a emenda número 2– na que, ademais de incluír dentro do ámbito de aplicación desta lei, polo menos nos elementos básicos, servizos tan esenciais para a cidadanía como a sanidade, a educación e a xustiza, que quedan expresamente excluídos do ámbito de aplicación desta lei no seu articulado, estableciamos que tiña que haber un financiamento axeitado. E non era nin sequera unha emenda de máximos. A que presentaba o Bloque Nacionalista Galego era unha emenda máis ben modesta, na que o único que diciamos eran tres cuestións fundamentais. Unha é que os programas de gasto relativos aos servizos públicos terán que ter a dotación necesaria para poder atender eses servizos públicos. ¿Que pouco razoable é esta proposta?, ¿verdade, señoras e señores deputados? Estableciamos outra obriga para o Goberno, que é que, cando os programas de gasto dos orzamentos haxa que reducilos –incluso contemplabamos o escenario de necesidade de contracción do gasto público–, habería que incluír nas previsións de gasto que o primeiro que se afecte sexan, con carácter xeral, gastos relativos á alta dirección, á Administración xeral, aos compromisos plurianuais derivados de contratos administrativos non vinculados cos servizos públicos; é dicir, que, se hai que recortar, se recorte realmente no superfluo, e non, como vostedes viñeron facendo durante todos estes anos, afectando o núcleo central dos servizos públicos.
Vaia rematando, por favor.
E, finalmente, estableciamos que, cando os orzamentos medren, fundamentalmente ese incremento se destine á restablecer todo ese dano que se lles fixo aos servizos públicos. Esta emenda tampouco foi atendida. E, desde logo, nós seguimos mantendo que a única garantía da calidade dos servizos públicos é que estes conten cun financiamento adecuado para garantir unha prestación de calidade con carácter universal e con carácter público aos e ás cidadás. E tamén hai outra cuestión fundamental nesta lei, que é que non se garante a universalidade da prestación dos servizos públicos en ningún caso, nin cando se prestan directamente nin a través de xestión indirecta. Nese sentido, o BNG tiña varias emendas, a 1, a 3 e a 4, que tampouco foron atendidas. En conclusión, señoras e señores do Partido Popular...,
Remate, por favor, señora Paz.
...poderiamos dicir que, se se tratase só dunha lei de boa administración podería ter un aprobado, aínda que fose só raspado; pero, tratándose dunha lei de garantía de calidade dos servizos públicos, non podemos máis que outorgarlle un suspenso rotundo. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Paz. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, a señora Díaz.
Bos días, presidenta. Bos días a todos e a todas. En primeiro lugar, quero sinalar que Alternativa Galega de Esquerda vai soster e defender as emendas que presentamos a esta proposta que fai o Partido Popular, e que formulamos exactamente en 74 concepcións distintas do que é un texto relevante para o noso país. Podo anticipar que, sen lugar a dúbidas, nos atopamos nos antípodas do plantexamento político que está a formular o Partido Popular, e que, lonxe dese título que emprende a norma, nada ten que ver coa realidade do que está a pasar. Dende logo, esta norma alónxase do que son hoxe necesidades básicas ou reclamos da cidadanía, como son fundamentalmente os gobernos abertos. Isto é falar de democracia participativa, aínda que xa é bastante vello falar de democracia participativa dende hai bastantes anos, e mesmo despois de termos moitos exemplos de municipios e de administracións que sen lugar a dúbidas xa emprenden estas novas prácticas, que insisto en que xa están a ser vellas. Sen embargo, a pesar de que son prácticas vellas, o Partido Popular é obstinado e de ningunha maneira quere que se incorporen á formulación deste texto. É certo que moitas das emendas que formula Alternativa Galega de Esquerda están baseadas no principio da participación da cidadanía como fórmula máxima para evitar non só ese afastamento do público que hai na actualidade, senón tamén como garantía de evitar o saqueo do público que se está a propiciar dende moitos dos gobernantes. Pero tamén un dos eixos centrais das nosas propostas está baseado xustamente nesas fórmulas de coparticipación e da toma de decisións baseada na codecisión, pero sobre todo centradas nunha maneira nova de facer as cousas. Teño que dicir, en primeiro lugar, que formalmente este texto é bastante pobre, é pobre, non engade nada ao que xa temos recollido nas nosas normas. E mesmo emenda con carácter negativo esa formulación que defendía o Partido Popular nun texto recente do ano 2003 de pretender unha simplificación normativa. Non soamente non camiñamos cara á simplificación normativa, senón que estamos toleando a cidadanía con normas que pretendemos ou supoñemos que o Partido Popular quere vender como auténtico fume para sinalar que fan algo. Pero insisto en que non incorporan nada novo e substancial á realidade galega. Esta norma afonda no que xa temos, a Lei 30/1992, a Lofaxga, o Decreto 48/2004, no que atinxe á carta de servizos e observatorio de calidade, a Lei 4/2006, de transparencia –que agora o Partido Popular se empeña, nunha nova forma de incorporar ou vender que fan algo, nunha nova lei de transparencia, semella que non lles valía a que xa tiñamos–, ou, por exemplo, vostedes rectifican. E este é o titular que temos que dar hoxe, e temos que dicir que, como xa dixemos en ponencia e en comisión, rectifican favorablemente, que nos dan a razón mudando na disposición adicional a Lei de racionalización do sector público galego. Mire que lles pedimos que foran quen de desenvolver o Tribunal Administrativo da Contratación e que fora galego, que non acudiran a esa defensa que fixeron de centralizar todo en Madrid. Agora, quizás o mellor da norma é que rectifican –insisto– e por fin están dispostos e dispostas a crear este tribunal administrativo, de tal xeito que achegaremos á cidadanía –sen lugar a dúbidas– o plantexamento deste tipo de recursos. Seguramente tamén será porque teñen malas novas por este tribunal central; por exemplo, a recente resolución na que declaran a nulidade radical de pleno dereito do prego de licitacións, por exemplo, de privatizacións do servizo de extinción de incendios da provincia da Coruña, ou moitas outras resolucións que ditou este tribunal e que están emendando a plana ao Goberno da Xunta de Galicia. Por tanto, é unha norma que non incorpora nada novo, todo está recollido en normas xa existentes. E é curioso que, se repasan vostedes as normas homólogas que temos no Estado español, destacan todas que esta calidade dos servizos públicos será atendida de maneira substancial no que atinxe ao Estado de benestar, que vén sendo a sanidade, a educación e a xustiza, como elementos centrais. Casualmente esta norma que formula o Partido Popular exclúe da aplicación do plantexamento deste rendemento da boa calidade administrativa as materias substancias do Estado de benestar. ¿Por que será? ¿Por que será que vostedes, lonxe de fornecer o Estado do benestar e permitir que haxa unha avaliación constante destes servizos públicos substanciais, se alonxan do mesmo? Será unha aplicación supletoria, en fin, cando insisto en que debería de ser a actuación central da propia norma. Dende logo, nós imos votar en contra deste texto –insisto–, porque tamén, se facemos unha comparativa co resto de normas do Estado, poderemos ver como todas avanzan cara a unha nova forma de facer política, avanzan cara á toma de decisións colexiada ou copartícipe coa cidadanía. Vostedes non soamente non queren iso senón que pechan as portas a que a cidadanía galega poida participar. Instamos, e supoño que a voceira do Partido Popular así o dirá, pois máis de vinte emendas que teñen que ver con esta razón, pero instamos á creación do Consello Galego da Cidadanía, do que dependerá a Oficina da Defensa das Persoas Usuarias dos Servizos Públicos, e que ademais será coma un pulmón que avalíe as políticas públicas da Xunta de Galicia, ou mesmo, ademais, será ese consello reitor da cidadanía o que teña que emitir informes sobre a xestión que se está a practicar por parte da Xunta de Galicia. Pero, obviamente, insisto en que vostedes pechan a porta, non queren gobernos abertos e non queren gobernos de cristal e gobernos transparentes. Moitas das nosas emendas poden mirar, por exemplo, as formulacións que se fan en Navarra, que son moi interesantes, e teñen que ver con esa transparencia que non só chega aos servizos públicos, senón que chega ás axendas públicas. Moitas das emendas de Alternativa Galega de Esquerda insisten na necesidade de publicitar os obxectivos políticos anuais de cada un dos departamentos da Xunta de Galicia, mesmo ir avaliando como se van executando eses obxectivos públicos, e tamén cunha obriga de render contas no caso de que haxa unha desviación ou muden os plantexamentos políticos que se desenvolveran por parte da Xunta de Galicia. Isto insisto en que non é aceptado pola propia Xunta de Galicia, nin permiten ningún espazo no que a cidadanía galega poida dicir algo. Vostedes, por exemplo, están privatizando servizos públicos substanciais sen escoitar a ninguén. As nosas propostas xustamente se basean nesa escoita e diálogo aberto coa cidadanía e nesa escoita activa coa cidadanía que, insisto, vostedes non autorizan. Pero é que, ademais, tamén as nosas emendas teñen que ver xustamente coa irrupción da transparencia de maneira radical na Administración pública, cuestión que non aceptan de ningún xeito. É normal, porque fíxense que nivel de opacidade temos que, por exemplo, calquera dos deputados e deputadas desta Cámara non temos acceso –volvo dicilo– a cal é o orzamento –e falo de orzamentos públicos–, non hai ningún lugar no que poidamos atopar, que dedicamos a retribuír os membros do Consello Galego de Radio e Televisión Públicas, algo tan substancial. O normal sería que, por exemplo, esta voceira puidese saber exactamente, no orzamento público, cantos millóns de euros dedicamos a esa masa importante de retribucións. Pois non somos capaces de sabelo. Ou non somos, por exemplo, capaces de saber cales son as axendas públicas deste viaxeiro intenso que é o señor Feijóo en cada unha das súas rutas por Latinoamérica; é dicir, tan substancial como que poidamos coñecer con carácter previo cales son as súas axendas e o que era fundamental e se viña facendo, como que os medios de comunicación asistan a esas viaxes para que a cidadanía galega poida ter coñecemento do que se está a facer. Pero, por exemplo, tamén unha transparencia que nós pedimos de máximos, que, como dixen, ten que ser de axendas, de contratos, de convenios. Fíxense o que tivemos que facer para conseguir o convenio de Povisa. Máis de 90 millóns de euros de recursos públicos galegos e resulta que pouco menos que temos que facer, pois, non sei, unha campaña atroz para coñecer ese saqueo que pola porta de atrás vostedes están a facer nunha parte substancial da sanidade do noso país. Ou, por exemplo, a opacidade que hai respecto do convenio dunha empresa moi relevante para a Xunta de Galicia, como é Reganosa. Claro, é escandaloso coñecer o contido. Eu sei perfectamente que é escandaloso que a cidadanía galega coñeza que posibles perdas, tremendas, do déficit desa infraestrutura gasista corran a cargo do erario público. ¡Home!, é un escándalo, supoñemos que por iso non o queren dar a coñecer. Pero nós pedimos que eses convenios, por suposto, sexan públicos. Pedimos que todas as axudas, que todas as subvencións, que todas as porcentaxes de contratación, de libre designación, de execución do orzamento, de absolutamente todo o que ten que ver con recursos públicos sexa transparente. E pedimos, ademais, algo substancial nestas propostas: un plan de fortalecemento dos servizos públicos. Non soamente non optamos pola formulación na que insiste esta norma, que é na xestión indirecta e nesas vías de repago e copagos que destaca de maneira singular o texto, senón que queremos xustamente o contrario, queremos que os servizos públicos estean baseados en algo que non son hoxe: que sexan universais, que sexan gratuítos e que sexan de calidade; e, por suposto, baseados –e poñémolo como un principio central– na xestión directa dos servizos. Vostedes, no artigo 38 –como ben sabemos– pulan polas tarifas, polos repagos e por outro plantexamento que –insisto– non coincide en absoluto co noso. Pero queremos tamén un plan de recuperación dos servizos públicos. Instamos en moitas das nosas emendas xustamente á supresión de todo o que ten que ver coa privatización de servizos; particularmente, esa defensa que fai a Xunta de Galicia e o Partido Popular de acudir á subcontratación, aínda que sexa parcial –como se fai no texto–. Iso é precarizar servizos públicos e é precarizar os traballadores e traballadoras. Pedimos, como substancial para avanzar nesa pretendida modernización administrativa, algo tan substancial como, efectivamente, dunha vez por todas garantir a administración electrónica –poderiamos falar da xustiza, despois hai unha iniciativa do Partido Popular e teremos ocasión de avaliar o Plan senda, dá vergoña o que está pasando–. Pero tamén queremos algo substancial como é incorporar o principio de neutralidade tecnolóxica, que non existe. E ademais incorporamos emendas nas que pulamos polo software libre, porque o escándalo e o negocio –dígoo así de claro– da Amtega é para estudar. E, dende logo, traeremos a debate aquí tamén a auditoría sobre a Amtega. Non compartimos os dereitos e deberes que formula como básicos o texto do Partido Popular. Por exemplo, isto que está pasando nas urxencias estes días. Os culpables do que pasa no servizo público sanitario, son os cidadáns e as cidadás que se atopan enfermos. Pois, efectivamente, un dos principios, dos deberes que sinala esta norma, é o deber de non facer un uso abusivo dos servizos públicos. Está claro que cre o ladrón que todos son da súa condición. Efectivamente, isto debe ser suprimido radicalmente porque a cidadanía non fai uso abusivo dos servizos públicos, a cidadanía o que fai é acudir á prestación pública de servizos, que para iso, por certo, paga impostos. Pulamos, en definitiva, por outra norma que non ten nada que ver co que formula o Partido Popular. Queremos que en todo o que ten que ver coa transparencia, por exemplo –unha emenda concreta–...,
Vaia rematando, por favor.
...se designe unha persoa por sorteo, que será renovada anualmente en cada un dos departamentos. E será a persoa encargada con carácter neutral de emitir ese informe anual que ten que render contas. En definitiva, queremos un goberno aberto, queremos participación cidadá. E queremos –e remato, señora presidenta– algo relevante, que está de actualidade por desgraza dende hai moito tempo no noso país. E é que, efectivamente, nun dos preceptos dise directamente que na xestión non se poderá acudir á privatización de servizos –di a norma, na xestión indirecta– cando esteamos diante de actividades que requiran de auctoritas. Bueno, pois eu dígolle ao Partido Popular que poden cumprir coas normas existentes e todos os servizos...
Remate, por favor.
...de emerxencias teñen que ser rescatados. Falo dos bombeiros e falo, efectivamente, do 112 e doutras moitas cousas. Porque supoño que estaremos de acordo en que os bombeiros neste país teñen que estar amparados ou revestidos de auctoritas...,
Moitas grazas, señora Díaz.
... senón mal imos ir. Por tanto, imos votar en contra.
Moitas grazas. Grupo Socialista. Señora Sestayo.
Grazas, presidenta. O Grupo Parlamentario Socialista vai votar en contra obviamente deste proxecto de lei, tal e como expuxemos dende o primeiro momento no debate en pleno e no debate en comisión. Anunciabamos tamén en pleno e en comisión que non seriamos cómplices do paripé da política de aparencias e da política de publicidade e propaganda que están a desenvolver dende a Xunta de Galicia, coa que pretenden disfrazar os feitos cotiáns buscando noticias a custa de lexislar. A frivolidade da actividade lexislativa do Partido Popular a verdade é que asusta a unha cámara lexislativa, a unha cámara de representación popular, onde estamos acostumados a que lexislar, ditar normas de ámbito xeral para todas e todos, é un asunto moi serio. Efectivamente, esta lei, o chamado Proxecto de lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración, nin sinala ningún tipo de garantía nin protexe os servizos públicos e, dende logo, é incompatible coa boa administración. Polo tanto, estamos unha vez máis ante títulos buscados no márketing da operación propagandística, como ten acontecido con numerosos textos legais do Estado. ¿Que dicir da racionalización aquela das administracións locais que nin racionalizaban nin sustentaban? Pero o certo é que, unha vez máis, antepoñemos a propaganda electoral aos intereses de Galicia. Primeiro, estamos cunha lei que vai destinada en principio a o servizo público, pero ocúpase moi pronto xa o texto lexislativo de dicir que quedan excluídas destes servizos públicos a educación, a sanidade e a xustiza. Polo tanto, estamos cunha lei de calidade de servizos públicos que exclúe tres servizos públicos fundamentais. E se temos en conta que dentro deses servizos públicos, e segundo datos oficiais, temos que en educación existe unha amortización de prazas, unha destrución de prazas docentes, de máis de 2.200 postos dende a toma de posesión do Goberno de Núñez Feijóo, se temos en conta que, segundo os datos da Plataforma da Sanidade existe en materia de sanidade unha destrución de máis de 2.000 profesionais dentro dese ámbito, se contamos as destrucións e a falla de substitucións que se está operando no eido da xustiza en Galicia, ás que se teñen que sumar todas as operacións de reforma –como a que se está producindo no Rexistro Civil, que onte daba lugar a enérxicas protestas en diferentes cidades e localidades de Galicia–, pois estamos deixando fóra nada máis e nada menos a servizos públicos que destruíron 6.000 postos de traballo desde a toma de posesión de Feijóo. Non me estraña que os deixen fóra. Pero, ademais, se colocamos o texto literal dos artigos da Lei de calidade dos servizos públicos vemos que é incompatible con outras leis que rexen outros servizos. E vou poñer dous exemplos para ser tamén gráficos. É incompatible con algúns dos preceptos –xa o anunciabamos– da Lei de servizos sociais. Polo tanto, deixamos fóra tamén os servizos sociais de Galicia onde se teñen destruído tamén –admitido polo propio Goberno– máis de 1.500 postos de traballo entre a amortización de postos de traballo e a destrución de prazas públicas. Polo tanto, xa estamos en 8.000 postos de traballo destruídos dentro dos servizos públicos que non están recollidos nin amparados dentro desta lei. E, efectivamente, acudimos a outro servizo onde xa se dá o maior vértigo contraditorio e a pirueta incrible, e é que en brevísimo tempo entra neste Parlamento a Lei de calidade dos servizos públicos, por unha banda; e, por outra parte, a Lei de emprego público. Unha e outra son incompatibles e contraditorias respecto da xestión das emerxencias, señor vicepresidente. Mentres na Lei de calidade do emprego público se deixa unha marxe –vostedes parece que o están tratando como un erro, veremos en que queda no texto da ponencia– sobre a necesidade de que a xestión das emerxencias se faga por profesionais que teñan a calidade de autoridade pública, isto, en cambio, evidencia unha contradición co texto da Lei de servizos públicos. Polo tanto, están vostedes incluso contradicíndose en leis que entran paralelamente neste Parlamento, de xeito que esta lexislación obviamente obedece exclusivamente –como diciamos– á propaganda. Pero, ademais, esta lei entra en contradición coa Lei de transparencia e boas prácticas de Galicia, insistimos, esa lei de transparencia que está vixente, aprobada polo Goberno bipartito, e que vostedes non aplicaron e seguen sen aplicar. Pero en vez de ter a valentía, se non están de acordo coa Lei de transparencia, de derrogala– están na lexitimidade de derrogar unha lei, teñen a maioría absoluta para facelo–, vostedes deixan de facelo. Fan esa obxección de conciencia de feito que impide aplicar a lei. E agora, sen embargo, ditan unha lei que non derroga a Lei de transparencia pero contradina en varios dos seus preceptos; polo tanto, é obvio que estamos ante unha lei propaganda. Pero, ademais, esta Lei de garantía de calidade dos servizos públicos agride profundamente os servizos públicos. E é unha lei que ademais choca con principios esenciais que hoxe a cidadanía defende como servizos públicos. Por iso o Grupo Parlamentario Socialista, dentro das 61 emendas que se plantexaron, fai emendas tan evidentes dentro do contexto social no que estamos a vivir, dentro da defensa dos servizos públicos que está a facer a cidadanía fronte a unhas agresións dunha dereita que se empecina en privatizar e en destruír os mesmos. Primeiro, estamos a falar de que existe lexislación múltiple sobre unha mesma cuestión, lexislación que ademais é contraditoria entre si. Polo tanto, establezamos principios de coordinación como o que se establece na emenda número tres do Grupo Parlamentario Socialista. A maioría do Partido Popular está en contra da coordinación dos diferentes preceptos que regulan a calidade dos servizos públicos. O cal é todo unha exposición de motivos sobre o que pretende esta lei: mellor, descoordinados, e mellor sen planificar. En segundo lugar, o Grupo Parlamentario Socialista fixo numerosas emendas en torno á participación cidadá, á participación cidadá e á participación do Parlamento de Galicia. A primeira contémplase nos artigos 4, 5, 6 –respecto da proximidade da xestión á cidadanía–; mentres que a intervención do Parlamento se recolle especialmente nas emendas 31 á 61. Ben, pois o Partido Popular está en contra do principio de transparencia, do principio de que os servizos públicos se presten en proximidade á cidadanía, da capacidade de avaliación, así como a participación do Parlamento no control dos servizos públicos. Polo tanto, unha vez máis contrastamos a propaganda electoral da linguaxe, que é moi fácil escribir un discurso para intentar dar unha mensaxe discursiva electoral fronte á realidade dos preceptos legais que establecen unha opacidade respecto dos servizos públicos e unha regresión no control da calidade dos servizos públicos. Efectivamente, unha vez máis, atopámonos con leis que recollen plans, plans de servizos públicos. Pero xa que vostedes dentro deste texto legal queren falar de plans xerais de mellora de calidade de servizos públicos, dentro deste afán propagandístico, cos mesmos servizos públicos que ou ben non se regulan na lei –insistimos, educación, sanidade e xustiza– pero tamén por omisión –servizos sociais ou emerxencias–, xa me dirán qué servizos públicos están recollidos na lei, porque todavía ninguén foi quen de dicirnos qué servizos públicos –a unha pregunta ben concreta deste grupo parlamentario– se recollen nesta lei. Bueno, o certo é que presentan un plan, ¿como non?, presentan un plan e ademais un regulamento que se fará dentro dun ano, etcétera. Estamos no mesmo trámite lexislativo acostumado polo Partido Popular: propaganda, ministerio de publicidade e propaganda.
Rogo silencio, por favor.
Vemos que a memoria económica..., que o Plan xeral de mellora da calidade de servizos públicos que din vostedes que van presentar dicimos que o presenten ao Parlamento. A intervención da transparencia e do control da cámara de representación do pobo na avaliación da calidade dos servizos públicos. Votedes votan en contra, tamén en contra desa transparencia. Non sei que terán que agochar respecto dun plan que se supón que vostedes presentan para mellorar os servizos públicos, pero consideran que o Parlamento non debe intervir dentro desta cuestión. Dicimos que ese plan, para ser rigorosos, debe ter unha memoria económica. Se teñen vostedes un plan de servizos públicos que pretende avaliar ou mellorar os mesmos, deberá ir acompañado da procedente memoria económica. Votan en contra tamén desa emenda. Nin transparencia, nin participación cidadá, nin memoria económica... Porque outra vez estamos ante unha operación propagandística das que vostedes –teño que dicilo– teñen experiencia sobrada. Pero, ademais, dicimos que se informe o Parlamento dunha cuestión ben sinxela. Moitas veces hai discusión nesta tribuna, a través de iniciativas parlamentarias plantexadas pola oposición, polos grupos da oposición, sobre servizos que se están prestando claramente de forma privatizada –vostedes poden chamala xestión indirecta. Nós, para non incomodalos na posibilidade da aceptación da emenda, mesmo dixemos que informaran neste Parlamento, a finais de ano, co procedente plan, daqueles servizos que se teñen prestado por xestión indirecta. Vostedes votan en contra. Polo tanto, señor Rueda, presentan vostedes unha Lei de garantía de servizos públicos que está en contradición coa normativa vixente pero non derroga a normativa vixente. Polo tanto, temos neste momento, no momento en que vostedes aproben esta lei –que, desde logo, non contará coa nosa complicidade– varias normativas aplicadas ao mesmo ámbito que chocan entre si, son contraditorias. Polo tanto, inseguridade xurídica clara na cuestión dos servizos públicos. Veremos como o afrontan vostedes cando teñan que aplicar un ou outro precepto, veremos como interpretan vostedes a normativa, que sempre, sempre, é en detrimento dos servizos públicos e sempre a favor da contratación privada. Contratación privada que, en cambio, atopa todo tipo de vantaxes dentro desta lei. A contratación privada, a privatización dos escasos servizos públicos contemplados no eido resquicial desta lei si que non atopan ningún tipo de obstáculo, ningún tipo de control, ningún tipo de participación cidadá, ningún tipo de foro que controle os mesmos, ningunha participación do Parlamento, ningunha memoria económica para ser controlados. Polo tanto, estamos ante unha lei de propaganda, unha lei que xera inseguridade xurídica, e ademais unha lei que favorece a privatización de servizos, ese nicho que tantas veces temos dito que atoparon como alternativa fronte ao ladrillo en tempos de crise económica. Pero, ademais, atopámonos con que nesta lei vostedes fuxiron de todas aquelas emendas que inspiren a participación cidadá, participación cidadá en diferentes formas. En información, vetadas as emendas que dan lugar a maior información da cidadanía, mesmo por vías telemáticas. Pero as efectivas, as que funcionan noutros lugares, vetadas. Información a través de control cidadán de proximidade de servizos públicos. Por exemplo, os servizos públicos que se prestan directamente ao público, que carecen de mecanismos efectivos para o control. Invaden competencias, señor Rueda. En vostedes a verdade é que a obsesión de invasión de competencias no eido local é certamente perniciosa. Facíano coa Lei de Administración local, a reforma da Administración local: a complicidade de Montoro para destruír os concellos, para destruír as competencias municipais tan necesarias para favorecer os servizos públicos para a cidadanía. Vostedes agora irán ás eleccións municipais, estas eleccións municipais, para presumir de competencias que vostedes destruíron primeiro con lexislación estatal, e que vostedes despois acompañaron, cómo non, como cómplices sempre do señor Rajoy neste Parlamento. Pero é que agora van, ademais, a regular servizos locais. Non entran nos servizos galegos, non entran na sanidade, non entran na educación, non entran na xustiza, quedan excluídos expresamente por esta lei. Sen embargo, regulan os servizos públicos locais para controlalos, onde vostedes non teñen ningunha competencia. Principio de autonomía local, principio constitucional, dicímolo unha e outra vez...
Vaia rematando, por favor.
...e non nos cansaremos de repetilo –xa remato, señora presidenta–. Vostedes constitúense nos defensores máximos propagandísticos da Constitución, e machucan con cada normativa a propia Constitución. Cada un dos artigos da Constitución queda machucado pola lexislación, sexan os dereitos fundamentais a través da "lei mordaza", sexan as competencias a través da Lei de racionalización da Administración local, sexan os rodillos dentro do ámbito da xustiza, sexa a educación coa Lei Wert, ou sexan as reformas universitarias como as que hoxe están espertando as folgas neste país, folgas ás que, por suposto, desde este grupo parlamentario nos sumamos. Estamos, polo tanto, ante unha operación de propaganda, na que non fixeron nin sequera o esforzo de intentar adecuala a esa Lei de emprego público que está entrando no Parlamento, nin sequera o esforzo. Xa non se molestan vostedes nin en intentar ter o rigor de polo menos ser coherentes consigo mesmos no prazo dun mes.
Remate, por favor.
Polo tanto, é obvio que non apoiaremos esta lei e que o noso voto seguirá sendo en contra. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Parlamentario Popular, a señora Prado del Río.
Moitas grazas, presidenta. Señorías, debatemos hoxe o ditame do Proxecto de lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración, un proxecto de lei que entrou na Cámara tras ser aprobado polo Consello da Xunta de outubro de 2014. E tras catro meses de traballos de ponencia –nos que incluímos o mes de xaneiro, para aqueles que pensan que en xaneiro non se traballa, pois tamén en xaneiro traballamos nesta lei–, en primeiro lugar, eu quixera agradecerlles ao Bloque Nacionalista Galego e a Alternativa Galega de Esquerda a súa actitude de consenso nos traballos de ponencia. Con independencia das diferenzas na ideoloxía, que son moitas e son evidentes, pois souberon poñer por riba dos seus intereses partidistas os intereses dos galegos e das galegas, e alí onde se podía mellorar a lei foron capaces de chegar a acordos. Por tanto, quero felicitalos porque no traballo de ponencia acadamos un consenso importante, xa que máis do 30 % da lei foi modificado por instancia dos grupos da oposición, salvo o Grupo Mixto, que a pesar do seu discurso, o que acaba de facer agora, pois non presentou nin unha soa emenda. E eu, a verdade é que estou un pouco sorprendida, porque aquí falou de moitas cousas que se puideron mudar na lei. Pero o trámite axeitado para presentar as súas propostas sería vía emenda, e –insisto– non presentou ningunha. Dicía que no 30 % da lei chegamos a acordos, e tamén hai que sumar que o 16 % do articulado non tivo ningunha emenda. Polo tanto, hai que destacar que case no 50 % da norma hai un consenso entre os grupos. Quixera agradecer especialmente a predisposición do Bloque Nacionalista Galego a acadar acordos. Das 34 emendas que presentaron, unha aceptouse por este grupo, e transaccionáronse outras 10; polo tanto, o grupo maioritario incorporamos un terzo das propostas do BNG. E, grazas a estes acordos, a lei mellora os mecanismos de coordinación interna do servizo de atención á cidadanía, a coordinación co Valedor do Pobo, as condicións impostas aos contratistas, tanto para o uso dos bens públicos como para o cumprimento da legalidade laboral. E tamén quixera destacar que nesta lei que leva como título, nunha parte, a boa administración, como destacaba a señora Paz, tamén incorporamos, grazas a un acordo co Bloque Nacionalista Galego, un artigo específico sobre obrigas de eficiencia administrativa, que consagra o labor de redución de cargas da Administración para cidadáns e empresas e eleva a rango de lei a existencia da sede electrónica da Xunta de Galicia e a extensión do sistema de notificacións electrónicas. Algo que tamén nos preocupa a todos –eu aconsellaríalle, señora Martínez, que lera a lei–, e xa o dixo a señora Paz, pero chegamos a un acordo co Bloque Nacionalista Galego aceptando a súa emenda número 14 en relación coa lingua galega. Todos estamos preocupados pola pervivencia da nosa lingua, e nese sentido aceptamos esta emenda na que se dicía que "o galego será a lingua de uso normal e preferente en todas as actividades relacionadas coa organización e prestación dos servizos públicos". Creo que o Bloque Nacionalista Galego non é sospeitoso de ser nacionalista español, como se acaba de dicir nesta tribuna. En segundo lugar, quixera agradecer á voceira da Alternativa Galega de Esquerda o seu talante tamén durante a negociación. É certo que o número de emendas aceptadas ao seu grupo foi pequeno, pero a súa achega é importante. Chegamos a un acordo no procedemento para a presentación de suxestións e queixas cidadás, establecendo prazos concretos e contidos mínimos das respostas que reciben os administrados. E tamén incrementamos conxuntamente os contidos que deberán ser publicados no barómetro da calidade. É certo que AGE presenta 74 emendas, pero 23 teñen un contido moi específico sobre a Lei de transparencia. E dado que nos próximos días entrará na Cámara unha lei específica sobre transparencia, cremos que ese é o lugar axeitado para debater esas emendas, esas propostas. Outras 23 emendas son froito da supresión de artigos, porque propoñen a creación do Consello da Cidadanía, do que logo falarei. E tamén presentan o resto das emendas, que son 16, que son as que terían un contido específico respecto desta lexislación que estamos a tratar. E, por último, señorías, quixera destacar tamén –e lamentar– a actitude da ponente do Partido Socialista de Galicia, xa que dende o grupo maioritario se fixo un esforzo importante por chegar a acordos co Partido Socialista e foi non difícil, senón imposible. Presentaron 60 emendas, e o Partido Popular aceptou directamente 8 e ofrecémoslle 22 propostas de transacción. Ben, desas 22, só aceptaron 3, e, polo tanto, das 19 propostas de transacción que quedaban, co resto dos grupos da oposición, co Bloque Nacionalista Galego e coa Alternativa Galega de Esquerda, conseguimos transaccionar 12 desas 19. Polo tanto, creo que era razoable a proposta que facía o Partido Popular, xa que para o Bloque Nacionalista Galego e a Alternativa Galega de Esquerda valía, aínda que para o Partido Socialista non. E por iso hai propostas do Partido Socialista, texto proposto polo Partido Socialista, que se incorporan á norma, pero a pesar da ponente do Partido Socialista. Por iso quero agradecer especialmente ao resto dos grupos esa capacidade de consenso. [[Aplausos.]] A verdade é que sorprende que o Grupo Socialista diga que sempre ten a man tendida para chegar a acordos e que é por culpa do Partido Popular polo que non se chega a acordos. Este é un exemplo claro de que o Partido Popular chega a acordos cos que queren chegar a acordos, e non chega a acordos con quen non quere chegar a acordos, nin sequera coas súas propias propostas. [[Aplausos.]] Eu creo que a señora Sestayo pensou máis no discurso de hoxe que no beneficio dos galegos e das galegas, pensou aquilo de que unha boa emenda non che estrague un titular. E por iso non quixo incorporar á norma nin sequera as súas propias propostas. E así asistimos na Comisión 1ª, onde debatemos o informe, a unha cousa sorprendente, que foi a seguinte: cando se votaron as emendas dos grupos, a Alternativa Galega de Esquerda e o Bloque Nacionalista Galego pediron a votación por separado dunha emenda do Partido Popular, e abstivéronse todos os grupos; e despois votamos en conxunto as emendas do Bloque, de AGE e do Partido Socialista, e o Partido Socialista abstívose na votación de 8 emendas súas. E non só iso, senón que pediu por separado despois nas transaccións os textos que se transaccionaron co resto dos grupos, para tamén absterse nesa votación. Por tanto, sorprendente, señorías, ¡sorprendente! Que non nos digan despois que teñen a man tendida para chegar a acordos, porque a verdade é que despois no día a día non o demostran. Ben, das emendas do Partido Popular quixera explicar brevemente o noso plantexamento. Na emenda número 3 pretendemos mellorar a avaliación dunha política específica, como é a política de cooperación para o desenvolvemento, agrupando nun único órgano colexiado, e non en tres, como estaba ata o momento, as facultades avaliadoras neste ámbito, o da cooperación. En segundo lugar tamén quixera destacar a nosa emenda número 2, na que propoñemos a creación do Tribunal Administrativo de Contratación Pública, un organismo autonómico para a resolución de recursos presentados polos licitadores ou contratistas, en lugar de derivalos a un órgano estatal que non estea familiarizado con esta normativa autonómica, co que pretendemos gañar tempo, dado que no último ano, que estaba conveniado co tribunal estatal, se estaban producindo moitísimos retrasos, e ademais aforrar custos tanto en envíos como en tradución. En canto ao proxecto de lei en conxunto, quixera destacar dúas cousas fundamentais do proxecto. En primeiro lugar, que se incorpora a avaliación como fase obrigatoria da actividade do Goberno, tal e como figuraba no programa electoral do Partido Popular; polo tanto, estamos cumprindo un compromiso coa cidadanía. En relación coa garantía da calidade dos servizos públicos, que dicía a señora Paz que non vía que se garantira no texto da norma, pois, ¡home!, é que o texto normativo introduce melloras moi importantes para a cidadanía, como a garantía legal dun sistema de atención á cidadanía moderno e que contempla todas as modalidades tecnolóxicas, a existencia dun plan plurianual de inspección, avaliación e mellora da calidade dos servizos no que o persoal auditor da Xunta estude estes servizos, saque conclusións e implemente medidas necesarias para que se gañe en calidade, a utilización das opinións dos usuarios... Aquí houbo algunha ponente que dicía que queriamos silenciar os usuarios. Todo o contrario, as queixas dos usuarios serán publicadas na web e ademais haberá un informe semestral, así o pactamos co Bloque Nacionalista Galego, que se remitirá ao Valedor do Pobo, daquelas queixas dos usuarios dos servizos. Polo tanto, creo que o usuario é o protagonista e que se lle está dando instrumentos para garantir a calidade dos servizos públicos. Tamén a utilización da opinión dos usuarios a través de estudos demoscópicos ou a través de suxestións ou mesmo queixas para que estes procesos de avaliación supoñan melloras nos propios servizos públicos, a transparencia e a publicidade deste proceso, a introdución de estándares mínimos de calidade para cada servizo que lle permita á persoa usuaria reclamar a responsabilidade patrimonial se non se cumpren. E, en segundo lugar, tamén hai que destacar que a lei que imos aprobar hoxe garante que a adxudicación dun contrato non pode ser un cheque en branco. Unha boa execución ten que ser tan importante como unha boa oferta. Así, o texto recolle, en primeiro lugar, a máxima exixencia aos contratistas que xestionen servizos públicos, non só no proceso de adxudicación do contrato senón tamén no proceso de execución, instaurando unha serie de penalidades no caso de incumprimentos, fundamentalmente en materia laboral, algo que se dixo aquí. Efectivamente, por primeira vez en Galicia os contratistas estarán suxeitos a penalidades se incumpren a lexislación laboral, e fundamentalmente nos permisos de paternidade e maternidade. E tamén o premio e castigo dos niveis de calidade por parte destes prestatarios a través, por un lado, de pago por obxectivos e, por outro, de ter en conta avaliacións de servizos anteriores á hora de calcular a súa solvencia en futuros procedementos de adxudicación. E se a lei incorpora todos estes sistemas de control de calidade, de avaliación dos servizos públicos e de mellora da relación dos administrados coa Administración, a pregunta que nos facemos é moi sinxela. ¿Por que vostedes van votar en contra? Pois a resposta tamén é sinxela: porque vostedes non queren que se aprobe esta lei porque non queren que se acredite que nin hai esa deterioración na calidade dos servizos públicos nin hai ese prexuízo das xestións indirectas. Señorías, voten a favor desta lei se realmente están de acordo nese plantexamento que vostedes din. Vostedes están dicindo constantemente que hai unha deterioración da calidade dos servizos públicos, que hai unha deterioración na prestación dos mesmos. Se iso é verdade, con esta lei e cos mecanismos que establece esta lei iso se vai detectar e iso vai saír á luz. Señora Díaz, di vostede que a aprobación desta lei non vai cambiar nada. Pois mire, vai cambiar moitas cousas, porque en xeral no xeito de formular a prestación de servizos dende a Administración a partir de que se aprobe esta lei, antes de aprobar as normas reguladoras dun servizo a Xunta vai ter que delimitar claramente o alcance das prestacións, a modalidade de xestión, os dereitos e deberes dos usuarios e os estándares mínimos de calidade. E antes de aprobar os pregos dun contrato de servizo vai ter que definir tamén eses estándares, as responsabilidades patrimoniais do adxudicatario, as penalidades por non responder ás queixas dos usuarios e os indicadores polos que se avaliará o cumprimento da calidade e se modularán os pagos segundo os obxectivos cumpridos. Tamén falaron aquí vostedes de que a lei se establece como supletoria no control da calidade dos servizos de sanidade, educación e xustiza. Eu xa lles expliquei nos anteriores debates que hai normas específicas para esta regulación. Tanto a sanidade, como a educación, como a xustiza teñen os seus propios sistemas de avaliación da calidade, corpos de inspectores ou sistemas de suxestións e queixas. Lexislación, por certo, que foi aprobada por vostedes. Non sei se entender, por iso, a súa preocupación. Nós non podiamos establecer unha aplicación directa sen entrar en colisión coas facultades da inspección educativa ou da inspección sanitaria reguladas na súa lexislación sectorial. E despois critícannos porque entramos en contradición con outras normas, algo do que falarei despois. Pero por se non quedaba suficientemente claro, propuxemos unha transacción para deixalo aínda máis evidente, que dicía o seguinte: "Esta lei será de aplicación ao exercicio das competencias autonómicas en materia de sanidade, xustiza e educación, agás no regulado na súa lexislación específica". E na mesma liña que expliquei antes, o Partido Socialista negouse a aceptar tamén esta transacción. Vostedes tamén plantexan o tema da xestión indirecta dos servizos. Miren, a Alternativa Galega de Esquerda quere suprimir todos os artigos que se refiren á xestión indirecta. E xa lle dixen, señora Díaz, que por suprimir os artigos que controlan e que favorecen a calidade e o control da xestión indirecta por parte dos contratistas, non se vai suprimir esa modalidade de xestión. Porque, ademais, así está establecido noutras leis. E ademais tamén lle recordo á señora Sestayo que o parque de bombeiros comarcal de Lugo, no que goberna o seu líder e xefe, o señor Besteiro, está xestionado mediante xestión indirecta. Se vostede ten algunha dúbida a ese respecto, eu recoméndolle...
Remate, por favor.
...que fale co señor Besteiro e lle explique por que ese modelo é por que non outro. E explíquelle ao señor Besteiro tamén que están constantemente a propoñer neste Parlamento a supresión do modelo de xestión indirecta. E tamén o Bloque Nacionalista Galego goberna co señor Besteiro na Deputación de Lugo, e tamén participaron nese modelo de xestión indirecta de bombeiros de Lugo. Polo momento, nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Rolda dos grupos parlamentarios para definirse sobre as emendas. Polo Grupo Parlamentario Mixto, a señora Martínez.
Grazas, presidente. O Grupo Mixto vai dar apoio ás emendas presentadas a esta lei porque, aínda que a voceira do Partido Popular di que algunhas das cousas que dixen se podían ter recollido, foron ditas por outros grupos e non se recolleron; polo tanto, esa vontade de consenso queda nada máis que en pura propaganda novamente. E vou aceptar e vou votar estas emendas a favor porque pretenden controlar a calidade dos servizos públicos que están privatizados ou que teñen unha xestión privada e, ademais, o cumprimento das obrigas contractuais por parte das empresas concesionarias. Porque pretenden buscar unha xustificación da necesidade de privatizar non para privatizar simplemente, para lucrar os amigos, como se está facendo. Porque unha boa administración nunca será unha administración privatizada; polo tanto, o anuncio, o título da lei, non ten nada que ver co que recolle a lei no seu desenrolo. Ademais, tamén insisten en controlar a calidade do emprego, dos contratos que se lles fan aos traballadores e traballadoras, do nivel de eventualidade, dos salarios que se lles pagan ou dos impagos de salarios, dos que falaremos tamén neste pleno, e que dan lugar a numerosas folgas de empresas que cobran puntualmente da Administración, folgas por non cumprir coas súas obrigas cos seus traballadores e traballadoras. Tamén porque loitan contra a subcontratación dos servizos por parte das concesionarias, porque promoven a participación, o acceso e control por parte da cidadanía dos servizos públicos e da súa xestión. Porque promoven a participación do Parlamento en todo o desenrolo da calidade dos servizos públicos e no control dos servizos públicos, algo que este proxecto de lei volve negar. Porque nega este proxecto de lei a participación sindical que se reclama nas emendas. Porque pide e reclama máis transparencia no nomeamento e retribucións dos directivos e de altos cargos. Porque as emendas pretenden evitar a imposición de tarifas que acaban coa igualdade dos cidadáns ante a Administración pública. Porque exclúe a sanidade, a educación e a xustiza. Votaremos a favor das emendas que buscan unha garantía para contestarlle á cidadanía, para dar resposta á cidadanía, establecendo prazos máximos para esa resposta. Porque van en contra e reclaman que a Administración non se converta no "cobrador do frac" das empresas concesionarias sen nin sequera recoller cales serían os medios para comprobar se o usuario ou a concesionaria teñen razón. Simplemente, de entrada, este proxecto de lei dálle a razón á empresa concesionaria en contra das persoas usuarias, e xa di que lle vai cobrar á persoa usuaria moi por encima de calquera outro dereito. E xa para rematar, señora Prado, o Grupo Mixto ten dúas deputadas. Cando se iniciou este proxecto de lei estabamos en pleno cambio, cambio no que a estas alturas do mes de marzo aínda temos sen solucionar cales son os nosos dereitos e cales non son. Polo tanto, non sei de qué fala vostede con 41 deputados. Igual pensa que as deputadas do Grupo Mixto fan igual que os deputados do Grupo Popular, pero, como comprenderá, con dúas pois si que lemos as leis. Quen debería ler a lei é vostede, señora Paula, polo menos memorizar un pouco máis as cousas que di, porque si é certo que se aceptou a emenda 14 do BNG no artigo 37.2.c)do estatuto xeral das persoas usuarias; pero tamén é certo que se rexeitou a emenda 4 de AGE de recoller o emprego do galego na Administración pública dentro dos principios desta lei. Polo tanto, vostede volve mentir e, polo tanto, vostede, desde logo, se pasa cinco pueblos cando intenta equipararse cun grupo mixto de dúas persoas. Pero bueno, alá vostede. De todas formas, non se preocupe, porque todas as leis, a partir de que se estabilizou un pouco o Grupo Mixto, van ter a súa achega por parte do Grupo Mixto. E se non a puiden facer en ponencia é porque ás veces tampouco se facilita moito por parte deste Parlamento a participación do Grupo Mixto, debido a que coinciden máis dunha comisión e máis dun debate de lei o mesmo día e á mesma hora. Non sempre é fácil. Pero voulle dicir unha cousa: se votamos en contra non é precisamente porque a aplicación deste proxecto de lei vaia demostrar que non hai deterioración dos servizos públicos ou que non hai oposición ás privatizacións. Señora Prado, vivan máis na realidade e vivan máis na sociedade e non pensen que todas as manifestacións en contra desta deterioración dos servizos públicos...
Remate, por favor.
...non existen e que as inventa a prensa, xa que a prensa o que inventa normalmente é a publicidade que os favorece a vostedes. Nada máis.
Grazas, señora Martínez. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, a señora Paz.
Grazas, señor presidente. Anuncio que por parte do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego imos votar favorablemente todas as emendas que se manteñen vivas para este debate dos grupos parlamentarios, porque consideramos que maioritariamente, aínda que con matices que poida haber e que, desde logo, en cinco minutos é imposíbel analizar pormenorizadamente, responden tamén a aqueles elementos que desde o punto de vista do Bloque Nacionalista Galego seguen sendo deficitarios en maior ou menor medida no contido desta lei. E en canto ao mantemento da nosa oposición á aprobación desta lei polas razóns que apuntei anteriormente, relacionadas coa falta de instrumentos que garantan a calidade e tamén os dereitos dos usuarios dos servizos públicos, permítanme que tamén faga mención á emenda número 12 e número 15 do Bloque Nacionalista Galego ao artigo 37, que se titula "Estatuto xeral das persoas usuarias: Carta galega de servizos públicos", onde o Partido Popular, o grupo maioritario desta Cámara, se negou a incluír nun apartado as seguintes cuestións: "En particular, no caso dos servizos públicos básicos, terán dereito" –a cidadanía, os usuarios– "a acceder á prestación de servizos sen atrasos, demoras ou inclusións en listas de agarda que impliquen diferir a atención de xeito abusivo e inxustificado". Un servizo público que se demora en exceso, dunha forma abusiva e inxustificada, como pon aquí, ¿é garantir a calidade na prestación dese servizo? Asegurar o financiamento axeitado. Xa falamos anteriormente de que sen financiamento adecuado non pode haber calidade dos servizos públicos. Eu creo que algo que xa debatemos en moitas ocasións neste Parlamento é se alguén pode asegurar que 3.000 docentes menos poden atender nas mesmas condicións de calidade a máis ou menos un número similar de alumnado. Imposible. Aquí antes púxose un exemplo referido á capacidade dun grupo de dous para atender o mesmo traballo que un grupo de 41, e evidentemente as cousas sonlle así. Non ser obrigados con carácter ordinario a sastisfacer copagamentos. Efectivamente, na lei, nese mesmo artigo, establécese a posibilidade mesmo de establecer copagos en función dos prexuízos que consideren, no caso das prestatarias privadas, que se lles está inflixindo. E nós aquí o que establecemos e que non se establezan copagos e que o financiamento dos servizos públicos, tal e como falabamos na emenda número 2, se faga a través dos impostos da cidadanía dunha forma progresiva en función da renda. E finalmente, en relación cunha cuestión que manifestou a señora Prado, de que nós votamos en contra cando esta lei permitiría evidenciar se é certo ou non esa deterioración dos servizos públicos da que tanto falamos, mire, nós, desde logo, non temos nada en contra –e, efectivamente, vostede xa o manifestou– de que se establezan todos os elementos e a capacidade da cidadanía de presentar as súas queixas por diversos incumprimentos. Pero, desde logo, o que teño que dicirlle con total rotundidade, é que a cidadanía, a maioría da xente, a xente que padece eses recortes na sanidade, esa xente que rompe as cadeiras por riba das súas posibilidades e por iso non pode ser atendida na sanidade pública, esas persoas non necesitan os instrumentos que se establecen nesta lei para evidenciar e para que saía á luz que hai unha deterioración flagrante dos servizos públicos. E en relación coa xestión indirecta –que vostede di que nós non acabamos de acreditar en que non sexa de idéntica calidade que os servizos públicos– nos deixamos unha pregunta: se vostedes cren que a xestión indirecta pode resistir a comparación en parámetros de calidade, en parámetros de custos sociais, en parámetros mesmo de custos económicos en relación coa prestación directa por parte da Administración, ¿por que non aceptaron as emendas que formulou o Bloque Nacionalista Galego no sentido de que haxa que facer informes para xustificar o recurso á xestión indirecta dos servizos públicos? Reitero que nós votamos en contra deste proxecto de lei, de que isto se converta nunha lei, porque cremos que o apartado ou todos aqueles artigos que teoricamente deberan garantir a calidade dos servizos públicos son única e exclusivamente fume...
Remate, por favor.
...e carecen de contido real para garantir os servizos públicos. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, a señora Díaz.
En primeiro lugar anuncio que imos votar favorablemente as emendas que formularon o resto dos grupos da oposición. E, efectivamente, non nos imos pronunciar sobre elas. Moitas delas si que teñen o mesmo espírito que as que formulamos dende Alternativa Galega de Esquerda, pero é certo que non hai tempo material para poder explicitar cada unha delas. A primeira cuestión é que si resultaría interesante que se explicase polo menos por que no artigo 1.3 desta norma di literalmente: "Os ámbitos relativos á educación, á sanidade e á xustiza rexeranse pola súa normativa propia." Isto digamos que é substancial ou é singular desta norma en Galicia, porque insisto en que nas restantes normas do conxunto do Estado, esta lei de calidade e avaliación –por dicilo así– dos servizos públicos abrangue todas as materias que teñen a ver coa Administración pública. Por tanto este matiz requiriría, se cabe, pois certa explicación de por que se pretende facer deste xeito. Nós cremos sinceramente que se trata de poñer obstáculos á parte substancial do Estado de benestar. E digo isto, e xa falei antes da sanidade pública, pero, por exemplo, nunha das emendas que formula Alternativa Galega de Esquerda sobre a transparencia fálase directamente de que se publicite o grao de execución orzamentaria que estea en servizos de xestión indirecta, é dicir que estea privatizado, pois poderiamos ter coñecemento de cousas bastante relevantes, tanto como que o 48 % do orzamento da sanidade pública –é dicir, do Sergas– está en mans privadas. E algo semellante acontece na educación pública. E nós cremos sinceramente que, se non hai nada que agochar, o normal sería que a Xunta de Galicia explicitase ou dera transparencia a todas estas realidades do noso país. Pero tamén, por exemplo, ¿por que non podemos coñecer a día de hoxe con absoluta transparencia, a lista de espera sanitaria? ¿Por que non é posible que os cidadáns e as cidadás poidan acudir telematicamente e observar en que posto se atopan á espera de calquera tipo de intervención do que sexa, cirúrxica ou doutro tipo? ¿Por que non? ¿Que razóns hai para agochar isto? ¿Por que non podemos facer unha interlocución entre a cidadanía e a xestión pública? Insisto, eles mandan, a xente manda, paga impostos para servizos públicos de calidade. Por tanto, discrepancia forte nesa cuestión. En segundo lugar, é certo que Alternativa Galega de Esquerda propón moitas emendas que teñen a ver coa xestión indirecta, é dicir coa privatización de servizos. Obviamente pedimos a supresión, porque un dos principios que formulamos nas primeiras emendas, xa dixen, é que os servizos públicos teñen que rexerse pola universalidade, a gratuidade, a calidade e a xestión directa. Isto é o que nós defendemos. E claro que aquí estamos nunha oposición ideolóxica co Partido Popular, pero realmente esta norma está pensada para privatizar absolutamente todo. É chamativo o número de artigos, de preceptos, que se dedican a regular a xestión indirecta, é chamativo ¿non? Tamén nós queremos sinalar algún aspecto nesta cuestión. Son absolutamente radicais, non son conservadores, son absolutamente radicais en termos económicos no neoliberalismo; é dicir, ¿por que insisten nunha estratexia económica que está fallida? O Tribunal de Contas xa ilustra con cinco exemplos que a privatización de servizos é deficiente, precariza servizos, é máis cara e non serve para atender as necesidades do século XXI. Sen embargo, vostedes, Partido Popular de Galicia –que aí teñen o ránking–, insisten en privatizar absolutamente todos os servizos. Non compartimos en absoluto o artigo 38, ese que se titula "Tarifas e vía de constrinximento", e mesmo incorpora como un crédito público os impagos que poidan existir na xestión pública, nos pagos dos mesmos. Nin o artigo 50. Xa están precarizados os servizos, e que a Xunta de Galicia pule pola subcontratación de servizos é que é un desastre realmente. Xa sabemos que é legal, pero é desastroso. Non é o noso modelo social para Galicia. E, dende logo, non entendemos por que a emenda 13, de adición, de Alternativa Galega de Esquerda, que se titula, nun artigo novo, "Da transparencia na actuación pública", na que de maneira singular regulamos longamente todo o que debe de ser transparente para a cidadanía galega, non se acepta polo Partido Popular. ¿Por que razón? Se non teñen nada que agochar –insisto–, poñamos luz e taquígrafos.
Remate, por favor.
Os cidadáns e as cidadás teñen dereito a coñecer en que se invisten os seus recursos públicos. E remato como empecei. Esta lei non incorpora nada novo, e o que é, realmente, é unha nova aposta por privatizar a lo loco –se se me permite– os servizos públicos do noso país. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Díaz. Polo Grupo Parlamentario Socialista, a señora Sestayo.
