Moitas grazas. Por favor, señorías, vaian ocupando os seus escanos. Pido aos medios que vaian abandonando o hemiciclo. Por favor, abandonen os medios xa o hemiciclo. Grazas. Moi bos días de novo. Ábrese a sesión. A orde do día, como saben, está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Non se xustificaron inasistencias. Modificación da orde do día
Señorías, antes de entrar no desenvolvemento da orde do día, cómpre, en aplicación do disposto no artigo 73.1 do Regulamento, propor ao Pleno a alteración da orde do día desta sesión para a inclusión da comparecencia da conselleira de Sanidade, por petición do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, que no día de onte a Deputación Permanente aceptou por unanimidade. Polo tanto, entendo que a aceptación por parte do Pleno pódese aprobar por asentimento. [[Asentimento.]] A comparecencia da conselleira de Sanidade substanciarase a continuación da comparecencia do presidente da Xunta de Galicia, que é o primeiro punto da orde do día deste pleno extraordinario. Polo tanto, comezamos co punto de comparecencia do presidente da Xunta de Galicia por petición propia. Comparecencia do Sr. presidente da Xunta de Galicia, por petición propia, ao abeiro do disposto no artigo 144 do Regulamento da Cámara, para informar sobre as medidas de impulso democrático
Ten a palabra, para a súa intervención, o presidente da Xunta de Galicia, don Alberto Núñez Feijóo.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, comparezo nesta Cámara para dar conta do novo impulso democrático que imos desenvolver ao longo dos próximos meses, e xa dende este mesmo xoves, no Consello da Xunta. Comparezo cumprindo o meu compromiso expresado en varias ocasións no último ano. E comparezo para que sexa o Parlamento de Galicia, onde falamos os representantes do pobo, o primeiro lugar que poida tomar razón das nosas intencións para seguir mellorando a calidade democrática de Galicia. Creo, nese sentido, que a democracia representativa non está en cuestión, pero si debemos cuestionarnos de xeito permanente como podemos mellorala, para estar cada vez máis preto do que os cidadáns esperan de nós como representantes seus e para deixar cada vez unha marxe menor a quen pretenda defraudar o obxectivo polo que somos elixidos. Permítanme que, ao fío desta idea, lembre a distinción que facía o filósofo alemán Kant entre o político moral e o moralista político. Moi resumidamente podería dicirse que o que distingue a un do outro é que o político moral ve nos cidadáns un fin, e o moralista político veos como un medio para os seus fins. Ademais de constatar que a preocupación pola falta de ética política non é algo exclusivo destes días, o filósofo alemán cita como principio básico para afrontar o problema a necesaria existencia da publicidade. É dicir, a necesidade de que os acordos tomados polos gobernos sexan coñecidos por todos. Pois ben, esa política moral e esa transparencia son algúns dos eixos que guían as propostas que hoxe quero tratar aquí. É evidente que en pouco se parece a Europa do século XVIII ou do século XIX, e son moitas as conquistas que a sociedade ten acadado grazas á consolidación de estados democráticos e ao recoñecemento de dereitos fundamentais, pero, lamentablemente, seguen existindo comportamentos que provocan que algúns cidadáns poidan chegar, incluso, a dubidar das bondades do sistema. Comportamentos que, evidentemente, é preciso ir desterrando, dirección á que levan estas medidas que se teñen chamado de impulso democrático. Comparezo, como lles dicía, nesta Cámara cumprindo o meu compromiso de dar conta do que a Xunta de Galicia leva feito e tamén do que vai facer para seguir loitando contra a presenza desas persoas que utilizan a política para os seus intereses –que citaba Kant–, a través de tres liñas de actuación principais: dotar a acción do Goberno da transparencia máxima; conseguir, ao mesmo tempo, o maior control externo a ese Goberno; e garantir unha maior participación cidadá na mellora do sistema da democracia representativa que nos temos dado. A ninguén se lle escapa que nos últimos anos se teñen coñecido casos, nos máis diversos ámbitos, nos que a acción política ten escapado destes principios. Agora ben, o feito de que estes se coñezan é a proba de que os mecanismos de control funcionan: dende a propia denuncia cidadá, a denuncia nos medios de comunicación, ata os medios de inspección dos propios gobernos, rematando na acción xudicial. Pero é lóxico que xeren unha notable decepción entre os cidadáns, e por máis que con carácter xeral as persoas que desenvolvemos labores de servizo público o fagamos limpa e honestamente, é normal que nos pidan máis. Hoxe coñecemos casos de políticos, de particulares, de empresas ou de sindicatos que non teñen obrado como se espera deles, pero, insisto, se os coñecemos é precisamente porque a parte maioritaria do sistema funciona e está alerta para detectar, para denunciar, para castigar as irregularidades. Considero, por tanto, que non se actúa con xustiza cando se pretenden estender as críticas por este tipo de comportamentos ao conxunto. Non podemos esquecer que Galicia chega a ser o que hoxe é grazas tamén á política e aos políticos. Se botamos a vista atrás, atopamos exemplos de entrega, de capacidade, de honestidade en todos os postos de responsabilidade, en todas as ideoloxías e en todos os partidos. Non hai mellor proba de que este modelo que nos demos permitiu favorecer avances sociais e económicos e unha integridade nas condutas políticas. Non é, polo tanto, o modelo democrático o que falla, senón aspectos parciais que reclaman unha resposta axeitada. A frase que mellor define a transición española débese ao seu principal artífice, ao presidente Suárez: elevar á categoría política de normal o que a nivel da rúa é plenamente normal. A palabra máis asociada ao primeiro presidente de Galicia, Fernández Albor, foi sentidiño. Son dous bos apoios para reforzar o noso compromiso con este impulso democrático. Hoxe en día, o nivel de esixencia moral e ética é máis elevado que nunca. Por iso sorpréndenos e indígnanos que siga habendo persoas que se intenten aproveitar das debilidades do sistema. Este tipo de persoas existiron sempre e seguirán existindo, pero isto non debe ser escusa; por iso a nós se nos encomenda unha tarefa moi clara: tratar de reducir esas debilidades do sistema, e, en caso de que non o consigamos en todos os supostos, que teñan o castigo correspondente. Agora tócanos, en definitiva, retomando as frases de Suárez e de Albor, elevar á categoría política de normal o desacougo da xente polo alonxamento das institucións e os casos de corrupción, e darlle resposta con sentidiño, conservando o moito que está ben e reparando, sen dúbida, o que está mal. Antes de continuar, quero deixar claro dende o inicio que non me gustaría que esta comparecencia se convertese nun exercicio inútil de "e ti máis", ao que tristemente temos reducido en máis dunha ocasión este tipo de debates. Pola miña parte, non vai ser así, esta comparecencia non vai tomar ese camiño. Esta comparecencia non pretende ser un rosario de acusacións nin unha cadea de xustificacións nin unha sucesión de interpelacións nin de interpretacións das decisións xudiciais nun sentido ou noutro, porque os corruptos, señorías, ocupan ou actúan ou poden actuar en todos os partidos, pero en realidade non son de ningún partido. A experiencia demostra dabondo que non existe sigla nin ideoloxía que inmunice contra comportamentos inmorais, e incluso claramente delictivos. De aí que sexa equivocado plantexar este debate como unha querela entre partidos, e non como unha acción común de todos os partidos democráticos contra os corruptos. Creo, por tanto, que a todos nos correspondería facer un exame de conciencia e pedir desculpas. Desculpas á cidadanía por non estar moitas veces á altura das circunstancias. Unhas veces por ter confiado en persoas que non merecían a confianza; outras veces por non ser capaces de exercer un control máis férreo sobre moitos asuntos, e moitas outras por abusar da xeneralización e ver a corrupción como un problema exclusivo do adversario político. Pola parte que afecta á Xunta e ao partido ao que pertenzo, eu mesmo e o resto do Goberno temos falado, temos aclarado conceptos e temos asumido responsabilidades cando tocaba. Esta comparecencia, pola miña parte, quere ser e será unha comparecencia de propostas. E, feita esta paréntese aclaratoria, retomo a miña idea inicial para dicir que as propostas que aquí se van escoitar van no sentido do que xa vimos aplicando dende que chegamos ao Goberno o mes de abril do ano 2009: máis instrumentos para garantir o compromiso ético dos gobernos e máis control e transparencia da acción do Goberno. Dende o ano 2009, eses dous aspectos guiaron a nosa actuación. Non se trata agora de facer unha análise exhaustiva de todas e cada unha das medidas que temos tomado, citarei só algunhas que corroboran, máis aló das palabras, que esta Xunta está respondendo e ten respondido con feitos. Feitos, en primeiro lugar, no ámbito da ética e a honorabilidade dos altos cargos e o persoal da Administración autonómica. En 2011 tomamos a decisión de facer públicas as declaracións de bens patrimoniais dos membros da Xunta de Galicia, unha práctica que foi posteriormente blindada con rango de lei na Lei 14/2013, de racionalización do sector público. Eu mesmo fun o primeiro presidente da Xunta que facía públicas as súas declaracións do imposto da renda das persoas físicas. En 2011 aprobamos os criterios básicos para regular, por primeira vez na Autonomía galega, as viaxes oficiais ao exterior de cargos da Administración autonómica. En 2012 homologáronse e publicáronse as retribucións do persoal directivo dos entes instrumentais do sector público autonómico, establecendo topes máximos segundo o tipo de organismo. E o pasado 24 de xullo de 2014 aprobamos o primeiro código ético institucional da Xunta de Galicia; un manual que regula e condensa nun único documento os criterios básicos de conduta e responsabilidade profesional no ámbito da Administración autonómica galega. O segundo bloque de feitos refírese á calidade dos servizos da Administración, como a redución do 50 % do número de altos cargos, a redución do persoal eventual, a redución dos coches oficiais ou o menor gasto corrente. Ou como a Lei de garantía de calidade dos servizos públicos –en tramitación nesta Cámara–, pola que por primeira vez se lles recoñecen aos cidadáns unha serie de dereitos na súas relacións coa Administración e se recollen os mecanismos de control para garantir eses dereitos. De feito, fixa estándares mínimos de calidade, que serán públicos, e facilitan que a persoa usuaria poida reclamar se se incumpren, e blinda o proceso de avaliación dos servizos públicos, dando participación á cidadanía. Por exemplo, tamén como feitos, os tres plans para avaliar, reestruturar e optimizar o funcionamento da Administración instrumental dependente da Xunta, con medidas de axuste, de supresión ou de mellora do funcionamento sobre 160 entes dependentes. Ata o momento, suprimíronse xa máis de 65 entes que dependían da Xunta de Galicia. O terceiro bloque de medidas de transparencia, aprobadas e xa en vigor, refírese ao eido da contratación. A Lei de racionalización do sector público rebaixou á metade as contías de adxudicación directa para contratos menores; de 50.000 euros a 25.000 euros en obras e de 18.000 euros a 9.000 euros en servizos. Somos a Administración pública con menos capacidade de adxudicacións directas de obra do Estado. O pasado decembro garantimos que procedementos negociados e iniciados pola Xunta sexan os máis transparentes tamén das administracións públicas, de xeito que as empresas poidan coñecer as ofertas das competidoras para acadar mellores prezos antes da adxudicación definitiva. Ademais, quixemos dotar dunha maior transparencia a nosa relación cos provedores da Xunta de Galicia a través do sistema de factura electrónica; un sistema que nos permite non só ser máis áxiles no pago, senón que tamén nos permite reducir a marxe de discrecionalidade á hora de efectualos. E tamén regulamos a plataforma de contratos públicos de Galicia, o que permitiu poñer á disposición dos contratistas, cidadáns e cidadás toda a información e a documentación sobre as licitacións sometidas á normativa contractual. O cuarto bloque de medidas xa en vigor refírese á transparencia e ao acceso á información e á participación da cidadanía. Fixemos máis accesible a Guía de procedementos e servizos, grazas á potenciación das novas tecnoloxías. Esta guía facilita actualmente información de máis de 1.500 procedementos administrativos. E ademais, ata o de hoxe preto de 800 deses procedementos administrativos