Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση. [[Σημείωση: Ο παρακάτω πίνακας περιεχομένων δεν αποτελεί το τελικό κείμενο, διότι εκκρεμούν ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις]] Παρακαλείται ο Βουλευτής της Ένωσης Κεντρώων κ. Αριστείδης Φωκάς να ανακοινώσει τις αναφορές προς το Σώμα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σήμερα, όπως γνωρίζετε, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Δημοκρατίας και από πλευράς Προεδρείου θα υπάρξει μια ολιγόλεπτη ομιλία, ενώ αμέσως μετά θα προχωρήσουμε στα προγραμματισμένα για σήμερα θέματα. Η Ελλάδα έχει δώσει στην ανθρωπότητα - και αυτό αναγνωρίζεται παγκόσμια - δύο μεγάλους θεσμούς. Τη δημοκρατία και το θέατρο. Το θέατρο ως σενάριο και παράσταση δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία. Δεν υπήρξαν Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης, Αριστοφάνης ως θεατρικοί συγγραφείς πριν από το αρχαίο ελληνικό θέατρο. Το ίδιο και η δημοκρατία. Η δημοκρατία γεννήθηκε σε αυτήν τη μικρή γωνιά της γης πέντε αιώνες προ Χριστού από τον Κλεισθένη, ο οποίος εγκαθίδρυσε στην Αθήνα το δημοκρατικό πολίτευμα μετά την τυραννία του Πεισίστρατου. Εντούτοις, κατά τον Αριστοτέλη αρχή της δημοκρατίας, όπως γράφει, εγένετο από τον Σόλωνα, που θεωρείται και πατέρας της και ο οποίος πριν από τον Κλεισθένη είχε θέσει τα σπέρματά της. Ήταν ο πρώτος που αναμόρφωσε ριζικά τους πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς στην Αθήνα. Όμως ο Κλεισθένης - και αυτό αναγνωρίζεται από όλους τους ιστορικούς - ήταν εκείνος που μεταρρύθμισε ουσιαστικά το δημοκρατικό πολίτευμα και εσφράγισε τον δημοκρατικό του χαρακτήρα. Εν συνεχεία, ο Περικλής κατά τον «Χρυσούν Αιώνα» του ελάμπρυνε τη αθηναϊκή δημοκρατία έτσι που ο Θουκυδίδης στον «Επιτάφιο» περιγράφει ότι «Εγίγνετό τε λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε υπό του πρώτου ανδρός αρχή», δηλαδή εισήγαγε την έννοια του πρώτου ανδρός στη δημοκρατία, κάτι ανάλογο με τον θεσμό του Πρωθυπουργού σήμερα. Η έννοια «δημοκρατία» αναμφισβήτητα γεννήθηκε στην Ελλάδα. Άλλωστε, το λέει και η ετυμολογία της λέξης. Σημαίνει ότι «ο δήμος κρατεί», δηλαδή ότι ο λαός κυβερνά, γεγονός που αποτυπώνεται και στο πρώτο άρθρο του Συντάγματός μας σε ομοφωνία με τον Αβραάμ Λίνκολν, ο οποίος κατά τον εμφύλιο πόλεμο στην Αμερική, έγγραφε για το δημοκρατικό πολίτευμα: «Government of the people, by the people, for the people», δηλαδή «εξουσία που πηγάζει και ασκείται από το λαό και υπηρετεί το λαό και τα συμφέροντα του λαού». Τη μαγική αυτή λέξη «δημοκρατία» υιοθέτησε όλος ο πλανήτης πλην ελαχίστων κρατών, παραδείγματος χάριν . του Βατικανού, αλλά με διαφορετικές μορφές σε κάθε χώρα, είτε ως Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία είτε ως Κοινοβουλευτική Δημοκρατία είτε ως Βασιλευομένη Δημοκρατία είτε ως Προεδρική Δημοκρατία είτε ως Προεδρευομένη Δημοκρατία είτε ως Λαϊκή Δημοκρατία. Ποια, όμως, είναι η πραγματική δημοκρατία; Στην πραγματικότητα πρόκειται για την άμεση δημοκρατία και την έμμεση δημοκρατία. Στην άμεση δημοκρατία μετέχει άμεσα ο λαός, όπως, παραδείγματος χάριν, η Αθηναϊκή Δημοκρατία έστω και αν δεν αφορούσε όλους, καθώς οι δούλοι δεν συμμετείχαν, ενώ στην έμμεση δημοκρατία μετέχει ο λαός δια των αντιπροσώπων τους. Εντούτοις, και η έμμεση δημοκρατία δια των δημοψηφισμάτων, τείνει να προσομοιάζει με την άμεση. Παραδείγματα κρατών, όπως η Ελβετία, με τα αλλεπάλληλα δημοψηφίσματα και η Μεγάλη Βρετανία όπου τελευταία με το δημοψήφισμα Brexit, ο λαός εκφράστηκε και πήρε μια ιστορική απόφαση για τη χώρα και την Ευρώπη στους ώμους του. Εκεί πραγματικά έστω και το οριακό αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος έγινε σεβαστό από όλους και αποδεκτό από όλους και μη αναστρέψιμο. Σε αυτό συμμορφώθηκαν οι πάντες, βασίλισσα, κυβέρνηση, βουλή και έδωσαν ένα παράδειγμα δημοκρατίας προς μίμηση παγκόσμια. Η Παγκόσμια Ημέρα Δημοκρατίας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Σεπτεμβρίου, με πρωτοβουλία της Διακοινοβουλευτικής Ένωσης από το 1997 έως το 2007. Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2007. Ο εορτασμός αυτός στοχεύει στην ανάδειξη των αξιών, που αντιπροσωπεύει η δημοκρατία, δηλαδή της ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελεύθερης έκφρασης μέσω ελευθέρων και αδιάβλητων εκλογών. Σήμερα τις αξίες αυτές καλούνται όλα τα κράτη να σέβονται και να υλοποιούν. Όλα αυτά βέβαια, υπό τη βασικότερη προϋπόθεση ότι η τέταρτη εξουσία, δηλαδή τα ΜΜΕ θα ενημερώνουν σωστά το λαό και δεν θα παραμορφώνουν την είδηση υπηρετώντας μεμονωμένα ή διαπλεκόμενα συμφέροντα και οδηγώντας το λαό σε λάθος αποφάσεις. Το δημοκρατικό πολίτευμα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο πολίτευμα που χρειάζεται υψηλού επιπέδου λαούς για να μπορούν να εκφράζονται με υψηλού επιπέδου αντιπροσώπους στα κοινοβούλιά τους. Την ευαισθησία αλλά και τις εγγενείς αδυναμίες του δημοκρατικού πολιτεύματος, επισημαίνει η ρήση του Ουίνστον Τσώρτσιλ, με την ιστορική του φράση «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, ελλείψει καλυτέρου», γιατί όλα τα άλλα που χρησιμοποιήθηκαν αποδείχθηκαν χειρότερα. Τέλος, σε εμάς, δηλαδή στην Ελλάδα επαφίεται η μεγάλη κληρονομιά της διαφύλαξης των αξιών της δημοκρατίας και των αγώνων που έχουν γίνει γι' αυτή διαχρονικά. Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα που σέβεται τη μειοψηφία. Όλα τα καθεστώτα έχουν κυβερνήσεις. αντιπολιτεύσεις, έχουν μόνο τα δημοκρατικά καθεστώτα. Η Ελλάδα από τον ΟΗΕ μέχρι το μικρότερο διεθνή οργανισμό που σχετίζεται με την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, οφείλει να αγωνίζεται, να πρωτοπορεί και να υπενθυμίζει σε όλους την ιστορική διαδρομή των δημοκρατικών θεσμών, απαιτώντας το σεβασμό τους. Μετά από αυτήν τη σύντομη εισαγωγή, ο Πρόεδρος της Βουλής έχει ζητήσει - και θα έχει φυσικά - τον λόγο, ο κ. Βούτσης για να μιλήσει, πιστεύω, για το Μουσείο της Δημοκρατίας. Παρακαλώ, κύριε Πρόεδρε.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Με αφορμή τη σημερινή αναφορά του Προεδρεύοντος του Σώματος, μετά από απόφαση της Διάσκεψης των Προέδρων, για την Ημέρα της Δημοκρατίας, θα ήθελα να ενημερώσω την Ολομέλεια σχετικά με τα ακόλουθα: Ήθελα να ενημερώσω την Ολομέλεια ότι προ διετίας στην αρχή της τρέχουσας κοινοβουλευτικής περιόδου είχαμε πει ότι θα εργαστούμε για να αναζωογονηθεί η ιδέα και να εφαρμοστεί - εάν είναι δυνατόν - η ίδρυση στη χώρα μας με πρωτοβουλία και της Βουλής, ένα μουσείο της Δημοκρατίας με ορίζοντες διεθνείς, παγκόσμιους. Αυτή η ιδέα είχε πρωτοακουστεί και μάλιστα την είχε παρακολουθήσει ένα εξαιρετικό κείμενο του Αριστόβουλου Μάνεση και του τότε καθηγητή, νυν συναδέλφου, κ. Παρασκευόπουλου προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον κ. Στεφανόπουλο προ δύο δεκαετιών και είχε γίνει αντικείμενο και δημόσιας συζήτησης και θετικού σχολιασμού από πάρα πολλές πλευρές. Με αφορμή επίσης το ότι δύο ηγέτες στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων της χώρας, ο Ομπάμα και ο Μακρόν, πρόσφατα ήρθαν και εξήραν την ιδιαίτερη σημασία που έχει η χώρα μας γι' αυτό που έχει αποκληθεί πολιτικό αριστούργημα στη σύλληψή του, τη δημοκρατία, αλλά και με αφορμή την υπονόμευση και τον ανταγωνισμό που δέχεται αυτό το πολίτευμα έτσι και αλλιώς από άλλα πολιτικά συστήματα και κυρίως από οικονομικά συστήματα, συμφέροντα στο πλαίσιο της συγκεκριμένης φάσης της παγκοσμιοποίησης, είναι ένα θέμα που έχει μια επικαιρότητα πολύ μεγάλη και για την Ευρώπη και για όλον τον κόσμο και για την ουσία της δημοκρατίας. Δεν είναι ένα είδος μουσειακό. Βεβαίως η ίδρυση ενός τέτοιου μουσείου όπου θα μπορέσουν να μαζευτούν στοιχεία, λόγια, αντικείμενα, παραστάσεις, πηγές και να υπάρξει και ερευνητικό έργο, θα αποτελέσει κατά τη γνώμη μου μία σημαντική παρακαταθήκη και για το μέλλον σε μια υπόθεση, δηλαδή σε αυτό το πολιτικό σύστημα, που προφανώς βρίσκεται συνεχώς σε ενέργεια, σε δημιουργία, σε μετάλλαξη, σε μετασχηματισμό αλλά και σε αντιπαλότητα και αντιπαράθεση. Νομίζω πως το Προεδρείο της Βουλής είναι ένας θεσμός που θα μπορούσε πρωτογενώς τις προσεχείς μέρες να κάνει μια σχετική συζήτηση, για να αναλάβει πρωτοβουλία, η οποία θα εξελιχθεί βεβαίως και εκτός Βουλής από ανθρώπους του πνευματικού κόσμου, από εκπροσώπους κομμάτων και κοινωνικών φορέων, έτσι ώστε αυτή η ιδέα να μετουσιωθεί σε πράξη, σε συγκεκριμένο χώρο στο κέντρο της Αθήνας ίσως κ.λπ.. Αυτή τη γνωστοποίηση - κατά κάποιο τρόπο - ήθελα να κάνω για κάτι που δεν το ξεχάσαμε μετά από δύο χρόνια. Έχουν γίνει και κάποιες σχετικές διερευνητικές προσπάθειες. Σας ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο σημείο αυτό εισερχόμαστε στο δεύτερο προγραμματισμένο για σήμερα θέμα. Η 14η Σεπτεμβρίου έχει καθιερωθεί ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης για την καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού με τον ειδικό νόμο 2645/13-10-1998. Για την ημέρα αυτή της εθνικής μνήμης θα γίνει μια πολύ σύντομη τοποθέτηση εκ μέρους του Προεδρείου και εν συνεχεία θα λάβουν τον λόγο συνάδελφοι Βουλευτές που έχουν οριστεί από τις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων και εκ μέρους της Κυβέρνησης ο Υφυπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Μπαξεβανάκης, για πέντε λεπτά ο καθένας. Εισαγωγικά έχω να πω ότι οι λαϊκοί στίχοι του Πυθαγόρα περιγράφουν το δράμα της Μικρασιατικής Καταστροφής κατά τον πιο ανάγλυφο και τραγικό τρόπο. Ας τους διαβάσουμε: «Η Σμύρνη μάνα καίγεται. Καίγεται και το βιος μας. Ο πόνος μας δεν λέγεται, δεν γράφεται ο καημός μας. Η Σμύρνη μάνα χάνεται. Τα όνειρά μας πάνε. Στα πλοία όποιος πιάνεται, οι φίλοι τον χτυπάνε». Μιλάει για τα συμμαχικά πολεμικά πλοία της Αντάντ που πετούσαν στη θάλασσα τους κατατρεγμένους όταν προσπαθούσαν να ανέβουν στα πλοία. Και καταλήγει ο ποιητής: «Ρωμιοσύνη, ρωμιοσύνη, δεν θα ησυχάσεις πια. Ένα χρόνο ζεις ειρήνη και τριάντα στη φωτιά». Μιλάει για τους Βαλκανικούς Πολέμους μέχρι και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Δηλαδή αίμα, πολύ αίμα, μεγάλη δυστυχία, εκατέρωθεν. Επιτέλους φαίνεται ότι ήρθε ο χρόνος να αντιληφθούμε Έλληνες και Τούρκοι, Ελλάδα και Τουρκία, ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται από τις εκάστοτε υπερδυνάμεις οι χώρες αυτές για να υπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα, δηλαδή τα συμφέροντα των υπερδυνάμεων. Οι λαοί μας, Έλληνες και Τούρκοι, επιθυμούν διακαώς να ζήσουν ειρηνικά μέσα σε μια μεγάλη Ευρώπη με αυτονόητο σεβασμό των ευρωπαϊκών κανόνων και φυσικά και των συνθηκών που υπέγραψαν οι δυο μεγάλοι μας πολιτικοί, ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κεμάλ Ατατούρκ που έβλεπαν την ειρηνική συνύπαρξη των λαών μας και άφησαν πίσω τους τα πάθη και τα μίση. Η ιστορία πρέπει να παραμείνει σεβαστή ως ιστορία, αλλά το μέλλον των χωρών μας πρέπει να σχεδιαστεί για να είναι ειρηνικό. Και μετά από αυτήν τη σύντομη εισαγωγή, τον λόγο έχει ο Βουλευτής Χίου του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ο κ. Μιχαηλίδης, για πέντε λεπτά.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τιμούμε στη σημερινή συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος. Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε με ομόφωνη απόφαση της Βουλής στις 24 Σεπτεμβρίου 1998 για να υπενθυμίζει τις τραγικές αυτές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας μας - κι επιτρέψτε μου να πω - πως πέρα από συμβολισμούς, να προβάλλει διαρκώς στο παρόν και το μέλλον τα ιστορικά γεγονότα και να συμβάλλει στην κατανόησή τους. Βεβαίως, η σημερινή μέρα δεν μπορεί να αποτελεί μία ακόμα ευκαιρία για απλά μαθήματα ιστορίας. Έχουν γραφεί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πολλές σελίδες για τον βίαιο ξεριζωμό των Μικρασιατών προγόνων μας από τις εστίες τους. Πολλοί έχουν προσεγγίσει με διαφορετικούς τρόπους τα γεγονότα, μέσα από διαφορετικές οπτικές, κοινωνικές, ιδεολογικές, γεωπολιτικές, ανθρωπολογικές. Έχουν πολλές φορές αναδειχθεί ζητήματα με τρόπο συγκρουσιακό, άλλοτε πάλι έγινε μια ανελέητη ιδεολογική χρήση της ιστορίας κατά τον αείμνηστο Φίλιππο Ηλιού, προκειμένου να εξυπηρετηθούν σκοπιμότητες. Πέρα όμως και πίσω από όλα αυτά, βρίσκεται η αναντίρρητη ουσία των γεγονότων, η ζωντανή ιστορική μνήμη στο προσφυγικό - και όχι μόνο - κόσμο. Και αυτή, όπως θα δούμε και παρακάτω, όχι ως επώδυνη νοσταλγία μόνο, αλλά ως ζωηφόρος κινητήρια δύναμη για το μέλλον. Η εθνική μνήμη, όπως και κάθε συλλογική μνήμη, λοιπόν, δεν μπορεί μόνο ή πρωτίστως να είναι γνώση ή υπενθύμιση ιστορικών γεγονότων. Όπως πολλοί ιστορικοί και μη έχουν επισημάνει, η συλλογική μνήμη σχετίζεται με την αναγκαστικά επιλεκτική επίκληση γεγονότων, αξιών, συναισθημάτων και βιωμάτων, την κατανόηση του παρελθόντος, αλλά και του παρόντος, την αναζήτηση νοήματος, την επανανοηματοδότηση του συλλογικού εαυτού, την ίδια, εν τέλει, τη συγκρότηση και αναδιαπραγμάτευση της συλλογικής μας ταυτότητας. Αν τα παραπάνω ισχύουν, αν δηλαδή η εθνική μνήμη δεν είναι ή δεν πρέπει να είναι ένα στατικό σύνολο αναμνήσεων, τότε συνάγεται ότι η εθνική μνήμη δεν μπορεί παρά να είναι ζώσα. Δηλαδή, δεν μπορεί παρά να είναι χώρος κοινών παραδοχών, αλλά και διαφορετικών αναγνώσεων, ευρέως αποδεκτών σημασιών και ανταγωνιστικών εξηγήσεων. Τα μεγάλα κομβικά γεγονότα στην ιστορική διαδρομή μας ως ομάδας είναι μάλιστα εκείνα που περισσότερο ανάγλυφος είναι αυτός ο εγγενώς συγκρουσιακός και αντιφατικός χαρακτήρας της εθνικής μνήμης. Η καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού, η οποία ξεκίνησε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ολοκληρώθηκε υλικά και συμβολικά με την καταστροφή της Σμύρνης αποτελεί αναμφίβολα ένα τέτοιο κομβικό γεγονός της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Με βάση τα παραπάνω, λοιπόν, δεν θα πρέπει ούτε να ξενίζει ούτε να θεωρείται ηθικά ή εθνικά ανεπίτρεπτη η διατύπωση διαφορετικών επιμέρους ερμηνειών ή εξηγήσεων, όπως έχει επανειλημμένα συμβεί στο δημόσιο χώρο. Παρά, λοιπόν, τις θεμιτές και αναπόφευκτες διαφοροποιήσεις αποτελούν κοινό τόπο το δέος και η οδύνη που αισθανόμαστε μπροστά στον αριθμό των νεκρών και βίαια ξεριζωθέντων Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Τα βασικά γεγονότα είναι γνωστά. Κεφαλοποιώντας τη συμπαράταξή της με τις δυνάμεις της Αντάτ κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την οριστική κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η Ελλάδα αποβιβάζει ελληνικά στρατεύματα στη Σμύρνη τον Μάιο του 1919. Η πολυετής στρατιωτική κινητοποίηση του ελληνικού πληθυσμού και η πραγματικότητα του εθνικού διχασμού επέφεραν την ήττα του Ελευθερίου Βενιζέλου στις εκλογές του 1920. Η άκαιρη στρατιωτική επιλογή προέλασης του ελληνικού στρατού προς το εσωτερικό της Ανατολίας, η διάρρηξη των ελληνικών συμμαχιών και η ταυτόχρονη διπλωματική, στρατιωτική ενδυνάμωση του Κεμάλ συνετέλεσαν στην κατάρρευση του μετώπου και τη συνακόλουθη τραγωδία. Η επιδίωξη των νεοτουρκικών ελίτ για τη δημιουργία ενός εθνικού κράτους στη θέση της καταρρέουσας οθωμανικής πολυεθνοτικής αυτοκρατορίας και η αντίδραση στην παρουσία του ελληνικού στρατού διαμόρφωσαν το εκτελεστικό σκέλος των διωγμών έναντι των ελληνικών πληθυσμών. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Θα ήθελα αν έχετε την καλοσύνη, κύριε Πρόεδρε, την ανοχή σας για δύο - τρία λεπτά. Και έτσι συντελείται μια μεγάλη και συστηματική εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών των μικρασιατικών παράλιων με πρωτοφανή βιαιότητα, με διώξεις, εξανδραποδισμούς, εκτοπίσεις και πυρπολήσεις των εστιών τους. Οι εξελίξεις αυτές, όμως, δεν μπορεί να κατανοηθούν αποκομμένα από τις ευρύτερες και βαθύτερες ανακατατάξεις, όπως την πτώση των αυτοκρατοριών, την ορμητική άνοδο του εθνικισμού, την ανατροφοδότηση των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων, αλλά και τον ελληνικό μεγαλοϊδεατισμό και εσωτερικό διχασμό. Η αποδοχή και η αποκατάσταση άνω του ενός εκατομμυρίου προσφύγων αποτέλεσε αναμφίβολα γεγονός καταλυτικής σημασίας για τη διαμόρφωση της σύγχρονης ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας. Είναι γνωστό το επιχείρημα ότι η αποκατάσταση και ένταξη των προσφύγων αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα του ελληνικού κράτους. Αναμφίβολα, δεδομένου του αριθμού των προσφύγων και τις δεινής οικονομικής και πολιτικής κατάστασης, υπήρξαν όψεις αυτής της πρωτόγνωρης διαδικασίας που μπορούν να κριθούν επιτυχημένες. Από την άλλη, η κοινωνική ένταξη των προσφύγων, αλλά και η άνευ επιφυλάξεων αναγνώρισή τους ως ισότιμων μελών της εθνικής κοινότητας ήταν διαδικασίες που ολοκληρώθηκαν μέσα από ποικίλες δυσκολίες μετά από δεκαετίες. Είναι γνωστές οι κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα με επίκεντρο ή με αφορμή τους πρόσφυγες. Παρά τη μακρά, αντιφατική και συγκρουσιακή πορεία της πλήρους κοινωνικής ένταξης των Μικρασιατών Ελλήνων η συνεισφορά τους στην κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική και πολιτική ζωή της χώρας είναι καταγεγραμμένη και πανθομολογούμενη. Παρά το πρωτοφανές προσωπικό, οικογενειακό και συλλογικό τραύμα που έφεραν οι Μικρασιάτες, παρά τις δυσκολίες και ματαιώσεις που αντιμετώπισαν, συνέβαλαν πολλαπλά στον συλλογικό βίο. Στο πεδίο της παραγωγής και της οικονομίας η σημαντική αύξηση προσφοράς εργασίας που συνεπαγόταν η μαζική εγκατάστασή τους στο ελληνικό κράτος, συνετέλεσε σημαντικά στην ανάπτυξη της βιομηχανικής παραγωγής, χωρίς φυσικά αυτό να αναιρεί το στοιχείο της εκμετάλλευσης για τους εργοδότες σε σχέση με τα εν αφθονία φθηνά εργατικά χέρια προσφύγων. Η συμμετοχή στους εργατικούς αγώνες και το συνδικαλιστικό κίνημα της εποχής, έχουν επίσης αναγνωριστεί ως καθοριστικά. Επιπλέον, πολλοί Μικρασιάτες, έμποροι και επιχειρηματίες, κατάφεραν να ανασυνταχθούν στις νέες συνθήκες και να συνεισφέρουν στην οικονομική ζωή του τόπου. Στο πεδίο του πολιτισμού οι πολλαπλές εισφορές των προσφύγων συνετέλεσαν καταλυτικά στον εμπλουτισμό και την αναζωογόνηση της καλλιτεχνικής δημιουργίας, της παιδείας κι εν τέλει της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας. Η συνεισφορά Μικρασιατών λογοτεχνών και άλλων δημιουργών, με την εισαγωγή νέων θεματικών και μορφών έκφρασης, θεωρείται πλέον αυτονόητο γεγονός. Τα στοιχεία της αλλαγής και της αναζωογόνησης είναι εξίσου ανάγλυφα στο επίπεδο της λαϊκής κουλτούρας, του καθημερινού πολιτισμού και της ταυτότητας. Λαμβάνοντας, δε, υπ΄όψιν το γεγονός ότι οι Μικρασιάτες πρόσφυγες δεν αποτελούσαν μια ενιαία κοινωνική και πολιτισμική κατηγορία, η πολυπλοκότητα των εμπειριών, των παραδόσεων, των γλωσσικών ιδιωμάτων και των εθίμων απετέλεσε μια πλούσια ύλη, η οποία συναντήθηκε με τα ντόπια στοιχεία των τόπων εγκατάστασης.