Grazas, presidente. A verdade, señora Paula Prado, é que a súa capacidade de manipulación é infinita. Pero ¿que se pode esperar –como se fala tanto por parte de avogados e avogadas de Santiago de Compostela– dunha persoa que actúa como portavoz cando comparece o Fiscal Superior de Galicia falando de corrupción e actúa como portavoz unha persoa que está investigada por corrupción polo propio Tribunal Superior de Xustiza de Galicia? [[Aplausos.]] Certamente estou dicindo algo que está acreditado e probado; polo tanto, que chamou a atención de ilustres avogados desta cidade. Ben, obviamente vostedes están empecinados en recortar algunha das palabras e frases dunha emenda socialista, por iso o Partido Socialista presentou votación por separado das emendas do Bloque Nacionalista Galego en transacción co Partido Popular, que finalmente vemos que non chegaron a ese acordo nas transaccións con AGE e o Partido Socialista, que votamos a favor. Pero o certo é, señora Paula Prado, que o seu autoritarismo a verdade é que desborda. Está empecinada en que o Partido Socialista ten que votar a favor do texto. Está vostede en campaña. Só se esqueceu dun tópico, dun argumentario: hoxe esqueceuse de Andalucía. Saberán vostedes por que, porque é o único que lle quedaba, señora Prado, dentro do argumentario de campaña do Partido Popular. [[Aplausos.]] Mire, vou dicirlle por que non aceptan. Miren as emendas que rexeitan: "A Xunta de Galicia establecerá os mecanismos de coordinación necesarios para garantir que os obxectivos das medidas reflectidas na presente lei sexan compatibles coa lexislación sectorial de diversos ámbitos da Administración autonómica en eidos relativos á educación, sanidade e xustiza." Rexeitada polo Partido Popular, señora Prado. Emenda número 4, do Partido Socialista, de participación: "Garantirase por parte dos poderes públicos o dereito á participación activa da cidadanía na toma de decisións no relativo á avaliación". Páxina 6 da ponencia. Vostede mente, esta é unha realidade. Polo tanto, rexeitada polo Partido Popular. Pero vese que temos que dar o parabén a este partido do poder para congratularnos coa súa política de propaganda. Que o paguen ben, señora Prado, pero nós temos unha alianza coa cidadanía, cos servizos públicos e non permitiremos a súa destrución. A emenda número 5 do Partido Socialista ten principios tan claros como transparencia, celeridade –sei, señor Tellado, que lle molesta isto, siga vostede co tema das subvencións–, mellora continua, equilibrio territorial, conciliación da vida persoal, familiar e laboral. Por suposto moléstanlles moitísimo estes principios. Rexeitada polo Partido Popular. Imos seguir e verán a tónica do Partido Popular. Grupo do Partido Socialista, emenda 6: principios de legalidade –de legalidade, rexeitan–, transparencia, universalidade, participación cidadá, mellora continua que supón a utilización de métodos que permitan detectar as deficiencias e corrixilas. Rexeitada polo Partido Popular. Principio de máxima proximidade da xestión á cidadanía –por certo, de conformidade coa Carta europea de autonomía local, asinada por España e da que fixo ás veces gala, aínda que non a aprobou, o señor Feijóo–. Rexeitada polo Partido Popular. "Para a prestación dos servizos públicos, os poderes públicos promoverán as actuacións precisas para evitar duplicidades, así como actuacións burocráticas innecesarias", rexeitada polo Partido Popular. "Marcos de coordinación e colaboración", rexeitada polo Partido Popular. "Promover unha linguaxe accesible e a eliminación de cargas administrativas innecesarias", rexeitada polo Partido Popular. "A Administración establecerá mecanismos de simplificación dos procedementos administrativos", rexeitada polo Partido Popular. Vostedes falan de que xa os cidadáns, grazas a vostedes, poden queixarse. Xa podían, xa podían, outra cousa é que vostedes non lles fagan caso. Nós dicimos: "Formularios accesibles á cidadanía". Rexeitado. "Prazos habilitados que non deben de ser superiores a 15 días". Rexeitado. "Se non obteñen resposta, poden dirixirse á oficina de defensa de persoas usuarias de servizos públicos para informarse dos motivos". Rexeitado. "Informes acompañados de memoria económica", rexeitado. "Balance dentro do Parlamento de Galicia", rexeitado. "Informe ao Parlamento de Galicia sobre que servizos se fixeron con xestión indirecta", rexeitado. Pero vostede, señora Paula Prado, ten que vir aquí en campaña electoral para dicir que o Partido Socialista non acepta chegar a acordos co Partido Popular. Evidentemente, non chegamos a acordos co Partido Popular porque non queremos privatizar os servizos públicos. Estará vostede tan contenta con ese enorme consenso que acadou nesta Cámara, pero acabo de escoitar que todos os grupos da oposición imos votar en contra desta lei. Ou sexa, o seu consenso, señora Paula Prado, como sempre o consenso da dereita, é consigo mesma. Ese é o gran consenso, o do Partido Popular con esa maioría absoluta que está a esmorecer, señora Paula Prado, ese é o seu consenso. E sobre exemplos, convenza o Tribunal Superior de Xustiza e o novo fiscal. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Sestayo. Polo Grupo Parlamentario Popular, a señora Prado.
Moita grazas, señor presidente. Ben, en primeiro lugar, quixérame referir ao Grupo Mixto, porque a creación do Grupo Mixto é froito das liortas internas da Alternativa Galega de Esquerda. E agora parece que tamén o Partido Popular ten que levar a culpa da creación do Grupo Mixto e dos problemas que teñen para xestionar o seu traballo. [[Aplausos.]] Preguntaba a señora do Grupo Mixto cales son os dereitos do Grupo Mixto. Pois a verdade é que, señora Martínez, están no Regulamento. Léao, porque ás veces o len. Cando lles interesa, ben que o len e ben que o saben. En relación coa xestión indirecta, señora Díaz, xa llo dixen noutros debates. En Teo gobernan vostedes, e, nos servizos sociais, a axuda ao fogar téñena por vía de xestión indirecta, teñen o servizo externalizado. Explique vostede por que onde gobernan o xestionan de forma indirecta e aquí veñen dicir que o Partido Popular privatiza cando xestiona de xeito indirecto. Por certo, de xeito indirecto porque a así o establece a Lei de servizos sociais de Galicia do ano 2008, cando gobernaba o Bloque Nacionalista Galego e o Partido Socialista. Preguntábame a señora Paz sobre isto, e eu voulle contestar, como boa galega, con dúas preguntas: ¿Por que crearon vostedes o Seaga, señora Paz? ¿Por que aprobaron vostedes a Lei de servizos sociais de Galicia onde no seu articulado se prevé a posibilidade de xestión directa e xestión indirecta? ¿Por que? Responda vostede, porque a iso é ao que vostedes non queren responder, e porque agora queren dicir que o Partido Popular privatiza cando utiliza a xestión indirecta, que vostedes, onde gobernan, ben que utilizan. Por tanto, cando gobernan, privatizan; e, cando non gobernan, queren dicir que os demais privatizan. Bueno, pois esa é a súa filosofía e así lles vai. E, ademais, nesta lei, o artigo 34 di que hai que xustificar o modelo, se é directo ou indirecto hai que xustificalo. Ata o de agora non había que facelo. En relación coa señora Sestayo, a verdade é que non vou entrar no fango que ela pretende que entre. Porque acaba de demostrar que non ten argumentos para defender a súa proposta na lei. [[Aplausos.]] E acaba de demostrar, coa súa intervención, que nin sequera leu a lei. Pero non é que non chegara ao artigo 22, é que non chegou ao artigo 1. Porque dixo que a lei invadía competencias das entidades locais. E eu recoméndolle que lea o artigo 1, que di: "O ámbito de aplicación será o sector público autonómico", é o artigo 1. E así podemos seguir, porque tamén di que non lle aceptamos emendas vitais para ela, como eran as do principio de coordinación ou de proximidade aos cidadáns. Porque, claro, iso está no artigo 4 –se non leu o 1 dificilmente o 4–. Porque di que no Partido Popular estamos descoordinados. Pero, mire, o artigo 4 fala de proximidade aos cidadáns, coordinación e cooperación con outras administracións públicas –artigo 4–. E tamén, cando fala da incorporación da participación cidadá, o artigo 2, claro, está antes do 4; pero é que está despois do 1, que tampouco o leu. E o artigo 2 di: "Os cidadáns e as cidadás terán dereito a participar na avaliación da calidade dos servizos públicos". Claro, xa lle podo citar máis artigos. O 20, claro, o 20, ¡como imos falar do 20 se non lemos o primeiro! O 20, dos estudos de análise da demanda e da satisfacción cidadá. O 24, das obrigas da oficina de defensa das persoas usuarias de incorporar a información obtida das suxestións e queixas dos cidadáns aos plans de mellora de calidade da Xunta. O 47, bueno, o 47 xa queda moi lonxe, sobre a obriga de que as queixas cidadás nos servizos de xestión indirecta repercutan na remuneración do contratista e mesmo na súa solvencia para presentarse a futuras licitacións. Tamén dicía a señora Sestayo que había inseguridade xurídica e contradicións porque o artigo que só permite a xestión indirecta cando o servizo non implique o exercicio de autoridade entra en conflito cos bombeiros externalizados. Pois ben, o sistema de emerxencias de Galicia non atribúe o exercicio de autoridade ao seu persoal, quero crer que o sabe, señora Sestayo, porque vostede foi ponente da Lei de emerxencias de Galicia, que así o establece. Pero, bueno, como non le habitualmente as normas supoño que esa tampouco a leu. Non sei se se abstivo na súa aprobación. E a acusación que vostede acaba de facer aquí de que eu son totalitaria, de que o Partido Popular somos totalitarios porque queremos que vostedes voten a favor da lei, é absolutamente falsa. Porque, mire, nós o que lles pedimos é que voten a favor das súas emendas, das súas propostas, do texto que vostede di. A nós que nos vote o noso ou non, pois, mire, xa sabemos que non, que non contamos co consenso de vostedes. Pero, ¡home!, polo menos sexan coherentes e voten as súas mesmas propostas, [[Murmurios.]] e, se non, pois, claro, a verdade é que é moi difícil. [[Aplausos.]] Tamén dixo aquí que non se derrogaba ningunha lei. Claro, eu recoméndolle que lea a disposición derrogatoria única. Hai unhas cantas. En materia de transparencia, a que vostede citou aquí tamén está prevista a súa derrogación. Por tanto, señora Sestayo... [[Aplausos.]] Preguntou aquí a señora Sestayo qué servizos regulaba esta lei.
Remate, por favor.
Todos, señora Sestayo, todos, lea a lei, todos. Si, remato, señor presidente. Remato para dicir que Galicia é a primeira comunidade autónoma que implanta por lei estándares mínimos de calidade, que implanta o pago por obxectivos como modalidade preferente. Con esta lei a Xunta poderá exixir aos contratistas o cumprimento da lexislación laboral cos seus traballadores e traballadoras e penalizará os incumprimentos, e así mesmo penaliza os contratistas se non atenden as queixas dos usuarios. Señorías, en definitiva, esta lei abre o camiño para unha prestación de servizos máis ordenada, planificada e con maiores garantías para os cidadáns, para os galegos e para as galegas, que é con quen o Partido Popular ten un pacto e con quen o Partido Popular ten o consenso, nas urnas. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Debate de toma en consideración da Proposición de lei, do G.P. Popular de Galicia, de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia
Para a presentación da proposición de lei ten a palabra o señor Puy.
Moitas grazas, señor presidente. Teño a honra de traer a esta Cámara unha proposición de lei presentada polo meu grupo, polo Grupo Parlamentario Popular, que ten como título "Lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento". Esta lei ten claramente un obxectivo, que é perfeccionar os instrumentos da nosa democracia representativa, neste caso o sistema democrático de maior éxito da nosa pendular historia constitucional, para abrir con esta proposición de lei novas canles de participación directa da cidadanía no traballo parlamentario. A dicotomía entre a democracia directa e a democracia representativa é moi vella e remóntase ao inicio do Estado liberal moderno. Despois de que os ingleses pola súa conta, tras a revolución burguesa, superaran tempo atrás o debate entre democracia directa e democracia representativa optando claramente por situar o parlamento como órgano soberano no centro do sistema político constitucional, en Europa continental e na Revolución Francesa é cando se dilucida este debate nunha vella controversia, por certo, que os autores, os historiadores do constitucionalismo, reflicten no debate entre Rousseau –partidario da tradición democrática directa– e a tradición que representa Montesquieu coa súa visión da democracia liberal e representativa, e que se resume na famosa frase de Rousseau de que os deputados do pobo non son nin poden ser os seus representantes, non son senón os seus comisarios, non poden acordar nada definitivamente; toda lei non ratificada en persoa polo pobo é nula, non é unha lei. Velaí unha clara deslexitimación do parlamentarismo e, polo tanto, unha clara chamada á democracia directa. Mentres que Montesquieu –noutra cita na que reflicte claramente o seu pensamento– dicía que, nun Estado libre, todo home considerado posuidor dunha alma libre debe gobernarse por si mesmo. Pero sería preciso que o pobo en corpo desempeñara o poder lexislativo e isto é imposible nos grandes Estados. E como está suxeito a mil inconvenientes nos pequenos, o pobo deberá realizar por medio dos seus representantes o que non pode facer por si mesmo. Evidentemente, o mandato representativo supón unha separación formal entre os representantes e os representados, marxinando do proceso de discusión e toma de decisións parlamentarias o conxunto da cidadanía. Esta vella polémica, propia da etapa revolucionaria, veuna liquidar fundamentalmente a propia experiencia do rusoniano Robespierre, que deixou tan mal recordo que a propia República Francesa dende entón defende tamén a democracia representativa. E no ámbito máis teórico e con Kelsen, no período de entre guerras, no seu libro de 1920 Esencia e valor da democracia, no que propón, entre outras cousas, formas de participación dos cidadáns na formación da vontade pública estatal –o que se incorpora, entre outras, á Constitución austríaca de 1920–, aparecen formas de participación directa no propio parlamento. Esa tradición que se incorpora despois a outras constitucións, como a española xa de 1931, a da República, a Constitución de 1947 de Italia, tamén vén á nosa Constitución. O artigo 23 establece claramente o dereito á participación dos cidadáns nos asuntos públicos; o 87.3 da Constitución recolle expresamente a iniciativa lexislativa popular; e tamén o Estatuto de Galicia no 13.1–como sabemos– recolle o que é a propia iniciativa lexislativa popular. Nun contexto no que o constituínte, no ámbito da Transición, establece un sistema de democracia parlamentaria con escasas concesións á participación directa dos cidadáns como consecuencia, entre outras cousas, do uso perverso que se fixo do referendo na etapa inmediatamente anterior, na ditadura franquista. En definitiva, o que pretendemos é que, mantendo –como dicía Kelsen– o papel central do parlamento no noso sistema democrático, o lugar onde permanentemente se producen compromisos entre maioría e minoría e onde se realiza o diálogo entre as distintas forzas políticas e sociais, nese contexto tamén queremos reforzar esa democracia representativa, non como unha forma de atenuar a democracia directa senón precisamente como forma de mellorar o sistema representativo; sen esquecer nunca que a democracia directa e non representativa ten xa unha longa tradición de fracasos que levou mesmo –como menciona Sartori, sen ir máis lonxe, na súa análise da democracia na vella Grecia– ao fracaso do propio sistema democrático. E como entendemos que é unha proposición de lei que o que trata é de beneficiar a Cámara e o conxunto da cidadanía como un complemento ao normal funcionamento do sistema democrático, eu quero dicir que nos sorprenderon a algúns, que seguimos as declaracións dos líderes dos distintos grupos parlamentarios, certos comentarios prexuizosos que escoitamos nos últimos días. En primeiro lugar, porque sexa o grupo maioritario quen plantexa esta iniciativa –e insisto en que é o grupo maioritario e non o Goberno quen a presenta–, así como polo seu contido. Fundamentalmente porque se presenta un texto único que subsume os distintos mecanismos de participación cidadá directa da xa aprobada hai anos e reformada recentemente Lei de iniciativa lexislativa popular. Unha reforma que xurdiu por iniciativa dun grupo parlamentario concreto e que, precisamente por ser unha reforma plantexada, impediu presentar emendas pola cuestión da aplicación do principio de congruencia; e que nos levou a plantexarnos unha ampliación de maior calado da participación da cidadanía nas actividades parlamentarias. Polo tanto, primeiro, porque non se puido facer doutra maneira; e, en segundo lugar, por razóns técnicas. É evidente que por técnica lexislativa de simplificación das normas é moito mellor que estean todas as formas de participación no Parlamento nunha mesma norma; que ademais remite os mecanismos de validación de sinaturas á norma que estaba aquí reformada, e que foi precisamente no ámbito electrónico unha das principais novidades que se introduciron na recente reforma da Lei de iniciativa lexislativa popular. E, sobre todo, por cuestións prácticas: a cidadanía ten todos os mecanismos de participación, lexislativos, de control e mesmo de impulso, nunha única norma. Certamente tamén se dixo por algún portavoz, algún membro desta Cámara, nos últimos días que os representantes dos grupos xa están en permanente contacto coa cidadanía. E isto é certo que é así, e, desde logo, éo no caso do Grupo Parlamentario Popular. Normalmente, sen mecanismos de participación directa nas actividades parlamentarias, o proceso de elaboración de políticas públicas atravesa unha serie de etapas que ao final teñen sempre control cidadán. Polo tanto, hai o labor de anticipación dos representantes das necesidades e dos problemas da cidadanía, por unha banda; pero, por outra, tamén hai loxicamente o que é a corrección electoral como consecuencia dos resultados electorais. Pero aínda así é posible que no que son as fases de elaboración das distintas políticas públicas, que consisten basicamente en, primeiro, detectar o problema –o que se chama problematización–; en segundo lugar, a formulación dunha política que, en terceiro lugar, se lexitima mediante unha decisión parlamentaria que despois se executa por parte dun executivo e que finalmente se avalía polo conxunto da cidadanía, e, na medida do posible, tamén por mecanismos de control que avalíen o resultado das políticas para a resolución do problema plantexado na primeira fase do proceso de adopción de políticas públicas. É evidente que hai un punto fulcral, que é o da formulación e lexitimación, que é xustamente onde incide a proposición de lei que hoxe traemos aquí, porque, en primeiro lugar, hai que recordar que este Parlamento é particularmente receptivo ás iniciativas cidadás no que se refire ao ámbito lexislativo. Eu quero recordar simplemente que no Congreso dos Deputados, fronte á previsión constitucional de iniciativas lexislativas populares, desde o ano 1982 só se aprobaron 3 iniciativas lexislativas populares, 3 de 82 presentadas desde que se aprobou a Constitución en España. En Galicia, só desde o ano 2009 se rexistraron 12, se debateron neste pleno 10 e se aprobaron 4. O cal dá boa conta da importancia que este instrumento ten no noso sistema político e autonómico. É de comprender que o Parlamento español estea preparando unha reforma da iniciativa lexislativa popular que conleve a presenza dos propoñentes no propio hemiciclo –cousa que en Galicia temos desde o primeiro día–, pero tamén é evidente que podemos introducir melloras, dada a evidente propensión ou a evidente capacidade da sociedade galega de traer directamente aquí proposicións de lei para abrir a outras iniciativas a capacidade de participación no traballo desta Cámara. As novidades que presentamos pódense resumir nas seguintes: En primeiro lugar, con relación ao procedemento lexislativo, o que traemos nesta proposición de lei é a formalización dun procedemento que é coñecido co nome de "Lexisla con nós", que se refire á participación directa da cidadanía a través da páxina web do Parlamento. Quero recordar que hai un recente traballo dun profesor da Universidade de Estremadura A información parlamentaria nos parlamentos rexionais en España: avaliación das sedes web e presenza nos medios sociais, que di que a páxina web do Parlamento de Galicia é a sexta mellor de todos os parlamentos autonómicos, pero, no que se refire á información da actividade lexislativa e de control, é a terceira mellor, cunha puntuación de 19 sobre 31 puntos, que era o máximo, versus a medida de 15-24, e ademais é a primeira en ferramentas de busca. Isto dígoo porque o Parlamento ten xa o sistema instalado, e, polo tanto, é importante sabelo, e agradecerlle á Mesa o labor que fixo nesta cuestión e formalizar o mecanismo de acceso a todo o procedemento lexislativo. Facémolo, ademais, cun enorme respecto á cidadanía, porque a cidadanía pode presentar as súas suxestións ás propias normas, sexan do Goberno –proxectos de lei–, ou sexan desta propia Cámara –proposicións–, unha vez que os grupos parlamentarios xa rexistraron as súas emendas; co cal, poden saber, primeiro, se a súa inquedanza xa está recollida nas emendas ou mesmo se algunha emenda dun texto que eles previamente coñecían deturpa, dalgunha maneira, o significado do proxecto inicialmente rexistrado. Polo tanto, enormemente respectuoso coa participación da cidadanía nunha fase do procedemento lexislativo, que é unha vez que os grupos presentaron as súas emendas, e antes, polo tanto, de que a ponencia faga o seu informe para a comisión, e, polo tanto, podendo incorporar comentarios os cidadáns, non só ao texto, senón tamén ás emendas presentadas polos distintos grupos. En segundo lugar, impulsamos –e somos a primeira Cámara de España que fai isto– o que son as iniciativas de impulso, a través da proposición non de lei de iniciativa popular. Isto pódese considerar menor; eu creo que é importante. Eu creo que isto ten poucos antecedentes, como no caso do Parlamento islandés, onde os cidadáns podían dicir aos deputados sobre que temas tiñan que debater. Neste caso, esta iniciativa abre esa porta a que os cidadáns nos traian axenda ao Parlamento sobre cuestións que queren que se impulsen desde o Goberno. En terceiro lugar, as preguntas de control. Outros parlamentarios xa regularon isto: o andaluz, o canario. Nós imos na mesma liña das experiencias que se están a facer noutras asembleas autonómicas. E, finalmente, facilitamos o dereito de petición tamén a través do recurso aos medios informáticos que a Cámara ten preparado nos últimos tempos. En definitiva, señorías, presentamos isto coa mellor das intencións, no marco de darlles ás nosas institucións autonómicas o impulso democrático que o presidente declarou e fixo nesta Cámara a finais de xaneiro; por certo, tamén a petición dalgún grupo da oposición, que levaba tempo pedindo un liderado por parte do presidente da Xunta. E, evidentemente, facémolo sempre no convencemento de que a democracia representativa e a democracia non representativa non son incompatibles, pero sempre recordando, con Bobbio, que a segunda pode completar utilmente a primeira, mais a primeira non pode ser substituída pola segunda. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Puy. Rolda dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto, señora Iglesias e señora Martínez.
Bo día. Moitas grazas, presidenta. Oíndoo falar a vostede parece que esta lei realmente responde a unha intención que vai traer como consecuencia unha realidade de participación cidadá, pero o que eu levo sabido e o que eu levo visto neste hemiciclo con respecto ás iniciativas lexislativas populares pois contradí moito o seu discurso. Hoxe en día 7 de cada 10 cidadáns consideran que aumentarán as iniciativas lexislativas populares como consecuencia dos movementos sociais aparecidos durante a crise e das facilidades que supoñen as novas tecnoloxías para as mobilizacións. Pero este dato contrasta á vez con que o 64 % da cidadanía pensa que se presentan poucas iniciativas lexislativas populares porque non valen de nada. Desde que o señor Rajoy goberna só dúas iniciativas lexislativas populares no Estado foron admitidas a trámite: a que contempla e considera as touradas como ben de interese cultural e a relativa á dación de pago, á eliminación dos desafiuzamentos e ao alquiler social. O trámite desta última tivo como triste e vergoñento resultado o seu rexeitamento no Congreso dos Deputados, por mor do voto monolítico ao que nos teñen acostumadas os deputados do PP. A máis recente historia de España, a que compete ao período pseudodemocrático, pon de manifesto o pouco caso que se lles fixo e se lles fai ás iniciativas lexislativas populares dende as institucións, porque, ademais, quen fai a lei fai a trampa. Das 71 iniciativas lexislativas rexistradas durante este período 28 nin sequera foron admitidas a trámite, 23 caducaron, 8 acabaron sendo rexeitadas e só 5 foron tomadas en consideración. En Galicia, de 27 iniciativas lexislativas populares –dixo antes o señor Puy–, efectivamente, só foron aprobadas 4. Tamén é de recibo subliñar que a meirande parte dos temas nos que os cidadáns queren intervir –por exemplo, o agravamento das penas para determinados delitos, no que queren intervir un 47,8 %; a reforma da Constitución, que a piden un 47 %; presupostos ou orzamentos, un 39 %–... Pero vense excluídos polo artigo 87.3 da Constitución. Esta foi a causa de que 28 iniciativas lexislativas populares non foran admitidas a trámite sequera. Esta proposición de lei cuxa toma en consideración hoxe se debate aquí ten a súa orixe nunha iniciativa asumida polo Bloque Nacionalista Galego e que perdeu a súa esencia a causa de todas as emendas e as modificacións por parte do PP, que ten este costume. O PP emprega esta argucia moitas veces –con todo o seu dereito, pero, bueno, é unha argucia–: non rexeita unha iniciativa que lle pode custar prestixio ou votos. Pero, entón, ¿que fai? Alíñaa con ingredientes alleos ás intencións orixinais en forma de mocións ou doutras argucias parlamentares e preséntaa como propia, como un logro político e de consenso, que non é tal, porque teñen, usan e abusan da maioría parlamentar. Por outra banda, non fan o mesmo con outras iniciativas lexislativas populares que teñen pasado por este hemiciclo, porque moito temo que, se as aliñan, suporía un investimento orzamentario que o Goberno do Partido Popular non estaría disposto a asumir, por exemplo, o que pasou coa iniciativa lexislativa popular que ía en prol da mellora do ensino público. Como queira que o PP non necesita os votos de ninguén –aquí en Galicia, de momento– porque para aprobar ou rexeitar o que lle pareza ten a maioría absoluta, esta deputada non vai rexeitar nin aprobar esta iniciativa, vaise manter á expectativa do que vaia acontecendo con respecto ao respecto que se lles teña ás iniciativas lexislativas populares. Moitas grazas. Máis nada.
As institucións propias deben fomentar a participación da cidadanía, mais non sucede así, a realidade é que as institucións galegas reiteradamente se converteron en diques contra a organización popular. Partimos dun modelo representativo que debe cambiar radicalmente para posibilitar de verdade unha democracia real en lugar dunha democracia electoral na que grupos como o Partido Popular ao servizo da minoría privilexiada da sociedade pasen por riba do interese público reiteradamente para beneficiar o interese privado duns cantos, como acabamos de ver coa lei que acabamos de debater sobre a calidade dos servizos públicos e da boa administración. Cómpre moito por transformar, mesmo só a nivel formal, incluíndo a regulación dos referendos vinculantes, e a revogabilidade dos cargos públicos. Por iso nós defendemos un proceso constituínte galego, en troques, o Partido Popular aproba leis que criminalizan a protesta ou penalizan o exercicio democrático do dereito a decidir o seu futuro ao pobo de Cataluña. E veñen falarnos de participación cidadá. O réxime político da Transición está finiquitado, e con isto non quero dicir que o seu final vaia ser automático ou sen traumas. A situación social non se amaña con permitirlle á cidadanía o espellismo de poder traer propostas que despois dependen do rodillo parlamentario que aplicaron abusivamente durante toda esta lexislatura. O Partido Popular de Galiza non ten lexitimidade para abandeirar a defensa da participación cidadá, por varias razóns: porque recentemente veñen de desvirtuar unha iniciativa lexislativa popular avalada por máis de 40.000 sinaturas, a do HULA; porque unha lei desa transcendencia, que regula dereitos fundamentais como é a participación cidadá directa, debería saír dun consenso de todo o arco parlamentar; porque non son capaces sequera de xestionar a pluralidade desta Cámara, pisando os dereitos dos grupos parlamentares, como veñen de facer co BNG e AGE, excluíndo neste pleno ao BNG da pregunta ao presidente; e porque vostedes pecharon o Parlamento ao pobo, tratando os cidadáns que pretenden asistir aos plenos como presuntos delincuentes –así foi como trataron, por citar o caso máis recente, as persoas afectadas por hepatite C–. Con esta lei a participación popular no impulso e control ao Goberno depende da maioría da Mesa do Parlamento, da cal, nesta lexislatura, xa tivemos exemplos de arbitrariedade e partidismo nas súas decisións: "A Mesa do Parlamento pronunciarase sobre as proposicións non de lei, as preguntas ao Goberno de iniciativa cidadá, rexeitando sen recurso as que considere improcedentes. Ademais, as proposicións non de lei e preguntas de iniciativa cidadá que asuman os grupos parlamentares seranlles imputadas a estes, descontándoas do seu cupo de iniciativas". Para empezar, se a vontade real fose facilitar o acceso da cidadanía ás institucións parlamentares, o comportamento na rede debería ser moi distinto. Sorpréndeme o beneplácito que presenta o Partido Popular co funcionamento da páxina web do Parlamento, porque precisamente eu teño a visión totalmente contraria a esa marabillosa páxina. Non sei cal é esa avaliación nin con base en que se considera esa posición da páxina. Pero, realmente, cando unha persoa allea ao Parlamento se achega a través da rede a esta institución, xa percibe que non hai vontade ningunha de facilitar a participación cidadá. Un exemplo é que nin sequera o Parlamento se digna a respostarlles ás persoas que colgan mensaxes desesperadas no seu mural nunha rede social; homes e mulleres, galegos e galegas, que a través da páxina web do Parlamento pretenden dirixirse ao Goberno con algunha consulta ou suxerencia e aos que nunca se lles resposta. Polo tanto, hai aí unha ferramenta, pero totalmente inútil. Outra vez volvemos a ver estética, propaganda, publicidade...,
Vaia rematando, por favor.
...pero non unha relación real coa cidadanía. Porque a participación cidadá require reciprocidade. A institución debe de estar por riba da maioría parlamentaria e atender as demandas cidadás, e dar sobre todo unha información veraz a toda a cidadanía para que poida así dirixirse con coñecemento de causa ás institucións reclamando os seus intereses. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señor Jorquera.
Grazas, señora presidenta. Deputados e deputadas, señoras e señores do Grupo Popular. Señor Puy, sinceramente, non sei se se pasarían vostedes de freada, porque, como se dicía no franquismo, "no hay que confundir la libertad con el libertinaje", e, con tan decidido impulso á participación democrática, non sei se este Parlamento vai acabar converténdose nun espazo excesivamente libertino. [[Murmurios.]] [[Aplausos.]] Miren, mais, brincadeiras á parte, vostedes din na exposición de motivos que apostan con esta proposición para reforzar a centralidade política da nosa asemblea representativa; é dicir, deste Parlamento. E, dado que acompañan esta proposición de lei dunha serie de antecedentes, permítanme que fale tamén de antecedentes. Din apostar por reforzar a centralidade política deste Parlamento despois de que no último pleno fose expulsada a deputada Carme Adán por pretender simplemente exercer un dereito recoñecido no Regulamento. Si, señores, por pretender simplemente exercer un dereito recoñecido no Regulamento. De feito, conscientes de que cometeron unha ilegalidade neste pleno, todos os grupos poderán fixar posición nas interpelacións por espazo de dez minutos. Miren, din apostar por reforzar a centralidade política deste Parlamento cando o señor Feijóo se nega por sistema a comparecer a proposta dos grupos da oposición, e, cando instituíu as sesións de control, ao revés: pregunta el á oposición e nunca contesta ao que se lle pregunta. Din apostar por reforzar a centralidade política deste Parlamento cando teñen secuestrada a Comisión das Caixas e incluso vetan que se poida debater neste pleno a creación dunha comisión de investigación polo accidente de Angrois. Din apostar por reforzar a centralidade política deste Parlamento cando vetaron que hoxe mesmo se poida debater unha proposición de lei do BNG para o traspaso a Galiza da AP-9. Quizá lles moleste que no que levamos de lexislatura se debatesen practicamente tantas proposicións de lei do BNG como proxectos lexislativos do Goberno e que se constate a total falta de impulso deste goberno, que, para manterse entretido, agora está reformando as súas propias leis, ou quizais vetasen que hoxe poidamos debater a transferencia a Galiza da AP-9 por razóns como esta. 16 de xaneiro de 2014: "A Xunta reitera a súa exixencia de asumir a AP-9 pese ao rexeitamento de Ana Pastor". 14 de agosto de 2014: "Hernández ve legalmente posíbel o traspaso da AP-9 á Xunta fronte á postura de Ana Pastor". Pero, despois de tanta bala de fogueo, o Goberno central dixo non, a Xunta de Galiza achantou e agora non queren que se debata para non ter que desdicirse e quedar en evidencia. En definitiva, toda unha metáfora do que está a facer o Partido Popular coas nosas institucións de autogoberno. A Xunta de Galiza, reducida a unha delegación do Goberno de Madrid e este Parlamento, secuestrado polo Goberno Feijóo. Mais sigamos cos antecedentes, señorías. Din apostar por reforzar a centralidade política deste Parlamento despois de aplicar a "Lei mordaza" ao BNG para que non poida preguntar ao presidente neste pleno. Miren, señorías, o Consello da Xunta anunciou o pasado xoves unha nova lei de transparencia; propaganda pura para encubrir que o Goberno da Xunta non cumpre a actual Lei de transparencia. Pero, mentres a Xunta de Galiza fala de transparencia e vetan a creación dunha comisión de investigación polo escándalo dos cursos de formación, o señor Feijóo segue sen aclarar nesta Cámara os seus vencellos co señor Pachi Lucas, co gran conseguidor, agora sometido a unha investigación xudicial, e aplican a "Lei mordaza" nesta Cámara para non ter que responder neste Parlamento pola escandalosa nómina de candidatos do PP imputados pola presunta comisión de delitos relacionados coa corrupción. Miren, e con todos estes antecedentes, ¿que nos propón o Grupo Popular para impulsar a participación cidadá e que o Parlamento reforce a súa centralidade política? Pois o que nos propón é que os cidadáns poidan promover preguntas e proposicións non de lei ante este Parlamento para que logo sexan os grupos parlamentarios quen decidan se asumen ou non a súa defensa para darlle trámite parlamentario. Eu imaxino que o Grupo Popular saberá que moitas iniciativas dos grupos parlamentarios son froito do diálogo con colectivos sociais e son froito de demandas que nos trasladan cidadáns. Pero, fíxense vostedes, o que propoñen nin sequera contempla que as iniciativas promovidas polos cidadáns se debatan obrigatoriamente nesta Cámara, porque me estou centrando nas novidades desta proposición de lei que se refiren ás proposicións non de lei e preguntas. A Lei de iniciativa lexislativa popular xa fora reformada e xa está aprobada, e vostedes nin sequera contemplan que as iniciativas promovidas polos cidadáns se debatan obrigatoriamente nesta Cámara, nin sequera contemplan que sexan os promotores os que asuman a súa defensa. A súa defensa dependerá de se algún grupo as asume coma se fosen propias; iso si, con cargo ao cupo de iniciativas dese grupo, un cupo –¡faltaría máis!– previamente recortado no caso do BNG e tamén no caso do Grupo Parlamentar de AGE. ¡Que aposta tan decidida pola participación democrática! Por iso, señores do Partido Popular, volvo ao principio: non sei se pasarían vostedes de freada. ¡Que impulso democrático tan decidido! De tanto impulso, non sei se acabarán enfociñando. Pero miren, señores do Partido Popular, déixense de fogo de artificio. O BNG presentou nesta Cámara unha batería de propostas para fomentar realmente a participación e vostedes dixeron que non; dixeron que non a unha lei de consultas populares. Presentamos tamén unha lei para dar impulso decidido á iniciativa lexislativa popular, e vostedes inicialmente aceptaron, pero logo recortárona no trámite parlamentario, desnaturalizándoa. Presentamos unha lei electoral para que este Parlamento reflicta realmente a vontade expresada polos cidadáns nas urnas e presentamos unha proposta de reforma do Regulamento que contempla, entre outras cousas, a creación dunha comisión de participación popular para que os cidadáns e os colectivos sociais acudan directamente a esta Cámara a trasladar as súas propostas e reflexións. En definitiva, apostamos por unha reforma do Regulamento para revitalizar realmente esta institución, non por unha reforma como a que nos propuxeron vostedes, porque, tendo en conta que se deron explicacións do que aconteceu neste Parlamento que non se axustan á verdade, ten todo o mundo que saber que vostedes nos propuxeron unha reforma que consistía en que aceptásemos recortes de dereitos como deputados e como grupos parlamentarios, como o dereito, por exemplo, a intervir nas interpelacións, a cambio de que vostedes –xenerosos– abrisen un pouquiño a man no recorte de iniciativas que están aplicando. E, por último, señores do Partido Popular, xa para concluír, unha última reflexión. Para que haxa pulo democrático e para fomentar a participación o primeiro que hai que facer é permitir que os representantes dos cidadáns, sen cortapisas, sen mordazas..,
Vaia rematando, por favor.
...poidan exercer plenamente o seu labor, porque conculcando os dereitos das deputadas e dos deputados, porque conculcando os dereitos dos grupos parlamentarios, vostedes están conculcando os dereitos dos seus representados; están conculcando os dereitos dos cidadáns. Por estas razóns, señores do Grupo Popular, porque esta proposición é fogo de artificio, propaganda baleira de contido, o BNG vai votar en contra desta proposición. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, don Ramón Vázquez.
Moitas grazas, señora presidenta. Bos días a todos e a todas. Sen dúbida, unha das mostras máis evidentes da crise de lexitimidade deste réxime caduco é o seu desesperado e continuo intento por branquear a súa imaxe de poder inxusto e opresor, e faino acometendo medidas de lavado de cara propias dunha timocracia, como a que en realidade vivimos hoxe en día. Porque á vez que se aproban leis como a "Lei mordaza", á vez que se restrinxe a democracia nos parlamentos e se pretende reducir o número de deputados, á vez que se criminaliza a protesta na rúa, á vez que se encobre e protexe a corrupción, á vez que se desmantelan servizos públicos e, polo tanto, dereitos da cidadanía, á vez que, en definitiva, se reduce aos cidadáns á condición de súbditos, pois se presentan medidas, iniciativas de boas prácticas, de bo goberno, leis da transparencia, leis de participación, leis de fermoso nome, sen dúbida, pero que, unha vez revisadas, unha vez analizadas, unha vez visto o seu contido, non aportan nada novo, e este é o caso que hoxe nos ocupa. Trátase, en definitiva, de facer aquilo que dicía Fioravanti: realizar os cambios puramente imprescindibles, pero, iso si, sempre coa condición de que estes non poñan en cuestión os poderes constituídos. Eu celebro que o señor Puy hoxe mencionara a Rousseau, pero non coincido exactamente en que o debate teña que estar centrado hoxe en día entre democracia directa e democracia participativa. Eu creo que o debate está entre poder constituínte e poder constituído. Esta é a chave do problema. Porque o PP, o Partido Popular, esquece que o Goberno, como poder constituído, é dicir, como un construto xurídico igual que o Estado, debe atender as demandas do pobo, que é en quen reside o poder constituínte, porque o pobo é unha entidade prexurídica; polo tanto, é quen concibe, digamos, o poder constituído, o Estado, o Goberno e as institucións. Dito doutro modo, é o goberno quen obedece e serve ao pobo e non ao revés; o pobo é quen manda, polo tanto, ao Goberno. Vostedes reducen a democracia a unha mera ilusión de consentimento: o pobo consente; pero isto non é participación. E esta é a razón de que entendan a participación como unha dádiva do sistema establecido, e que reduzan a democracia á posibilidade de elixir na práctica cada catro anos. E por iso abordan a participación como unha mera impostura, e así o fan nesta proposición de lei. Chegan vostedes ao absurdo de presentar unha iniciativa sobre participación cidadá sen ter permitido que a cidadanía participara na súa elaboración; unha incrible contradición. Unha proposición que non foi sometida á consideración do tecido social, que non conta coas achegas das organizacións cívicas nin colectivos veciñais; unha lei de participación que en si mesma é a antítese da participación. ¡É moi curioso! Eu onte á noite asomeime a esa ventá dixital da web do Parlamento chamada "Lexisla con nós". ¿E saben vostedes cantas achegas tiña esta proposición de lei? Cero, cero achegas, cero opinións, cero colaboracións. Esa é a cerna da cuestión. O proceso de participación é tamén deliberativo na súa orixe. Pero, ademais, estamos diante dunha lei tremendamente pobre e carente de ambición democrática; unha proposición que se resume en catro títulos: un primeiro, sobre as iniciativas lexislativas populares, que o único que fai é recoller a modificación da Lei do 1988, xa aprobada neste Parlamento, e que, polo tanto, o que pretende é actualizar o número mínimo de sinaturas exixido. Un segundo título sobre a posibilidade de que os cidadáns fagan achegas na elaboración das leis, algo que xa existe e cos resultados que acabo de mencionar na web do Parlamento. Un título terceiro sobre a posibilidade de que os grupos con representación no Parlamento asuman as proposicións non de lei presentadas polos cidadáns que acaden 2.500 firmas de apoio, algo que os grupos da oposición xa facemos decotío, sen poñer ningún tipo de límite de sinaturas. E un título cuarto sobre a posibilidade de que os cidadáns presenten preguntas ao Goberno, e xa sabemos todos como responde ás preguntas este goberno, especialmente o seu presidente; son respostas absolutamente brillantes e clarificadoras. Nada concreto, polo tanto, só unha visión institucionalizada e adaptada ao funcionamento dun Parlamento acartonado e fosilizado da participación. E non o tomen como un desprezo, non o pretendo, é un parlamento reducido a un simple ritual democrático, e iso é ao que asistimos sesión tras sesión. ¿Que garante nesta norma que unha norma aprobada no propio Parlamento se leve a cabo e, polo tanto, se execute? Nada de nada. ¿Que garante que unha pregunta realizada sexa contestada? Nada de nada. Unha lei que omite, por outra banda, abordar, afondar e tratar as cuestións verdadeiramente fundamentais; non aborda mecanismos para artellar orzamentos autonómicos participativos; por exemplo, é no diñeiro, na cuestión económica, onde a participación económica é fundamental, porque é cos recursos cos que se garanten os dereitos da cidadanía. Non aborda as necesarias consultas populares. ¿Como se poden modificar cuestións de relevancia para a cidadanía sen que esta sexa consultada, por exemplo, na cuestión de modificar a política lingüística do noso país sen que se faga unha consulta popular? Non aborda as audiencias públicas para que as persoas de relevancia ou calquera cidadán ou calquera colectivo poida comparecer en pleno ou en comisión, participando a título representativo tamén do colectivo que representa. Non aborda a participación da cidadanía na avaliación das políticas públicas. ¿Que capacidade ten a cidadanía de participar nesa avaliación? Hoxe mesmo Alternativa Galega de Esquerda, dentro das emendas presentadas a esa chamada Lei do bo goberno, intentou, pretendeu, que se creara un consello cidadán onde as modificacións lexislativas que afectan a cidadanía foran sometidas, evidentemente, a consideración e a informe. Pero non hai verdadeira intención de que a cidadanía participe dende a base. Non entra esta proposición de lei en impulsar medidas parar o fomento da participación; non se trata tampouco da participación dunha declaración de intencións. A participación non se dá no baleiro, a cidadanía para participar precisa de formación e precisa de información, e, polo tanto, de canais que favorezan esa participación. E a participación precisa de sensibilización, tamén de campañas de sensibilización. A participación precisa de medidas de apoio e accesibilidade. ¿Que capacidade de participación ten un cidadán que se ergue ás 6 da mañá e chega á súa casa ás 12 da noite, despois dunha xornada laboral extenuante e cun salario de miseria? Pouco máis que ir á cama é o que lle queda. Non aborda o establecemento de convenios con entidades e institucións, non aborda mesmo a creación de órganos de asesoramento e apoio técnico para a participación. Non aborda nada porque é unha mera declaración de intencións, un simple exercicio de publicidade e propaganda, que é o que fai este goberno. Enténdese, polo tanto, a participación como unha impostura que agocha, iso si, o que é a verdadeira cultura democrática e a cultura participativa, que precisa de accións concretas e moi ben definidas. Todos sabemos o que implica nun concello elaborar un verdadeiro regulamento de participación cidadán en contacto co tecido veciñal e o que iso implica, pero iso desborda, evidentemente, as intencións deste goberno. Polo tanto, unha democracia sen participación como a que temos hoxe en día é unha ilusión democrática, ou, se o prefiren, é unha burda oligarquía, porque é realmente o que pretende esta proposición de lei: seguir permitindo que as elites dirixan o pobo sen que o pobo poida participar na toma de decisións que verdadeiramente lle afectan. Se esta iniciativa recolle a idea que ten o Partido Popular de democracia, e polo tanto de participación, é unha idea verdadeiramente pobre. Dende logo, esta proposición de lei non aporta realmente nada nesta materia, e nin tan sequera...
Vaia rematando, por favor.
...alcanza aquilo que Hegel denominaba "o reformismo social preventivo"; parécese máis a unha tomadura de pelo xeneralizada, que é o que habitualmente fai o Partido Popular. Remato celebrando, igual que empecei, que o señor Puy mencionara a Rousseau, pero o realmente triste é que se cite a Rousseau cando o que está a facer o Partido Popular é rachar, voar polos aires, a mínima base dun contrato social defendible, porque o que se está é a gobernar en contra das necesidades e dos dereitos da cidadanía. Polo tanto, muden as súas políticas e gobernen ao servizo do pobo, asuman que son vostedes simplemente o poder constituído grazas e co dereito do poder constituínte do pobo; sirvan ao pobo, o pobo é quen máis ordena, e déixense de facer publicidade e propaganda. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Grupo Socialista, señor Méndez Romeu.
Señora presidenta, señorías. Señor Puy, cando vostede comezaba o seu parlamento inserindo a súa modesta e feble proposición –da que logo falarei– no longo tronco da historia do parlamentarismo no mundo occidental comprendemos que había algo de inseguranza e un exceso de ideoloxía, porque, señor Puy, a historia do parlamentarismo dende as súas orixes ata moi avanzado o século XIX é tamén a historia da exclusión, é a historia dos parlamentos censitarios, é a historia da exclusión das mulleres, do asembleísmo moderno ata 1870, para que un dos grandes sectores da poboación europea que se sentía absolutamente excluído nesa representación estamental, que eran os traballadores europeos, acordaran por medio da AIT a creación de partidos obreiros para concorrer ás eleccións, algo que non se conseguiría en Alemaña ata finais do XIX e en España ata 1909, cen anos despois das Cortes de Cádiz, cando, para orgullo deste país, un tipógrafo ferrolán accede por primeira vez como deputado obreiro ás Cortes, obviamente, Pablo Iglesias, fundador do socialismo español. [[Aplausos.]] Un deputado, por certo, que vai estar só, literalmente só, nesa Cámara aínda estamental. E non van chegar as mulleres, señor Puy, ata que a Segunda República permita que Vitoria Kent, Margarita Nelken e Clara Campoamor accedan a esta Cámara. E non teño agora na memoria, pero seguro que vostede o pode consultar, cando entra o primeiro deputado de color no Parlamento americano. E así sucesivamente. Por tanto, situemos do que estamos a falar. O que vostedes traen hoxe aquí é unha norma, un proxecto de norma, que, entre outras cousas, constitúe un ataque frontal ao pensamento de Mostesquieu, ao mesturar, ao pisotear, ao aldraxar deliberadamente as competencias fixadas para este Parlamento polo Estatuto de Galicia con reserva de lei, e que vostedes hoxe aquí transforman nunha mestura de norma de participación, de violencia sobre o Regulamento da Cámara –por certo, non entendemos moi ben como isto non foi obxecto de censura ou polo menos de aviso pola asistencia letrada do Parlamento–. Señor Puy, se con isto se inicia o paquete reformista do Goberno e do Partido Popular, temos que dicir que estamos diante dunha reforma tramposa e baleira de contido; tramposa porque vostedes hoxe veñen con esta norma derrogar unha lei de iniciativa lexislativa popular que foi aprobada nesta Cámara hai escasamente catro meses; unha norma que vostedes derrogan hoxe para repetir practicamente ad pedem litterae no texto que nos propoñen. ¿Cren vostedes, señor Puy, que nesta Cámara non hai outra cousa que facer que o continuo tecer e destecer lexislativo que caracteriza este goberno? Claro que o cren, porque aproveitaron hoxe tramitar esta norma para vetar que o Partido Socialista puidera incorporar na orde do día a comparecencia do presidente da Xunta para dar conta da situación económica e a da conselleira de Sanidade para dar conta do colapso das urxencias hospitalarias. Xa sei que non é novo, xa sei que levan seis anos bloqueando, vetando, impedindo, coartando coa maioría dos seus votos que nesta Cámara compareza quen debe e non soamente quen vostedes queren, pero esta é a situación na que se presenta esta norma. Señor Puy, na norma que se aprobou aquí hai catro meses, vostedes, cando a aprobaron exclusivamente cos seus votos, ¿non eran conscientes das súas eivas? ¿Pasóuselles por alto que tiñan que engadir algo máis? ¿Por que hoxe volve presentarnos o mesmo texto engadíndolle unha coda? Non insistirei –porque entendo que non lles interesa– na inseguranza xurídica que vostedes están provocando. Estamos asistindo, no seu paquete lexislativo, a unha continua modificación dos seus propios textos, a un eterno retorno que está moi ben como argumento filosófico, pero que constitúe un atentado para as necesidades que existen neste país. Vostedes están impedindo, cando o país está estancado economicamente e nunha crise social, cunha xeración de persoas que se está vendo obrigada a emigrar, que os temas de actualidade se traten aquí, e estanos substituíndo por este tipo de normas que non teñen contido. Señorías, ¡como se non abondara xa coa publicidade abondosa e ben pagada! Hoxe lemos nun xornal..., bueno, len os cidadáns..., porque, evidentemente, aquí xa era sabido ata que punto a acción do Goberno está sendo substituída pola propaganda do Goberno, cos cartos públicos, mediante campañas que non teñen máis contido real que a loa e a adulación de quen forma parte da Xunta de Galicia, coma se non lles abondara con ter nada menos que unha canle pública, a Televisión galega, dedicada a deturpar a información, a adulterar calquera contido informativo e a transformalo exclusivamente nun órgano partidario, sostido, iso si, cos impostos que pagamos todos os cidadáns. Señor Puy, ¿de verdade son tan incapaces de innovar como para ter que traer hoxe un texto que reproduce literalmente o que xa estaba vixente? Non é o único caso, vostedes acaban de presentar nesta Cámara unha reforma da Lei de estradas que constitúe unha verdadeira emenda á totalidade do labor lexislativo de quen foi conselleiro de Obras Públicas e hoxe alcalde de Santiago. Pola porta de atrás veñen recoñecer o que aquí foi dito na tramitación desa norma. Agora ben, instalados na propaganda e necesitados dunha aparencia de modernidade, vostedes acoden a un trampantoxo, acoden a un verdadeiro trompe l’oeil, porque a esta lei lle chaman iniciativa lexislativa popular. ¡Pero se leva vixente vinte e cinco anos, señor Puy! E o que presentan como participación cidadá, se non fora tan irrelevante, teriamos que denuncialo como ataque ao Parlamento, porque parece o que non é, promete o que non dá, aparenta o que en realidade veta. Dos catro artigos novos, tres regulan aparentemente novas canles de participación dos cidadáns, suxestións, proposicións, etc.; canles de participación dos cidadáns que van depender da vontade libérrima dos grupos parlamentarios. Señor Puy, iso xa existe. ¿Que fai, cambiar o nome dos procedementos que hai agora? ¿Onde está o respecto á iniciativa dos cidadáns? Vostedes teñen unha síndrome de fortaleza asediada, teñen temor á xente que está extramuros desta institución, que é a meirande parte da sociedade. ¿Por que evitan que os cidadáns poidan formular as preguntas directamente ou as queixas en instancias parlamentarias, cara a cara cos seus representantes, porque iso é o parlamentarismo, por exemplo, na Comisión de Peticións? ¿Por que prohiben que os promotores disto que vostedes chaman –¡que é o colmo!– proposicións non de lei poidan defendelas directamente no Parlamento? ¿Por que rexeitan que haxa un espazo específico para a tramitación dese tipo de iniciativas? ¿Por que non permiten que os concellos poidan tramitalas cunha maioría cualificada? Vostedes queren que a xente sexa invisible, que se limite á sinatura de papeis e que careza de garantías sobre o procedemento. ¿Non é máis sinxelo abrir as portas do Parlamento e darlles voz e presenza directa aos cidadáns, sen intermediación? ¿Pero que é o Parlamento máis que a representación directa dos cidadáns? Tense que exercer cara a cara, non soamente por esa delegación vicaria que vostedes propoñen. Todos somos conscientes das novas demandas sociais, da multiplicidade das canles informativas que hoxe utilizan os cidadáns, e vostedes porfían nas vellas prácticas. Pero, oiga, señor Puy, ¿non é o señor presidente da Xunta quen acaba de descubrir a Ortega, nada menos que a Ortega, de 1914, que clamaba contra a vella política? E vostedes aquí porfiando nas vellas prácticas, nas prácticas onde a xente non está. Un filósofo máis actual que Ortega, Habermas, nun libro moi famoso, que ademais ten un título moi elocuente, Problemas de lexitimación no capitalismo tardío, xa estuda esta cuestión.
Vaia rematando, por favor.
Xa explica como é necesario hoxe en día reforzar a lexitimidade das institucións. E vostedes iso quéreno substituír polo Rexistro do Parlamento. O cidadán que queira aportar algo, que se presente no Rexistro, e xa se verá o que ocorre cos seus papeis. Máximo distanciamento posible. Mal se inicia este paquete reformista, señor Puy, cun texto que defende o alonxamento da xente. Este grupo rexistrou na Cámara unha proposición de lei de reforma do Regulamento; unha proposición que tenta resolver os problemas coñecidos historicamente, os problemas de alonxamento da realidade inmediata...
Remate, señor Méndez Romeu, por favor.
...–si, señora presidenta, nun instante–, para ganar en axilidade. E non a presentamos como un texto pechado e excluínte, senón coa vontade de que sexa a base para un amplo acordo parlamentario que permita a aproximación aos cidadáns. Sobre a nosa proposta pódese construír, sobre a súa proposta só se pode disentir.
Remate, señor Méndez Romeu.
Señor presidente, señorías, vostedes prefiren normas excluíntes, pero que sexan súas, a normas integradoras que ademais sexan útiles. Non conten con nós para esta viaxe.
Grazas, señor Méndez Romeu. Réplica do Grupo Popular. Ten a palabra o señor Puy Fraga.