permiten presentalos de xeito electrónico, para obviar os desprazamentos dos cidadáns. Tamén implementamos a iniciativa Open Data, datos abertos da Xunta de Galicia, e puxemos á disposición pública a información do sector en formatos estándares abertos, facilitando todo o acceso á mesma como a súa reutilización. Estes son, señorías, algúns feitos que resumen parte das actuacións que estivemos desenvolvendo nos anos recentes para facer da Xunta unha administración máis responsable e máis clara. Pero somos conscientes de que neses eidos seguen facendo falta máis reformas, e é máis preciso que nunca tratar de buscar puntos en común para conseguir un maior impulso da democracia en Galicia. Eu vou centrarme no que imos facer a partir de agora en Galicia, pero non podo deixar de lembrar que hai determinadas accións que caen fóra do noso ámbito competencial e que están sendo obxecto de debate, regulación e aprobación nas Cortes Xerais a instancias do Goberno central. O propio presidente do Goberno de España comparecía a finais do pasado ano 2014 no Congreso dos Deputados. Nesa comparecencia falouse de medidas de control de actividades económicas e financeiras dos partidos políticos, tamén do control da actividade dos altos cargos da Administración xeral do Estado, e tamén se falou de medidas penais e procesuais na loita contra a corrupción. Por primeira vez, considerar como delito o financiamento ilegal dos partidos, tamén agravar as penas por inhabilitación e aumentar os prazos de prescrición de delitos relacionados contra a corrupción. Como digo, todo isto se está debatendo nas Cortes Xerais. O Goberno xa deixou claro que son medidas que se van acabar implantando. Evidentemente, coincido co presidente do Goberno de España en desexar que esas medidas se aproben co maior grao de consenso posible, pero, ao mesmo tempo, tamén coincido coa idea de que a busca dun consenso, cando unha das partes non ten vontade de consensuar nada, non pode ser escusa para adialas por máis tempo. E tamén creo que aquí, en Galicia, tampouco podemos seguir adiando a toma de decisións. Dende o pasado mes de outubro, coincidindo co Debate do estado da Autonomía, están sobre a mesa unha serie de propostas que creo que é preciso poñer en marcha a curto prazo. Sobre esa base de propostas, creo que agora toca seguir traballando. Como dicía, esta quere ser unha comparecencia de propostas, e a estas propostas me referirei a partir de agora. Lembro que nese debate de outubro do ano 2014 tanto o grupo parlamentario maioritario como o Grupo Socialista votaron conxuntamente abordar unha serie de medidas que recollían algunhas ideas e propostas que se recolleran na Comisión non permanente para a elaboración dun plan de medidas de prevención e erradicación da corrupción política. Concretamente, entre as propostas de resolución aprobadas nesta Cámara hai catro meses, había unha que se refería a dar impulso ás iniciativas no eido do Goberno, do Parlamento e dos partidos políticos. No ámbito do Goberno, aprobáronse nesta Cámara iniciativas como mellorar a transparencia dos procedementos negociados, xa implantada; limitación da capacidade de actuación dos gobernos en funcións; regulación dos procesos de traspaso de poderes, e unha nova obriga de inhibición para altos cargos por asuntos que afecten a intereses de empresas nas que eles ou familiares formaran parte dos órganos de decisión nos dous anos previos ao nomeamento. No ámbito do Parlamento, propoñiamos e votamos nesta Cámara reformar a Lei do Consello de Contas para atribuírlle facultades de prevención na corrupción política. E tamén se contemplaban medidas no ámbito dos partidos políticos, como un acordo para o financiamento dos partidos, restrinxindo os fondos que se fixen nos orzamentos públicos e as achegas dos seus afiliados e cargos. Un posicionamento favorable á modificación da Lei orgánica –a LOREG– para a redución das campañas electorais a 7 días ou a limitación de espazos habilitados para propaganda e fomento do contraste de ideas e dos debates tamén nos medios de comunicación. Con posterioridade, e tomando de base estes acordos parlamentarios aprobados entre os dous grupos, o maioritario da Cámara e o maioritario da oposición, elaborouse un documento de partida de 35 propostas que eu lle entreguei ao secretario xeral do Partido Socialista de Galicia na xuntanza que mantiven con el o pasado 5 de novembro. Ata o momento non temos recibido resposta ningunha, máis aló dalgunhas declaracións de membros dese partido non precisamente proclives ao acordo. Chegados a este punto, xorde, por tanto, a necesidade de rematar o traballo. Con esa mesma vontade de consenso, e por iso cumprindo os nosos compromisos, vimos hoxe aquí para dar conta das medidas que queremos aprobar ao longo dos próximos meses, de modo que se complete unha nova panorámica da lexislación contra as actuacións corruptas no ámbito da Comunidade Autónoma. Quero falarlles, en definitiva, dun programa de medidas de impulso democrático que englobe as actuacións que en diferentes ámbitos temos a intención de acometer ao longo deste mesmo ano. Será un conxunto de medidas que irán na liña das que xa temos aprobado neste Parlamento, destinadas a cubrir tres principais ámbitos de actuación: as actuacións do Goberno, o control externo a ese goberno, e máis capacidade de participación para a cidadanía, tanto a título individual como a través dunha mellor regulación do funcionamento dos partidos políticos. En relación co primeiro destes asuntos, medidas de ámbito do Goberno, anúnciolles que este xoves o Consello da Xunta aprobará as medidas incluídas neste programa de impulso democrático máis vinculadas ao Goberno e á Administración. Son medidas coas que pretendemos contar con mellores instrumentos que faciliten as tarefas de seguimento e control do Goberno, que, en definitiva, dificulten a aparición de prácticas corruptas. O programa contempla accións en moitos ámbitos, que se poden agrupar en dúas grandes liñas: o impulso da transparencia e unhas maiores exixencias de ética pública. No que se refire ao impulso da transparencia, a partir dunha nova lei galega e dos seus desenvolvementos, en primeiro lugar; da posta en marcha dun portal de transparencia do Goberno aberto a Galicia, en segundo lugar; e do reforzo do portal Open Data. E no que se refire a maiores exixencias de ética pública, cunha parte dedicada ao bo goberno na Lei de transparencia, e cun seguimento do código ético e con novas exixencias para o desempeño dos altos cargos. Estas grandes liñas darán lugar a 12 eixes, con diferentes medidas concretas en cada un. Pero permítame que incida agora só naqueles que considero máis significativos, con independencia de que na réplica ou que nos vindeiros días poidamos aclarar e desenvolver máis polo miúdo cada unha das medidas que contempla. Neste sentido, gustaríame citar algúns aspectos importantes. A elaboración e tramitación do proxecto de lei dunha nova Lei de ordenación da asistencia xurídica da Administración xeral da Comunidade Autónoma e do sector público; primeira medida legal. Unha lei que dilucidará con precisión cales son os casos nos que un empregado ou autoridade pública podería recibir asistencia letrada na Administración. Deste xeito asegúrase que, en ningún caso, unha persoa que fose culpable do delito do que se lle acusa vexa a súa defensa pagada con cartos dos contribuíntes. En segundo lugar, o impulso e seguimento das medidas previstas no código ético institucional da Xunta de Galicia. En terceiro lugar, o inicio dun plan de reasignación de efectivos da Administración autonómica destinado a reforzar as unidades dedicadas ao control e á inspección que permitan detectar fraudes, incidindo particularmente no ámbito das subvencións e bolsas, tal e como se aprobou tamén nunha resolución do Debate do estado da Autonomía. E, en cuarto lugar, o establecemento de mecanismos de control de legalidade e de seguridade xurídica no eido local, que trataremos de acordar coa Federación Galega de Municipios e Provincias. Estes son algúns do eixes que se inclúen no programa que estudaremos o próximo xoves, día 29 de xaneiro, no Consello da Xunta. Pero quero centrarme un pouco máis con detalle no eixe que considero de maior transcendencia: refírome á nova Lei de transparencia e bo goberno. Como saben, existe unha lei de transparencia estatal e unha lei galega, a Lei 4/2006, de transparencia e de boas prácticas, impulsada polo Goberno bipartito e aprobada co voto favorable do Partido Popular de Galicia. Pero nós queremos aproveitar esta oportunidade para elaborar un texto novo, unha lei que nos permita avanzar máis e ser aínda máis exixentes que a lei estatal e que a lei do Goberno anterior. Queremos que sexa ademais unha lei participada por todos os que queiran. Queremos, de feito, que os cidadáns poidan realizar propostas e incluílas na lei, e con isto intentar acadar a elaboración dun proxecto de lei o máis consensuado posible para a súa posterior tramitación parlamentaria. Por iso os próximos días imos abrir un foro de transparencia e de participación cidadá sobre a nova lei de transparencia. [[Aplausos.]] Alí, todo o que o desexe poderá facer as súas achegas, con propostas que serán estudadas para configurar o mellor texto posible. Agardamos que en marzo poida comezar esta tramitación do anteproxecto de lei de transparencia, que recollerá as suxestións do foro cidadán. Consideramos, en todo caso, que esta lei deberá establecer, entre outros cometidos, en primeiro lugar as definicións en materia de transparencia; tamén establecer a obriga de subministrar información por parte das persoas da Administración, pero tamén ás entidades que contraten coa Administración; e tamén as entidades que reciben subvencións da Administración. Regular tamén o dereito de acceso á información pública ou definir cal vai ser o órgano de control e seguimento de transparencia, que será un órgano autonómico e independente. Pero esta lei tamén deberá establecer normas de bo goberno, e queremos que vaia máis aló do que se está a establecer na Administración xeral do Estado como medidas. Por exemplo, establecendo por primeira vez os límites da actuación dos gobernos en funcións; é dicir, daqueles gobernos que finalizan o seu mandato a partir do día seguinte do resultado electoral. Un goberno en funcións non poderá presentar proxectos de lei nin autorizar convenios, nin acordar co Estado e con outras comunidades autónomas nin aprobar convocatorias de provisión de postos de traballo, nin aprobar relacións de postos de traballo, nin adquirir compromisos de gasto salvo os estritos de gasto corrente. Tamén queremos regular por primeira vez e por lei o traspaso de poderes, que obriga a deixar un informe de xestión no que quede constancia dunha serie de contidos mínimos entre o Goberno que se vai e o Goberno que o pobo trae: convenios vixentes, execución orzamentaria, compromisos asumidos, accións xudiciais nas que se sexa parte, obrigas pendentes de pago... Todo isto deberá contar no informe que se lle entregue ao Goberno entrante. Tamén queremos a consolidación por lei de que exista un código ético institucional que obrigue a todos os gobernos da Xunta de Galicia, e que, por suposto, obrigue tamén a todos os altos cargos, e que o teñan que asumir no momento mesmo da súa toma de posesión. Ademais, respecto das medidas reguladoras do alto cargo, queremos recoller e ampliar algunhas que xa se aplican na Administración xeral do Estado para garantir o máximo control cidadán co desempeño dos altos cargos. Por iso haberá un control de actividade dos altos cargos antes de acceder ao Goberno; haberá un control durante o exercicio das funcións que teñan, e haberá un control despois de ter finalizado a súa tarefa como alto cargo. Haberá, polo tanto, un maior control da súa actividade antes de entrar no Goberno, pois o alto cargo estará obrigado a inhibirse sobre asuntos que afecten a empresas nas que ocupara postos directivos nos dous anos previos ao seu nomeamento. Pero, ademais, esa actividade nos dous anos previos deberá constar na súa declaración de actividades públicas para que a cidadanía teña constancia das vinculacións de todos os cargos públicos. Haberá tamén maior control da súa actividade durante o exercicio do alto cargo; prohibirase tamén a participación maior do 10 % non só en empresas contratistas da Administración, senón tamén en empresas subcontratistas da Administración. E tamén unha maior supervisión da súa actividade despois da súa saída, pois se designa un órgano encargado de revisar as variacións do seu patrimonio para ver se están xustificadas. E ademais estableceremos a obriga de que, durante os dous anos nos que lle afecta a Lei de incompatibilidades, teña que declarar ese alto cargo xa cesado, na