Ολοκληρώνετε, κύριε Μιχαηλίδη.
Ολοκληρώνω, κύριε Πρόεδρε. Κλείνοντας και συνδέοντας τις τελευταίες παρατηρήσεις μου με τις εισαγωγικές μου σημειώσεις, αυτή η πολυσχιδής, όσο και εμφανής και άρρηκτη προσφορά του Μικρασιατικού Ελληνισμού, καταδεικνύει το γεγονός ότι η συλλογική μνήμη της καταστροφής παραμένει ενεργή, καθώς και το ότι μπορεί να είναι πολλαπλά πράγματα ταυτοχρόνως: συλλογικό τραύμα, αλλά και κινητήριος δύναμη προόδου. Ευχαριστώ.
Κι εγώ ευχαριστώ. Τον λόγο έχει ο κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος, Βουλευτής Λάρισας της Νέας Δημοκρατίας. Ει δυνατόν να σεβαστούμε τον χρόνο των πέντε λεπτών, κύριε συνάδελφε.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όπως είπε και ο προλαλήσας Βουλευτής της Χίου, σήμερα τιμούμε την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Μου προκαλεί, λοιπόν, εντύπωση το γεγονός ότι για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το ενημερωτικό σημείωμα που αναγιγνώσκει ο Προεδρεύων του Σώματος, δεν μιλάει για γενοκτονία αλλά για καταστροφή. Κύριε Πρόεδρε, υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που γίνεται αυτή η διαστρέβλωση του ΦΕΚ που όρισε το 1998 την Ημέρα Μνήμης ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας; Θυμίζω ότι μεθαύριο, την Κυριακή, που γίνονται οι κεντρικές εκδηλώσεις στη Μητρόπολη Αθηνών και στην Πλατεία Συντάγματος από την Περιφέρεια Αττικής και την Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος, η πρόσκληση μιλά - και ορθώς, όπως επιβάλλει το ΦΕΚ - για Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όσα χρόνια κι αν περάσουν από το 1922, θα παραμένει ορόσημο η χρονιά αυτή στην ιστορία του ελληνικού έθνους. Το μέγεθος της τραγικότητας αλλά και οι συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι ανάλογα, αν όχι δυσμενέστερα, σε σχέση με την Άλωση της Πόλης το 1453. Το 1922 σηματοδοτεί τον βίαιο τερματισμό μιας αδιάλειπτης και λαμπρής ιστορικής παρουσίας του Ελληνισμού έπειτα από τρεις χιλιάδες έτη. Στο μακρύ αυτό διάστημα οι ελληνίδες πόλεις των ανατολικών ακτών του Αιγαίου αλλά και της μικρασιατικής ενδοχώρας, από όπου ήρθαν ως πρόσφυγες και οι παππούδες μου, προσέφεραν στην ανθρωπότητα υψηλά δείγματα πολιτισμού, ξεκινώντας από τους σοφούς της αρχαιότητας που τόλμησαν να διαλύσουν τα σκοτάδια των προλήψεων και να κατανοήσουν το σύμπαν με τους νόμους της λογικής. Στα χρόνια που ρίζωνε και αναπτύσσονταν ο χριστιανισμός, πάλι ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας είχε πρωτεύοντα ρόλο. Γη αγίων, πατέρων της Εκκλησίας, ιεραρχών, που μέχρι σήμερα τιμώνται με ευλάβεια. Ακόμα και στους νεότερους χρόνους οι μικρασιατικές ακτές υπήρξαν εστίες ανάπτυξης, δυναμικό τμήμα του παγκόσμιου εμπορικού δικτύου μεταξύ της Δύσης και της Ανατολής. Και, όμως, βάσει ενός καλά οργανωμένου, μελετημένου και κυνικά εφαρμοσμένου σχεδίου, ο Ελληνισμός αυτός εξαλείφθηκε. Η μοιραία κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ώθησε συγκεκριμένους κύκλους, εντός και εκτός Τουρκίας, να επιδιώξουν τη γενοκτονία όλων των χριστιανών. Ο στόχος ήταν η δημιουργία ενός ομογενοποιημένου θρησκευτικά κράτους και, ταυτόχρονα, να αποσπαστεί από τους χριστιανούς η οικονομική ισχύς, οι περιουσίες τους, τα υπάρχοντά τους. Αυτό συνέβη σε έναν εσωτερικό πόλεμο διαρκείας, που την πρώτη του φάση τη διεξήγαγαν οι Νεότουρκοι, για να την ολοκληρώσουν οι κεμαλιστές, με άγριες και απηνείς διώξεις, με μακρινές πορείες θανάτου στα Αμελέ Ταμπουρού, Έλληνες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, Αρμένιοι και Ασσύριοι, οδηγήθηκαν ως πρόβατα επί σφαγή. Ο στόχος επιτεύχθηκε. Εκατομμύρια έχασαν τη ζωή τους και άλλα έγιναν πρόσφυγες. Και όλα αυτά μπροστά στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Η στάση, ιδιαίτερα των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής, θα παραμένει όνειδος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στο λιμάνι της Σμύρνης κατέπεσαν όλες οι αξίες που υποτίθεται ότι υπεράσπιζε ο δυτικός πολιτισμός. Αλλά και στην Ανατολή τα όπλα του Λένιν εξόπλιζαν τους τσέτες σφαγείς. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας αγωνίστηκαν με νύχια και με δόντια να στεριώσουν στην Ελλάδα, με το μυαλό πάντοτε να τρέχει στις αλησμόνητες πατρίδες της Ανατολής. Τα κατάφεραν ενάντια στις αντιξοότητες, ακόμη και στην ψυχρότητα που βρήκαν στο νέο τόπο κατοικίας τους. Πολύ νερό κύλησε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στο αυλάκι της ιστορίας από τότε. Σήμερα κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να τραβήξουμε μπροστά και πως, για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να κατακρεουργήσουμε την ιστορία, να αποκρύψουμε γεγονότα, να τους αλλάξουμε ονόματα. Τη σφαγή στη Σμύρνη να την πούμε «συνωστισμό», τη γενοκτονία «εθνοκάθαρση» ή «δραματικά γεγονότα» και έτσι να μιλούν τα παιδιά, έτσι να διδάσκονται όλη την αλήθεια. Πόσο πλανημένη, όμως, είναι αυτή η προσέγγιση; Πρώτον, γιατί τίποτα σταθερό δεν οικοδομείται επί του ψεύδους. Αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει. Μόνο με την αλήθεια μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Δεύτερον, γιατί αν μείνουμε πλανημένοι, δεν φέρνουμε εγγύτερα τη συμφιλίωση ή την ειρηνική συνύπαρξη. Αφήνουμε χώρο στο να επαναληφθούν τα ίδια λάθη. Σήμερα αυτό αποδεικνύεται περίτρανα. Ας ρίξουμε μια ματιά στην ίδια την Τουρκία, που επιμόνως αρνείται τη διαπραχθείσα γενοκτονία. Αντί να ζητήσει συγγνώμη, αντί να παραδεχθεί το λάθος, στήνει πανηγύρια, εορτάζοντας τη σφαγή της Σμύρνης ή την Άλωση της Πόλης και, παράλληλα, εξακολουθεί το έργο της γενοκτονίας στο πεδίο της μνήμης. Μετατρέπει εκκλησίες σε τζαμιά. Έχει βάλει στον στόχο και την ίδια την Αγία Σοφία στην Πόλη. Αλλοιώνει έτσι μνημεία, που αποδεικνύουν το χριστιανικό παρελθόν της Μικράς Ασίας. Συνάμα, αμφισβητεί την ελληνικότητα ακόμη και κατοικημένων νησιών του Αιγαίου και οραματίζεται την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δυστυχώς, κάποιοι, ανιστόρητοι προφανώς, διακατεχόμενοι από εμμονικές ιδεοληψίες, μας ζητούν να δώσουμε συγχωροχάρτι, κάτι που ούτε δικαιούμαστε έναντι των νεκρών μας, αλλά και που επιπλέον αποθρασύνει τη γείτονα. Επιπλέον, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η γενοκτονία εναντίων των χριστιανών που ξεκίνησε στα εδάφη της Μικράς Ασίας στις αρχές του 20ού αιώνα, συνεχίζεται και σήμερα στη Μέση Ανατολή. Ως εκ τούτου, κύριε Πρόεδρε, ο αγώνας για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων είναι αγώνας για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας αλλά και μοχλός αφύπνισης της ανθρωπότητας, για να μην υπάρχει ποτέ καμμία ανοχή στην επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων! Σας ευχαριστώ.
Κι εγώ σας ευχαριστώ. Ο Βουλευτής Ηρακλείου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Κεγκέρογλου έχει τώρα τον λόγο για πέντε λεπτά.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο πατέρας μου σε ηλικία δέκα ετών ήρθε στην Ελλάδα και θα μπορούσα να πω πολλές ιστορίες - σε άλλη, βεβαίως, συζήτηση και με άλλη αφορμή - για τους ανθρώπους που ξεριζώθηκαν βίαια, για τους ανθρώπους που επέζησαν, αλλά και γι' αυτούς που χάθηκαν. Σήμερα, όμως, ενενήντα πέντε χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, τη μεγαλύτερη στην ιστορία της Ελλάδας, η Βουλή των Ελλήνων τιμά τη μνήμη της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας με τη σημερινή ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας. Γενοκτονία - κι αυτός είναι ο μόνος αποδεκτός ιστορικά, νομικά και ηθικά όρος - είναι η σκόπιμη και συστηματική εξόντωση μεταξύ των ετών 1913-1923 των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολικής Θράκης και της Μικράς Ασίας, ιδίως δε της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, του Πόντου και της Βιθυνίας, από το τουρκικό κράτος. Η γενοκτονία πραγματοποιήθηκε παράλληλα και με τις ίδιες μεθόδους που εφαρμόστηκαν σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Οι απώλειες από ελληνικής πλευράς φτάνουν ή και ξεπερνούν, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, το ένα εκατομμύριο ψυχές. Μαζική έξοδος από τις πατρογονικές εστίες, συλλήψεις, εκτοπισμοί και σφαγές, εθνικές εκκαθαρίσεις, τάγματα εργασίας και πυρπόληση πόλεων, με πιο εμβληματική την περίπτωση της Σμύρνης, συνιστούν την τραγική περιγραφή του τρόπου με τον οποίο έλαβε χώρα η γενοκτονία του μικρασιατικού Ελληνισμού. Το ζήτημα της γενοκτονίας του Ελληνισμού αποτελεί συχνά σημείο αντιλεγόμενο, ιδίως ως προς τη χρήση του όρου «γενοκτονία». Η Τουρκία προσπαθεί με κάθε τρόπο να υποβαθμίσει τις ιστορικές της ευθύνες. Το ερώτημα που έντεχνα επιχειρεί να ενσπείρει την αμφιβολία είναι: Τα γεγονότα συνιστούν γενοκτονία ή αποτελούν, δήθεν, μοιραία συνέπεια ενός πολέμου που διήρκεσε πολλά χρόνια και διεξήχθη με ιδιαίτερη βιαιότητα; Βεβαίως, το θέμα απαιτεί ιδιαίτερη, προσεκτική, τεκμηριωμένη, νομική, διπλωματική και πολιτική αντιμετώπιση. Είναι, όμως, αποδεδειγμένο ιστορικά ότι η ιδέα, ο σχεδιασμός και η υλοποίηση της γενοκτονίας είχαν ήδη ξεκινήσει πολύ πριν από τον πόλεμο. Ο εφησυχασμός στο ιστορικό δίκιο μας δεν είναι σε καμμιά περίπτωση δικαιολογημένος. Υπό αυτό το πρίσμα, η ομόφωνη ψήφιση του ν.2645/1998, με τον οποίο ανακηρύχθηκε η 14η Σεπτεμβρίου ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, αποτελεί ζήτημα στρατηγικής σημασίας και δεν επιτρέπεται η αλλοίωση με οποιονδήποτε τρόπο. Το ίδιο ισχύει και για την αναγνώριση της γενοκτονίας του Ελληνισμού από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Αρμενία στις 24 Μαρτίου του 2015, αλλά και από αρκετές πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Εξίσου σημαντική είναι η έκδοση ψηφίσματος τον Δεκέμβριο του 2007 από τη Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών. Το ψήφισμα αυτό χρησιμοποίησε απερίφραστα τον όρο «ελληνική γενοκτονία» και την εξομοίωσε ποιοτικά με τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Οθωμανούς. Η τουρκική κυβέρνηση κλήθηκε να αναγνωρίσει τις ιστορικές της ευθύνες και να σταματήσει να αρνείται τα γεγονότα. Το ψήφισμα υπερψηφίστηκε από το 83% των επιστημόνων διεθνούς κύρους που αποτελούν τη Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών. Τέλος, το Ιόνιο Πανεπιστήμιο εξέδωσε το 2015 τον κατάλογο από την έντυπη και ηλεκτρονική συλλογή της βιβλιοθήκης του, σχετικά με το θέμα της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, ο οποίος περιλαμβάνει είκοσι πέντε σελίδες γεμάτες με τεκμήρια και σχετική βιβλιογραφία. Για ποιον λόγο, όμως, είναι σημαντικό να μείνει ζωντανή η μνήμη και να μη διαστρεβλωθεί η ιστορική αλήθεια; Το ζητούμενο ασφαλώς δεν είναι να εξάπτονται ιστορικά πάθη και να διατηρούνται στο διηνεκές ιστορικές αντιπαραθέσεις με τους γείτονές μας. Το ζητούμενο είναι να καταδειχθεί με ψυχραιμία, αλλά και με σταθερότητα, ότι η γενοκτονία αποτέλεσε μοντέλο για τα μετέπειτα ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως αυτό του Ολοκαυτώματος. Στόχος είναι να μη λειτουργήσει η λήθη ως σύμμαχος πιθανών νοσταλγών της βαναυσότητας και να μην επιτραπεί στη βία να καθορίζει τη διεθνή νομιμότητα. Στον σημαντικό αυτό στόχο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την καθοριστική συμβολή των προσφυγικών σωματείων και κυρίως του προσφυγικού κόσμου, των απογόνων τους, των Μικρασιατών, των Ποντίων της Ελλάδας και της Διασποράς, που, παρά τις διαχρονικές παραλείψεις της πολιτείας, διέσωσαν και διασώζουν ζωντανή την ιστορική μνήμη, συμβάλλοντας δημιουργικά και υπεύθυνα στη διαμόρφωση της ιστορικής ταυτότητας του Ελληνισμού. Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πολύ. Τον λόγο έχει ο Βουλευτής Πέλλας του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή κ. Σαχινίδης.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Αν και έχει οριστεί ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας η 14η Σεπτεμβρίου, ερχόμαστε εδώ, στην ελληνική Βουλή, μία μέρα μετά να τιμήσουμε τη μνήμη αυτή. Είναι λάθος, γιατί τα ήθη και τα έθιμα των Ελλήνων είναι να τιμούμε τουλάχιστον πριν, όχι μετά, από τη μέρα που έχει οριστεί. Θα έλεγα ότι περισσεύει πραγματικά η υποκρισία σε αυτή την Αίθουσα. Λέμε ότι τιμούμε τη μνήμη των προγόνων μας. Πώς την τιμάτε αληθινά; Όλοι σας ανεξαιρέτως - και όταν λέω όλοι σας, το εννοώ - μιλάτε για ελληνοτουρκική φιλία. Με ποιους; Με αυτούς που έχουν εγκληματήσει και συνεχίζουν να εγκληματούν απέναντι στον Ελληνισμό ακόμα και σήμερα; Ξεχάσατε τα κουμπαριά που έχετε εδώ μέσα σε αυτή την Αίθουσα με τους σφαγείς των προγόνων μας; Αυτό, όμως, για εσάς είναι μάλλον μια άλλη ιστορία. Κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ στην πρώτη φάση - γιατί η γενοκτονία που έλαβε χώρα στη Μικρά Ασία ήταν σε δύο φάσεις - η οποία ήταν την περίοδο 1913-1914. Η δεύτερη περίοδος ήταν μετά το 1914- όταν ξεκίνησε και ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος - και ολοκληρώθηκε το 1923 με την καταστροφή της Σμύρνης. Η γενοκτονία, λοιπόν, των Ελλήνων ήταν η σκόπιμη και η συστηματική εξόντωση όπου υπήρχε έντονο το ελληνικό στοιχείο, δηλαδή, στην Ανατολική Θράκη και στη Μικρά Ασία, κυρίως στις περιοχές της Ιωνίας, Καππαδοκίας, του Πόντου και της Βιθυνίας. Η αρχή είχε γίνει με τη Σφαγή του Οικονομείου στις 25 Ιανουαρίου του 1913. Βασίστηκε, δε, στους μηχανισμούς της οθωμανικής κυβέρνησης των Νεότουρκων και του κινήματος του Κεμάλ Ατατούρκ. Θεωρείται, μάλιστα, μία από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες. Η γενοκτονία σε βάρος των Ελλήνων πραγματοποιήθηκε παράλληλα και με τον ίδιο τρόπο όπως και με τις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ασσύριων. Προάγγελος, όμως, όλων αυτών υπήρξε ο εμπορικός αποκλεισμός της περιόδου 1909-1911, ενώ τον Ιούλιο του 1913 εγκαθιδρύθηκε η δικτατορία από το νεοτουρκικό κομιτάτο. Η έναρξη των γενικευμένων διωγμών, σφαγών και εκτοπισμών ξεκίνησε στα τέλη του 1913 μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων. Αρχικός τους στόχος ήταν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Ανατολικής Θράκης. Με την καθοδήγηση, όμως, των Γερμανών συμβούλων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον Μάιο του 1914 οι διώξεις είχαν επεκταθεί σε όλη τη δυτική Μικρά Ασία. Ο εκτοπισμός των Ελλήνων από αυτές τις περιοχές έγινε με το πρόσχημα της ασφάλειας των συνόρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την Ελλάδα, βέβαια με την υποστήριξη των Γερμανών. Αν και η Ελλάδα ήταν ουδέτερο κράτος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ο βασιλέας Κωνσταντίνος γερμανόφιλος, οι ελληνικές κοινότητες - ανεξαιρέτως όλες - θεωρούνταν ύποπτες από τις τουρκικές αρχές. Σε διαταγή, λοιπόν, της τουρκικής κυβέρνησης στις 14 Μαΐου του 1914, η οποία είχε δοθεί και στον ευρωπαϊκό Τύπο, δίδονταν οδηγίες για τη διεξαγωγή του εκτοπισμού του ελληνικού πληθυσμού, ενώ υπενθυμίζονταν ότι έπρεπε όλοι οι εκτοπισμένοι να υπογράφουν πιστοποιητικά ότι εγκαταλείπουν οικειοθελώς τα σπίτια τους. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν εμπνευσμένες από τους Γερμανούς συμβούλους. Ήδη από τα τέλη του 1913 τη στρατιωτική διοίκηση της Τουρκίας είχε αναλάβει ο Γερμανός στρατηγός Λίμαν φον Σάντερς, ο οποίος θεωρούσε επιτακτική ανάγκη την απομάκρυνση από τις περιοχές που γειτνιάζουν με την Ελλάδα - δηλαδή δυτικά μικρασιατικά παράλια - των ελληνικών πληθυσμών. Η ζώνη εκκένωσης ξεκινούσε από την περιοχή Αδραμυττίου, βόρεια, ως και απέναντι από τη Σάμο και προχωρούσε μερικές δεκάδες χιλιόμετρα στην ενδοχώρα. Η επιχείρηση αυτή εκδηλώθηκε συντονισμένα και ταυτόχρονα σε όλους τους ελληνικούς οικισμούς. Αρχικά υπήρξε οργανωμένη ανθελληνική εκστρατεία στον τουρκικό Τύπο και εντάθηκαν οι πιέσεις, ώστε να ξεκινήσει εκούσια φυγή των ελληνικών πληθυσμών. Την ίδια ώρα, όμως, προμήθευαν με όπλα τον τουρκικό πληθυσμό και απαγορευόταν η κατοχή όπλου σε όλους τους Έλληνες. Δημιουργήθηκε, επίσης, μία πρόχειρη χωροφυλακή, η οποία αμιγώς αποτελούνταν μόνο από τούρκικο πληθυσμό, οι οποίοι είχαν αναλάβει την επιχείρηση εκκένωσης και τον διωγμό των Ελλήνων. Όσοι δεν κατάφεραν να διαφύγουν προς την Ελλάδα, η οποία και δέχθηκε εκείνο το διάστημα το πρώτο κύμα προσφύγων Ελλήνων, εκτοπίστηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας, στην οποία διαδρομή όλοι ξέρουμε τι υπέστησαν. Σύμφωνα, λοιπόν, με στατιστικά στοιχεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αυτή η φάση διωγμών αφορούσε εκατόν πενήντα τρεις χιλιάδες οκτακόσιες ενενήντα ελληνικές ψυχές, με εκκένωση πόλεων από το Αδραμύττιο, το Δικελί, την Πέργαμο και τη Φώκαια. Μάλιστα η εκκένωση της Φώκαιας συνοδεύτηκε με τις χειρότερες σφαγές, βιασμούς και λεηλασίες. Λόγω πρακτικών δυσκολιών δεν μπόρεσαν να εκτοπίσουν τους ελληνικούς πληθυσμούς της Κωνσταντινούπολης και του Αϊβαλιού και αναγκάστηκαν να τις αναβάλουν. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι, όμως, με δηλώσεις τους, κατάφεραν να προκαλέσουν πανικό σχετικά με το μέλλον των ελληνικών κοινοτήτων σε αυτά τα αστικά κέντρα που προανέφερα. Παράλληλα, οι Νεότουρκοι χρησιμοποίησαν και άλλες τακτικές, όπως ο οικονομικός αποκλεισμός, οι διώξεις κατά συγκεκριμένων προσωπικοτήτων, η άρση των προνομίων των ελληνικών κοινοτήτων και οι νυκτερινές επιθέσεις παρακρατικών σε οικίες και καταστήματα Ελλήνων. Όλα αυτά δημιούργησαν ένα κλίμα τρομοκρατίας. Στις 22 Αυγούστου πολιορκήθηκε το μητροπολιτικό μέγαρο στη Σμύρνη, που τελικά κατέληξε στον εξορισμό του αθάνατου μητροπολίτη Χρυσόστομου. Χαρακτηριστικό αυτών των πρακτικών ήταν η μείωση του αριθμού των μαθητών των ελληνικών σχολείων της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης κατά 40% περίπου. Υπήρξε μία ελληνική αντίδραση με δύο ρηματικές διακοινώσεις. Η δεύτερη ήταν αυτή που κατάφερε, μάλιστα, την προσωρινή αναβολή της εκκένωσης του Αϊβαλιού. Σε διπλωματικό επίπεδο η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησε μία μεικτή επιτροπή, που θα υπήρχε ανταλλαγή πληθυσμών από τα ελληνικά εδάφη που είχε καταλάβει η Ελλάδα κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, με τους ελληνικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας. Παρά όλα αυτά, όμως, συνεχίστηκαν οι διωγμοί από πλευράς Τούρκων, από παρακρατικούς, όπως ανέφερα και πριν, από συμμορίες ατάκτων και από τη χωροφυλακή. Υπήρξε μία και μοναδική διαμαρτυρία στο τουρκικό κοινοβούλιο και - ω, τι θαύμα! - αυτή ήταν από Έλληνα Βουλευτή, τον Εμμανουήλ Εμμανουηλίδη. Εδώ κρίνω σκόπιμο, κλείνοντας, να ενημερώσω το Σώμα ότι η Έκθεση της Θεσσαλονίκης λειτουργεί. Μερικές μέρες πριν από την έναρξη της Έκθεσης της Θεσσαλονίκης - κι εδώ θα πρέπει να επιληφθεί και το Προεδρείο, κύριε Πρόεδρε, αλλά και όλοι οι Βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου - υπήρξε μια ημερίδα, την οποία έκανε ο Τούρκος πρόξενος. Κάλεσε όλους τους φορείς της Θεσσαλονίκης με τη δικαιολογία ότι θα υπάρξουν ανταλλαγές ιδεών και προτάσεων πάνω στον τουρισμό, αλλά το κερασάκι στην τούρτα ξέρετε ποιο ήταν; Ζήτησε το 2019 να είναι τιμώμενη χώρα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης η Τουρκία, όχι το 2020 ούτε το 2021 ούτε το 2022. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, όταν θα συμπληρώσουμε εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι Τούρκοι θέλουν να είναι τιμώμενη χώρα. Αν το κάνετε αυτό, θα είστε για άλλη μία φορά προδότες. Ευχαριστώ.
Τον λόγο έχει ο Βουλευτής Ηρακλείου του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Συντυχάκης. Παρακαλώ να τηρείτε τον χρόνο.
Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, τον Μάη του 1919, με την απόβαση ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη, άρχιζε μια από τις τραγικότερες περιόδους της ιστορίας του τόπου μας, που έμελλε να καταλήξει τον Αύγουστο του 1922 στη μεγαλύτερη εθνική καταστροφή. Ο τρομερός απολογισμός είναι πενήντα χιλιάδες νεκροί, εβδομήντα πέντε χιλιάδες τραυματίες, ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες, αφήνοντας πίσω τους πάνω από εξακόσιες χιλιάδες νεκρούς, θύματα του μικρασιατικού πολέμου και της εγκληματικής εθνικιστικής πολιτικής των κυρίαρχων τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Σε δισεκατομμύρια δραχμές ανέρχονται οι υλικές καταστροφές και ζημιές από τον πόλεμο και τις ακίνητες περιουσίες που εγκαταλείφθηκαν ή καταστράφηκαν. Η Μικρασιατική Καταστροφή, η γενοκτονία των Ελλήνων, ήταν το αποτέλεσμα της συμμετοχής της άρχουσας τάξης της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής, για να προωθήσει στην πράξη τη θεωρία της Μεγάλης Ιδέας, δηλαδή της προσάρτησης εδαφών στην Ελλάδα και έτσι να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα των Ελλήνων κεφαλαιοκρατών, τα οποία διαπλέκονταν με αυτά των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Αγγλίας. Οι νικήτριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Αντάντ, του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, θέλοντας να εδραιώσουν τις θέσεις τους και στην περιοχή του Οθωμανικού Κράτους, είχαν ως στόχο την κατάπνιξη του τουρκικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη δημιουργία στρατιωτικού προγεφυρώματος ενάντια στο νεαρό κράτος της σοβιετικής Ρωσίας. Αυτές οι βλέψεις, σε συνδυασμό με τις στρατηγικές επιδιώξεις ελέγχου των πετρελαίων της Μοσούλης και της ευρύτερης περιοχής, καθώς και η προσάρτηση εδαφών από την πλευρά της Ελλάδας για τη διεύρυνση της εσωτερικής αγοράς, αποτέλεσαν τις αιτίες του δράματος. Για την υλοποίηση αυτών των σχεδιασμών από τις δυνάμεις της Αντάντ και την ελληνική αστική τάξη χρησιμοποιήθηκε ο ελληνικός στρατός, ενώ η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου προσφέρθηκε πρόθυμα να το κάνει. Οι ευθύνες για τη μικρασιατική τραγωδία βαρύνουν εξίσου και το Λαϊκό Κόμμα και το Κόμμα των Φιλελευθέρων, δηλαδή τους βασιλικούς και τους αντιβασιλικούς, που βύθισαν τον λαό στο αίμα και τη δυστυχία. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας ήταν το μοναδικό κόμμα που αντιτάχθηκε στον άδικο πόλεμο, προειδοποιούσε τον λαό και πάλεψε όσο μπορούσε για να αποτραπεί ο πόλεμος, αψηφώντας τις διώξεις. Τότε φυλακίστηκε ολόκληρη η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν πολλά στελέχη του κόμματος. Αυτή η στάση αποτελεί τίτλο τιμής για το ΚΚΕ. Συγχρόνως, το κόμμα μας είναι το μοναδικό κόμμα που στάθηκε με ειλικρίνεια και συνέπεια στο πλευρό των προσφύγων, αντιπάλεψε τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, που καλλιεργούνταν από πάρα πολλές πλευρές. Ιδιαίτερα αποκαλυπτική για το σήμερα είναι η στάση τότε των λεγόμενων «πατριωτών», των εθνικιστών της εποχής, ενάντια στους πρόσφυγες. Όπως καλά γνωρίζουμε, ο σοβινισμός και η καλλιέργεια του μίσους ταιριάζει στην αστική τάξη και στα κόμματα τύπου «Χρυσή Αυγή» που τον πριμοδοτούν. Η ταξική πατριωτική στάση του ΚΚΕ οδήγησε τότε σε μέτρα εναντίον του, καθώς και στην εφεύρεση μιας νέας ιδεολογίας, η οποία θα αντικαθιστούσε τη θεωρία της Μεγάλης Ιδέας, που από τα χρόνια της Μικρασιατικής Καταστροφής και της Συνθήκης της Λωζάνης είχε συντριβεί και μάλιστα με τον πιο επονείδιστο για την αστική τάξη τρόπο. Αυτόν τον ρόλο επιδίωξε να παίξει με τον μανδύα της ιδεολογίας του «Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού» και ενίσχυσε το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του σε τέτοιο βαθμό που καμμιά κοινοβουλευτική δικτατορία δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει. Η αστική τάξη της Ελλάδας από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έως την μικρασιατική εκστρατεία μέχρι και σήμερα πάντα ήταν πρόθυμη να μπει μέσα στην ιμπεριαλιστική διαπάλη και να την υπηρετήσει για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου με όλους αυτούς τους κινδύνους καταστροφής για τον λαό. Τα διδάγματα της Μικρασιατικής Καταστροφής αναμφισβήτητα είναι επίκαιρα για το σήμερα. Μέσα από τα γεγονότα της μικρασιατικής εκστρατείας και καταστροφής φωτίζεται και η σύγχρονη πραγματικότητα, που διαμορφώνει η ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων. Εντείνονται οι τοπικές και περιφερειακές συγκρούσεις ως έκφραση και αποτέλεσμα των αυξημένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και αντιθέσεων, με διεύρυνση των πεδίων των πολεμικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, στο Αιγαίο, στα Βαλκάνια, στη Βόρεια Αφρική, στη Μαύρη Θάλασσα, στην Ουκρανία, στη Βαλτική, στην Αρκτική, τη Θάλασσα της Νότιας και Ανατολικής Κίνας, τα γεγονότα στην Κορεατική Χερσόνησο. Πρόκειται για πολέμους που αφορούν μόνο το μοίρασμα των αγορών, τον έλεγχο των κοιτασμάτων του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, τον έλεγχο των δικτύων μεταφοράς τους, συνολικά τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής στο πλαίσιο των σφοδρότατων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Από αυτούς τους πολέμους ο ελληνικός λαός δεν έχει κανένα συμφέρον. Συμφέρον έχει μόνο η πλουτοκρατία, που σήμερα μιλάει για μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό κόμβο, ενώ τότε μιλούσε για τη Μεγάλη Ιδέα, αυτή δηλαδή η πλουτοκρατία, που είναι υπεύθυνη και για την καπιταλιστική κρίση σήμερα. Είναι η τάξη που κερδίζει και από τον πόλεμο αλλά κερδίζει και από την ειρήνη, ενώ η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα υποφέρουν και στον πόλεμο και στην ειρήνη για τα δικά της συμφέροντα, που τα ονομάζει «συμφέροντα της πατρίδας». [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Κύριε Πρόεδρε, ολοκληρώνω. Να γιατί κατά την άποψη του ΚΚΕ η πάλη του λαού μας πρέπει να κατευθύνεται στη μη συμμετοχή της Ελλάδας στο ενδεχόμενο ιμπεριαλιστικού πολέμου: Για την αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την απομάκρυνση όλων των ξένων βάσεων και πρώτα από όλα, της Σούδας, η οποία αναβαθμίζεται σήμερα και παρατείνεται η παρουσία της στη χώρα μας, στην επιστροφή όλων των στρατιωτικών τμημάτων που βρίσκονται σε διάφορες χώρες. Επειδή ο πόλεμος, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνέχιση της ίδιας πολιτικής με πολιτικά μέσα, λέμε καθαρά ότι στο ενδεχόμενο εμπλοκής της Ελλάδας σε έναν άδικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να χύσει το αίμα του για τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Να μην εμπιστευτεί την αστική τάξη και την όποια κυβέρνησή της, αλλά να αγωνιστεί για ριζικές αλλαγές στην Ελλάδα, διότι μόνο αυτές, οι ριζικές αλλαγές, σε επίπεδο εξουσίας, οικονομίας και κοινωνίας μπορούν να τον γλιτώσουν από τη φτώχεια και την εξαθλίωση της οδύνης του πολέμου. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή. Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ, κύριε Συντυχάκη. Τον λόγο έχει ο Βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης των Ανεξαρτήτων Ελλήνων κ. Λαζαρίδης. Κύριε Λαζαρίδη, σας παρακαλώ να σεβαστείτε τον χρόνο.
Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τα δραματικά γεγονότα των αρχών 20ου αιώνα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τα γνωρίζουμε πια όλοι. Τα γνωρίζουμε, παρά την πολιτική λήθης, που έχουν εφαρμόσει σε σχέση με αυτά κάποιες δυνάμεις και από τις δυο πλευρές. Η ιστορική γνώση δεν είναι αυτονόητη. Χρειάστηκε να περάσουν πολλές δεκαετίες για να αναδειχθούν ιστορικά οι διώξεις και τα βάσανα που βίωσαν οι Έλληνες της Ανατολής, Μικρασιάτες και Πόντιοι. Η ιστορική γνώση δεν είναι αυτονόητη. Χρειάστηκε να περάσουν πολλές δεκαετίες για να αναδειχθούν ιστορικά οι διώξεις και τα βάσανα που βίωσαν οι Έλληνες της Ανατολής, Μικρασιάτες και Πόντιοι, η αναγκαστική εγκατάλειψη των εστιών τους και η προσφυγιά, ο στιγματισμός τους από τους τοπικούς πληθυσμούς και η προσπάθεια για νέο ξεκίνημα και δημιουργία. Κάποιοι πρωτοπόροι, πρόσφυγες δεύτερης και τρίτης γενιάς, μπόρεσαν να καθαρίσουν από τη λάσπη της λήθης και της ιδεολογικής συκοφάντησης τη μικρασιατική ρωμιοσύνη και να κάτσουν και να προβληματιστούν για το τι συνέβη και φύγαμε τελικά από την Ανατολή. Η γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής αρχίζει το 1914 που αρχίζουν οι μεγάλες διώξεις των Ελλήνων της Ιωνίας και της Ανατολικής Θράκης. Το 1915 γίνεται η γενοκτονία των Αρμενίων με ενάμισι εκατομμύριο νεκρούς, ενώ το 1916 αρχίζει η γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο με τριακόσιες πενήντα χιλιάδες νεκρούς έως το 1923, δηλαδή ο μισός πληθυσμός του Πόντου. Η πολιτική των Τούρκων ήταν η γενικευμένη καταδίωξη του ελληνικού στοιχείου. Ήθελε να εξοντώσει τους Έλληνες ως εχθρούς του κράτους, όπως έκανε με τους Αρμένιους. Οι Τούρκοι εφαρμόζουν τακτική εκτόπισης πληθυσμών, δίχως διάκριση και δυνατότητα επιβίωσης από τις ακτές στο εσωτερικό της χώρας, ώστε οι εκτοπιζόμενοι να είναι εκτεθειμένοι στην αθλιότητα και τον θάνατο από πείνα. Λεηλατούν τα εγκαταλελειμμένα σπίτια των εξοριζομένων από τα τουρκικά τάγματα τιμωρίας και καίγονται ή καταστρέφονται. Όλα τα μέτρα τα οποία εφάρμοσαν στους διωγμούς των Αρμενίων επαναλαμβάνονται τώρα εναντίον των Ελλήνων. Εκτόπιζαν και εξόριζαν τους Έλληνες μέσα στη βαρύτερη κακοκαιρία, χωρίς να τους επιτρέψουν να πάρουν μαζί τρόφιμα, ούτε καν πανωφόρια και κουβέρτες για την προστασία τους από τις χαμηλές θερμοκρασίες. Τα κυβερνητικά όργανα που συνόδευαν τους εκτοπιζόμενους δεν επέτρεπαν στα θύματά τους να σταθμεύουν σε κατοικημένα μέρη, αλλά μόνο σε μέρη έρημα και εκτεθειμένα στις κλιματολογικές συνθήκες. Ο σκοπός ήταν διπλός. Πρώτον να μην μπορούν να στεγαστούν και έπειτα να μην μπορούν να αγοράσουν τρόφιμα. Δεν επέτρεπαν για κανένα λόγο να δώσουν βοήθεια στους γέρους γονείς ή στα ανήλικα παιδιά και τους άρρωστους, οι οποίοι εγκαταλείπονταν στα φαράγγια και στα δάση και πέθαιναν από την πείνα ή αποτελειώνονταν από τη λόγχη των Τούρκων. Σε διάφορα μέρη της χώρας έφτιαξαν λουτρά, δήθεν για στρατιωτικούς λόγους. Τα κυβερνητικά και αστυνομικά όργανα που οδηγούσαν τους μετατοπιζόμενους εξανάγκαζαν τους δυστυχείς, για λόγους δήθεν υγιεινής, να λουστούν. Έβαζαν κατά εκατοντάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά στα λουτρά γυμνούς με θερμοκρασία σαράντα βαθμών. Τα ενδύματα λεηλατούντο. Όταν έβγαιναν από το λουτρό, τους ανάγκαζαν να παρατάσσονται στο χιόνι και με θερμοκρασία κάτω του μηδενός να περιμένουν επίσκεψη του αστυνόμου για καταμέτρηση, ο οποίος ποτέ δεν ερχόταν πριν από μία ώρα. Έπειτα, άλλη μία ώρα περίμεναν τον γιατρό για ιατρική επιθεώρηση. Κατά την επιθεώρηση χαρακτηρίζονταν άρρωστοι οι νεότεροι και οι υγιέστεροι, οι οποίοι θανατώνονταν κατά την αποστολή στο νοσοκομείο. Τραγική ήταν και η τύχη των σταυροπηγιακών μονών. Από το καταστροφικό μίσος των Νεότουρκων και τον τυφλό ισλαμικό φανατισμό δεν γλίτωσαν ούτε τα μοναστήρια, τα οποία επί αιώνες είχαν σεβαστεί οι σουλτάνοι και οι κατά τόπους τερεμπέηδες και πασάδες, παραχωρώντας κατά διαστήματα σε πολλά απ' αυτά προστασία, αλλά και θρησκευτικά προνόμια. Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, ιερείς, ιερομόναχοι, δολοφονήθηκαν όλοι με βασανισμούς. Σπουδαίο ρόλο σε όλη την ιστορία είχε ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος. Η Μικρασιατική Καταστροφή τον βρίσκει πρόσφυγα στην Αθήνα, μακριά από τον Πόντο πλέον, αλλά κοντά στους Ποντίους και την ποντιακή ψυχή. Είχε καταδικαστεί νωρίτερα ερήμην σε θάνατο από δικαστήριο της Αμάσειας. Με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε το 1927 η Επιτροπή Ποντιακών Μελετών, η οποία έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στη συγγραφή και διάσωση της πολιτιστικής κληρονομιάς του ποντιακού και μικρασιατικού Ελληνισμού. Υπό το βάρος των γεγονότων εκείνης της εποχής, υπήρξε κοινή φραστική καταδίκη από την Αγγλία, την Γαλλία και τη Ρωσία, που δεν προχώρησε κανείς σε κάτι ουσιαστικότερο. Η πολιτική επιλογή και ο στρατηγικός στόχος των Νεότουρκων για τον εκτοπισμό και εξαφάνιση, τη γενοκτονία δηλαδή των Ελλήνων, αποφασίστηκε στο συνέδριό τους στη Θεσσαλονίκη το 1911: «Η Τουρκία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα, στην οποία η μωαμεθανική θρησκεία και οι μωαμεθανικές αντιλήψεις θα κυριαρχούν σε κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα και κάθε άλλη θρησκευτική προπαγάνδα θα καταπνίγεται. Αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να πραγματοποιηθεί η πλήρης οθωμανοποίηση όλων των υπηκόων της Τουρκίας». [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Τελειώνω σε ένα λεπτό, κύριε Πρόεδρε. Επίσης, αναφέρεται στα πρακτικά τους: «Είναι ολοκάθαρο ότι για αυτό που δεν μπορεί να γίνει με την πειθώ θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένοπλη βία. Το δικαίωμα των άλλων εθνοτήτων να έχουν δικές τους οργανώσεις θα πρέπει να αποκλεισθεί. Κάθε μορφή αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης θα θεωρείται προδοσία προς την τουρκική αυτοκρατορία». Αυτά είναι από τα πρακτικά τους σε εκείνο το συνέδριο των Νεότουρκων του 1911. Είναι αυτολεξεί. Ακριβώς αυτά είχαν αποφασίσει. Αυτούς τους στόχους των Νεότουρκων εξέφρασαν σε σύσκεψή τους. Δεν θα σας διαβάσω αυτά τα πρακτικά, γιατί βλέπω ότι ο χρόνος μου έχει τελειώσει και γι' αυτό επισπεύδω την αναφορά μου στη γενοκτονία. Το πρόγραμμα των Νεότουρκων αναπαράγει αυτές τις απόψεις και οι τελευταίοι αναλαμβάνουν να τις υλοποιήσουν με σειρά διαταγμάτων και νόμων, μόλις απέκτησαν λόγο στην κεντρική πολιτική σκηνή της Τουρκίας. Η εφαρμογή τους ξεπέρασε κάθε φαντασία στη βία και τη φρίκη. Τον προμελετημένο χαρακτήρα των διωγμών είχαν παραδεχθεί και ο Ταλαάτ πασάς και ο Εμβέρ πασάς σε ξεχωριστές συνομιλίες τους με τον Αμερικανό πρέσβη Χένρυ Μοργκεντάου. Στις ίδιες συζητήσεις φάνηκε ότι είχαν επεξεργαστεί κάθε πτυχή του σχεδίου, αφού ζήτησαν από τον πρέσβη μέχρι και κατάλογο των ασφαλιστικών εταιρειών της Αμερικής, ώστε να εντοπίσουν συμβόλαια με ασφαλισμένους νεκρούς και να εισπράξουν το ασφάλισμα από τις ασφάλειες ζωής τους με το αιτιολογικό ότι δεν είχαν αφήσει κληρονόμους, οπότε το τουρκικό κράτους τους κληρονομούσε. Η βία και η φρίκη σε όλο τους το μεγαλείο! Η Μικρασιατική Καταστροφή θεωρείται από τις μεγαλύτερες, εάν όχι η μεγαλύτερη συμφορά του Ελληνισμού διαχρονικά. Με τη Συνθήκη της Λωζάνης και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών ο Ελληνισμός της Ανατολής εξαφανίστηκε ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια και περίπου ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες ήρθαν υπό άθλιες συνθήκες στην Ελλάδα. Η ημέρα εθνικής μνήμης για ολόκληρο τον Ελληνισμό είναι επιτακτική ανάγκη, για να μην ξεχνάμε, όχι μόνο τι πέρασαν οι πρόγονοί μας, αλλά και για να μπορέσουμε να θωρακίσουμε το μέλλον του λαού μας από τις συνεχείς προκλήσεις και τις παράλογες απαιτήσεις. Κλείνω, λέγοντας ότι η Μικρασιατική Καταστροφή είναι ένα τραύμα, που ακόμη είναι ανοικτό. Κάθε χρόνο, τέτοιες ημέρες, η θλιβερή επέτειος της γενοκτονίας και του ξεριζωμού του Ελληνισμού της Ιωνίας με τρόπο απάνθρωπο, βίαιο και αιματηρό ανοίγει και πάλι την πληγή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε το στρογγύλεμα της βίας, ακόμα και στην Ελλάδα, με αναφορές για «συνωστισμό» αλλά και αφελείς απόψεις και παραχάραξη της ιστορίας. Τα όσα έκαναν οι Τούρκοι μπορούν να συγκριθούν μόνο με τις ναζιστικές θηριωδίες, τις οποίες ο ίδιος ο Χίτλερ, για να τις δικαιολογήσει, είχε θυμίσει τα όσα έκαναν οι Τούρκοι σε Έλληνες, Αρμένιους, Ασσύριους και λοιπά. Η ελληνική Βουλή έχει υποχρέωση να θυμίζει κάθε χρόνο τα γεγονότα που οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή και να απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα και τις αφέλειες που κυριαρχούν. Σας ευχαριστώ.
Και εγώ σας ευχαριστώ. Ο Θ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής και Βουλευτής Α΄ Αθηνών της Ένωσης Κεντρώων κ. Μάριος Γεωργιάδης έχει τον λόγο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Αγαπητοί συνάδελφοι Βουλευτές, μιας και είναι και η Παγκόσμια Ημέρα της Δημοκρατίας, θα μου επιτρέψετε να κάνω μια πολύ μικρή αναφορά, γιατί είναι σημαντικότατη ημέρα για εμάς τους Έλληνες, που ως λαός από τα αρχαία κιόλας χρόνια νιώσαμε την ανάγκη, συλλάβαμε την ιδέα, εγκαθιδρύσαμε, ζήσαμε και υπερασπιστήκαμε τη δημοκρατία. Η δημοκρατία του Κλεισθένη και του Περικλή, για την οποία αισθανόμαστε αιώνια υπερήφανοι, αποτελεί ανεπανάληπτο πνευματικό και κοινωνικό επίτευγμα της αρχαίας ελληνικής πραγματικότητας και ανυπολόγιστης αξίας κληρονομιά για την ανθρωπότητα. Μετά από τόσους αιώνες, το ίδιο απαραίτητη είναι η δημοκρατία και τώρα, τις ίδιες θυσίες είμαστε έτοιμοι να κάνουμε και εξακολουθεί να παραμένει το καλύτερο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα διακυβέρνησης. Πυρήνας της ο πλουραλισμός και η διαφορετικότητα. Κάθε δικαίωμα στη δημοκρατία αποκτάται αυτόματα από αυτή καθαυτή την ανθρώπινη ύπαρξη και δεν εξαρτάται από αυθαίρετες πρωτοκαθεδρίες εθνών, φυλών ή φύλων. Κανένας δεν αποκλείεται και ουδεμία διάκριση έχει θέση. Όσοι ισχυρίζονται ότι παρόμοιες αξίες υπάρχουν και σε κάποιες άλλες μορφές εξουσίας ή ότι η δημοκρατία δεν είναι για όλους τους λαούς ή ότι πρέπει να έχει επιθετικό προσδιορισμό ή παραλλαγές κατά περίπτωση ή κατά γεωγραφικό μήκος και πλάτος, πλανώνται και πλανεύουν. Αγαπητοί συνάδελφοι, για άλλη μία χρονιά, δυστυχώς, την Ημέρα Εθνικής Μνήμης για την Καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού, δεν την τιμούμε τη σωστή ημερομηνία, επιλογή που για εμένα δεν έχει δικαιολογία. Γιατί η 14η Σεπτεμβρίου δεν ορίστηκε τυχαία. Η καταστροφή των Ελλήνων Μικρασιατών δεν οφείλεται σε φυσικά φαινόμενα ή σε «συνωστισμούς». Είναι η αποφράδα ημέρα για τη Σμύρνη. Ακόμα και η λέξη καταστροφή είναι ακατάλληλη για να περιγράψει τα τότε γεγονότα, γιατί δεν μιλάμε απλά για κατοικίες και υποδομές, αλλά για γενοκτονία με όλη τη σημασία της ελληνικής αυτής λέξης, πραγματικά ο ορισμός της. Πρέπει λοιπόν να μη κρύβουμε την αλήθεια. Γιατί - προσέξτε παρακαλώ - ο ν.2645/1998 καθιερώνει τη 14η Σεπτεμβρίου ως Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος. Εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων ένιωσαν τότε στο κορμί τους και στην ψυχή τους τι σημαίνει ξεριζωμός, τι σημαίνει διωγμός, τι σημαίνει σε μια στιγμή να χάνεις, όχι μόνο το σπίτι σου, αλλά και τα παιδιά σου, ακόμα και τι σημαίνει αφανισμός. Ένα μέλος του Ελληνισμού μας ακρωτηριάστηκε. Ένας πολιτισμός με ελληνορθόδοξες παραδόσεις, με τοπική λαμπρή παρουσία χιλιάδων χρόνων, έπαψε να υπάρχει. Ακόμα και στην κυρίως Ελλάδα, που υποδέχθηκε όσους επέζησαν από τη μανία των απέναντι, το σοκ ήταν τεράστιο. Μια εξαντλημένη και ηττημένη στον πόλεμο χώρα, με μηδενικούς πόρους, έπρεπε μέσα στον θρήνο και το πένθος για τις ζωές που χάθηκαν, για τις χαμένες πατρίδες, να βρει κουράγιο να φροντίσει όλους τους πρόσφυγες, να τους εντάξει στην κοινωνική ζωή, να δημιουργήσει υποδομές, ακόμα και ολόκληρες νέες πόλεις, όπως είναι η Νέα Σμύρνη, η Καλαμαριά, η Νέα Φιλαδέλφεια, η Νέα Μηχανιώνα και δεκάδες άλλες σε όλη την Ελλάδα, που βέβαια απλώς θύμιζαν ακουστικά τη γη των προγόνων τους. Μπορεί να αγαπήθηκαν, γιατί «όπου γη και πατρίς», αλλά δεν ήταν η δική τους πατρίδα. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες συνάντησαν εκείνες τις ημέρες του 1922, αυτή τη φρίκη του αφανισμού στη Μικρά Ασία, στον Πόντο και αλλού. Εκατομμύρια Ελλήνων και δύο φορές άλλα τόσα από τις μελλοντικές γενιές μας έχουν ακούσει και θα ακούν για πάντα περιγραφές από τους γονείς, τους παππούδες τους και όσες άλλες έχουν διασωθεί για τις απάνθρωπες εμπειρίες της εποχής. Και εγώ θυμάμαι, μιας και οι οικογένειες των δύο παππούδων μου ζούσαν στην Τραπεζούντα και στην Ίμβρο, όπου άρον - άρον ο ένας εξ αυτών αναγκάστηκε να εγκαταλείψει οικογενειακώς το νησί, να χάσει τα πάντα, ακόμα και να αλλάξει επώνυμο. Το μέγεθος του εγκλήματος ήταν τεράστιο και τα αδιάσειστα ιστορικά αποδεικτικά στοιχεία διαθέσιμα. Πρέπει να τιμούμε και να πενθούμε τους νεκρούς μας, τους μάρτυρες του έθνους και της πίστης μας. Πρέπει να διατηρούμε άσβεστη τη συλλογική μνήμη μας και να τη μεταφέρουμε από γενιά σε γενιά, όσοι αιώνες και εάν περάσουν. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τη Μικρασιατική Καταστροφή και το ποιος τη μεθόδευσε. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι η γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας πραγματοποιήθηκε οργανωμένα από το Τουρκικό Κράτος. Αυτή είναι η μία και μοναδική αλήθεια, το δε μέγεθος των εγκλημάτων ήταν τόσο τεράστιο και απεχθές, που σε αυτή την περίπτωση η ιστορία δεν επέτρεψε στους νικητές του 1922 ούτε να την ξαναγράψουν ούτε να την αποκρύψουν ούτε καν να την αλλοιώσουν. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Ευχαριστούμε τον κ. Γεωργιάδη. Τον λόγο έχει ο Βουλευτής Αττικής από το Ποτάμι κ. Γεώργιος Μαυρωτάς.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Επειδή σήμερα είναι και η Ημέρα της Δημοκρατίας και αναφερθήκατε, κύριε Πρόεδρε, στις κληρονομιές που έχει αφήσει η χώρα μας στην ανθρωπότητα και είπατε για τη δημοκρατία και για το θέατρο, επιτρέψτε μου να προσθέσω άλλη μία που είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Θα ήθελα να πρωτοτυπήσω στη σημερινή ομιλία και ο χρόνος μου να είναι τα πέντε λεπτά, που ουσιαστικά ήταν προκαθορισμένος. «Η ιστορία ούτε διδάσκει ούτε επαναλαμβάνεται. Στην εποχή μας, ο κόσμος στρέφεται και πάλι στις σελίδες του παρελθόντος. Αν πρόκειται για μία εσωτερική τάση για κοινωνική αυτογνωσία, για αναζήτηση του εαυτού μας, τότε είναι θετικό σημάδι. Ο ρόλος της ιστορίας είναι θεραπευτικός». Τα λόγια αυτά ανήκουν σε έναν από τους σημαντικότερους εν ζωή Έλληνες ιστορικούς, τον Βασίλη Παναγιωτόπουλο. Πράγματι, η ιστορία δεν πρέπει να εργαλειοποιείται, δεν πρέπει να γίνεται όργανο πολιτικής. Πρέπει να αποφεύγεται η ιδεολογική της χρήση. Τούτο ισχύει κατά μείζονα λόγο για μία από τις πιο τραγικές σελίδες της ιστορίας μας, τη Μικρασιατική Καταστροφή, που άφησε πίσω της εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, ενάμισι εκατομμύριο πρόσφυγες και, κυρίως, το ξερίζωμα του πιο ζωντανού κομματιού του Ελληνισμού από την προαιώνια ιστορική εστία του. Η μικρασιατική εκστρατεία, το όραμα της «μεγάλης Ελλάδος» και η τελική καταστροφή έγιναν μέσα στον εθνικό διχασμό αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης για δεκαετίες. Ευτυχώς πάνε χρόνια που αφήσαμε πίσω μας εκείνον τον διχασμό και το ξερίζωμα του μικρασιατικού Ελληνισμού είναι πια μόνο μέρα μνήμης. Η μνήμη όμως μένει άσβεστη. Την αποτύπωσαν καλύτερα απ' όλους μας άνθρωποι των γραμμάτων και καλλιτέχνες, και στη συλλογική και στην ατομική της διάσταση. Η κοινότητα των ιστορικών δεν ερίζει πια γύρω από τα μεγάλα ερωτήματα της Μικρασιατικής Καταστροφής. Εκτός από ημέρα μνήμης για τους ανθρώπους και τις πατρίδες που χάθηκαν, νομίζω ότι η σημερινή ημέρα πρέπει να είναι και μέρα αναστοχασμού. Δεν διδάσκει η ιστορία, όπως είπαμε. Προβληματίζει και παραδειγματίζει. Δεν μπορεί να μη δει κανείς, όμως, πώς οδηγηθήκαμε σε μια μη αναστρέψιμη καταστροφή, από τον μεγαλοϊδεατισμό και την υπερβολή των δυνατοτήτων μας. Ο ελληνικός στρατός, που μπήκε ελευθερωτής στη Σμύρνη, κατέληξε να πολεμάει πέρα από τον Σαγγάριο, μάλιστα, τον έστειλε εκεί μια κυβέρνηση που εκλέχθηκε υποσχόμενη ότι θα έθετε σύντομο τέλος στην εκστρατεία. Μετά, άλλαξε ρότα. Να, ο λαϊκισμός. Τα επιφανέστερα στελέχη εκείνης της κυβέρνησης έμελλε να το πληρώσουν αυτό με τη ζωή τους. Η δίκαιη εκτέλεσή τους άνοιξε ακόμα περισσότερο το χάσμα του διχασμού. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Μια χώρα χρεοκοπημένη το 1898, όταν επιβάλλεται ο διεθνής οικονομικός έλεγχος, θα διπλασιαστεί δεκαπέντε χρόνια μετά, το 1913 με τους Βαλκανικούς Πολέμους και θα φτάσει στο όνειρο της εδαφικής ολοκλήρωσης το 1919, όταν οι Έλληνες αποβιβάζονται στην ακτή της Ιωνίας. Ένα δείγμα τού τι μπορεί να επιτευχθεί όταν υπάρχει όραμα, ρεαλισμός και συνετή εθνική ηγεσία. Δείχνει επίσης ότι η χώρα μας πέτυχε την επέκτασή της, εδαφική και οικονομική, όταν είχε τις κατάλληλες συμμαχίες, όπως όταν μπήκε στη διεθνή σκακιέρα, διαλέγοντας πλευρά. Η ασφάλεια της χώρας δεν είναι κάτι που πρέπει να θεωρούμε εύκολο και δεδομένο στη γειτονιά μας, ακόμα και σήμερα. Χρειάζεται επαγρύπνηση, διορατικότητα, συμμαχίες με ψυχραιμία, επαγγελματισμό και μέθοδο, χωρίς εντυπωσιασμούς και φαμφάρες. Ο πόνος από το ξερίζωμα μπορεί να ξεθωριάζει, γιατί μαζί με τις παλιές γενιές χάνεται και το βίωμα, αλλά εγγράφεται πια ως ιστορία, όπως εγγράφεται και η νέα ζωή όσων μέσα από μύριες δυσκολίες κατάφεραν να διασωθούν και να αρχίσουν μια νέα ζωή στην Ελλάδα. Σε αυτό πρέπει να σταθούμε περισσότερο. Η φτωχή και κατεστραμμένη Ελλάδα του 1922 πραγματοποίησε έναν άθλο. Αρκετά γρήγορα, όχι πάντα όμως χωρίς κραδασμούς, με πολλή δουλειά και θυσίες κατάφερε να εντάξει τους πρόσφυγες στη νέα τους κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα αυτής της νέας εστίας. Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλά ανάλογα παραδείγματα στη σύγχρονη ιστορία. Ίσως, είναι και ο καλύτερος φόρος τιμής για όλους εκείνους που χάθηκαν και δεν άφησαν ποτέ τη Μικρά Ασία: Η νέα ζωή που έχτισαν οι συμπατριώτες τους στη νέα τους εστία. Δεν διδάσκει η ιστορία, αλλά μπορεί να εμπνεύσει παραδειγματίζοντας. Ημέρα μνήμης, λοιπόν, η σημερινή, για μια Ελλάδα που ξεριζώθηκε, αλλά ημέρα μνήμης και για μια Ελλάδα που συγχώνευσε, που αφομοίωσε, που μετέτρεψε, τελικά, την απελπισία σε δημιουργία και αναδιαμορφώθηκε με νέα στοιχεία και νέες προοπτικές. Ευχαριστώ πολύ.