Moitas grazas, señora presidenta. Creo que todos os portavoces da oposición confundiron o trámite no que estamos, e algúns deles tamén confunden o que é a democracia representativa. Estamos no trámite de admisión a trámite, polo tanto, se vostedes cren que é algo que vostedes nunca trouxeron a esta Cámara... O Bloque presenta unha reforma da iniciativa lexislativa popular, non fala nin de PNL populares nin de preguntas populares nin de mellorar o dereito á petición. Agora o que pasa é que non traemos todo o que eles se supón que tiñan na cabeza pero que non rexistraron e que por iso non puidemos emendar. Ben, entón estamos no trámite de admisión, e vostedes o que están é a falar dun contido que nunca plantexaron, que nunca sequera pretenderon incluír nesta Cámara, que é abrir as iniciativas de impulso e de control á cidadanía, e agora o problema é que nós a traemos e parece que lles molesta que sexamos nós os que tomamos a iniciativa de abrir a Cámara á participación. [[Aplausos.]] Miren, cando lles dan dez minutos para falar de como abrir a Cámara á cidadanía e vostedes me falan do problema que ten o Bloque cos seus tempos, despois de que neste Pleno trae máis iniciativas, por certo, que a maioría, e din que lle poñemos a mordaza, cousa que é evidente, cada vez que fala o señor Jorquera, que non ten na boca. En segundo lugar, fala do proceso constituínte unha das dúas representantes do Grupo Mixto –porque falaron as dúas–; dúas deputadas, dúas opinións, procedencia dun único grupo madre, que é o Grupo de AGE. [[Aplausos.]] Falaron da expulsión dunha deputada, da transferencia da AP-9, dos cursos de formación, do dereito a intervir nas interpelacións e mesmo da Lei de estradas. Pois debe ser que o contido desta lei ten pouco que engadir, cando vostedes do que falan é disto. A segunda confusión é sobre a democracia representativa. A democracia representativa consiste en que os representantes, en permanente contacto coa cidadanía, son os que deciden, pensando no interese xeral. Mire, 40.000 persoas por moi respectables que sexan e firmen unha iniciativa lexislativa popular, non poden substituír a maioría desta Cámara, e moito menos a maioría dunha Cámara que ten 654.000 votos para defender os intereses de todos os cidadáns de Galicia...
Señora Pontón.
...e para integrar os intereses xerais; [[Aplausos.]] unha maioría que, por certo, ten o 45,7 % dos votos da cidadanía galega, e vemos outros que están dando saltos de alegría porque parece que co 35 % van reformar e revolucionar o sistema político español. [[Aplausos.]] Tamén estas confusións sobre o que é a democracia representativa levan ao deputado de AGE a confundir o que é o poder constituínte co poder constituído. Probablemente porque estaba tamén pensando nun modelo constituínte da república galega, ou algo semellante, como a súa ex compañeira de AGE. Pero o certo é que a representación política desta Cámara fai que vostede sexa tan da elite como calquera de nós, e que vostede represente os cidadáns como o facemos nós, que é como mellor sabe e entenda; e serán os cidadáns os que xulguen que os representa mellor e quen é quen os defende mellor. Ata o de agora, certamente, nós estamos moi satisfeitos do resultado que imos obtendo nas distintas eleccións. [[Aplausos.]] O señor portavoz socialista introduciu un debate sumamente interesante, que é como a democracia representativa vai incorporando, desde a inicial censitaria, pasando pola exclusión do voto feminino, e me permite recordarlle que precisamente a democracia directa suíza foi unha das últimas democracias europeas que ata os anos setenta non permitiu votar as mulleres, que é unha das perversións da democracia referendaria, como o demostra o feito de que en Suíza ata os anos 1970 non votaran as mulleres, porque os homes, que eran os que votaban en referendo, non as deixaban votar. Agora, dito isto, eu quero recordar –porque o mencionou aquí, parece que o PSOE fixo todo– que o voto feminino é, na república, contra o voto e a opinión de moitos socialistas que dicían que as mulleres estaban convencidas polos seus confesores. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E recordarlles que Campoamor era representante do que vostedes despois chamaron o bienio negro da república, e foi o que introduciu o voto feminino. [[Murmurios.]] Finalmente, gustaríame dicir... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] O portavoz socialista...
Señora Acuña.
O portavoz socialista di que esta proposición...
Señora Acuña. [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] Ten unha chamada á orde, señora Acuña.
O tempo está correndo.
Siga. Continúe.
O portavoz socialista púxonos como exemplo a súa reforma do Regulamento –que, por certo, tamén é posterior á tramitación da ILP do Bloque–, e resulta que o que din do noso texto é que é feble, que é irrelevante. Eles o único que din é: "igualmente facilitar ao Parlamento que nesta Comisión" –que é a Comisión de peticións– "se facilitará que as entidades representativas da cidadanía poidan realizar preguntas á Xunta", primeira iniciativa.
Vaia rematando.
E, segunda: "a cidadanía galega, a través de asociacións representativas dos seus intereses e debidamente inscritas, poderá presentar polo Rexistro xeral do Parlamento e por escrito emendas ao articulado das proposicións e proxectos de lei; salvo aquelas que versen sobre materias excluídas de iniciativa lexislativa popular". A nosa dálle dúas mil voltas á súa proposta.
Grazas, señor Puy. Moitas grazas.
Ao final votan que non [[Aplausos.]] á admisión. Estamos dispostos a aceptar emendas para mellorar a participación...
Señor Puy, remate, por favor.
...cidadá nesta Cámara. Pero o que é evidente é que con este "non" o que están demostrando é que son o peor da casta política, que non quere...
Moitas grazas.
...que a cidadanía veña a esta Cámara. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] Votación dos textos lexislativos
Pasamos á votación dos textos lexislativos. Comezamos co ditame e as emendas do Proxecto de lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración. Comezamos coa votación das emendas do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego que quedaron mantidas para o Pleno. Votamos. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego mantidas ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos a continuación as emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Votamos. Votación das emendas do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda mantidas ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia. Votamos. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia mantidas ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
E votamos, por último, o Ditame da Comisión. Votamos. Votación do Ditame da Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de Lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 31. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada a Lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración.
Votamos a continuación a toma en consideración da Proposición de lei do Grupo Popular, de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Votamos. Votación da toma en consideración da Proposición de lei do G.P: Popular de Galicia, de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 30; abstencións, 1. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada a toma en consideración da proposición, que continuará o seu procedemento parlamentario.
Continuamos coa orde do día co punto de comparecencias. Comparecencia do Sr. conselleiro de Facenda, por petición propia, para informar das liñas xerais de actuación do seu departamento Comparecencia do Sr. conselleiro de Facenda, por petición de todos os deputados e deputadas do G.P. dos Socialistas de Galicia, para informar das liñas de actuación da súa consellaría
Procedemos ao seu debate acumulado. Ten a palabra, para formular a súa comparecencia, don Valeriano Martínez García, conselleiro de Facenda.
Señora presidenta. Bos días, señorías. Comparezo hoxe, a petición propia, para informar sobre as liñas xerais da Consellería de Facenda. A miña comparecencia nesta Cámara prodúcese nun momento no que a economía galega afronta xa o inicio da recuperación, logo de superar a maior crise da historia da Autonomía. Unha crise que algúns negaron e que este Goberno tivo a responsabilidade e o deber de xestionar. Transcorrida a metade da actual lexislatura, é o momento propicio para facer balance do feito ata agora e dos importantes retos que temos por diante. Hoxe podemos dicir que o peor xa pasou e que as medidas adoptadas no seu momento polo Goberno galego serviron para afrontar en mellor posición uns anos de máxima dificultade. Agora toca redobrar o traballo, pero, ao mesmo tempo, recoller os froitos desas decisións. É imprescindible, antes de nada, recoñecer e valorar os importantes esforzos que teñen feito os cidadáns de Galiza nos últimos anos. Non somos alleos ás dificultades que atravesaron moitas familias galegas, os nosos veciños ou os nosos familiares ou amigos, ou as nosas empresas; mais a obriga dunha Administración responsable é tomar medidas e adoptar decisións cando é necesario facelo, e sempre desde o convencemento de que é o camiño axeitado. E iso foi o que fixemos desde o primeiro momento. O Goberno galego e esta Consellería de Facenda marcáronse unha prioridade: garantir a sostibilidade das finanzas públicas, porque esa foi e segue sendo a única vía para garantir os servizos básicos fundamentais, para manter o Estado do benestar. As miñas predecesoras, Marta Fernández Currás e Elena Muñoz, elixiron un camiño difícil. pero o camiño correcto. Hoxe os resultados confirman que acertaron, e por iso agora estamos en condicións de dicir que o esforzo de todos estes anos mereceu a pena e non foi en van. Galicia foi quen de manter blindados os servizos básicos e mesmo amplialos e melloralos, e de contribuír ao mantemento da economía galega. Alá polo 2009, Galicia foi pioneira en tomar medidas para garantir a nosa solvencia; é dicir, a nosa autonomía política, a capacidade de decidir que facer, como facelo e cando facelo. E para iso foi clave garantir unhas finanzas públicas sólidas. Esta é a clave para acadar un crecemento sostible no medio e longo prazo. Resultaba, polo tanto, necesario revisar as políticas de gasto dende a perspectiva da eficiencia, adoptar medidas de racionalización do gasto público, de redución do gasto superfluo e eliminación de duplicidades. Ao mesmo tempo, puxéronse en funcionamento reformas estruturais no ámbito da Administración pública co obxectivo de adaptala á nova realidade e que fose máis dinámica, áxil e eficiente para mellorar o servizo aos cidadáns. Galicia foi pioneira en aprobar unha Lei de estabilidade orzamentaria, cando agora practicamente ninguén discute a súa necesidade. E tamén foi pioneira no control do déficit público, cando estamos a ver os problemas que atravesan aquelas comunidades que optaron por non actuar a tempo. Sen caer na autocompracencia, hoxe podemos afirmar que a orientación, a determinación e as medidas adoptadas deron froitos. Galicia é unha das autonomías que máis reduciu o déficit dende 2009, e pódolles confirmar que cumprimos o noso obxectivo tamén en 2014, como se comprobará nas próximas datas, e que volveremos a cumprir en 2015. Sen dúbida, o mellor servizo aos cidadáns e á sociedade civil que pode facer unha administración responsable é non gastar por riba dos nosos ingresos. Xa lles avanzo que manteremos a nosa axenda de consolidación fiscal, de forma paulatina e sen ter que tomar decisións abruptas. Tamén fomos pioneiros no control do endebedamento público, e os datos ratifican igualmente o traballo feito ata agora. En 2008, antes de que chegásemos ao Goberno, Galicia tiña máis débeda en termos de PIB que a media das comunidades autónomas. Agora, a nosa débeda é moi inferior á media, cun diferencial positivo de 4 puntos, en concreto de 4,8 puntos, o maior da nosa historia, e ralentizando a nosa taxa de crecemento. Mentres outras comunidades optaron por unha fuxida cara a adiante, incrementando a débeda de xeito descontrolado, Galicia mantivo unha política de control baseada en endebedarse só o necesario e imprescindible para apuntalar a formación bruta de capital fixo, que é o que se fai nun escenario de caída de ingresos tan forte como o que tivemos que afrontar. Outros decidiron aumentar a débeda cando medraban os ingresos, e esas decisións aínda as estamos pagando a día de hoxe. Cando se fala de endebedamento –e máis neste Parlamento–, convén facelo dende o rigor e sen demagoxia. Cando chegamos ao Goberno de Galicia tiñamos 4.259 millóns de débeda, e o bipartito deixou outros 2.200 millóns de débeda correspondentes ás liquidacións negativas de 2008 e 2009, froito, precisamente, dunha mala orzamentación e de gastar aquilo que non se tiña. Pero os resultados tamén están aí: Galicia é a segunda autonomía que menos aumentou a súa débeda dende 2008, e o Banco de España acaba de confirmar que en Galicia somos, das quince comunidades autónomas de réxime común, a que menos incrementou o seu endebedamento o pasado ano. Galicia decidiu alonxarse da media de comunidades e tomar cun camiño propio. Hoxe podemos dicir que, de ter seguido a política financeira que se viña facendo ata 2009, Galicia tería 2.500 millóns de euros máis de débeda. Insisto: 2.500 millóns de euros, que as próximas xeracións de galegos non terán que devolver, porque non se pode gobernar pensando só no presente, senón tamén nos que virán despois de nós, e así poder manter un equilibrio xeracional. O control do déficit e da débeda ten consecuencias positivas no día a día dos cidadáns. Permítanme que lles poña un exemplo: Galicia está a pagar aos seus provedores nun tempo medio de vinte e un días, é dicir, un mes antes do que o fan a media de comunidades. Só hai dúas comunidades de réxime común que o fagan en menos tempo que Galicia. Non fai falta recordar a importancia que ten que unha administración pague en tempo, forma e o antes posible ás empresas, moitas delas pemes, para non condicionar o seu financiamento e viabilidade e así incluso poder obter mellores ofertas para a propia administración. Isto é posible por ter unhas contas saneadas e solventes, algo que non poden dicir todas as autonomías, e tamén é posible polas reformas efectuadas pola Xunta para modernizar e transparentar o sistema de facturación dunha administración como a da Xunta, que cada mes tramita miles de facturas. Precisamente, quero resaltar que Galicia foi pioneira en poñer en marcha o sistema electrónico de facturación, que axiliza todos os trámites, mellora o procedemento e aforra custos para as empresas. Xa están incorporadas ao sistema a totalidade das consellerías e setenta e dúas entidades do sector público autonómico, entre elas o Sergas, coas súas áreas de xestión integrada, e as tres universidades. En datas recentes entrou en funcionamento o Rexistro e o Punto Xeral de Entrada de Facturas, sendo Galicia a primeira administración do Estado en poñer este servizo en marcha. Máis de 7.000 provedores empregan o sistema de facturación, e no primeiro trimestre de 2015 tramitaremos máis facturas que en todo o exercicio 2014. Para o que resta de lexislatura, incorporaranse ao sistema todos os centros educativos e realizaranse as accións necesarias para que as entidades do sector público autonómico poidan emitir facturas de forma electrónica. Pero o noso obxectivo tamén segue sendo a redución do gasto innecesario, tal como viñemos facendo dende o ano 2009. Un bo exemplo está nos plans de racionalización do noso patrimonio inmobiliario. Grazas a este plan, a Xunta de Galicia ten aforrado millóns de euros nos últimos anos, a través da redución do gasto en alugueiros innecesarios, por aproveitamento do noso propio patrimonio e a renegociación de contratos vixentes. Avánzolles que seguiremos polo mesmo camiño e aspiramos a mellorar os resultados obtidos. Ao longo deste 2015 e 2016 continuaremos neste traballo, co obxectivo de que ao final da lexislatura academos un aforro anual de case 5 millóns de euros respecto ao que se gastaba en 2009. Son 5 millóns de euros cada ano que agora se poden gastar noutras prioridades, e son un exemplo de optimización do uso do noso patrimonio. Como xa lles avancei no principio da miña intervención, Galicia atópase nestes momentos no inicio da recuperación económica. Os datos difundidos polo Instituto Galego de Estatística confirman o noso obxectivo cando iniciamos esta lexislatura. Galicia xa saíu da recesión e acabou o ano 2014 con taxas positivas no PIB galego. Igual que non negamos a crise, tampouco negamos que o crecemento da economía galega é aínda leve, do 0,4, mais convén lembrar que é o mellor resultado da nosa economía dende 2010. E agora temos centrados todos os nosos esforzos en que este 2015 sexa o ano en que se fortaleza o crecemento e a creación de emprego. Non é casualidade que a consolidación da recuperación económica coincida no tempo coa recuperación dos nosos ingresos. Galicia foi a primeira comunidade autónoma en aprobar no Parlamento os seus orzamentos para 2015. E, por primeira vez dende o inicio da crise, son unhas contas que medran 45 millóns de euros máis. Pero segue sendo prioritario que a melloría da macroeconomía se traslade ás familias e ás empresas. Algúns indicadores mostran que imos polo camiño axeitado. Galicia ten 22.000 desempregados menos que hai un ano, unha diminución do paro de máis do 8 % durante os últimos doce meses. E a afiliación á Seguridade Social aumentou en case 15.000 persoas, das que preto de 4.500 atoparon emprego no último mes; un mes de febreiro no que, por certo, a contratación indefinida aumentou un 16 % respecto do mesmo mes de 2014. Estes son datos que nos reafirman no traballo desenvolvido ata agora e na necesidade de mellorar as políticas implementadas, porque son as que nos permitiron ter un mellor comportamento que a media durante a crise, e son tamén as que servirán para neste 2015 reforzar o crecemento da economía galega con bases sólidas e sen incertezas. O PIB galego estimamos que medrará neste 2015 un 2 %, e, por primeira vez dende o inicio da crise, teremos creación neta de emprego. É unha previsión prudente, realista e ambiciosa, que non é allea á conxuntura española, europea e mundial. Unha das consecuencias da solvencia que ten acadado Galicia nos últimos anos é a importante mellora no noso financiamento. Esta mellora vai dar un paso máis neste 2015 co acceso ao novo mecanismo de facilidade financeira que ten reservado o Goberno central só para as comunidades autónomas cumpridoras. Este mecanismo responde ás demandas que viña facendo a Xunta, porque sempre defendemos que o Goberno tiña que axudar as comunidades con problemas financeiros, pero isto non se podía facer a custa de penalizar aqueloutras que reducen o seu déficit, que controlan a súa débeda e que pagan con axilidade aos seus provedores. Neste segundo grupo estivo e está Galicia, e aspiramos a que siga estando no futuro, que Galicia siga sendo unha comunidade fiable, crible, equilibrada e que achega solvencia ao resto do Estado. O novo mecanismo de facilidade financeira cumpre as nosas expectativas. Galicia seguirá mantendo a súa autonomía financeira, a mesma que perderon hai anos outras comunidades, e ao mesmo tempo acadaremos unha redución dos custos de financiamento, e, en consecuencia, un aforro orzamentario. Lémbrolles que Galicia vai aforrar neste 2015 uns 100 millóns de euros. A comunidade, pois, non perde ningún tipo de poder de decisión sobre a súa política orzamentaria de gastos, e continuará xestionando a súa tesourería, e ao mesmo tempo non haberá de suxeitarse a ningunha supervisión adicional polo Ministerio de Facenda. É necesario aclarar que este mecanismo é totalmente voluntario, tanto na súa adhesión como na súa saída, a diferenza, por exemplo, do Fondo de Liquidez Autonómica ou do fondo de pago a provedores. Galicia decidiu acudir porque é unha opción beneficiosa para a comunidade e para os galegos, e Galicia poderá manterse ou saír do mecanismos tendo en conta as circunstancias dos mercados financeiros en cada momento concreto e as condicións ofrecidas polo fondo. Faremos, coma sempre, o que sexa máis beneficioso para Galicia. Queda claro, señorías, as vantaxes ás que accede Galicia por cumprir os seus obxectivos. E avánzolles que en política financeira continuarase coa redución dos custos financeiros mediante a estruturación ordenada da débeda e o potencial financiamento de investimentos co Banco Europeo de Investimentos, polas excelentes condicións financeiras que nos ofrecen. Pero tamén continuaremos a adaptar o custo das nosas operacións de tesourería á situación actual do mercado, baixo o principio de prudencia financeira, reducindo o tipo de xuro aplicable. No eido da política fiscal, é obrigado lembrar o que supuxo a creación da Axencia Tributaria de Galicia en xaneiro de 2013. Lémbrolles que esta era unha vella aspiración, que viña de lonxe, pero que foi este goberno quen a puxo en marcha. O primeiro que quero resaltar é que a ampla maioría dos galegos cumpre coas súas obrigas tributarias. Esta non é unha afirmación gratuíta, hai un dato que o confirma: preto do 90 % das autoliquidacións presentadas polos contribuíntes galegos son correctas; é dicir, 9 de cada 10 galegos cumpren coas súas obrigas e contribúen de xeito decisivo a manter o noso Estado do benestar. Pero é unha obriga de calquera administración responsable loitar contra a fraude fiscal, porque non hai maior xustiza fiscal que conseguir que todos os contribuíntes cumpran coas súas obrigas, e facilitando ese cumprimento a través dos mecanismos dos que dispón a Xunta de Galicia. Hoxe podemos dicir que estamos a cumprir eses dous obxectivos. No seu primeiro ano de funcionamento, en 2013, a Axencia Tributaria de Galicia fixo aflorar máis de 150 millóns de débeda non declarada. En 2014 levamos a cabo un plan especial de control que permitiu detectar 50 millóns de euros. Nestes momentos estamos a piques de pechar o balance global de 2014, pero xa podo avanzarlles que imos mellorar os resultados da loita contra a fraude fiscal respecto do que anteriormente comentaba en 2013, eses 150 millóns de euros. Nesta mesma liña, no vindeiro mes de abril publicaremos o III Plan anual de control tributario, no que se fixarán as liñas básicas de actuación para este novo período 2015. Pero a Xunta tamén está a facilitar o cumprimento das obrigas tributarias. Proba disto é que nos últimos anos incrementamos a concesión de aprazamentos e fraccionamentos ata acadar un importe total de 141 millóns de euros dende 2009. Isto permite dotar de liquidez as familias e empresas para poder afrontar as súas obrigas con menos dificultades. Nesta liña encaixa tamén a política fiscal desenvolvida pola Xunta dende 2009, unha política fiscal baseada en compatibilizar as rebaixas selectivas de impostos e a introdución de beneficios fiscais con incrementar o gravame sobre os que máis teñen. Xa lles avanzo que seguiremos traballando nesta liña nos vindeiros anos. Neste 2015 o importe total dos beneficios fiscais en Galicia ascende a 321 millóns de euros, dos que un 90 % teñen carácter social. Ademais, os beneficios fiscais directamente relacionados con impostos supoñen 142 millóns de euros e benefician 187.000 contribuíntes. Neste punto é importante destacar as novidades fiscais aprobadas para este ano e que afondan na progresividade e nos obxectivos antes citados. Por exemplo, introducimos máis deducións fiscais para fomentar a natalidade, que converten Galicia na comunidade con máis axudas fiscais neste eido. E tamén aprobamos a devolución total do imposto de hidrocarburos para o sector de transporte profesional, para incrementar a competitividade dos nosos transportistas ao reducirlles custos. Coa finalidade de acercar e facilitar os servizos que presta aos cidadáns a Axencia Tributaria, puxemos en marcha a Oficina Virtual Tributaria, que, ao mesmo tempo, serve para mellorar a produtividade da Axencia e elevar a transparencia cara ao contribuínte. Na actualidade o 100 % dos impostos xestionados pola Axencia poden presentarse pola vía telemática. A finais de 2014 acadouse que o 64,9 % dos trámites se realizaran de xeito telemático, e o obxectivo para o final da lexislatura é superar o 75 %. Para acercar aínda máis os servizos aos cidadáns, imos poñer en marcha unha nova iniciativa orientada a universalizar o uso das tecnoloxías da información: o portal Atriga 24 horas. Neste portal os servizos estarán orientados ás necesidades dos cidadáns e ás empresas, mediante procedementos áxiles e de doado uso, sen trasladarlles a complexidade tecnolóxica da súa xestión. Así, os cidadáns e as empresas disporán dun espazo personalizado para facer o seguimento dos expedientes que teñen abertos coa Axencia Tributaria. Permítanme agora que aborde os retos que ten por diante a Consellería de Facenda en clave de futuro próximo, de medio prazo. O máis inmediato é sen dúbida a elaboración do novo Plan estratéxico de Galicia para o período 2015-2020. Podo avanzarlles que no primeiro semestre do ano presentaremos este plan, co obxectivo de seguir desenvolvendo unha planificación económica global, coherente coa estratexia da Unión Europea, e de mellorar a eficacia e a eficiencia das políticas da Administración autonómica, con atención especial aos servizos sociais e ao reto demográfico. O plan estratéxico é o instrumento que fixa a finalidade última dos actos de goberno, precisa, xerarquiza e establece prioridades, orientando e dotando de coherencia o conxunto de actividades que a Xunta desenvolverá a medio prazo. Este plan virá enmarcado nunha envolvente financeira plurianual que lle dá consistencia e realismo e, así mesmo, recollerá as novas programacións de fondos europeos para o período 14-20, presentadas o pasado verán e, agás o Feder, en fase de negociación e aprobación pola Comisión Europea. A Comunidade Autónoma precisa dun plan a medio prazo que indique cal é a nosa visión de Galicia no horizonte 2020, partindo dun xeito realista da situación actual, que sirva para coordinar as actuacións das diferentes administracións públicas na Comunidade Autónoma e que dea coherencia estratéxica ás actuacións cotiás e axude a priorizalas fronte ás urxencias do día a día. Para isto non partimos de cero, senón que o Plan estratéxico 2010-2014, con perspectiva 2020, xa sentara unha axenda autonómica baseada na estratexia da Unión Europea para o crecemento intelixente, sostible e integrador, que abrangue un período ata 2020. Esta fixaba como obxectivo xeral para a política económica da Xunta ocupar un lugar dentro da Unión Europea como rexión plenamente integrada nun modelo de crecemento sostible, cohesionado e baseado no coñecemento, en condicións de contribuír ao reforzamento das políticas comunitarias de desenvolvemento de maneira activa, especialmente nos ámbitos da política de cohesión. Malia permanecer vixente o obxectivo anterior, a recesión económica do período 2009-2013 e o peche do novo marco de fondos estruturais e de investimentos da Unión fan conveniente reformular parte dos obxectivos estratéxicos e a súa priorización, empregando como base un escenario financeiro plurianual tamén substancialmente diferente en termos cuantitativos, por mor da evolución do gasto non financeiro, pero tamén cualitativos, tendo en conta o aumento do peso das políticas sociais, en relación co escenario tido en conta para o plan estratéxico que agora remata. O Plan estratéxico 2015-2020 partirá dunha visión de Galicia no 2020 nunha senda de crecemento moderado, pero sostido, baseada no desenvolvemento dun novo modelo de crecemento, que terá como puntos fortes a innovación e o coñecemento, que permite crear postos de traballo en maior contía e de máis calidade que os que permitía a dinámica pre-crise. Somos perfectamente conscientes da dificultade que entraña a aposta por un novo modelo de crecemento, que suporá un camiño difícil no que Galicia debe atopar o seu sitio, en base á especialización rexional intelixente, identificando actividades con alto valor engadido que ofrezan mellores oportunidades para incrementar a nosa competitividade e xerar novos postos de traballo e aumenten a nosa riqueza sen renunciar a acadar unha sociedade máis xusta, cohesionada e inclusiva. Para iso os recursos dedicados a I+D e innovación han de acadar unha masa crítica e acompañarse de medidas dedicadas a mellorar as capacidades, os niveis de educación e a infraestrutura do coñecemento. A devandita estratexia de especialización intelixente de Galicia resulta parte básica da programación de fondos europeos e opera como un elemento vertebrador de todo o plan do que estou a falar, que á súa vez o dota de encaixe na estratexia xeral de goberno e na estrutura financeira da Comunidade. Como corolario, debe acadarse un impacto na evolución positiva do saldo demográfico, que permita ollar o futuro con optimismo. Esta visión da Galicia de 2020 artellarase en torno a catro eixes, nos que se poden agrupar todas as liñas de actuación plurianuais que recollerá o plan. Un primeiro eixe, centrado na empregabilidade e no crecemento intelixente, en liña co xa planificado na estratexia RIS3. Un segundo eixe, focalizado no benestar e na cohesión social. Un terceiro eixe, no que primarán a sostibilidade, o medio ambiente e o territorio. E un cuarto eixe, sobre a sociedade da información e a cultura. Ademais, recollerase un eixe instrumental que atinxe unha administración que debe ser un vehículo destacado para acadar os obxectivos dos anteriores eixes, partindo da orientación ao servizo dos cidadáns, transparente, e á obtención de resultados. O plan estratéxico partirá dun escenario financeiro plurianual coherente coas normas de estabilidade orzamentaria e a regra de gasto. As dispoñibilidades financeiras resultantes asignaranse aos eixes indicados a través dun proceso de arriba a abaixo que permitirá agrupar en cada eixe en prioridades de actuación e estas en máis de cen obxectivos estratéxicos. Os obxectivos estratéxicos mediranse a través de indicadores de resultados e determinaranse a través dunha exhaustiva análise de diagnose. As liñas de actuación terán carácter anual e tamén contarán con indicadores de produtividade para avaliar o seu cumprimento. Todo isto mediante un procedemento participativo aberto a través da páxina web da Consellería, na que se irán publicando os diferentes documentos de programación e se habilitará un buzón para recibir suxestións. Ademais, e independentemente das cotiás consultas informais e formais cos principais axentes sectoriais e representantes sociais, unha vez rematado o proxecto do plan, este trasladarase formalmente para a súa valoración. O plan non remata coa súa presentación e a achega dos axentes interesados. Os indicadores de resultados e de produtividade que recolle mediranse a final de cada ano e cada xestor deberá elaborar un informe dando conta do seu cumprimento. Por todo isto, o plan estratéxico en cernes constitúe unha primeira pedra dun novo modelo de xestión da Administración autonómica, que xira en torno a resultados, do que o primeiro fito anual serán os orzamentos, e o último, o informe de xestión, no que se renderá conta dos valores acadados polos principais indicadores da súa actuación. Como xa indiquei anteriormente, no devandito plan estanse integrando as liñas estratéxicas de actuacións definidas nos programas operativos que vai aprobando a Comisión Europea. Deste xeito, queda garantida a conexión e a integración da política de cohesión e do resto de políticas comunitarias 14-20 coa estratexia recollida no plan estratéxico. O pasado mes de decembro a Comisión Europea aprobou o acordo da asociación do Reino de España no que se estableceron as prioridades de investimento e a forma en que estas dan resposta ás recomendacións específicas realizadas ao Estado membro no marco do semestre europeo e ao longo dos obxectivos das estratexias 2020. A elaboración deste acordo contou coa activa participación da nosa comunidade autónoma e constitúe a base para a programación dos fondos. A Galicia aplícaselle a rede de seguridade. Temos unha taxa de cofinanciamento do 80 %, cunhas condicións de concentración temática de fondos menos exixentes que noutras rexións. Cabe destacar que se conseguiu ampliar a rede de seguridade ata o 90 % dos fondos europeos sobre os do marco 2007-2013. En Galicia, para os programas operativos rexionais e plurirrexionais a dotación financeira, en termos de axuda, supera os 4.070 millóns de euros. A Comunidade Autónoma xestionará directamente 2.506,2 millóns de euros nos programas operativos Feder, con 883,4 millóns; FSE, con 313,1 millóns; Iniciativa Xuvenil, 48,9 millóns; Feader, 889,8 millóns; e FEMP, 371 millóns. Pola contra, a Administración xeral do Estado xestionará 1.565,5 millóns de euros, destacando pola súa magnitude os programas operativos de crecemento sustentable, crecemento intelixente e emprego, formación e educación. Os programas operativos Feder e FSE encaixan, ademais, coas actuacións, plans e estratexias que se desenvolverán en Galicia nos diferentes ámbitos sobre os que interveñen os ditos fondos, de modo que as operacións que se leven a cabo en Galicia cofinanciadas están integradas á súa vez en estratexias temáticas a medio prazo. Neste contexto, para maximizar o impacto dos fondos, a programación comunitaria consolida neste período e ata o ano 2020 o seu carácter estratéxico, centrando o investimento nunhas poucas prioridades, as fundamentais para o crecemento e o emprego, nas que xa levamos traballando dende a Xunta a través da nosa estratexia rexional. Á hora de elaborar a programación 14-20 temos aplicado a concentración temática en coordinación coas intervencións do Estado, ao mesmo tempo que temos mantido a coherencia coas necesidades identificadas na diagnose económica e territorial. Así, máis do 60 % do financiamento diríxese a catro eixes nos primeiros obxectivos temáticos dos regulamentos, en concreto como son as medidas de apoio á innovación e a I+D, á Axenda Dixital, á competitividade das pemes e ao paso a unha economía baixa en carbono. Galicia foi unha das primeiras comunidades autónomas en ter aprobado o seu programa operativo Feder por parte da Comisión Europea, e celebrará o primeiro comité de seguimento o vindeiro 30 de marzo, a partir do cal comezarán a xestionarse os novos fondos europeos. No caso do FSE, o programa foi remitido á Comisión o pasado mes de xullo, cumprindo os prazos establecidos nos regulamentos, e actualmente atópase en proceso de revisión. Pero tamén existe un importante reto respecto da execución da totalidade dos fondos europeos asignados á Comunidade Autónoma no período 2007-2013. Cómpre acelerar a execución orzamentaria, e habilitaremos os mecanismos para priorizar a execución da tramitación e o pagamento dos créditos cofinanciados con fondos europeos do marco 2007-2013. Para isto existirá unha implicación global de toda a Xunta, para acelerar os pagos priorizados e prever as contías do último cuadrimestre de 2015, tanto polo que respecta ao Feder como ao FSE, Feader, FEP e POCTEP. Entre setembro de 2015 e abril de 2016 planificarase o peche deste marco 2007-2013 e levaremos a cabo todas as actuacións que permitan garantir que na data de presentación dos documentos de peche –en marzo de 2017– todos os proxectos cofinanciados estean en funcionamento. Ao mesmo tempo que se garante a execución da totalidade destes fondos e se prepara para realizar o peche, planteamos a necesidade da implantación de sistemas de xestión e control do novo período de programación 2014-2020. O novo período de programación caracterízase, como se sinalou anteriormente, por un marcado enfoque de resultados. Cómpre mellorar o sistema de seguimento e avaliación continua e sistemática da execución dos programas operativos a través de indicadores, xunto cunha análise previa da lesivilidade de todas as actuacións a acometer. Unha novidade fundamental no sistema de xestión e control no novo marco 14-20 é a obrigatoriedade da realización dunha avaliación do risco de fraude e a implantación de sistemas de implantación deste eficaces e proporcionados. Co obxectivo de diminuír as cargas administrativas para os beneficiarios e a Administración, potenciaremos a utilización de custos simplificados, xunto co uso de instrumentos financeiros que nos permitan lograr unha transición da concepción de subvención a fondo partido cara a unha concepción de axudas reembolsables. Señorías, a xestión eficiente dos nosos recursos e a planificación rigorosa non é posible facelas sen ter na nosa administración os mellores profesionais. Por iso quero aproveitar a miña comparecencia para poñer en valor o traballo de todos os empregados e empregadas públicas; sen dúbida, son o activo máis valioso que ten esta administración. Dende que chegamos ao Goberno, unha prioridade foi precisamente manter e mellorar o emprego público. Hoxe podemos dicir que ese obxectivo tamén está cumprido, e que Galicia logrou manter practicamente estable o número de efectivos dende o inicio da crise, mentres outras comunidades non tiveron máis remedio que tomar medidas drásticas, facer despedimentos e reducir miles de empregos. A primeira medida que quero resaltar neste eido é o Proxecto de lei de emprego público de Galicia, que nestes momentos se atopa en tramitación nesta Cámara. Como xa lles avancei hai uns días neste hemiciclo, é un proxecto de lei que cambiará o modelo de Administración actual para convertela nunha administración do século XXI: moderna, eficiente e ao servizo dos cidadáns. A lei introduce importantes novidades. Establece, por unha parte, un marco único, estable e flexible para todas as administracións, e implanta a carreira profesional de persoal funcionario e a súa avaliación do seu desempeño, para fomentar o seu recoñecemento profesional. Regula tamén os procesos de funcionarización de persoal laboral que realiza funcións ou desempeña postos de persoal funcionario. Cambia o sistema de provisión de máis de quiñentas xefaturas de servizo, que deixarán de proverse polo sistema de libre designación e pasarán a seleccionarse por medio dun concurso específico con convocatoria pública. E, por último –como máis destacado–, aposta por fomentar a igualdade e a Administración electrónica. Como xa manifestei, os traballadores da Xunta fixeron un importante esforzo nos últimos anos. É o momento de devolverlles eses esforzos. Para iso, e nesta lei, creamos un fondo específico que recollerá, para un período máximo de tres anos, a dotación precisa para proceder ao completo reintegro das retribucións axustadas no ano 2012. Neste 2015 dedicaremos 51 millóns de euros para facer efectiva a devolución do 25 % da extra de 2012. Pero este fondo financiará tamén, con carácter consolidable, a reposición das dúas pagas adicionais do complemento específico. Ademais, na lei eliminamos o plus de altos cargos. Este complemento retributivo vai desaparecer do noso ordenamento xurídico, de modo que Galicia será a primeira comunidade que o suprime por lei. Unha vez que a Lei de emprego público entre en vigor, deberase empezar a desenvolver regulamentariamente. Pódese anunciar que, nun prazo de entre seis e nove meses dende a súa entrada en vigor, estarán elaboradas polo menos dúas normas de desenvolvemento desta lei, en concreto o decreto de provisión e selección, que substituirá a vella norma de 1991, e o decreto que desenvolve o réxime xurídico do persoal directivo. Outro dos ámbitos nos que seguiremos traballando nos vindeiros meses é no dereito á mobilidade que teñen os empregados públicos. As cifras confirman o importante esforzo feito, ofertando preto de 7.000 prazas en concursos de traslados. Grazas a iso, 3.624 persoas accederon a unha nova praza que se adapta mellor ás súas circunstancias e preferencias persoais ou profesionais. Na actualidade traballamos no desenvolvemento dunha aplicación informática que garanta o concurso permanente, de forma que as posibilidades de mobilidade se incrementarán para todos os empregados públicos. E tamén podo avanzarlles que imos convocar o concurso de administración xeral, o concurso de veterinarios tamén antes de rematar o ano, o concurso de administración especial e, na medida en que avancen as negociacións cos sindicatos, tamén convocaremos o concurso do persoal laboral. Para rematar, cómpre lembrar a oferta pública de emprego da Xunta de Galicia para este ano, e que vén sendo a máis importante dende 2009. Ofertaremos 1.163 prazas no eido sanitario, educativo e na administración xeral, multiplicando por catro as prazas do ano anterior. Señorías, remato xa, reiterando que o obxectivo nesta segunda parte da lexislatura ten que ser o consolidar a melloría da nosa economía e a creación de emprego. Esta é a nosa máxima prioridade, na que centraremos todos os nosos esforzos. Galicia xa deu o paso da estabilidade ao crecemento. Por iso temos o deber de afrontar un novo reto. Agora que a recuperación económica é un feito, é o momento de traballar para que ese crecemento sexa sostible no tempo. Para acadar este obxectivo, afondaremos na liña de traballo seguida ata agora; seguiremos traballando pola estabilidade orzamentaria, xestionando coa máxima eficiencia e achegando solvencia; seguiremos mantendo a nosa autonomía financeira, tomando as nosas propias decisións; seguiremos modernizando a Administración e mellorando o emprego público, cunha lei pioneira e adaptada aos novos tempos; seguiremos executando con eficacia os fondos comunitarios e fixando prioridades para o novo marco comunitario; e aprobaremos un plan estratéxico que fixará os retos de futuro para a Galicia do ano 2020. Somos conscientes dos esforzos feitos nos últimos anos, esforzos que nos permitiron deixar atrás unha etapa de recesión e iniciar a ansiada recuperación económica. Agardo que o Goberno e os grupos parlamentarios desta Cámara, coas súas achegas e as súas responsabilidades, traballemos nunha mesma dirección e cun mesmo obxectivo: consolidar o crecemento económico e o emprego e poñer as bases para que este crecemento sexa sostible no tempo. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro de Facenda. Rolda dos grupos parlamentarios. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Bo día, señor conselleiro. A verdade é que persoalmente non esperaba outra cousa, pero, bueno, sempre é decepcionante escoitar unha mensaxe continuísta das políticas que se levaron ata agora por parte da Xunta de Galiza e que nos colocaron na situación na que estamos hoxe, de desemprego, dunha débeda insoportable e dunha situación social e económica realmente dramática. Perdeu vostede unha grande ocasión para anunciar un cambio de rumbo, un cambio de rumbo que finalice as políticas de recortes, que aposte por activar a economía produtiva en troques do que se veu facendo ata agora, e de acabar coa subida de impostos, dedicada exclusivamente a pagar a débeda aos especuladores financeiros e manter nun paraíso fiscal as grandes fortunas e os oligopolios. Pero esperar que o Partido Popular rectifique é un exceso de optimismo. Pensar que o Partido Popular pode rectificar as súas políticas austericidas en favor da cidadanía que os votou é unha fantasía. Da política fiscal e orzamentaria que practican xa se ten falado dabondo neste pleno e nesta cámara. Con ocasión do debate dos orzamentos, falamos sobre a fiscalidade regresiva que se está a aplicar, a contracción económica progresiva do país, a especial saña nos recortes dos servizos públicos e unha política económica ao servizo de especuladores e oligopolios; unha política económica que, ademais de socialmente inxusta, serviu para favorecer os negocios das amizades perigosas do presidente Núñez Feijóo, como Marcial Dorado ou Pachi Lucas. O triste é comprobar que, como ocorreu no relevo da Consellería de Educación, a comparecencia se limita a un acto puramente protocolario, de reafirmación e de anuncios electoralistas. Un plan de inspección ás grandes fortunas e ás grandes empresas tería estado moi ben que se incluíra como un dos obxectivos para a súa consellería. Unha reforma fiscal que subise, inda que só fora un pouquiño, os tramos máis altos do IRPF. Unha reforma fiscal que revisase as escandalosas taxacións que se aplican nas transmisións patrimoniais, malia as sentenzas que reiteradamente as declaran abusivas e nulas. Seguindo co optimismo, tamén podería agardar que puxesen a Axencia Tributaria de Galicia a loitar contra a corrupción, inda que só fose seguindo as pistas que sinala o Consello de Contas no seu informe. Os propios técnicos da Axencia Tributaria din que non dispoñen de medios para perseguir a gran corrupción, que si teñen para perseguir os roubagaliñas, ¿non? –como se dicía–, pero non para os grandes corruptos e as grandes fraudes. Espero e desexo que toda esa actividade contra a fraude non se limite a perseguir –como están facendo– as persoas desempregadas que traballan e non declaran os exiguos, pouquiños e escasos, miserentos, beneficios que poidan obter e que non lles dan nin para vivir practicamente. Perseguen vostedes desempregados en vez de perseguir os grandes estafadores. Xustificar a política privatizadora e austericida que se levou até agora é o que veu facer vostede hoxe aquí. Poderiamos definir a política económica do Goberno de Núñez Feijóo como a aniquilación da cidadanía máis feble, das persoas enfermas ás se lles negan os medicamentos, dos nenos que sofren desnutrición, das persoas anciás enfermas e abandonadas de calquera asistencia pública, das familias con todos os seus membros desempregados e sen ningunha axuda, das persoas traballadoras que viven na pobreza porque perciben salarios de miseria que o Goberno aplaude sen rubor. Traballadoras e traballadores pobres que son, inda por riba, utilizados para mellorar as estatísticas da recuperación que só ve o Partido Popular. ¿Como vostede se atreve hoxe aquí a falar de creación de emprego?, y se acabó. Aí está todo o obxectivo do Partido Popular. ¿Que emprego? ¿Estes empregos de 300 euros que se están ofrecendo agora aos traballadores e ás traballadoras? ¿Eses empregos que non chegan nin ao salario mínimo interprofesional? ¿Iso é o que nos vén vender aquí? Propaganda, propaganda e propaganda, para anestesiar a sociedade e para que moitas persoas sigan a sufrir a situación, como se fora culpa deles. A ditadura franquista controlaba a fame nos fogares, a emigración masiva e forzada pola miseria, a fame da infancia, con cárceres cheos de quen se atrevía a rebelarse. A única diferenza entre vostedes e o franquismo é que agora manteñen os dereitos democráticos polo menos formalmente, pero tampouco niso se van diferenciar en canto entre en vigor a Lei mordaza que prepararon nos últimos meses. Así, igual que no franquismo, igual que naquela ditadura, o descontento da poboación coas súas políticas é e será contestado con represión en lugar de solucións. A súa política económica dedícase a pagar aos especuladores, servir aos oligopolios e primar amigos e amigotes. Reciben cartos en negro para as súas campañas a cambio de concesións e favores con cartos públicos, pero non lles pasa nada, porque vostedes son como Cáritas. E iso si que é ter valor e falta de vergoña: o Partido Popular igual a Cáritas. Polo tanto, Pachi Lucas podémolo comparar pois con los pobres del mundo, porque é a quen favorece o Partido Popular, aos seus amigotes. Realmente, deberían pedir escusas, deberían pedir perdón publicamente por estas declaracións. Ademais, as leis penais xa se encargaron de que os delitos de corrupción prescriban axiña e os tesoureiros do PP e o propio PP queden impunes. Impunes ante a xustiza pero non ante a sociedade, porque, inda que vostedes se neguen a asumir responsabilidades políticas, a sociedade obrigaraos a asumilas cos seus votos. O resultado das votacións andaluzas é un avance do que vai ocorrer no resto do Estado. Poden vostedes negarse a crear comisións parlamentarias sobre a corrupción; poden negarse a que o señor Núñez Feijóo ou o señor Rajoy comparezan ante os respectivos parlamentos para dar explicacións sobre as finanzas do PP; poden reducir o número de deputados e deputadas, nun intento desesperado de manter a maioría nas cámaras; poden negarse a dimitir dos seus cargos públicos, para manter o aforamento. Dá igual o que fagan, a cidadanía encargarase de botalos –con b– das institucións que levan ocupando demasiado tempo e que necesitan aire novo, que traia novas formas de facer política, baseadas na transparencia, o respecto á cidadanía, a democracia participativa e a honestidade. Vostedes soben os impostos indirectos, como o dos carburantes, e non lles importa que teñamos o gasóleo e a gasolina máis cara do Estado, se iso serve para pagar unha débeda que non deixa de medrar e as demais falcatruadas ás que se dedican. Vender a devolución do imposto de hidrocarburo como un gran logro de verdade que debería polo menos non dicilo, porque hai cousas que é mellor non dicilas e insistir como se fora un gran éxito, cando hai unha serie de requisitos que precisamente a autónomos, aos empresarios de transporte menos potentes, con menos capacidade, evidentemente non lles vai beneficiar esta medida. Señor conselleiro, eu espero de vostede honestidade, é o único que espero. Espero que sexa o suficientemente honesto como para explicarlle á cidadanía por que, dende que goberna o señor Núñez, a débeda aumentou dos 3.922 millóns aos 10.000 millóns que en números redondos temos hoxe. Tamén podería explicarlle á cidadanía por que coa súa política fiscal segue a aumentar a concentración da riqueza nas mans duns poucos, aumentando a desigualdade e deixando a maioría da cidadanía cada vez con menos recursos e con menos posibilidades de consumir. É a liquidación da clase media, é a exclusión social de cada día, máis e máis persoas. É a liquidación encuberta ou explícita dos servizos públicos, para beneficio privado. É a política suicida á que nos levou o señor Núñez Feijóo, a ter cada vez menos actividade económica, menos recursos e máis débeda. Pero tanto lles ten. E non van mudar a súa política, porque esta é a política que queren facer. Vostedes seguen a senda dos gobernos latinoamericanos dos anos oitenta e noventa, que remataron por quedar case sen Estado. Vostedes representan só sufrimento. Onde a cidadanía común percibe mafia vostedes perciben a Cáritas. Iso si, anuncian constantemente medidas maquillaxe contra a corrupción pero deixan intactas as tramas que trafican coa formación, e ademais presumindo de que vostedes denunciaron a operación Zeta, cando é totalmente mentira. Se realmente quixeran mudar algo, anunciarían un plan de inspección das grandes fortunas; anunciarían medios para a Axencia Tributaria e a absoluta independencia dos técnicos; anunciarían unha reforma fiscal que subise os tramos máis altos do IRPF; anunciarían que van revisar as escandalosas taxacións que se están a aplicar nas transmisións patrimoniais; anunciarían medidas novidosas para mellorar a demografía, que vaian máis alá das desgravacións fiscais; anunciarían medidas contra a fraude na contratación laboral, que está sendo unha gran carga ou un grande impago de impostos na nosa comunidade. En fin, lamento moitísimo a súa visión continuísta e propagandística da política económica de Galiza. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. Deputadas e deputados. En primeiro lugar, quero expresar o pesar do BNG polas vítimas provocadas polo accidente de avión que facía a ruta entre Barcelona e Düsseldorf. Señor conselleiro de Facenda, permítame que comece desexándolle sorte no seu labor, cando menos máis sorte da que tiveron as súas predecesoras, por moito que vostede afirme que os resultados demostran que acertan. Digo isto porque en 2011 a Xunta de Galiza prevía un crecemento da nosa economía do 1 %; a realidade foi que caeu un 0,5 %. En 2012 a Xunta prevía un crecemento do 1,1 % do PIB; a realidade foi que caeu un 2 %. En 2013 o Goberno galego foi máis cauto e vaticinou unha caída do 0,9 % do PIB; pero, aínda así, volveu errar e a nosa economía caeu unha décima máis da prevista. E, por fin, o pasado mes de maio a Xunta anunciaba que pechariamos 2014 cun medre do PIB do 1,2 %. "O crecemento será maior en Galiza, co cal a Comunidade seguirá converxendo co Estado", dixo desde esta tribuna a señora Elena Muñoz. E a realidade é que só medrou a nosa economía un raquítico 0,4 %, é dicir, un terzo da previsión feita pola Xunta de Galiza; e a realidade é que no Estado medrou un 1,4 %, máis do triplo que no noso país. A Xunta de Galiza, señor conselleiro, leva catro anos consecutivos cometendo erros de vulto nas súas previsións. A realidade, por moito que vostede se empeñe en dicir que Galiza foi pioneira, é que todos os indicadores sinalan que coas súas políticas seguimos a diverxer; non estamos converxendo, agrándase a fenda que nos separa do conxunto do Estado español. Galiza, pioneira ¿en que, coas súas políticas?, señor conselleiro. Índice de produción industrial: o descenso medio no conxunto do Estado foi do 2 %; en Galiza, do 4,9; caeu máis do dobre. Exportacións: medraron no Estado un 4,7; en Galiza, un 1,2, menos da terceira parte. Demanda interna: medra no conxunto do Estado cinco veces máis que en Galiza, datos da EPA de 2014. Tanto se examinamos a evolución do paro como a evolución da ocupación e da poboación activa, Galiza, por desgraza, sae moito peor parada; mentres no Estado empeza a crearse emprego, en Galiza 2014 pechouse con destrución de emprego neto, e, a diferenza do que ocorre no Estado, nin sequera a creación de emprego basura, de emprego precario, serve para maquear as cifras. E estes datos, señor conselleiro, súmanse a outros indicadores igualmente negativos, como a caída demográfica que indica o último padrón municipal. Galiza perdeu nun ano máis de 17.000 residentes e 27.000 residentes de entre 15 e 34 anos; nos últimos cinco anos Galiza perdeu máis de 100.000 residentes menores de 35 anos. E, mentres tanto, vostede fala de políticas que apostan polo equilibrio xeracional. ¡Pois menuda maneira de acadar o equilibrio xeracional, señor conselleiro! Mire, fronte ao discurso do seu goberno, os datos indican que a crise no noso país é moito máis aguda e máis persistente que no conxunto do Estado. E, ante isto, vostede ¿que nos ofrece, á parte de prometernos un mundo feliz no ano 2020 con cargo ao Plan estratéxico 2014-2020? Ante esta realidade, tomada de estatísticas oficiais, vostede ¿que nos ofrece? Pois o que nos ofrece é continuísmo, continuar por unha senda que está levando á ruína o noso país. Mire, señor Martínez, houbo un comentario de prensa sobre o seu nomeamento que sinceramente me chamou moito a atención. O comentario dicía algo así como que o presidente da Xunta escolleu para a carteira de Educación e Cultura unha persoa de marcado perfil político e para a carteira de Facenda unha persoa de perfil técnico. E a xustificación era que, tendo en conta o contexto de constrición orzamentaria, cunha marxe de manobra da Xunta moi limitada pola tutela e os límites impostos polo Goberno central, a xestión da Consellería de Facenda tiña unha dimensión máis técnica que política. Pois teño que dicirlle, señor conselleiro, que discrepo rotundamente. Vostede non é un contábel, vostede é un político; vostede ocupa un cargo político de extraordinaria relevancia: a Consellería de Facenda da Xunta de Galiza. E, como temos manifestado en moitos debates, as políticas facendísticas e as políticas fiscais non son neutras, afectan a vida da xente. As políticas fiscais, en definitiva, as políticas de ingresos e as políticas de distribución do gasto público son a principal ferramenta dun goberno para influír na marcha da economía, para redistribuír a riqueza existente, e, polo tanto, para identificar cales son as verdadeiras prioridades dese goberno. E a consecuencia do continuísmo que vostede anuncia nas políticas da Xunta de Galiza será prolongar e acentuar o devalo económico e social no que está sumido o noso país. Porque, mire, se as políticas de austeridade son contraindicadas para o conxunto de Europa, sono moito máis nun país cunha economía periférica e atrasada e dependente, como a galega, que necesita moito máis do investimento público como elemento tractor do seu desenvolvemento. Por iso, señor conselleiro, permítame que lle formule algunhas preguntas. A renuncia do seu Goberno a facer políticas anticíclicas, a obediencia dogmática –e ata me atrevería a dicir que fanática– ás políticas de austeridade que practica o seu Goberno, ¿non teñen unha influencia en que o consumo en Galiza medre cinco veces menos que no conxunto do Estado, dificultando, por tanto, a recuperación? ¿Non inflúe tamén en que 2014 pechase cun incremento da débeda do 8 %? Mire, en moitos debates temos denunciado que as políticas de austeridade nin serven para reactivar as economías nin serven para sanear as contas públicas, pois ao deprimir a demanda cae tamén a recuperación. E vostede fala de sustentabilidade das contas públicas, de que apostaron por asegurar a súa sustentabilidade e por sanear as contas públicas. ¿A que se refire? ¿A que a débeda de Galiza pasase de representar o 6,8 % do PIB a fins de 2008 a representar en 2014 o 18,2? Porque calquera persoa minimamente seria sabe que hai que examinar a evolución da débeda en relación co PIB, e no Goberno anterior baixou e deixou a débeda no 6,8 do PIB en termos relativos; en comparación co PIB baixou, deixou a débeda en 6,8, e agora a débeda pública galega representa o 18,2 do PIB. Vostede fala de control do endebedamento público cando resulta que o Goberno ao que vostede pertence xerou máis débeda que a suma de todos os gobernos autonómicos anteriores. E mesmo, como ten denunciado o Consello de Contas, tiveron que recorrer ao endebedamento para financiar operacións correntes, algo que atenta contra calquera principio de sustentabilidade das contas públicas. Mire, señor conselleiro, e mentres isto acontece, segundo datos do seu propio Goberno, os recursos de Galiza con cargo ao sistema de financiamento autonómico, serán en 2015 de 6.112 millóns de euros; é dicir, 1.327 millóns de euros menos que en 2008. Segundo datos do seu propio Goberno, desde a entrada en vigor do novo sistema de financiamento, as achegas a Galiza diminuíron en total en 6.561 millóns de euros. Isto, por suposto, en parte, é debido á caída da recadación por mor da crise, mais tamén é debido á reforma do sistema de financiamento aprobada en 2008, claramente prexudicial para Galiza, que non asegura a suficiencia de recursos para o noso país. E a unha cuestión tan importante, vostede, na súa intervención, non lle dedicou non xa un minuto, nin unha soa palabra. ¿Que posición vai ter o Goberno con respecto ao sistema de financiamento? Fálanos do mecanismo de facilidade financeira, de que a Xunta de Galiza vai ter un aforro de 100 millóns de euros, dedicou boa parte da intervención a falar dunha Lei do emprego público que xa foi debatida á totalidade nesta Cámara –e que está agora en trámite nesta Cámara– e nin lle dedicou unha palabra ao sistema de financiamento autonómico. Seguimos esperando a coñecer a posición da Xunta de Galiza nunha cuestión chave, vital, para o noso país, señor conselleiro. Porque do sistema de financiamento autonómico depende o financiamento do noso ensino, da nosa sanidade, dos nosos servizos sociais, deses servizos que o seu Goberno segue recortando, dicindo que non se pode gastar o que non se ten. Por iso remato xa a miña intervención, señor conselleiro, con varias preguntas, as mesmas que lle fixen a semana pasada na Comisión 3ª deste Parlamento ao seu director xeral sen obter resposta por parte súa. Polo tanto, a ver se hoxe temos máis sorte nesta comparecencia súa ante o Pleno do Parlamento. ¿Vai exixir o seu Goberno a revisión do sistema de financiamento autonómico, que tiña que revisarse antes de que rematase 2014 e o Goberno Rajoy está incumprindo a súa obriga legal adiando esta revisión?, ¿vai exixir esa revisión, señor conselleiro? ¿Que propostas ten o seu Goberno nesta cuestión? Queremos coñecer se a Xunta de Galicia ten algunha opinión, se ten algunha proposta a respecto do sistema de financiamento autonómico, a respecto dunha cuestión chave para o noso país. Se ten propostas, ¿pensa dalas a coñecer?, ¿pensa sometelas a un proceso de diálogo cos grupos parlamentarios que conforman este Parlamento ou nesta cuestión –como tamén lle dixen ao seu director xeral– o Goberno galego, como en tantas outras, simplemente non sabe non contesta? Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Sánchez.