Oficina de incompatibilidades, con carácter previo a calquera actividade que pretenda emprender; esta oficina certificará se cumpre ou non coas normas de incompatibilidade. Por último, esta lei tamén deberá regular o Portal web de transparencia, de xeito que se garantan os principios básicos de accesibilidade, de interoperabilidade, de calidade e de reutilización da información publicada. Permítame que neste portal de transparencia me deteña un pouco máis, porque é un aspecto no que tamén queremos ir máis aló do que xa temos avanzado en anos anteriores e do que nos exixe a normativa estatal. De xeito que nese portal aumentemos a transparencia da nosa Administración institucional, aumentemos a transparencia da acción lexislativa do Goberno, aumentemos a transparencia dos servizos públicos, aumentemos a transparencia dos empregados públicos, aumentemos a transparencia do patrimonio da Comunidade Autónoma, aumentemos a transparencia das nosas contas públicas, aumentemos a transparencia da actividade urbanística e aumentemos a transparencia da actividade contractual e convencional da Xunta de Galicia. [[Aplausos.]] Señorías, aumentarase a transparencia da Administración institucional porque agora obrigaremos, tamén legalmente, a ter publicado na páxina web o inventario total de entes, as retribucións do seu persoal directivo e os contidos dos seus contratos-programas e plans de actuación. Aumentaremos a transparencia da acción lexislativa do Goberno porque será obrigatorio publicar o programa lexislativo do Goberno para que os administrados poidan prever os futuros cambios normativos; e publicaremos tamén os textos das resolucións xudiciais que afecten á vixencia ou á interpretación das normas existentes. Aumentaremos a transparencia dos servizos públicos porque obrigaremos a publicar todos os pregos de condicións, non só dos contratos, senón das concesións dos servizos públicos, que faga a Xunta de Galicia. Aumentaremos a transparencia dos empregados públicos. Agora obrigarémonos legalmente a publicar o cadro total de empregados públicos, a súa distribución por grupos, os acordos reguladores das condicións de traballo dos convenios colectivos, as ofertas públicas de emprego, os procesos de selección de persoal e os liberados sindicais e os seus custos. Aumentaremos a transparencia do patrimonio da Comunidade Autónoma. Agora obrigarémonos a publicar a relación de bens inmobles e vehículos oficiais do sector público autonómico. Aumentaremos a transparencia das nosas contas públicas, e publicarase toda a información sobre a débeda pública, a súa evolución e os indicadores estatísticos. E aumentaremos a transparencia na actividade urbanística porque agora se publicarán, e estarán á disposición da cidadanía, todos os plans xerais de ordenación municipal e as súas modificacións e revisións. E aumentaremos a actividade contractual e convencional da Xunta, comprometéndonos a que no desenvolvemento desta nova lei se inclúa a renovación do decreto de rexistro de convenios, para aumentar a posibilidade de consulta cidadá e regular novas funcionalidades tecnolóxicas. En definitiva, señorías, a nova lei de transparencia do Goberno será unha lei moi exixente, pero sobre todo o que quere ser é unha lei de todos e para todos. Non só dos grupos aquí representados, senón de toda a cidadanía, á que, por suposto, invito a participar no foro que se abrirá para recoller as súas opinións. De todo o anterior, despréndese que imos contar cunha administración máis transparente, pero queremos, ademais, que sexa unha administración máis controlada externamente. Cómpre lembrar, neste sentido, que a existencia dunha maior demanda social de transparencia e control sobre o manexo de fondos públicos aconsella unha actualización da xa antiga norma reguladora do Consello de Contas, para reforzar este organismo de control. Queremos dotar o Consello de Contas de novas funcións, tanto en materia e control de auditoría das contas como de prevención da corrupción, tal e como comprometemos no debate do estado da Autonomía. Cremos, ademais, que esta tamén é unha vía para reforzar o entramado institucional e, deste modo, seguir afianzando o noso autogoberno. Así o fixemos, actualizando a composición e o papel do Consello Consultivo, coa nova lei aprobada o ano pasado, que por primeira vez foi e será este Parlamento o que propoña case a metade dos seus membros. E así o queremos seguir facendo agora no caso do Consello de Contas, outorgando a este organismo, creado polo Estatuto de autonomía, un papel máis acorde de exixencia de control actual. Dende a Xunta consideramos que a mellor vía para a definición destas novas atribucións do Consello de Contas é a dunha lei que nace precisamente do órgano encargado de recibir os informes do consello, é dicir, dende o Parlamento directamente. Por iso dende o grupo maioritario da Cámara se presentará unha proposición de lei do Consello de Contas, para poder ser debatida aquí e tratar de atopar consenso. En todo caso, esta proposición de lei –na nosa opinión– debería de contemplar unha serie de aspectos. Primeiro, atribución ao Consello de Contas de facultades de prevención na corrupción, creando no seu seo unha sección encargada de elaborar plans de riscos, de prevención da corrupción, de colaborar coas administracións galegas na elaboración das normas internas sobre a prevención destes riscos e asesorar ao Parlamento, ao sector público autonómico e ás entidades locais galegas en materia de prevención da corrupción. Tamén a potenciación da realización de auditorías operativas e do seu persoal auditor. Insisto, o Grupo Popular presentará o texto correspondente para o seu debate co resto dos grupos, que, por suposto, estará aberto a todas as suxestións e melloras que se consideren oportunos pola vía das correspondentes emendas. Estamos abertos ao diálogo, e confío en que entre todos poidamos ter unha nova lei do Consello de Contas aprobada neste primeiro período de sesións deste ano 2015. Por último, quixera facer mención aos aspectos vinculados á participación da cidadanía na política, e fareino nunha dobre vertente: a da participación a través dos partidos políticos e a da participación directa a través das novas vías para o acceso á información e á elaboración de propostas neste Parlamento. A vía tradicional de participación política dos cidadáns na nosa sociedade, e en todas as sociedades occidentais, articúlase principalmente a través dos partidos políticos democráticos. Neste sentido, son dos que pensa que a democracia representativa e os partidos son dous elementos que van da man, e a existencia dun non é posible sen o outro ou viceversa. Por iso a todos nos doe e nos indigna que se produzan comportamentos que se escapan do seu papel clave na configuración e desenvolvemento das sociedades democráticas. Lamentablemente, os acontecementos producidos nos últimos tempos demostran que existen fisuras no marco legal que regula o financiamento dos partidos políticos; fisuras que poden ser aproveitadas por uns poucos, ben para o seu lucro persoal, ben para buscar vías de financiamento irregular. Por iso en máis dunha ocasión, nos últimos anos, me teño manifestado acerca da conveniencia de facer unha reflexión profunda sobre a reforma do sistema de financiamento dos partidos políticos. Fíxeno hai dous anos, en xaneiro do ano 2013, cando dixen: hai que cambiar a lei de financiamento dos partidos Fíxeno tamén en outubro do ano 2013, cando manifestei: son partidario de non permitir doazóns aos partidos. Tamén no debate do estado de Autonomía, o sete de outubro deste pasado 2014, e volvinllo plantexar ao secretario xeral do PSdeG-PSOE na nosa xuntanza o 5 de novembro. Tendo en conta estas reflexións, creo que obramos en consecuencia cando nos decidimos a solicitar ao Consello Consultivo a elaboración dun texto que servira como anteproxecto de lei de financiamento dos partidos políticos en Galicia, no ámbito das nosas competencias. Este texto debería contemplar –na nosa opinión–, entre outras cousas, a prohibición de doazóns aos partidos por parte de persoas xurídicas, e o establecemento de medidas de transparencia adicionais ás previstas na normativa básica estatal. Agardamos que nos próximos días recibamos este texto, e, a partir de aí, comezará a súa tramitación para ser aprobado o correspondente proxecto de lei por parte do Consello da Xunta, e, con posterioridade, ser enviado a este Parlamento no período de sesións que vai comezar. [[Aplausos.]] Creo que a sociedade nos pide estar á altura de ser capaces de apostar unidos pola máxima transparencia, tamén pola máxima publicidade, nos recursos que nos tocan manexar aos partidos políticos democráticos. Polo tanto, trátase dun asunto o suficientemente importante como para que nos deamos a oportunidade de chegar a acordos, se ás súas señorías lles parece ben. Se somos capaces de chegar a acordos nese eido, creo que nos será aínda máis doado pactar a posibilidade de ofrecer vías de participación cidadá, tanto na actividade lexislativa como na de impulso e control das administracións. Como saben, este parlamento aprobou unha nova norma para a regulación das iniciativas lexislativa populares, e queremos seguir avanzando nesta idea. Consideramos que é oportuno contar cunha norma que permita regular as diferentes vías de participación na actividade parlamentaria; tanto as agora existentes, como outras novas que se poidan incorporar. Así, xa lles anticipo que o grupo do que formo parte presentará un texto que permita regular tanto as iniciativas lexislativas populares como a posibilidade de presentar proposicións non de lei por parte dos cidadáns, ou a posibilidade de que a cidadanía poida realizar preguntas dirixidas ao Goberno que os grupos poderán asumir para a súa tramitación se o consideran oportuno. [[Aplausos.]] Ademais, este texto incorporará unha regulación que poida dotar de maiores garantías de control e sirva para impulsar iniciativas xa existentes, como Lexisla con nós, unha medida impulsada dende a Presidencia do Parlamento e que permite que as achegas que os particulares realizan durante a tramitación dos proxectos lexislativos sexan coñecidas e valoradas nas correspondentes ponencias. En resumo, señorías, acabo de falarlles de máis control interno nos gobernos, de máis control externo por parte do Consello de Contas cara aos gobernos, de maior regulación da participación directa dos cidadáns e de mellores garantías no financiamento dos servizos públicos. Veño de presentar, polo tanto, un programa de impulso democrático que comprende, ao longo deste ano, a presentación de cinco leis: nova lei de transparencia do Goberno, lei de ordenación de asistencia xurídica, nova lei do Consello de Contas, lei de financiamento dos partidos políticos e lei de participación cidadá no Parlamento. [[Aplausos.]] E o desenvolvemento, señorías, de 50 medidas, moitas delas citadas hoxe, a maioría nesta comparecencia. En canto aos prazos de execución desas 50 medidas, comprometémonos a que nos próximos 50 días os textos estean presentados para a súa tramitación parlamentaria. Acabo de falar, en definitiva, das medidas que imos desenvolver nos próximos meses, e que hoxe quixen compartir con vostedes cumprindo o meu compromiso. Quixen facelo así porque me gustaría que as medidas que se contemplan, e moi especialmente aquelas que implican modificacións legais, foran aprobadas polas achegas de todos vostedes. Ese será o meu empeño, e estou convencido de que o do grupo maioritario da Cámara tamén. Creo sinceramente que iso é o que nos reclama a cidadanía, que tratemos de construír unha mellor democracia e poñerlles as cousas difíciles aos que se queren aproveitar dela. A xente non nos tolerará a pasividade, pero tampouco nos pide apagar un lume localizado irrigando gasolina. Todos aqueles que cremos na política como unha nobre tarefa de servizo público temos a obriga de aprovisionarnos de recursos que nos permitan cumprir co noso deber axeitadamente e impidan a entrada de quen queira estar aquí por outros intereses. Non basta con que censuremos comportamentos ilexítimos ou con que combatamos a súa demagoxia con máis demagoxia. E moito menos serve que dividamos enerxías entre nós mentres se cuestiona a política no seu conxunto. Ou todos traballamos conxuntamente por restaurar a confianza cidadá, ou todos seguiremos sufrindo o mal de que paguen xustos por pecadores. [[Aplausos.]] O reto, señorías, a estas alturas do século XXI, é restaurar as pontes que nos conectan coa cidadanía e romper aquelas outras que faciliten o labor dos indesexables. Deberá ser este un traballo de todos, por iso me gustaría contar con vostedes nesta tarefa. A democracia foi, é, e seguirá sendo, unha responsabilidade de todos. Máis nada. Moitas grazas.