Και εγώ ευχαριστώ, κύριε Μαυρωτά. Τον λόγο έχει τώρα ο Υφυπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων κ. Μπαξεβανάκης.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, τα δραματικά γεγονότα του 1922, τη μνήμη των οποίων τιμά σήμερα η Βουλή των Ελλήνων, είναι γνωστά και αποτελούν μέρος της ραχοκοκαλιάς της ιστορικής μνήμης των σύγχρονων Ελλήνων. Η μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, ο ξεριζωμός αλλά και η υποδοχή και αποκατάσταση προσφυγικού πληθυσμού, που έφτανε αριθμητικά το ενάμισι εκατομμύριο, το ένα πέμπτο συνολικά του πληθυσμού της χώρας, αποτελεί ένα από τα κεντρικότερα επεισόδια της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και οι Μικρασιάτες μιλούσαν ήδη από το 1914 για τον διωγμό που είχε αρχίσει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κορυφώθηκε δραματικά μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919 μέχρι 1922. Η υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης και της απόφασης για υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία, παρ' ότι έχει καταγραφεί ως μείζον τραυματικό γεγονός στην εθνική μνήμη, έγινε για την αποφυγή ενός νέου κύκλου αιματοχυσίας σε βάρος των Ελλήνων που έμειναν στη Μικρά Ασία μετά το 1922, πράγμα βέβαια που δεν αποφεύχθηκε, καθώς υπήρξαν οι γνωστές διώξεις του 1955 κατά των Ρωμιών της Κωνσταντινούπολης. Μετά την καταστροφή ξεκίνησε μία νέα περίοδος στην ιστορία του ελληνικού έθνους όπου τη θέση της Μεγάλης Ιδέας πήρε το αίτημα της αποκατάστασης των προσφύγων και της υπέρβασης των διαχωρισμών. Πώς σμιλεύθηκε αυτή η ενότητα; Είναι εξαιρετικά χρήσιμο να σκεφθούμε εδώ τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε στη διαδικασία αυτή η εξαρχής ένταξη των προσφύγων στο σώμα των πολιτών και ο τρόπος που αυτή η ενσωμάτωση όχι μόνο έκαμψε τελικά τις όποιες κοινωνικές ανακλαστικές αντιστάσεις, αλλά λειτούργησε και ως καταλύτης για τη διαμόρφωση προσφυγικών ταυτοτήτων ενταγμένων στην ελληνικότητα και όχι στο περιθώριό της. Η απάντηση της ελληνικής πολιτείας στο προσφυγικό τραύμα ήταν η ένταξη των προσφύγων ως ισότιμων πολιτών στη νέα τους πατρίδα. Από πρόσφυγες, πολίτες. Αυτό είναι ένα μήνυμα που υπερβαίνει τα όρια της ελληνικής ιστορίας και αποκτά και διαχρονική και παγκόσμια αξία, κυρίως στη σημερινή εποχή, που στον κόσμο μας διασταυρώνονται ποικίλα προσφυγικά ρεύματα. Ας κρατήσουμε, λοιπόν, όχι το τραύμα αλλά την επούλωσή του. Από πρόσφυγες, πολίτες. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κι εγώ ευχαριστώ.
Κύριε Πρόεδρε, μπορώ να έχω τον λόγο;
Κύριε Χαρακόπουλε, για ποιο θέμα θέλετε να μιλήσετε;
Για το θέμα που έθεσα κατά την έναρξη της τοποθέτησής μου, κύριε Πρόεδρε. Δεν ξέρω αν είστε σε θέση να δώσετε μία απάντηση, σχετικά με το για ποιον λόγο υπάρχει αυτή η διαστρέβλωση από πλευράς Προεδρείου. Και η Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας μνημονεύεται από το Προεδρείο - και πέρυσι και φέτος στις αντίστοιχες εκδηλώσεις - ως ημέρα της καταστροφής. Θα ήθελα να καταθέσω στο Προεδρείο την πρόσκληση της Περιφέρειας Αττικής προς τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, η οποία μιλάει, όπως ορίζει το ΦΕΚ του 1998, για Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Κύριε Χαρακόπουλε, όπως γνωρίζετε και είδατε, τα κόμματα - και το δικό σας - έχουν εκφραστεί σχετικά με τα γεγονότα. Ούτε το προεδρικό διάταγμα έχει αλλάξει περί γενοκτονίας ούτε ο νόμος.
Ναι, αλλά η πρόσκληση έχει αλλάξει.
Η Βουλή προσπαθεί με κάθε τρόπο να κοιτάξει προς το μέλλον. Δεν θέλει να αλλοιώσει την ιστορία. Η ιστορία είναι σεβαστή και δεν αλλάζει με τίποτα. Όμως, όταν και στην ομιλία μου την εισαγωγική, την ολιγόλεπτη, είπα ότι ενώ ακόμη το αίμα ήταν νωπό, έδωσαν τα χέρια ο Βενιζέλος με τον Ατατούρκ και είπαν: «Ας κοιτάξουμε μπροστά» κι εμείς σήμερα επικαλούμαστε τη Συνθήκη της Λωζάνης…
Ναι, αλλά ο νόμος είναι αυτός.
Μια προφορική διόρθωση.
…εμείς δεν μπορούμε να λέμε συνέχεια αυτά τα οποία η ιστορία έχει καταγράψει. Δεν αρνείται κανένας την ιστορία ούτε το περιεχόμενο.
Άρα αλλάζουμε το περιεχόμενο της ημέρας;
Όχι, δεν αρνείται κανένας την ιστορία ούτε το περιεχόμενο.
Αυτή είναι η απάντηση της Βουλής;
Η Βουλή απλώς έχει μια γιορτή - αν θέλετε - μνήμης που αφορά τα γεγονότα. Δεν αλλάζει η Βουλή…
Ποια γεγονότα;
Τα γεγονότα; Τα γεγονότα όμως έχουν χαρακτηριστεί ως «γενοκτονία». Δεν μπορεί μονομερώς το εκάστοτε Προεδρείο να αλλοιώνει το περιεχόμενο της ημέρας.
Κύριε Χαρακόπουλε, η Βουλή δεν αλλάζει ούτε τον νόμο - επαναλαμβάνω - ούτε το προεδρικό διάταγμα. Αυτό δεν είναι αρκετό; Δηλαδή, τι άλλο να πω;
Άρα υπάρχει πρόβλημα σοβαρό. Τώρα γίνεται χειρότερο το πρόβλημα.
Εν πάση περιπτώσει, εμείς εδώ δεν μπορούμε συνέχεια με τις θέσεις τις ακραίες που έχουν άλλα κόμματα, τις λιγότερο ακραίες που έχουν άλλα κόμματα …
Η Βουλή μόνη της αποφασίζει;
Κύριε Πρόεδρε, με συγχωρείτε, αλλά εγώ σας έδωσα τη δυνατότητα να επανορθώσετε…
Το χειροτέρεψε.
…γιατί πίστευα ότι για δεύτερη χρονιά ήταν ένα λεκτικό λάθος. Όμως, εδώ φαίνεται ότι δεν μιλούμε για λεκτικό λάθος αλλά για συνειδητή επιλογή. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από το Σώμα. Υπάρχει απόφαση της Βουλής, υπάρχει στο φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, προεδρικό διάταγμα…
Ομόφωνο!
…που ορίζει ότι η μέρα αυτή είναι Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Της γενοκτονίας, όχι της καταστροφής!
Αυτό σας είπα. Δεν έχει αλλάξει ούτε το προεδρικό διάταγμα ούτε ο νόμος.
Δεν μπορεί όταν κατά την έναρξη την συνεδρίασης, που το Προεδρείο θέτει την ημερήσια διάταξη αντί «γενοκτονίας» να μιλάει για «καταστροφή», διότι έτσι μπορεί να θέλει κάποια πλειοψηφία, η οποία τυγχάνει να υπάρχει σήμερα στη Βουλή. Το Προεδρείο οφείλει να τιμά τη μνήμη της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Αυτό το είπατε και το είπαν και όλα τα κόμματα.
Δεν το είπαν.
Τα περισσότερα.
Ο Προεδρεύων δεν το έχει πει.
Εσείς το υιοθετείτε αυτό;
Εν πάση περιπτώσει, το Προεδρείο της Βουλής εκφράζει το σύνολο των κομμάτων. Το σύνολο των κομμάτων, λοιπόν, όπως εκφράζεται, λέει ότι η ιστορία είναι σεβαστή, η γενοκτονία είναι υπαρκτή, ο νόμος περί γενοκτονίας είναι υπαρκτός…
Γιατί δεν γράφεται;
…το προεδρικό διάταγμα είναι υπαρκτό. Όμως, εν πάση περιπτώσει, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και το αύριο.
Τι σχέση αυτό; Πίσω κοιτάμε;
Τι σχέση έχει αυτό, κύριε Πρόεδρε; Τι λέτε τώρα;
Όχι να το ξεχάσουμε. Δεν μπορούμε να δημιουργούμε θέματα εκ του μη όντος.
Αν δεν κοιτάμε πίσω, θα έχουμε καινούργια καταστροφή μπροστά.
Εδώ έχουμε θέμα εκ του μη όντως.
Εκ του μη όντως θα ήταν αν δεν επαναλαμβάνονταν, κύριε Πρόεδρε.
Παρακαλώ. Δεν μπορούμε να συζητάμε θεωρητικά.
Πάντως, τώρα υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Όποιος δεν κοιτάζει πίσω, θα πάθει τα ίδια στο μέλλον.
Κύριοι συνάδελφοι, σε όλα τα σχολικά βιβλία διδασκόμαστε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πλειοδοσία στις λέξεις;
Έχει όνομα, κύριε Ξυδάκη. Γράφεται στο ΦΕΚ ως «γενοκτονία». Δεν γράφεται «καταστροφή».
Εντάξει, το γράφει. Δεν άλλαξε κανείς το προεδρικό διάταγμα.
Δεν μπορεί ο κύριος Πρόεδρος…
Διαβάζει την ημερήσια διάταξη, η οποία επαναλαμβάνεται για δεύτερη χρονιά. Πέρυσι από τον κ. Κουράκη και φέτος από τον κύριο…
Προσωπικά προέρχομαι από μια περιοχή, που, όπως ξέρετε, είχε τον μεγαλύτερο χρόνο δουλείας απ' όλη την υπόλοιπη χώρα και η οικογένειά μου έχει προσωπικές αναμνήσεις.
Κύριε Πρόεδρε, δεν ήταν μομφή προς το πρόσωπό σας.
Όμως, αυτά όλα έχουν καταγραφεί και έχουν πονέσει και δεν σβήνουν, αν θέλετε. Ωστόσο, δεν μπορεί να ξεχάσουμε το χέρι φιλίας που έδωσε ο Βενιζέλος με τον Ατατούρκ.
Δεν έχει σχέση αυτό, κύριε Πρόεδρε.
Δεν βγήκαν αυτοί οι άνθρωποι να πουν «κάθε μέρα θα επαναλαμβάνουμε τα ίδια και θα πολεμάμε». Το είπε και ο ποιητής που ανέφερα στο ποίημά του. Δεν γίνεται. Το αντιλαμβάνεστε. Δεν αλλάζει τίποτα. Η ιστορία είναι ιστορία.
Μα, εμείς ζητάμε από αυτούς αναγνώριση της γενοκτονίας. Τώρα λέτε ότι δεν πρέπει να τα ακούνε;
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ολοκληρώθηκε η συζήτηση για την Ημέρα Μνήμης για την καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού και παρακαλώ τους συναδέλφους να τηρήσουν ενός λεπτού σιγή.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εισερχόμαστε στη συζήτηση των ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ Θα συζητηθεί η πρώτη με αριθμό 1481/12-9-2017 επίκαιρη ερώτηση πρώτου κύκλου του Βουλευτή Α΄ Θεσσαλονίκης του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς κ. Αλέξανδρου Τριανταφυλλίδη προς τον Υπουργό Οικονομίας και Ανάπτυξης, με θέμα: «Δικαίωμα εξαγοράς κόκκινων δανείων από τον δανειολήπτη Α΄ Κατοικίας - Προτιμησιακό καθεστώς». Θα απαντήσει ο Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης κ. Δήμος Παπαδημητρίου. Ορίστε, κύριε Τριανταφυλλίδη, έχετε τον λόγο για δυο λεπτά.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Αγαπητέ κύριε Υπουργέ, «φροντίσαμε παρά τις ισχυρές πιέσεις να διασφαλίσουμε την προστασία της πρώτης κατοικίας» είπε το περασμένο Σάββατο από τη Θεσσαλονίκη ο Πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας, συμπληρώνοντας «με την επέκταση της εφαρμογής του νόμου Κατσέλη - Σταθάκη και τη νέα ρύθμιση που έρχεται και θα παρατείνει την ισχύ του και μετά το τέλος του τρέχοντος έτους. Είναι δίκαιο και έγινε πράξη». Αυτό είναι το κεντρικό - αν θέλετε - ζητούμενο, η ρύθμιση - ομπρέλα, γιατί τρεισήμισι μήνες πριν από τη λήξη του τρέχοντος έτους και καθώς είναι δεδομένο το άρθρο 70 παράγραφος 8 που ορίζει ότι σε ακίνητα αντικειμενικής αξίας έως 140.000 ευρώ μέχρι και την 31η Δεκεμβρίου 2017 έχει ανασταλεί οποιαδήποτε διαδικασία, στον βαθμό που υπάρχει υποθήκη ή με προσημείωση υποθήκης πρώτης κατοικίας ή οποιαδήποτε άλλη δέσμευση, είναι σαφές ότι αυτό το θολό καθεστώς πρέπει να διευκρινιστεί. Άκουσα και δικές σας δηλώσεις και τις δηλώσεις του κ. Σταθάκη, του προκατόχου σας, και τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού. Κύριε Υπουργέ, είναι αναγκαίο. Αλλού καλοπροαίρετα κι αλλού κακοπροαίρετα έχει στηθεί μια φάμπρικα τρόμου, φόβου, πανικού και στον βαθμό που πίσω από την ερώτησή μου - και οφείλω να το διευκρινίσω - δεν βρίσκονται οι καθ' έξιν κακοπληρωτές ούτε αυτοί που περιμένουν ως πονηροί «μαζί με τον βασιλικό να ποτιστεί και η γλάστρα» - προτιμησιακό καθεστώς, και θα το συζητήσουμε στη συνέχεια - αλλά έχει να κάνει με αυτό που ορίζουν οι ίδιοι οι δανειολήπτες, αυτοί είναι που μας ενδιαφέρουν. Μου έχουν στείλει επ' αφορμή της συγκεκριμένης ερώτησης επιστολή από τον Σύλλογο Οφειλετών - Πιστοληπτών Ελλάδος, σημειώνοντας οι ίδιοι «των αποδεδειγμένων περιπτώσεων αδυναμίας ανταπόκρισης των δανειοληπτών στην αποπληρωμή των δανείων». Δηλαδή ποιων; Ανέργων, ΑΜΕΑ, κατοίκων ακριτικών περιοχών, απόρων. Αυτοί, λοιπόν, είναι που μας ενδιαφέρουν, αυτοί με ενδιαφέρουν και αυτοί βρίσκονται πίσω από την επίκαιρη ερώτησή μου. Είναι αναγκαίο να υπάρξει αυτή η ρύθμιση - ομπρέλα, για να αντιμετωπιστεί αυτή η φάμπρικα τρόμου, φόβου. Και σήμερα, αν θέλετε, - δεν λέω κακοπροαίρετα, δεν θέλω να κατηγορήσω κάποιον συνάδελφό μου - γράφεται στον Τύπο: «Πάρτε τα σπίτια τους». Εξωφρενική απαίτηση των τεχνικών κλιμακίων της τρόικας για τα κόκκινα δάνεια». Ο άνθρωπος που έχει την αγωνία, την ανησυχία, που ζει ουσιαστικά στην ουρά του συσσιτίου, ο άνθρωπος που βρίσκεται κάτω από την πρώτη κατοικία - και αναφέρομαι μόνο και αποκλειστικά στην πρώτη κατοικία - και βρίσκεται σε αυτό το καθεστώς, οφείλει να νιώσει την Κυβέρνησή μας - και αυτό κάναμε όλα τα προηγούμενα χρόνια και αυτό πρέπει να κάνουμε - ως αγκωνάρι πάνω στο οποίο μπορεί και να πρέπει να ακουμπήσει, κύριε Υπουργέ.
Παρακαλώ, κύριε Τριανταφυλλίδη, ολοκληρώστε.
Στο δεύτερο μέρος θα σας πω και κάποια άλλα πράγματα.
Έχετε και δευτερολογία.
Κλείνω τη φράση μου, κύριε Πρόεδρε. Όμως πρέπει πρώτα να διευκρινιστεί αν υπάρχει η πολιτική βούληση από την Κυβέρνηση, όπως ανακοίνωσε και ο Πρωθυπουργός το περασμένο Σάββατο, και ποια είναι αυτή, τώρα, έγκαιρα, συγκεκριμένα, για να μη γίνεται αυτή η πλειοδοσία και αυτή η δημοπρασία αυτού του φόβου και του πανικού. Σας ευχαριστώ, κύριε Υπουργέ.
Κύριε Υπουργέ, έχετε τον λόγο για τρία λεπτά.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κύριε Τριανταφυλλίδη, θα ήθελα να σας ενημερώσω πως ο ν.4354/2015 προβλέπει ότι το πολύ δώδεκα μήνες πριν τη μεταβίβαση απαίτησης από μη εξυπηρετούμενο δάνειο, το πιστωτικό ίδρυμα θα πρέπει να έχει καλέσει τον οφειλέτη για να διακανονίσει την οφειλή του. Αποτελεί διαφορετικό ζήτημα το αν το πιστωτικό ίδρυμα είναι υποχρεωμένο πριν τη μεταβίβαση της απαίτησής του να προτείνει στον οφειλέτη την εξαγορά του δανείου του με τους ίδιους όρους που έχει προτείνει ο υποψήφιος εκδοχέας, τα λεγόμενα funds. Τέτοια νομική υποχρέωση δεν υφίσταται, καθώς μια τέτοια ρύθμιση θα ενθάρρυνε τη δημιουργία στρατηγικών κακοπληρωτών, χωρίς να δώσει την παραμικρή βοήθεια σε αυτούς που πραγματικά τη χρειάζονται. Και εξηγώ. Αν κάποιος έχει τη δυνατότητα αποπληρωμής του δανείου του και γνωρίζει από πριν ότι το πιστωτικό ίδρυμα, πριν εκχωρήσει την απαίτησή του αντί κάποιου ποσοστού της, υποχρεούται να του προτείνει την εξαγορά του δανείου αντί του ίδιου ποσοστού, καταλαβαίνετε ότι αυτός ο οφειλέτης γνωρίζει ότι είναι προς το συμφέρον του να μην αποπληρώσει το δάνειό του, προσδοκώντας να εκχωρηθεί ένα σημαντικό ποσοστό της οφειλής του κατά την εξαγορά. Επομένως, μια τέτοια ρύθμιση θα δημιουργήσει μεγάλο πλήθος στρατηγικών κακοπληρωτών. Ας υποθέσουμε τώρα ότι εισάγεται μια τέτοια ρύθμιση. Δεδομένου ότι τα funds αγοράζουν τα δάνεια τοις μετρητοίς, το προτιμησιακό καθεστώς σημαίνει ότι στον οφειλέτη θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να αγοράσει το δάνειό του πάλι τοις μετρητοίς. Όμως ο οφειλέτης ο οποίος έχει ήδη τη διάθεση να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του και κατέστη ασυνεπής λόγω της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας, δεν θα διαθέτει σε μετρητά το ποσοστό της απαίτησης που θα προσφέρει το fund. Αν το διέθετε, τότε θα είχε πληρώσει τις ληξιπρόθεσμες δόσεις του. Επιπλέον, ένα προτιμησιακό καθεστώς είναι και ανέφικτο στην εφαρμογή του. Το fund, όταν αγοράζει δάνεια, δεν προσφέρει ξεχωριστό τίμημα για κάθε μεμονωμένο δάνειο. Αντίθετα, προσφέρει ένα συνολικό τίμημα για ένα πακέτο μεγάλου αριθμού δανείων που έχει διαμορφωθεί εκ των προτέρων από το πιστωτικό ίδρυμα και κατά κανόνα περιλαμβάνει τόσο εξυπηρετούμενα όσο και μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Η θεσμοθέτηση, επομένως, προτιμησιακού καθεστώτος θα οδηγούσε στο εξής φαινόμενο: Να προσφέρει το πιστωτικό ίδρυμα ένα πακέτο δανείων προς πώληση, να λαμβάνει μια πρόταση συνολικού τιμήματος από το fund και εν συνεχεία, να τροποποιεί το προς πώληση πακέτο, αφαιρώντας από αυτό τις λιγότερες επισφαλείς απαιτήσεις. Κάτι τέτοιο δεν θα συνιστούσε σοβαρή διαδικασία πώλησης δανείων. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Υπουργού]] Δύο δευτερόλεπτα δώστε μου, κύριε Πρόεδρε. Προτεραιότητά μας είναι η ουσιαστική προστασία του αδύναμου οφειλέτη. Προς τον σκοπό αυτό εργαζόμαστε προκειμένου να εφαρμοστεί επιτυχώς ο εξωδικαστικός μηχανισμός ρύθμισης οφειλών επιχειρήσεων και διαπραγματευόμαστε την παράταση της προστασίας της πρώτης κατοικίας κατά τον νόμο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Σας ευχαριστώ πολύ.
Παρακαλώ. Κύριε Τριανταφυλλίδη, έχετε τον λόγο ξανά για τρία λεπτά.