Bos días. Bos días, señor conselleiro. Quería comezar repasando unha serie de notas que fun tomando durante a súa intervención, pero primeiro dicirlle que o máis indigno que está facendo o Partido Popular e o Goberno da Xunta de Galicia, e o Goberno do Estado é repetirnos ese discurso de que xa superamos a crise. A min paréceme indigno porque estou convencido de que vostedes coñecen a realidade, como a coñecemos nós. Eu a realidade que coñezo e que vexo é que segue habendo persoas ás que se expulsa das súas casas porque non teñen para pagar a hipoteca ou o aluguer, que aumentan os casos de desafiuzamentos durante o ano 2013 e 2014. Porque a realidade que nós vemos, e que vostedes teñen que ver tamén, é que hai máis pobreza e máis exclusión social. A realidade que nós vemos é que a maior parte da xente de 20, 25, 30 anos, que coñecemos que estudou, ten que buscar oportunidades fóra deste país. Esa é a realidade que vemos e que ve a poboación. Ese discurso, ademais de ser indigno, non o cren nin os que no pasado apoiaron o Partido Popular. Non o cren nin os seus votantes xa, porque non é real. Se pensamos que superar a crise é consolidar este modelo, vostedes están facendo un chamamento á resignación de que a recuperación significa que mozos e mozas que estudaron, que pagaron caros másteres para formarse, que se lles dixo que tiñan que mellorar a empregabilidade, que tiñan que formarse e que, se se formaban, ían ter oportunidades nesta vida, traballen en empresas por 500 ou 600 euros para traballar longuísimas xornadas laborais. Iso é o que vostedes nos están dicindo, porque vostedes faltan á verdade. Porque eu estou convencido de que vostedes tamén coñecen esta realidade, pero, en aras dun resultado electoral de manterse no poder, vostedes están dispostos a falsear a realidade e a repetir –porque vostedes teñen moita máis potencia mediática da que temos outros– mil veces para tratar de conseguir que sexa verdade unha mentira. Pero a realidade é que non superamos a crise, se a crise a contabilizamos en benestar das persoas, nun país que non perda poboación, nun país que non destrúa emprego, nun país que teña expectativas de futuro. Niso vostedes suspenden, tanto dende o ano 2009 como no último ano. Comezo primeiro coas notas que tomamos. Porque vostede falou da débeda, xa llo dixo o señor Jorquera: cando vostedes chegaron era do 6,8 %, hoxe está por riba do 18 % e acabará este ano con máis de 10.000 millóns de débeda dos galegos. Explíquelle vostede todos os datos dos que despois falou. Falou vostede de ampliar os servizos básicos, que nestes anos vostedes conservaron e ampliaron os servizos sociais básicos. Isto é outra tomadura de pelo, ¿a que se refire, por exemplo, á sanidade?, ¿á sanidade que é cando hai cada vez máis frecuentemente colapsos nos hospitais? O señor Feijóo e a señora Mosquera din que son picos de enfermidade; claro, é que un sistema ten que estar preparado para os picos e para os vales, ¿entende? E iso debe de ser producido por un recorte ou por unha mala xestión. Ou sexa, ampliar servizos básicos, unha vez máis vostedes faltan á verdade. Vostedes foron pioneiros no austericidio. Vostedes tamén falan de previsións realistas. Xa lle dixo o anterior voceiro, ¿cales son as previsións realistas que vostedes fixeron?, ¿as do 2013, as do 2014 ou as que fan para o 2015, cando prevén un crecemento similar ao do Estado cando todos os indicadores de Galicia son peores que os do Estado? ¿Esas son as previsións realistas? Igual que cando vostede falou do Plan estratéxico 2014-2020, pois como non lle saian mellor as previsións que no anterior, 2010-2014, estamos aviados. Mire, obxectivos do Plan estratéxico anunciado a bombo e platillo polo señor Núñez Feijóo: obxectivo 2014, PIB per cápita con respecto á Unión Europea dos 27, a situación en 2010 era do 90 %, a previsión do Plan estratéxico era aumentala ao 95 % e, actualmente, a finais do 2014, o resultado é o 87 %. En vez dese anunciado aumento, descende. Debe ser por iso, por ese descenso do PIB per cápita, que tamén aumenta a rede de seguridade dos fondos europeos, porque, se chegaramos ao 95 %, se cadra non tiñamos esa rede de seguridade, pero significaría que este país progresou na converxencia coa Unión Europea, cousa que non sucedeu. A poboación empregada no ano 2010 era o 63 %, as previsións eran incrementala ata o 65 % e, a finais de 2014, é o 58,18 % a poboación empregada de 20 a 64 anos. E despois un dato moi fácil, porque pode ser que os outros, bueno, pola conxuntura internacional,... podemos fallar. Pero vostedes prometeron subir o investimento en I+D+I do 1 ao 1,5 % e hoxe estamos no 0,87 %, e iso é simplemente consignar e executar os orzamentos. Polo tanto, previsións realistas; recoñezan, entón, que teñen que cambiar para vostedes ter credibilidade. Falaba vostede da Atriga, da Axencia Tributaria Galega. Afloran todos os anos 150 millóns de euros invariablemente, iso si, na comparecencia do director xeral non conseguiu facer unha comparativa co sistema anterior á formación da Atriga. Tampouco se cumpriu un acordo unánime do Parlamento de facer un plan de vixilancia da fraude fiscal dos grandes patrimonios, aprobado por unanimidade e non executado, faltando unha vez máis aos compromisos deste Parlamento. Vostede falou da fiscalidade. A reforma fiscal que vostedes anunciaron a bombo e platillo, que non fai máis que agravar a desigualdade deste modelo desigual, non toca a loita contra a fraude fiscal, ¡non toca a loita contra a fraude fiscal! Vostedes perseguen e a Atriga persegue en maior medida e castiga en maior medida, exerce máis presión sobre o pequeno fraude. Tal e como o explicou neste Parlamento o director xeral, o 86 % das operacións e das cantidades recadadas foron para operacións de baixa complexidade. E, simplemente, cun razoamento moi lóxico do director xeral de que é moito máis fácil perseguir unha persoa do común, que perseguir as grandes tramas dos grandes patrimonios. É evidente, pois claro que si, pero neses grandes patrimonios atópase, segundo os datos dos técnicos de Facenda, o 80 % da fraude fiscal; e vostedes dedican o 80 % do seu esforzo a perseguir o pequeno fraude, incrementando xa a desigualdade da propia fiscalidade. Só pór un exemplo: mentres cada vez os cidadáns do común pagamos máis impostos a través de impostos indirectos, o señor Amancio Ortega acaba de declarar 961 millóns de euros de dividendo, 2,63 millóns de euros ao día. Claro que a titularidade destas accións é de sociedades patrimoniais, claro que o Ministerio de Facenda non tocou as sicavs nin tocou os instrumentos que fan posible que este señor pague menos impostos –este señor e outros coma el–. Falando tamén dos empregados públicos, vostede falou de que consolidamos empregados públicos, non son os datos que nós temos. O que vostedes van é cara a un modelo onde se lle recorta aos traballadores, aos funcionarios e, en cambio, non lle doen prendas en premiar os cargos que vostedes nomean a dedo. Eses si que poden gañar grandes soldos. En definitiva –e creo que xa me queda pouco tempo–,...
Un minuto trinta.
En definitiva, o señor Feijóo chegou vendendo fama de bo xestor, de xestor austero e os datos económicos fannos ver que nada máis lonxe da realidade. Como non teño moito tempo, aquí hai unha táboa da evolución do balance do Goberno do Partido Popular dende a súa chegada e a verdade é que eu cualifico como verdadeiramente preocupantes ou dramáticos estes datos. No 2009, a poboación total de Galicia era de 2.796.000 galegos e galegas, no 2014 de 2.747.000; é dicir, 48.000 habitantes menos neste país. Eu non sei se para vostede, pero xa hai economistas que din que este é o principal problema económico de Galicia. Activos había 1.331.000 no 2009, no 2014 1.279.800; baixou un 3,87 %. Ocupados de 1.170.000 a 982.000, unha destrución de emprego de máis de 180.000. O gasto medio do fogar reduciuse de 28.982 a 26.088. O tanto por cento de fogares con dificultades para chegar a fin de mes incrementouse do 60,80 % ao 71,40 %. A débeda pública, xa o dixen, incrementou, etc. E os orzamentos destinados ao servizo da débeda pasou dun 3,34 ao 20,55 %. Non teño tempo para máis, pero ese é o balance do Goberno do Partido Popular incapaz –e na segunda parte da intervención falarei– de artellar políticas de desenvolvemento dos sectores produtivos, dos sectores industriais, incapaz de manter capacidade financeira propia, protagonista de destruír a capacidade do sistema financeiro galego para promover creación de industria e que decapitou a produción industrial deste país nos últimos anos. Polo tanto, a vostedes, a estas alturas da lexislatura, xa non lle quedan máis coellos da chistera que sacar. Falan de plans estratéxicos de futuro, pero un Goberno que leva seis anos xa non pode xulgarse en base ás promesas...,
Remate xa.
...hai que xulgalo en base á realidade actual e a realidade actual é ben preocupante, produto das súas decisións económicas que levan a este país á mingua e ao envellecemento. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Grupo Parlamentario Socialista, señor González Santín.
Grazas, presidente. Señoras e señores deputados. En primeiro lugar, en nome do Grupo Parlamentario Socialista, quero darlle a benvida a este Parlamento na súa primeira comparecencia. Adquire vostede ou adquiriu unha responsabilidade complexa nun momento tremendamente débil da nosa economía. Quero que vostede sexa consciente disto. O departamento que pasa a dirixir ten asignada, entre outros cometidos, a análise económica, así como os traballos relativos á súa planificación e seguimento, o máis parecido ao deseño da política económica da nosa comunidade. Conselleiro, como ben sabe, o Goberno galego dispón dun volume de recursos anuais nos seus orzamentos que case se achega ao 20 % do noso PIB, é dicir, algo moi, moi importante. Por este motivo creo que é oportuno que nos fixemos e, se o prefire, reflexionemos sobre como evolucionou a nosa economía nos últimos anos. Seguro que coincide comigo en que a evolución da economía galega no pasado ano 2014 non foi positiva para Galicia, lémbrolle que a nosa comunidade foi a terceira con peor comportamento de todas as comunidades autónomas no 2014. E tendo isto en conta, botei en falta na súa exposición unha explicación a respecto disto, como tamén teño que dicirlle que botei en falta na súa comparecencia toda referencia á pobreza ou á desigualdade que está a sufrir Galicia nos últimos anos, a non ser que estas dúas variables –a pobreza e a desigualdade– non sexan obxectivos da súa política económica. O crecemento do PIB situouse por debaixo do conxunto de España o ano pasado, no 2014, e as previsións –xa o dixeron os compañeiros que me antecederon na palabra– do Goberno, desde logo, non dicían iso, incluso se chegou a falar dun crecemento do PIB do 1,2 % para o ano 2014. Nada menos que tiveron vostedes un erro do 66 % no cálculo dun indicador ou do indicador máis importante para a nosa economía, e vostede fala de previsións realistas para avalar o resultado e o traballo da Xunta de Galicia. Eu creo que por aí temos que empezar: facendo previsións realistas. A realidade mostra un desvío negativo de Galicia en termos PIB co resto das comunidades autónomas, estamos diverxendo, non converxendo. Chegados a este punto gustaríame, señor conselleiro, que nos dixera –vostede falaba aquí que estima un crecemento do 2 % para este 2015– se cre, como dixera a conselleira cando foi o debate de orzamentos, que imos crecer por riba de España ou non e se mantén esa previsión do 2 %. Porque, pese a que se diga que todo vai moi ben e que os niveis na economía van estupendamente, unha das variables que, para min desde logo, é a que mellor mide ou unha das que mellor mide como vai unha economía é o desemprego e paréceme que nese tema non vamos nada ben, pese a que vostede di que no último ano melloramos moito. Por iso creo que o seu discurso de satisfacción nesta comparecencia está absolutamente fóra de lugar, aos feitos e aos datos me remito. Fixémonos agora, por un momento, nalgunhas variables da súa política económica ou o resultado que tiveron as súas políticas económicas: incrementáronse en 100.000 as persoas paradas desde que vostedes gobernan no ano 2009; o número de fogares nos que todos os seus membros están parados sitúase en Galicia en case 90.000, o dobre que entón; existen case 170.000 ocupados menos, o que sitúa a Galicia como a primeira de todas as comunidades autónomas onde o descenso foi máis elevado; perdéronse preto de 117.000 afiliacións á Seguridade Social e Galicia foi a comunidade onde máis medrou a taxa de paro dende o ano 2009. Estes son datos que, supoño, non me rebaterá. Por outra banda, se analizamos o balance do ano 2014, pódese observar tamén que empeoraron os salarios, a fenda salarial de Galicia co resto de España incrementouse nun 11 %. A evolución industrial sufriu no ano 2014 o maior recorte de toda España, o índice de produción industrial situouse no -4 % para Galicia fronte ao 1,5 % para España. E iso no ano no que o Goberno dicía que ía ser o ano da recuperación do sector naval, supoño que vostede o recordará. A realidade: un retroceso do 5,2 %. Se falamos da agricultura, outro sector estratéxico para a nosa comunidade, pois o retroceso tamén é de máis do 4 %. Se vemos o comercio polo miúdo, continúase coa destrución de emprego, a diferenza do que acontece no conxunto das outras comunidades. Galicia ten unha taxa media dun -0,2 % mentres que no conxunto de España é positiva, do 0,5 %. Se miramos o turismo, os datos de grao de ocupación ou rendibilidade no sector hostaleiro aínda están lonxe dos do ano 2009 e seguimos estando á cola das comunidades de España. Se miramos o saldo comercial total en termos PIB, tendo conta tanto importacións como exportacións estranxeiras e a España, temos un saldo desfavorable de 1.310 millóns de euros. Se miramos os datos do comercio exterior do ano pasado, houbo unha redución do 3,2 % nas exportacións con respecto ao 2013. O saldo comercial con respecto ao resto de España, no ano 2014, resultou negativo para Galicia por valor de 4.642 millóns de euros, unha das cifras máis elevadas da nosa historia. Por tanto, señor conselleiro, en base a estes argumentos, ¿cre vostede que a economía galega vai cambiar de rumbo ou, como vostede dicía, imos moi ben e imos seguir igual? Seguindo coa análise que lle comentaba e facendo relación co que lle dicía de que os orzamentos da comunidade case implican o 20 % do PIB galego, temos que mirar unha das súas responsabilidades futuras que será a elaboración dos orzamentos. Eu permitinme –e sen repetir os debates orzamentarios– facer unha análise do que foron os orzamentos das antigas conselleiras, que teñen, desde logo, desde o meu punto de vista, uns puntos en común. O primeiro: con respecto ao gasto social, cada vez hai menos gasto en termos absolutos, contraste cos recortes nos servizos públicos fundamentais. Iso si, o Goberno trata de distraer falando de cifras relativas. Todos estes orzamentos tamén teñen un forte aumento do endebedamento público. Todos os obxectivos económicos están supeditados ao cumprimento do déficit. Algo que en principio ten que ser un medio, converteuse nun fin en si mesmo. E tamén teño que dicirlle que os niveis de execución orzamentaria son manifestamente mellorables. Tamén se dixo aquí, renunciouse por parte da Xunta de Galicia a incrementar os ingresos da nosa comunidade. Por darlle algúns datos do orzamento: ao gasto social no ano 2010 –ano que orzamentou totalmente o Goberno do señor Feijóo– dedicábanse 8.262 millóns e neste ano, ano 2015 no que estamos, hai 6.447; é dicir, 1.815 millóns menos, unha redución do 22 %. Collendo datos –repito do orzamento. O que cabería preguntar ao Goberno é que medidas se van poñer enriba para o orzamento do ano 2016 para cambiar esta tendencia. Vostede mesmo dicía que cuantificou uns aforros de 100 millóns de euros. A pregunta que eu lle fago é ¿en que se van investir estes aforros, por exemplo, destes 100 millóns de euros que vostede dicía?, ¿nos intereses da débeda?, ¿en gasto social?, ¿en políticas activas contra o desemprego, como propuxemos con pouco éxito desde o noso grupo?, ¿ou en que é o que se vai cuantificar? En relación coa débeda pública, a verdade é que aquí non sei que dicirlle. Eu collín textualmente unha frase que dixo vostede que dicía: "Galicia ten unha política de control e mantemento da débeda". Díxoo vostede, salvo erro ou omisión. ¿Vostede dáse conta de que cando vostedes chegaron tiñan o 6,8 % de PIB de débeda –4.252 millóns, xa cuantificou vostede na súa intervención–? Hoxe teñen 10.000, estamos no 18 % do PIB e di vostede que é unha política de control e mantemento da débeda. No último ano aumentaron 750 millóns de euros, algo máis do 8 %, cando para o conxunto das administracións públicas –vostede sábeo ben– é do 7 %, un punto menos. Repítolle, a débeda pública hoxe supera o 18 % cando se puxera un límite máximo para o ano 2014 no 17,6 %. E o peor: recoñécese xa abertamente que a débeda pública seguirá aumentando, para o ano 2015 fálase de 450 millóns de euros. Gustaríame que sinceramente me diga cal vai ser a súa política, a que vai vostede impulsar, da débeda pública nos próximos meses e nos próximos anos. Se falamos do déficit público, o déficit público galego para o ano 2015 está no 0,7 %, – que supuxo xa unha rebaixa de 0,3 puntos con respecto a este exercicio do pasado 2014–, pero é que para o ano que vén, o 2016, terá que pasar ao 0,2. Eu pregúntolle, ¿cre vostede que isto está ben? ¿Vai defender outro tipo de criterios de déficit no consello de política fiscal e financeira ou vai aceptar isto que aquí vostede nos dicía na súa intervención? Se falamos dos gastos produtivos, desde logo teño que dicirlle que os seus niveis de execución son certamente preocupantes. Todo o que é capítulo VI e capítulo VII creo que, primeiro, nin se orzamenta o que se ten que orzamentar e, despois, non se executa o que está orzamentado. É dicir, certamente moi problemático todo o que é a inversión que vostede mesmo dicía que era algo fundamental para o noso crecemento.
Moitas grazas, señor Santín.
Continuarei no seguinte turno falándolle tamén da Axencia Tributaria que vostede comentou e, tamén, sobre o Plan estratéxico, que creo que é algo bastante importante e do que debe dar explicacións...
Moitas grazas.
...a diferenza do que está e do que vostede vai propoñer. Máis nada e moitas grazas.
Grupo Popular, señor Puy Fraga.
Grazas, señora presidenta. Eu quero comezar xuntándome ao que algúns portavoces que me precederon no uso da palabra fixeron ao comezo das súas intervencións, dándolle a benvida a este Parlamento. Eu quero felicitalo polo nomeamento, quero facelo en público porque xa o fixen en privado, aínda que sei –porque o coñezo persoalmente– que a quen non hai que felicitar é precisamente a vostede, que asume a consellería, senón que a quen hai que felicitar é ao Goberno porque ten a oportunidade de contar coa súa experiencia á fronte desta consellería. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Alégrome moito de que lle guste este eloxio que fago, sinceramente, ao señor Valeriano e deséxolle que algunha vez llo fagan a vostede tamén. [[Aplausos.]] En todo caso, estes eloxios teñen que ver cun dato exclusivamente biográfico, porque o señor Valeriano Martínez é un excelente servidor público que desempeñou postos de responsabilidade que lle permitiron coñecer sectores como, en primeiro lugar, o Sergas. E todos estamos de acordo, ao falar no ámbito financeiro, en que o problema que temos de financiamento é, basicamente, o financiamento sanitario, e o señor Martínez é un experto nesta cuestión á que xunta a súa experiencia nesa materia. Tamén sabe da importancia do investimento, posto que tamén desempeñou postos de responsabilidade na Consellería de Ordenación do Territorio e Obras Públicas. Ten experiencia no control das contas públicas, realizando un excelente traballo no Consello de Contas. [[Murmurios.]] E, finalmente, na súa última etapa na Secretaría Xeral do Presidente obtivo unha visión global da acción política do Goberno. O cal o sitúa, simplemente con estes datos, obviamente ante unha posición excelente para xestionar unhas contas públicas tanto desde o punto de vista técnico, porque é un gran técnico, como tamén desde o punto de vista político –obviamente, desde o punto de vista da política económica–. Ten, polo tanto, unha visión ampla do gasto social, do gasto en investimento, da importancia do control e da eficiencia do gasto público, o cal lle permite á súa vez –iso vese na súa intervención– fixar claramente cales son os obxectivos e as prioridades da consellería no momento actual. Adoita a oposición confundir situacións, dicir que o PP é o que leva á ruína un país cando quen levou á ruína o país non foi o PP, foi o Goberno que precedeu ao PP no caso da economía española. [[Murmurios.]] Eu quixera recordar que a tremenda...
¡Silencio, por favor!
...crise económica que padece España aínda e que Galicia aínda padece, e que non ten que ver con que rematara a recesión –cousa que é unha boa nova–. Vostedes saben perfectamente a distinción entre que haxa unha crise económica e unha crise social, unha crise institucional e que haxa recesión. E o feito é... Si, ás veces teño dúbidas de que o saiban, pero bueno, eu recórdollo. [[Murmurios.]] Señora presidenta, eu agradecería poder falar, simplemente.
Señor Puy, señor Puy, se lle parece... [[Murmurios.]] ¡Por favor! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdoe un momento. Unha cousa é unha pequena distensión nun momento determinado, e outra cousa é non deixar falar, ¡non deixar falar!, ao portavoz. Fagan o favor. Continúe, señor Puy. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora Acuña, está vostede a facer moitos méritos hoxe. Non quixera ter que chamala á orde por segunda vez. Imos deixar as cousas como están. Señor Puy, continúe, por favor.
En ningún caso pretendía molestar á señora deputada e pídolle desculpas ás señoras deputadas... concretamente á que protestaba e me cualificaba con algo –que créame que non é en absoluto a miña intención– é que foi porque vostede me interrompeu, e eu agradézolle, en todo caso, tamén que deixe de falar mentres intervén un, porque efectivamente lle cortan a un o fío –e podémolo facer todos, ¿eh?, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] esa táctica podémola facer todos– e eu creo que non é positivo. En todo caso o que estaba comentando é que rematou a recesión, non a crise, e que no actual momento é evidente que, despois de sufrir as consecuencias dunha crise que ten que ver co que fixo o Goberno anterior e, se me permiten –para que vexan que non teño ningún empacho en recoñecelo–, tamén o Goberno anterior ao anterior, porque esta crise se incubou desde finais dos anos noventa, principios dos anos dous mil, pero desde logo quen non a viu cando estaba máis próxima foi o último, non o penúltimo. En todo caso, o que había era unha expansión baseada nunha industria non produtiva que era o ladrillo, baseada no endebedamento privado e público, de feito España converteuse no país máis endebedado do mundo. Unha crise financeira tamén xerada pola falta de supervisión, naquel momento, das entidades financeiras –estamos a falar xa a finais dos anos dous mil, polo tanto aí si que hai unha clara responsabilidade dalgúns–. Iso tradúcese nunha crise real que xera paro e xera, evidentemente, unha caída das rendas; e xera unha devaluación salarial que ten que ver con que, nos anos precedentes, os salarios se incrementaran en España moito máis por riba da produtividade, e moito máis por riba do que creceron os salarios nos países cos que competimos directIamente nun mercado único, que é a Unión Europea; e que, evidentemente, xerou un axuste que non é consecuencia da política do Goberno do Partido Popular, senón que é consecuencia de como foi a economía española durante a década precedente. Por tanto, esa é a situación e, afortunadamente, hoxe estamos a saír da recesión e os axentes económicos galegos recoñecen que a situación mellorou. A última enquisa que se fixo entre os empresarios galegos di, por exemplo, que –en relación co ano 2012– as repostas desfavorables sobre a visión da economía galega se reduciron 24 puntos –pasaron do 91 % no ano 2012 ao 52 % no ano 2014–; aínda hai unha metade de opinións desfavorables pero, certamente, a melloría e optimismo dos empresarios é maior. O 54 % cre que vai mellorar a economía galega nos vindeiros meses, particularmente a partir do próximo ano, e ademais consideran que se vai empezar a crear emprego; un terzo deles din que xa van contratar novos traballadores este ano, en cambio un cuarto esperan xerar emprego a partir do ano 2016. Polo tanto, as cousas mudaron e estamos nunha situación, como dixo o conselleiro, de consolidar o crecemento e consolidar a creación de emprego. Evidentemente, temos algunhas cuestións pendentes, pero o certo é que as principais reformas están permitindo xa recuperar gasto autonómico –eu quero recordar a Lei de emprego público que permite recuperar as pagas extras que caían sobre o complemento, que se reduciron–. O consumo público en Galicia é maior –0,6 %, a media 0,1 %– e, evidentemente, cunhas contas moito máis saneadas. Eu quero recordar que no ano 2008 os galegos debían o mesmo que os españois a través da Comunidade Autónoma, 1.500 euros, e no 2014 os galegos deben 3.500, co cal é evidentemente un incremento pero é moito menor do que debe a media dos españois a través das comunidades autónomas, que son practicamente 5.000 –é dicir, 1.400 euros de diferenza como consecuencia dunha política de endebedamento razoable–. Nestes momentos, a economía española crece, a economía galega está integrada coa española, o Banco Central Europeo e a Unión Europea están tomando decisións que permiten financiar a economía, hai indicios de que comeza un gasto máis expansivo, o prezo do petróleo tamén está baixando, e, certamente, neste contexto hai que acertar. É verdade que estamos crecendo menos que a media de España no ano 2014. Tamén é conveniente recordar, de cando en vez, que a maior desviación das previsións na historia da Comunidade Autónoma foi a que se produciu polo Goberno do Bloque e do Partido Socialista, que foi de 4 a 8 puntos –a economía no ano 2009 caeu 3,5 e a previsión que tiña o bipartito antes de deixar o Goberno era do 1,3–. Pero todo isto non son cuestións importantes, o importante é que o presidente Feijóo, recórdoo eu, dixo no ano 2012 que se ía crear emprego neto a partir do ano 2015, xusto o que está a acontecer; e niso non houbo un erro en previsión, senón que houbo moito traballo que facer para axustar unha economía que comeza a dar bos síntomas de ter unha base económica máis saneada. No ano 2008 Galicia tiña un saldo comercial –é dicir, vendía no exterior, a diferenza do que compraba–, de 242 millóns de euros, tiña unha balanza practicamente equilibrada. Na actualidade –ano 2014– o saldo comercial favorable para Galicia é de 3.200, case 3.300, millóns de euros. Polo tanto, somos capaces de exportar e iso é o que interesa no actual contexto. Eu, da intervención do conselleiro, no minuto que me queda, quixera destacar –en relación co continuísmo, como se di, que é razoable, que é lóxico e que nós, desde logo, apoiamos porque nos está axudando a saír primeiro da recesión e seguro que nos axudará a saír da crise– dúas cuestións: polo lado do ingreso, o conselleiro defendeu e dixo que ía seguir traballando na progresividade do noso sistema fiscal, o cal se consigue con rebaixas selectivas dos tributos autonómicos, fundamentalmente no eido social –o 80 % dos gastos fiscais son de carácter social–; pero tamén subindo os impostos e, polo tanto, defendendo como fixo el a contribución que pagan os galegos que tributan polo imposto do patrimonio, a diferenza do que ocorre noutras comunidades –mesmo gobernadas polo Partido Popular, como é a de Madrid–, onde non existe este tributo; por suposto, a seguir continuando a débeda e a seguir loitando contra a fraude fiscal. O plan incluía os grandes patrimonios –xa o explicou o director xeral nesta ocasión; o que vostede quere é que lle diga a que gran patrimonio fiscalizou, cousa que como sabe non se pode facer–, cun sistema de financiamento autonómico que este ano nos dá un pouco máis de ingresos, e que non se está comportando mal, en contra tamén do que se ten dito ¿non?
Remate, por favor, señor Puy.
Estamos 5 puntos de financiamento pola media. E a segunda característica do gasto é a eficiencia. Eu, conselleiro, creo que, se vostede é capaz de traernos –xunto con esas medidas de modernización da administración– un plan estratéxico que inclúa o rendemento das accións, a economía galega terá con vostede unha gran débeda porque será unha gran innovación. Moitas grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra para a réplica o conselleiro de Facenda, don Valeriano Martínez.
Grazas de novo, señora presidenta. Permítame contestarlles aos distintos intervenientes dos grupos –ao Grupo Mixto, ao Grupo do BNG, ao Grupo de AGE, ao Grupo do PSOE– dunha maneira un pouco ordenada, ao meu xeito e forma, tratando de atopar aqueles puntos que foron comúns nas súas intervencións. Descúlpenme por adiantado se, ao mellor, algunha cuestión das que vostedes sinalaron como máis importantes non foi así detectada por min nestes momentos. E tratarei de gardar unha certa similitude lóxica co que fomos avanzando tamén na primeira intervención, dunha maneira estruturada de forma distinta. Nas consideracións de todos vostedes que fun apuntando hai puntos en común que se condicionan, como pode ser o tema do déficit e as vantaxes que se deducen deste tipo de políticas levadas dende 2009 dunha maneira tan acelerada por nós. Houbo unha coincidencia máis que manifesta en practicamente todos vostedes no tema da débeda. Tamén falamos do tema do PIB, tanto no 2014 como no tema do 2015, como indicador de se, efectivamente, estamos creando emprego ou non, se existe un diferencial ou por que baseamos as nosas estimacións no 2015 e as seguimos mantendo. Tamén se falou aquí de fraude fiscal, e permítanme que tamén chegue a manifestar, unha vez máis, o que é a nosa posición no que pode ser o financiamento autonómico. Espero darlle unha resposta a todos e cada un destes puntos que fun anotando, e que creo que en boa medida responden ao que a maioría de vostedes me foi avanzando. Teño que agradecer tamén o ton, por suposto na controversia, no non acordo que temos en cuestións incluso básicas, pero teño que agradecer tamén –nesta primeira intervención, con carácter de política xeral, do que son as liñas mestras da consellería para o que nos resta de lexislatura– o ton co que foron transmitidas por todos vostedes. Efectivamente, pode haber unha discrepancia, que eu asumo perfectamente, pero creo que é de agradecer o ton co que foi feito. Empezamos polo déficit. O déficit non é un fin en si mesmo, non, o déficit cero permítenos dúas cousas sinaladamente. Dende o 2009 o déficit o que nos permitiu foi, en primeiro lugar, garantir o estado do benestar que nós temos dado. Non hai maior garantía que o cumprimento. ¿Por que? Porque pivota sobre dúas cuestións, como poden ser a credibilidade e a responsabilidade –que exerce, neste caso, o Goberno do presidente Feijóo dende o 2009– e que nos permite consolidar e mesmo ampliar nalgunhas cuestións perfectamente coñecidas por todos vostedes, como é no ámbito dos servizos sociais, no ámbito infraestrutural-sanitario, ou no ámbito educativo con recentes e pequenas reformas pero que si que chegan tamén aos nosos estudantes e cidadáns en xeral. É dicir, que por unha banda o déficit é a primeira garantía do estado do benestar, e por outra parte tamén é unha translación –ás principais entidades emisoras, e aos mercados financeiros– de que estamos ante unha administración seria, crible, previsible, ás veces aburrida, pero que é quen de lograr o financiamento nas mellores condicións que en cada momento vai tendo o mercado –como así sucedeu nos últimos anos, cousa que pretendemos seguir facendo–. Seguir facendo porque, efectivamente, nos últimos anos, nos últimos tempos, a evolución do mercado financeiro permitiunos financiarnos dunha maneira máis estruturada. Teñan en conta vostedes que, incluso nos anos máis difíciles –como puideron ser os anos 2010 ou 2011– houbo un recurso á débeda por esta comunidade autónoma –que, ao estar estruturada a un prazo conveniente, permite nestes momentos podela reestruturar máis facilmente e baixar ese indicador, como poden ser os xuros ou o capítulo III do orzamento–. Dunha maneira ademais meridianamente clara, cunha profunda quebra, non soamente polo que significa na entrada e o recoñecemento do traballo ben feito por esta comunidade no novo mecanismo de compartimento de facilidade financeira, ao que accedemos nas mellores condicións posibles –sen minguar en modo ningún a nosa capacidade de decisión en política económica, que é ao que nos dedicamos–, para nestes momentos poder lograr, non soamente ese aforro orzamentario –que eu estimaba en 15 máis 85, 100 millóns de euros–, senón incluso os nosos xuros do resto da débeda; porque aquí estamos falando da estruturación de algo máis de 1.500 millóns, máis 85 que son das liquidacións negativas do 2008 e 2009 –non responsabilidade polo tanto deste Goberno–; polo tanto, eses 2.000 e algo millóns de euros que falabamos tamén na miña primeira intervención. O déficit polo tanto, non é unha cuestión baladí. Credibilidade, previsibilidade dunha administración ás veces aburrida, pero que permite gañar en respecto por parte dos mercados e dos interlocutores, dos máximos interlocutores. Hai que poñer en moito valor o déficit que foi logrado en todos os anos, e unha vez máis nos datos que proximamente coñeceremos do ano 2014, onde imos quedar aproximadamente no 0,94 % ou 0,95 %, logrando o obxectivo, que estaba no 1 %. Pero é que este tema que, como lles dicía anteriormente, nos permitiu esa autonomía política, que nos permitiu non acceder..., a única comunidade de réxime común que non accedeu aos fondos que prové o estado en determinado momento –ben sexa no FLA ou a provedores, a única do réxime común. ¿E por que? Porque fomos quen de financiarnos nas mellores condicións posibles que ía propoñendo o mercado en cada momento. E iso ten un corolario do que non se fala suficientemente, pero que hai que poñelo en valor –no día de hoxe tamén acaba de saír algún dato publicado no que é o pago a provedores–: no pago a provedores, ao ter unha economía como temos, isto nos permite nestes momentos que, con carácter xeral, o pago medio estea en 21 días, e estamos máis de 30 días por debaixo da media do resto de comunidades autónomas; 30 días que no ámbito sanitario –que é o ámbito máis conflitivo dende o punto de vista do gasto, como anteriormente se comentou– resulta que tamén o temos en máis de 32 días. ¿E por que? Porque isto significa unha cousa moi clara: por unha banda non estamos trasladando ás empresas –dende o autónomo máis humilde á empresa máis grande, non soamente se traballa para os ricos senón para todos–, non estamos trasladando restricións á súa viabilidade, restricións financeiras, estamos facilitándolle as cousas. ¿Para que? Para que esas empresas –tanto as pequenas, como as medianas, como as grandes– poidan, neste momento en que empezamos a saír dunha maneira sensible –pequena pero sensible e esperemos consolidar para o 2015– o que se avanzou por primeira vez no ano 2014. Pero xunto con isto, cando falamos do pago a provedores, tamén existe outra variable moi importante como é a débeda comercial. Encima non nos estamos financiando pola parte de atrás centrifugando a nosa débeda. Resulta que en débeda comercial somos das comunidades tamén que menor débeda comercial presenta, non necesitamos centrifugar o déficit pola porta de atrás, non debemos de trasladar esa cuestión. E iso que ten unha clara mellora para o noso tecido empresarial, desde o máis humilde ao máis grande, resulta que ten unha vantaxe tamén para nós, indirectamente, na medida en que pagamos ben aos nosos provedores e na medida en que podemos obter tamén mellores ofertas por parte deses provedores nun proceso de licitación cada vez máis claro, amplo, transparente e que chega a máis puntos. Pero é que, ademais, esta cuestión do déficit ten unha relación directísima..., non deixa de ser unha cara distinta pero mesma moeda que o tema do endebedamento. Chámame poderosamente a atención o posicionamento dos distintos grupos, se ben é certo que con matices –practicamente ningúns, é chamativo– no tema da débeda, e ademais vindo de bancadas que, en principio, se arroxan ao que era a teoría clásica no tema do endebedamento, da utilización da débeda como unha cuestión para incrementar o gasto público e que o gasto público servira de tractor para a economía en xeral. Chámame moitísimo a atención o posicionamento tanto do Grupo Mixto, como do Bloque, como de AGE, como do PSOE. [[Murmurios.]] Porque, en resumidas contas, hai que poñer en valor tamén o control da débeda que se ten feito –si, e digo a palabra control–; non soamente hai que fixarse no seis coma algo por cento ou no 18 % que poidamos ter nestes momentos, hai que fixarse tamén na tendencia. E a tendencia marca dous escenarios moi claros: por unha banda, Galicia é das comunidades que ten menor débeda relativa en todo este período, midámolo en termos absolutos ou midámolo en termos de PIB. Pero é que resulta que, se nos quedamos con esta última parte –en termos de PIB–, estamos falando de case cinco puntos, se incluímos non soamente o que é a Xunta en termos máis ou menos amplos senón tamén incluso as entidades e as empresas que o conforman. Porque, se consideramos as empresas que o conforman, resulta que nestes momentos, respecto da media española, temos un diferencial de 4,8 puntos que se aproxima cada vez máis, incrementando, incrementando, incrementando, o diferencial é maior. E isto ¿que quere dicir? Cinco puntos do PIB –como vostedes saben– significaría que, en España, as administracións públicas terían aproximadamente 50 e tantos mil –non quero precisar se 53, 54, pero nese contorno– millóns de euros menos de comportarse como se está comportando esta administración. Esa é a realidade, 50 e tantos mil millóns se se comportaran coma nós o resto de administracións. Co cal achegariamos tamén facilidade de financiamento e non condicionariamos o que eu chamo, e que adiantei na miña intervención, equilibrio xeracional. Porque iso de deixar a deber para os demais, para os que veñan detrás, paréceme algo tal. Pero, sen embargo, coincidirán comigo en que, se hai algún momento en que a débeda deba ser utilizada, é neste momento. Neste momento onde a caída brutal do ingreso corrente e do ingreso total que houbo no 2009 necesitaba que dende a administración se fixera unha aposta clarísima polo financiamento público de investimentos, neste caso mediante o recurso que nos quedaba que era o acceso á débeda. ¿Para que? Para incrementar, apuntalar, consolidar a nosa formación bruta de capital fixo, como se fixo durante estes anos –teoría clásica: utilización da débeda para apuntalar a formación de capital fixo–, é o que se fixo durante todos estes anos e o que se vén facendo. Pero a débeda tamén manifesta outra consecuencia que é o crecemento. Se observamos o crecemento dos últimos anos da débeda, vemos que o diferencial maior se produce no ano 2011; do 2011 ao 2012 hai un salto do 2,6 en termos de PIB, que curiosamente só é do 1,6 no ano 2013, que curiosamente só é do 1,2 % no ano 2014, que curiosamente só será do 0,9 % no ano 2015. Polo tanto, ¿para que serve a débeda? Para apuntalar o investimento público en momentos de caída brutal do que foi o ingreso corrente –ano 2009, por todos coñecido–. E resulta que nestes momentos temos menor crecemento que a práctica totalidade de comunidades autónomas, e a nosa senda de crecemento estase aplanando de tal xeito que xa non pasaremos a incrementar ese equilibrio xeracional trasladando esa débeda ás xeracións futuras. ¿Por que? Porque está habendo unha recuperación do investimento con outras fontes; porque, aínda que non se diga e se fale soamente desde o punto de vista da execución de determinadas partidas de gasto, tamén deberiamos de consolidar as partidas de ingresos. Cando se fala en determinados momentos de que a Xunta erra nas súas previsións, a súa principal previsión está contida nos orzamentos. E, nos orzamentos, a estimación máis difícil de realizar e a máis prudente é todo o tema relacionado cos ingresos. Pero é que, curiosamente, cando miramos para os ingresos, o ingreso non financeiro –que é a verdadeira responsabilidade desta administración– no ano 2014 foi do 99,9 %, é que máis non se pode acertar. Pero é que, ademais, curiosamente o ingreso corrente, por exemplo, foi do 101 %, sobre todo no que está ligado á imposición directa. Polo tanto, todos estes temas foron acadando pouco a pouco un nivel de precisión, e incluso de profesionalidade, por parte desta administración que creo que hai que poñer suficientemente en valor. Como tamén hai que poñer en valor que a nosa entrada no compartimento de facilidade financeira non é ningunha dádiva, é o resultado dunha política feita, dunha política onde mantemos a nosa capacidade de política económica. Onde, por outra parte, é un mecanismo voluntario que, en función de como nun determinado momento vaian evolucionando os mercados e as condicións que negociemos –negociar significa que hai dúas partes en igualdade de condicións–, fai que poidamos en determinado momento optar ou non por seguir neste tipo de mecanismos. Pero sempre dunha maneira moi clara, que son as condicións que se nos trasladan e garantindo sempre a nosa independencia. Falouse moito tamén aquí do tema do PIB; falouse, por unha banda, do PIB do ano 2014 e, por outra banda, das estimacións do PIB do ano 2015. En ambos os casos creo que debemos de facer determinadas apreciacións, e non por mirar vostedes a botella medio baleira e eu a botella medio chea, como tamén é o meu deber. Cando falamos do ano 2014, existen datos claramente positivos, claramente positivos. Non vou partir e ser tamén demasiado autocompracente cando miramos o resultado global –0,4 versus 1,4 en España–. Non, non, non. Datos positivos, ¿por que?, porque nestes momentos resulta que melloramos o tema, encadeamos catro trimestres consecutivos de taxas positivas de crecemento –iso non se falaba hai un ano, catro trimestres consecutivos de taxas de tal–. O que nos está avanzando é que estamos nunha tesitura constante, consolidable, que estamos polo bo camiño. E resulta que un dos parámetros fundamentais que sempre se critica, que é que erramos en determinadas cuestións e non se recoñece outra, que tamén erramos no tema do emprego. Pero é que, curiosamente, acaba de caer un dos paradigmas económicos que dicía que soamente podiamos crear emprego cando estiveramos a taxas do 2 %. Non, empezamos a crear emprego con taxas do 0,4, esa é a realidade que cae de seu de todos estes datos, e ese é o principal motivo que nos debe de profundar a nós na política que levamos facendo. ¿Constátase a recuperación progresiva do consumo? Si, é a primeira vez dende o 2008 estamos falando en termos positivos. ¿Constátase que tamén medra a formación bruta de capital? Si, é a primeira vez, un 1,3, dende o 2007. ¿Constátase que seguen avanzando as nosas exportacións? Si. ¿Melloran practicamente todos os sectores da economía galega agás un moi concreto e con moita influenza, cando miramos para o lado da oferta, como é o sector industrial? Si. ¿O sector servizos empeza a medrar dunha maneira clara? Si, o 1,5 %, que non se coñecían estes datos desde o 2010. ¿Mellora a construción? Si, 2,6 puntos e empeza a estar moi próximo a taxas positivas. Pero sobre todo, cando analizamos os datos do 2014, hai o que se chama os niveis de responsabilidade. E o primeiro nivel de responsabilidade desta administración pivota sobre dúas cuestións directamente, dúas das que somos responsables directos. Por unha parte, o consumo público, e no consumo público resulta que temos un resultado que é seis veces superior ao que se produciu en España como media, e isto hai que poñelo en valor. ¿Por que?, porque ese dato desmonta totalmente a tesitura introducida por algún de vostedes do austericidio. ¿Como pode haber austericidio se está medrando o consumo público, polo menos algo? Austericidio será baixar. ¿E por que nestes momentos estamos nunha tesitura positiva que vai continuar tamén no ano 2015? Porque fixemos os deberes dende o 2009, esa é a conclusión principal, consumo público por riba de tal. Pero é que tamén, no que é responsabilidade nosa –que adiantaba antes–, como é a nosa contribución á formación bruta de capital fixo, tamén se está producindo un incremento positivo. ¿Por que? Porque fomos prudentes na utilización da débeda, empezamos a xerar determinado espazo de aforro orzamentario que nos permite asumir as cuestións que teñen que ver coa dinamización do investimento económico. ¿E para o 2015? É que resulta que no 2015, os dous factores que dependen de nós, seguimos téndoos en positivo; ¿por que?, porque cando aquí se introduce como un recoñecemento, en primeiro lugar –pero non exclusivo–, respecto do conxunto do esforzo que realizamos os empregados públicos dende o ano 2012, resulta que eses 51 millóns de euros –non suficientemente postos en valor– son consumo público, e iso engade unha décima máis ao PIB, e aproxímase, polo tanto, ao resultado do 0,8 que estimamos no noso cadro macroeconómico. E cando falamos de que imos executar a práctica totalidade dos fondos europeos do actual marco 7-13, iso tamén inflúe –unha parte, sobre todo o FSE– no que é o consumo público; pero, sobre todo, o resto de programas inflúen na formación bruta de capital fixo. Polo tanto, resulta que os datos que dependen directamente desta administración –como son o consumo público final e a formación bruta de capital fixo público– tanto no 2014, como o que esperamos no 2015, van polo bo camiño. Non se pode ocultar que hai unha segunda cuestión que depende dunha maneira non tan directa pero, indirectamente, de nós; en concreto, pode ser, en primeiro lugar, o que é o consumo das familias e das entidades sen fin de lucro, efectivamente. Pero, nese caso, onde hai un diferencial respecto de España máis acusado –en contra nosa–, hai, sen embargo, unha tendencia –que é da que a min me gusta falar, e incluso para que poida ser medido chegado o momento–: o consumo das familias. Depende de dúas cousas, basicamente: por unha parte, das expectativas que empezamos a ter dende as seguridades que collemos nós como consumidores normais; por outra parte, depende da renda dispoñible, e na renda dispoñible a política fiscal, tanto do Goberno central como do Goberno en Galicia, está facilitando renda dispoñible –dun xeito humilde, pero facilitando renda dispoñible–. Polo tanto, haberá unha maior propensión ao consumo. Que nestes momentos tamén vamos ligados a outra cuestión fundamental que é a recuperación no emprego. Sobre a recuperación no emprego –que aquí non foi posta suficientemente en valor–, eu xa o dixen hai un momento, que os datos o que nos veñen dicir é que hai 18.000 traballadores máis no mes de febreiro, sube a afiliación á Seguridade Social. Resulta que dentro da categorización temos un incremento do 16 % no que son os contratos cunha maior fixeza, e non tanta eventualidade. Son parámetros humildes, si, pero positivos todos. ¿E na mesma liña? Si. Como tamén estimamos para este ano, aproximadamente, quedar no 20 % porque haberá en todo o exercicio 2015 unha creación neta de emprego por primeira vez dende o ano 2009. Iso é ao que nos dedicamos e iso é o que nos marcan as tendencias. Como tamén dicía anteriormente, cando se fala de que erramos nas nosas previsións. Mire, de erros aquí xa foi introducido tamén e comentado por don Pedro Puy. Non vou falar de se os erros son maiúsculos nesta etapa, décima arriba, décima abaixo ou algunhas décimas, senón do que foi o erro do ano 2009, que foi o erro fundamental, que se aproximou a catro puntos e pico. Iso xa non é erro, iso xa é o que non está escrito. Pero é que ademais non vou facer ningún tipo de discursos máis alá do normal. Toda a planificación que ten que ver co cadro macroeconómico que manexamos está feita no IGE en base ás ferramentas máis avanzadas que temos, e onde resulta que o que estamos tratando son os principais datos que nos achegan os institutos de prospectiva tanto públicos como privados máis salientables que pode haber nestes momentos, 23 deles. E sobre as nosas perspectivas nestes momentos, todos os indicadores nos indican que imos estar moi preto do 2% e que seguimos mantendo o 2%. Como tamén así o recoñece o Airef, Autoridade Independente de Responsabilidade Fiscal. O Airef recoñecía no 2014 que a nosa centralidade estaba establecida no 0,8, que por certo era o noso dato de partida. El marcaba un escenario incluso do 0,6, e quedamos un pouco por debaixo, como tamén todos estes institutos marcaban, non soamente foi unha equivocación por parte do Instituto de Estatística. Pero, xa lles digo, interésame máis facer futuro que do que estamos a falar nestes momentos. E o futuro non pinta nada mal. Non pinta nada mal sempre e cando nolo creemos e traballemos, na medida do posible, cada vez máis xuntos, porque, efectivamente, chegar a taxas do 2% nos permitirá consolidar, á parte da nosa riqueza, que o emprego sexa cada vez máis claro e máis consolidado, que é o factor principal de inclusión social que temos. O demais todo matiza, pero tanto a nivel global como a nivel especial, cando nos referimos a determinadas cuestións como pode ser a inclusión respecto do ámbito feminino, ou como pode ser a discapacidade, o factor fundamental segue sendo o emprego, por iso traballamos e así debemos seguir. Tamén se falaba da fraude fiscal. Non confundamos as cousas, a fraude fiscal –como dicía anteriormente– creo que é unha obriga de calquera Administración. É unha obriga de calquera Administración a fraude fiscal. Dende a máis grande á máis pequena. Non me explico eu como en determinadas cuestións que foron introducidas aquí se fala de amiguismos, de cuestións... ¡Por favor, teñamos as cousas meridianamente claras! Por certo, cando miramos a verdadeira progresividade dos tributos que nós xestionamos e a nosa xestión, soamente hai que mirar o que nos puxemos de acordo dende o ano 2013 para o que foi o imposto de patrimonio. Aí é onde queda a verdadeira progresividade. E polo que respecta ao Plan fiscal, resulta que, desde que creamos Atriga en 2013, afloraron 150 millóns de euros en débeda fiscal; e agora resulta que acabamos de aprobar un plan especial con case 51 millóns de euros. E adiántolles –que xa están pechados os datos– que nestes momentos podo garantir que o resultado da actividade normal da Atriga en 2014 supera eses 150 millóns de euros dos que falei anteriormente. Polo tanto, non hai baixada de garda ningunha. ¿Por que? Porque é a mellor garantía para todos nós de que os nosos servizos van ser soportados tamén por todos aqueles que temos o deber e a obriga de contribuír ao mantemento da nosa sociedade de benestar. En último lugar quería referirme ao que se me pediu tamén en canto ao que sempre foi o posicionamento desta administración respecto do modelo actual de financiamento autonómico. Permítame que lle diga que o actual sistema de financiamento non é un sistema bo para Galicia posto que non recolle os factores de custos que ten a Comunidade galega, e iso dixémolo sempre, sempre. Xa llo estou adiantando. Non estamos de acordo, polo tanto, co sistema tal e como está concibido. ¿Por que? Porque non introduce factores de custo. ¿Factores de custo en que? Factores de custo porque nós temos unha sanidade máis cara. ¿Por que? Porque temos unha poboación máis avellentada e temos que prestar servizos que están máis dispersos. Porque temos cantidade de servizos sociais que para nós son unha obrigación, como debe ser, e nós temos que soportalos, efectivamente. Polo tanto, do que estamos falando é de suficiencia, e creo que co modelo actual non está garantida a suficiencia. Xa lle adianto. Non estamos de acordo co novo modelo, debemos garantir a suficiencia, debemos ver os custos. O diferencial de custos, ¿como podemos empezar a determinalo? Mellorar a fórmula de determinación, polo tanto, destes custos que teñen que ver coa sanidade, que teñen que ver cos servizos sociais, que teñen que ver en xeral co que é a esencia do noso labor e a competencia autonómica, resulta que integra unha variable como pode ser a poboación axustada. A poboación axustada é a que mide esa sensibilidade respecto dos custos dos que estamos falando aquí. Esa é a postura que estamos mantendo dende hai moito tempo, pero cunha postura nobre. Porque nós o que consideramos é que, á parte de seguir analizando as disfuncións que ten o actual sistema, que non nos achega a suficiencia que nós desexariamos, as nosas propostas hai que poñelas en común coas do resto de comunidades e do Goberno. E sempre estivemos participando, seguimos e estaremos, dunha maneira nobre, coas nosas posturas dentro do grupo creado no Consello de Política Fiscal e Financeira. O momento hai que elixilo tamén, como vostede sabe, non todos os momentos son bos. O momento, por exemplo, en que se aprobou o actual sistema foi o peor de todos porque estaba baseado en dúas hipóteses que se demostraron totalmente incorrectas, ¡e menuda incorrección!, como é basear todo o financiamento nun sistema impositivo que quebrara totalmente no ano 2009, ¡quebrara totalmente no ano 2009! ¿Por que? Porque se asentaba nunha burbulla, tanto inmobiliaria como financeira. Ese, polo tanto, é o don da oportunidade, que é tan difícil atopar. ¿Para que? Para que de verdade os nosos ingresos permitan o mantemento do que son os nosos gastos –os importantes gastos–, que eu non os miro tan sequera como gastos, senón como devolverlle á sociedade o que pon nas nosas mans mediante un sistema de financiamento ou outro, e tamén mediante a loita contra o que pode ser a fraude fiscal. E xa para rematar esta intervención primeira, pola miña parte, neste Parlamento dunha maneira máis libre, non tan encorsetada, permítanme poñer en valor algo do que dixen ata estes momentos. ¿Por que? ¿Porque cumprimos todos os obxectivos de déficit? Si. ¿E iso non é un fin en si mesmo? Si, pero é o que permite todo o demais. É o que permite que en débeda tamén esteamos mellor que as demais comunidades; que poidamos pagar aos nosos provedores na metade de tempo que o resto de España; que a nosa economía medre –incipientemente, pero que medre–, e con carácter consolidado; que esteamos a crear emprego por primeira vez, si, e que sigamos medrando e levemos catro trimestres, si; e que o noso Estado de benestar estea consolidado perfectamente. Señorías, dunha maneira ao mellor un tanto deslabazada pola miña parte, tratei de transmitirlles datos, razoamentos. ¿Por que? Porque o demais todo son opinións. Moitas grazas e ata dentro dun momento.