Moitas grazas. Rolda dos grupos parlamentarios. Polo Grupo Mixto, señoras Martínez e Iglesias. Ten a palabra, en primeiro lugar, a señora Iglesias.
Bo día a todas. Moitas grazas, señora presidenta. Esperabamos ese discurso triunfalista, e sobre todo electoralista, porque son vostedes moi previsibles, señor presidente. ¿Impulso democrático? Impulso electoralista, lavado de imaxe e propaganda gratuíta. Está en todo o Estado a consigna esta do impulso democrático. Lin na prensa que en todas as autonomías onde goberna o Partido Popular, desde que tiveron o congreso este, pois claro, están preocupados e queren facer un lavado de cara. Cada vez hai máis xente que desconfía da política, por desgraza. Se ás persoas que se absteñen sumaramos as que votan por inercia, atopariámonos con que só unha minoría moi minoría confía naquelas persoas ás que vota. ¡É unha pena! O descrédito dos políticos é xa case que un tópico, de tan xeneralizado que está. Nembargantes, os políticos considera esta deputada que son moi necesarios. Un país necesita persoas decentes e competentes que o gobernen. Sen dúbida, unha das causas que nos levaron a este desafecto e descrimento na clase política é o que vostede acaba de practicar neste hemiciclo: o electoralismo. Ou sexa, a tendencia de moitos políticos a priorizar o tipo de medidas que cren que lles darán votos. E priorizalas sobre as que realmente son necesarias. Esta tendencia conleva que se evite tomar medidas que, aínda sendo necesarias, polo feito de dar os seus froitos a longo prazo, non lles paga a pena adicarse a elas, ao non poder rendibilizalas electoralmente. Un país debilítase ata abocalo a crises de todo tipo cando as súas gobernantas menten nos seus programas electorais. Nisto vostedes son expertos, por medo a seren castigados nas urnas. Pero xa empezou a conta atrás: tic, tac, tic, tac. Dende esa perspectiva, o electoralismo é un cancro para o bo goberno dun país, e tamén o é para a calidade do sistema democrático, ao converter a política nun exercicio de finximento e de falseamento da realidade que chega ao extremo de que acabemos vendo como normal que os políticos oculten todo aquilo que non lles convén aos seus intereses electorais. Temos o exemplo no presidente do Estado, que escaquea sempre facer declaracións. E tamén o electoralismo é incompatible coa transparencia e co respecto á cidadanía, porque fai que o político nos trate como ignorantes e infantís, de xeito que co electoralismo a política convértese nun despregue de márketing, fotos e frases impactantes, onde importa moito máis saber eludir as preguntas comprometidas e manexar con soltura un discurso ambiguo e baleiro de contido que contar as cousas tal e como son. Vostede é mestre tamén na arte do escaqueo político. Neste xogo de simulación e manipulación teñen tamén unha boa parte de responsabilidade os medios de comunicación. Xornalistas e propietarias dos medios son en demasiadas ocasións cómplices na transmisión nesgada e na formación dunha opinión pública limitada a unha visión parcial e superficial da realidade. Afeccionados estes xornalistas e donos dos medios de comunicación a titulares efectistas e a noticias de impacto, contribúen decisivamente, en moitos casos, a un estado de opinión baseado na simplificación ata extremos caricaturescos. Ninguén o cre, nin a vostede nin ás súas intencións de impulso democrático. Só os medios do réxime e o coro orquestrado do seu partido dan creto ás súas palabras. A cidadanía está cansa, empobrecida e desconfía. Tic, tac. Teña coidado, señor Feijóo, ao coller ese impulso cara atrás e tirar para adiante, non se espete contra un muro de indignación, porque o que á cidadanía realmente lle preocupa é que un de cada catro nenos pasa fame ou ten malnutrición; un de cada catro adultos está en exclusión ou en risco de exclusión; a metade dos parados e paradas de longa duración non teñen ningún ingreso e viven dos que poden axudalos, que son as exiguas pensións revalorizadas en 1,05 % con esta reforma do Goberno a golpe de decretazos. E vou deixar as outra medidas que esta deputada considera urxentes para a raquítica segunda intervención que me corresponde. Saúde. Moitas grazas.
Bo día a todas e a todos. Señor presidente, vén vostede falar hoxe de medidas de impulso democrático nun intento de limpar o Partido Popular de toda a corrupción propia e sistémica e de perverter as institucións democráticas. Falaba agora de participación cidadá, cando non hai moito vostedes colleron unha iniciativa lexislativa popular de Lugo sobre hemodinámica e a destrozaron; convertérona noutra cousa totalmente distinta. Iso non é participación cidadá. Non se pode afirmar que o Partido Popular sexa un partido corrupto, pero o certo é que os casos se acumulan nos xulgados e fan pensar que a corrupción no Partido Popular non é puntual; afecta á toda a xeografía española, e, ao longo do tempo, hai centos de políticos do Partido Popular baixo sospeita de corrupción, desde concelleiros de pobos pequenos, ata presidentes de comunidades. Dos últimos 34 anos en Galicia, 27 gobernou o Partido Popular, creando redes e tramas corruptas que crean un problema estrutural. Temos a operación Pokemon, Orquestra, Patos, Rei, Muralla, Zeta, ademais de moitos outros cargos por corrupción a políticos galegos. Así, 80 cargos políticos galegos están incursos en causas por corrupción e irregularidades administrativas. Asuntos urbanísticos, contratacións, delitos electorais, son algúns dos cargos de ducias de políticos galegos do Partido Popular. Algúns deles seguen nos seus cargos, algúns neste Parlamento. Un de cada nove alcaldes afrontan ao final do seus mandatos unha laxa de imputación xudicial; 35 alcaldes –21 do PP– están inmersos en causas por corrupción, e só 8 teñen que ver coas grandes operacións como a Pokemon ou a Orquestra. Acúsase a 7 alcaldes por prevaricación, a 11 por adxudicación a terceiros e a contratos, tráfico de influencias, inxurias, revelación de segredos, desobediencia á autoridade, malversación de fondos. E podemos seguir. Son as acusacións contra alcaldes do Partido Popular. Seguimos sen explicacións das doazóns opacas do Partido Popular de Galicia rexistradas no ano 2006 por Bárcenas, e que supoñen máis de 1,8 millóns de euros para empresas que teñen contratos millonarios en Galiza, como FCC, Entrecanales, e ¡como non!, Copasa, que se volve ver inmersa nunha causa escura en relación coa autovía da Costa da Morte. Pero Copasa tamén ten outras 19 obras en Galiza. Tamén hai alcaldes que fan apoloxía do franquismo sen que isto teña consecuencias. Ou o propio presidente, que leva negándose a dar explicacións sobre a súa relación co narcotraficante Marcial Dorado. Pero hai máis ilegalidades, como por exemplo na Consellería de Sanidade, que leva a gran perla, por exemplo, coa cafetería do hospital Meixoeiro; unha cafetería que se lle outorgou a OH Vigo sen un prego de condicións e que asumiu a débeda de MACONSI. E neste momento OH ten débedas co hospital, coa Axencia Tributaria, coa Tesourería, con Facenda, con provedores, cos traballadores, cos despedidos. E, sen embargo, a consellería mira para outro lado e non toma ningunha iniciativa para cambiar esta situación. Pero falemos de Povisa. Recén firmado un concerto á carta para os seus amigos de Povisa, para os que traballou, evidentemente, favorecendo que, despois de asinar un concerto co mesmo presidente da Xunta, recoñece que non hai ningunha empresa en Galicia que teña un concerto durante tanto tempo e tan estable e que iso ía proporcionar estabilidade. Hai 56 despedimentos, destrución de postos de traballo, eliminación de categorías, e resulta que tanto o presidente como a consellería din que non se pode facer nada. Iso é corrupción, iso é permitir que as empresas privadas fagan negocio con algo tan importante como a saúde, xustificado polo presidente da Xunta e xustificado pola conselleira de Sanidade. Polo tanto, non son vostedes...
Remate, por favor.
...–vou rematando, señora presidenta, grazas– quen nin de falar de transparencia nin de medidas de impulso democrático. Para empezar a falar de medidas de impulso democrático teñen vostedes que empezar por expulsar do seu partido a todos os corruptos, a todos os que estaban ao tanto da caixa B do Partido Popular, empezando polo presidente do Goberno de España. Nada máis. Moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra o señor Jorquera Caselas.