Δώστε χρόνο, κύριε Πρόεδρε, γιατί είναι μείζον το θέμα και αντιλαμβάνεστε και την ευαισθησία που όλοι μας έχουμε πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Κύριε Υπουργέ, εδώ είναι ένα ζήτημα το οποίο και η ίδια η λογική το επιβάλλει, με την έννοια ότι στον βαθμό που στόχος είναι να μειωθούν τα κόκκινα δάνεια και να αφαιρεθούν από τους ισολογισμούς των τραπεζών, θα πάρουν περισσότερα χρήματα - και σκεφτείτε - από τον οφειλέτη, όταν γνωρίζει ποια είναι. Βέβαια, συμφωνώ μαζί σας και εδώ είναι ανάγκη να καταπέσουν και κάποιοι μύθοι. Στην Κύπρο είναι σαράντα πέντε μέρες. Σε μας, η δική μας νομοθεσία δίνει δώδεκα μήνες τη δυνατότητα που έχει την υποχρέωση η τράπεζα να ενημερώσει ότι το δάνειό του, άρα και η προσημείωσή του, πρόκειται να ενταχθεί σε ένα συνολικό πακέτο πώλησης - εκποίησης. Κοιτάξτε με, κύριε Υπουργέ. Ανάμεσα στο «πωλώ χονδρικής» και στο «πωλώ λιανικής» στα funds και πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχουν οικογένειες, που εμείς οφείλουμε να προστατεύσουμε, για να μη γίνει η ιστορία αλά Ισπανία ή αλά Ιρλανδία και επειδή και εγώ και εσείς και ο παρακαθήμενός σας, ο κ. Σταθάκης, το έχουμε πει και ως Αντιπολίτευση, ότι μέσω των ανακεφαλαιοποιήσεων ο κρατικός προϋπολογισμός, δηλαδή οι Έλληνες πολίτες έχουν πληρώσει τα ανοίγματα των τραπεζών. Τρεις ανακεφαλαιοποιήσεις, δισεκατομμύρια πήραν οι τράπεζες για να καλύψουν τα ανοίγματα με στεγαστικά, επιχειρηματικά και άλλα δάνεια, που πολύ σωστά στη δεύτερη αξιολόγηση ο Γιώργος Σταθάκης έβαλε και κάλυψε τα δύο τρίτα και είπε «όχι μόνο στεγαστικά και καταναλωτικά, αλλά και επιχειρηματικά που έχουν προσημείωση πρώτης κατοικίας». Κύριε Υπουργέ, ζητώ να το κάνει η Κυβέρνησή μας και ζητώ να το κάνει με την έννοια ότι θα υπάρξει το εξής. Σας δίνω μια προσομοίωση. Με ενημερώνει εμένα η τράπεζα ότι πρόκειται να εκποιήσει το δάνειό μου, άρα και το σπίτι μου. Στέλνω αμέσως ένα εξώδικο - απάντηση και λέω «όσα σου δώσει το fund, εγώ σου δίνω 1.000 ευρώ παραπάνω». Καταλαβαίνετε ότι μετά από αυτό το γραπτό εξώδικο, ο τραπεζίτης που θα βάλει την υπογραφή του σε ένα δάνειο - πωλήθηκε και στην Τράπεζα Αττικής - των 100 εκατομμυρίων για 8 εκατομμύρια, των 100 χιλιάδων ευρώ για 8 χιλιάδες, όταν εγώ του λέω γραπτώς ότι θα του δώσω 9 χιλιάδες ευρώ, «ό,τι σου δώσει το fund, εγώ σου δίνω 1.000 ευρώ παραπάνω», θα έχει πρόβλημα, θα κατηγορηθεί για απιστία και μάλιστα απιστία μετά δόλου. Δεν πρέπει να υπάρξει, λοιπόν, αυτή η πλημμυρίδα με όλους αυτούς που ενδιαφέρονται πάρα πολύ, ενώ εμείς τάχα δεν ενδιαφερόμαστε, δεν προερχόμαστε από τον λαό, εμείς δεν προερχόμαστε από τους πολίτες. Διότι κάποιοι έχουν στήσει φάμπρικα. Θα μπορούσα να πω ήδη από τον Ιούνιο - για να μη θεωρήσετε, κύριε Υπουργέ, ότι είμαι άδικος. Σε δημοσίευμα στις 5 Ιουνίου του 2016 γράφεται: «άρχισαν οι πλειστηριασμοί, εξώσεις - «εξπρές» σε διακόσιες χιλιάδες σπίτια». Όταν ρώτησα τον συνάδελφό μου, τον δημοσιογράφο, «ξέρετε από τον Ιούνιο του 2016 μέχρι τον Ιούνιο του 2017 να έχουν γίνει διακόσιες χιλιάδες εξώσεις πρώτης κατοικίας;», μου είπε «όχι». Και όμως, αυτό το υπογράφει έγκριτος δημοσιογράφος. Ως ευαγγέλιο χρησιμοποιείται. Δεν θα πω το όνομά του. Ας το σκεφτούν οι ίδιοι, γιατί εδώ παίζουμε με την αγωνία, την ανησυχία, την επόμενη ημέρα οικογενειών. Θέλω, κλείνοντας - και σας ευχαριστώ για την ανοχή σας, κύριε Πρόεδρε - να πω ότι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τον φόβο, τον τρόμο, τον πανικό και τη συγκεκριμένη φάμπρικα είναι να ενημερώσουμε τους πολίτες, μέσα από τη δημιουργία των Κέντρων Ενημέρωσης και Υποστήριξης Δανειοληπτών. Πριν από τρεις ημέρες μαζί εγκαινιάσαμε στη Θεσσαλονίκη και το Κέντρο στον Δήμο Θεσσαλονίκης, στον Δήμο Παύλου Μελά, στον Δήμο Ευόσμου - Κορδελιού. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει επανειλημμένα το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή]] Σας καλώ, κύριε Υπουργέ, να δείτε και το εξής. Μετά από συνεννόηση - επίσκεψη που έκανα και στον Δήμο Καλαμαριάς, για να καλυφθεί και η ανατολική Θεσσαλονίκη, δέχτηκε ο Δήμαρχος, ο Θεοδόσης Μπακογλίδης, να φιλοξενήσει το Κέντρο Ενημέρωσης και Υποστήριξης Δανειοληπτών, που θα καλύψει και το ανατολικό κομμάτι της πόλης. Καλώ και τους πολίτες: Μην ακούτε τι λένε δεξιά και αριστερά. Πάντα στα Κέντρα Ενημέρωσης και Υποστήριξης Δανειοληπτών υπάρχουν επίσημοι κρατικοί λειτουργοί για να υποστηρίξουν. Μην ακούτε δεξιά και αριστερά που προσπαθούν ουσιαστικά να κάνουν εμπόριο τον φόβο και τον τρόμο και την αγωνία σας και την ανησυχία σας να μη βρεθείτε εσείς και τα παιδιά σας στον δρόμο. Στηριχθείτε στα εκατόν είκοσι ΚΕΥΔ. Όμως ταυτόχρονα «συν Αθηνά και χείρα κίνει», Υπουργέ, κύριε Παπαδημητρίου, κύριε Σταθάκη, να «βάλουμε πλάτη» εκεί που μπορούμε.
Παρακαλώ, κύριε Τριανταφυλλίδη, ολοκληρώστε.
Πίσω από το χονδρικής και το λιανικής υπάρχουν οι άνθρωποι και οι οικογένειες. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κύριε Υπουργέ, και πάλι έχετε τον λόγο για τρία λεπτά.
Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Κύριε Τριανταφυλλίδη, ίσως να μη με ακούσατε. Τα funds αγοράζουν πακέτα δάνεια. Δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το ένα δάνειο οι τράπεζες ή τα δύο, διότι το πακέτο έχει και εξυπηρετούμενα και μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Οπότε είναι αδύνατον να βγουν εξυπηρετούμενα δάνεια ή όχι εξυπηρετούμενα δάνεια και να δημιουργηθεί καινούργιο πακέτο. Είναι κάτι το οποίο δεν είναι εφικτό. Δεύτερον, αυτό που ήθελα να υπογραμμίσω, όπως και το είπα τελειώνοντας, είναι ότι ο εξωδικαστικός μηχανισμός ρύθμισης οφειλών είχε δημιουργηθεί ακριβώς για τον λόγο που είπατε. Επίσης, αναφερθήκατε, όπως αναφέρθηκε και ο Πρωθυπουργός στην Έκθεση Θεσσαλονίκης, στο ότι θα διαπραγματευθούμε την παράταση της προστασίας της πρώτης κατοικίας, όπως το είχε θέσει ο κ. Σταθάκης. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλετε να κάνουμε. Δεν μπορεί να γίνει τέτοιος νόμος. Αναφερθήκατε στην Κύπρο. Στην Κύπρο ήταν μια μονομερής απόφαση. Εμείς, δυστυχώς, δεν μπορούμε να κάνουμε αυτή τη μονομερή απόφαση. Ευχαριστώ.
Και εγώ ευχαριστώ. Προχωρούμε στη δεύτερη με αριθμό 1457/11-9-2017 επίκαιρη ερώτηση πρώτου κύκλου του Βουλευτή Β΄ Αθηνών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Ανδρέα Λοβέρδου προς τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με θέμα: «Αρνητικές εξελίξεις στην επένδυση της «Eldorado Gold» στη Χαλκιδική», η οποία θα συζητηθεί ταυτόχρονα με την τρίτη με αριθμό 1449/8-9-2017 επίκαιρη ερώτηση πρώτου κύκλου του Βουλευτή Β΄ Θεσσαλονίκης της Ένωσης Κεντρώων κ. Αριστείδη Φωκά προς τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με θέμα: «Αδικαιολόγητη καθυστέρηση προόδου εργασιών της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός»», επειδή οι δύο παραπάνω επίκαιρες ερωτήσεις αναφέρονται στο ίδιο θέμα και χωρίς να επηρεάζονται τα δικαιώματα των ομιλητών ως προς τον χρόνο ομιλίας τους, με εφαρμογή της διάταξης της παραγράφου 4 του άρθρου 131 του Κανονισμού της Βουλής. Παρακαλώ, κύριε Λοβέρδο, έχετε τον λόγο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κύριε Σταθάκη, η χώρα έχει υπονομευθεί, σε σχέση με την οικονομική της πολιτική, αφού μέχρι το 2023 θα πρέπει τα πλεονάσματα να είναι 3,5%. Και θέλει απλούστατη, κοινή λογική, για να σκεφτεί κανείς ότι αφού αυτές είναι οι δεσμεύσεις και οι δυσκολίες οι μεγάλες, η λύση μπορεί να έρθει μόνο από την ανάπτυξη, που να σου δώσει δυνατότητες να τηρήσεις τη συμφωνία σου. [[Στο σημείο αυτό την Προεδρική Έδρα καταλαμβάνει ο Η΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής κ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ]] Έχουμε και μια Κυβέρνηση, της οποίας είστε μέλος, που είναι αποδεδειγμένα εχθρός των επενδύσεων, εναντίον των επενδύσεων. Το Ελληνικό είναι ένα πολύ μεγάλο, σοβαρό, κλασικό παράδειγμα. Θα το φέρουμε στη Βουλή ως Δημοκρατική Συμπαράταξη τις επόμενες ημέρες. Οι Σκουριές είναι ένα δεύτερο, πάρα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα, αφού εναντίον της επένδυσης αυτής είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, έτσι όπως εκφράστηκε πριν από κάποια χρόνια, όταν ήταν επικεφαλής τριάντα εννέα Βουλευτών που κατέθεσαν εχθρική, επιθετική εναντίον της επένδυσης επίκαιρη επερώτηση. Επιμένετε σε αυτή σας τη στάση, συγκρουστήκατε με την εταιρεία. Τι θέαμα μια κυβέρνηση να συγκρούεται με μια εταιρεία, εις επήκοον όλου του πλανήτη, μια εταιρεία που διαμαρτυρήθηκε για τις καθυστερήσεις αδειοδοτήσεων που φτάνουν τα τρία χρόνια; Γιατί εσείς την σπρώχνετε πίσω. Και ο λαός γι' αυτή τη στάση έχει κάτι να πει: Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες - χίλιες δηλαδή μέρες - κοσκινίζει. Βγάλατε, αφού υπήρχε η σύγκρουση, Βουλευτές σας να λένε: «μα, έχουμε νόμους, νόμους του κράτους, Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο!» Ναι, αλλά οι νόμοι και το Ενωσιακό Δίκαιο δεν σας λένε να κάνετε τρία χρόνια για να εκδώσετε μια άδεια. Οι νόμοι λένε άλλα πράγματα, μιλάνε για πολύ βραχείες προθεσμίες και η λογική λέει ότι και οι προθεσμίες αυτές, βάσει των πραγματικών δυσκολιών, μπορεί να είναι και λίγο μεγαλύτερες στην πράξη, αλλά όχι τρία χρόνια, δύο χρόνια, έναν χρόνο. Και στη συνέχεια οι Βουλευτές σας έλεγαν: «Εμείς δεν δεχόμασταν πιέσεις.» Αποδεικνύει όμως και η σημερινή μέρα και η χθεσινή ότι ναι, πράγματι, δεν δέχεστε πιέσεις, αλλά όλα τα άλλα τα δέχεστε, γιατί υπογράφετε τη μια πίσω από την άλλη τώρα τις αδειοδοτήσεις για την Ολυμπιάδα, απ' ό,τι διαβάζουμε. Ένα κόμμα δήθεν, ένα κόμμα ντεμέκ, που μόλις πιέστηκε αρχίζει και κάνει αυτά που δεν ήθελε να κάνει, διασύροντας τη χώρα. Και μιλάτε για το περιβάλλον και ταυτοχρόνως, κύριε Υπουργέ, έχουμε τα γεγονότα στον Σαρωνικό, όπου η ολιγωρία αρμοδίων υπουργών και άλλων παραγόντων έφεραν την καταστροφή που έφεραν. Χθες το βράδυ ήμουν στο Ελληνικό, στον Δήμο Αργυρούπολης - Ελληνικού και σας περιέπαιζαν. Έλεγαν «τι Κυβέρνηση είναι αυτή που έχουμε; Δεν θέλουμε άλλη! Αυτή είναι! Τέλεια! Μας έφερε αρχαία, μας έφερε δάση και μας έφερε και πετρέλαιο!» Οικολογική καταστροφή - τελειώνω κύριε Πρόεδρε - από ολιγωρία, ολιγωρία των φίλων δήθεν του περιβάλλοντος. Να γυρίσουμε στο θέμα, με μια τελευταία φράση. Αφού το θέμα της δυσφήμισης της χώρας εξαιτίας της Κυβέρνησής σας έφτασε και μέχρι το Eurogroup πριν από λίγες ημέρες, για λίγα ψηφαλάκια εξευτελισμός της χώρας, εσείς υπογράφετε, για την Ολυμπιάδα, όχι για τις Σκουριές. Και το ερώτημα της επίκαιρης ερώτησής μου είναι και αυτό με το οποίο κλείνω. Είστε υπέρ ή κατά; Πρόσωπο να μιλήσετε για περιβάλλον δεν έχετε. Και δεν έχετε όχι μόνο γιατί έγινε ό,τι έγινε στον Σαρωνικό, αλλά γιατί έχουμε δεκαεννέα αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, δεκαεννέα αποφάσεις τις οποίες τις έχω και εδώ, οι οποίες λύνουν τα θέματα της προστασίας του περιβάλλοντος. Και εδώ είναι μια ευρωπαϊκή χώρα και έχει όργανα, δεν βγαίνει ο οποιοσδήποτε πολίτης, εσείς ή εγώ, να ανατρέψετε αποφάσεις θεσμοθετημένων συνταγματικά, κρατικών οργάνων. Αναμένω την απάντησή σας.
Σας ευχαριστούμε, κύριε Λοβέρδο. Παρακαλώ τον κ. Φωκά να λάβει τον λόγο.
Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κύριε Σταθάκη, σας άκουσα να λέτε ότι το Σ.τ.Ε. απέρριψε την πρόταση για χρήση κυανίου στην παραγωγή χρυσού. Προφανώς, έχετε μπερδέψει ότι η εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.» δεν είναι η «TVX», η οποία αποχώρησε το 2000 από τη Χαλκιδική. Εσείς το δηλώσατε αυτό.
Πότε το είπα αυτό; Εγώ το είπα αυτό;
Εσείς το δηλώσατε. Να σας δώσω και το άρθρο από την εφημερίδα, αν θέλετε. Εδώ μιλάμε για μια γκάφα που κάνατε, διότι η εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.» χρησιμοποιεί τη μέθοδο ακαριαίας τήξης. Έχετε στείλει στη διαιτησία την εταιρεία για αυτό το θέμα. Ξέρετε ότι η διαιτησία σε καμμία περίπτωση στην Ελλάδα δεν έχει κρατήσει λιγότερο από ένα έτος, σε καμμία περίπτωση. Ο διευθυντής περιβάλλοντος της εταιρείας «OTTO - TECH», ο καθηγητής κ. Κόγιο, ήρθε στην Αθήνα και κατέθεσε στο Σ.τ.Ε. στο πλαίσιο της προσφυγής της εταιρείας «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.» για την ακύρωση της απόφασης Σκουρλέτη. Εδώ μιλάμε για την φινλανδική εταιρεία «OTTO - TECH», που έχει πραγματοποιήσει τις επίμαχες δοκιμές στο ερευνητικό της κέντρο στην Φινλανδία, που χρησιμοποιεί αυτήν την τεχνική η «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.» για την ανάκτηση του χρυσού στην Χαλκιδική. Αυτή η τεχνική εξουδετερώνει το αρσενικό που είναι επιβλαβές για το περιβάλλον, χωρίς τη χρήση κυανίου. Πρόκειται για τη μέθοδο ακαριαίας τήξης. Ο κ. Σκουρλέτης, και ο κ. Λαφαζάνης πρωτύτερα, έχουν απορρίψει αυτή τη μέθοδο ως μέθοδο η οποία χρησιμοποιείται σε τριτοκοσμικές χώρες. Να σας θυμίσω ότι η εταιρεία στη Φινλανδία έχει δραστηριότητα σε πενήντα χώρες στον κόσμο. Πολλές απ' αυτές είναι η Σουηδία, η Φινλανδία, η Γερμανία. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται στο μεγαλύτερο χρυσωρυχείο στην Ευρώπη, που είναι στο κέντρο του Αμβούργου. Άρα καταλαβαίνουμε ότι είναι μια σύγχρονη μέθοδος, η οποία είναι ασφαλέστατη για το περιβάλλον. Η εταιρεία έστειλε είκοσι τόνους συμπυκνώματος απ' τη Χαλκιδική στη Φινλανδία, για να γίνουν οι απαραίτητες δοκιμές και μιλάμε για μια εταιρεία - κύριε Σταθάκη, μην χαμογελάτε - η οποία έχει επτά χιλιάδες πατέντες γι' αυτήν την τεχνική…
Είναι σειρά από ανακρίβειες αυτά που λέτε.
…και την εμπιστεύονται ορυχεία σε όλον τον πλανήτη. Επίσης, θέλω να πω ότι αυτή η εταιρεία είναι εξήντα πέντε χρόνια στον χώρο αυτό. Ο κ. Σκουρλέτης πρότεινε να φέρει η εταιρεία εδώ το εργοστάσιο και να κάνει τις δοκιμές. Κατ' αρχάς, αυτό δεν γίνεται διότι η εταιρεία έχει τις πατέντες, την τεχνογνωσία. Πώς θα την αγοράσεις την τεχνογνωσία; Δεν τη δίνει. Θα πρέπει να χτίσεις εργοστάσιο αξίας 20 και πλέον εκατομμυρίων και πρέπει να προσλάβεις και διακόσιους μηχανικούς για να κάνουν τις μελέτες. Ναι, συμφωνείτε, κύριε Σταθάκη. Πώς θα το κάνουν αυτό στην εταιρεία; Να κάνουν καινούργια μονάδα, για να κάνουν τις μελέτες εδώ, όταν όλα τα ορυχεία στον πλανήτη πηγαίνουν στη Φινλανδία και κάνουν τις δοκιμές τους; Και τι θα το κάνουμε μετά το εργοστάσιο; Θα το κλείσουμε; Άκουσα τον κ. Φάμελλο να λέει ότι η εταιρεία «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.» δεν έχει καταθέσει ακόμα μελέτη στο Υπουργείο για να παράγει χρυσό. Αυτό, κύριε Σταθάκη, είναι ένα μεγάλο ψέμα. Τη μελέτη την είχε καταθέσει η εταιρεία. Στις 22-12-2014 κατέθεσε τεχνική μελέτη της μεταλλουργικής μονάδας χαλκού και χρυσού του Μαντέμ Λάκκου. Ενώ έπρεπε η Κυβέρνηση να δώσει την άδεια εντός τριών μηνών, βάσει του Κώδικα Μεταλλευτικών και Λατομικών Εργασιών, η Κυβέρνηση το έχει στα συρτάρια της τριάντα έναν μήνες. Επίσης, υπάρχει τεχνική μελέτη για τη νέα μονάδα εμπλουτισμού στο Μαντέμ Λάκκο. Αυτή η άδεια εκκρεμεί από τις αρχές του '15. Θέλω να συμπληρώσω ότι υπάρχουν πολλές άδειες. Δεν είναι αντικείμενο διαιτησίας, κύριε Σταθάκη, η συμπλήρωση «τροποποίηση της άδειας εγκατάστασης ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού του έργου μονάδας εμπλουτισμού» των Σκουριών. Και επιμένω εδώ στις Σκουριές γι' αυτήν την άδεια, όπως και για την παράταση άδειας και εγκατάστασης ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού βοηθητικών εγκαταστάσεων και υποδομών εξυπηρέτησης. Η υφιστάμενη αυτή άδεια έληξε 24-3-2017 και δεν την ανανεώσατε. Η προηγούμενη άδεια που ανέφερα κατατέθηκε 10-8-2016.