Posibilidade de apertura de rolda especial de aclaracións. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Señora Martínez, ¿quere vostede falar ou non? A Mesa e a Xunta de Portavoces non acordou facelo, polo tanto, eu pregunto, para cumprir o Regulamento estritamente. Señora Martínez, ten a palabra.
Estamos regulamentaristas hoxe. Temos que aproveitar. Señor conselleiro, fala vostede de que estamos no inicio da recuperación. Eu pregunto, ¿inicio da recuperación para quen? ¿É o inicio da recuperación para as familias desafiuzadas?, ¿para os desempregados e desempregadas sen esperanzas e sen prestacións?, ¿para os nenos e nenas que sofren malnutrición?, ¿para as familias que sofren pobreza enerxética?, ¿para as persoas que viven con problemas de dependencia? ¿Ou fala vostede de recuperación cara ás políticas para loitar contra a violencia de xénero? Creo que son cousas que non se entende nestes casos onde está esa recuperación que vostede mira. Tamén cando fala de que o esforzo mereceu a pena. Non sei a quen lle mereceu a pena o esforzo, nin a quen se refire cando se refire a quen fixo o esforzo. Porque o esforzo, fundamentalmente, fíxoo a cidadanía, o esforzo fixérono as clases populares, para que outros, que na súa vida fixeron esforzos, sigan a enriquecerse da pobreza que están xerando nos demais. Ese é o gran triunfo das súas políticas; un triunfo que nos levou a que hoxe os ricos sexan máis ricos do que eran no ano 2008 e os pobres sexan moito máis pobres que no ano 2008. Pero ademais levounos á desaparición práctica dunha clase media que era a que sostiña ese Estado do benestar. Un estado do benestar destruído, non consolidado, ¡destruído! ¿Como pode falar da consolidación do Estado do benestar coa situación social que temos neste país? ¿Como se atreve vostede, por moi optimista que sexa? Porque a súa obriga non é ver o vaso medio cheo, a súa obriga é ver o vaso e ser o máis obxectivo posible para poder tomar as decisións máis oportunas. Se vostede se empeña en ver o vaso medio cheo, tomará todas as decisións equivocadas, como está a demostrar que vai facer. Tamén fala da eliminación do gasto superfluo que fixo a Xunta de Galicia. Supoño que ese gasto superfluo se refire a todos os despedimentos de traballadores e traballadoras públicos que parece que vostedes consideran que non eran necesarios. ¡Pois eran necesarios! E dese gasto que non se fai, vén o deterioro dos servizos públicos. Pero tamén vostede agora acaba de louvarse de toda a contención do gasto. Mire, o Goberno é como unha casa. Se vostede deixa de investir na casa, empezará a ter goteiras, empezará a ter problemas, e cando se dea conta, o investimento é seis veces maior, que é o que están facendo vostedes con este país. Están deixándoo nunha situación de pobreza, de descohesión social no territorio e de desigualdade que a recuperación vai ser tremenda. Fala vostede de política ficción, ademais, cando di que, de seguir coas políticas económicas do ano 2009, estariamos agora cunha débeda superior á actual en 2.500 millóns. Iso é política ficción. Vostede di que, de seguir así... Ben, pero nada máis que é política ficción. Na loita contra a fraude... Quédame pouco tempo. Realmente é propaganda a loita contra a fraude, porque para loitar contra a fraude fiscal o primeiro que hai que facer é dotar dos medios necesarios aos inspectores. Iso é o primeiro que hai que facer. E segundo, hai que poñer interese en a quen...
Vaia rematando, por favor.
...vai dirixida –xa vou rematando– esa loita contra a fraude. Non falou nada tampouco da elusión fiscal. Fala dun plan estratéxico 2015-2020 baseado na innovación e no crecemento. A min é que de verdade que hai cousas que se pasan, porque neste Parlamento levamos falado da necesidade de investir en innovación e sempre foi rexeitada polo Partido Popular. Fala dos eixos do ano 2020: empregabilidade e crecemento intelixente. A min é que, de verdade, vostedes só usan grandes nomes rimbombantes. Empregabilidade, ¿en que condicións vai ser ese emprego que se vai crear?, ¿igual que o que se está creando agora? Porque, por moito que vostedes digan, segue sendo temporal; e porque despiden e despediron aos pais e ás nais e agora contratan os fillos pola metade de salario. Non fala vostede nada de toda esa fraude...
Moitas grazas, señora Martínez.
...de contratacións nas que traballan oito horas ou dez horas e cobran por catro e declaran por catro horas.
Moitas grazas. Grupo do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señora presidenta. Señor conselleiro, vou procurar ser moi breve. Creo que a inmensa maioría dos deputados e deputadas, tendo en conta o avanzado da hora, o agradecerán. O futuro non pinta mal. Permítame a engádega: para algúns. Para algúns non pinta mal, para a inmensa maioría segue pintando moi mal, señor conselleiro. Débeda pública. Imos ver, a Xunta de Galiza, o Goberno actual, triplicou a débeda, ¿si ou non? Conteste a esta pregunta: ¿triplicou a débeda?, ¿si ou non? Porque en cifras absolutas practicamente a triplicou. E en porcentaxe sobre o PIB triplicouna, señor conselleiro. Polo tanto, quen está trasladando débeda ás xeracións futuras é o Goberno ao que vostede pertence, señor conselleiro, retorza as cifras como as retorza. Vostede apela á comparativa coa media das comunidades autónomas, a que cando chegou o señor Feijóo á Presidencia da Xunta a débeda pública da Comunidade Autónoma estaba algo por riba da media. Si, pero nuns límites total e absolutamente sostibles se o comparamos co seu peso no produto interior bruto, e agora triplicouse. E apela á comparativa coa media das comunidades autónomas. Entón, eu pregúntolle: ¿Por que non apela á comparativa coa media das comunidades autónomas á hora de avaliar o crecemento do produto interior bruto, á hora de avaliar a evolución do índice de produción industrial, á hora de avaliar a evolución da demanda interna, á hora de avaliar a evolución das exportacións e á hora de avaliar a creación de emprego neto? Porque en todas estas magnitudes, señor conselleiro, Galiza está moito peor que a media das comunidades autónomas. E digo eu que as políticas públicas terán que servir para crear riqueza, redistribuír a riqueza con xustiza e con equidade, crear benestar e progreso á cidadanía. E en todo iso estase manifestando como un rotundo fracaso. O problema do Goberno que vostede representa é que articulou un discurso total e absolutamente falso, amparado no seu inmenso aparato de propaganda, de que Galiza capeou a crise mellor ca ninguén, de que Galiza está mellor preparada para saír da crise, pero todos os datos desmenten con rotundidade iso. Mire, señor conselleiro, é certo que estamos saíndo da recesión; nalgún momento tiñamos que saír, nalgún momento tiña que tocarse fondo e empezar o rebote. Pero iso non significa que se estea saíndo da crise. En canto ao emprego, señor conselleiro, o que está pasando é que hai persoas que traballan 3 días ao mes e contabilizan como empregados. Iso é o que está pasando, señor conselleiro. Vostede trivializa os erros do seu goberno. ¿Parécelle pouco erro prognosticar un crecemento tres veces superior ao que realmente se produciu? ¿Parécelle pouco erro dicir que Galiza ía converxer e logo resulta que medrou tres veces menos que a media estatal? A min non me parece un erro, precisamente, de pouca magnitude. E con respecto ao sistema de financiamento, por favor, sexan claros dunha vez. ¿O seu goberno vai exixir a revisión do sistema?, ¿si ou non? Un sistema –insisto que tiña que ser revisado por lei antes de decembro de 2014. Iso establéceo unha disposición adicional da LOFCA, e o Goberno Rajoy incumpre a lei. ¿Vai exixir a revisión do sistema ou non? Vostede afirmou que o sistema de financiamento actual non asegura a suficiencia financeira de Galiza. Anotei esta expresión literal súa, que non asegura a suficiencia financeira. Mire, non me ten que convencer.
Vaia rematando, por favor.
Cando se votou esa revisión, nada máis houbo dous votos en contra no Congreso dos Deputados por parte dos deputados galegos: un foi o da miña compañeira Olaia Fernández Davila e outro foi o meu, que daquela era deputado no Congreso dos Deputados. A min precisamente non me ten que convencer, ao BNG precisamente non o ten que convencer. Pero di que hai que esperar o momento. E pregunto eu: ¿E cando é o momento, se vostede mesmo afirma que non asegura a suficiencia financeira de Galicia? Se resulta que as achegas, desde que este sistema entrou en vigor, a Galiza diminuíronlle en 6.000 millóns de euros. Se resulta que vostedes están xustificando os recortes dicindo que non se pode pagar o que non se ten, mentres consideran que non é o momento para exixir a revisión do sistema. Se resulta que están transferindo aos concellos o custo de ter que financiar servizos que non lles son propios e, ao mesmo tempo, di que non é o momento de revisar o sistema.
Moitas grazas, señor Jorquera.
¿En que quedamos, señor conselleiro? ¿É certo o que di o señor Rajoy...
Moitas grazas, señor Jorquera.
...de que estamos saíndo do túnel ou non? ¿De que vai haber máis recursos? ¿É certo ou non é certo?
Remate, por favor.
Porque, se vai haber máis recursos, é o momento, por todas estas razóns que estou dicindo, se realmente se defenden os intereses...
Remate, señor Jorquera.
...deste país, para exixir a revisión do sistema.
Moitas grazas. [[O señor Jorquera Caselas pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra o señor Sánchez.
É difícil falar en 5 minutos de toda... nos 15 ou 20 minutos que falou o conselleiro. Vostede dixo que na segunda intervención xa se quitou os corsés, falou menos encorsetado. Eu creo que se pasou, eu creo que debe volver á contención, porque creo que se sentiu tan a gusto que ata dixo: "Non pinta mal o futuro". Eu creo que aí se pasou un pouco, porque eu creo que, realmente, para o 90 % da poboación, ¿sabe como pinta o futuro? Pois mire, pinta cun país que segue a perder poboación; que segue a perder poboación que traballa; que dentro de pouco teremos moita máis poboación que non traballa que que traballa; que ve como os mozos e mozas se van para o estranxeiro, e os que quedan aquí para traballar están condenados a un modelo laboral de precariedade, señor conselleiro. Así é como lle pinta o futuro ao 90 % da poboación. Polo tanto, xa que van seguir coa táctica de repetir mil veces a mentira da recuperación, polo menos non se pase de freada e non diga que pinta ben o futuro, porque ese futuro, sinceramente, é o que vexo eu e o que ven incluso os votantes do Partido Popular. Esa é a realidade, a que vemos. Un futuro que vén lastrado por un presente no cal vostedes teñen moita responsabilidade. Un presente que vén determinado pola desaparición de institucións financeiras capaces de crear produción industrial. ¿Que pasou coas caixas de aforros, señor conselleiro? Xa que vostede está recentemente nomeado –non sei como non o nomearon antes cos eloxios do señor Puy, xa perdemos moito tempo–, voulle preguntar, porque a nós non conseguimos que nolo deran, ¿onde está o acordo de fusión das caixas cos informes dos técnicos de Facenda? A ver se vostede é capaz de dárnolo porque nos gustaría coñecelo. Vostedes, durante o seu período, destruíron os instrumentos financeiros imprescindibles para o desenvolvemento económico deste país. Non temos caixas, cando o señor Feijóo prometeu unha caixa galega. Non temos o Banco Pastor. Vostedes decapitaron o sector industrial de Galiza. Podemos falar de nomes coma Endesa, Sidegasa, Maso, Alfageme, La onza de oro, Mafriesa. Podemos falar da perda de poder económico e de peso económico de Galiza con Gas Natural-Fenosa, R, a AP-9, etc. Iso é responsabilidade tamén súa. Decepcióname, señor Puy, que vostede utilice tamén a táctica de botarlle a culpa aos anteriores. Home, nun partido que leva gobernando a maioría dos anos da democracia deste país, recorrer á herdanza recibida de tres anos e medio, é bastante pobre, é bastante pobre. ¿Despois de seis anos, vostedes aínda non foron capaces de conseguir reverter a situación? Pois non sei que é o que fixeron. Polo tanto, teremos un futuro lastrado polas súas decisións políticas –dicía– na situación financeira, pero tamén nas súas decisións políticas en canto a sectores que podían estar creando emprego, como o sector enerxético, o eólico, decisións políticas que frearon o eólico. Están vostedes lastrando o futuro cunha produción industrial que este mes –acaban de publicarse os datos– volve liderar a caída da produción industrial, etc. Vostedes pintan ese futuro para o noso país; un futuro, a verdade, que non pinta nada ben. Non é só o balance que fixen do 2009-2014, é que as proxeccións que fai o propio INE din que neste país seguiremos pola mesma senda de perder poboación activa, de destruír emprego. Porque vostede dixo: "É que conseguimos crear emprego con moito pouco crecemento do PIB". ¿E iso que significa? Que o emprego que se crea é de pouca calidade...,
Remate, señor Sánchez, por favor.
...que se destrúe emprego de calidade con salarios dignos por emprego con salarios que non dan nin para vivir. Esa é a realidade, así é como pinta o futuro. É a única explicación que pode facer. Fala vostede de fraude fiscal. O Partido Popular ten moita credibilidade para falar de fraude fiscal despois de ver como xestiona reformas, por exemplo, como a da súa sede en Génova. Pero na reforma fiscal voulle dar nada máis que un dato. Na súa reforma fiscal, un contribuínte que tribute un millón de euros no IRPF de 2014 a 2016 aforrará 61.300 euros. E un contribuínte medio, de 30.000 euros, aforrará 488 euros. Mentres un tributa a un -12 % o outro farao a un -9 %. ¿Esa é a progresividade? ¿Ese é o aumento da renda dispoñible? ¿E logo non sería máis progresivo que os dous contribuísen, un 61.000 euros máis, para potenciar os servizos públicos, para potenciar as políticas de emprego...
Moitas grazas, señor Sánchez.
Iso si que é progresividade. Xa dixen que non me ía dar tempo. Gustaríame seguir, pero, en definitiva, señor conselleiro, vostede tratou de enmarañar con datos unha realidade que é moi clara. Este país ten un comportamento peor que o resto do Estado, este país non ten...
Moitas grazas, señor Sánchez.
...expectativas de futuro, e os sectores produtivos deste país, polas súas decisións, están paralizados.
Moitas grazas.
Nada máis e moitas grazas.
Señor González Santín. Grupo Socialista.
Grazas, presidenta. Antes de seguir –estáballe falando antes da execución orzamentaria–, si que me gustaría pararme un breve momento sobre o tema da débeda, sen ánimo de facer xa máis guerra con isto. Mire, cando falamos de débeda, a min paréceme moi ben que vostede queira xustificar o que gastou este goberno en débeda. Pero fala vostede, por exemplo, das liquidacións negativas; e tamén se podería falar dos pagos adiados aos que imos ter que facer fronte co novo hospital de Vigo, que non estaban e agora van estar. E digo eu que as liquidacións negativas, se se meten no 2009, tamén haberá que metelas neste exercicio, cousa que vostede non fixo. E punto dous. Falaba vostede tamén de limitar gobernos futuros. Eu só lle digo que fale cun pouco de seriedade. Vostedes, desde que están gobernando, en seis anos incrementaron a débeda en 6.000 millóns. Xeraron vostedes máis débeda que todos os gobernos anteriores xuntos, o 150 % máis. Polo tanto, se alguén endebedou gobernos futuros, desde logo non foron os anteriores. E volvendo xa á execución orzamentaria, do que lle estaba a falar antes, direille que, nos gastos do capítulo VI e VII, o seu goberno, vostedes, teñen unha execución, segundo os datos cerrados a novembro do ano pasado, os últimos que temos do Ministerio de Facenda, do 40,6 %. Vostede, na súa primeira intervención, presumía tamén da execución dos fondos europeos. Eu tiña aí un papeliño que me di de fondos Feder 2007-2013, poderíamos coller outro. A Xunta de Galicia tiña asignados 1.187 millóns de euros e executou 422; é dicir, ten sen executar, a 23 do 3 do 2015, o 35,6 %, 422 millóns de euros. É certo, quédalles este ano para executalos. ¿Van facer en nove meses o que non levan feito en seis anos e tres meses? Deséxolle, señor conselleiro, sinceramente moita sorte. Tamén lle teño que volver dicir que non falou na súa réplica nin de pobreza nin de desigualdade. ¿Que pasa? ¿Ese non é un obxectivo de política económica? Para nosoutros, desde logo, si o é. Mire, eu o que teño claro é que desta comparecencia saco dúas cousas en limpo. Primeiro, o novo conselleiro de Facenda non vai marcar diferenzas coas antigas conselleiras. E, segundo, non se vai impoñer un novo rumbo na política económica da nosa comunidade. Eu creo que se debería vostede replantexar os resultados desa política económica. Vou coller tan só as taxas de variación do paro do ano 2009, primeiro trimestre, co do ano 2014, último trimestre. Mire, a nivel nacional o paro subiu un 34,47 %. En Andalucía, por exemplo, que a vostedes lles gusta comparar, o 42,98 %. ¿Sabe a comunidade onde máis creceu? Pois si, a galega, nun 72,62 %. Estes son os datos e os resultados da súa política económica. Quixera falar tamén un pouquiño do que vostede dicía, da fraude fiscal, dos plans sobre a fraude fiscal que está a facer a Xunta de Galicia. Mire, non coñecemos nin os seus obxectivos concretos nin os seus resultados reais. Non sabemos cales son os obxectivos dos plans nin cales son os resultados. E póñolle como exemplo o último, o do 2014. Só sabemos polas notas informativas que se dan no Consello da Xunta. Eu collín dúas para comparalas: a do 5 de xuño do 2014, e a do 26 de febreiro do 2015, e cheguei a unhas conclusións moi similares ás que vostede dicía na súa primeira intervención. No 2014, o volume detectado de fraude fiscal reduciuse un 66 % con respecto ao 2013, pasando de 150 millóns de euros a 50,7 millóns de euros. O que vostede non dixo, pero que tamén aparece nesas notas, é que no ano 2013 había 229.887 comprobacións feitas nos impostos tipicamente nosos: o de doazóns e o de transmisións patrimoniais e actos xurídicos documentados. No 2014, 115.600, menos da metade. E, xa por último, deses 50 millóns dese ano, se vostede le a letra pequena, o que ve é que só 15 millóns foron polo que é o labor propiamente inspector...,
Vaia rematando, por favor.
...si o resto foron por recadación ou asistencia ás persoas que ían á Axencia Tributaria. Mire, por recadación ou asistencia ás persoas que ían á Axencia Tributaria. Mire, eu creo –como lle dicía– que ten vostede moito que facer, moito que facer. O conselleiro eu creo que, desde logo, un dos labores que ten é conseguir –e digo conseguir– que a política económica da nosa comunidade mellore, e tense que fixar uns obxectivos. E para fixar uns obxectivos hai que planificar. E se falamos da planificación, aquí lle digo que espero que non sexa como o seu Plan estratéxico. O Plan estratéxico Galicia 2010-2014 tivo unha desviación de 6.000 millóns con respecto aos 45.000 millóns que tiña presupostado. É dicir, unha variación de 6.000 dos 45.000. Espero que o seu plan non sexa así.
Remate, señor Santín.
E xa para rematar, dicirlle que, cando faga plans de inspección fiscal, para planificar hai que facelos de antemán. Non pode saír en abril, señor conselleiro, ten que saír en decembro. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Santín. Grupo Popular. Señor Puy.
Moitas grazas, presidenta. Ao fío das intervencións, o conselleiro mencionou algo que despois foi mencionado por outros portavoces, que uns ven o vaso medio cheo e outros ven o vaso medio vacío. Isto tróuxome á memoria un artigo que recentemente publicou un galego nun diario nacional, nun diario de Madrid, Manuel Jabois, sobre a súa visita á exposición de Arco, na que o cubano Wilfredo Prieto presentou este ano, na última edición que acaba de pechar, unha obra de arte que consistía nun vaso que estaba medio cheo, ou que estaba medio vacío, segundo se mirase, e custaba 20.000 euros esa obra de arte. Jabois bromeaba dicindo que probablemente incluía o señor que rellena un pouco o vaso cada vez que se evapora unha parte da auga. Nese artigo mencionaba –o artigo, por certo, titulábase Nin nos vendemos nin nos alquilamos–, comentaba, que o mesmo cubano o ano anterior xa chamara a atención en Arco porque o que presentara á exposición era un alongador eléctrico con seis clavixas que estaba enchufado sobre si mesmo. Custaba 15.000 euros. O que dicía o artista é que o importante non é o obxecto, senón a idea que hai detrás, un cable que se enchufa a si mesmo, o que anula o concepto. A verdade, despois de escoitar algunhas das intervencións que nos precederon, señor conselleiro, aquí dá a impresión de que algúns portavoces están enchufados en si mesmos. Aquí non cambiou nada, imos a peor. Non hai futuro, non hai recuperación. A morea de datos que vostede deu –por certo, con moita contención e con moito recoñecemento de que a situación aínda non é a que desexariamos– non vale para nada, liquidamos as caixas... En definitiva, estamos enchufados en nós mesmos. [[Aplausos.]] É a mesma oposición que hai pouco –maio do 2013–, chamaba reaccionario a Feijóo por non ampliar o déficit galego, e acusábano –precisamente por non incorrer en máis déficit– de xerar máis débeda, de seguir unha estratexia criminal. Ben, pois isto é o que hai. A débeda é evidente que creceu. E é evidente que en Galicia creceu moito menos que no resto das comunidades autónomas –como moi ben explicou o conselleiro–, para poder seguir financiando a actividade dunha comunidade autónoma que gasta o 80 % dos seus orzamentos en gasto social. Polo tanto, houbo un endebedamento prudente que nos pon por baixo en relación co PIB, en relación coa renda, en relación co gasto non financeiro; calquera variable que se queira coller, dá a idea de que hai unha evolución da débeda razoable. Do mesmo xeito, eu quixera tamén insistir. Eu comprendo que vostede compare con Andalucía, pero é que en Andalucía –onde tamén hai unha continuidade no Goberno que respectamos, que é a vontade popular dos andaluces–, ¡home!, a última Epa que dá en Galicia unha taxa do 20,9%, en Andalucía deu unha taxa do 34,2%. Eu, como comprenderá, prefiro evolucionar como evoluciona Galicia a como evoluciona Andalucía, porque, certamente, Galicia segue estando por baixo da media; a media española está no 23,7% e en Andalucía está no 34,2%. Ao mellor é porque ese é o exemplo a seguir, e non o exemplo galego, que ten –como digo– o emprego desafortunadamente moi alto; afortunadamente moito máis baixo que outras comunidades autónomas que aplicaron receitas do corte que propón o Grupo Socialista. Eu creo que o conselleiro ten claras cales son as prioridades do seu departamento:
Vaia rematando, por favor.
...consolidar a recuperación económica e consolidar a creación de crecemento. Eu coincido co portavoz socialista en que ten moito por diante, moito que facer: garantir a estabilidade orzamentaria, manter a autonomía financeira, continuar modernizando a administración, executando con eficacia os fondos comunitarios e aprobando un plan estratéxico que –insisto– constituirá unha revolución. Evidentemente, é un esforzo que recae fundamentalmente sobre unha cidadanía que esperemos que pronto comece a sentir de verdade a recuperación económica. Moitas grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra, para pechar o debate, o conselleiro de Facenda, don Valeriano Martínez.
Grazas de novo, señora presidenta. Señorías, xa estamos inmersos na segunda parte da lexislatura, nun momento en que Galicia ten por diante o reto fundamental de consolidar e fortalecer a recuperación económica que comezou o pasado 2014. Como resaltei na miña primeira intervención, todo o traballo feito nos últimos anos non foi en van, e agora comezamos a recuperar os froitos dese traballo. Nestes momentos podemos mirar ao futuro con optimismo, sen baixar a garda, pero cunhas perspectivas moito mellores das que tiñamos ao inicio da lexislatura. Hoxe Galicia está a crear emprego, e hoxe Galicia rexistra taxas positivas de crecemento logo da maior crise económica que ten vivido a nosa Autonomía. Agora é o momento de poñer todos os nosos esforzos en continuar nesta liña, para que o 2015 sexa un ano aínda mellor do que foi o anterior. Non teñan dúbida de que Galicia seguirá sendo unha comunidade de referencia na estabilidade financeira, porque seguimos pensando que o principal camiño para crear o crecemento sostible no medio e longo prazo segue sendo a estabilidade financeira. Facer o contrario suporía poñer en risco o noso futuro e tamén o futuro dos galegos que virán despois de nós. Pero non renunciamos a seguir facendo reformas para afondar aínda máis na eficiencia da Administración, adaptándoa aos novos tempos. Por iso temos por diante novos retos para acadar un maior aproveitamento dos recursos, unha xestión máis eficiente e unha avaliación máis rigorosa dos resultados; en definitiva, unha administración do século XXI. Por iso nesta segunda parte da lexislatura seguiremos tomando medidas para impulsar a recuperación económica e o crecemento da nosa economía; medidas para reforzar a creación de emprego; medidas para continuar mellorando a xestión, sendo cada vez máis eficientes; medidas para continuar blindando o gasto social e mellorando os nosos servizos públicos; medidas para manter a nosa autonomía financeira e tomando en cada momento as mellores decisións para Galicia; medidas para manter a sostibilidade da Facenda autonómica, porque é o mellor servizo que lles podemos facer aos galegos. Medidas para continuar modernizando e profesionalizando o emprego público; medidas para devolverlles aos nosos traballadores o esforzo que fixeron nos últimos anos; medidas para fixar unha estratexia de planificación ata o 2020, en consonancia co novo marco comunitario. En definitiva, seguiremos tomando medidas para mellorar o presente e o futuro dos galegos. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, conselleiro. Suspendemos a sesión ata esta tarde ás dezasete horas, cinco da tarde. Moitas grazas.
Señorías, antes de dar comezo ao desenvolvemento da orde do día, pregaríalles a todos os deputados e deputadas da Cámara un minuto de silencio polos falecidos no tráxico accidente de aviación que tivo lugar esta mañá, e unha mensaxe de apoio e solidariedade ás familias e aos achegados. E tamén quixera recordar, ¡como non!, aos dous mariñeiros falecidos tamén en Laxe. Polo tanto, prego un minuto de silencio.
Moitas grazas. Reiniciamos a sesión coas mocións. Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. Pablo García García, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación co sector lácteo
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Mixto. Para formular a moción ten a palabra o señor García.
Grazas, presidenta. Boas tardes a todas e a todos. Traemos esta moción, consecuencia da interpelación que fixemos na anterior sesión á conselleira de Medio Rural, para intentar que naquela ocasión fixese unha valoración da modificación do decreto que desenvolvía o paquete lácteo, na que tamén denunciabamos, unha vez máis, a pasividade deste Goberno no que respecta ao sector lácteo, o que representa a inoperancia e a falta de liderado por parte da Xunta de Galicia no seu conxunto, da conselleira, do señor Feijóo, cun dos sectores produtivos máis importantes e máis representativos deste país. A xestión, en todo o que foi o desenvolvemento desa normativa, para nós –e xa o temos manifestado aquí– foi unha auténtica chapuza e un auténtico exemplo desa falla de iniciativa política, ou de descoñecemento do funcionamento do sector, por iso de ser amable na forma de pensar. E, por suposto, un abandono total do sector produtor, que é o que Galicia aporta fundamentalmente neste sector. Interpelabamos tamén a conselleira e criticabamos a súa irresponsable xestión nestes últimos meses no que respecta á supertaxa, ou a aquela supertaxa que anunciaba, catastrófica; que no fondo despois non vai ser menos. E diciámoslle que seguía estando encantada da súa xestión con que os gandeiros galegos tiveran que alugar cota neste último ano do sistema en base a esa campaña, en base a esas informacións, a sacrificar animais, a vender animais, en definitiva, a perder posicións, e agora, dentro dunha semana, no arranque do novo sistema de liberalización, sen dúbida ningunha, a produción e o volume de produción é unha das bazas fundamentais. Esa campaña foi levada a cabo por parte do ministerio, co acompañamento impasible e totalmente irrelevante por parte da señora conselleira e de todo o Gabinete da Xunta de Galicia. Como xa temos dito aquí, nunca nada dixo, nunca nada fixo, nunca houbo unha posición, nunca houbo unha demanda. Hoxe que estamos a día 24, polo tanto, a só unha semana de que desapareza o sistema de cotas e de que, polo tanto, definitivamente se saiban os datos, antonte a directora xeral nunha charla –creo que foi na comarca do Xallas– seguía dicindo que estamos en época de alto risco e, polo tanto, que canto os gandeiros menos produciran, moito mellor, e que se axustaran á cota. A sete días de que acabe ese sistema, co decreto inoperante –como nós dicimos– funcionando, non sabemos nada dos novos contratos, a maioría dos gandeiros galegos están sen contrato a partir do día un; non sabemos nada de se hai contratos; non sabemos nada de se está habendo negociación; non sabemos nada dos prezos, e a Xunta e a conselleira, toda a consellería, segue inmersa nesa precampaña electoral, facendo as contas polas comarcas, as falsas contas que –e digo por desgraza– lle acabarán, unha vez máis, estourando nos narices posto que son contas falsas. Pero neste momento dedícanse a iso, a ir polas comarcas facendo as contas dos fondos que van vir coa nova PAC e que van chegar nese novo período. Iso si, está facendo as contas do que lle vai tocar a cada comarca e vendendo esas falsas cifras, pero o programa e a aplicación para solicitar a nova PAC –que xa case leva un mes aberta–, por parte da Consellería aínda non está funcionando; é dicir, aínda hoxe non se pode solicitar a nova PAC porque non temos a nova aplicación funcionando. E introducimos, dalgún xeito –vamos, cabreo da conselleira–, un tema que, dende que se introducira isto no punto da orde do día, ata que se debateu, por isto dos trámites parlamentarios, por moito que despois nos queira vender o Partido Popular isto da axilización e da cercanía do Parlamento, un feito que non é desprezable, que foi o coñecemento dese expediente da Comisión Nacional do Mercado da Competencia que viña impoñer esa multa de 88,2 millóns a distintas industrias lácteas por acordar prezos e por repartirse os gandeiros. Informe do que se falou en moitos medios de comunicación e en numerosos foros, e por suposto en todo o sector. Todo o mundo que dalgún xeito ten algo que ver con ese sector, neses momentos e neses días falábase deste informe. En definitiva, mereceu a análise eu creo que de todo o mundo que ten algún tipo de implicación; incriblemente non para a conselleira, que non o fixera no anterior pleno nin a día de hoxe, e non mereceu ningún tipo de análise. É máis, naquel momento dicíame a señora conselleira, e incluso lle entregou á presidenta un informe do Consello Galego da Competencia, informe que, por suposto, eu xa coñecía –e non é vanagloriarse de nada, é simple obriga–, onde ela mesma viña recoñecer que ese informe que ela coñecía de había tres anos, e que ademais fora elaborado a instancias do Goberno galego, xa adiantaba e recollía todo o que despois se soubo e todo o que despois deu lugar a esa multa da Comisión Nacional do Mercado da Competencia. O que non dixo a señora conselleira é que fixera ela con ese informe. O que veu dicir aquí é que tiñan un informe que xa dicía todo iso, pero non dixo se tomara algunha medida con ese informe, porque non o denunciou ela, tiveron que ser os produtores os que o denunciaran. Por certo, os produtores e un informe similar ao que tiña a señora conselleira, que si que elaborara o Servizo de Defensa da Competencia de Castela-León. E o Servizo de Defensa da Competencia de Castela-León, unha vez que tivo o informe e tivo esas conclusións, elevouno e denunciou ante a Comisión Nacional do Mercado da Competencia. O informe á conselleira serviulle para traermo a min aquí o outro día, pero non fixo para nada, durante todo este tempo, absolutamente ningún uso del. Despois de todo isto, despois do que aquí o outro día se dixo; despois incluso dunha das máis –creo que pasará á historia– brillantes intervencións que houbo nunha comisión dunha directora xeral, posterior, despois de coñecer todo o que ese informe recolle, o outro día –creo que tamén foi en Santa Comba na charla esta, preelectoral– a señora conselleira dixo –leo textualmente, e despois aproveitarei para lle preguntar na seguinte iniciativa a ver se é que se recolleu mal–: "a Administración ten un papel neutral entre produtores, industria e distribución, xa que todas as partes son necesarias". É dicir, despois do que di o Informe da Comisión Nacional do Mercado da Competencia, despois de que constata, multa e sanciona as industrias polas súas prácticas abusivas, o que di a nosa conselleira, a conselleira de Medio Rural, e o que pensa, é que ten que ser neutral. Polo tanto, nós elaboramos unha moción –e imos á moción xa–, primeiro, con dúas premisas. Case non nos queda nada que propoñer que vostedes, señores do Partido Popular, non nos botaran abaixo. En canto ao decreto, xa está modificado. Nos propoñiamos que se introduciran unha serie de cousas que vostedes non quixeron. Case non nos queda xa que propoñer co tema da supertaxa porque queda unha semana para que acabe o período. Case non nos queda nada, ningún tipo de medida, por votar aquí, polo tanto, a única novidade que podiamos introducir. e que creo que non é menor, é profundar no que si podería ser unha acción política a raíz desa sentenza da Comisión Nacional do Mercado da Competencia. Cremos que é un camiño máis a profundar. Cremos que pode ser fonte e seguir traballando nesa dirección tamén para axudar os produtores. Polo tanto, a nosa moción vai nese sentido. ¿Que pretendemos ou que pedimos? Intentar, primeiro, que a sanción imposta reverta nos produtores. O informe o que di é que lles roubaron 800 millóns aos produtores e que teñen que pagar, polo tanto, o 10 %, 88 millóns –880 millóns roubaron–. Polo tanto, cando un ladrón rouba un banco e se recuperen os bancos, o primeiro que hai que facer é devolverlle os cartos a quen llo roubou, despois o ladrón terá a pena, terá o xuízo e todo iso; pero, cando menos, que os cartos que se demostra que lles roubaron aos produtores, revertan nos produtores. Que se estenda a investigación á distribución, porque esa denuncia plantexada no seu momento polos produtores non só abarcaba estas prácticas que se condenaron, senón que ía máis alá, e denunciaban as prácticas realizadas pola distribución, tanto na vertente de venda a perdas e a ofertar o leite como produto reclamo, como tamén nas prácticas de dumping, de importación de cisternas de leite por un prezo por debaixo do pagado ou do comprado aos produtores. Polo tanto, cremos que aí aínda tamén hai traballo por facer. Facer un plan sistemático de inspeccións e de sancións, se fose pertinente, nas superficies comerciais. Cremos, ademais, que é un camiño a traballar e que así o obriga a propia Lei da cadea alimentaria. Remato xa, presidente. E establecer un foro permanente a nivel galego de produtores, industria e distribución. Non nos parece de recibo que nesta comunidade non exista iso despois do que está pasando no sector. Elaborar un orzamento para paliar os posibles efectos negativos, sobre todo ao inicio deste novo sistema sen cotas, cousa que están facendo outras comunidades, e que vai facer que Galicia, de non o facer, compita en inferioridade de condicións. E que o Consello Galego da Competencia desenvolva o protocolo; que non quede só no informe para que nolo traia aquí a conselleira, senón desenvolva as actuacións a partir desa información que el mesmo posúe. Esta é a moción que sometemos a consideración, e na que esperamos contar –esta vez si– co apoio de todos os grupos. Moitas grazas.
Grazas, señor García. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Grazas, presidente. Boa tarde a todas e a todos. O Grupo Mixto vai dar o seu apoio a esta moción que presenta o Partido Socialista en apoio do sector lácteo, para rematar coa situación que leva vivindo nos últimos anos e que é especialmente difícil hoxe. Ademais, é imprescindible aproveitar a desaparición da cota láctea para avanzar na I+D+i na industria láctea, na loita contra os abusos das grandes cadeas distribuidoras agroalimentarias, e, en definitiva, para pular por un sector lácteo galego competitivo. Un sector esmagado pola imposición dunhas cotas que tronzaron as posibilidades certas de desenvolvemento que tiñan a altura de finais dos anos oitenta do século pasado. Un sector esmagado polas políticas levadas adiante polos partidos de alternancia, que remataron por entregar boa parte do mercado do Estado á produción estranxeira, e das que non só resultou a desaparición da maior parte das explotacións familiares, senón que ademais os supervivintes foron empuxados a un modelo de produción sen terra, mentres quedaba a ermo boa parte de superficie agraria útil. Para colmo, despois de condenar a limitar a produción cunha decisión política, alentaron ou obrigaron aos labregos e labregas que se atreveron a continuar no sector, a investir inxentes sumas de diñeiro en adquirir dereitos de produción que agora non valen nada, por outra decisión política. Ademais destas razóns, o lácteo é un sector estratéxico para Galiza, pola poboación que pode empregar e polo impacto positivo que ten para combater o despoboamento do rural, o abandono das terras e os incendios. Tamén, polo efecto multiplicador que ten sobre o PIB; calcúlase que por cada euro de produción agraria o PIB aumenta 1,5 euros adicionais. É preciso apoiar un sector estratéxico que o precisa, un sector indefenso fronte ao poder das empresas lácteas, ao carecermos dun grupo lácteo galego que tiña que se ter posto en marcha cos millóns de euros que a Xunta meteu nas mans dos seus amigos para os que enterran o fiasco que armaron con Alimentos Lácteos. Por esas razóns, vou apoiar a moción do Partido Socialista, aínda que considero que debería ampliarse máis aló da imprescindible protección ás explotacións existentes e na protección fronte aos abusos –agora xa demostrados– da Comisión Nacional do Mercado da Competencia. Penso que debemos ser máis ambiciosos, ou, mellor dito, máis equitativos, reparando os gandeiros prexudicados coa mesma contía que o prexuízo sufrido polas prácticas oligopólicas das empresas lácteas. Co afán de reparar o dano producido polas prácticas oligopólicas é para o que presentei unha proposición non de lei o pasado día 6, que agora incorporo como emenda e que espero que sexa aceptada polo Partido Socialista. A emenda trata de engadir ao final do punto 5 o texto que di: "e aproveitar a oportunidade para aumentar as explotacións familiares mediante a recuperación ou a creación de novas explotacións lácteas". Tamén engadir un novo punto 7, que diría: "Demandar ao Goberno do Estado para que con carácter urxente se modifique o réxime sancionador, as vulneracións graves á competencia, de xeito que se vencelle estreitamente o importe da sanción ao lucro ilexítimo, rematando coa actual situación na que a fraude resulta un negocio para os que o cometen". E tamén: "destínase a totalidade das sancións, nunca inferior á fraude, a compensar os damnificados directamente pola fraude". Esperamos que se acepta esta emenda, que trata, simplemente, de compensar as perdas que tiveron os gandeiros e as gandeiras por prácticas abusivas das grandes compañías distribuidoras lácteas. Polo tanto, pola nosa parte, nada máis, soamente esperamos que se acepte a emenda.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Paz.
Grazas, señor presidente. Boa tarde, señoras e señores deputados. Desde logo, en relación co sector lácteo, a situación política que temos neste Parlamento é bastante pintoresca, porque canto máis se agrava a situación dos produtores lácteos no noso país, canto máis se lles obriga a facerse autodumping, é dicir, canto máis os obrigamos por parte do sistema que temos montado en relación co sector lácteo a vender por debaixo dos custos de produción, máis temos que acabar rebaixando as iniciativas que presentamos neste Parlamento, porque realmente estamos nunha situación tan crítica que calquera cousa pequena que aceptase o Partido Popular pedirlle ao Goberno que fixese en relación co sector lácteo xa case sería moito. Empezamos aquí, hai xa seguramente máis dun ano, desde os grupos da oposición pedíndolle ao Goberno da Xunta que abrise un debate en relación con en que sentido se debía modificar o decreto que regula o paquete lácteo para que fose realmente un instrumento eficaz ao servizo das explotacións gandeiras galegas, para garantir que a produción de leite sexa unha actividade economicamente xa non digo rendible, senón sostible, para as persoas que a practican. E empezamos, ademais, brindando o apoio dos grupos parlamentarios para configurar esa posición xunto co Goberno e co sector lácteo, e estamos, un ano e pico despois, cando hai xa tres semanas que foi publicado o decreto lácteo, nunha situación cada vez máis deteriorada e na que a Xunta, claramente, tirou a toalla e baixou os brazos e desistiu de facer calquera tipo de actuación. Hai que lembrar que no mes de agosto a conselleira do Medio Rural saíu explicitando un acordo coa ministra no que supostamente se chegara a un principio de compromiso de que nese decreto se ían conter determinadas iniciativas para garantir unha certa capacidade de negociación ao sector. Temos agora un decreto publicado, que non acabamos de ver cal é a finalidade dese decreto, xa que segue sen haber tres cousas esenciais que debería haber no decreto lácteo: primeiro, capacidade real de negociación e non imposición por parte das industrias do prezo do leite en orixe; non se establecen garantías para que os gandeiros e as gandeiras reciban unha remuneración polos custos de produción e polo seu traballo co prezo do leite; non se establecen garantías –e isto é especialmente grave– nun escenario liberalizado a partir do día 1 de abril de que se vai recoller o leite que produzan os nosos gandeiros; sobre todo non se establece ningún tipo de instrumento para garantir que esa neutralidade da que fala a conselleira xa en moitas ocasións nos gustaría que fose neutralidade, ¿verdade, señor García?, porque o que hai claramente é un escoramento por parte tanto da normativa como da actuación dos distintos gobernos en favor das grandes distribuidoras e en favor das grandes industrias. O último exemplo tivémolo hai apenas tres semanas, cando por parte da Comisión Nacional da Competencia se lles impuxo unha sanción de 88,2 millóns de euros ás industrias, porque se demostrou fehacientemente que había acordo de prezos para baixar premeditadamente os prezos en orixe. Nese momento non vimos nin escoitamos nin unha soa declaración por parte da Xunta de Galiza para ver que tiñan pensado facer para protexer os gandeiros, nin unha soa declaración por parte de ningún responsable político dos gobernos do Partido Popular. O que si tivemos que escoitar a señora ministra dicir que esperaba que esta sanción non prexudicara as industrias. E, efectivamente, os gandeiros xa saben que non van prexudicar as industrias, porque xa lles anunciaron unha nova baixada de dous céntimos por cada litro de leite que produzan, seguramente para amortizar eles esta sanción que se lles impuxo ás industrias, precisamente por facerlles trampas a eles. Estamos, pois, señoras e señores deputados, ante unha iniciativa que pretende incidir en cuestións moi básicas, pero que son moi relevantes na cadea alimentaria. ¿Por que nunca se actúa sobre a distribución, que é quen acaba sendo, finalmente, a que configura os prezos do leite en orixe?
Remate, por favor.
Mire, eu creo que calquera de nós que vaiamos a calquera supermercado podemos atopar ofertas nas que o leite acaba estando a 28 céntimos en venda nos supermercados. Acabamos vendo ofertas de que che regalan o leite por comprar Coca-Cola. Acabamos vendo ofertas que son unha auténtica banalización do leite. E –que eu saiba– nin a Xunta de Galiza, nin o Goberno do Estado, con todos os instrumentos de inspección que ten, que poderían, cando menos, lanzarlles algún aviso a esas áreas comerciais, a esas distribuidoras, nunca se actuou para evitar esa banalización do prezo do leite, que acaba condicionando que os gandeiros...
Grazas, señora Paz.
...teñan que regalalo. Por iso, nós imos apoiar esta iniciativa e cremos que o Partido Popular, ao ser unha iniciativa tan de mínimos e que, desde logo, non comporta ningún gasto público, tamén debería apoiala. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Sánchez.
Boas tardes. Eu creo que, ademais de neutral, do neutral que a Consellería de Medio Rural é incolora, insípida e inodora, é como se non houbera conselleira de Medio Rural, é como se non houbera presidente da Xunta cando se fala do sector lácteo. A deixadez e a deixación de funcións é tan manifesta que custa crer que esteamos no país que conte co 40 % da produción do leite do Estado español. Custa crer que un sector que é estratéxico para o noso rural conte con tan pouco peso político por parte do seu goberno. Ben, é que, ademais, a única diferenza que hai hoxe en día con respecto a finais de 2012 é que os prezos do petróleo, por causas alleas –creo eu– á política do señor Feijóo, están moi por debaixo que naqueles momentos, e afortunadamente os prezos dos insumos non son tan altos como naquel momento; se non, estariamos igual. Nada cambiou. En 2012 o señor Feijóo asinou un acordo coas organizacións agrarias, no que se comprometía fundamentalmente a dúas cousas: liderar na redacción da Lei da cadea alimentaria –liderar dáselle moi mal, polo visto– a introdución dun prezo de referencia en función dos custos de produción, un sistema de referenciación e un sistema de mediación. Xa vimos como rematou, xa vimos que grandes cambios. A ver se, de finais de 2012, cando se asinou ese convenio, lean a redacción da Lei da cadea alimentaria e vexan se se introduciu baixo o liderado do señor Feijóo o concepto de prezo de referencia no leite. Pois non. Mentiu, sabendo que o facía, pero mentiu para desmobilizar naquel momento as mobilizacións do sector. Tamén se comprometeu a mellorar a política na mobilidade de terras, promesa de hai moitos anos do Partido Popular, que, despois de case trinta anos no Goberno, xa vemos como son os datos. Polo tanto, a Xunta de Galicia é incolora, insípida e inodora. A 24 de marzo de 2015, a distribución segue a utilizar o leite e outros alimentos como produto reclamo. Os baixos prezos deses produtos reclamo acaban repercutíndose nos gandeiros. Nada conseguiu cambiar esta situación, nin o paquete lácteo, nin a Lei da cadea alimentaria. A pesar diso, a Xunta de Galicia non recoñece nin o máis mínimo erro, e a señora conselleira pasea por diferentes foros dicindo que o final de sistemas de cotas é unha grande oportunidade para os gandeiros galegos. Non explica por que, o importante é repetilo moitas veces, non dá ningún argumento de por que, e tampouco dá ningún argumento do que fixo a Xunta de Galicia para que iso fose unha oportunidade. Porque, a pesar de que nós estamos en contra do sistema que vostedes defenden, nós falamos de ditadura de mercado –vostedes falan de liberdade de mercado–, porque iso significa –o que vostedes chaman liberdade de mercado– que o gandeiro non teña nin a máis mínima liberdade para negociar un prezo ou as condicións de venda. E esa é a realidade da ditadura de mercado. Pero non digo o que vostedes aportan a ese libre mercado, porque nese libre mercado os expertos coinciden en que son vantaxes competitivas para o sector lácteo, por exemplo non depender, reducir a dependencia dos insumos, reducir a dependencia do consumo dos derivados do petróleo, etc. ¿Que fixeron vostedes neste aspecto?, pois temos os custos de produción máis altos de Europa, nun país que ten unhas condicións edafoclimáticas idóneas para producir en base á terra, e non producir en base á dependencia de pensos e alimentos que veñen doutro lado do Atlántico. Ou sexa, nisto, que dependía de vostedes, suspenso. Outra das vantaxes competitivas é a existencia neste país dun complexo industrial comercial de transformación para acadar produtos de valor engadido. Para competir a nivel mundial é fundamental. Mentres só teñamos leite líquido, é dicir, coma sempre, a nosa economía baseada en produtos de baixo valor engadido, pois o único que podemos competir é como compiten os países do terceiro mundo: rebaixando as condicións de vida da xente, explotando aínda máis os gandeiros. Porque, evidentemente, durante estes trinta anos vostedes non foron capaces de desenvolver unha política industrial no sector lácteo, rematado xa no exemplo de Alimentos Lácteos, o fiasco de Alimentos, ¡claro que si!, o fiasco de Alimentos Lácteos. Xa se ve con que frivolidade, e con que mentalidade clientelar e amiguista, vostedes xestionaron un dos desafíos máis importantes do sector lácteo deste país, utilizando diñeiro público para gastalo cos seus amigos, poñendo dous responsables políticos do Partido Popular á fronte, aínda que non tivesen demostrado na súa vida capacidade de xestión para desenvolver o que debería de ser –segundo palabras do señor Juárez– o gran grupo lácteo galego. Pois xa se ve en que quedou o gran grupo lácteo galego. Polo tanto, os gandeiros si que fixeron os deberes. Calquera gandeiro ou gandeira galega, a nivel de profesionalidade, técnicas de produción, etc., ten cumprido de sobra os deberes. Aquí o que fallou foi a política, a política do seu goberno. Nos desafíos, nos problemas estruturais, vostedes fracasaron. E como tamén non tiveron ningunha posición diante das negociacións da política agraria común. Non tiveron ningunha posición na reforma do paquete lácteo, que nós saibamos. Fíxose a reforma do paquete lácteo e ponse a figura do mediador, pero é optativa, cando as dúas partes queiran. Iso é como dicir que non serve para nada. Nada máis e moitas grazas. Apoiaremos, ¡como non!, a moción do Partido Socialista.
Grazas, señor Sánchez. Grupo Parlamentario Popular. Señora García Pacín.
Ben, grazas, señor presidente. Boa tarde, señorías. Realmente hoxe non escoitamos nada novidoso, pero centrándonos na iniciativa e nos seis puntos que os socialistas propoñen, eu quero comentarlle con detemento unha vez máis, señor García, as cifras que vostede di que son propaganda e que van –non sei– ser falsas ou que non teñen certamente unha relevancia importante que destacar. Eu creo que a vostede o que o molesta realmente é que cando as negociacións entre as comunidades e o Ministerio, cando se debateron para o vindeiro período as axudas da PAC e, sobre todo, os pagos acoplados, pois os bos resultados que acadou a nosa comunidade, os bos resultados que acadaron as producións acopladas, como é o caso do gando vacún e, sobre todo, do sector lácteo, eu creo que iso é o que realmente o molesta, e o tempo dará ou quitará razón a quen falsea supostamente estes datos. Pero nós entendemos que estes datos son un fiel reflexo da aposta da Consellería, do Goberno galego, sobre todo por un sector estratéxico que defendemos dende o minuto 1, dende o 2009, e que vostedes dende a oposición si que teñen un desleixo, desfacer ou intentar desfacer un consenso que si foi acadado, señor Sánchez; si tiveron uns compromisos rubricados e non para evitar mobilizacións. Porque non lle caiba a vostede dúbida: Alimentos Lácteos fracasou, si, señor Sánchez; pero, fronte a Alimentos Lácteos, houbo outros proxectos importantes que si seguiron a adiante, pese a vostedes, pese a que non se recordan, pese a que a publicidade que vostedes intentan transmitir dende a oposición é, sobre todo, negativa. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Porque os insultos, as descualificacións tanto cara aos voceiros con responsabilidades no grupo parlamentario na defensa das producións e do sector primario como do Goberno pois son a norma. E iso realmente di moi pouco dunha oposición, unha oposición que se deixa suplantar polas organizacións agrarias, que se deixa, como di a señora Paz, recoller cunha xenerosidade falsa as iniciativas para buscar un consenso. Señorías, ese consenso non se pode dar cando o que se pretende, o que se demanda, é ilegal, está fóra da norma, cando se pretende ou falar da mediación como obrigatoriedade, cando saben vostedes que existen normativas, tanto europeas como nacionais, que definen que a mediación non pode ser obrigatoria, que ten un carácter voluntario. Realmente falamos de que a modificación deste decreto non vai traer nada novidoso. Pois nós entendemos que si, e para iso se fai, e os resultados e os feitos evidenciarán que estamos no certo. Fala vostede nuns puntos, concretamente no primeiro punto, dun programa de axudas. Tanto o primeiro punto como o quinto punto son dúas demandas, dous acordos que vostede o que intenta ou busca son axudas económicas. Recórdolles unha vez máis: os pagos acoplados para o sector vacún representan 321 millóns de euros, e concretamente para o lácteo pasamos de 57 millóns do anterior período a 94 no vindeiro período, cun incremento importante, señor García, aínda que a vostede non llo pareza, aínda que vostede diga que é falso. Isto vai permitir que os nosos gandeiros, onde antes cobraban 27 euros por vaca en zonas normais, case 75 en zonas desfavorecidas, pasen a cobrar 118 euros por vaca; onde antes había dereitos para o 53 % da cabaña, agora haberá dereitos para o 100 % da cabaña. Señor García, xa sei que non lle gusta, pero estes son os datos, as negociacións dos gobernos do Partido Popular que van traer prosperidade para o sector, en concreto para o sector lácteo, nestes horizontes que vostedes auguran como prexudiciais. Nós, si, señora Paz, como moi ben dicía, entendemos que, ademais de oportunidades, vai ser especialmente unha necesidade que o sector consolide a produción, porque a señora voceira do Grupo Mixto afirmaba que condenabamos os produtores a ter que producir leite sen base territorial. Señor García, non manipule vostede as cifras. Sabe vostede que a comunidade galega foi unha das únicas comunidades onde se incrementou substancialmente a base territorial das explotacións, a SAU por explotación, e onde vostede sabe que todos os...
Remate, por favor.
...insumos non son só foráneos. Sabe vostede que nós en Galicia producimos ben e todos os plans de inspeccións, de sancións, que o señor García está intentando demandar ou na súa iniciativa contempla, realmente, señor García, sabe vostede que se están levando a cabo coa colaboración da Comunidade de Galicia. ¡Home!, o liderado de Galicia vostede non o recoñece, pero sabe vostede que compañeiras súas noutras comunidades poñen o señor presidente de Galicia...,
Remate.
...o señor Feijóo, como gran defensor do sector produtor fronte á distribución...,
Remate, por favor.
...fronte á industria. E vostede rise, pero eu creo que a hemeroteca está aí e todos somos conscientes das necesidades do sector, do apoio do noso goberno e do apoio –non pode ser doutro xeito– político, pero en exclusiva buscando defender os intereses do sector produtor...,
Grazas.
...non buscando rendementos políticos, como é o que vostedes pretenden.
Grazas.
Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora García Pacín. Grupo autor da moción. Señor García.