Grazas, señora presidenta. Deputados, deputadas. Señor Feijóo, vai acabar comparecendo vostede a través dunha pantalla de plasma, pouco lle faltou. Vetan que poidamos presentar propostas de resolución, e dispoño neste debate de dez minutos, o mesmo tempo que para defender unha proposición non de lei. ¿Niso consiste para vostede o impulso democrático? ¿En pretender usar este Parlamento como un plató televisivo e os deputados como figurantes? Pero miren, entrando en materia. Unha vez fíxenlle a vostede unha pregunta chamada a pregunta total, e hoxe vólvolla facer, señor Feijóo. Porque vostede se comprometeu a comparecer para falar da corrupción e agora pasa de puntillas. Falou da corrupción en abstracto para non falar da corrupción moi concreta que salpica o seu partido. Só lle faltou emular tamén nesta cuestión a Rajoy, dicindo que de esos casos ya si tal. Mire, eu non son maniqueo, non creo que a decencia dependa da cor do carné, pero para combater a corrupción é necesario actuar con contundencia ante o menor indicio, e vostede non o fai. Vostede sacrificou a cabeza do director de Sogama para que non interferise neste debate, o mesmo que fixo Rajoy con Ana Mato, pero esa non é a súa norma, a súa norma é dicir: se fuerte. Igual que Rajoy. Por exemplo, ante os escándalos de financiación ilegal que salpican o PP, todos os dados indican que o Partido Popular de Galiza é unha peza central, pero vostede prefire que se mate o mensaxeiro, como fixeron co xerente do Partido Popular en Ourense, en vez de depurar responsabilidades. Por exemplo, ante a lista interminábel de imputados do Partido Popular de Galicia: "Eu só respondo dos meus actos", dixo nunha entrevista publicada onte. Pero esquece que tamén é presidente do Partido Popular de Galicia. Prefire mirar para outro lado a asumir as súas responsabilidades. Ou, por exemplo, á hora de render contas das súas amizades perigosas con Marcial Dorado ou Pachi Lucas. A sociedade galega aínda está esperando explicacións convincentes. Señor Feijóo, a loita contra a corrupción non se predica, practícase. E de vostede, polo visto até agora, non se pode esperar unha mala palabra, pero tampouco unha boa obra. ¿Que é para vostede a transparencia e o impulso democrático? ¿Propoñer na oposición que cada grupo puidese impulsar dúas comisións de investigación en cada lexislatura, e agora vetar unha comisión de investigación polos cursos de formación? ¿Utilizar o Parlamento de teatro para o seu lavado de cara, mentres ten paralizada desde hai ano e medio a Comisión de estudo de medidas contra a corrupción? Mire, as súas propostas son fume. Anuncia o que vai facer para encubrir o que está deixando de facer. Anuncia unha nova Lei de transparencia para encubrir que non está respectando a Lei de transparencia vixente. Señor Feijóo, hai un refrán que di: "non se pode poñer o raposo a coidar do galiñeiro". O primeiro que ten que facer para que as súas propostas sexan críbeis é combater a corrupción na práctica, e vostede non o fai. Os fenómenos de corrupción que estamos sufrindo teñen causas que van moito máis alá da condición humana, de condutas individuais indignas e repudiábeis. A corrupción no Estado español, igual que na Unión Europea, é un problema estrutural; existe unha corrupción sistémica consecuencia dun determinado esquema de poder. Mire, corrupción é valerse da crise para chuchar os de abaixo e engordar os de arriba, ou para desamortizar o patrimonio público e entregárllelo aos lobbies privados. Corrupción é que o señor Juncker negocie ás agachadas coas multinacionais para que utilicen Luxemburgo como paraíso fiscal. Corrupción é que o señor Bárcenas estea na rúa mentres vostedes instauran a cadea perpetua revisábel. Corrupción é lexislar a favor das eléctricas cando a xente non ten para pagar a luz, para despois sentar nos seus consellos de administración. A gran corrupción, señor Feijóo, é o mecanismo que utiliza o poder económico para influír nas decisións públicas no seu beneficio. Corrupción é que grandes empresas financien algúns partidos a cambio de que estes gobernen para elas. Esa corrupción sistémica da que estamos falando, señor Feijóo, ten a ver coa plutocracia, co facer de correa de transmisión política dos intereses das elites económicas. E para acabar con esa lacra é necesario un cambio radical de políticas e medidas que ataquen a cerna do problema. Con propostas como as que lle entregaremos –xa llo anticipo–, para blindar os servizos e as políticas públicas dos intereses dos grandes grupos de presión económica. Ou para acabar coa privatización dos servizos públicos, que crea o caldo de cultivo para que o tráfico de influencias campe ás súas anchas. Señor Feijóo, ¿está disposto vostede a iniciar un proceso de revisión e reversión de todos os servizos dependentes da Xunta que están sometidos a unha xestión privatizada ou indirecta? Non, ¿verdade?, ¿verdade que non? ¿Está disposto vostede a rescatar a concesión da autovía da Costa da Morte, en vez de modificala para beneficiar unha empresa a custa do interese público? ¿A que non?, ¿verdade que non, señor Feijóo? Pois con prácticas como esas é coas que hai que acabar. Pero, ademais, hai propostas concretas que permitirían unha loita máis eficaz contra a corrupción. ¿Está disposto a promover a revisión da lexislación sobre incompatibilidades para evitar a confluencia e influencia de intereses privados na xestión pública e acabar coa vergoña das portas xiratorias?, ¿si ou non? ¿Está disposto a estender ás entidades privadas que xestionan servizos públicos as normas aplicábeis ao sector público?, ¿a crear prazas de inspectores públicos para revisar e controlar o cumprimento dos pregos de contratación?, ¿si ou non, señor Feijóo? ¿Está disposto a reclamar o endurecemento do castigo penal para as persoas implicadas en delitos de corrupción?, ¿a demandar que non se poidan beneficiar de indultos, agás motivos de urxencia humanitaria?, ¿a reclamar que teñan que responder co seu patrimonio?, ¿a que non caduquen as accións para o resarcimento completo dos danos causados ao erario público?, ¿si ou non? ¿Vai propor a eliminación das prácticas de contratación pública que leven implícitos procesos negociados sen publicidade, establecendo, iso si, mecanismos para valorar elementos como a creación de emprego no ámbito local ou galego? Conteste, ¿si ou non? ¿Está disposto a regular, en base á independencia, publicidade, concorrencia e transparencia, as relacións e axudas aos medios de comunicación privados?, ¿si ou non, señor Feijóo? ¿Está disposto a asegurar o cumprimento dos preceptos da Lei de transparencia antes de anunciarnos unha nova lei, en particular no referido aos gastos de persoal eventual, de gabinete, de asistencias técnicas, de protocolo, e os gastos presidenciais?, ¿si ou non, señor Feijóo? ¿Vai exixir a mellora dos medios da Administración de Xustiza para a persecución da corrupción? ¿Vai reclamar a prohibición das doazóns aos partidos, non só das persoas xurídicas, senón tamén das persoas físicas que exerzan poder de dirección en empresas que teñan actividade vinculada a decisións políticas?, ¿si ou non, señor Feijóo? Se falamos de impulso democrático, conteste a unha pregunta: ¿está vostede disposto a renunciar a modificar unilateralmente, e no seu beneficio, a Lei electoral?, ¿si ou non? Se falamos de participación democrática, ¿está o seu partido disposto a promover unha reforma do Regulamento para reforzar o seu papel de control e impulso ao Goberno, facendo deste Parlamento unha institución máis áxil, democrática e participativa? ¿Está disposto tamén a que se celebren consultas populares?, ¿si ou non, señor Feijóo? ¿Está disposto a modificar a Lei da CRTVG para garantir a súa pluralidade e independencia, imposibilitando a instrumentalización gobernamental sistemática que vostedes exercen?, ¿si ou non, señor Feijóo? ¿Está vostede disposto, se falamos de aforrar en gastos electorais, a que se prohiba o mailing, o envío postal masivo; e, iso si, a defender que se garanta unha presenza maior e máis equitativa de todas as forzas políticas nos medios públicos de comunicación social?, ¿si ou non, señor Feijóo? Mire, señor Feijóo, como lle dixen antes, vostede vén aquí cunha retahíla de propostas que son fume, propostas que pretenden anunciar o que vai facer para xustificar o que está deixando de facer. E fronte a iso, hai propostas concretas que permitirían unha loita máis eficaz contra a corrupción, por moito que exista unha corrupción estrutural, unha corrupción sistémica, que só se pode combater apostando por un cambio de modelo. Vostede non tivo a cortesía, antes deste debate, de proporcionar as súas propostas aos distintos grupos parlamentarios que conforman esta Cámara; eu, en cambio, entregareillas agora e tamén á presidenta, señor Feijóo, tamén á presidenta. Porque, aínda que vostede viñese a este Parlamento a informar como se fosemos convidados de pedra, quero lembrarlle que o Parlamento é a institución central da democracia, que este Parlamento é a institución central do noso autogoberno. Por tanto, compételle a este Parlamento non actuar aquí como un mero teatro para escoitar as súas operacións de propaganda, senón decidir que medidas son realmente necesarias para loitar contra a corrupción e para a rexeneración democrática. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Jorquera. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra o señor Beiras Torrado.
Señorías. ¡Váiase, señor Núñez! ¿Sóalle? ¿Ten memoria diso? Agora que seica estamos a asistir ao retorno do jeti Aznar, esa invectiva debería tela moi en conta, ¿non? Tamén podería trasladarllo ao señor Rajoy: ¡váiase, señor Rajoy!, ¡váiase, señor de los hilillos! ¿Recorda? Era unha situación na que o último Goberno presidido por Felipe González estaba envolto en todo, unha serie de escándalos, de corrupción, nos arredores do partido... o caso Roldán, e así sucesivamente. Bueno, eu teño certa memoria, pero coido que naquela situación o señor González non cometeu a indignidade que acaba de cometer vostede aquí, de por riba ir ás Cortes no medio de aquilo –como fai vostede aquí nesta Cámara e como fai o señor Rajoy nas Cortes– e erixirse en árbitro da ética política, da reforma do irreformábel. Se vostede quere dar pulo democrático, ¡váiase, señor Núñez!, como reclamaba o señor Aznar que fixese o señor González. ¿Ou é que a corrupción noutros eidos, se son outros protagonistas é un escándalo, e se son vostedes non? ¿Que hai da foto esa da praza de touros de Pontevedra, onde está vostede co señor Rajoy e algúns señores máis, e posto de pé ese individuo que pernocta como na mili –ou pernoctaba– na súa casa, non propiedade persoal, senón residencia da Presidencia da Xunta de Galicia? Unha persoa que pode ter o descaro de chegar aquí incluso e dicirnos á oposición que o único que nos falta é facer unha coalición con Marcial Dorado, cando estivo no seu iate e foi amigo, e resulta que había neve, pero non se sabe que neve, non sabemos se era fariña ou como lle chaman á fariña en gringolandia. E eríxese vostede en árbitro da ética democrática e cita a Emmanuel Kant. ¡Ah!, por certo, agora xa non son eu o único que parece que confundo isto coa universidade, só que a vostede escribíronllo. Eu escribo as miñas cousas. Eu leo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, soberbia a de vostede... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Destila por todos os poros unha soberbia absolutamente inconcibible. A acción de pulo democrático que podía facer sería, efectivamente, cumprir cos compromisos electorais. Vostede veu aquí para falar, polo visto, de medidas de impulso ou pulo democrático; non falou para nada da democracia, falou só de corrupción. E a corrupción, cando se dá nun réxime, nunha sociedade, que practica a democracia de maneira razoable, convértese en casos illados. Cando non é cuestión dunhas persoas, senón dunha auténtica mafia, cando a corrupción está nun partido enteiro, hai accións xudiciais, documentos xudiciais, que afirman que a historia do Gürtel e todo iso era unha asociación ilícita delictiva do Partido Popular coa xente que ía recadar os cartos, ¡é o Partido Popular!, e sábeo vostede moi ben. E non poña cara de póker porque dá igual. Aquí non veño xogar ao póker, ¿comprende? Vostede pode pór cara de cínico, cara de póker, cara do que lle dea a gana, pero xa non engana máis a xente. Non falou para nada de impulso democrático, só de corrupción. A corrupción, cando chega aos niveis en que está na actualidade, é un sistema de poder, está analizado socioloxicamente. O problema é que é un sistema de poder que está entrañado cun réxime político que acabou descomposto e corrupto per se. E vostede vén aquí como un médico que na era dos antibióticos a un enfermo dunha enfermidade infecciosa, no canto de antibióticos, lle aplicase bismas –tradúzolle: cataplasmas–. É o que está a facer vostede. A súa comparecencia, polo demais, é un auténtico lapsus freudiano. Revela que vostede sabe moi ben que xa non van gobernar máis e quere intentar deixarlles postos aos que veñan os controis aos que vostedes rexeitaron someterse sistematicamente, ¿verdade? É o que pasa. Din: xa que nós imos marchar, a ver se deixamos a cousa... Como aquilo do tardofranquismo: dejarlo todo atado y bien atado. ¿Vostedes cren que son Franco? Non, miren, vostedes non lle chegan nin á sola dos zapatos, aínda que son os seus fillos. Non ten vostede lexitimación moral nin ética para erixirse en árbitro da ética política aquí, e, polo tanto, a súa comparecencia é un acto máis de indecencia, é un acto de tomar de chirigota este Parlamento. Eu asumo totalmente a intervención do portavoz do Bloque Nacionalista Galego e non vou reiterar cousas que el xa dixo, pero só quero dicirlle un par de cousas moi concretas. A corrupción comeza pola violación sistemática da Constitución que vostedes practican; comeza por aí. A corrupción continúa por facer exactamente o contrario, cando se chega ao Goberno, do que se comprometeron a facer cos electores na campaña electoral, asinando un contrato de fideicomiso que vostede xa violou antes de empezar a gobernar. Como o señor Rajoy, que non hai máis que ver que cousas dicía na campaña de 2011 e ao cabo de menos de dous meses xa estaba nas Cortes aprobando leis contrarias a todo o que prometían, leis que violaban a propia Constitución, e que, naturalmente, non se preparan en 15 días, estaban feitas xa, preparadas xa. Nese ámbito, eu só quero agora recordarlle na Constitución algunhas normas que vostedes violan constantemente e que reduciron a cinzas. Concretamente, o título preliminar e primeiro están derrogados de feito. Se vostede quere impulso democrático, dígalles aos xefes do seu partido que utilicen a súa maioría absoluta nas Cortes para derrogar leis que acaban de facer, que violan a Constitución, e para restablecer leis concordes cos principios constitucionais. E só lle vou ler algúns, concretamente do capítulo III do título I, que son os principios reitores da política social y económica. O 39.1: Os poderes públicos aseguran a protección social, económica e xurídica da familia. ¡Xa se ve! Díganllelo aos cidadáns nos foros abertos, díganllelo nas prazas. Artigo 41: Os poderes públicos promoverán as condicións laborais para o progreso social e económico e para unha distribución da renda rexional e persoal máis equitativa. Renda funcional, distribución funcional... Xa está por debaixo o 50 % das rendas do traballo, que vive delas o noventa e tantos por cento da cidadanía, e están, polo menos, o 50 % as rendas do capital. De maneira especial realizará unha política orientada ao pleno emprego. Está na Constitución, e fan exactamente todo o contrario: contrarreformas laborais, paro disparado. Un réxime público, a Seguridade Social para a todos os cidadáns, que garanta asistencia e prestacións sociais suficientes ante situacións de necesidade, especialmente no caso do desemprego. Tamén está abolido. 43.1: Dereito de protección da saúde. Organizaren e tutelaren a saúde pública mediante as medidas preventivas, as prestacións e os servizos necesarios. Xa se nota, a conselleira fai marabillas coa sanidade pública. Naturalmente, traballaba para unha empresa privada de sanidade, e o que fai é traballar para as empresas privadas que queren facer negocio coa saúde. Como o libro ese colectivo, que debera vostede ler –non creo que lle interese para nada ler–: A saúde como negocio. Está traducido ao español: La salud como negocio. Utilización racional dos recursos naturais para protexeren e melloraren a calidade de vida e defenderen e restauraren o medio ambiente. O seu Plan mineiro fai exactamente todo o contrario: vostedes suprimen virtualmente a existencia de espazos naturais protexidos. Vostedes exterminan o campesiñado e a economía campesiña, que é ecolóxica per se, e que permitiría manter o equilibrio dos ecosistemas. 47: Todos os españois teñen dereito a disfrutar dunha vivenda digna e axeitada. 49: Unha política de previsión, tratamento, rehabilitación e integración dos diminuídos físicos, sensoriais e psíquicos, aos que se lles prestará a atención especializada que requiran, e ampararanos especialmente para o disfrute dos dereitos que ese título outorga a todos os cidadáns porque eles están en condición de inferioridade. Vostedes téñeno abolido, vostedes están cometendo crimes con esta xente dende o poder. 50: Os poderes públicos garantirán, mediante pensións axeitadas e periodicamente actualizadas, a suficiencia económica aos cidadáns da terceira idade...,
Vaia rematando, por favor.