Αγαπητέ συνάδελφε, έχουμε φτάσει τα πέντε λεπτά. Παρακαλώ, αν έχετε την καλοσύνη, να επισπεύσουμε.
Και θέλω να επιμείνω εδώ - συγχωρήστε με, κύριε Πρόεδρε, για ένα λεπτό - διότι σταμάτησαν να εργάζονται εδώ και λίγες μέρες πεντακόσιοι τριάντα εργαζόμενοι, γιατί δεν υπάρχουν άδειες. Εάν βγάλει αυτές τις άδειες το Υπουργείο σας, εντός του μήνα θα επανέλθουν στη δουλειά τους οι πεντακόσιοι τριάντα εργαζόμενοι και νέοι πεντακόσιοι.
Τα έχουμε πει αυτά.
Μην είστε ειρωνικός. Κοιτάξτε αν θέλετε την κάμερα, κύριε Σταθάκη, και απευθυνθείτε στις χιλιάδες οικογένειες που αγωνιούν στη Χαλκιδική.
Κύριε συνάδελφε, ας αποφύγουμε λιγάκι τους χαρακτηρισμούς. Σας ευχαριστώ πολύ. Κύριε Υπουργέ, έχετε αρκετό χρόνο να απαντήσετε, γιατί ήταν πλήθος των ερωτήσεων, για να λυθούν και οι παρεξηγήσεις ή οτιδήποτε υπάρχει.
Είναι ρεκόρ ανακριβειών αυτά που άκουσα, αλλά θα επανέλθω στην αρχική ερώτηση. Θα σας διαβάζω το δελτίο Τύπου του Υπουργείου μας: «3 Αυγούστου του 2017 Συνάντηση ΥΠΕΝ Γ. Σταθάκη με την «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.» Ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας συναντήθηκε με τη διοίκηση της «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.». Από τη συζήτηση που διεξήχθη προκύπτουν τα εξής: 1. Έχει ανατεθεί στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους η εκπροσώπηση του ελληνικού δημοσίου στη διαιτητική διαδικασία με την «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.». Η διαδικασία αυτή προβλέπεται να ξεκινήσει στα τέλη Αυγούστου. 2. Ολοκληρώνονται οι εκκρεμείς αδειοδοτήσεις για το υπο - έργο της Ολυμπιάδος. 3. Παραμένουν σε εκκρεμότητα οι αδειοδοτήσεις για το υπο - έργο των Σκουριών. Το ΥΠΕΝ εκτιμά ότι η προσφυγή στη διαιτησία με την «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ Α.Ε.» είναι η καλύτερη λύση για την επίλυση όλων των θεμάτων με την εταιρεία». Το καταθέτω στα Πρακτικά. [[Στο σημείο αυτό ο Υπουργός κ. Γεώργιος Σταθάκης καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Πρώτη διαπίστωση. Η Κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα κρυφά. Δημοσιοποιεί τις συναντήσεις με τις εταιρείες, καθώς και το περιεχόμενό τους. Άρα, στις 3 Αυγούστου η Κυβέρνηση λέει ότι έχουμε ξεκινήσει τη διαδικασία της διαιτησίας, διότι - και μπαίνω στην ουσία του θέματος - το θέμα αυτό περιλαμβάνει τρία έργα, η επένδυση, η οποία είναι ένα ολοκληρωμένο επενδυτικό σχέδιο, την Ολυμπιάδα που έχει παλιά εξόρυξη και θα συνεχίσει να έχει εξορυκτική δραστηριότητα, τη νέα εξόρυξη που είναι οι Σκουριές και το εργοστάσιο καθετοποίησης, που το ξέρουμε ως μεταλλουργίας. Το πρώτο έργο, η Ολυμπιάδα - όπως φαίνεται και από την ανακοίνωση, που είχα κάνει προφορικά ότι θα γινόταν μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου - , έχει αδειοδοτηθεί κατά 100% σήμερα. Η εκκρεμότητα, δηλαδή, της Ολυμπιάδας ήταν δύο αιτήσεις που έγιναν στις 12 και στις 18 Ιουλίου, τώρα, για υποθέματα και μία βασική μελέτη η οποία εκκρεμούσε για ένα διάστημα πέντε - έξι μηνών, αρκετά σύνθετη - ομολογώ - μελέτη, η οποία - επαναλαμβάνω - αδειοδοτήθηκε. Το δεύτερο κομμάτι, οι Σκουριές, συνδέεται πάρα πολύ με τη μεταλλουργία. Δεν θα σταθώ. Έκανα σαφές ότι αφού πάμε σε διαιτησία, θα μπουν όλα τα θέματα εκεί. Η διαιτησία, η τρίτη άδεια που επικαλείστε, δεν έχει δοθεί ποτέ, διότι το ελληνικό δημόσιο δεν έχει πειστεί για το εξής πράγμα: Ότι η μεταλλουργία αυτή είναι εφικτή, τη στιγμή που μιλάμε για ποσότητες αρσενικού στο ορυχείο της Ολυμπιάδας, όταν τα επιτρεπτά όρια και η επεξεργασία που έχουμε διεθνώς και παγκοσμίως μαζί και από τη Φινλανδία είναι 0,3%-0,4% στο μείγμα που βγαίνει από το ορυχείο. Το ορυχείο της Ολυμπιάδας, όπως ξέρετε, έχει 8% αρσενικό, εξωφρενικά υψηλό ποσοστό. Αυτό είναι και το επίμαχο θέμα, ανάμεσα στα άλλα, για το αν είναι εφικτή η δημιουργία της μεταλλουργίας που θα παράξει πρώτον, καθαρό χρυσό, όπως λέει η σύμβαση, δεύτερον, αν μπορεί να εντοπιστεί το αρσενικό, να συλληφθεί και να μην έχει τεράστια επίπτωση στο περιβάλλον. Το διακύβευμα αυτό, στο οποίο δεν υπάρχει άδεια, είναι η μελέτη που έχει καταθέσει η εταιρεία. Επιστράφηκε πίσω τον Ιούλιο του 2016, με τις τεχνικές παρατηρήσεις του Υπουργείου και τους λόγους για τους οποίους δεν μας ικανοποιεί αυτό. Το κομμάτι για το αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα εργαστηριακά δεδομένα της Φινλανδίας ή όχι κρίθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Ανοίγω παρένθεση λέγοντας ότι οι δεκαεννέα αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν είναι κατά της Κυβέρνησης, ούτε κατά του κράτους. Οι δεκαοκτώ - με εξαίρεση αυτήν που ανέφερα - από τις δεκαεννέα αφορούν την προσφυγή πολιτών εναντίον αποφάσεων του κράτους, δηλαδή το κράτος έκανε μια διοικητική πράξη, έδινε μια άδεια - καλή ώρα σαν αυτή που έδωσα εγώ χθες - και θα προσφύγουν πολίτες κατά του κράτους γιατί έδωσε την άδεια. Οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν είναι διαμάχη ανάμεσα στην εταιρεία και το δημόσιο. Κλείνω την παρένθεση για να μην ξανακούσω αυτό το επιχείρημα, γιατί φθάνει στα όρια του αστείου. Επανέρχομαι, λοιπόν. Εκκρεμεί η αδειοδότηση του κεντρικού έργου. Αυτή η αδειοδότηση δεν έχει πείσει το ελληνικό δημόσιο. Τώρα; Τον κ. Σκουρλέτη ή τον κ. Σταθάκη; Όχι. Και τον κ. Μανιάτη δεν είχε πείσει. Το έργο, το οποίο επικαλείστε, για την επιτόπια εφαρμογή της μεθόδου για να πειστεί το ελληνικό δημόσιο ότι γίνεται, ήταν απόφαση του κ. Μανιάτη. Την επανέφερε ο κ. Σκουρλέτης και εγώ την παραπέμπω στη διαιτησία. Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι θέμα πολιτικών, το ποιος είναι Υπουργός; Υπηρεσίες δεν έχει το δημόσιο; Επαναλαμβάνω: Υπηρεσίες δεν έχει το δημόσιο; Οι Υπουργοί είναι αυτοί που τα λένε αυτά; Όχι. Οι υπηρεσίες τα λένε αυτά. Άρα, οι υπηρεσίες του Υπουργείου διαχρονικά - και γι' αυτό ανέφερα το παράδειγμα του κ. Μανιάτη, για να δω και ποια θα είναι η αντίδραση του κ. Λοβέρδου - λένε: «Αυτό το πράγμα εμείς θέλουμε να το δούμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο». Και αυτήν την υιοθετεί ο κ. Μανιάτης. Επιστρέφει τη μελέτη ως μη εφικτή, ως μη αποδεκτή και το ίδιο κάνει ο κ. Σκουρλέτης τον Ιούλιο του 2016. Τι κάνει η εταιρεία; Αντί να επαναφέρει τη μελέτη στο Υπουργείο με βάση τις τεχνικές παρατηρήσεις - καλές, κακές, μέτριες, δεν έχει σημασία - , η εταιρεία προσφεύγει στο Σ.τ.Ε. για μια μελέτη που με βάση τις υπηρεσίες του Υπουργείου είναι - πρώτον - ατελής, μισή, δηλαδή η μελέτη έπρεπε να λέει πώς θα χτίσω τους τέσσερις ορόφους του κτηρίου. Η μελέτη που έχει καταθέσει η εταιρεία λέει για τους δύο πρώτους και λέει: «Για τους άλλους δύο θα σας πω μετά». «Εγκρίνετε να χτίσω τους δύο πρώτους ορόφους και θα σας πω μετά για τους άλλους δύο». Δεύτερον, ο τρόπος που χτίζεται αυτή χρειάζεται τεχνικά επιπρόσθετες παρατηρήσεις που έχει κάνει το Υπουργείου. Επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά: «Οι υπηρεσίες του Υπουργείου». Ποια ήταν η απάντηση, λοιπόν, στο δελτίο τύπου, που μόλις σας κατέθεσα από την εταιρεία; Πρώτον, έστειλαν εξώδικο στον Υπουργό, σε μένα. Συμφωνείτε με εταιρείες να στέλνουν εξώδικα σε Υπουργούς; Το θεωρείτε μια συνηθισμένη πρακτική;
Όταν έχουν επενδύσει δύο δισεκατομμύρια …
Το θεωρείτε λογικό.
…για να κάνουν πώληση και έχουν μόνο υποχρεώσεις…
Μάλιστα. Το θεωρείτε σωστό, δηλαδή είναι μια συνήθης πρακτική.
Θεωρούμε, λοιπόν, ότι στις τρεις επιστολές που έστειλε στον Πρωθυπουργό, να απαντήσει τουλάχιστον…
Να σας απαντήσω, κύριε Φωκά.
Εντάξει, κύριε Φωκά, ευχαριστώ.
Με ρώτησε, κύριε Πρόεδρε.
Εντάξει, κύριε Φωκά. Κύριε Υπουργέ, συνεχίστε.
Απλώς ήθελα να ξέρω ότι σύμφωνος. Δεύτερον, ενώ το διακύβευμα σάς το διάβασα και το Υπουργείο είναι συνεπέστατο σε αυτό, ξεκινάει η διαιτησία και αδειοδοτεί, όπως όλα έχουν ανακοινωθεί στο δελτίο Τύπου. Τη Δευτέρα η εταιρεία κάνει μια ωραία φιέστα και λέει: «Καθυστερείτε τις αδειοδοτήσεις». Ποιες αδειοδοτήσεις; Τη μία βασική μελέτη στην οποία υπάρχει η διαμάχη με το δημόσιο διαμέσω των διαδοχικών Υπουργών με πολύ σοβαρά θέματα που στέλνουμε στη διαιτησία, την Ολυμπιάδα που έχω προαναγγείλει ότι θα αδειοδοτηθεί ή τις Σκουριές που έχω πει ότι δεν θα αδειοδοτηθεί μέχρι να πάμε στη διαιτησία, δηλαδή τώρα; Η διαιτησία, για να ξέρετε, είναι ρητά στον νόμο τρεις μήνες με δικαίωμα παράτασης για άλλους τρεις. Άρα, έχουμε σαφώς τοποθετηθεί στη διαδικασία. Η εταιρεία, λοιπόν, κάνει μια ανάλυση - γι' αυτό είπα ότι δεν έχει μάθει η εταιρεία να δουλεύει σε ευρωπαϊκές χώρες από ό,τι φαίνεται - η οποία λέει: «Έστειλα επιστολή στον Πρωθυπουργό. Δεν με είδε». Καταπληκτικό! Φανταστείτε να βγει μια εταιρεία αύριο και να πει: «Ζήτησα ραντεβού από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Γαλλίας και δεν μου έδωσε ραντεβού». Δεύτερον, ο Υπουργός κάνει το ένα, το άλλο, το παρακάτω, αρχίζει και αξιολογεί Πρωθυπουργούς, Υπουργούς και κόμματα», «δεν είναι φιλική για μας η Κυβέρνηση» κ.ο.κ.. Εγώ δεν έχω καμμία αντίρρηση η εταιρεία και κάθε εταιρεία να αγαπάει ορισμένα κόμματα και να μην αγαπάει άλλα. Δεν έχω αντίρρηση, δηλαδή, η «ELDORADO» να φτιάξει ένα φαν κλαμπ φίλων της Νέας Δημοκρατίας ή φίλων της Ένωσης Κεντρώων. Κανένα απολύτως θέμα! Με το ανάποδο έχω πρόβλημα, με το ότι εσείς δεν μπορείτε να φτιάξετε φαν κλαμπ της «ELDORADO». Το ανάποδο έχει πρόβλημα. Συνεπώς, τίθεται ένα θέμα ουσίας για τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει μια ευρωπαϊκή δημοκρατική χώρα σε σχέση με μία εταιρεία η οποία προβαίνει σε ανυπόστατες και προκλητικές για το δημοκρατικό μας πολίτευμα λειτουργίες. Κλείνοντας, θα πω ότι ο μύθος των πολυετών εκκρεμών αδειοδοτήσεων είναι ένας ανύπαρκτος μύθος. Δεν ισχύει. Δεύτερον, είναι ευθύνη της εταιρείας το γεγονός ότι σε αυτήν τη φάση δεν έχουμε ολοκληρωμένο το επενδυτικό σχέδιο. Ευθύνη της εταιρείας! Αυτό είναι διαχρονικό θέμα και γι' αυτό ανέφερα πολύ χαρακτηριστικά ότι στο συγκεκριμένο θέμα, το οποίο είναι και το επίμαχο θέμα της διαμάχης, η συνέχεια του Υπουργείου ξεπερνάει τους Υπουργούς της παρούσας Κυβέρνησης, καθώς αφορά και την προηγούμενη πολιτική ηγεσία. Επαναλαμβάνω ότι η απάντηση είναι απλή, γιατί υπάρχει δημόσια διοίκηση σε αυτήν τη χώρα, η οποία - ευτυχώς για όλους μας - υπάρχει, έχει άποψη, έχει λειτουργία και προσπαθεί να τηρεί με ευλάβεια τους νόμους. Κλείνω με το περίφημο πολιτικό διακύβευμα και το αν η Κυβέρνηση είναι υπέρ των επενδύσεων ή είναι κατά ή για τη συγκεκριμένη επένδυση αν είναι υπέρ ή κατά και διάφορα άλλα, τα οποία είχαμε την ευκαιρία αυτήν την εβδομάδα να τα απαντήσουμε ευθέως και χωρίς καμμία περιστολή. Να υποθέσω πως όλοι θα συμφωνήσετε ότι το κράτος έχει συνέχεια, ότι υπάρχει μια σύμβαση με μια εταιρεία και το ελληνικό δημόσιο, ότι πρέπει να εξαντλούνται οι όροι και οι προϋποθέσεις που έχουν τεθεί γι' αυτήν την επένδυση, που είναι δύο. Πρώτος όρος: Πολύ αυστηρή περιβαλλοντική προστασία για τον απλούστατο λόγο - το καταλαβαίνετε όλοι - ότι η Χαλκιδική δεν είναι μόνο τα ορυχεία. Η Χαλκιδική ζει από δεκάδες άλλες δραστηριότητες, από τον τουρισμό, από τη γεωργία, από την κτηνοτροφία. Είναι μια επένδυση όπου οποιαδήποτε μικρή διαφοροποίηση από πολύ αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους μπορεί να προκαλέσει ανεπίτρεπτες περιβαλλοντικές καταστροφές. Άρα, πρέπει να είναι πολύ αυστηρές και η νομοθεσία και η αδειοδότηση και η επίβλεψη της λειτουργίας της εταιρείας στο συγκεκριμένο θέμα. Δεύτερον, είναι καταστατικό όφελος του ελληνικού δημοσίου να διασφαλίσει ότι η δραστηριότητα θα είναι καθετοποιημένη - όλοι ξέρετε ότι αν φεύγει το μετάλλευμα στο εξωτερικό, το όφελος του ελληνικού δημοσίου είναι σχεδόν μηδενικό - και το δημόσιο πρέπει να διασφαλίσει, όπως λέει και η σύμβαση, ότι θα υπάρξει καθετοποίηση. Άρα, θα έχουμε το πλήρες επενδυτικό σχέδιο. Κλείνοντας, να σας υπενθυμίσω ότι στο περιεχόμενο της διαιτησίας δεν θα πω κουβέντα και για όσον καιρό χρειαστεί, εφόσον ξεκίνησε η διαιτησία, γιατί δεν είναι δημόσια διαβούλευση, αλλά είναι μια κλειστή διαδικασία. Άρα, δεν θα επανέλθω καθόλου στο θέμα αυτό. Τέλος, θα ήθελα να καλέσω τα κόμματα για μια ακόμα φορά να απέχουν από οποιονδήποτε τρόπο ταύτισης με την προβληματική και τις προθέσεις μιας εταιρείας, η οποία το τελευταίο διάστημα κατέδειξε μια κουλτούρα η οποία προσβάλλει, αν μη τι άλλο, την ομαλή λειτουργία μιας ευρωπαϊκής δημοκρατικής χώρας.