Grazas, presidente. Hoxe de verdade que non me vou enfadar, señora Pacín, e ademais xa fixen, incluso con mal corpo. Eu pretendo que siga sendo así, poñendo en contraposición o mal exemplo que lle puxen o outro día á conselleira de que despois do minuto de silencio e de todo isto, pois saía falar dunha moción que xa debatemos vinte veces, como que non che dá o corpo. Polo tanto, hoxe, a pesar da sarta de reiteracións, tópicos e incongruencias que acaba de facer, non me vou alterar, que sería o que procedera seguramente. Señora Pacín, ¿liderado? ¿Que liderado? É dicir, nin antes co señor Cañete nin agora coa señora Tejerina o sector lácteo está na axenda do Goberno central, polo tanto nin ocupa nin preocupa. E o que é incomprensible é a actitude, de forma que a Xunta de Galicia simplemente é unha mera comparsa, como moito de forma penitente. Vostede dixo aquí varias cousas: que o novo decreto trouxera..., que ía facer... ¿Que trouxo o novo decreto? Xa temos o decreto aprobado de hai tres semanas. Estamos ante unha semana en que os contratos dos gandeiros caducan e teñen que empezar os novos. ¿Que está facendo a Xunta de Galicia? ¿Como van ser eses novos contratos? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] O que lle está dicindo a industria... Pasareille despois un teléfono... Compañeira Marisol, páselle o teléfono do gandeiro que me pasou vostede o outro día e que llo dea á señora Pacín, que lle dea unha chamada, cando chega a industria e lle di que ou firma a 20 céntimos ou lle deixa de recoller o leite o día 1. Ese gandeiro é o que está escoitando, porque a min que me diga esas estupideces, que mas diga a min, é o de menos; o tema é que ese gandeiro estará escoitando o que vostede dixo hoxe aquí, e, polo tanto, haberá que lle dar unha explicación. A ese gandeiro pódelle dicir todo o que vostede dixo aquí e pintarllo de rosa. A ese gandeiro o que lle dixo a industria co seu decreto, coas súas modificacións, co ben que o está facendo a conselleira, o que lle dixo a súa industria é que ou firmaba a 20 céntimos –a 20, ¡eh!– ou se non deixáballe de recoller o leite. E non estamos falando de..., estamos falando dun gandeiro que entrega 4.000 litros diarios. Polo tanto, esa é a realidade do país e, mentres, fronte a iso, vostede, señora Pacín, pode dicir a sarta de estupideces que queira. Polo tanto, ¿que fixo o seu novo decreto? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Que trouxo consigo?
Esa frase non.
Retíroa. ¿Que trouxo consigo o novo decreto? ¿Cal é o cambio que hai? Entendemos que ningún. Entendemos que a conselleira, polo menos no que ás súas accións se refire, non está cambiando de modus operandi, non vemos que haxa ningún tipo de impulso de negociación, non vemos que haxa ningún tipo de acción nova con respecto ao outro. Con respecto á axuda da PAC, xa o temos debatido moitas veces, e, como vostede ben di, o tempo daranos e, en todo caso, xa o temos falado e volverémolo falar. O que eu non entendo, señora Pacín, é con que non está de acordo vostede con isto, non o entendo, de verdade que non o entendo. Porque, efectivamente, tratábase dunha moción, de poñer algo distinto que non puxeramos, de facer incidencia nun só aspecto, que é no tema de inspeccións e no tema da distribución, e, polo tanto, non entendo en que non está de acordo con isto. De verdade que non logro entendelo. Que di que vostede que está... ¿Cantos informes elevou a Xunta de Galicia?
Remate, por favor.
Hai comunidades autónomas que si impuxeron sancións a raíz da Lei da cadea alimentaria. Galicia ¿que fixo? ¿Fixo algunha? ¿Ou teno como o informe da conselleira?, que dixo que tiña o informe tres anos antes, efectivamente, que ela tiña o informe, pero non fixera nada con el, como moito lelo, como moito lelo, non tiña feito nada.
Remate, por favor.
¿En que non está vostede de acordo con isto? Señora Pacín, eu entendo que vostede ten a directriz de votar "non" por votar "non", e entendo que é moi difícil explicalo, pero non nos queira facer tontos aos demais. É dicir, é preferible que diga: aí non podo apoiar...
Grazas.
...ca que nos veña con argumentos que non teñen sentido. Imos apoiar a emenda do Grupo Mixto, porque profunda, aínda que non aporta grandes novidades, nos puntos que tiña a nosa moción. Moitas grazas.
Grazas, señor García. Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Gallego Calvar, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa situación laboral do persoal dos centros públicos de atención ás persoas con discapacidade e a prestación dunha atención integral e de calidade ás persoas usuarias
A esta moción non se presentaron emendas. Para a defensa da mesma ten a palabra a señora Gallego.
Moitas grazas, señor presidente. Boa tarde, señoras deputadas, señores deputados. No pleno pasado, no debate da interpelación que deu lugar á moción que presentamos hoxe os socialistas, a conselleira de Traballo e Benestar foi incapaz, como vén sendo habitual, de poñer en cuestión ou en tea de xuízo calquera dos datos que dende o Grupo Parlamentario Socialista aportamos no debate para verificar o que os traballadores e traballadoras dos centros e as familias das persoas que están nos centros de día ou nas residencias de persoas maiores ou nas residencias de atención ás persoas con discapacidade nos veñen denunciando a cotío, dende hai tres anos; datos polos cales os traballadores e traballadoras deses centros xa levan acumuladamente ata tres sentenzas xudiciais gañadas, que invariablemente non xorden efecto porque cando se gañan as sentenzas xudiciais xa pasou o tempo de aplicar a carteleira de traballo, neste caso de cada un dos anos. Lembro que estamos falando da situación na que están vivindo tanto traballadores e traballadoras como persoas atendidas nas residencias e centros públicos dependentes da Consellería de Traballo. Instalacións moitas delas –como diciamos na pasada sesión– que teñen aparellos dos anos setenta ou dos anos noventa, que non foron remudados, que non foron modernizadas as instalacións tanto no seu aspecto arquitectónico como coa dotación de novos medios materiais que faciliten o traballo das mulleres e homes que veñen desenvolvendo a atención ás persoas maiores, a menores e a persoas con discapacidade nestes centros. Instalacións que, ademais de non ter modernización no que ten que ver coas súas instalacións –valla a redundancia– nin cos medios materiais, tamén están sufrindo un recorte brutal de persoal; recortes de persoal que acumuladamente nos seis anos de goberno do señor Feijóo alcanzan as 1.500 persoas, entre postos de traballo suprimidos directamente ou postos de traballo amortizados. Instalacións das cales dende o Grupo Parlamentario Socialista ensinabamos aquí unha serie de fotografías que nos facilitaron os propios traballadores e traballadoras destes centros, nas que literalmente as persoas maiores que acudían a determinados centros tiñan que durmir a sesta, é dicir, facer o descanso de despois do xantar, en colchonetas de ximnasio de 5 a 7 centímetros de grosor, tiradas no chan. Fotografía que parece que lle fixo moito efecto á conselleira de Traballo e Benestar, porque cando eu estaba aquí falando e ensinándoa dicía dende o seu asento do banco azul que como era que neses centros non había camas. Pois vouno explicar hoxe. Neses centros non había camas nin as hai porque son centros de día e nos centros de día non hai camas. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] O que si hai é colchonetas para que as persoas durman a sesta, en vez de ter unha serie de instalacións axeitadas para que as persoas maiores, sobre todo que son as usuarias destes centros, poidan facer alí o seu descanso despois do xantar. Ben, pois o que plantexamos é moi sinxelo: é que todos os recortes que se veñen aplicando en materia de persoal nestes centros dende que goberna o señor Feijóo se repoñan; é dicir, que se repoñan os postos de traballo suprimidos ou amortizados nestes centros públicos, para situalos, cando menos, a niveis do ano 2009. Non estamos dicindo que fose o 2009 unha situación óptima, pero dende logo a ratio de persoa traballadora e atención a persoas con discapacidade, ou a persoas maiores ou a menores, era moito máis elevada que o é na actualidade. Ao mesmo tempo que facemos esta proposta, tamén queremos reivindicar que se respecten os acordos que a propia Xunta adopta. Se a Xunta ten un V Convenio colectivo para o persoal, que resulta que está sistematicamente incumprindo en canto a descansos semanais, en canto a tempo de traballo continuo –estamos falando aquí de persoas que están traballando oito e nove días consecutivos, de persoas que están traballando tres fins de semana consecutivas, de persoas que teñen que facer un esforzo físico impresionante, que os leva a que cada ano haxa máis baixas máis prolongadas e que ademais teñan que recorrer á atención psicolóxica–, pois o normal é que o propio Goberno da Xunta respectara o V Convenio, que foi o que asinou; pois parece que o Goberno do Partido Popular non respecta este V Convenio, cando menos no que ten que ver co descanso do persoal nin coa calidade das prestacións. Solicitamos tamén neta moción que se elabore un investimento para modernizar os edificios e para repoñer os materiais precisos para que se poida prestar unha atención integral, pública e de calidade ás persoas usuarias destes centros, á vez que se mellora tamén, ao mellorar estes investimentos e o material co que teñen que desenvolver o seu traballo, as condicións do persoal deste centro, as condicións de traballo. Estamos falando dunha atención integral, e eu quixera determe un pouco aquí, porque ultimamente, polas decisións políticas do Goberno Feijóo, estes centros, máis que prestar atención integral ás persoas usuarias –insisto: estamos falando de persoas maiores, de persoas con discapacidade ou de menores–, o que están parecendo son almacéns de persoas, literalmente. Contábao un dos meus compañeiros de grupo parlamentario, a continuación do debate desta interpelación, nunha pregunta que lle facía á conselleira, como nunha residencia da provincia de Lugo as persoas maiores se deitaban para durmir vestidas, porque non tiñan quen as axudara a facer algo tan sinxelo como espirse. Porque resulta que estes centros non son para aparcar alí as persoas. Son centros nos que, ademais de atender as necesidades das persoas con dificultades de mobilidade, ou sen dificultades de mobilidade, ademais de velar por unha correcta alimentación, por unha correcta hixiene, hai tamén que facer estimulación, estimulación desas persoas, para que a súa calidade de vida sexa mellor. E ultimamente desapareceu dos orzamentos da Xunta de Galicia calquera tipo de recurso orzamentario para que estas persoas teñan esas actividades de estimulación, esas actividades de lecer, de esparexemento, de enriquecemento persoal de cultura que tiñan ata o de agora. E converteu lamentablemente estes centros o Goberno do señor Feijóo en literalmente almacéns ou aparcadoiros de persoas. E todo isto non sucede por casualidade, porque, se vemos os datos do recorte orzamentario da Consellería de Traballo e Benestar nos últimos seis anos, darémonos conta de que, ademais de suprimir persoal, de non investir en recursos materiais nestes centros, de non modernizalos, a Consellería de Traballo recortou nada menos que 535 millóns de euros en materia de política social. E iso impacta, porque non é certo, como dicía naquel debate, que se poida facer máis con menos. Con menos faise menos e ademais prexudícase máis aqueles que máis necesitan do público e das políticas públicas para poder ter unha calidade de vida digna, e sobre todo unha calidade de vida digna cando a vida vai chegando á súa fin. Unha vez máis, nestes debates a conselleira de Traballo e Benestar veu dicirnos que o mundo era marabilloso e que crearan moitísimas prazas públicas. Tanto foi así, tanto se pasou de freada a conselleira de Traballo na propaganda e publicidade que, á volta de quince días, de repente apareceron moitas máis prazas públicas que no debate da interpelación anterior, que fora no pleno anterior. E como tivemos a precaución e imprimir os debates que mantivera a conselleira de Traballo no pleno anterior, pois puidemos demostrar aquí que hai unha ou dúas semanas había 7.800 prazas públicas, dúas semanas antes había 7.000, ou sexa, que en dúas semanas se crearon 800, en canto ao global, pero é que en escolas infantís de repente nunha semana se crearon 500 prazas, e, sen embargo, para as persoas con discapacidade –escapóuselle o dato–, de repente baixaron as prazas de persoas con discapacidade tamén nunha semana. Bueno, isto é unha frivolidade absoluta, o tratamento co que a conselleira de Traballo e Benestar fai este tipo de debates, e vén aquí presumir de prazas públicas creadas polo Goberno Feijóo. A realidade é ben distinta; insisto: cóntannola a cotío as familias e as persoas que traballan nestes centros. E ademais de todas as prazas que se crearon nos últimos anos, e de todos os centros que se abriron nos últimos anos, xa o dixemos aquí máis dunha vez, o Goberno Feijóo pode presumir de ter aberto un de entre dezaoito nalgúns casos, noutros catro de entre vinte e seis, e a meirande parte dos concursos para a xestión de centros que se abriron, neste caso centros públicos, foron parar a entidades privadas, nin tan sequera a entidades de iniciativa social. ¿Que quero dicir con isto? Pois que o que sucede cos centros públicos que dependen directamente da Consellería de Traballo e Benestar é o que vén sucedendo co resto da política de benestar da Consellería de Traballo do Goberno Feijóo...,
Remate, por favor.
...que é que hai unha folla de ruta ideolóxica clarísima, para ir desmontando o público e para desviar a atención destas persoas cara a empresas privadas. Hai que darlles negocio aos amigos, xa o temos dito moitas veces aquí. Dende logo os socialistas non nos imos conformar con esta situación, imos exixir que se repoña o que se lle quitou á Consellería de Traballo e Benestar, neste caso aos centros públicos da Consellería de Traballo, porque entendemos que...
Remate, señoría.
...as persoas que acoden a eses centros, tanto aos centros de día como a residencias, son persoas que necesitan ese servizo, e, sobre todo no caso das persoas maiores, son persoas que deben de ter un nivel de vida digno no final da súa vida, e non nos imos...
Grazas.
...conformar co que está facendo o Goberno do Partido Popular. Máis nada e moitas grazas, señor presidente
Grazas, señora Gallego. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Iglesias.
Boa tarde. Grazas, presidente. Outra iniciativa máis, esta vez do Partido Socialista Obreiro Español. Permítanme que lle diga ao Partido Socialista Obreiro Español os meus parabéns polos resultados nas eleccións andaluzas. Bueno, pois esta iniciativa do Partido Socialista súmase ás que xa teñen presentado os outros grupos da oposición, incluído o Grupo Mixto, para tratar de resolver o conflito –vello conflito– que mantén a señora Mato co comité de empresa de Traballo e Benestar, a causa da nefasta xestión dos dereitos laborais e a deterioración da asistencia ás usuarias. O devandito comité denuncia reiteradamente –igual que neste hemiciclo, tamén reiteradamente, se denuncia a situación–, fronte á xordeira da conselleira, que dende a Consellería que xestiona están a impor quendas de traballo e xornadas abusivas, sen respectar os dereitos do persoal, a conciliación da vida laboral e familiar e a propia saúde das traballadoras e usuarias. E, así, interpoñen un conflito colectivo correspondente ás carteleiras do 2014, unha vez que, a pesar de ter recoñecido por sentenza o dereito á negociación e unhas carteleiras equilibradas, a Consellería de Traballo e Benestar impón novamente as mesmas quendas abusivas e insoportables, e éncheselles a boca dicindo que respectan as decisións xudiciais. Son quendas –repetimos por centésima vez– de sete días seguidos, tres noites continuadas, todos os festivos traballados ou soamente a libranza dunha fin de semana de cada tres. "Si, bwuana", sería a expresión adecuada para acatar estas condicións de traballo escravistas. O maltrato laboral ao que se ven sometidas estas profesionais dos coidados ten a súa orixe na falta de persoal cualificado necesario para cubrir as necesidades asistenciais neste tipo de centros, e por iso resulta moi chamativo, polo sospeitoso, que na anunciada oferta de emprego público non se contemple nin unha soa praza para residencias de maiores, centros de menores e centros de atención a persoas incapacitadas, e iso que, segundo o sindicato CIG, só na Coruña sería necesaria a creación de 400 prazas na oferta de emprego destinadas a cubrir as necesidades básicas do sistema público de benestar. Unha última anotación nada máis para non repetir sempre o mesmo: pois que as infraestruturas, o material e os recursos, á parte do maltrato laboral en que se atopan as persoas que traballan nestes centros, bueno, pois o material e os recursos están estragados, son obsoletos, son defectuosos e escasos. Hai que repoñer. É que amosan vostedes un desprezo polos servizos públicos que só se pode explicar polas súas voraces ansias privatizadoras. De verdade, cambien de política e pensen na cidadanía e non no beneficio económico das empresas privadas. Moitas grazas, máis nada.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Adán.
Grazas, presidente. Boa tarde a todas e a todos. Como xa comentaron as voceiras que me precederon no uso da palabra, este é un tema que en reiteradas ocasións chegou á Cámara, tanto en pleno como en comisión, e é –podemos dicir– un tema absolutamente incrible, porque a Consellería de Traballo e Benestar xustamente o que fixo dende a toma de posesión do Goberno Feijóo foi aos e ás traballadoras desa consellería, fundamentalmente aquelas que traballan no contacto directo todos os días con persoas, pois sometelos a un réxime que rompe totalmente co V Convenio, aprobado no ano 2008. Tamén xa se explicou aquí que, ademais da redución en postos de traballo da RPT, ademais de despedir traballadores da área da dependencia, da area de xestión da Risga, pois someteu os propios centros públicos a unha deterioración importante polo non coidado dos mesmos. Sorprende: hai poucos días na Comisión de Industria comparecía o propio director da Axencia de Innovación e presumía diante da súa comparecencia de que un dos eixes básicos dos fondos europeos xestionados a través do denominado RIS3 é a innovación na xestión da dependencia e do coidado de persoas maiores. A verdade é que para os e as que estabamos na comisión era sorprendente que fixera esa referencia cando coñecemos de primeira man –porque así nolo fixeron saber tanto os familiares como os propios traballadores e traballadoras, o propio comité de empresa do persoal laboral da Consellería de Traballo e Benestar– a situación na que se atopan os centros públicos. Fronte a iso –tamén xa foi exposto polas voceiras que me precederon–, a situación na que están os centros privados, e tamén naqueles centros públicos dos que a súa xestión está en mans de empresas privadas, que foi unha das apostas da conselleira nada máis tomar posesión, e eu creo que aí os datos son incontestables, e despois ademais tamén os trataremos nunha iniciativa a respecto da conversión do propio Consorcio de Servizos de Igualdade e Benestar na Axencia Galega de Benestar. Dada esta situación, o Bloque Nacionalista Galego vai votar a favor desta moción, e quere subliñar talmente a situación tan contraditoria que vive esa consellería, é dicir, unha consellería que leva no seu nome o título de traballo e que aos seus centros de benestar os está sometendo a unha situación de réxime case de escravitude, que leva pois a moitas baixas, a unha situación realmente de queime laboral dos seus traballadores laborais, e que teñan que ir aos xulgados, gañar as sentenzas, e aínda así conseguen que agora recentemente os reciba a propia conselleira de Traballo e Benestar. A verdade é que esta consellería está dando mostras de calquera cousa menos de ser capaz de xestionar o benestar en Galiza, de ter empatía cero coas persoas dependentes, coas persoas que sofren en maior grao a situación de exclusión social, e sobre todo coas persoa maiores. Por iso, agardamos que dende o Partido Popular tamén se vote esta iniciativa, aínda que temos poucas esperanzas, porque é unha iniciativa reiterada neste Parlamento, e que pon de manifesto –como xa dicía– que na Consellería de Traballo e Benestar, despois de seis anos, o seu balance é realmente negro. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Adán. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señora Solla.
Grazas, presidente. Bueno, imos apoiar esta moción, en consecuencia tamén coa postura que leva mantendo o noso grupo a respecto deste tema e da situación, as condicións de escravismo ás que practicamente somete a Consellería de Traballo e Benestar ás traballadoras e traballadores públicos. Son diversas –xa se dixo aquí– iniciativas as que se teñen trasladado a esta Cámara sobre este tema e parece que o Goberno segue acolléndoas con total indiferenza; a mesma indiferenza coa que a reciben –cando a reciben– as traballadoras e traballadores, porque dende o 2012, dende a modificación do V Convenio colectivo, as xuntanzas coa Administración foron inútiles, non recollendo ningunha das demandas dos representantes dos e das traballadoras e banalizando unha situación que lamentablemente é gravísima non só para a plantilla senón obviamente para as persoas usuarias dos servizos. Denunciamos aquí xa en varias ocasións as condicións nas que desenrolan o seu traballo as plantillas, por exemplo, da residencia de Oleiros –hai pouco que o debatemos–. O 4 de marzo era eu mesma quen preguntaba á Consellería de Traballo e Benestar sobre a situación que alí se estaba a dar e que medidas pensaban tomar e por que non se efectuaba un estudo de risco psicosocial. Denunciamos a situación, as baixas que se están a dar debido á elevadísima carga de traballo nun centro pois que, como xa dixemos ese día, ten unha media de idade das persoas residentes de 84 anos, e delas un 80 % con deterioración cognitiva, 57 % con demencia senil, 13 % con enfermidades psiquiátricas, e no que só algo máis dun 6 % son independentes para as actividades básicas da vida diaria. E nestas condicións teñen unha plantilla adelgazada e sen medios materiais, porque a día de hoxe, ademais dos recortes de persoal –como xa se dixo aquí–, teñen que soportar pois os recortes de materiais, dende o máis básico, dende os cueiros, ata os soportes e axudas técnicas. Ausencia tamén de protocolos específicos, e xa non é que o digamos nós, é que nin os grupos da oposición en xeral, nin os sindicatos, nin as traballadoras e traballadores. É que, ademais, a pasada semana se ditou unha sentenza que anula unha sanción contra unha traballadora de Oleiros, contra a que ademais xa non cabe recurso, e que deixa constancia da ausencia de persoal suficiente. Di: a xustiza declara que existe unha clara insuficiencia de persoal para atender os residentes que supón a razón de dúas auxiliares de enfermería por corenta e catro residentes en situación de dependencia moi grave. Entenderán as súas señorías que, así, é imposible prestar coidados de calidade. Non sabemos se a Consellería vai tomar algún tipo de medidas ante esta sentenza. E aínda que é verdade que xa sabemos o éxito que teñen as sentenzas ante a Consellería de Benestar, porque, como xa se dixo aquí, dúas sentenzas gañadas ante o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza e unha máis recentemente referida ás quendas de traballo deste ano e a señora Mato pois segue aplicando as mesmas condicións un ano tras outro, sen importarlle pois que os traballadores e as traballadoras teñan os seus dereitos xa non só recoñecidos polos propios dereitos laborais senón ademais amparados polas sentenzas que dita o Tribunal Superior de Xustiza. O Partido Popular, coa aprobación da Lei 1/2012, que suprime o artigo 19 do V Convenio colectivo de Administración pública, decidiu voluntariamente atacar unha vez máis directamente traballadores e traballadoras públicos e con ela os propios servizos públicos. Elimináronse máis de 1.000 postos de traballo entre as RPT e os postos de acumulación de tarefas e, ademais, todos eses postos derivados da cobertura de vacacións, de baixas, etc., etc. E, polo tanto, os traballadores e traballadoras están nunha situación que xa temos denunciado aquí, que é practicamente de escravismo, na que acumulan incluso ata nove xornadas seguidas, nas que teñen que facer tres noites seguidas, nas que só libran unha fin de semana cada mes –se é que teñen a sorte de librala–, porque moitas veces o que fai a Administración é computarlles as xornadas saíntes de noite como libres, o cal incumpre aínda por enriba o descanso semanal. E, así, danse situacións non só como a de Oleiros, senón tamén como, por exemplo, denunciaban os traballadores e traballadoras da residencia das Gándaras, na que dicían que isto, sumado á propia valoración da situación dos dependentes que están nesa residencia, sucedía que só había nas quendas de mañá un auxiliar para vinte e seis persoas maiores na segunda planta e ningunha auxiliar, ningunha persoa a cargo nas quendas de tarde e de noite, o cal é gravísimo, que teñen que ser outros traballadores e traballadoras do centro os que se despracen a atendelos. O Ditame do Observatorio de directores e xestores de servizos sociais advirte tamén que Galicia presenta unha das listas de espera da dependencia máis altas, máis avultada, do Estado, un 30 %. Tíranlle das orellas. E, polo tanto, a situación de benestar en Galicia é un desastre. Mágoa –e remato xa– que a señora Mato non se entere, porque practicamente non pisa ningún dos centros da Consellería de Benestar.
Grazas, señora Solla. Grupo Parlamentario Popular. Señor Tellado.
Grazas, señor presidente. Boa tarde a todos. Eu teño a sensación de que con esta iniciativa o Grupo Socialista o que pretende é tapar o sol cun dedo, ¿non? Pretenden chamar a atención sobre unha sentenza concreta, unha sentenza puntual sobre o procedemento e os tempos da negociación das carteleiras das residencias da Coruña, para concluír, a renglón seguido, que esta Xunta realiza recortes sociais nos servizos sociais, privatiza servizos públicos. Ese é o discurso ao que nos leva o Partido Socialista. O certo, señora Gallego, é que este goberno ten incrementado o número de prazas en centros sociais de forma determinante nos últimos seis anos. A vostedes o que os molesta é que este goberno, dende o ano 2009 ata o ano 2015, ten creado 7.800 novas prazas en centros sociais. A vostedes moléstaos –e eu laméntoo profundamente– que este goberno, neste período, crease 1.300 novas prazas en residencias de maiores. A vostedes moléstaos que este goberno crease neste período 1.600 novas prazas en centros de día. A vostedes moléstaos que fose este goberno quen crease 850 novas prazas en centros de discapacidade e 180 en centros especializados en alzhéimer. E a vostedes moléstaos que este goberno creara 3.800 novas prazas en escolas infantís, efectivamente, 500 no último ano, que estarán en funcionamento xa neste novo curso escolar. E moléstaos porque esta creación de prazas prodúcese precisamente nun momento de redución orzamentaria; créanse 7.800 novas prazas nun momento en que a Xunta de Galicia dispón de 2.000 millóns de euros menos cada ano. Iso, señora Gallego, é facer máis con menos, por moito que ao Partido Socialista o moleste. E a vostedes moléstaos tamén que precisamente o Partido Popular, o Goberno de Alberto Núñez Feijóo, incrementase o gasto social da Xunta de Galicia neste período de restricións orzamentarias; 8 de cada 10 euros destínanse a política social nestes momentos, algo que non ocorría, por certo, cando gobernaba un goberno presuntamente progresista. E é que cando vostedes gobernaban a Xunta de Galicia aquí á Lei de dependencia dedicábanse 177 millóns de euros dos orzamentos da Xunta de Galicia. Hoxe, no 2015, e con 2.000 millóns de euros menos cada ano no presuposto da Xunta, destínanse a dependencia 298; nós, 298 millóns; vostedes, 177. O mesmo ocorre coa renda de integración social de Galicia; vostedes dedicaban 22 millóns de euros, nós dedicamos 48 millóns de euros. O mesmo ocorre con comedores escolares; vostedes dedicaban 18 millóns de euros, nós dedicamos 28 millóns de euros. Por iso, nós non estamos dispostos a aceptar este tipo de leccións demagóxicas. Falábase aquí, ademais, de recorte de persoal na Consellería de Traballo e Benestar, e eu o que teño que dicir é que neste sentido a Consellería de Traballo e Benestar conta con máis de 6.000 traballadores. E é certo que houbo amortización de prazas, precisamente 437, pero que tamén houbo creación de prazas, 439; e no Consorcio Galego de Igualdade e Benestar, 323. Polo tanto, hai un saldo positivo de creación de prazas na Consellería de Traballo e Benestar de 325 novos postos de traballo directos netos; cifra á que habería que engadir ademais os postos de traballo indirectos creados pola Consellería de Traballo e Benestar cada vez que se concertan prazas en distintos centros. Os traballadores e as traballadoras son, sen lugar a dúbidas, un piar fundamental da Consellería de Traballo e Benestar, na medida en que cada día prestan un servizo de atención ás persoas maiores, ás persoas con discapacidade e aos pequenos. Polo tanto, nós o que lamentamos é que se faga demagoxia con eses traballadores, porque dicindo as cousas que se din nós entendemos que o que se fai é faltarlles ao respecto a eses traballadores da Xunta de Galicia. Con respecto aos horarios e aos turnos, eu o que teño que dicir é que, en calquera caso, o número de horas que traballa o persoal dos centros da Consellería non supera as 1.665 horas anuais, que son as fixadas polo Estatuto dos traballadores, e que os descansos, tanto semanais como entre xornadas, son legais, de acordo co Estatuto dos traballadores. Falaba vostede de investimentos e que a Xunta de Galicia destina neste ano 2015 700.000 euros á compra de material para renovar equipamentos en todas as residencias da Consellería. E eu o que teño que recordarlle é que dende o ano 2009 e ata hoxe a Xunta de Galicia vén de dedicar 95 millóns de euros a investimentos en materia social. Polo tanto, ese discurso eu lamento dicirlle que non o compartimos. E tense feito isto nun momento de redución orzamentaria do 25 % anual. Polo tanto, poñamos en valor o feito e non fagamos demagoxia con estas cuestións. En relación coa sentenza, eu o que teño que dicirlle é que hai unha mesa de diálogo aberta por parte da Consellería de Traballo. A Xunta está a negociar cos representantes dos traballadores melloras laborais para os empregados das residencias a través de novas incorporacións de persoal...
Remate, por favor.
...e outras melloras de condicións de traballo. Houbo unha xuntanza entre a Secretaría Xeral da Consellería de Traballo e Benestar o pasado 12 de marzo e nos próximos días continuarán as conversas no seo desta mesa de diálogo cos representantes dos traballadores. Polo tanto, na medida en que o que vostedes propoñen xa se está a facer, nós non apoiaremos a súa moción. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Tellado. Grupo autor da moción. Señora Gallego.
Moitas grazas, señor presidente. En primeiro lugar, quero agradecer ao Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, da Alternativa Galega de Esquerda e á señora Iglesias, do Grupo Mixto, o apoio a esta moción. E, ademais, en particular, á señora Iglesias, do Grupo Mixto, o recoñecemento do magnífico resultado electoral que tivo o Partido Socialista en Andalucía. Ao señor Tellado, seguramente no fragor do debate, esqueceulle facer este tipo de apreciacións; hoxe non quere o señor Tellado falar de Andalucía. [[Murmurios.]] Mire, señor Tellado, cando vostede veña facer unha intervención para falar do que a conselleira de Traballo e Benestar fai, eu –que vostede xa é un deputado experimentado– agradeceríalle que, ademais de ler o argumentario que lle pasa a señora Mato, fora vostede capaz de pensar un pouco por si mesmo. Porque, claro, este discurso que acaba de dicir vostede aquí dende a tribuna, con falsidades, pode contarllo vostede, por exemplo, ao Centro de Atención a Persoas con Discapacidade Gravemente Afectadas da Coruña, o que era o antigo Santiago Apóstolo; ou nos centros de menores San Xosé de Calasanz, na Coruña; ou o complexo de atención a menores de Ferrol; a residencia asistida de maiores de Oleiros; ou a de Carballo; ou a da Pobra do Caramiñal; ou a de Torrente Ballester, na Coruña; ou a de Caranza, tamén en Ferrol; ou a de maiores da Porta do Camiño, en Santiago de Compostela; ou a da Volta do Castro, en Santiago de Compostela; ou a que lle citaba antes na miña intervención de Lugo –da que falaba o meu compañeiro González Santín no pleno pasado–; ou tantas e tantas outras da provincia de Pontevedra e tamén da provincia de Ourense. Centros públicos que o Goberno do señor Feijóo abandonou, tanto o seu mantemento como a reposición de medios materiais, como destruíu postos de traballo, entre os que amortizou e os que suprimiu. E non faga trampas, non faga trampas. Non veña aquí falar dos postos de traballo do Consorcio Galego de Benestar. Non estamos falando diso, señor Tellado. Estamos falando dos postos de traballo dos centros públicos dependentes da Consellería de Traballo e Benestar, que foi onde se amortizaron e onde se suprimiron as prazas. Mire, vostede non sei de que presume, de que tipo de prazas públicas presume, porque, mire, se revisamos só dende o ano 2012 as adxudicacións da Consellería de Traballo podemos observar que, de 28 adxudicacións feitas para a xestión de centros varios, 18 foron a empresas privadas e 10 a entidades de iniciativa social. Señor Tellado, ao gasto social, 8 puntos menos hoxe que cando empezou a gobernar o señor Feijóo. Eu estoulle falando de que nestes centros falta auga quente, a veces, entra frío polas ventás, hai humidades, as persoas maiores teñen que durmir a sesta en colchonetas, os traballadores e traballadoras teñen baixas prolongadas por problemas físicos e por desgaste psicolóxico, porque collen depresións. Diso é do que lle estou falando, señor Tellado, non lle estou falando de propaganda e publicidade. Mire, e non veña presumir aquí da Lei de dependencia, que teñen vostedes 16.000 persoas en espera e dende hai tres anos morreron 7.000 persoas que tiñan o dereito recoñecido sen poder ter a prestación por ese dereito. ¿Sabe o que fixeron os andaluces neste tempo cos recortes do señor Rajoy? Pois substituír os recortes do señor Rajoy e non facérllelos pagar aos cidadáns. ¿Sabe o que están facendo vostedes, señor Tellado? Obrigando as familias a que saquen as persoas deses centros, porque neses centros non están ben atendidos e ao final acabarán derivándoos a centros privados...,
Remate, señora Gallego.
...que é o que queren conseguir vostedes: facer negocio, mercantilizar a atención ás persoas maiores.
Grazas, señora Gallego. Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Yolanda Díaz Pérez, sobre a elaboración pola Xunta de Galicia dunha estratexia industrial galega e as actuacións que debe recoller
A esta moción presentouse unha emenda do Bloque Nacionalista Galego.
Para a defensa da emenda ten a palabra a señora Díaz.
Bueno, a verdade é que supoñemos que, diante do tema que imos tratar, e da preocupación que haberá no Partido Popular, e mesmo da preocupación que debe de haber no Partido Popular de Ferrol sobre a profunda crise social, económica e industrial que está vivindo a comarca de Ferrolterra, supoñemos que, despois de ter escoitado no pasado pleno o señor conselleiro de Industria, van apoiar todos os grupos, non só a oposición, senón o grupo maioritario da Cámara, a moción con todos e cada un dos puntos que desenvolvemos na mesma. Teño que empezar dicindo que, efectivamente, escoitando pola mañá o conselleiro de Facenda, estamos de acordo nunha das cousas que el dixo. Dixo algo relevante. Dixo que vía o futuro con optimismo e dixo –claro, e esta é a única verdade na que seguramente estaremos de acordo con el– que o obxectivo do Goberno galego era pular pola estabilidade financeira e que, ademais, digamos que por iso podía cambiar o Goberno galego. Efectivamente, esta é unha grande verdade, porque este é o único sinal de identidade do Goberno de Alberto Núñez Feijóo: aplicar con dureza as políticas de déficit público e aplicar con absoluta dureza as políticas da austeridade, que non soamente non conducen a saír da crise, senón que matan a xente e que deixan comarcas enteiras polo camiño, como é o caso da comarca de Ferrolterra. Estamos nunha situación gravísima, estamos nun proceso consumado de desindustrialización do noso país, un proceso de desindustrialización que non ten que ver, ademais, coa chamada crise. Todos os economistas e os estudos que temos enriba da mesa están a falar de que é estrutural e, ademais, afóndase dende que goberna o Partido Popular en Galicia. Dende o ano 2009 temos como o valor engadido á industria manufactureira descendeu nun 21 %. Estamos alonxados, perdemos polo camiño dous puntos porcentuais. Pero non soamente iso: perdemos 60.000 postos de traballo industriais, un de cada catro postos de traballo dos que perdemos son xustamente no sector industrial. Eu non sei se fai falla que diga aquí que por cada posto de traballo no ámbito industrial se xera directamente medio posto de traballo máis con valor engadido ou dous postos de traballo con valor engadido. Non sei se son conscientes do que está a pasar ou do que están provocando no noso país. Por tanto, estamos completamente alonxados do futuro deste país. Sen industrialización, Galicia non ten futuro. Sen industrialización, non hai cambio do modelo produtivo, como dixo o conselleiro de Facenda pola mañá. Sen industrialización, o Goberno Feijóo incumprirá iso do que tanto presumen e que nós combatemos, que é xustamente a axenda da Unión Europea, que, como saben, exixe que no ano 2020 dediquemos o 20 % do PIB europeo nada máis e nada menos que ás políticas industriais. Combatemos o modelo do Goberno Feijóo, que xustamente tamén pula, pola porta de atrás, pola economía de casino. Insisto: sen industria, non hai futuro en Galicia. E somos conscientes de que hai desequilibrios estruturais no noso país no modelo industrial, somos conscientes diso, pero por iso, máis que nunca, Alberto Núñez Feijóo e o conselleiro de Industria e de Economía, ausentes, dende logo, terían que ter feito algo nestes máis de seis anos que levan gobernando o noso país. Non fai falla tamén que diga que os países que mellor soportaron a chamada crise, que non é máis que unha estafa, son xustamente os países máis industrializados. Por tanto, claro que queremos cambiar o modelo produtivo. Queremos substancialmente unha nova política enerxética, porque o que están sinalando os informes xustamente é que en Galicia hai dúas eivas profundas no modelo industrial: que pagamos a enerxía moito máis cara que no resto do Estado e no resto de Europa e tamén que os custos financeiros son absolutamente inaccesibles para a industria do noso país. Inverteuse en termos económicos o que estaba pasando. Os custos laborais, que son atacados directamente polo Goberno do Partido Popular, a chamada –entre aspas– "devaluación salarial", non é a causante da situación na industria que temos no noso país. Precisamos, xustamente, tamén, incrementar o gasto en I+D+i. Non é necesario que diga "catástrofe" dende que goberna o Partido Popular no noso país, o ranking que perdemos pola porta de atrás, xustamente nisto, máis de 1.300 investigadores e investigadoras que fuxiron dende o noso país porque non había futuro. Non fai falla que diga que tamén esa axenda europea nos está sinalando que temos que camiñar cara a dedicar o 3 % do PIB en nada máis e nada e menos que o I+D+i. Non fai falla que lles lembre que, dende que goberna o Partido Popular, recortouse e tan só dedicamos o 0,86 % a unha materia tan sensible. Non fai falla que lles diga que a penas temos desenvolvemento e, por tanto, a aplicación das TIC no sector industrial do noso país. Hoxe, que están en folga os ensinantes, as ensinantes, os estudantes e as estudantes, non fai falla que lles diga que tamén precisamos que non se formule un novo modelo de formación profesional. Claro que precisamos, xustamente, todo isto. E tamén precisamos deixar algunhas cousas claras, porque, por fin, o señor Alberto Núñez Feijóo dixo a verdade, por fin recoñeceu que no que atinxe a unha parte substancial do sector industrial que ten que ver co sector naval a súa política é un auténtico fracaso. Por fin puidemos escoitalo cando se publicaron os datos de decrecemento do PIB en relación coa media estatal. Non é certo, como se nos vendeu a moto, que nós iamos mellor que o resto da media estatal, non, nós imos moito peor. A nosa economía, o PIB galego é cada vez máis pequeno, non soamente máis pequeno porque se está retraendo, senón porque o último trimestre do PIB, que se publicou nestes días, como ben saben, vai marcar a tendencia do ano seguinte. E estamos a 7 puntos de distancia do crecemento do PIB da media estatal. Galicia creceu no último trimestre o 0,1 %, mentres que a media estatal estaba no 0,7 %. Por tanto, como dixo o señor Alberto Núñez Feijóo, efectivamente, o causante da detracción, de que teñamos un país máis pequeno, unha economía máis pequena, é xustamente o sector naval, efectivamente, e o sector da automoción. É o fracaso da política do Partido Popular. E queremos, en definitiva, pois pular por eses obxectivos que sinalamos na nosa moción, e que vou repasar moi rapidamente. Algúns deles teñen que ver con promesas electorais do Partido Popular, que espero que nesta ocasión voten favorablemente. Queremos tamén que cumpran a Lei da industria galega, que vostedes, Partido Popular, votaron e aprobaron en 2011. Nós estamos de acordo: aproben e deseñen o Plan director da industria no noso país, estamos de acordo niso. Gustaríanos que nos planifiquen, que nos digan de que vai vivir en termos industriais Galicia, ou que nos digan con claridade que nos imos dedicar á economía do casino, aos amigos do señor Feijóo, por certo, da banca. ¿Que pedimos nesta iniciativa? Pois algo tan sinxelo como constituír un instituto industrial galego, xustamente para pular polo desenvolvemento de novas iniciativas públicas, sociais, privadas, de diversificación e tamén de sustentabilidade no eido industrial. Pedimos que xustamente haxa unha elaboración participada polos axentes sociais e as institucións públicas dunha estratexia clara de reindustrialización do noso país. Por tanto, queremos futuro para Galicia. Queremos tamén o desenvolvemento dun plan industrial para Galicia de 60.000 postos de traballo, insisto: postos que xeran de maneira directa entre 0,5 e 2 postos de traballo que xeran valor engadido. Perdemos nesta chamada crise máis de 60.000 postos de traballo. Pedimos tamén a definición dun plan industrial de choque para a comarca de Ferrolterra, máis do 33 % de persoas en situación de desemprego sen protección social. Pedimos que cumpran as súas promesas: a construción do dique flotante, para fortalecer a área de reparacións, a área de carenas, a única área do grupo Navantia que está dando beneficios, particularmente este ano, 3 millóns de euros. Pedimos tamén un dique seco, que tamén vostedes dixeron que estaban a favor del, xustamente para poder –entre aspas– competir co novo canal de Panamá e poder desenvolver buques de grande porte, de grande eslora. Pedimos un plan integral para Navantia Fene. Xa non hai escusas, xa non hai veto, xa podemos facer barcos, podemos facer plataformas petrolíferas, podemos diversificar en offshore. Queremos facer o que sabemos facer. Queremos tamén un plan industrial para os estaleiros da ría de Ferrolterra negociado cos sindicatos de clase, sobre todo despois do desastre da sentenza da Audiencia Nacional. Queremos tamén un centro de investigación conformado, particularmente, por Navantia e pola universidade e o Ministerio. Non podemos esquecer que temos nada máis e nada menos que desenvolvemento industrial en Navantia, pero temos tamén a universidade de enxeñería naval na cidade de Ferrol e na comarca de Ferrolterra. Queremos unha liña de crédito público inmediato para garantir o que estabamos denunciando, para que haxa financiamento e poder desenvolver novas iniciativas de economía social e industrial.
Remate, por favor.
Queremos unha realización dunha auditoría independente do falido Plan Ferrol, esta catástrofe da que falamos a modo de frontón co conselleiro ausente na interpelación que substanciamos. Queremos que haxa depuración de responsabilidades políticas pola catástrofe da dirección de Navantia e da SEPI. E tamén, xustamente, queremos algo que defendía moi ben o señor Tellado e os seus homónimos de Ferrol, que foron cunha pancartiña á sede central de Navantia en Madrid para manifestarse. Pois queremos que agora o señor Tellado e os seus compañeiros da comarca de Ferrolterra que o acompañaron coa pancarta polo menos a este punto lle dean "si" ao botón...
Remate. Remate, por favor.
...e cumpran co que berraban cantando na sede central de Navantia. Queremos a dimisión dunha dirección que está absolutamente sobrepasada e non sabe que facer co sector naval da nosa terra e do noso, particularmente da nosa comarca. Así que, señor Tellado, ten a oportunidade de dicir "si" e ser coherente.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Adán.
Grazas, presidente. Boa tarde de novo. Dá igual que día da semana collamos o xornal, podemos atopar noticias deste tipo. Recentemente: "A caída do naval en Ferrol. Contrátannos por 600 euros menos. Debido á escaseza de traballo e ao gran desemprego, as auxiliares incluso pagan aos soldadores por 7 euros a hora". Este é o novo modelo de produción do que se gaba o Partido Popular. Outro titular: "A aportación da industria á riqueza galega descende a niveis de hai dez anos". Outro titular, tamén de hai uns días. Esta é a situación reiterada que vimos denunciando neste Parlamento: unha caída en picado, unha caída libre do sector industrial en Galiza, non soamente do que poderiamos denominar como un sector industrial máis clásico, onde as cifras de negocio, por exemplo na industria galega, baixaron un 3,4 % en 2014 respecto a 2013, onde –como xa se dixo por parte da propoñente desta iniciativa– o índice de produción industrial tamén descendeu un 4,9 % no último ano. O certo é que os datos tamén de emprego pois son realmente preocupantes no sector industrial. Estamos falando dunha perda do 20 % de afiliación deste sector á Seguridade Social nos últimos anos. Mais, se collemos o sector –digamos– menos clásico da industria como poden ser aquelas empresas con indicadores de innovación, xa que tamén temos o Partido Popular falando do seu investimento en innovación, atopámonos, segundo datos oficiais do IGE, empresas con actividades innovadoras, un 43 % menos respecto de 2008; con intensidade de innovación, un 23 % menos respecto de 2008; as empresas innovadoras, un 39 % menos; número de empresas con sectores de alta tecnoloxía, un 4 % menos. Mais, se o miramos en número de traballadores e traballadoras, un 18,8 % menos en empresas con traballadores e traballadoras no sector da alta tecnoloxía. Ou sexa, que tanto no sector industrial que podiamos denominar clásico como naquel referido á alta tecnoloxía todos os indicadores están en situación de alarma, e hai, existen dúas leis aprobadas por parte do Goberno do Partido Popular, tanto a Lei do sector industrial de Galicia como a Lei de innovación, e ningunha delas mostra ningún tipo de atisbo para mellorar esta situación. Hai un ano exactamente debatiamos unha iniciativa presentada polo Bloque Nacionalista Galego para modificar o Igape nun instituto galego de crédito e investimento que tiña dúas partes: por unha banda, a parte de financiamento máis clásica, e, por outra, a creación dunha corporación industrial galega, tamén para ser capaz de que non todas as empresas que estaban nunha situación de perda de activos, nunha situación incluso de perda de tales empresas, puideran ser recuperadas dende o sector público. Tivemos aquí un debate, díxosenos que iso era absolutamente inviable. Despois dun ano, o que vemos é que todos os indicadores seguen igual: falta de crédito, falta de capacidade do Igape para mellorar a situación das empresas galegas e falta clara dese pulo por unha planificación estratéxica das industrias galegas. E, polo tanto, nós imos apoiar esta iniciativa. Consideramos que o instituto industrial vai na liña do que, bueno, no seu momento defendemos e que volveremos dende logo a debater, porque nos parece que é unha idea importante, que é unha corporación industrial pública. Nós cremos que é o momento desa incorporación do público, que tanto deosta, sobre todo, o conselleiro de Economía e Industria neste momento. E por iso engadimos como emenda a creación dese instituto galego de crédito e investimento. Válenos calquera nome, porque realmente eu creo que o concepto aquí está moi claro. Fóra e desaparecidas as caixas galegas, despois xa se debateu neste pleno e creo que quedou moi claro, despois da pregunta ao presidente no pleno anterior, que teñamos neste momento un banco privado que fixo negocio coa venda do que foron as antigas caixas, ¿é o Igape o instrumento que está dinamizando a economía galega e a industria galega? Non. Pois, polo tanto, é o momento para que o Goberno se sente e pense: novos instrumentos, novas ferramentas. Nós apostamos por esa, que cremos que vai en consonancia coa iniciativa que se presenta; é dicir, pensar como manter o que existe de industria galega, reindustrializar en dous eixes: o eixe máis clásico, onde pois había un bo facer –e que non debe perderse–, e tamén na innovación, pero sen trampas. Innovación, realmente con indicadores e coa aposta pola innovación, na que se fale, como dixen antes na iniciativa, de innovación na dependencia, e todos os indicadores que traemos sobre a dependencia e a atención ás persoas maiores nos falan de que non hai innovación. Eu creo que hai que tomar moi en serio a situación industrial de Galiza, que as alarmas están clarísimas, e que o que non pode facer o Goberno de Feijóo é simplemente tirar para a diante, seguir como se nada pasara, porque, cando nos deamos conta...,
Remate, por favor.
...dentro de dez anos, aínda teremos máis mozos e mozas na emigración. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Adán. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
O índice de produción industrial ten diminuído en Galiza un 4,9 % en xaneiro, consecuencia da caída experimentada por todos os sectores, sobre todo o descenso de actividade no sector naval, na produción enerxética, na confección téxtil e na metalurxia; é dicir, todos os sectores que foron e deberían seguir sendo o piar da industria galega son precisamente os que máis caen. Segundo os datos do INE, Galiza tamén foi a comunidade onde máis baixou a produción industrial durante o ano 2014, mentres que se incrementou no conxunto do Estado. O índice de produción industrial tivo unha caída dun 4 % en Galiza e un ascenso do 1,4 % a nivel estatal, inda que a produción industrial aumentou o pasado ano en dez comunidades autónomas. Tamén os prezos industriais creceron en oito comunidades autónomas, pero unha delas non foi Galiza. Galiza foi unha das cinco onde os prezos industriais descenderon. Os datos do produto interior bruto revelan que o negocio da industria galega está baixo mínimos, ao seu menor nivel dende o ano 2005. Hai que remitirse ao ano 2005 para atopar un volume de negocio tan minguado. O valor engadido bruto foi de 9.130 millóns de euros o ano pasado, un 4,5 % menos que en 2013 e un 11,2 % por debaixo de 2008. O peso da industria sobre o produto interior bruto a prezos de mercado era superior hai dez anos algo máis dun punto porcentual, onde o sector xeraba o 17,5 % da riqueza galega, e hoxe só supón o 16,6 %, é dicir, un punto menos. A marcha do sector industrial que xera os postos de traballo mellor remunerados e serve de tractor dos servizos non dá mostras de mellora, por moito que o Partido Popular insista en que estamos na recuperación. Por cada posto industrial –dicíao a voceira de AGE– no sector naval de Ferrol xeraríanse catro no sector servizos, porque son sectores que tiran da creación de emprego, posto que son sectores con salarios moito mellores e máis dignos que o sector servizos. Debemos potenciar os sectores produtivos. Navantia ten que dedicarse a traballos de valor engadido, como plataformas offshore, para competir a alto nivel e non contentarnos cos pequenos floteis. A Xunta debe empregar as súas competencias en política enerxética para que non se volvan repetir conflitos como o de Alcoa, Celsa, Megasa, Ferroatlántica ou SGL Carbón, en busca dunha solución definitiva que ofreza prezos competitivos á industria. Os altos custos da electricidade provocan grande incerteza na industria galega. Cada vez son máis as voces que reclaman un marco enerxético estable para as empresas, e ultimamente os economistas galegos consideran que o Goberno debería garantir un prezo competitivo da enerxía a empresas como Alcoa ou Megasa. A proposta de obrigar aos camións –outra das iniciativas de maiores dimensións– a circular polas autoestradas vai en claro prexuízo da industria galega. É evidente que nun territorio periférico o transporte encarecerá moitísimo o produto, facendo as nosas industrias menos competitivas, que xa o son bastante por mor dos impostos aos hidrocarburos. As diferenzas que hai entre o prezo dos combustibles en Galiza e o resto das comunidades non deixaron de crecer dende que a Xunta en 2013 decidiu elevar o tramo autonómico de hidrocarburos ao seu máximo permitido, 4,8 céntimos. Mentres tanto, nese mesmo momento que Galiza marcaba o prezo máximo para os hidrocarburos, a medida tivo outras solucións noutras comunidades.
Remate, por favor.
Por exemplo, o Goberno navarro eliminou a taxa dos carburantes, en Cantabria rebaixouse e despois eliminouse, este ano en Castilla-León tamén se rebaixou a 1,6 céntimos, o que deixa Galiza como a comunidade con maior presión fiscal. Polo tanto –remátaseme o tempo–, vou dar o apoio a esta iniciativa, porque tamén tiña a situación do solo industrial como se empregou para contentar alcaldes e non para dar solución real ás necesidades industriais do noso país. Polo tanto, o apoio do Grupo Mixto a esta iniciativa e esperamos que o Partido Popular, polo ben do noso país, se plantexe realmente un plan de reindustrialización, porque se non converterannos a Galiza nun país dependente, que é o peor que nos pode pasar. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Socialista. Señor Losada.
Grazas, señora presidenta. Señorías, eu a verdade é que sempre considerei que o politólogo e lingüista Noam Chomsky era un pouco exaxerado cando dicía que a través da linguaxe se podía recrear a realidade. Pero a verdade é que, coma sempre, o Partido Popular me sitúa de novo nos límites do coñecemento. Hoxe vimos como un conselleiro, o de Facenda, foi ontoloxicamente incapaz de dicir a palabra "pobreza" e "desigualdade", o cal mostra indubidablemente o propio significado da palabra "ontoloxía", ¿non?, que é a maneira en que se relacionan as entidades que existen. E existen as dúas: existe a Xunta de Galicia, existen as decisións políticas da Xunta de Galicia, neste caso relacionadas co sector industrial, e, lamentablemente, nesta comunidade autónoma e no conxunto de España existe unha pobreza e unha desigualdade crecente. A verdade é que non sabía desta incapacidade estrutural do señor Martínez. Coñecía xa a do señor Conde, de que indubidablemente nos seus discursos –e vímolo na última interpelación, que deu lugar a esta moción– pois de novo a incapacidade de ser consciente de que as súas decisións políticas teñen consecuencias económicas e sociais importantes. Iso si, hai outra realidade, que é a realidade partidaria, que esa si se coida con esmero. O conselleiro Conde vai asinar un convenio ou ía asinar un convenio a Ferrol con Aclunaga –que agora parece que, en fin, hai algún problema de tipo xurídico– e mañá inaugura no concello das Pontes unha empresa que leva funcionando dous anos. Eu creo que é unha mostra, en fin, desa calidade ontolóxica de que hai realidades que indubidablemente existen. Existe o Partido Popular e as eleccións, non existe a política industrial e a pobreza e a desigualdade nesta comunidade autónoma. E nesta dinámica lamentable de publicidade e propaganda pois indubidablemente están os cidadáns e están os traballadores, e está o calendario de mobilizacións en Ferrol, no que os sindicatos de clase xa pediron a dimisión do alcalde e a dimisión do señor Feijóo, polos reiterados incumprimentos no ámbito industrial na cidade departamental. De novo, unha realidade que o Partido Popular presenta como virtual. Pero, de novo tamén, o que non é virtual é a taxa do 30 % de desemprego, que máis que se duplicou dende que o señor Feijóo goberna nesta comunidade autónoma. Non é virtual a paralización en termos prácticos, tendo en conta a capacidade de produción dos estaleiros ferroláns, do sector naval, por moito que os voceiros do Partido Popular enarboren fotografías de cortes de chapa dous días antes dunhas eleccións. E, desde logo, é absolutamente real a paralización do sector metalmecánico, que era un sector que estaba tendo unha capacidade –por dicilo dalgunha maneira– de difusión do crecemento en toda Ferrolterra, vinculado ás enerxías renovables, que lamentablemente tamén as políticas do Partido Popular pois curtocircuitaron. E insisto: o que si é real é a política, as decisións políticas e a taxa de desemprego da área de Ferrol, o 30 % de desemprego. E no caso da industria naval pois é verdade que temos tamén o Partido Popular nunha auténtica batalla mediática dicindo que os estaleiros galegos, tanto en Ferrol como en Vigo, se atopan practicamente ao límite da súa capacidade de produción. Eu quero citar os últimos datos do Ministerio de Industria, do boletín mensual do mes de xaneiro do ano 2015. En Galicia a ocupación do sector naval é do 17 %. A min gustaríame que os voceiros do Partido Popular foran capaces de xustificar ou de explicar eses discursos sistematicamente triunfalistas sobre a industria naval en Ferrol e en Galicia. E fronte a ese 17 % de ocupación en Galicia, co mesmo tax lease, coa mesma Comisión Europea, co mesmo Goberno de España –iso si, xa sen Zapatero, sen Touriño e sen Almunia–, pois Asturias ten un 40 % de ocupación da capacidade produtiva e Euskadi un 45 %. E, lamentablemente, atopámonos neste contexto, este contexto absolutamente publicitario, absolutamente mediático, no que se intenta facerlles crer aos cidadáns desta comunidade autónoma que todo empeza a ir ben, cando é obxectivo que todo segue indo igual de mal que foi ata agora. E o problema é que, cando todo segue igual de mal que ata agora, a maldade se acumula en termos económicos e sociais e as situacións de supervivencia dos cidadáns empeoran sistematicamente. Non é o mesmo un desempregado que leva no paro tres meses...