...e tamén o seu benestar, mediante un sistema de servizos sociais que atenderá os seus problemas de saúde, vivenda, cultura e lecer. Se todo iso está violado, ¿que vén vostede falar de impulso democrático? Vostedes incumpren a Constitución, a que vostedes xuraron cumprir. A Constitución que estamos agora, paradoxicamente, defendendo os que non a votamos no seu día porque era insuficiente. Vostede está violando a Constitución coa súa xente todos os días. Empece por aí, e non veña aquí facer farsas e mexar por nós e que digamos que chove.
Señor Beiras, remate, por favor.
É vostede absolutamente indigno de ocupar o posto que ocupa, o que pasa é que parece que en Grecia empeza a moverse algo que, aínda que din todos que non é extrapolable, as extrapolacións mecánicas son incorrectas, pero as extensión analóxicas si que funcionan, e xa verán vostedes o que lles pasa. Todos podemos, non se crean que só uns.
Moitas grazas, señor Beiras.
Todos podemos facer iso.
Grupo Socialista, señor Méndez Romeu.
Señora presidenta, señorías. Señor presidente, os feitos cuestionan as súas verbas. Hoxe preséntanos un catálogo de medidas nas que hai moitas que son importantes, outras que son secundarias; moitas son competencia da Xunta de Galicia, algunhas son de competencia estatal; moitas son necesarias, son coñecidas, e mesmo foron discutidas nesta Cámara en outubro pasado. Reiteralas é ocioso, cómpre pasar dos discursos aos feitos; e aí, señor presidente, vostede non está lexitimado para dar leccións. Traia un documento, traia un proxecto de lei, traia algo sobre o que poidamos discutir, ao que poidamos presentar emendas, que poidamos pactar, que poidamos acordar. Porque vostede, que ten a maioría absoluta, foxe, precisamente, de que haxa calquera acordo. É vostede quen se está illando aquí na Cámara, prefire evitar as votacións e prefire evitar os acordos públicos, con luz e taquígrafos, aquí no Parlamento. Non quere, como non quixo nunca, nin sequera cando existe mandato parlamentario. No pasado debate da Autonomía, en outubro pasado, vostedes presentaron unha iniciativa que tiña algunhas das propostas que hoxe nos fai. Este grupo votounas todas, sen restricións. E, ¿que fixo vostede en catro meses? ¡Nada! A meirande parte do que alí foi aprobado permanece sen desenvolver. En moitos casos non necesitan un proxecto de lei, señor Feijóo, podería ter actuado máis, pero non está interesado en facelo. Señor Feijóo, debo lembrarlle que nese mesmo debate o Partido Socialista presentou a resolución número 36, que tiña tamén unha listaxe con moitas das medidas que hoxe propón. Non nos molesta o plagio, o que é relevante é que votaron que non a esas mesmas iniciativas que hoxe vostede reitera aquí polo miúdo. Como votaron que non a outra iniciativa deste grupo, no debate da Autonomía, para modificar o Regulamento da Cámara. Diso non quere nin oír falar, de medidas de control efectivas, etc. Iso non lle interesa. Este grupo apoiou as súas medidas, e, sen embargo, vostede non foi quen de aprobar nesta materia ningunha proposta da oposición; aínda que logo teñan que vir aquí reiteralas para logo non aplicalas. Señor presidente, coas súas propostas sempre temos unha dúbida: ¿son falsas ou son mentira? Porque, se non cumpre as súas propias promesas, e se falta ao cumprimento dos acordos parlamentarios, ¿como temos que entender esta situación? Teño que dicirlle, señor presidente: facta, non verba. Máis feitos e menos verbas. A semana pasada nas Cortes foron debatidas e aprobadas tres leis relacionadas co que hoxe debatemos: unha modificación do Código Penal, o Estatuto do alto cargo, e unha reforma da Lei do financiamento dos partidos políticos. Estamos de acordo en moitas das iniciativas que teñen esas normas, pero, sen embargo, esas normas esquecen asuntos importantes que temos plantexado. Por exemplo, no Estatuto do alto cargo, o Goberno popular non quixo endurecer as chamadas portas xiratorias. No Código penal, que eleva as penas de cadea para moitos delitos, sen embargo rexeitaron a pena de cadea para o financiamento ilícito dos partidos políticos, agás que se supere a cifra de 500.000 euros; unha medida que semella pensada para o señor Bárcenas. Rexeitaron modificar a Lei de contratos do sector público no referido aos procedementos negociados e á publicidade ou ao fraccionamento dos contratos. Señor Feijóo, estou falando de algo moi serio. Hoxe vostede dixo non sei que da publicidade. ¿Sabe vostede que do contrato de Povisa, un dos maiores da Administración galega, que son 726 millóns de euros, non se coñecen as cláusulas? Xa sei que a señora conselleira vén de Povisa, pero, señor presidente, un pouco de ética e tamén algo de estética. Son 726 millóns de euros e non se coñece o contido dese contrato. ¿Sabe vostede que na súa Administración, no ano 2014, o 47 % dos contratos foron sen libre concorrencia? Señor presidente, ¡claro que pode facer moito para mellorar as cousas! Vostedes non aceptaron... Por certo, e o contrato de Medio Rural, de aluguer de helicópteros, 14 millóns de euros en publicidade. Podería desgranar unha lista. Señor presidente, vostedes non aceptaron modificar a elección de órganos reguladores como o Tribunal de Cuentas, nin a prohibición de indultos a condenados por corrupción. Hoxe vostede propón modificar a lei electoral, ¿esquece que este tema foi retirado polo Goberno do Estado –co que estamos de acordo– para evitar unha alcaldada masiva? Señor presidente, propón que o Consello de Contas se ocupe da corrupción, pero cando vostede ten que nomear representantes nese órgano non elixe persoas de prestixio e independentes, elixe coñecidos persoeiros do seu partido. ¡É que así non é crible! ¿E vai ser o órgano, nestas condicións, que se ocupe da prevención da corrupción? Máis aínda. No último debate orzamentario este grupo propuxo emendas para que se puideran ampliar xa as funcións do Consello de Contas, e vostedes negaron emendas ao articulado nese sentido e emendas ao estado de gastos para reforzar precisamente a capacidade económica do Consello de Contas fronte a isto. Entón, ¿que nos está contando hoxe?, ¿unha reforma que non vén dotada orzamentariamente, etcétera? Señor Feijóo, necesitamos unha ética pública compartida e baseada na exemplaridade. A ética non é cuestión de máis leis. Dicía Tácito que a república máis corrupta é a que ten máis leis. En exemplariedade vostede falla e o seu Goberno falla. Pedímoslle máis de corenta veces que comparecera vostede no Parlamento, e negouse todas, negouse 40 veces no que vai de lexislatura. Presentamos 700 peticións de documentación nesta lexislatura e denegaron máis de 300 –a metade, señor presidente– de documentación oficial non suxeita a ningún tipo de reserva ou segredo. É máis, pedimos cada ano, no debate de orzamentos, que a comprobación das subvencións que outorga a Xunta se fixera in situ por inspectores da Administración. Negáronse todos os anos. ¿Como é iso de que quere implantar agora máis transparencia? Vostede fai un exercicio de [...]. Preside o PP galego, é directivo do Partido Popular de España, pero a realidade deste problema parece que non vai con vostede. Reclamamos que explicara o presunto financiamento ilícito da súa organización; negouse. O fiscal solicita 800 anos de cadea para unha serie de persoas; vostede non sabe nada. Solicita 42 anos de cárcere para quen era un dos principais dirixentes do seu partido en Galicia; vostede silencio. Nomeouno para un alto cargo, pero vostede agora non o coñece. Estaba aquí todos os días nesta Cámara, e agora ninguén se lembra del. Bueno, falo de Gürtel, falo da sede de Pontevedra, do financiamento de Ourense, de Zeta, do señor conseguidor, o de "todo vai ben, comendo en Beluso", etc. Falo das amizades perigosas. Oia, temos pedida unha documentación, ¿que ocorre?, ¿aínda non remataron de perdela, ou de extraviala, ou de destruíla? Se realmente quere trasladar aos cidadáns un firme compromiso para evitar as condutas corruptas no futuro, debe modificar a súa actitude e optar pola exemplaridade. Vostede e o seu grupo politizaron ao máximo a Administración galega e os organismos reguladores, bloquearon o Parlamento e implantaron a cultura da opacidade. Iso si, a cambio dunha política de propaganda xenerosamente financiada con fondos públicos. Señor presidente, na implantación dunha ética pública que devolva o prestixio ás institucións e sexa modelo para os cidadáns, oposición e Goberno podemos avanzar na mesma vía. Rousseau comenta que Licurgo, o lexislador de Esparta, estableceu uns costumes tan exemplares que facían innecesario o concurso das leis. E engade Rousseau comentando isto: Porque as leis poden frear aos homes, pero non os van cambiar. Isto é o que necesitamos aquí. É doado aprobar 30, 40 ou un cento de medidas, o difícil é conseguir unha actitude diferente, dende as institucións públicas, que realmente consiga unha res publica virtuosa. E esta cuestión non a podemos demorar máis porque nos afecta moi fondamente, ¡claro que si! Aféctanos triplamente: compartimos cos cidadáns a indignación diante destas condutas, pero tamén sufrimos as consecuencias desas condutas no descrédito das organizacións políticas. E, ao mesmo tempo, como representantes electos debemos impedir que se repitan. Con toda a modestia invítoo a cambiar de actitude e a crear un marco no que todas as forzas políticas aquí presentes poidamos contribuír á necesaria moralización...
Remate, por favor.