Ευχαριστούμε πολύ, κύριε Υπουργέ. Κύριε Λοβέρδο, έχετε τον λόγο για τη δευτερολογία σας.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κύριε Υπουργέ, θέλω να εκφράσω τρεις γενικές σκέψεις. Πρώτον, για μείζονες επενδύσεις, αλλά και για ελάσσονες, ο λόγος ο πολιτικός αφορά την οικονομική πολιτική της Κυβέρνησης και τις ανάγκες της χώρας. Τα είπα και στην πρωτολογία μου αυτά. Δεύτερον, δεν μπορεί να θέτετε ζητήματα που έχουν να κάνουν με το παράλογο μία εταιρεία ή ένας επενδυτής να ζητάει συνάντηση με τον Πρωθυπουργό, όταν ο Πρωθυπουργός με το κυβερνητικό αεροπλάνο σταματάει στο Παρίσι για να δει εταιρείες, επενδυτές, αορίστως. Τρίτον, απευθυνόμενος στον συνάδελφο της Ένωσης Κεντρώων τού είπατε για φαν κλαμπ επιχειρηματιών. Έχετε, βέβαια, την εμπειρία του Ιβάν Σαββίδη που έχει κάνει το δικό σας φαν κλαμπ, γι' αυτό συμβουλεύετε τον συνάδελφο, αλλά μην μας τα λέτε και στη Βουλή αυτά. Αυτά είναι για έξω από τη Βουλή. Αυτά είναι αστειότητες, κατά τη γνώμη τη δική μου. Υπάρχουν ερωτήματα. Τα ερωτήματα είναι πολύ σοβαρά. Σας έχουν τεθεί και δεν τα απαντάτε. Θα τα επαναλάβω, αν και πιστεύω ότι δεν θα το κάνετε ούτε στη δευτερολογία σας, αλλά πρέπει να ξέρουν οι πολίτες για τι ακριβώς συζητάμε. Πρώτον, έπρεπε να συγκρουστείτε με διεθνές ακροατήριο για να υπογράψετε τρεις άδειες; Μέσα στις επόμενες ώρες από τη διεθνή σας σύγκρουση, που μας εξέθεσε παντού, που έγινε θέμα στο Eurogroup, αρχίζετε και υπογράφετε. Έπρεπε να εξευτελιστεί η χώρα για να εξυπηρετήσετε κάποια ψηφαλάκια σας, αν τα εξυπηρετείτε; Δεύτερον, αναφέρεστε εσείς και μάλιστα σε μένα - θα μου πείτε ότι εδώ πέρα λέμε ό,τι θέλουμε - σε αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας; Τις έχω εδώ. Δεν είχα αισθανθεί ότι θα υπάρξει ανάγκη να τις καταθέσω. Τις καταθέτω και τις δεκαεννέα. Θα ήθελα, όμως, να φωτοτυπηθούν και να μου επιστραφούν. Καταθέτω και έναν κατάλογο των αποφάσεων αυτών. [[Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Ανδρέας Λοβέρδος καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Πρέπει να ξέρετε, κύριε Υπουργέ, ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας διαθέτει ένα τμήμα, το πέμπτο τμήμα, για το οποίο έχει γίνει πάρα πολλή συζήτηση στο παρελθόν και για την Αναθεώρηση του Συντάγματος του 2000, με εχθρικά επιχειρήματα εναντίον του για υπερβολική προστασία του περιβάλλοντος. Από τις δεκαεννέα αποφάσεις που σας καταθέτω του τμήματος αναστολών, του πέμπτου τμήματος ολομέλειας, περίπου οι δεκατέσσερις είναι του πέμπτου τμήματος και αφορούν τα περιβαλλοντικά θέματα. Άλλες φορές προσφεύγουν οι πολίτες με τρόπο προστατευτικό του περιβάλλοντος και δεν δικαιώνονται, άλλες φορές προσφεύγει η εταιρεία, όπως είναι και η παρούσα εκκρεμής υπόθεση, η τελευταία, που κρατάει, όμως, και το αντικείμενο της οποίας το έχετε θέσει και στη διαιτησία, αν διαβάζω καλά από τον τύπο. Τα ερωτήματα που απαντώνται είναι αν η συγκεκριμένη παραχώρηση του δάσους είναι συνταγματική ή όχι. Ναι, λέει το δικαστήριο. Όλα είναι περιβαλλοντικά ή τα περισσότερα είναι περιβαλλοντικά. Εμείς τις ξέρουμε τις αποφάσεις. Φροντίστε να τις μάθετε κι εσείς. Τρίτον, μιλάτε για ολιγόμηνη καθυστέρηση για δύο περιπτώσεις από τις οκτώ εκκρεμούσες αδειοδοτήσεις. Πράγματι, η μία είναι έξι μηνών, η άλλη είναι τεσσάρων μηνών. Ανανέωση αδειών είναι αυτή. Υπάρχουν άλλες έξι, οι οποίες καθυστερούν η μία τριάντα τρεις μήνες, η δεύτερη τριάντα τρεις μήνες, η τρίτη δεκαεννιά μήνες, η τέταρτη δεκατρείς μήνες, η πέμπτη δώδεκα μήνες και η έκτη είκοσι μήνες. Αυτές γιατί δεν τις λέτε και λέτε μόνο για τις ολιγόμηνες, αυτές τις τελευταίες που αφορούν ανανεώσεις αδειών; Κάνετε τον πονηρό; Όχι, αφού υπάρχουν τα γράμματα και οι αριθμοί και περί γραμμάτων οι διαφωνίες είναι πολλές, μπορεί και να είναι, όμως επί αριθμών δύο και δύο κάνουν τέσσερα, είτε το λέτε εσείς είτε το λέω εγώ. Τέταρτον, έχετε συνεργαστεί με την κ. Κονιόρδου για το τι θα γίνει με το ΚΑΣ; Το ΚΑΣ καθυστερεί να εκδώσει απόφαση δύο χρόνια, ενώ το θέμα που καλείται να αποφασίσει περί αυτού είναι άλλο από αυτό που είναι στο Συμβούλιο της Επικρατείας και καθυστερεί να δώσει τη δική του γνώμη, τη δική του άδεια επειδή - λέει - υπάρχει εκκρεμότητα στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Έχετε συνεργαστεί με την αρμόδια Υπουργό; Τέλος, θα πω για την διαιτησία. Εγώ είχα κάνει μία ανακοίνωση στις αρχές Αυγούστου, γιατί είχα δει τον Πρωθυπουργό και εσάς να μιλάτε από τον Απρίλιο για διαιτησία. Γιατί το ερώτημα περί διαιτησίας το αποστείλατε, αφού συγκρουστήκατε με διεθνές ακροατήριο με την εταιρεία; Γιατί δεν το στέλνατε τον Αύγουστο; Γιατί δεν το στέλνατε τον Ιούλιο; Εγώ κάνω μία σκέψη εξήγησης: Είστε εχθρικοί. Ήσασταν και είστε εχθρικοί. Δεν αναφέρομαι σε αυτά που είπαν τώρα διάφοροι παράγοντες του Μαξίμου, παράγοντες της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Βουλής, η Πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος. Αναφέρομαι και σε αυτά που λέγατε και εσείς και άλλοι πριν από λίγο καιρό στην επίκαιρη επερώτηση με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό - αναφέρθηκα σε αυτήν - στις δηλώσεις Σκουρλέτη, «μόλις γίνουμε κυβέρνηση η εταιρεία αυτή θα φύγει», στις δηλώσεις τις δικές σας που είναι και γραπτές. Το καταθέτω και αυτό. [[Στο σημείο αυτό ο Βουλευτής κ. Ανδρέας Λοβέρδος καταθέτει για τα Πρακτικά το προαναφερθέν έγγραφο, το οποίο βρίσκεται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής]] Κύριε Πρόεδρε, ο κύριος Υπουργός, κληθείς το 2013 να συμμετάσχει σε συνέδριο με θέμα «Η μακρά πορεία προς την ανάπτυξη: Διδάγματα από την ύφεση», με επιστολή δική του και του κ. Στρατούλη είπε: «Εμείς δεν προσερχόμαστε, γιατί χορηγός σε αυτό το συνέδριο είναι η «ELDORADO»». Δεν πήγε γι' αυτόν τον λόγο. Η προαπόφαση είναι αυτή. Οι αποφάσεις είναι οι καθυστερήσεις. Αυτό το θέμα ακριβώς ζούμε. Η εξήγηση που θα ήθελα να δώσω - μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί να μην κάνω, αλλά πάντως είναι μία εξήγηση, κύριε Υπουργέ - είναι ότι πετάτε τις υποθέσεις πίσω, δημιουργείτε καθυστερήσεις για να ολοκληρωθεί και η επένδυση αυτή και η επένδυση στο Ελληνικό και άλλα θέματα που σχετίζονται και με την ερώτηση του συναδέλφου του ΣΥΡΙΖΑ προηγουμένως προς τον κ. Παπαδημητρίου. Ό,τι σας δημιουργεί πρόβλημα ψήφων το πάτε τόσο αργά, ώστε να γίνει η συγκεκριμένη ενέργεια μετά τις εκλογές. Κάνετε ζημία στη χώρα για όφελος κάποιων λίγων ψήφων, αν τις πάρετε κι αυτές. Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Ευχαριστώ πολύ, κ. Λοβέρδο. Τον λόγο έχει ο κ. Αριστείδης Φωκάς για τη δευτερολογία του.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Θέλω να διευκρινίσω ότι έγιναν όλες οι δοκιμές στην πιλοτική μονάδα με όλα τα ποσοστά, όχι μόνο με επτά, αλλά και με τέσσερα και με πέντε και με έξι. Αυτό θέλω μόνο να διευκρινίσω. Επίσης, θέλω να διευκρινίσω ότι αυτές οι άδειες που δώσατε στην Ολυμπιάδα εκκρεμούσαν για πάρα πολλούς μήνες. Εδώ βλέπω ότι έχετε βάλει μία τρικλοποδιά στην εταιρεία. Βάζετε συνεχόμενα εμπόδια.
Φέρτε τα στοιχεία, σας παρακαλώ.
Οι άδειες που έχουν να λάβουν είναι αρκετές και πολύ σημαντικές για να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί η επένδυση στην Ολυμπιάδα. Δεν μπορείτε να δίνετε άδειες μόνο για να σκάβουν τούνελ. Χρειάζεται κάποια στιγμή να παραδώσετε και την άδεια για να μπορέσουν πλέον να κάνουν χρυσό και να κάνουν πωλήσεις. Η επιχείρηση ήρθε εδώ για να κερδίσει, ήρθε εδώ για να αναπτυχθεί. Ήδη έχει έτοιμες θέσεις εργασίας άνω των χιλίων ατόμων. Μιλάμε για θέσεις ακριβοπληρωμένες, μιλάμε για μισθωτούς οι οποίοι παίρνουν για το 2017 στην Ελλάδα πολύ μεγάλα ποσά. Δεν μπορούν να μείνουν στον δρόμο. Επίσης, θέλω να διευκρινίσω ότι στις 22 Σεπτεμβρίου έχει αποφασίσει το Διοικητικό Συμβούλιο στο Βανκούβερ ότι σταματάει πλέον, ότι θα «παγώσει» η επένδυση στην Ελλάδα. Αυτό είναι πολύ λογικό, διότι μην παίρνοντας πλέον τις απαραίτητες άδειες, δεν μπορεί να αναπτυχθεί η επιχείρηση. Έχει καταθέσει η εταιρεία όλα τα business plans για την επιχείρηση, μία φράση ίσως άγνωστη για μερικούς από εσάς στην Κυβέρνηση. Έχει καταθέσει εγκαίρως ό,τι χαρτιά τής ζητήθηκαν στο Υπουργείο και οι άδειες παραμένουν στα συρτάρια σας, όπως και οι άδειες που παραδώσατε ή θα παραδώσετε τις επόμενες μέρες είναι στα συρτάρια σας κι έχουν βγάλει αράχνες. Δεν θέλετε την επένδυση. Αν τη θέλετε, να βγείτε και να το πείτε. Όμως, η εντύπωση που δίνετε στον κόσμο είναι ότι δεν θέλετε αυτή η επένδυση να πάει μπροστά. Βάζετε συνεχόμενες τρικλοποδιές. Πρέπει να αναφερθούμε στο γεγονός ότι τα ορυχεία δουλεύουν στη Χαλκιδική πάνω από εκατό χρόνια. Οι εργαζόμενοι εκεί έχουν μέσα στο dna τους το ότι είναι ανθρακωρύχοι. Τους αρέσει η δουλειά, την αγαπάνε. Βλέπουμε μία ανάπτυξη στην όλη περιοχή κι εσείς πάτε να κλείσετε το εργοστάσιο και να μείνουν δυόμισι χιλιάδες άτομα στον δρόμο. Θέλω να μας πείτε τι θα κάνετε αν δεν δώσετε τις άδειες στις 22 Σεπτεμβρίου. Ευχαριστώ.
Ευχαριστούμε πολύ, κύριε Φωκά. Τον λόγο έχει ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Γεώργιος Σταθάκης για τη δευτερολογία του.
Δεν έχω να προσθέσω πολλά. Τα στοιχεία δεν υπάρχουν.
Κύριε Υπουργέ, αυτήν τη στιγμή μού απαντάει ο κ. Μανιάτης στο τηλέφωνο. Κύριε Πρόεδρε, μπορώ να έχω ένα λεπτό τον λόγο στο τέλος;
Δεν ξέρω αν θέλει ο κύριος Υπουργός. Εγώ δεν θα είχα πρόβλημα. Συνεχίστε, κύριε Υπουργέ.
Περιμένω να μου καταθέσει ο κ. Φωκάς τις εκκρεμείς άδειες της Ολυμπιάδας. Τον κατάλογο τον περιμένω εδώ.
Πολύ ευχαρίστως.
Δεν τον έχετε, όμως.
Τα έχω εδώ.
Το ίδιο ισχύει και για τον κ. Λοβέρδο. Να ακούσουμε ποιες είναι αυτές οι άδειες που εκκρεμούν για την Ολυμπιάδα. Να τις καταθέσετε για να τις μάθουμε. Νομίζω ότι έχετε ξεπεράσει τον εαυτό σας λίγο σε σχέση με την εταιρεία, διότι η τελευταία λίστα δεν μπορεί να είναι πιο έγκυρη από τη δική μου. Είναι αυτή που είχα στις 3 Αυγούστου με την «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ». Εσείς αποκλείεται να έχετε άλλη λίστα, εκτός αν σας παραπληροφορεί κάποιος ή κάποιοι και ξεπερνάτε τα δεδομένα. Όταν αποκτήσετε στοιχεία, λοιπόν, καταθέστε τα.
Όχι για την Ολυμπιάδα, κύριε Υπουργέ.
Όχι για την Ολυμπιάδα;
Εγώ δεν είπα για την Ολυμπιάδα.
Αποφασίστε.
Αγαπητέ συνάδελφε, μην κάνουμε διάλογο, σας παρακαλώ.
Αποφασίστε.
Σημαντικό είναι για τις Σκουριές να προχωρήσει η επένδυση.
Μα, έχει απαντήσει ο Υπουργός για τις Σκουριές ότι θα πάνε σε διαιτησία. Το έχει απαντήσει αυτό.
Εκεί πάνε σε διαιτησία. Για το άλλο …
Κύριε Φωκά, μιλάμε ελληνικά. Θα μου φέρετε δύο; Δύο υπάρχουν για τις Σκουριές. Αυτό μου λέτε τώρα; Διαβάσατε το δελτίο τύπου; Το ακούσατε; Ήταν σαφές;
Όλα τα παρακολουθώ.
Άρα δεν εκκρεμούν άδειες επ' αόριστον, για μήνες. Όλα αυτά είναι μύθοι.
Δώστε τις άδειες! Όταν βρείτε στοιχεία, λοιπόν, για το πόσο έχει καθυστερήσει η αδειοδότηση να τα καταθέσετε στη Βουλή, για να κάνουμε συζήτηση επί των στοιχείων. Μέχρι τότε το να αναπαράγετε το γενικό σας αφήγημα και δη αφήγημα της εταιρείας είναι δικαίωμά σας, αλλά δεν βοηθάτε πολύ στο διά ταύτα. Επίσης, μπορείτε να κάνετε ό,τι αναλύσεις θέλετε για το τι θέλει η Κυβέρνηση και τι δεν θέλει κ.λπ., κ.λπ.. Ωραία είναι τα ψυχαναλυτικά, αλλά καλό είναι να αναλύονται πάνω στο συγκεκριμένο. Νομίζω ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία τα κατέθεσα όλα πλήρως. Επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά: 100% αδειοδότηση, όπως είχαμε δεσμευτεί στις 15 Σεπτέμβρη. Έγινε. Διασφαλισμένες όλες οι θέσεις εργασίας που είναι αυτή τη στιγμή στις Σκουριές. Διασφαλισμένες, χωρίς καμμία επιπρόσθετη άδεια. Άρα πλήρης διασφάλιση των θέσεων εργασίας. Πάμε στη διαιτησία να λύσουμε το επίμαχο θέμα, που, κατά το ελληνικό δημόσιο, είναι έκθετη η εταιρεία. Άρα η επίλυσή του θα δώσει το όφελος στο ελληνικό δημόσιο. Όσοι θέλετε να συνταυτιστείτε με μία ιδέα ότι θα κουτσουρέψουμε το επενδυτικό στάδιο στο μισό, ότι θα ζημιωθεί το ελληνικό δημόσιο και ότι δεν θα τηρηθούν οι περιβαλλοντικές προϋποθέσεις ο δρόμος είναι ανοιχτός, δικός σας. Σ' αυτό δεν θα ακολουθήσουμε εμείς, η παρούσα Κυβέρνηση.
Ευχαριστούμε πολύ, κύριε Υπουργέ.
Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα τον λόγο για ένα λεπτό.
Κύριε Υπουργέ, είστε σύμφωνος;
Μάλιστα.
Κύριε Λοβέρδο, έχετε τον λόγο, κατά παράβαση, αφού συμφωνούν και τα δύο μέρη.
Νομίζω, συζητάμε πολιτισμένα. Ο κ. Μανιάτης λέει ότι η συγκεκριμένη μελέτη στην οποία αναφερθήκατε έχει ημερομηνία κατάθεσης Δεκέμβριο 2014, στις 12-12-2014. Ο κ. Μανιάτης, όπως και εγώ, φύγαμε μετά από λίγες εβδομάδες από την κυβέρνηση, γιατί μας ρίξατε. Πότε πρόλαβε να τα κάνει όλα αυτά; Αναρωτήθηκε και μου είπε να σας το μεταφέρω.
Ευχαριστώ. Κύριε Υπουργέ, έχετε τον λόγο.
Θα αποστείλω στον κ. Μανιάτη το αίτημα της υπηρεσίας επί υπουργίας του, το οποίο θέτει το θέμα ότι η τεχνική μέθοδος που προϋπάρχει, όπως παραδέχεται η τεχνική μελέτη, πρέπει να αποκτήσει υπόσταση πιλοτικής εφαρμογής με τα συγκεκριμένα εδάφη των Σκουριών και της Ολυμπιάδας.
Ευχαριστούμε πάρα πολύ. Ολοκληρώθηκε η συζήτηση των επικαίρων ερωτήσεων. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Σώμα το δελτίο επίκαιρων ερωτήσεων της Δευτέρας 18 Σεπτεμβρίου 2017. Α. ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Πρώτου Κύκλου (Άρθρο 130 παράγραφοι 2 και 3 του Κανονισμού της Βουλής) 1. Η με αριθμό 1460/11-9-2017 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας κ. Ιάσονα Φωτήλα προς τον Υπουργό Υγείας, με θέμα: «Οι Τοπικές Ομάδες Υγείας (ΤΟΜΥ) στα «αζήτητα» από τους ιατρούς;». 2. Η με αριθμό 1462/11-9-2017 επίκαιρη ερώτηση του Ε΄ Αντιπροέδρου της Βουλής και Βουλευτή Δωδεκανήσου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Δημητρίου Κρεμαστινού προς τον Υπουργό Υγείας, με θέμα: «Επικίνδυνη η έλλειψη καρδιολόγου και χειρουργού στο Κέντρο Υγείας Καρπάθου». 3. Η με αριθμό 1482/12-9-2017 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Λέσβου του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Σταύρου Τάσσου προς τον Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, με θέμα: «Να σταματήσει η ισχύς του αναγκαστικού χρηματικού αντίτιμου για τη συμμετοχή στις εξετάσεις της Πιστοποίησης Αρχικής Επαγγελματικής Κατάρτισης αποφοίτων ΙΕΚ». Β. ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Δεύτερου Κύκλου (Άρθρο 130 παράγραφοι 2 και 3 του Κανονισμού της Βουλής) 1. Η με αριθμό 1461/11-9-2017 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Μαγνησίας της Νέας Δημοκρατίας κ. Χρήστου Μπουκώρου προς τον Υπουργό Οικονομικών, με θέμα: «Παραχώρηση Πανθεσσαλικού Σταδίου στο Βόλο». 2. Η με αριθμό 1483/12-9-2017 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Ηρακλείου του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Εμμανουήλ Συντυχάκη προς τον Υπουργό Υγείας, σχετικά με τη χρόνια έλλειψη ιατρικού προσωπικού στην Παιδοχειρουργική Κλινική του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου (ΠΑΓΝΗ). 3. Η με αριθμό 1443/5-9-2017 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Β΄ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας κ. Σπυρίδωνος - Αδώνιδος Γεωργιάδη προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, αναφορικά με το ύψος της αντικειμενικής αξίας των προς αξιοποίηση ακινήτων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. 4. Η με αριθμό 1380/30-8-2017 επίκαιρη ερώτηση της Βουλευτού Αττικής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Παρασκευής Χριστοφιλοπούλου προς τον Υπουργό Υγείας, με θέμα: «Νοσοκομεία που «νοσούν»». 5. Η με αριθμό 1381/1-9-2017 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Σερρών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ κ. Μιχαήλ Τζελέπη προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, με θέμα: «Στρατόπεδα «Εμμανουήλ Παππά» και «Παπαλουκά»». 6. Η με αριθμό 1293/21-8-2017 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Φθιώτιδας της Νέας Δημοκρατίας κ. Χρήστου Σταϊκούρα προς τον Υπουργό Οικονομικών, σχετικά με τη χρηματοδότηση δράσεων από προϊόντα εγκληματικών ενεργειών κατά του ελληνικού δημοσίου και διάθεση ποσού για κοινωνικούς σκοπούς. 7. Η με αριθμό 923/1-6-2017 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Επικρατείας του Λαϊκού Συνδέσμου - Χρυσή Αυγή κ. Χρήστου Παππά προς τον Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, με θέμα: «Εκπλήρωση του Τάματος του Έθνους». ΑΝΑΦΟΡΕΣ - ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ (Άρθρο 130 παράγραφος 5 του Κανονισμού της Βουλής) 1. Η με αριθμό 6534/21-6-2017 ερώτηση του Ανεξάρτητου Βουλευτή Β΄ Αθηνών κ. Θεοχάρη Θεοχάρη προς τον Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, με θέμα: «Παραβατικές Συμπεριφορές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης». Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δέχεστε στο σημείο αυτό να λύσουμε τη συνεδρίαση;
Με τη συναίνεση του Σώματος και ώρα 12.39΄ λύεται η συνεδρίαση για τη Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017 και ώρα 18.00΄, με αντικείμενο εργασιών του Σώματος κοινοβουλευτικό έλεγχο: α) συζήτηση επικαίρων ερωτήσεων και β) συζήτηση της υπ' αριθμόν 14/12/6-3-2017 επίκαιρης επερώτησης, σύμφωνα με την ημερήσια διάταξη που έχει διανεμηθεί.