Remate, por favor, señor Losada.
...que un desempregado que leva no paro tres anos. Non é o mesmo nin en termos de números, lamentablemente, nin, sobre todo, en termos de condicións sociais e económicas.
Moitas grazas, señor Losada.
Encantaríame que o Goberno galego fora polo menos capaz de dicir "pobreza" e "desigualdade". Xa non lle pedimos moito, porque empezar a dicilo significa empezar a velo.
Señor Losada, moitas grazas.
Nada máis e moitas grazas.
Ten a palabra o Grupo Popular. Señor Tellado.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde a todos. Señor Losada, a vostede pode gustarlle máis ou menos, pero o certo é que este goberno ten unha senda de competitividade industrial para Galicia que ten no horizonte ano 2020 crear 50.000 empregos industriais nese período.
Silencio, por favor.
Pode gustarlle máis, pero, en calquera caso, o Goberno ten unha folla de ruta clara e definida. A verdade é que é difícil que nos poñamos de acordo, porque vostede vén falar de realidades virtuais e nega a realidade, nega sistematicamente a realidade; o flotel era mentira, o BAP era mentira, todo era mentira, [[Murmurios.]] o corte de chapa era virtual. Señor Losada, este é o flotel que se está a construír na ría de Ferrol [[Aplausos.]] Este é o flotel que vostede xa non pode negar, 500 persoas traballan diariamente na construción deste flotel, o flotel que era mentira, que era pequeniño –dixo un membro do seu grupo parlamentario–.
Silencio, por favor.
Este é o flotel, non é realidade virtual, non recreamos a realidade. Nós o que lles pedimos é que deixen de negar a realidade. Hoxe hai carga de traballo. Non podían dicir vostedes o mesmo nos últimos cinco anos do Goberno do señor Zapatero, pero agora podermos dicir, alto e claro, que hai carga de traballo nos estaleiros da ría de Ferrol, por moito que a vostedes lles moleste. Hai catro contratos, unha facturación de 600 millóns de euros, 3,7 millóns de horas de carga de traballo. ¿Que son insuficientes? Por suposto, pero hai máis que cando gobernaban vostedes, que non fixeron absolutamente nada polo sector naval
¡Silencio, por favor!
Iso si, é verdade, é verdade, señor Gallego Lomba, fixeron algo: tentar afundilo. Pero eu teño que dicirlle...
¡Señor Gallego!
...que non o conseguiron, non o conseguiron. Neste ano Navantia Ferrol vai simultanear a construción do flotel para Pemex, o buque de acción marítima, o deseño do LHD para a Armada de Turquía e os 29 jackets para Iberdrola. Polo tanto, señora Díaz, podemos discutir se o vaso está medio cheo ou medio vacío, eu digo que está medio cheo, pero é que cando gobernaban os anteriores cos que vostede compartía Goberno municipal en Ferrol o vaso estaba simplemente vacío ou simplemente non había vaso. O paro baixou, por certo, señora Sestayo, un 5,7 % en Ferrol no último ano.
¡Silencio, por favor!
Lamento que vostede non se alegre. O certo é que esta oposición está instalada permanentemente nun pesimismo interesado, nun pesimismo oportunista que se instala naquilo de canto peor, mellor; esa é a situación na que vostedes están. [[Murmurios.]] Pedíanme, por certo, que felicitase o Partido Socialista...
Señora Quintas, ¡faga o favor!
...polos resultados en Andalucía. Bueno, pois se cren que temos que felicitalos por obter o 35 % dos votos, nós felicitámolos. No 2005 conseguimos o 45 % o Partido Popular de Galicia e vostedes non nos deixaron gobernar. [[Aplausos.]] Esa é a diferenza entre os demócratas e os que perden as eleccións e cren que as gañamos. Iso si, se quere que os felicite porque hoxe a Garda Civil detivo 16 ex directivos da Junta de Andalucía pola fraude dos ERE [[Murmurios.]] , tamén os felicitamos. [[Aplausos.]] Se queren que os felicitemos polo millar de imputados da Junta de Andalucía, tamén os felicitamos [[Aplausos.]] , por unha fraude de 6.000 millóns de euros do Partido Socialista en Andalucía.
Señor Gallego, ten unha chamada á orde.
E eu entendo o papel de Esquerda Unida, que renuncia sinceramente a ver a realidade, ¿non?, quizás porque, bueno, pois o certo é que no momento en que non había contratos Esquerda Unida calaba na comarca de Ferrol, e quizás por iso agora renuncian ás súas propias siglas para concorrer ás próximas eleccións municipais do 24 de maio, renuncian ás súas siglas, están buscando outras nas que enmascararse, e que os cidadáns voten sen saber a quen votan. Nós, que temos contribuído a encher o vaso da carga de traballo do sector naval na ría de Ferrol, ímonos presentar ás próximas municipais coas nosas siglas, nas seguintes tamén e nas seguintes tamén. Iso é o que nos diferencia a uns e a outros. [[Murmurios.]] [[Aplausos.]] E eu entendo que vostedes renuncien ás súas siglas, porque o certo é que vostedes son os responsables da reconversión do 2005, na que se mandou á casa 1.400 traballadores e 2.000 na industria auxiliar. Esa é a realidade. Señora Díaz, fálanos vostede dun plan industrial. Pero ¿cal é o plan industrial de Izquierda Unida, AGE, ou como queira que se chamen vostedes, para a comarca de Ferrolterra? Voullo dicir simplemente: pechar a planta de gas...,
Vaia rematando, por favor.
...na que traballan 65 traballadores e 100 postos de traballo indirectos. Vostedes queren pechar tamén a centra térmica das Pontes, de Endesa, na que traballan 297 persoas, 500 postos de traballo indirectos. Vostedes queren paralizar o proxecto do tren, o porto exterior de Ferrol, do que dependen 5.000 empregos entre directos e indirectos. Vostedes tamén están en contra do proxecto de Gestán para Ferrol, que suporía, efectivamente, a diversificación industrial. Agora tamén están en contra do contrato de Iberdrola, dos 29 jackets.
Remate, señor Tellado, por favor.
Queren paralizar tamén o saneamento da ría de Ferrol. En definitiva, señora Díaz, vostedes están en contra de todo e a favor de nada, e por iso eu entendo que busquen unhas siglas distintas para a cita electoral do próximo 24 de maio. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Tellado. Grupo Parlamentario autor da moción. Ten a palabra a señora Díaz Pérez.
Señor Tellado, eu gusto bastante da arte contemporánea, son unha muller estraña –como vostede sabe–, pero dende logo, por moito que o repita o señor Puy e vostede, o vaso de auga está bastante baixo na comarca de Ferrolterra. Dá vergoña, dá vergoña que vostede, que vive alí e pasea as rúas silentes de Ferrol, como o fago eu, diga o que acaba de dicir aquí. A única realidade no sector naval de Ferrolterra é que perdemos 4.500 postos de traballo, que temos as gradas baleiras, que temos Navantia Fene sen carga de traballo, que non temos futuro e que pasamos fame, señor Tellado. [[Murmurios.]] Diga aquí se vai volver facer o ridículo cantando coa pancarta na sede de Navantia en Madrid. Diga se vai votar a favor aquí, cando agora pedimos a dimisión dunha dirección que é incapaz e que vai cargar literalmente o sector naval público, coa compracencia do alcalde de Ferrol e coa compracencia do senador Juan Juncal e de todo o staff do Partido Popular. Esa é a realidade, señor Tellado, ¡e que teña a desvergoña...! ¡Teña principios!, polo menos vostede que vive alí, que ten fillos alí, que non temos futuro, que é o que dicía o señor Losada: que temos parados de longa duración, que non vemos a luz, señor Tellado, non vemos a luz. 4.500 postos de traballo dende que gobernan vostedes, e non hai futuro. E non soamente iso, é que non teñen desculpas. Non hai dique flotante, fixeron campaña co dique flotante. Non hai dique seco, non hai carga de traballo nin melloras para carenas. Non hai nada de nada, e temos o mellor estaleiro do mundo, que é Navantia Fene, que é Astano, e vai dedicarse a facer jackets, jackets, señor Tellado. Ese é o seu modelo industrial...,
¡Silencio, por favor!
...non é o noso, señor Tellado, non é o noso. E mire, señor Tellado, a única realidade que temos é paro, xente que non ten para comer. Siga así, señor Tellado, que van acabar, van acabar facéndolle algo, sinceramente o digo e con toda a dor, ¡eh!, polas rúas de Ferrol. Vostede non ten vergoña, non ten ver-go-ña, señor Tellado, ningunha.
Señora Díaz... ¡Silencio, por favor!
E mire, tamén me gustaría, señor Tellado, que nos diga se está de acordo con que vostedes cumpran a Lei de industria que fixeron. ¿Están de acordo? Nós queremos que cumpran co que está publicado, poñan un plan director enriba da mesa, díganos a que nos imos dedicar. E, señora Adán, por suposto, claro que si que imos aceptar a súa emenda, porque, como é evidente, sen crédito é imposible que haxa actividade industrial; polo tanto, claro que imos aceptar a súa emenda. Pero, señor Tellado, mire, ¿sabe cal é a súa política, esa que defende con tanta virulencia? [[Murmurios.]] A súa política é a que sae hoxe nun xornal, literalmente: "O Goberno galego confía..."
Silencio, por favor. Remate, por favor.
...–e remato, señor presidenta– "en que Navantia cumpra os prazos e consiga máis traballo". "Confía", iso é o que fai o Goberno galego: crer en Deus e pensar que choven postos de traballo dende o aire.
Moitas grazas, señora Díaz, moitas grazas.
Señor Tellado, quedou retratado, vote a favor e sexa coherente nesta iniciativa.
Moitas grazas. Votación das mocións
Pasamos á votación das mocións. Votamos a moción do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de don Pablo García, que dixo que aceptaba a emenda do Grupo Mixto. Polo tanto, votamos a moción coa emenda. Votamos. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. Pablo García García, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación co sector lácteo Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Votamos a moción do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa da señora Gallego, á que non se presentaron emendas. Votamos. Votación da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa Dª María Carmen Gallego Calvar, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa situación laboral do persoal dos centros públicos de atención ás persoas con discapacidade e a prestación dunha atención integral e de calidade ás persoas usuarias Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
E votamos, por último, a moción do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa da señora Díaz Pérez, que dixo que aceptaba a emenda do Bloque Nacionalista Galego. Votamos. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Yolanda Díaz Pérez, sobre a elaboración pola Xunta de Galicia dunha estratexia industrial galega e as actuacións que debe recoller Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción. Alteración e modificación da orde do día
Antes de continuar co desenvolvemento da orde do día, comentar ás súas señorías unha serie de cuestións en relación coa orde do día, que xa fun comentando aos distintos portavoces, pero, como me preguntan, pois tamén para que o saiba todo o mundo. As PNL números 4.3 e 4.7 substanciaranse de xeito acumulado. Para a interpelación número 32581, do Bloque Nacionalista Galego, que ía ser substanciada hoxe a última hora da tarde, pediuse o aprazamento por razóns sobrevidas; eu creo que mesmo a propia conselleira falou coa portavoz do BNG en relación con esta cuestión. E mesmo tamén quedará aprazada a pregunta oral en Pleno número 31892, do Grupo Popular, que ía respostar tamén a mesma conselleira. E, por último, as preguntas ao presidente da Xunta, como xa tamén fun comentando, substanciaranse despois da votación das PNL. Dicir que hai un avance do decreto de loito do Goberno de España, onde se nos pide ás institucións que mañá haxa un minuto de silencio ás doce da mañá. Polo tanto, se as cousas non cambian e se non hai ningunha opinión engadida, que comunicarei ao Pleno da Cámara, en principio reanudariamos mañá a sesión e ás doce da mañá poderiamos facer ese minuto de silencio dende onde decidan as súas señorías, en principio dende as escalinatas do Parlamento. Polo tanto, agora neste momento continuariamos co desenvolvemento da orde do día, co punto 4, de proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de Dª Paula Prado del Río e sete deputados/as máis, sobre a realización polo Goberno galego das xestións necesarias para avanzar na implantación da presentación telemática das demandas e comunicacións xudiciais
A esta proposición presentáronse emendas do Grupo Mixto, do Grupo Socialista e do Bloque Nacionalista Galego. [[(O G.P. Mixto, a través da súa deputada e voceira, Consuelo Martínez García, ao abeiro do disposto no Regulamento da Cámara, presenta a seguinte emenda a esta proposición non de lei, núm. 32524 (09/PNP-002374).Emenda de substitución.Substituír a parte resolutiva, que quedará redactada como segue:"1. Realizar as xestións necesarias para que no prazo de 3 meses se modifique a plataforma Lexnet de xeito que cumpra coa obriga legal de interoperatividade e seguridade coa mesma facilidade para as persoas usuarias dos distintos sistemas operativos informáticos.2. Unha vez atendida a reclamación prevista do punto anterior, realizar as xestións necesarias para que se avance na implantación da presentación telemática de demandas xudiciais, así como no resto de comunicacións xudiciais tanto para os profesionais como para outras administracións públicas, evitando custos e desprazamentos innecesarios aos cidadáns e profesionais nas súas relacións coa Administración de xustiza.")]] [[(O G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa da súa deputada Beatriz Sestayo Doce, a través do portavoz e ao abeiro do disposto no artigo 161.2 do Regulamento da Cámara, presenta ante esa mesa a seguinte emenda a esta proposición non de lei (doc. núm. 32524).Emenda de adición.Na parte resolutiva da iniciativa débense engadir novos parágrafos, que terán o seguinte contido:"O Parlamento de Galicia insta o Goberno galego para que:Primeiro parágrafo bis)]] Desenvolva un plan urxente de implantación da Oficina Xudicial en Galicia. Primeiro parágrafo ter) Proceda á inmediata cobertura das vacantes por diferentes causas nos xulgados e tribunais de Galicia. Primeiro parágrafo quater) Se dirixa ao Goberno do Estado a fin de manter os rexistros civís no eido dos xulgados e tribunais.")
Para formular esta proposición non de lei ten a palabra don Jacobo Moreira Ferro.
Moi boas tardes. Grazas, señora presidenta. Lexnet é unha plataforma en liña de intercambio seguro que fai posible a presentación telemática de escritos e notificacións e a comunicación bidireccional das oficinas xudiciais cos distintos operadores. Isto supón un incremento da axilidade na tramitación procesual e da fiabilidade das notificacións, á vez que reporta efectivamente un importante aforro de tempos e de custos, tanto de papel, de impresión, de desprazamento dos profesionais da xustiza ás sedes xudiciais, etc. Este sistema funciona dun xeito similar ao correo electrónico, pero garantindo as premisas básicas de seguridade, que son as que conseguen vencer os recelos á hora de usar este sistema. En primeiro lugar, a autenticación, é dicir, o emisor do documento é realmente quen di ser, pois é preciso o emprego dunha tarxeta dotada de sinatura electrónica. A confidencialidade é outra característica deste sistema; só o destinatario poderá ler o contido do documento. A integridade, que significa que o contido non pode alterarse durante a súa transmisión. O non repudio, o que quere dicir que o operador xurídico ou o emisor do documento non poderá negar o feito do seu envío. E o datado, que fixa a orde de chegada dos escritos de forma fidedigna. O emprego desta ferramenta está baseado no Real decreto 84/2007, do 26 de xaneiro, sobre a implantación na Administración de xustiza do sistema informático de comunicacións Lexnet para a presentación de escritos e documentos, para o traslado de copias e para a realización de actos de comunicación procesual por medios telemáticos. Tamén se basea, como é lóxico, na Lei de axuizamento civil, polo que respecta á presentación de escritos, realización de actos de comunicación, tempos de comunicación e os seus efectos xurídicos. Galicia implantou en todos os órganos xudiciais e fiscais esta ferramenta de comunicacións electrónica securizada. O sistema Lexnet prevé tres tipos de traslados na súa utilización: en primeiro lugar, notificacións dende os órganos xudiciais aos operadores xurídicos; en segundo lugar, a itineración de asuntos entre os órganos xudiciais e a Fiscalía; e, en terceiro lugar, a presentación de escritos dende os operadores xurídicos cara aos órganos xudiciais. Ben, pois nos últimos catro anos o Lexnet en Galicia tivo máis de 11 millóns de comunicacións –a maior parte, notificacións de resolucións xudiciais por parte dos xulgados– e foi implicando polo de agora ata quince colectivos diferentes, ademais dos procuradores, como son a Avogacía do Estado, a Asesoría Xurídica, o Fogasa, o Consorcio de Compensación de Seguros, a Axencia Estatal de Administración Tributaria e un longo etcétera de administracións. Ademais, a plataforma estase a empregar para itinerar asuntos entre as aplicacións informáticas dos xulgados e da Fiscalía –os xulgados utilizan o programa Minerva e a Fiscalía, o programa Fortuny–, fundamentalmente entre os órganos, xulgados de garda e a Fiscalía, no que Galicia –hai que dicilo– foi un dos territorios pioneiros e a día de hoxe fixéronse case 200.000 itineracións entre ambos os dous programas informáticos. Polo que atinxe á presentación de escritos, Galicia foi pioneira en habilitar unha presentación telemática de demandas, pero a través da páxina web creada pola Xunta de Galicia, nun portal da Xunta de Galicia nos casos dos afectados polas participacións preferentes, que se concentraron –como é sabido– nos xulgados específicos que foron creados en Vigo e na Coruña para tramitar estes procedementos. Esta experiencia en preferentes fíxose logo sen o concurso, sen a utilización da plataforma Lexnet e foi limitada a determinados documentos. Na actualidade, desde finais do pasado ano estase a promover nos partidos xudiciais da Coruña e de Pontevedra a posibilidade de presentación telemática de demandas a través da plataforma Lexnet, así como tamén a presentación de escritos intermedios na fase procesual, é dicir, os que se presentan despois de presentada a demanda nun procedemento xudicial para ser incorporados ao procedemento. Galicia, así, convértese así nunha das primeiras comunidades en activar este novo servizo do sistema Lexnet dentro das actuacións definidas no Plan Senda para a integración das TIC na xustiza e que está a desenvolver –como é sabido– tamén a Xunta de Galicia. Para esta implantación foi preciso que pola Secretaría de Goberno do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia se ditase o correspondente protocolo de actuación para a presentación telemática de escritos iniciadores e non iniciadores, documentos e traslado telemático de copias entre procuradores na provincia da Coruña e de Pontevedra. No protocolo impártense con detalle instrucións aos xulgados e aos profesionais da xustiza para garantir o funcionamento do sistema. Ben, pois a día de hoxe vaise consolidando o sistema, como o proban as máis de 400 demandas e os 7.000 escritos presentados, e solucionando determinadas cuestións que é innegable que deben ser melloradas, como é lóxico en toda experiencia piloto. E a experiencia acadada nos xulgados da Coruña e de Pontevedra, que foron os primeiros en incorporar esta funcionalidade, permitiranos perfeccionar os requirimentos técnicos –capacidade dos documentos achegados, instalación do denominado visor para así evitar as impresións en papel, entre outros requirimentos–. Como paso de futuro, o que agora procede será consolidar esta experiencia e estendela aos restantes órganos xudiciais de Galicia dun xeito progresivo. Por iso, esta é a razón desta PNL. Queremos instar a Xunta a realizar as xestións necesarias para que se avance na implantación da presentación telemática de demandas xudiciais, así como no resto de comunicacións xudiciais, tanto para os profesionais como para outras administracións públicas, evitando así importantes aforros e evitando custos e desprazamentos innecesarios aos cidadáns e profesionais nas súas relacións coa Administración de xustiza. Téñense presentado emendas polo Grupo Mixto, polo Grupo do BNG e polo Grupo Socialista. En canto á do Grupo Mixto, anúnciolles que esta emenda introduce como engádega que se acorde instar a Xunta a realizar as xestións necesarias para que no prazo de tres meses se modifique a plataforma Lexnet de xeito que cumpra coa obriga legal de interoperabilidade e seguridade coa mesma facilidade para as persoas usuarias dos distintos sistemas operativos. Non imos aceptar esta emenda. Xa se está garantindo a interoperabilidade –acáboo de comentar ao falar de itineración– e o sistema Lexnet tamén hai que ter en conta que é unha plataforma estatal e non a pode modificar unilateralmente a Xunta de Galicia. Lexnet, ademais, é un canal seguro e tan interoperable que se integra non só cos distintos sistemas e plataformas de xestión procesual dos xulgados –como o Minerva para Galicia, territorio do Ministerio, Asturias, Navarra e La Rioja–, senón tamén con sistemas diferentes como o Minerva e como o da plataforma RedAbogacía, que é a dos avogados e a dos procuradores. Polo tanto, estase garantindo a interoperabilidade xa actualmente. En canto á emenda do BNG, eu non sei se se confundiron de iniciativa á hora de presentar a emenda, posto que pouca ou nula relación ten co sentido da PNL que acabamos de presentar e que estou defendendo neste momento. E en canto ao Grupo Socialista, tamén non sei se se confundiron de iniciativa á hora de presentar esta emenda, porque solicitan a implantación da oficina xudicial, a cobertura de vacantes e o mantemento dos rexistros civís no ámbito dos xulgados e tribunais. Isto, sinceramente, non ten relación con pedirlle á Xunta que siga apostando pola implantación e extensión das comunicacións telemáticas no ámbito da xustiza. Polo tanto, imos rexeitar esas tres emendas que foron presentadas. E solicito, polo tanto, o apoio de todos os grupos parlamentarios a esta iniciativa para seguir garantindo que sexamos pioneiros na informatización da comunicación no ámbito da xustiza. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupos parlamentarios. Señora Martínez. Grupo Mixto.
Ben, é realmente unha pena que non se acepte a emenda que presentamos, o cal demostra que estamos outra vez ante unha proposición non de lei de autobombo, outra vez máis propaganda, propaganda sen compromisos. Deberiamos entre todos de buscarlles un nome para estas proposicións non de lei que presenta o Partido Popular. Eu non sei se podería chamarse proposición de propaganda do Goberno, ou se se podería chamar proposición de aplausos ao Goberno ou de ánimos ao Goberno, pero, dende logo, non unha proposición non de lei. En todo caso, esta proposición de ánimo ou de propaganda ten moito máis de entusiasmo que de coñecemento do tema. Farto o Partido Popular de que calquera alusión á xustiza os implique nalgún sumario ou lles saque as cores por afogar como afogan os xulgados sen medios para loitar contra a corrupción do Partido Popular, alguén lle sinalou a ocasión de louvar a Xunta por algo que teña que ver coa xustiza. E aló foron de cabeza cantar as excelencias de Lexnet, que din que é unha plataforma de intercambio seguro de información entre os axentes do ámbito xudicial. É certo que é unha plataforma de intercambio seguro de información, pero menos segura do que di o anuncio. Vostedes debían saber que a implantación na Administración de xustiza do sistema informático Lexnet, para a presentación de escritos e documentos, do traslado e copias e a realización de actos de comunicación procesual por medios telemáticos, foi regulada no Real decreto 84/2007. E deberían preguntarse e comprobar se o que tanto louvan cumpre co establecido no propio real decreto en canto a interoperatividade e a seguridade, algo especialmente importante ao tratarse de información tan sensible. Tamén deberían comprobar, antes de lanzarse a louvar a Xunta de Galiza, se o Lexnet cumpre co chamado esquema xudicial de interoperatividade e seguridade, se cumpre cos sistemas nacionais de interoperabilidade e seguridade e coa Lei 11/2007, nos que se basea o desenvolvemento do esquema xudicial de interoperabilidade e seguridade. É certo que a vostedes todo isto lles soará a chinés e a min tamén. Por iso eu non puiden comprobar nada, pero cando unha non sabe o mellor que pode facer é preguntar, é consultar a quen sabe, falar cos expertos, e en Galiza dentro da propia Administración temos grandes expertos. Para entendérmonos, o que ocorre é que con Lexnet incorporou no comezo compoñentes de Windows que non funcionan con outras plataformas como Mac ou Linux. Arranxos posteriores seguen presentando problemas, polo que a gran maioría das persoas usuarias vese obrigada a utilizar Windows, co resultado de cuantiosos ingresos en licenzas para Microsoft, e manexan unha máquina na que só Microsoft pode saber todo o que fai. É o mesmiño que o que ocorre coas ferramentas informáticas deste Parlamento, que non están dispoñibles fóra das ferramentas informáticas do monopolio multado multimillonariamente polas autoridades europeas da defensa da competencia. E o da inseguridade non o digo eu, dino os expertos –supoño que lles soan nomes como os de Snowden ou Assange–, e a espionaxe masiva das axencias dos USA. Para concluír, que Lexnet non é a marabilla que vostedes supoñen. Non é difícil atopar en internet queixas de avogados e outros profesionais despois de ter publicado que o Lexnet é compatible co Windows, Mac e Linux. Ao reclamar axuda para utilizar a plataforma con Linux, a resposta que recibiron foi que quitaron Linux da páxina web. Para rematar, estando polo desenvolvemento da Administración electrónica, presentei unha emenda de substitución, que xa miro que non se acepta, pero que realmente mantiña a literalidade da resolución do Partido Popular, só que prevía ou anticipaba unhas medidas que...
Vaia rematando, por favor.
...–xa remato, presidenta– garantiran que precisamente esta emenda, esta proposición non de lei pode levarse a adiante. Evidentemente, ao rexeitar esta emenda, o que vostedes acaban de certificar é que isto queda, como sempre, en pura propaganda. Nada máis, moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo do Bloque Nacionalista Galego. Señora Paz Franco.
Grazas, señora presidenta. A proposición non de lei que presenta o Grupo Parlamentario Popular en relación coa implantación ou coa extensión do sistema Lexnet no ámbito da Administración de xustiza poderiamos resumila en que se trata de propaganda do máis burda. Eu, señor Moreira –vostede que é un deputado intermitente–, seguramente ten escoitado neste Parlamento desde o ano 2009 en moitas ocasións a propaganda que leva feito o seu Goberno, o señor Rueda, a señora directora da Axencia de Modernización Tecnolóxica –antes secretaria xeral de Modernización Tecnolóxica– en relación cos numerosísimos e cuantiosísimos investimentos da Xunta de Galiza desde o ano 2009 na modernización tecnolóxica da Administración. Eu xa perdín a conta, porque todos os anos son 4 millóns de aquí, 6 de alá, 15 de alá... Eu xúrolles francamente que perdín a conta dos investimentos, tanto nos equipos de gravación nas salas, nas de videoconferencias, na implantación do Plan Senda, na implantación de Lexnet, na mellora do Minerva, do Fortuny... Bueno, estamos que é unha marabilla. En todo caso, eu creo que o Partido Popular, en moitas ocasións, con estas iniciativas que son tan modernas, que teñen que ver coa implantación das novas tecnoloxías e coa utilización das novas tecnoloxías no ámbito da Administración –neste caso da Administración de xustiza–, o que pretende é tapar en realidade os verdadeiros problemas que desde a perspectiva dos usuarios ten a Administración de xustiza. Porque, efectivamente, vostede fixo aquí unha descrición das aplicacións que ten o programa Lexnet, de como lles facilita a vida –podemos dicir– aos profesionais da Administración de xustiza, pero realmente –e eu asegúrolle que algo así do funcionamento interno dos xulgados aínda me lembro–, desde logo, desde a perspectiva da mellora da prestación do servizo aos cidadáns, non aporta tampouco nada especialmente substancial. E, sen embargo, si que hai outras cuestións relacionadas coa Administración de xustiza que hoxe están xerando moita preocupación en gran parte da cidadanía e que vostedes pretenden ocultar con estas iniciativas. Por exemplo, señor Moreiras, sabe vostede que o Goberno do Estado aprobou, a través do Real decreto lei 8/2014, a privatización dos rexistros civís, que na práctica non só vai supoñer esa privatización, que a partir de agora se van lucrar os rexistradores mercantís incluso poderiamos dicir de obrigas que nos impoñen aos cidadáns en relación co rexistro de diversos acontecementos vitais, senón que na maioría dos partidos xudiciais vai supoñer a desaparición dun novo servizo, xa que ese real decreto lei di especificamente que se lles encomendará aos rexistradores da propiedade mercantil, que teñen encomendadas funcións de mercantil, que en Galiza son exactamente cinco, un por cada capital de provincia máis Santiago; o resto dos rexistradores da propiedade que hai polo territorio non teñen competencias no mercantil, polo tanto, non van ter competencias no Rexistro Civil. Un novo servizo que desaparece das comarcas e que desaparece do territorio. Igual que desde hai practicamente un ano que o señor Gallardón se comprometeu a cambiar a redacción do Anteproxecto de lei orgánica do poder xudicial para garantir a permanencia dos partidos xudiciais con...
Vaia rematando, por favor.
...función xurisdicional, nada máis volvemos saber diso. Ou, no ámbito tamén da informatización dos xulgados, ¿por que, despois de máis de vinte anos, de vinte anos de transferencia dos medios materiais da Administración de xustiza, aínda non contamos cun programa que permita a utilización da lingua galega na Administración de xustiza, senón todo o contrario, un programa que obstaculiza? E, finalmente, vostedes son o maior obstáculo para que a xustiza funcione adecuadamente neste país. E nesta semana apareceron dúas noticias alarmantes: "A xustiza galega recibe menos preitos que a media, pero é a quinta máis colapsada". E outra: "A Xunta volve retirar o persoal de apoio á instrutora da Pokémon". Neste tema vostedes bailan a yenka, hoxe quítanllo...
Remate, señora Paz, por favor.
...mañá póñenllo. Realmente vostedes non queren que haxa un funcionamento adecuado da Administración de xustiza e por iso traen estas iniciativas, moi modernas, pero que non son máis que fume. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario Socialista. Ten a palabra a señora Sestayo.
Grazas, presidenta. Falando de xustiza, e como antes parecía que había datos erróneos, non sei se sabe o Grupo Parlamentario Popular que o xuíz Ruz considera acreditado que o Partido Popular se financiou ilegalmente durante dezaoito anos. Seguramente é un dato que non coñecía o anterior portavoz, e non coñece que a historia do Partido Popular parece que está vinculada ao financiamento ilegal, aos sobres B, e, bueno, pois aos Bárcenas, Lapuerta, regalos da hostia, Cospedal, Correa, Crespo, etc., etc., de longos sumarios. Isto, seguramente, non o coñecía o anterior portavoz cando falaba. Iniciativa que continuamos coa xustiza, ¿verdade, señor Jacobo?, con todo o respecto. O que presenta vostede é unha iniciativa para instar o Goberno que sustenta a maioría do Partido Popular para que continúe facendo algo que se supón que xa está facendo, por certo, despois de ser interrompido polo propio Partido Popular, unha cuestión que xa estaba implantada polo Partido Socialista. Realmente a iniciativa ten cuestión. Efectivamente, Lexnet é un sistema que aparece regulado non a partir de 2009 –seguramente foi un erro seu, e que todos cometemos–, é a través dun real decreto, 84/2007, que establece o sistema Lexnet, un sistema de comunicación, non entre cidadáns –como vostede dixo–, senón un sistema de comunicación vía telemática entre profesionais e xulgados. Efectivamente, favorécese a xustiza sen papeis, aquela xustiza tan criticada por Michavila e Acebes, e que o Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero, cos seus diferentes ministros de Xustiza, se decidiu a impulsar a pesar das críticas do Partido Popular. Efectivamente, progresivamente fóronse utilizando as operacións a través de Lexnet, de maneira que se multiplican. Pasan, por exemplo, dende o ministro Bermejo, operación 300.000, a 2 millóns de operacións cando estaba o señor Francisco Caamaño –ao que tanto lles gusta nomear– como ministro de Xustiza. E queda interrompido nunha data, esas operacións das que vostedes están tan orgullosos, teñen unha data nas que quedan paralizadas; quedan paralizadas cando chega o Goberno de Mariano Rajoy e aparece un ministro que se chama Gallardón, e que paralizou o sistema Lexnet. Efectivamente, os recortes nos sistemas telemáticos fan que, como recordará, distintos operadores xurídicos se queixen da volta á xustiza con papeis e entendan que esa non é a vía de axilización dos medios de comunicación. Por iso, este Grupo Parlamentario Socialista –vostede considera que as iniciativas non teñen nada que ver coa axilidade da xustiza, señor Jacobo Moreira–, o Consello Xeral do Poder Xudicial –non esta deputada– afirma que un dos actores que mellor inflúen na operatividade do sistema de xustiza, na maior eficiencia, é o sistema da oficina xudicial. Curiosamente, na oficina xudicial, onde si teñen competencias, segue –a verdade é que podía facer un esforzo, mire que o denunciamos– colocada no penúltimo lugar –Galicia– do informe do Consello Xeral do Poder Xudicial respecto á implantación da oficina xudicial, que di, entre outras cousas, que hai que axilizar os medios telemáticos para a axilidade da xustiza. Polo tanto, por iso o Grupo Parlamentario Socialista non se contenta con que vostedes insten o seu Goberno a cumprir o que xa viña facendo o Goberno socialista. Está moi ben que se animen a si mesmos –e eu estou encantada–, pero, ademais, pois estaría ben que animaran naquilo que teñen ademais competencias, como desenvolver un plan urxente e a implantación da oficina xudicial. Pero, ademais –supoño que terá algo que ver tamén coa axilidade nos xulgados–, créame que, ademais, así se recolle en diferentes informes –e creo que poderá pedilos ao director xeral de Xustiza; deberían estar vostedes máis comunicados, non sei se por Lexnet, pero seguramente por un mero correo electrónico–, que din que se se cubriran as vacantes que se están producindo en xustiza, sen dúbida, como opera o sentido común, prodúcese unha maior eficacia do sistema operativo na xustiza. Bueno, vostedes non as están cubrindo, saben que hai denuncias continuas. Bueno, pois esta é a razón da emenda. E, en terceiro lugar, que se dirixa ao Goberno do Estado, porque se hai algo no que se investiu, ademais, señor deputado, é nos rexistros civís, precisamente na dixitalización dos rexistros civís, na informatización dos rexistros civís, ese proceso de inversión millonaria a custa dos recursos públicos que agora vostedes queren dar aos rexistradores, e por iso nós pedimos que se dirixa ao Goberno do Estado a fin de manter os rexistros civís no eido...
Remate, por favor.
...dos xulgados e tribunais. Como me dicía agora o meu compañeiro de escano, efectivamente, esa si é unha porta xiratoria de Mariano Rajoy, para a toda a súa familia, de rexistradores, señor deputado. Polo tanto, acepte as emendas do Grupo Parlamentario Socialista, e se vostedes se están autoanimando para...
Moitas grazas, señora Sestayo.
...seguir a implantación de Lexnet feita polo Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero, pois ¡ánimo!, pero iso xa estaba funcionando. Nada máis e moitas grazas.
Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señora Díaz Pérez.
Señor Moreira, non presentamos emenda –será consciente supoño que vostede– porque non compartimos o texto que formulan vostedes, e moito menos compartimos o balance que se pode facer sobre a nefasta xestión do Partido Popular en materia de modernización da Administración de xustiza e incorporación das novas tecnoloxías á mesma. Dígolle isto porque, a modo de resumo, pásalle exactamente igual que co sector naval. Vostede sabe que me fartei –esta voceira–, en materia de xustiza, de presentar iniciativas que tiñan que ver con isto, que de maneira colateral, só de maneira colateral, vostede hoxe defende aquí. E a verdade é que o resultado sabe que é ningún. Por falarlle, por exemplo, que unha das exclusivas propostas de resolución que foi admitida polo Partido Popular no debate do estado da nación foi exactamente a que tiña que ver coa incorporación da modernización da Administración de xustiza, a incorporación do expediente dixital, e todas as novas tecnoloxías. Pero o balance –insisto– é absolutamente negativo. E non é que o diga eu, é que o di o Plan Senda. Se vostede mira o balance de Plan Senda, execución global dende o ano 2009, o 66,99 % do orzamento. Pero se vostede mira as liñas de actuación, eu quedei abraiada cando lle dixo á señora Sestayo que non tiña nada que ver a implantación da nova oficina xudicial coas novas tecnoloxías e o expediente electrónico. Quedei abraiada, porque vostede –sinto dicirllo– non se entera do que está a pasar. Ou non se entera do propio Plan Senda, que o comino a que o lea, porque de verdade que o primeiro punto do Plan Senda, xustamente para desenvolver necesariamente o expediente electrónico e a implantación da nova oficina xudicial, van da man, señor Moreira. Dígolle: léao, que está aquí, é o primeiro punto de actuación: implantación da oficina xudicial; segundo punto: plan estratéxico de modernización da xustiza. Pero máis cousas. Respecto do nodo chamado tecnolóxico 1 do Plan Senda, señor Moreira –ademais, xa o discutimos en comisión–, fixen un balance catastrófico: levan seis anos e non fixeron nada, a pesar de deixar sen executar o orzamento. É dicir, tiñan recursos públicos pero foron incapaces ou non quixeron facelo, que eu sosteño esta tese, porque despois imos falar da presentación telemática, as experiencias piloto das demandas. Entón, primeiro, nodo 1, nodo tecnolóxico e implantación de expediente xudicial, cero patatero, que diría o señor Aznar, cero patatero. E non porque non poidan, senón porque non queren. Temos a experiencia das demandas das preferentes, que non houbo problemas, a pesar de seren preitos absolutamente longos e con moitísimos documentos, non hai problema; a cuestión é de vontade política, e a vostedes non lles interesa que funcione a Administración de xustiza, señor Moreira; este é o problema. Pero mire, neste Plan Senda, e a modernización da xustiza, a incorporación telemática, hai cousas moi interesantes. Itineración de datos, da que fala vostede colateralmente na exposición de motivos. Mire o balance que fai o Plan Senda, é dicir, que non se intercomuniquen o Minerva, o Fortuny, os Imelga, o Lexnet, mesmo que pase o que pasa no xulgado de Lugo, non sei se o coñece, señor Moreira; non soamente non lle dan medios á xuíz da Pokémon, senón que para non sei se sabe que dende o xulgado de Lugo á Audiencia Provincial de Lugo teñen que volcar de novo todos os datos, señor Moreira; por favor, que esta é a realidade da xustiza. Non lle falo de como están en Viveiro, non lle falo de como están en Viveiro. Por tanto, con esta iniciativa, semella que nos toman –con absoluto respecto– un poquito de coña, e aos profesionais da xustiza, absolutamente. Señor Moreira –insisto–, un montón de recursos públicos, 32 millóns, máis de 32 millóns de euros, executados ao 66 %. Non é porque non teñan medios, é porque non queren facelo. Pero mire, voulle falar doutra ferramenta da que a min me gustaría que falase: o portal de acceso á cidadanía, e-xustiza. Bueno, pois é certo que se pode, por exemplo, baixar e imprimir o formulario de acceso á xustiza gratuíta, señor Moreira, pero non se trata diso, trátase que un dende a casa poida formular telematicamente a xestión da xustiza gratuíta; isto é impensable. E mire, respecto desta iniciativa que nos incorporan, é moi interesante do que se falou aquí do Rexistro Civil, señor Moreira. Non é menor o que está pasando. Fixemos un investimento en Galicia de 128 millóns de euros, a pesar de que o Plan Senda e todo o desenvolvemento, que aí si foi dixitalizado, que custou 128 millóns de euros, o Rexistro Civil en liña, para que, efectivamente, pasemos de ter rexistros civís en corenta e cinco partidos xudiciais e en todos os concellos practicamente de Galicia, para agora telo soamente en cinco, e ademais pagando un módico prezo, e pagando por un montón de actos que non estaban previstos ata o de agora; por tanto, privatizando un servizo público...
Remate, señora Díaz, por favor.
...fundamental. E remato xa. Señor Moreira, vostede sabe, coma min, porque xa o discutimos, que o único problema para presentar na experiencia piloto as demandas telemáticas é un problema de megas e de seguridade por parte da procuradoría. Non enreden nin...
Remate, por favor. Moitas grazas.
...líen con esta iniciativa. Por tanto, señor Moreiras, síntoo moito, imos votar en contra.
Grupo autor da proposición non de lei. Señor Moreira. Déanlle voz ao escano do señor Moreira, por favor.
Grazas, señora presidenta, moi boas tardes. Ben, en canto á intervención da representante do Grupo Mixto –mellor dito, do 50 % do Grupo Mixto–, táchanos de que estamos facendo propaganda. Moita propaganda non debe ser, cando vostedes na súa emenda inclúen o texto da nosa PNL; ou sexa, que están incluíndo vostedes mesmos propaganda. En todo caso, lamentamos que non se queiran unir ao avance na implantación telemática das comunicacións xudiciais. En canto á emenda do BNG, eu insisto: non sei se se confundiron á hora de presentar a iniciativa. Eu digo que o que están plantexando tanto vostedes como os outros grupos son cuestións que non teñen que ver con esta iniciativa. ¿Algunha relación coa xustiza teñen? ¡Home!, pois si, claro. Relacionado coa xustiza nun termo moi amplo, algunha relación, efectivamente, ten; como se me falara dos axentes xudiciais, algo ten que ver. Pero estamos falando agora mesmo da implantación das comunicacións telemáticas. Falan vostedes incluso de temas que non teñen nada que ver con isto, como é o do Rexistro Civil, unha modificación do Rexistro Civil que foi aprobada por un goberno do Partido Socialista, reforma na que estiveron de acordo todos os grupos políticos... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] , grupos parlamentarios...
Silencio, por favor.
...no Congreso dos Deputados. Parece que agora queren negar a maior, pero esa é a realidade. E eu recomendaríalles que leran a disposición adicional vixésimo primeira, que deixa ben claro que a prestación de servizo público que constitúe o Rexistro Civil continuará sendo gratuíta. Eu non sei se é esta disposición a que vostedes queren derrogar. Eu esta non a quero derrogar, porque, precisamente, é a garantía de que o Rexistro Civil seguirá sendo gratuíto para todos os galegos. En canto á intervención, señora Díaz, eu sei do costume do seu grupo parlamentario de a veces non vir a clase, ¿non?, pero xa o colmo é non vir a clase e, cando se vén, non facer os deberes. Porque eu, cando non estou de acordo cunha PNL, o que trato é de formular unha emenda; vostedes non formularon unha emenda e manteñen que non están de acordo, pois faga algo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] O que pasa é que hai que vir a clase facendo os deberes, señora Díaz, esa é a realidade. [[Murmurios.]] En todo caso, en canto aos conceptos...
Silencio, por favor.
Cando se debaten os orzamentos, señora Díaz, vostedes sempre están pedindo detraer partidas da Amtega. Claro, é difícil pedir que se implante máis a comunicación telemática...
Silencio, señora Díaz.
...e, ao mesmo tempo, pedir que se resten fondos da Amtega, que é o organismo encargado de colaborar coa Administración de xustiza neste eido. E ao Partido Socialista eu quero dicirlles –insisto– que, se xa estaba funcionando, a Lexnet en Galicia non se estaba notando, porque en Pontevedra acábase de implantar recentemente, na Coruña está implantándose recentemente e nós estamos a favor de que se vaia implantando progresivamente.
Vaia rematando.
Vostedes parece que non están de acordo con que haxa unha administración máis lixeira, con menos papel e máis comunicativa entre os cidadáns e os operadores xurídicos. E a realidade é que, mire, a administración tributaria hoxe en día funciona telematicamente, a da Seguridade Social tamén, incluso os bancos funcionan telematicamente e a xustiza non. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Eu creo que temos que facer un esforzo pola modernización, pero iso é incompatible con pedir, ao mesmo tempo,...
Silencio, señora Díaz.
...a detracción de fondos a cargo da Amtega. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Moreira. Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa celebración do Día das Letras Galegas
A esta proposición non de lei presentáronse emendas do Grupo Mixto, do Grupo Socialista e do Bloque Nacionalista Galego.
Ten a palabra para formular a súa proposición o señor Baamonde Díaz.
Moitas grazas, señora presidenta. Saúdos, señorías. Saúdos, tamén, señor conselleiro de Cultura e Educación. Señorías, dende 1963 van xa 53 datas de celebración do Día das Letras Galegas. 53 anos, 53 edicións, 53 autores. Autores coñecidos e pouco coñecidos. Homes e mulleres. Poesía, prosa, teatro. Autores deliberadamente ignorados ou esquecidos. 53 anos que fan que hoxe o Día das Letras Galegas estea configurado como unha data de celebración, de promoción e de difusión da cultura e da lingua de Galicia. Cómpre facer referencia ao nacemento da celebración do Día das Letras Galegas para deixar ben claro onde naceu e a súa significación. Aínda que falo de cousas coñecidas, é sabido que o Día das Letras Galegas naceu no seo da Real Academia Galega en circunstancias complexas, naqueles momentos en que a presión da Ditadura facía que a nosa identidade correra perigo de ser asimilada e de desaparecer. A pesar da situación atosigante do momento, a pesar tamén de que as circunstancias facían difícil a organización dos sectores intelectuais e culturais e tamén políticos, o certo é que moitos persoeiros con determinación e con intensa actividade viñan traballando, dentro das dificultades que impoñía a censura e demais connotacións do réxime daquel momento, pola recuperación da nosa identidade. Neste contexto, tres académicos da Real Academia Galega –Manuel Gómez Román, Xesús Ferro Couselo e Francisco Fernández del Riego– fixeron unha proposta histórica o día 20 de marzo de 1963. Aproveitando que nese momento se cumpría o centenario da publicación dos Cantares Gallegos de Rosalía e tendo en conta, segundo expuñan na súa exposición de motivos, que o libro rosaliano fora a primeira obra mestra da literatura galega contemporánea e tamén o que, a partir da súa publicación, dera prestixio á lingua galega como elemento de creación artística, constituíndo tamén un fito decisivo na renacenza cultural de Galicia, fixeron unha proposta histórica: que o día 17 de maio de cada ano se celebrara como Día das Letras Galegas para recoller o latexo material da actividade intelectual de Galicia. Propúñase o día 17 de maio porque, ao ser descoñecida a data de publicación dos Cantares, esa era a data que figuraba na dedicatoria que fixo a propia Rosalía á tamén poeta Fernán Caballero. A Real Academia, o día 28 de abril, aprobou esa celebración. E, señorías, dende ese mesmo momento, quizais porque había unha idea de Rosalía, unha imaxe da propia Rosalía que agrupaba simbolicamente a todos os galegos e galegas, a efeméride traspasou os límites do puro academicismo para converterse en elemento de afirmación da nosa identidade colectiva. Dende ese primeiro momento, o Día das Letras Galegas axuda a ver e difundir a concepción da cultura galega como unha riqueza de construción colectiva feita, elaborada, a través dun longo proceso de decantación histórica. Grazas á obra deses 53 autores e autoras, dende Rosalía de Castro na primeira edición a Filgueira Valverde a quen se dedica esta edición de 2015, a nosa identidade avanzou e segue avanzando cara á súa afirmación. Dicía Baltasar Gracián aquilo de que quen honra os seus amigos, hónrase a si mesmo. Pois ben, honrar a memoria dos que foron figuras senlleiras da cultura e da literatura de Galicia é unha forma de honrarnos a nós mesmos, é unha forma, tamén, de traballar na afirmación da memoria colectiva de Galicia. Por iso, difundir e recoñecer a súa obra e o seu traballo constitúe unha tradición colectiva de forte arraigo social na nosa terra, no noso país. Pero é certo que, nos últimos tempos, un eco rumoroso de murmurios de discordia parece querer rachar a tradición de respecto, a tradición de ledicia e a tradición de honra que rodea a celebración do Día das Letras Galegas, substituíndo o arroubo dos bos e xenerosos polas voces da intemperanza e da intolerancia. Precisamente para facer fronte a esta pretensión, traemos a colación e a debate esta iniciativa, que é unha iniciativa redactada coidadosamente para non ferir as susceptibilidades de ninguén, pero é unha iniciativa de claro e firme compromiso e de clara e firme determinación. Iniciativa de concordia, iniciativa de unión, pero iniciativa de compromiso de cara a dous obxectivos que eu creo que son irrenunciables: por un lado, reafirmar o espírito co que Gómez Román, Ferro Couselo ou Fernández del Riego alumaron e deron vida ao Día das Letras Galegas, que o alumaron e lle deron vida precisamente como festa de afirmación da nosa identidade colectiva unindo pobo, cultura e identidade nunha mesma celebración; e tamén como mostra dun deber de gratitude que temos respecto desas persoas, deses 53 autores que ao longo da historia viñeron facendo grande a nosa historia, a nosa cultura e a nosa literatura. Merece a pena renovar o respaldo conxunto a esta efeméride e afianzar a colaboración de todos e de todas en defensa da nosa cultura e da nosa lingua, especialmente para cerrar o paso ás voces da intolerancia, para cerrar o paso a aqueles que, en lugar de celebrar o Día das Letras Galegas como festa de afirmación colectiva, prefiren utilizar as Letras Galegas como elemento de discordia. Por iso sometemos a debate esta iniciativa que eu espero que conte coa colaboración e apoio dos grupos parlamentarios. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Baamonde. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Grupo Mixto ten a palabra a señora Iglesias Sueiro.
Grazas, presidenta. Oculta o Partido Popular que o sentido da celebración do Día das Letras Galegas non é o de homenaxear a un escritor ou escritora –escritoras só tres, xa falaremos diso–. Esta celebración foi o instrumento que permitiu na Ditadura reivindicar a normalización da nosa lingua. Durante a longa noite de pedra –facendo alusións poéticas, como fixo o anterior interveniente– era preciso darlle esta aparencia ao que para todas era un día de reivindicación da lingua e da cultura. Na década dos oitenta, esta data acadou un pulo considerable na sociedade galega, converténdose nun extraordinario axente de galeguización e de socialización dos valores da nosa lingua. Foron –mellor dito, fomos– as ensinantas galegas as que nos implicamos neste labor de divulgación, dinamización e normalización da lingua e da cultura. E quero render, como pertencente a este corpo, unha homenaxe desde esta tribuna a este corpo de docentes que mantiveron ese espírito de manter viva a lingua galega. Esta proposición insta a apoiar aquelas actividades que poñan de relevancia o autor –e fago ben falar en masculino porque de 53, 50 homes– designado pola Real Academia Galega. A escolla de José Filgueira Valverde, depurador, alcalde franquista, conselleiro con don Manuel Fraga Iribarne e si, tamén ilustre polígrafo, sobre don Ricardo Carballo Calero para as Letras Galegas do 2015 produciu unha manifesta deslexitimidade da Real Academia Galega entre amplos sectores do mundo da cultura e do ensino. Agora si ten sentido a súa proposta, agora, señoras deputadas, podemos entender o porqué desta proposición non de lei. A postura do Grupo Mixto é votar favorablemente a esta proposición non de lei, sempre e cando se acepte a nosa emenda. Por outra banda, quero indicar –e non quero perder a oportunidade– que despois do ano 1963 levamos, efectivamente, 53 persoeiros, deses 53 persoeiros só 3 son mulleres. Penso que para corrixir esta desigualdade cómpre que as figuras homenaxeadas nos cinco vindeiros anos, polo menos, sexan mulleres. Acaba de se publicar un tomo que se chama Escritoras na Galicia do século XIX, que é un volume presentado polo Consello Superior de Investigacións Científicas e que reúne, señores, un repertorio bibliográfico de máis de 150 escritoras, falando agora xa en feminino, do século XIX. Por exemplo: Filomena Dato Muruais, nada en Ourense –a Atenas galega–, membra da Real Academia en 1906 e autora dun libro de poemas feminista, Follatos. Ramona de la Peña Salvador que, estando na Arxentina no exilio, escribiu en galego colaboracións na prensa arxentina que están recollidas nun tomo que se chama Almanaque galego. Outra, Clara Corral Aller, tamén ourensá e que foi a segunda muller en publicar un texto en lingua galega, autora d’O ben da terra e Lonxe vai miña alegría. Hai máis: Hipólita Muíño Lago, nada en Ferrol e tamén membra da Real Academia –¡Como ignora a Real Academia Galega ás mulleres que pasaron por aí! É que é un escándalo–, autora d’A lus no –non do– candil e Contos da miña terra. Estas mulleres teñen moito mérito porque foron quen de darlle visibilidade ao feminino e á lingua galega na literatura nun momento en que ámbalas dúas, o feminino e a lingua galega, se atopaban na marxinalidade e no descrédito. Non sexamos nós, no século XXI, os que continuemos co ninguneo e a invisibilidade das que foron vítimas dende a noite dos tempos, estas precursoras pola loita da igualdade. Moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Pontón.