...da vida pública, tanto nas normas como nos costumes políticos. A súa responsabilidade ética é moi grande. Ata hoxe fuxiu dela, e preocúpanos que hoxe non asuma compromisos máis firmes. ¿Vai rematar coa persecución xudicial aos cargos políticos? ¿Vai rematar coa captación "discutible" de alcaldes? ¿Ten vontade de integrar vostede a todos e de impulsar unha ética pública que acabe con estas actitudes tan pouco presentables nunha sociedade avanzada? Señor presidente, estes son os grandes desafíos, e non soamente discutir o seu catálogo de medidas.
Grazas, señor Méndez Romeu. Grupo Parlamentario Popular. Señor Puy.
Moitas grazas. Señorías, é evidente que estamos cun problema social, que deriva da crise, que obriga a tomar decisións que xeran problemas e xeran unha crise social que, á súa vez, está a rematar nunha crise institucional; de aí a oportunidade e a conveniencia de que, xunto ás medidas económicas que estamos a adoptar nos últimos días, algunhas delas importantes, en relación co desemprego, o Goberno reforce a necesidade de darlle un impulso democrático nos eidos que sinalou o presidente: a transparencia, o control e a participación cidadá. Mesmo a palabra impulso está ben elixida, porque impulso é a forza que existe nunha cousa que xa está en movemento, en desenvolvemento. E nestes momentos xa somos o Goberno e o Parlamento máis transparentes da historia da Autonomía galega. Ademais, o mesmo ocorre a nivel do conxunto de España coas 70 medidas que está a impulsar o Goberno de España. Polo tanto, a necesidade dunha comparecencia para dar un impulso democrático ao noso autogoberno non necesita moita explicación, é bastante evidente e bastante obvia. Desde logo, unha comparecencia non exclúe o dereito de iniciativa dos grupos. O que chama a atención é que algún grupo que se autoexcluíu da Ponencia da Comisión de análise da prevención –como fixo o Bloque Nacionalista Galego– agora diga que é o Parlamento o que ten que asumir a responsabilidade, cando a eludiron claramente. [[Aplausos.]] Ou plantexar a lexitimidade do presidente para vir aquí falar destas relevantes cuestións –cando o presidente non fixo ningún xuízo moral de ninguén–, e cuestionar a súa lexitimidade e a súa capacidade ética e moral para falar de política. Lexitimidade nesta Cámara témola todos os deputados dela, é a que nos deu o pobo de Galicia a través dos seus votos. [[Aplausos.]] E, por suposto, non se incorre en ningún lapsus freudiano. Non se trata de que vaiamos perder as eleccións e queiramos deixar as cousas máis complicadas para que haxa corrupción no vindeiro Goberno. O lapsus freudiano é ao revés, non vai pasar en Galicia o que pasou por aí, e cando cheguemos a gobernar teñamos unha lexislación tan dura que non poidamos facer cousas como as que moitos de todos os partidos están a facer, incluídos tamén, por certo, os máis novos representados nesta Cámara. ¡Que diga o Partido Socialista que o presidente non está lexitimado para traer aquí propostas, e que o que ten que traer son papeis...! Parece que nos esquecemos de que o día 5 de novembro o presidente lle pasou trinta e pico propostas ao Grupo Socialista, ao seu líder, ao seu secretario xeral, e que non nos contestou. Que houbo unha ponencia da comisión o día 10. Eu remitinlle un documento de partida para a redacción das conclusións. Teñen vostedes papeis por escrito. Quince días se dixo que se ía reflexionar, e vai transcorrido tempo suficiente como para que o Goberno deixe de esperar por un acordo que non se quere dar, e, ao mesmo tempo, aguantar a crítica de que non se quere facer nada. ¡Pois o Goberno toma a iniciativa! [[Aplausos.]] É evidente que é necesario un impulso democrático. Eu quero recordar que, un ano antes de que se constituíra a Comisión de análise e estudo de prevención da corrupción, o principal problema era a corrupción para os cidadáns nas enquisas do CIS; un ano antes o 2,9 % da poboación estaba preocupada. O mes en que constituímos a comisión xa subira ao 40 %. E no último barómetro do CIS está no 60 %. É certo que persoalmente só o 18 % se entende que están afectados pola corrupción, o cal quere dicir que hai unha percepción maior dun problema real, algo que ten que ver coa imprecisión dos datos. Non hai unha fonte real de número de persoas que estean imputadas, os números varían; a lentitude na depuración de responsabilidades, a interesada confusión sobre a situación persoal, que asimila imputado ou investigado a condenado. E, por suposto, unha magnificación asimétrica dos problemas dos rivais, a vella cuestión de ver a palla no ollo alleo e non a viga no propio. Eu quero dicir –por dar un dato bastante obxectivo– que en Galicia hai tres forzas políticas que teñen alcaldes. Concretamente, o Partido Popular ten 219 alcaldes, dos cales 22 teñen algún procedemento xudicial relacionado cos delitos dos que estamos a falar; é dicir, o 10 %. O PSOE, de 50 alcaldes, ten 10; [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] é dicir, o 17 %. E o BNG, que ten 28, ten 3; é dicir, o 12 %. Polo tanto, é algo transversal que debería de preocuparnos a todos. Non vale porque non vale, e non é a forma de combater este tipo de problemas, dicir que os nosos non están xulgados por prevaricación, ou imputados por prevaricación, por cuestións administrativas, e os dos demais, en cambio, estano porque son uns corruptos. [[Aplausos.]] Porque lle fai un fraco favor á normalización lingüística dicir que un non dimite cando o imputan por prevaricación porque non é gilipollas. Esa é a realidade. Señorías, a corrupción e o impulso democrático poden analizarse desde moitas formas. Normalmente enténdese por corrupción –como fai a Comisión Europea– calquera abuso de poder para beneficio privado, e exixe, primeiro, unha predisposición individual, unha ética propia, pero tamén, e sobre todo, a oportunidade que dan as normas. Por iso é necesario tamén traballar no campo da ética e no campo da moral pública, de aí a importancia dun código ético da Administración. E por suposto tamén –como xa dicía Madison e citei aquí no Debate do estado da Autonomía– ter en conta que os homes non son anxos e que, polo tanto, os gobernos necesitan algún control. É un problema –como dicía hai un momento– transversal. E como é un problema transversal que afecta a persoas específicas que ocupan postos –como demostra tamén a Memoria da Fiscalía xeral do Estado–, non é nin sistémica nin, por suposto, unívoca ou unilateral dun único partido. Eu creo que nisto deberiamos todos ser prudentes, prudentes e ecuánimes, na valoración das actuacións xudiciais, e, sobre todo, na sacada de informes ou datos moitas veces prexuizosos, porque dicir que o PP está na base da corrupción do Gürtel, cando non hai ninguén do PP de Galicia que teña responsabilidades no sumario do Gürtel... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] É así, é así, ¡claro! Pero é que iso dío quen ten a cúpula do seu partido ou investigada ou imputada. É dicir, ¿a que vimos aquí? ¿A resolver un problema ou –como se dixo nesta Cámara por un ilustre portavoz– a fozar na esterqueira? Cando un ten o presidente do seu partido imputado, o secretario xeral investigado, o antigo secretario xeral a punto de ser procesado, o menos que podería ser é algo prudente. [[Aplausos.]] Porque, en definitiva, todo isto o que nos demostra –tanto o Gürtel como o outro– é que o sistema funciona: que funcionan os controis internos, que funciona a opinión pública, que funcionan os medios de comunicación, e que, por suposto, funciona o poder xudicial. Porque, en definitiva, en España non hai impunidade para ninguén, sexa do partido que sexa, e mesmo ocupe o posto institucional que ocupe. En definitiva, señorías, o presidente veu aquí propositivamente a falar de como previr a corrupción, de como impulsar o noso autogoberno para evitar este tipo de prácticas na política galega. Fíxoo porque os seus efectos son fondamente perniciosos. Asigna mal os recursos porque introduce competencia desleal; é inequitativo porque a arbitrariedade conleva desigualdades, e afecta ao crecemento, como, por certo, teñen teorizado e escrito os famosos Acemoglu e Robinson no seu libro –moitas veces non ben interpretado–, dicindo que son as institucións inclusivas, acordadas, democráticas e consensuadas as que xeran crecemento e menos corrupción; e non ao revés, a existencia de institucións non democráticas –en países como Venezuela e tantos outros que citan eles–, de institucións non inclusivas, a que xera máis corrupción. Pero, ademais dos efectos perniciosos que ten na economía e na sociedade, politicamente a corrupción dálle munición contra os que queren rebentar o sistema, e isto é algo que estamos tamén a comprobar día a día. Por iso entendemos que asumir o liderado –como, por certo, pediu o secretario xeral do Partido Socialista– na rexeneración e no impulso das nosas institucións democráticas é algo que correspondía ao presidente, ao que felicitamos por telo feito, con medidas como a transparencia e o bo goberno, a prevención e o control da corrupción, o incremento e o control tanto da participación económica dos partidos como da participación cidadá nesta Cámara. Presidente, cremos que rematou o tempo no que nos critican por non querer consensuar despois de enviar papeis, e, ao mesmo tempo, por non facer nada. Agora é o momento da acción. Na súa intervención dixo que o Grupo Popular ía presentar dúas importantes proposicións de lei. Por suposto, non só conta para iso, senón tamén para apoiar as que o Goberno vai remitir á Cámara. E facémolo porque, como dixo un filósofo, o esencial da chamada corrupción é que é certa traizón ao que se ten por verdadeira natureza da política: é dicir, a política como algo virtuoso, como algo bo. E, señorías, temos agora con este paquete lexislativo a oportunidade de volvelo demostrar. Grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra, para a réplica, o presidente da Xunta de Galicia.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, as comparecencias na Cámara véñense producindo, dende que existe Cámara, co mesmo formato, co mesmo contido e cos mesmos mecanismos. É sorprendente que, por unha parte, os grupos da oposición pidan a comparecencia do presidente, e cando o presidente ten xa información da lexislación básica do Estado, cando o presidente tivo a xuntanza correspondente co primeiro partido da oposición, cando pactamos no Debate do estado da Autonomía unha serie de propostas, e cando xa tivemos constancia de que o Partido Socialista Obreiro Español non ten autorización da súa xerarquía en Madrid para pactar cousas, digo que, cando xa temos toda esa información, comparecemos na Cámara e por iso somos criticados. É curioso, en todo caso, cando hai outros partidos que comparecen noutros órganos colexiados onde nin sequera os grupos maioritarios deses órganos poden falar, solo fala o presidente da institución. Pois ben, aquí somos o grupo maioritario pero vimos falar. Vimos falar e hoxe empezamos. Porque, señorías, nós non vimos aquí a propoñer unha serie de cuestións, nós vimos aquí a comprometernos a traer cinco proxectos de lei que serán debatidos, que serán alegados, que serán informados, que serán emendados e que serán traballados nesta Cámara. Polo tanto, señoría, eu non veño aquí a dicir senón a facer. E non veño aquí a trasladar problemas, senón a asumir problemas. Veño aquí, señoría, cun compromiso: que esta lexislatura sexa a lexislatura que aprobe a lexislación máis transparente de toda a historia da Comunidade Autónoma. Veño aquí co compromiso de que nesta lexislatura finalicemos as fisuras legais que dan pé a determinadas situacións que estamos a vivir. E veño aquí, señoría, para que nesta lexislatura recordemos que os deputados e deputadas, que temos o mandato do pobo, esteamos en condicións de poder dicir: fixemos un bo traballo, e agora é máis difícil que volva ocorrer o que ten ocorrido. Señorías, é certo que aquí se pode dicir de todo, nisto consiste xustamente o Parlamento. O que pasa é que a xente ten conta do que di cadaquén e despois actúa en consecuencia. Dicir que este discurso é electoralista, ou que é propaganda electoralista, referiranse as súas señorías ao período electoral que se acaba de abrir en Andalucía, non, dende