Moi boa tarde noite. Eu quixera empezar por lembrar, porque creo que é importante para contextualizar esta iniciativa, que, efectivamente, o Día das Letras leva conmemorándose no noso país desde hai máis de medio século. Se os meus cálculos non están mal, son 52 anos, mais, en fin, non imos discutir por unha cuestión matemática. En todo caso, é certo que esta data se pon en marcha por unha iniciativa da Real Academia Galega nunha etapa –o franquismo– onde había unha grave represión contra todo que significaba ser galego, ser vasco, ser catalán; é dicir, contra a imposición dunha lingua, a imposición dunha cultura que se fixo con dureza contra o galego e sobre o que perviven moitos dos prexuízos que se sementaron no franquismo. Algúns deses prexuízos cara a nosa lingua mesmo os temos escoitado recentemente nesta Cámara, equiparando o uso do galego co rural; é dicir, seguimos vendo como eses prexuízos, lonxe de estar erradicados, parece que están moi enraizados no noso país. Ben, a pesar de que esta data é oficial desde o ano 1991, eu pesquisei un pouco, ao mellor non vin todo, polo tanto non o sei, pero si que creo que, como mínimo nos últimos 10 anos, o Partido Popular nunca presentou ningunha iniciativa neste Parlamento vinculada coa necesidade de que a Xunta tivera un maior apoio á celebración do Día das Letras. Entón, se foramos inocentes, poderiamos pensar que o PP está preocupado porque a Xunta non está apoiando o Día das Letras. Entón o actual conselleiro de Cultura, que creo que o outro día fixo unha rolda de prensa sobre este asunto, pois podiamos pensar que ao PP lle parece insuficiente o apoio que está prestando a Xunta de Galiza a esta declaración e que, polo tanto, quere que impulsemos algo, que é para o que son as proposicións non de lei. Mais esta non é unha proposición de lei de impulso para a Xunta de Galiza, esta é unha proposición non de lei na que o Partido Popular, efectivamente, actúa de francotirador contra a oposición e na que vén aquí, tamén claramente, a intentar apropiarse dunha polémica que se creou entre todo o asociacionismo cultural e na propia Real Academia Galega, en relación coa figura á que este ano se homenaxea desde a Real Academia Galega. Porque supoño que o propio Partido Popular é consciente de que moitas voces da Real Academia están molestas con esta escolla, que hai moitas asociacións e entidades do ámbito cultural que tampouco están de acordo con esta escolla. Ao mesmo tempo creo que tamén lle fai moi fraco favor á Academia, porque nun contexto no que se dixo publicamente que esta decisión estaba interferida polo Partido Popular, o feito de que vostedes veñan aquí a intentar facer este uso desta polémica o único que fai é reforzar a interferencia feita nesta elección na propia Academia, ou polo menos a apropiación que vostedes fan dese feito. O cal non sei se ao PP lle fai un favor, desde logo á Real Academia, non. Tamén quero dicir con moita clareza que no BNG acreditamos na liberdade de expresión e que imos seguir exercéndoa con toda liberdade, aínda que non lles guste a vostedes que o fagamos neste Parlamento e aínda que pretendan criminalizar o dereito á discrepancia. A nós non nos parece atinada a escolla que fixo a Real Academia Galega, dixémolo publicamente. Cremos que o pasado franquista dun personaxe non é unha anécdota nunha sociedade democrática que aínda ten moito que reparar ás vítimas do franquismo, porque aínda o Estado realmente non as recoñeceu nin reparou nese ámbito.
Vaia rematando, por favor.
E hai na cultura galega, claro que si, unha bagaxe moi importante de persoas, de xente que traballou pola cultura, pola dignificación deste país e quen o fixo sen esa pexa que, efectivamente, nós cremos que non é axeitada neste momento. En todo caso, esta non é unha iniciativa de concordia, é unha iniciativa de discordia. Esta é a iniciativa que demostra como o Partido Popular está moi interesado por sacralizar aquelas figuras que representan o menos edificante para unha cultura dende o punto de vista político e onde, efectivamente, o que vostedes queren é homenaxear a política lingüística do Partido Popular nos últimos anos. Teñan moi claro que non van contar con nós para iso. O que dicimos na nosa emenda é: se vostedes queren homenaxear a lingua galega, deixen de atacala, deixen de arrinconala e...
Remate, por favor.
...vaian realmente a poñer as bases que fagan que dentro de mil anos non teñamos que festexar o Día das Letras Galegas, porque as nosas letras estean xa normalizadas. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Pontón. Grupo Socialista, señor Caamaño.
Moitas grazas, presidenta. Señorías, como ben saben, nos últimos tempos hai moitísimos cidadáns, homes e mulleres de España –doutras partes de Europa tamén, pero singularmente en España e tamén en Galicia–, que consideran que os parlamentos, que os deputados traballamos pouco, que máis ben non facemos nada, que estamos a perder o tempo, que non os representamos e, certamente, creo que é unha opinión pública esaxerada. Non obstante, hai iniciativas presentadas no Parlamento que dan razón ás persoas que iso pensan. Vou ler unha desas iniciativas que di así: "O Parlamento de Galicia insta a Xunta a, en colaboración con administracións locais, asociacións e diversas entidades, apoiar e revitalizar a celebración do Día das Letras Galegas a través da promoción de actividades e actos que poñan de relevo a traxectoria e a relevancia..." etc. Verdadeiramente abraiante. O Parlamento de Galicia pídelle á Xunta de Galicia –sen que ninguén o teña posto en cuestión na sociedade galega– que faga o que ten que facer. Isto é o que imos facer aquí os deputados hoxe. Haberá moitos cidadáns que, equivocadamente, pensen que ten razón aquel que intenta reducir o número de deputados desta Cámara. Pero nas urnas o que vai ocorrer é que, con iniciativas como esta, o que hai que reducir é o número de membros dos grupos parlamentarios que presentan iniciativas desta casta, sobre todo cando son os grupos parlamentarios que apoian un Goberno que ten competencias reais, que ten orzamento, que ten capacidades legais recoñecidas para facer cousas e non para recordarnos dende esta tribuna que no ano 1963 tres membros da Academia tiveron unha idea e que, ao longo do tempo, se foi reiterando, ao longo dos últimos –e non vou a entrar na discusión– 50 anos. Porque iso sábeo toda Galicia, calquera que coñeza minimamente que é o Día das Letras Galegas, sábeo calquera que queira ler a Wikipedia. Para iso non se está nun Parlamento, nun Parlamento estase –como se acaba de dicir– para pedir impulso a un Goberno, un Goberno que ten un reto moi grande por diante ante unha situación delicadísima da nosa lingua e da nosa cultura. E fronte a iso saca do olvido, porque non ten idea ningunha –absolutamente ningunha–, o que temos que celebrar o Día das Letras Galegas. Celebrar non, que o imos facer, por suposto, senón que lle pidamos á Xunta que colabore. ¡Ata aí podiamos chegar! Se a Xunta non colabora, estará incumprindo con elementais mandatos que lle deron os cidadáns deste país o día que houbo eleccións democráticas, por suposto. Polo tanto, non se pode seguir traendo iniciativas de campanario no eido da cultura. ¡Xa está ben! ¡Son todas de campanario! ¿Cando teremos un plan serio, minimamente artellado e fundado, sobre o futuro da nosa cultura e da nosa lingua e poderemos discutilo neste Pleno ou nas comisións parlamentarias correspondentes? ¿Ata cando debemos esperar? Esa é a pregunta. ¿Cando imos ter, en materia de cultura, un grupo parlamentario maioritario que se moleste de verdade pola cultura real e a súa situación, e non por contarnos unha historia, ben interesante, de 50 anos atrás? Esas son as preguntas que deberiamos facernos aquí, hoxe, no ano 2015, ante a realidade que está a vivir Galicia. Lonxe diso, acabamos de ver unha iniciativa absolutamente baleira. "Colabore", ¿como?, ¿de que xeito?, ¿con que orzamentos?, ¿con que compromiso? Non, é "colabore". Mire, enténdese que se vai a colaborar coa Real Academia, que se vai colaborar coas asociacións, coas vilas, cos concellos...,
Vaia rematando, por favor.
...que van celebrar o Día das Letras Galegas, ¡enténdese! ¿Ou é que non se pensaba colaborar e ten que ser o Grupo Parlamentario Popular quen lle diga á Xunta: "por favor, colabora"? Creo que ese non é o argumento. Polo tanto, vai sendo tempo de que as horas parlamentarias as cubramos con reflexións verdadeiramente parlamentarias, con reflexións de fondo sobre a realidade da lingua e da cultura do noso país, que xa é preocupante dabondo como para seguir perdendo o tempo con iniciativas desta natureza. Nós emendámola co único obxectivo –igual que outros grupos– de darlle algún contido. Polo menos aproveitemos esta longa tarde para facer algo pola lingua e pola cultura galega e, ademais de dicir que colaboremos e apoiemos, teñamos algún contido certo. Reflexionen sobre as emendas que presentaron o resto dos grupos sobre esta iniciativa. Moitas grazas, señora presidenta.
Grazas, señor Caamaño. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra o señor Ron Fernández.
Ben, boa tarde a todos e a todas. Estamos ante unha iniciativa que ofrece dúas facianas ben claras e confrontadas. Unha faciana líquida que cae no obvio –xa se dixo–, que non resolve nada porque non é absolutamente unha proposición non de lei, nin de impulso e que non contén feitos que xa non existan, non contén en si ningún argumento de mellora ademais do feito do que se pretende falar o Día das Letras Galegas. Porque todos os anos desde que a Real Academia Galega nomea o persoeiro que será froito da homenaxe simbólica e cultural máis importante do ano desde un punto de vista do amparo, relevo e difusión, todos os engrenaxes culturais do país se poñen en marcha: proxectos, edicións, cursos, congresos, seminarios. Todo para un proceso de revisión memorial que, ás veces, non se afasta moito da vampirización cultural e dunha excesiva institucionalización. Por iso, ante esta circunstancia emerxe desta iniciativa unha faciana que o señor Baamonde –o voceiro– desexou agochar debaixo da roupaxe da retórica. É a faciana da polémica, a faciana da discordia, a faciana de querer aproveitar o rol dominante do grupo maioritario para xerarquizar unha determinada forma de vivir a realidade cultural galega, que será considerada máis axeitada e mellor fronte á dos contestatarios, simples expoñentes do non. Mais, para nós, esta intención maquiavélica non soporta a confrontación argumentativa da dialéctica. É esencial responder á cuestión de por que se escolle un determinado personaxe para ser homenaxeado. Trátase non só de revitalizar o panorama editorial, de recuperar do esquecemento e a desmemoria as vicisitudes dese personaxe, senón que ese personaxe será elevado a símbolo porque reúne os valores éticos da exemplaridade, inherentes á decisión que provocou a súa elección. Vostedes non poden traer aquí un exercicio de asincronía, unha estratexia de limitación entre o campo da ciencia e produción ensaística, e o da ideoloxía. Non podemos esquecer que a ideoloxía procura lexitimarse na ciencia e tampouco ignoramos que cada sistema político coida con moita dedicación a esfera produtora do coñecemento, e que esta produción inflúe poderosamente nas bases ideolóxicas do réxime. Vostedes, polo tanto, é o que están facendo, porque detrás dun símbolo hai unha forma de autorrepresentación. O risco está en que, detrás desta iniciativa, se estea a dicir que os actos ideolóxicos e científicos da persoa homenaxeada son dignos de representar o sentir do pobo galego por asentarse en principios éticos que o converten en modelo e exemplo para as xeracións actuais. Ese é o perigo. Non esquezamos que ante unha situación determinada hai, en principio, tres comportamentos: adhesión, rexeitamento ou indiferenza. A aparencia dos feitos vitais permite suspender o carácter de exemplaridade que se lle quere outorgar ao homenaxeado deste ano. Ser alcalde dun concello dentro dun sistema como o posto en pé polo militar golpista Francisco Franco – que impediu a existencia de partidos políticos, que exerceu o Goberno mediante a ditadura– significa a adhesión aos seus principios. ¿En fronte que sucedía? Tiñamos as persoas que loitaban pola restauración da legalidade republicana e que non recoñecían validez a ese sistema franquista, e coñecían represión, cárcere, torturas, mortes, exilios... Son o rexeitamento. O perigo para nós non é estudar a validez epistémica das achegas do homenaxeado que permitiron consolidar o sistema literario cultural galego, aí haberá que estudalo. O perigo é converter a súa persoa, que está feita de ideoloxía e ciencia, en exemplar. Poderiamos pensar que sucedeu, por exemplo, cos Schwarze Hefte –os Cadernos Negros de Martin Heidegger– cando se coñeceron e como convulsionaron o panorama da filosofía. Heidegger seguirá sendo estudado desde o punto de vista filosófico, pero non se pode desprender do que achegan os Cadernos Negros, cando sabemos como impregnou a filosofía da supremacía nacional nazi –digamos–...
Vaia rematando, por favor.
...–¿eh? si, queda un minuto. Si, si, si.–, como influíu. Polo tanto, non nos serve a xustificación da pretendida autonomía entre ciencia e ideoloxía que pretende traernos aquí Agustín Baamonde, porque o símbolo chamado Día das Letras Galegas é autorrepresentación do pobo galego e eu non me podo sentir autorrepresentado por esa persoa convertida en exemplarizante. De aí que entendamos as relacións da sociedade civil, que agarda expectante polo nome da persoa homenaxeada. O feito de que existan actos alternativos fronte á visión institucional, mellor que mellor; riqueza cultural, contestataria e dinamismo, que falta nos fai. E de desexar o grupo dominante transformar a actual deriva que padece o Día das Letras Galegas, debera pensar que son posibles outros marcos que fagan realmente da nosa lingua e da cultura a protagonista da homenaxe. Para isto cómpre, claro, transformar a visión política e ideolóxica que teñen vostedes da cultura. E iso é o que está detrás desta iniciativa: asentar unha determinada visión ideolóxica...
Remate, por favor.
...do feito literario cultural galego. E por iso non ides contar co noso apoio.
Moitas grazas.
Nada máis e moitas grazas.
Grupo parlamentario autor da proposición non de lei. Ten a palabra o señor Baamonde. Déanlle voz, por favor, ao escano do señor Baamonde.
Moitas grazas, señora presidenta. Dicía o señor Caamaño que esta era unha iniciativa de campanario. Señor Caamaño, sabe vostede que as campás teñen toques diferentes. Repican de alegría, que era o que pretendiamos nosoutros coa nosa iniciativa; alegría por unha iniciativa de consenso ao redor dun elemento de afirmación da nosa identidade. Pero ao final teñen que dobrar de pesar, que sabe vostede que é un toque funeral e toque serio. [[Aplausos.]] Teñen que dobrar de pesar porque vostedes, en lugar de unirse ao consenso ao redor das letras galegas, prefiren seguir a senda dos murmurios de intolerancia e de discordia. Señorías, permítanme referirme moi rapidamente ás emendas presentadas –porque me exixen pronunciarme sobre elas–, e non podemos aceptalas. Respecto do Grupo Mixto agradezo de todos modos o talante da intervención da señora Iglesias, pero non podemos aceptar a súa emenda porque nega a competencia, a autoridade universal indiscutible que ten a Real Academia Galega á hora de propoñer a persoa a quen se dedican as Letras Galegas; alí naceu a dedicación, e nosoutros entendemos que alí debe radicarse. ¿Imaxinan vostedes o que sería se nosoutros propuxeramos quitarlle á Real Academia esa competencia? Imaxino que pouco menos que a guerra de Troia. Ademais, señora Iglesias, propón vostede unha especie de réxime asembleario; agora van cincuenta e tres anos e cincuenta e tres autores. Se se segue ese sistema, dentro de cincuenta e tres anos estaremos discutindo a quen se lle dedica o próximo Día das Letras Galegas. Respecto do BNG, evidentemente, nosoutros non compartimos a iniciativa da señora Pontón, que actuou aquí como hábil sofista, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] non na busca da verdade, senón tratando de convencer o auditorio. Eu tómolle o seu argumento: se lle parece que hai pouco apoio ao Día das Letras Galegas, precisamente para iso se trae a iniciativa e apóiea vostede. Pero non, señora Pontón, vostede sabe perfectamente que recorre ao sofisma; a través da media verdade vostede o que acaba é poñendo enriba da mesa o que lle interesa: a teima de converter a lingua en elemento de confrontación. Xa sabemos que non lles gusta o consenso, nunca pensamos que foran capaces de destruír o consenso ao redor do Día das Letras Galegas. E mire, señor Caamaño, eu vexo que a vostede lle incomoda calquera iniciativa, especialmente aquelas iniciativas que o obrigan a posicionarse sobre algo. Porque eu creo que vostedes non teñen idea propia ningunha ao redor do que son temas de identidade e do que son temas de lingua. Reflexionemos, traian un día unha iniciativa propia sobre este tema que non sexa reflexo do que di o Bloque Nacionalista Galego. En Pontevedra o Partido Socialista si se posicionou en relación con este tema, aquí vostedes, cual modernos y pabilondas, pretenden saír pola tanxente e a emenda que presentan non pasa de ser unha copia tanto da que presenta o Grupo Mixto respecto da Real Academia...
Remate, por favor.
...como do Bloque respecto da lingua. E remato, señora presidenta. Non podemos aceptar a súa iniciativa, señor Caamaño, porque é unha copia, e se non aceptamos os orixinais, moito menos podemos aceptar as copias que se nos presentan a este respecto.
Moitas grazas. Debate acumulado da proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, a iniciativa do señor Val Alonso, e da proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, a iniciativa do señor Rodas Chapela. Proposición non de lei, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a actuación que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa proposta remitida polo Goberno central ao sector do cerco referida á repartición de posibilidades de pesca da xarda para o ano 2015 Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de D. Daniel Rodas Chapela, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación co actual modelo de repartición de cotas de captura das especies peláxicas
Á proposición non de lei do Grupo Socialista presentouse unha emenda por parte do Grupo Mixto, e á proposición non de lei do Bloque Nacionalista Galego non se presentaron emendas.
Para formular as proposicións non de lei ten a palabra, en primeiro lugar, polo Grupo Parlamentario Socialista, o señor Val Alonso.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi boa tarde a todas e a todos. Ben, hoxe novamente dende o Grupo Parlamentario Socialista traemos a esta Cámara unha iniciativa para falar dun dos centos de problemas que ten ou que está a atravesar o sector pesqueiro en Galicia. Hai poucos días que dende esta mesma tribuna interpelabamos a conselleira do Medio Rural e do Mar para falar no mesmo sentido no que hoxe o faremos a través desta proposición non de lei. Ben é certo que o resultado daquela interpelación foi bastante pouco esperanzador para os profesionais do mar. Do que hoxe queremos falar é da repartición de posibilidades de pesca de especies peláxicas, que afecta principalmente a frota do cerco. Non é un problema novo, todos recordaremos que o ano pasado a inoperancia do Goberno galego, a inoperancia do Partido Popular, a piques estivo de converter e de facer que un problema de xestión se convertese ou derivase nun problema de orde pública. Pero se o ano pasado a situación era preocupante para os nosos profesionais, este ano é xa practicamente insostible. E preguntaranse vostedes por que. Pois por diferentes razóns: Primeira, porque unha das especies obxectivo desta frota, da frota do cerco, está sometida a un plan de xestión; con todo o que iso significa en canto a limitacións de pesca, en canto a períodos de veda e imposibilidade de acceso ao recurso. Segunda, porque na repartición do xurelo –outra das especies obxectivo desta frota– perdemos posibilidades de pesca con respecto a outros anos. E mesmo que aínda que o ano pasado non se esgotou a cota e sobraron toneladas por pescar, este ano sancionouse a unha parte da frota que fai a xestión conxunta desta especie con 1.554.000 quilogramos, que supostamente se pescaron de máis e que van ser detraídos da cota deste ano. E terceira, porque na repartición, nesa fabulosa repartición da xarda, ademais de termos un 15 % de cota menos con respecto ao ano anterior, esa repartición individual que se fai este ano por barco con base nos criterios históricos é claramente discriminatoria para máis do 80 % da nosa frota do cerco. Desa listaxe definitiva, que hai poucos días se enviou ao ministerio, de repartición de posibilidades de pesca da xarda –esta que teño aquí–, nesa repartición do ministerio voulles dicir algunha cifra: hai setenta e tres barcos do cerco que teñen menos de 15.000 quilogramos desta especie de xarda para todo o ano, menos de 15.000; trinta barcos que teñen entre 15.000 e 25.000 quilogramos desta especie de xarda para todo o ano; e o resto, uns trinta aproximadamente, con cantidades algo maiores, cercanas nalgúns casos aos 50.000 quilos, que de todas formas non deixa de ser unha auténtica miseria. E isto é así mentres podemos comprobar como nesta mesma listaxe hai barcos vascos que teñen unha media de entre 120.000 e 140.000 quilogramos de xarda, e mesmo hai algún caso nos que se sobrepasan os 200.000 quilogramos. Entón, vostedes diranme: ¿que significa isto? Nós, dende o Grupo Parlamentario Socialista, temos claro que con este modelo hai claramente unha serie de barcos beneficiados e que non son precisamente a frota do cerco galega. E diante de todo isto, ¿que é o que fai o Goberno galego? Pois o que vén sendo habitual nos últimos tempos: deixar de lado o sector, non apoialo nas súas reivindicacións e mesmo ter a ousadía en moitas ocasións –nalgunha que outra ocasión– de insultar o propio sector dicindo que son catro exaltados os que están a levar as protestas que están a facer. Este é en resumo a xestión que está a facer o Goberno galego. E nós desde o Grupo Parlamentario Socialista cremos que ás veces é mellor poñerse na pel dun armador do barco do cerco, dun propietario do barco do cerco galego, e que fagamos un exercicio deses que están tan de moda de viabilidade económica, para ver se é posible a rendibilidade dunha empresa pesqueira con dez ou once tripulantes a bordo durante este período, durante este ano 2015. E vou poñerlles un exemplo calquera, deses que aparecen nesta listaxe, e non vou facelo dos que menos teñen, senón dun barco dos que seguramente son dos máis afortunados que temos: un barco que ten 83.000 quilogramos de xurelo para este ano e 60.000 de xarda; este é un dos barcos que mellor parado sae nesta repartición. Bueno, pois vostedes diranme se pode ser viable un barco con estas cantidades ou con estas posibilidades de pesca para todo o ano. E este é un dos mellores, porque o 80 % deses barcos que aparecen na listaxe teñen moitas menos posibilidades de pesca. Repito: setenta e tres deses barcos teñen menos de 15.000 quilogramos de xarda para todo o ano. E eu estou seguro de que o señor representante do Partido Popular virá aquí dicirnos coma sempre que teñen aumentado nunha cifra moi elevada as cotas pesqueiras desde que goberna o Partido Popular en Galicia. Pero o certo é que a realidade é ben distinta, e pódese comprobar a través das listaxes que o ministerio lles envía aos propios barcos e ás entidades asociativas do sector. Nós, dende o Grupo Parlamentario Socialista, consideramos que hai que traballar na modificación dos criterios de repartición de posibilidades de pesca de especies peláxicas, porque non ten sentido ningún que mentres uns poden pescar, a maioría dos barcos galegos se vexan abocados á miseria e á ruína. E claro que é posible outro modelo de repartición, onde primen outros criterios que nada teñan que ver con eses chamados "dereitos históricos". Porque, miren, é certo que a Lei de pesca marítima do Estado, a través do seu artigo 27, establece os criterios para asignar as posibilidades de pesca, e é certo que fala de criterios históricos. Pero en ningún punto se establece que o peso dos dereitos históricos ten que ser un 70 % primando por encima doutras cuestións, como poden ser o número de tripulantes ou criterios de carácter socioeconómico. Esta é unha decisión política tomada dende o ministerio en Madrid e coa conivencia total e absoluta do Goberno galego. Esta é a realidade: en ningún lugar desa Lei de pesca marítima do Estado, no artigo 27, se establece o peso que teñen que ter os dereitos históricos; é unha decisión política do Goberno do Partido Popular en Madrid e respaldada polo Goberno galego en Galicia. Polo tanto, nós cremos que outro modelo é posible e o que é preciso unicamente é vontade política por parte de quen está no goberno e non ser unha marioneta do que nos digan en Madrid. Eu creo que alguén deberá de explicar algún día como é posible que o Goberno galego poida estar a defender este modelo de repartición que condena á ruína total o cerco galego e que favorece principalmente a barcos e a outras frotas de comunidades que nada teñen que ver coa galega. Nós non estamos pedindo imposibles, estamos a falar de fixar unha posición política. Non falamos de implementar recursos nin de gastar diñeiro, simplemente de que o Goberno galego debe de fixar unha posición política que sexa favorable á nosa frota, que defenda aquilo que é beneficioso para o país, que defenda a nosa economía produtiva, para ser capaces de fixar poboación nas vilas costeiras, para ser capaces de manter a actividade pesqueira. Non estamos pedindo un imposible, señor Balseiro, simplemente fixar unha posición política de acordo e axustada ao que vén reclamando dende hai máis dun ano o sector do cerco en Galicia. E o que é necesario é que o Partido Popular se poña a carón dos homes e mulleres do mar, que non queren outra cousa que traballar en igualdade de condicións que o resto das frotas do Estado. Por iso plantexamos unha proposta de mínimos, unha proposta de acordo, que é o que vén reclamando o sector dende hai xa máis dun ano: solicitar do Goberno galego o seu apoio para demandar unha repartición lineal por número de tripulantes. Nós non entendemos como non puido ser posible aínda a día de hoxe ter fixado esa posición, señor Balseiro. Non entendemos como tivo que ser o propio sector, a través das súas entidades asociativas, o que tivese que recorrer diante dos tribunais este modelo de xestión. Tiveron que ser as propias entidades do sector as que recorresen diante dos tribunais a inoperancia do Goberno galego. Non entendemos como o Goberno galego non é quen de camiñar da man do sector e reclamar e reivindicar aquilo que todos consideramos como xusto e necesario para a viabilidade dun sector que está ferido de morte. E non entendemos ademais como o Partido Popular, que en todas as súas intervencións públicas é capaz de autoproclamarse como a voz do sector, e mesmo trae iniciativas a esta Cámara para solemnizar o evidente –todos recordamos aquelas de asumir como propias as reivindicacións do sector–, e aínda non foi quen de solicitar un cambio de criterios de repartición, e prégase unicamente a defender o que diga o ministerio.
Vaia rematando, por favor.
Señores do Partido Popular –remato xa–, aínda estamos a tempo de fixar unha posición común. Hai poucos días que os tribunais veñen de tombar o Plan de xestión do Cantábrico Noroeste. Irremediablemente vai haber que facer un novo. Eu creo que é o momento de que todos os grupos parlamentarios desta Cámara sexamos capaces de fixar unha posición común, que vén reclamando o sector dende hai moito tempo, e asumamos as súas reivindicacións para que traballemos nunha repartición lineal onde todos os pescadores do Cantábrico Noroeste poidan ter as mesmas posibilidades de acceso ao recurso. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Val. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra o señor Rodas Chapela.
Boa tarde. Antes de nada, trasladarlles as nosas condolencias ás familias dos dous afogados na praia do Soesto, no concello de Laxe. Van alá neste ano e medio vinte e dous afogados, e a verdade dende o BNG non podemos resistir que isto sexa unha cuestión normal, que se sigan producindo este tipo de accidentes. Algo terán que ver estes tráxicos sucesos cos escasos ingresos dos traballadores do mar ou coas ridículas cotas que aquí estamos a debater. Tampouco podo aceptar a modificación que a presidenta fixo e que fai posible que as dúas proposicións non de lei se acumulen, porque, aínda que podo comprender que para ela todo é peixe, dábanos a oportunidade por un lado de analizar en profundidade o que é unha especie importante como é a da xarda, de como se realiza a súa repartición nos diferentes segmentos, de como na NEAFC se realiza a súa repartición e como unha pequena illa, como son as Illas Feroe, pasa do 4,6 % ao 12,6 –isto é, que o ano pasado tiveron o dereito de poder pescar nada máis e nada menos que 156.000 toneladas e como este ano tiveron 133.000–, como este acordo non conta co asesoramento do CIEM, ou como este acordo que se produciu o ano pasado conta coa crítica e o rexeitamento de países pesqueiros como Escocia, ao que curiosamente dentro da repartición lle corresponde o 42 % do que lle corresponde á Unión Europea, isto é, 210.000 toneladas. Comparen isto coa repartición que realiza a Unión Europea, e da que lle corresponde ao Estado español o 7 %, ou comparen os criterios de sobrepesca que se utilizan contra o Estado español e que se utilizaron contra un estado como son as Illas, cando levan os últimos anos incumprindo todo tipo de acordos. Ou tamén nos podería dar pé a analizar como se realiza a repartición dentro do Estado español, como fomos ninguneados con aquel criterio de pesca olímpica, que sempre abría polas comunidades cántabras ou vascas e cando chegabamos aquí resulta que xa non tiñamos cota. Ou como novamente fomos discriminados con esta repartición baseada nas supostas cotas históricas e como ao final realizan unha repartición individual que pasa –xa algo dixo o representante do PSOE– dunha repartición de 7.000, 6.000, 10.000 quilos por día a unha repartición que se dividimos vai e sáenos unha medida de 19.500 quilos por embarcación galega, mentres que a unha guipuscoana, por exemplo, lle sae nada máis e nada menos que 107.000. Pero –como ben dicía– a nosa iniciativa non fala dunha arte concreta, nin sequera fala dunha especie concreta como é a xarda, senón que fala dun modelo de repartición que aboca a nosa frota ao seu despezamento. Porque se parte dunha premisa fundamental, que é que o Partido Popular asume que sobra a frota e que unha parte desta hai que desmantelala. Con esta premisa acéptanse as migallas de repartición que establece Europa ou que establece a NEAFC. Unha repartición, por certo, onde é falso que se utilicen criterios socioeconómicos. Xa nolo dicía na anterior comisión o señor Maneiro: nunca vira introducido este requisito de repartición anual na repartición de tax e cotas por parte da Comisión Europea. Estamos totalmente de acordo. Nin mantemento da actividade, nin emprego, nin sostibilidade, repártese unicamente en función do peso político que teña cada estado, e Galicia alí non existe. Os intereses dos galegos, da nosa frota, non están na política pesqueira comunitaria, pero tampouco está na axenda política do señor Feijóo. Polo tanto, o BNG con esta iniciativa intenta escenificar que no día a día a repartición que se realiza dentro do Estado español difire entre os diferentes segmentos da frota, entre as especies, entre as propias comunidades autónomas, quedando meridianamente claro que o noso presidente tampouco ten peso político en Madrid. Pois cando temos que repartir, ben que se trate co golfo de Cádiz, vemos como estes acaparan o 98,86 % da cota do bocarte, e cando toca a xarda, tócanos o 25 %. E vexámolos nos diferentes segmentos da frota. Vexámolos no arrastre, como, efectivamente, dúas frotas pescando no mesmo caladoiro, no caladoiro galego, vemos como a frota portuguesa ten unha cota, está discutindo se se impón unha cota de 40-50 toneladas á semana, mentres a frota galega ten unicamente unha frota de 80 toneladas ao ano. Podemos velo no cerco –como dicía– porque se cambia o modelo: dunha cota diaria pásase a unha cota para todo o ano. Pero vémolo tamén nas distintas especies. Vémolo na xarda, onde o problema non é que non haxa peixe, senón que o modelo é como se reparte o peixe que hai, como se reparten as 519.000 toneladas da Unión Europea e como ao Estado español lle corresponden 30.000, e como na frota do cerco lle corresponden 4.500 toneladas. Este é o dramatismo. Pero vémolo tamén no xurelo ou vémolo tamén na sardiña ou no bocarte, que –como dicía anteriormente– de 4.618 toneladas a nós nos corresponde a miserable cantidade de 53 toneladas, que no primeiro mes do ano xa foron esgotadas e que nos quedamos sen dereito a poder pescala, cando no ano 2012 esta cantidade consistía en 10.000 quilos diarios por barco. Este modelo individual intentan trasladalo a outras artes distintas do arrastre e do cerco, que tamén traen unha repartición desoladora. Vexamos no que é a especie da xarda. Ao País Vasco correspóndenlle 5.240 toneladas, mentres que a Galiza lle corresponden 2.650. Pero se o vemos nos barcos, vemos que son 104 barcos vascos, mentres que son 229 barcos galegos. Polo tanto, vemos que a situación é altamente tamén discriminatoria noutras artes diferentes ao arrastre e ao cerco. Pero tamén nas outras artes, para as que se lle reserva o 15 % do total desta cota, vemos que se pode dar e se está dando a situación de que cando o peixe chega aquí nos encontramos con que as artes das vetas, dos miños, dos racús, dos trasmallos... vemos como matan o peixe e teñen que tiralo ao mar porque resulta que xa non temos cota, aínda que esta pesca que se realiza sexa totalmente insignificante. E vémolo tamén en embarcacións e en actividades tradicionais como o xeito, ao que se lle dan 200 toneladas, que se calquera reparte entre o número de embarcacións e o número de días vemos que dá a cantidade alucinante de 6,28 quilos por embarcación e día. Polo tanto, estamos ante un modelo anárquico que non garante a viabilidade da actividade e o mantemento dos postos de traballo, e que conduce a nosa frota ao despezamento e á imposición das famosas...
Vaia rematando, por favor.
...ITQ. Así non temos futuro. E se sumamos a esta outras medidas abafantes de control e inspeccións, onde nos acusan de facer trampas, de ser uns delincuentes, non nos queda outra máis que abandonar a actividade, entregando o noso barco ao despezamento, desertificando os pobos do litoral, mentres os nosos dereitos de pesca se van concentrando nas grandes embarcacións. Vexan, se non, as listaxes das frotas do arrastre e do cerco. Polo tanto, para evitalo, cómpre enfrontar o actual modelo de repartición e reclamar o aumento de cota naquelas especies abondosas como a xarda, pero tamén modificar os criterios de repartición do Estado, non en función dos intereses das comunidades autónomas, nin das capturas históricas, nin do tamaño do barco, senón en función de criterios socioeconómicos, como o do número de tripulantes, que garantan a actividade económica das comunidades costeiras e, sobre todo, que garantan...
Remate, por favor, señor Rodas.
...o emprego. Reclamamos, pois, unha pesca sostible xestionada para os mariñeiros e non para as empresas al mando.
Moitas grazas. Intervención dos grupos parlamentarios non propoñentes. Grupo Mixto, señora Martínez.
Grazas, presidenta. Dun xeito recorrente, a problemática da nosa frota aflora no debate da Cámara, pero ao meu entender este debate debe ir un paso máis aló e debe pasar dun plantexamento conxuntural para debater sobre o problema estrutural da nosa frota. Estamos a debater da forma de repartición, pero eu pregúntome: ¿que hai que repartir? A imposición do TAC abriu unha guerra comercial que deixou a frota galega e a de todo o Cantábrico vendida pola inoperancia dos distintos gobernos do Estado e a deixadez da Xunta de Galicia. Como consecuencia, o único que hai que repartir agora é miseria. E a miseria ten moi mal repartimento, polo que cómpre atacar o problema pola raíz. A conselleira, coas inoperancias, só consegue manter enfrontado e dividido o sector. Recoñecendo o problema na cantidade de pesca, non se debe perder de vista un dos compoñentes máis importantes de rendibilidade da frota: o prezo da pesca. É aí onde a Consellería e o Goberno central xogan o seu mellor papel na destrución da frota. Cando falamos do prezo, dicímolo con todas as consecuencias para que non nos fagamos unha idea da situación e actuemos en consecuencia na busca de solucións para o sector. A evolución do prezo da xarda foi a seguinte e alarmante: no ano 2011, a xarda vendíase entre 90 céntimos e 1,20 euros o quilo; no ano 2012 baixou a un prezo entre 70 e 90 céntimos; no ano 2013 seguiu baixando a 80 céntimos; no ano 2014 situouse entre 70 e 80 céntimos; e no ano 2015 estase a vender por 66 céntimos o quilo. Pero tamén na sardiña, onde o prezo que se está a acadar nun momento de moi pouca descarga, arredor dos 300 quilos, está entre 57 céntimos e 66 céntimos de euro. Evidentemente, con estes prezos a nosa frota non pode sobrevivir. Xa non é só unha cuestión de captura, senón unha cuestión tamén de a que prezo se está vendendo a nosa pesca. Esta evolución dos prezos debe movernos a propoñer outras solucións. Algo pasa para que non exista unha maior participación dos nosos pescadores no prezo final da nosa pesca. En canto, por exemplo, á pesca da sardiña, as axudas do ano pasado case ninguén se puido acoller a elas, saíron con atraso e xeraron unha gran confusión no sector pola falta de axilidade, e tamén de discriminacións na elaboración das listas de dependentes que recorreron ao verse excluídos. Por outra parte, o caramelo da subvención da parada, ademais de escaso na contía e a tardanza, moitas das embarcacións terían que renunciar na parada á pesca doutras especies e, polo tanto, esgotar os escasos TAC do xurelo. É necesario proceder a tomar medidas estruturais, cos efectos de mellorar a posición da frota do cerco galega na busca da súa viabilidade e rendibilidade. Propoñemos unha actuación en dous niveis: un nivel reivindicador de máis TAC, en colaboración con Asturias, Cantabria e Euscadi, e outro, coa elaboración dun plan de viabilidade da frota do cerco galega. De aí a nosa emenda de adición. E aínda que se acepte ou non se acepte esta emenda imos apoiar esta proposición non de lei do Partido Socialista. A nosa emenda di: "Instar a Xunta a demandar do Goberno central que se proceda a renegociar a multa imposta pola Unión Europea, e que só responde a intereses doutros países da Unión e de fóra da Unión, e non a un problema de stock, solicitando que se aumente o TAC para o Estado español, favorecéndose deste xeito a posición dos pescadores galegos." E "presentar no prazo dun mes neste Parlamento, para o seu debate na Comisión de Pesca, un plan de viabilidade da frota do cerco galega, no que se dará audiencia a todo o sector". Esperamos que esta iniciativa sexa apoiada polo Partido Popular, non por ningún tipo de ego da oposición, senón porque ou nos tomamos en serio o problema estrutural da nosa frota ou a estamos condenando á desaparición. Condenouse o agro, condenouse o sector lácteo, condénase a pesca, e hoxe falabamos de que a industria está desaparecida no noso país. Señores e señoras do Partido Popular, gobernen o país para Galicia, non gobernen para Madrid. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Fajardo Recouso.
A verdade é que comezar hoxe unha intervención dicindo boa noite é un pouco contraproducente, porque a realidade é que estamos ante un dos días máis terribles e, polo tanto, o primeiro que quero facer é trasladar o pésame do noso grupo á familia dos mariñeiros falecidos, e concordar co que tamén se dixo dende esta tribuna, de que o elevadísimo número de accidentes, de sinistros no noso mar non pode ser froito da casualidade. O noso grupo bota en falta unha investigación seria e un tratamento desta situación que xa parece unha praga. Pero non é unha praga casual, senón que en moitos casos ten que ver coa dificultade que os nosos mariñeiros teñen para chegar a fin de mes e para sacar adiante as súas empresas, os seus barcos. E por iso creo que temos que tomarnos en serio unha situación que xa ten cifras francamente moi preocupantes no noso país. A segunda cuestión é que dende Alternativa Galega imos apoiar as dúas iniciativas que presentan hoxe aquí os grupos do PSdeG e do BNG, porque coincidimos no que se plantexa. E nós levamos tempo dicindo que aquí existe un problema de orixe sobre as cotas. E o problema do sector en Galicia é que o Partido Popular e aqueles que serven ao Partido Popular están tratando de que desapareza unha parte importante da nosa frota e que moitos dos nosos pescadores e da xente que vive do mar deixen esa actividade, para dar lugar a aquelas actividades que industrialmente teñen máis beneficio e que xeran máis beneficio para a empresa privada. Existe un obxectivo claro e contundente de mudar o noso modelo de utilización do mar para cambialo por outro modelo, onde a acuicultura intensiva sexa predominante. Polo tanto, para iso queren acabar coa pesca de especies salvaxes e tamén co noso marisqueo. E os datos de destrución do emprego no sector demostran que ese obxectivo por desgraza se está a acadar. E nós cremos que hai que loitar contra esa realidade. E o sector da pesca de Galicia ten dous problemas: Un ten que ver coas posibilidades de pesca que se outorgan dende a Unión Europea; eses obxectivos definitivos de cotas para os que dende o Estado e dende Galicia non se ten plantexado unha loita para mellorar esas cotas. É tanto así que nos decretos e no Regulamento europeo 1382/2013 non temos coñecemento de que o Partido Popular se opuxese a ese regulamento. E ese regulamento consagra os principios de estabilidade relativa que condenan a nosa frota, pero tamén consagra que se poidan utilizar criterios de asignación que van en contra dos intereses da frota galega. E fronte a ese regulamento, o Partido Popular, que forma parte do grupo maioritario do Parlamento Europeo, non fixo o que tiña que facer, que é defender os intereses da frota galega. E a segunda cuestión é a repartición interna; esa repartición interna onde a frota galega sempre acaba pagando o pato para ter –digamos– beneficios políticos o Partido Popular coa súa negociación con outras comunidades, como é o caso dos beneficios que na xarda obteñen comunidades como Cantabria ou o País Vasco. É tanto así que hai unha resposta do novo comisario de Pesca na que plantexa que non se está a cumprir unha parte do artigo 17 a respecto do Regulamento europeo 1380/2013, que establece os criterios de repartición, e onde se plantexa a necesidade de que estes criterios contribúan á economía local. No noso país, en Galicia, a situación da nosa frota é fundamental para a economía local, é fundamental para que non desapareza a poboación costeira. E, polo tanto, o propio comisario europeo plantexa nesa resposta ao noso grupo que os criterios internos do Estado español van en contra desas necesidades. Son reparticións absolutamente insuficientes para a cantidade de persoas que deben de vivir en Galicia dese sector. Pero é que ademais nin sequera teñen a ben atender á propia política pesqueira europea, porque ninguén nos pode dicir xa que a repartición de cotas en moitos casos ten que ver con criterios de sustentabilidade de recurso, por exemplo, no caso da xarda, senón que son decisións políticas que demostran que Galicia sempre está á cola dos intereses que defende o Partido Popular. E por iso nós cremos que é o momento de reivindicar dunha forma contundente e unitaria que os criterios sexan por tripulante, ou, en todo caso, aquel criterio que beneficie aos beneficios sociais por tonelada descargada, que son plantexamentos que fai a propia Unión Europea. Polo tanto, debemos de configurar unha repartición interna e defender unha repartición interna que sexa capaz de repartir os beneficios que poida dar a pesca no país. Fronte a isto estamos adoptando unha decisión que vai en contra dos nosos intereses e que favorece a empresas concretas do País Vasco e de Cantabria. Por iso eu pídolle ao Partido Popular que faga un exercicio de empatía coa frota, con eses traballadores que se ven día a día coa imposibilidade de manter as súas empresas e, polo tanto, o emprego dos seus barcos. E empatía significa que vostedes saben claramente que con estas posibilidades de pesca é absolutamente imposible manter a explotación e dar traballo digno aos seus traballadores. E quero rematar cunha pequena pregunta ao Goberno. Durante a comisión da semana pasada –xa falabamos destes temas na comisión– alí defendeuse por parte de quen interveu por parte do Partido Popular que tiñan un acordo cos traballadores, cos armadores do cerco para a repartición destas cotas, e que tiñan que falar coa outra parte deses armadores que non formaban parte desa suposta comisión ou, en todo caso, desa organización. Pero pasan os días e os armadores reclaman que se saiba cal é o resultado desas negociacións, ou tan sequera se se teñen iniciado. Parece que non é así. E, unha vez máis, o Partido Popular está deixando orfo o sector e intentando gañar tempo para simplemente...
Vaia rematando, por favor.
...sacar adiante unha proposta que é absolutamente desastrosa para a nosa frota. E, polo tanto, nós imos apoiar as propostas tanto do PSOE coma do BNG e plantexamos a necesidade de que sexan os beneficios sociais por tonelada aqueles que teñan como prioridade os criterios de repartición interna. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Fajardo. Grupo Parlamentario Popular, ten a palabra o señor Balseiro Orol.
Moitas grazas, señora presidenta. Hoxe quero comezar dicindo que é un día triste, dicindo que é un día triste a nivel nacional e que é un día triste para Galicia. E tamén desde aquí queremos trasladar o pésame ás familias dos dous mariñeiros que hoxe faleceron nas costas de Laxe. E dito isto teño que dicir, señorías, que o Goberno actual escoita a este sector. Sabemos que hai espazo e que se poden mellorar as cousas. Ademais, hai un dito na miña terra que di que a xente falando é como mellor se entende. E por iso precisamente quixeramos amosar a satisfacción do Grupo Popular polo resultado frutífero da reunión que o día 16 mantiveron representantes da Asociación de Armadores do Cerco de Galicia coa conselleira do Mar, Rosa Quintana, e co secretario xeral de Pesca do ministerio, Andrés Hermida. Valoramos moi positivamente a disposición de negociación de todas as partes para buscar alternativas e para buscar solucións, moi en particular para estudar co sector, e no marco da Comisión do Consello Galego de Pesca, melloras no sistema de comercialización que fagan posible que as pesqueiras sexan máis rendibles no tempo. E tería que ser neste punto, señorías, no que foramos capaces de coincidir todos os grupos desta Cámara. E invitamos a oposición tamén, vostedes, a que fagan aportacións construtivas, que non fagan vostedes demagoxia. E quéroos advertir dunha cousa: coidado con renegociar a repartición por tripulante. Poderemos perder incluso na xarda, entraría o cerco andaluz do golfo de Cádiz, xa que o TAC é conxunto. Cando falan vostedes de que unha comunidade ten máis repartición, de que un barco do País Vasco ten máis cota, o TAC é conxunto, señorías; se pesca máis vai acabar a cota antes. Vostedes non confundan, non confundan medidas comerciais con cotas ou TAC de pesca. E onde xa temos nós neste momento, onde temos unha repartición que nos dá un 25,9 % da cota fronte a un 21 % que nos dan os históricos. Por iso dígolles eu que coidado con renegociar a repartición por tripulante. Poderiamos perder tamén no xurelo, señorías, con esa repartición. ¿Gañariamos algo? Na zona VIIIc, na zona VIIIc gañariamos algo. Teriamos que repartir a cota na zona IXa, onde Galicia ten o 97,9 % da cota, onde máis pescamos nos últimos anos nesa zona e onde subimos este ano o 70 % da cota. E daríanos máis cota no xurelo, efectivamente coa repartición que din vostedes, na zona VIIIb, onde boa parte da nosa frota non pode chegar por falta de porte. Vostedes queren cota onde a nosa frota non pode chegar. E poderiamos perder incluso, señorías, no caso da repartición da sardiña. Por históricos temos máis que por tripulante. Esas son as contas que botan vostedes. E poderiamos gañar con esa repartición algo na anchoa, ¡fíxense vostedes!, sen poder pescala; poderiamos gañar sen poder pescala no Cantábrico por falta de porte dos nosos barcos. E tamén sen poder pescala na zona IXa se non aparece como non apareceu desde o ano 2009 ao ano 2013. Esas son as contas que vostedes botan, pero a realidade élles outra moi distinta. É dicir, que para gañar un pouco perdemos moito e non poderiamos pescar boa parte do que neste caso nos darían como elixir. E a nós, señor Val e señores da oposición, a nós non nos teñen que convencer vostedes. O Partido Popular sempre defendemos que as cotas pesqueiras son insuficientes, e seguímolo defendendo. ¡Claro que as cotas pesqueiras son insuficientes! ¿Que se asignan unhas posibilidades de pesca inferiores á capacidade da nosa frota? Si. E nós fomos os primeiros que trouxemos iniciativas a este Parlamento. Agora ben, ¡eh!, expliquemos estes motivos, non nos enganemos. Porque aquí houbo uns señores, que non eran do Partido Popular, que cando negociaron a entrada na Unión Europea aceptaron unhas condicións peregrinas para a nosa frota, ¡peregrinas para a nosa frota! España, que é unha das grandes potencias pesqueiras europeas, que representa o 12,9 % do total da frota europea, ten que conformarse co 8 % que negociaron vostedes: Partido Socialista. Ademais, cunha clave de repartición fixa, ¡fixa! [[Murmurios.]] Unha clave de repartición fixa que cando nós, o Grupo Parlamentario Popular, intentamos pedir desde aquí que se cambiase, non contamos co apoio da oposición. Vostedes por evitar coincidir co Partido Popular apoiaron a continuidade, por exemplo, do principio de estabilidade relativa. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E tamén hai que dicir aquí que se agora son as cotas insuficientes, que o son, e o Grupo Parlamentario Popular defendeu sempre que o son, ¿cal é o cualificativo que teriamos que aplicar ás que vostedes negociaron? Desde que o Partido Popular goberna en Madrid [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , en tres anos, aumentaron as cotas para España máis dun 22 %. Galicia sae gañando desde que o Partido Popular e desde que Galicia negocia nos consellos da Unión Europa. Antes representábanos a Comunidade Autónoma de Estremadura en pesca. [[Murmurios.]] E se hoxe son cantidades insuficientes...
Vaia rematando.
...as negociacións...
¡Señor Fajardo!, xa está ben. Faga o favor.
A verdade, señora presidenta, non perda moito o tempo porque...
Señor Balseiro, continúe vostede, por favor.
Moitas grazas. Eu digo: se hoxe son cantidades insuficientes as negociadas, ¿como eran ou como as cualifican vostedes? E termino, señora presidenta, porque se falamos do cerco, acontece igual. Cando vostedes gobernaban non había discriminación ningunha, porque a maioría da frota galega non podía pescar. E é certo que hoxe as cotas son insuficientes, pero agora polo menos teñen posibilidades de poder pescar. Incluso ata o propio sector recoñece que as cotas nas especies obxectivo do cerco, que son a xarda, o xurelo e a anchoa...
Remate, señor Balseiro, por favor.
...–termino, señora presidenta– teñen unha suba dende o ano 2009 de máis dun 52 %. ¿Que as cotas son insuficientes? Si. Vostedes, que as negociaron cando nos meteron onde nos meteron, terán que explicar por que tiñamos unhas posibilidades de pesca do 13 % e vostedes negociaron un 8 %, e as consecuencias veñen agora. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Balseiro. Grupo autor da proposición. Ten a palabra o señor Val Alonso.
Grazas, presidenta. Mire, señor Balseiro, a verdade é que é indigno, é indigno que o sector do cerco en Galicia teña uns representantes políticos como o que son vostedes, que o único que fan aquí é vir espallar a estratexia do medo e dicir que teñamos coidado por cambiar os criterios de repartición. A verdade é que un non deixa de abraiarse. Porque, por moito que se empeñen en dicir o contrario, a situación que está a vivir o sector é tremendamente preocupante, señor Balseiro. Eu non sei se a vostede esa xente que lle prepara as súas intervencións lle deixou ou lle botou un vistazo a ese borrador, a esa repartición definitiva das cotas da xarda para este ano, e eu se quere déixollo para que lle bote un vistazo. E aí poderá ver como, por exemplo, un barco galego, o Mirando ao Mar, un barco dos últimos que se fixeron en Galicia, de máis de 30 metros de eslora, deses que ían ao País Vasco pescar xarda, e que supostamente ten dereitos históricos, pois ten nesa repartición 59.000 quilos. E xustamente un barco de semellantes características, como é o Izaskun Berria, un barco vasco, pois ten 164.000 quilogramos. Xustamente 105.000 quilos máis que un barco galego de semellantes características. Vostede poderá vir aquí dicir que aumentaron as cotas o 52 % ou o 72 %, o que vostede queira, pero a realidade é a que reflicten estes papeis que manda o ministerio, e que fixan as posibilidades de pesca para a nosa frota, señor Balseiro. Esa é a realidade. E díxenlle antes que me ten que explicar vostede aquí como vai ser posible que subsista unha empresa pesqueira, que ten dez ou doce traballadores, con 15.000 quilos ao ano desta especie e con outros 15.000 ou 20.000 de xurelo. Vostede tenmo que explicar aquí. E eu sei perfectamente que vostede sabe que non é viable, pero ten que vir aquí facer outro papel, ten que vir aquí facer outro papel e defender a xestión do Goberno, que sabe que é absolutamente irresponsable. E vén aquí dicirnos que a señora conselleira se reuniu co sector, ¡faltaría máis que non se reunise co sector! Pero ¿que foi o que acordaron? ¿Onde está esa reunión do Consello Galego de Pesca para acordar as medidas, para fixar topes de captura?, ¿onde está esa reunión, señor Balseiro? ¿Vostede cre que o sector pode esperar indefinidamente a que a señora conselleira teña a ben facer esa reunión?, ¿e mentres tanto que?, ¿como subsisten as familias que dependen desta pesqueira para poder subsistir, señor Balseiro? Dígolle outra vez que tiñamos hoxe a posibilidade de mandar un acordo parlamentario de todas as forzas políticas diante desa nova orde que ten que facer irremediablemente o ministerio, porque hai poucos días que os tribunais veñen de tombar ese Plan xestión do Cantábrico Noroeste. E esa mensaxe que poderiamos mandar todos é o que vén reclamando o sector, que é facer unha nova repartición das cotas de especies peláxicas. E vostedes néganse sistematicamente. E eu sei que vostede, que é un experto en materia pesqueira, sabe que é inviable, imposible que un barco do cerco poida subsistir coas cotas que vostedes están a outorgar.
Moitas grazas, señor Val.
En canto á emenda, dicir que aceptamos a emenda do Grupo Mixto como engádega. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Val. Señor Rodas.
Esta moi ben falar de escoitar. E, efectivamente, vémolo aquí nesta sesión que a señora presidenta decidiu acumular, e o sector que estaba invitado mañá non tivo a oportunidade de escoitar este debate. Ao igual que non tivo a oportunidade de que o escoitara o propio presidente da Xunta, que todo os sábados se concentra á porta da casa do presidente para ver se é quen de poñer as orellas para escoitar a dramática situación que está a vivir o sector. E non é que o diga eu, dio a realidade, a realidade de que no ano 2012 podiamos pescar 10.000 quilos de bocarte cada día, e este ano 53 toneladas. Dio o sector do arrastre, que está denunciando continuamente as condicións totalmente discriminatorias da frota con pavillón portugués, pero de armador galego, con respecto a deles. Dio o sector do cerco coas constantes manifestacións; e aínda que se xuntaron coa conselleira e co secretario xeral de Pesca, pero a realidade é que ao sábado seguinte seguiron na mesma situación. Pero vémolo tamén nas artes continxentadas, e xa llo dicía o outro día, pero é que agora, co novo reequilibrio que houbo, resulta que aínda é bastante peor, e encontrámonos como a diferenza dun barco coruñés a un barco biscaíño vai de 1 a 8, por cada quilo que pode pescar de xarda un barco da Coruña resulta que un biscaíño pode pescar oito. E aquí ten os datos, que llos vou dar para que despois vostede os poida comprobar. Pero vémolo tamén noutras artes, como poden ser o racú, que temos dezanove embarcacións e pódese dar o caso de que non poidan pescar determinadas especies, ou no enmalle, ou no xeito, unha arte tradicional que escenifica perfectamente unha arte totalmente sostible e onde vemos que é absolutamente inxustificable que se poidan soster con 6,28 quilos de peixe.
Vaia rematando, por favor.
Esta é a realidade, a realidade dun presidente que non escoita, dun presidente que non ten dentro da súa axenda a defensa do sector da pesca, e que, efectivamente, nin unha soa xestión diante da NEAFC, ningunha soa xestión diante de Bruxelas para modificar ese discriminatorio 7 %, nin unha soa medida diante do propio Estado admitindo unha dimisión...
Moitas grazas, señor Rodas, moitas grazas. [[O señor Rodas Chapela pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] Suspendemos a sesión ata mañá. Boa noite e moitas grazas.