logo, ao período de estabilidade que seguimos desfrutando en Galicia. [[Aplausos.]] Porque, señorías, nós non vimos aquí a utilizar un parlamento autonómico para a nosa carreira profesional, nin vimos aquí a burlarnos da xente despois dunha serie de anos gobernando, chegando á conclusión de que as persoas que gobernaban entre si non son de fiar. E, por certo, antes de que empece a campaña electoral, cesar a metade do Goberno que estaba apoiando a candidata dun determinado partido. Esas son formas distintas de entender a política, pero nós temos o compromiso dun pobo, e a ese pobo lle imos respostar con claridade. Señorías, dicir que os medios de comunicación son os que ocultan a corrupción é simplemente un insulto a todas as persoas que traballan nos medios de comunicación, porque a maioría das noticias que recordamos e que se deron a coñecer foron xustamente a través dos medios de comunicación. É certo que hai algún que vén de réximes distintos, onde hai un só periódico. Eses casos, señoría, son cousas distintas para entender a democracia e a liberdade de expresión. Señoría, é certo que aquí se fala de que se aproban leis e posteriormente non se executan. En relación coa iniciativa lexislativa popular de poñer servizos en Lugo onde nunca existiron, despois de gobernos progresistas con moito diñeiro, e, por certo, deixando moitas débedas, podemos dicir que os 18 meses que dou o Parlamento para poñer a tecnoloxía en Lugo non se van esgotar, porque a tecnoloxía en Lugo, no hospital de Lugo, se poñerá neste ano 2015. [[Aplausos.]] Pero non só o acelerador lineal, senón tamén a medicina nuclear no hospital de Lugo. Como é natural, señorías, é certo que aquí se pode dicir o que se considere oportuno. O portavoz do grupo maioritario da Cámara recordaba a porcentaxe de alcaldes imputados de cada formación política, dicindo exactamente a verdade. É certo que hai formacións políticas que, como rachan entre si durante o período de sesións, é imposible que teñan alcaldes, pero hai outras que colleron alcaldes doutra formación política, e agora veñen falar de democracia e de corrupción. Señoría, señor Jorquera, con todos os respectos, non debe vostede falar do formato da comparecencia. Todos os presidentes da Xunta, todos os vicepresidentes da Xunta, todos os conselleiros, comparecemos do mesmo xeito. Non creo que vostede, que é un parlamentario coñecido e que ten moitas horas de parlamento en distintas cámaras, veña aquí cuestionar un formato. Señorías, eu comparezo no formato que o Regulamento da Cámara me permite. Certamente, o portavoz do Grupo maioritario da Cámara lle concretaba que se queren coller vostedes o número de alcaldes imputados por formacións políticas, vostedes teñen algúns máis en porcentaxe que o Partido Popular, pero, por suposto, é o Partido Socialista o que ten un número maior de alcaldes imputados en Galicia. Pero non se trata desta cuestión. Si me sorprende que vostede plantexe que, cando estabamos na oposición, propoñiamos comisións de investigación, e sigo propoñéndoo, dúas por período de sesións, e manteño que cando un grupo teña un terzo dos deputados lle correspondería propoñer comisións de investigación,. Cando nós estabamos na oposición e sobrepasabamos o terzo dos deputados, vostedes, que estaban no Goberno, non aceptaron ningunha. Agora que temos maioría, nós aceptamos as comisións de investigación, nalgúns casos, que propón a oposición. [[Aplausos.]] E como é lóxico, señoría, esas cousas convén recordalas. Señoría, cando vostede me fala dunha serie de cuestións, se estamos de acordo ou non, vostede fala como unha cuestión coa que vostedes non está de acordo da cadea perpetua revisable. Señorías, vostedes están de acordo en que se poida valorar se un preso, como consecuencia de asasinatos múltiples en terrorismo, poida ter ou non que cumprir integramente as penas? ¿Están de acordo ou non? ¿Non están de acordo, señoría, con que cando unha persoa asasina a nenos ou a nenas, podería plantexarse se cumpre integramente a pena? ¿Si ou non? Son cuestións, como é natural, nas que cada un ten a súa propia opinión. Pero o que si lle digo é que nós si estamos de acordo en moitas das cousas que vostede propuxo hoxe aquí, en moitas. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Di vostede se estamos de acordo en regular as portas xiratorias. Seguro que porque non prestou toda a atención, ou porque non me expliquei coa suficiente concreción, non escoitou que por primeira vez os altos cargos da Comunidade Autónoma e os membros do Goberno van ter moitas dificultades para volver outra vez a outro traballo sen que se coñeza publicamente e sen que se autorice no órgano independente de incompatibilidades da Comunidade Autónoma. Serán os primeiros altos cargos, e os primeiros membros do Goberno, que teñan moitas dificultades para a porta xiratoria; outros gobernos e outros altos cargos tiñan outras facilidades, señor Jorquera. Si estamos de acordo en ampliar inspectores, xa o dixen, si. Si estamos de acordo en endurecer as penas por corrupción; estámolo a facer. Espero o seu voto no Congreso dos Deputados. Si estamos de acordo en paralizar indultos; estámolo a facer. Por iso nos sorprendeu moito que un goberno progresista, no último Consello de Ministros dun Goberno en funcións, fixera un indulto a un coñecido banqueiro en España. Nós, señoría, non facemos ese tipo de indultos nin ese tipo de consideracións. [[Aplausos.]] Señoría, plantéxame vostede se imos ampliar as leis de transparencia. Xa o dixen, a Lei de transparencia do bipartito e a Lei de transparencia estatal que se está neste momento a tramitar. Señorías, cando vostedes estaban no Goberno, nós votamos a Lei de transparencia do bipartito. Espero e desexo que valoren vostedes a posibilidade de votar esta lei, porque é máis exixente, porque é máis completa e porque ten principios éticos máis sólidos. Plantexan vostedes unha serie de consideracións, e reclaman se estamos en disposición de deixar sen efecto a fórmula de contratación da autovía da Costa da Morte. Pero, señor Jorquera, con todos os respectos, vostedes chegaron ao Goberno e mantiveron esta forma de contratación na autovía de Brión e na autovía do Salnés. Chegaron ao Goberno e adxudicaron con esta fórmula de contratación a autovía do Barbanza, e no Goberno adxudicaron con esta forma de contratación a autovía da Costa da Morte. ¿Que é o que se nos pide a nós, cando vostedes fan exactamente o contrario? Por iso, señor Jorquera, agora que teño unhas propostas que vostedes me remiten –e que eu, como é natural, agradezo con moito interese–, coas posibilidades que tiven no escano de reparar nelas, a proposta definitiva, a proposta conxunta relativa á Comisión non permanente de estudo para a elaboración dun plan de medidas de prevención e erradicación da corrupción no Parlamento, é aprobar antes de que finalice este período de sesións. Señoría, é que esa comisión xa existía, e vostedes non quixeron participar. Agora queren participar nunha comisión de corrupción e aprobala antes de que finalice este período de sesións. Ese compromiso vai xa máis aló, señoría, non intentamos volver a unha comisión; aínda que non hai ningún inconveniente se se quere reactivar. O que xa pido hoxe é que as cinco leis entren neste Parlamento, ou, dito doutra forma, que as cinco leis estean aprobadas polo Goberno da Xunta en 50 días, porque, se non, entre comisión e comisión, despois dísenos que facemos pouco ou nada, como tivo a decisión de recordarme o portavoz parlamentario do Partido Socialista na Cámara. Señor Jorquera, con moito gusto estudaremos o seu documento. Pídolle simplemente que vostede estude o noso, porque é un documento que contén moitas das cousas que vostede reflicte e que ten unha coherencia e unha cadencia temporal. Señorías, é certo que non é necesario que se invite ao presidente da Xunta de Galicia a irse, porque a única posibilidade para invitar a irse ao presidente da Xunta de Galicia tena o pobo de Galicia, e de momento o pobo de Galicia o que me di é que quede, que cumpra o meu mandato, que cumpra os meus compromisos e que dea respostas a cada unha das cuestións que se plantexan en Galicia. [[Aplausos.]] Señorías, é certo que hai algúns que durante 25 anos non entenderon o que lles di o pobo de Galicia. Pero non se preocupen, que en ningún caso eu estaría 25 anos sendo denegada a confianza polo pobo de Galicia de forma continua e dicíndolle ao presidente que está no Goberno que se vaia. Pero hai algúns que non queren escoitar o que lles di. É moi difícil pasar de moda, enténdoo, pero cando un pasou de moda o que pode facer é simplemente nin insultar nin desprezar a Cámara. [[Aplausos.]] Señorías, é bo, en todo caso, que nos veñan agora recordar a Constitución de todos. Ese é o noso compromiso, a Constitución de todos. E que a aportación dun grupo anticonstitucional desde o punto de vista teórico, e desde o punto de vista biográfico, sexa plantexar agora respectar a Constitución, énchenos de razón. Asegurar a protección da familia. Señorías, estamos totalmente de acordo. Asegurar as vivendas. Traballar coa discapacidade. Redistribuír as rendas. Ese é o noso traballo: cumprir a Constitución e dar conta dos dereitos e deberes constitucionais. Señorías, quero dicirlles –con todos os respectos– que nós imos seguir traballando, e agradezo, señor Méndez Romeu, que sinale vostede que estas medidas son coñecidas, porque aquí non vimos improvisar, e que ademais algunhas son importantes; agradézoo dunha forma moi especial. Plantexa que traiamos documentos a pactar: cinco leis, señorías. Teremos posibilidade de pactar cinco leis; espero e desexo que sexa posible. Digo que espero e desexo porque este grupo xa ten experiencia de que todas as leis que presenta teñen unha emenda á totalidade da oposición. Non hai unha soa lei que presentaramos que fora suficiente para empezar a falar, ¡ningunha! De 22 leis presentadas, 22 emendas á totalidade. Comprenderán que estamos satisfeitos de traballar e que non imos desfallecer porque as cinco leis que presentemos teñan esa deriva. Nós imos seguir presentando as leis e imos seguir traballando porque é o noso compromiso. Compromiso que asumimos solemnemente na Cámara, e compromiso que asumimos cos galegos que non están aquí, senón cos galegos que nos puxeron aquí, e iso é sagrado, señorías. Os galegos que non están aquí, pero que nos puxeron aquí, é o que nos leva a traballar todos os días, e incluso a ter que escoitar de todo. Señorías, o Grupo Popular aceptou a tramitación de proposicións de lei da oposición. Pero, como digo, dos 22 proxectos presentados na Cámara, non se aceptou ningún, todos con emendas á totalidade. É certo que nalgunhas leis o Partido Socialista se abstivo, e eu agradezo polo menos esa abstención. Por votar, señorías, votaron en contra non o Partido Socialista, senón todos os grupos da Cámara. Votaron en contra da obrigatoriedade de publicar as declaracións de bens patrimoniais dos membros da Xunta. Non sei se era para agochar que os anteriores membros da Xunta non os publicaban, pero creo que ben merece a pena que os actuais membros da Xunta e os futuros os publiquen obrigatoriamente. Votaron en contra da rebaixa á metade do límite da lexislación básica para resolver contratos menores por adxudicación directa. Non sei se será porque hai outras administracións bipartitas que se acollen aos límites máximos dos contratos menores para non facer nin publicidade nin concorrencia. Votaron en contra de que as empresas que chamamos negociados estean vinculadas entre si. E votaron en contra da autoprovisión, é dicir, da diminución das asistencias técnicas en Galicia. A todo isto, señorías, dixeron simplemente que non, que non estaban de acordo. Vostedes verán o que plantexan. Nós votamos a favor da lei do bipartito, da lei de transparencia do bipartito, con independencia de que houbera conselleiros ou consellerías que incumprían a súa propia lei que plantexou o seu Goberno e que se aprobou na Cámara. Nós incluso estamos votando as leis de transparencia noutras comunidades autónomas. Votamos a lei de transparencia que propuxo la Junta de Andalucía, a Comunidade de Canarias, ou incluso a Generalitat de Cataluña. Non hai nin un só membro do Partido Socialista que votara unha lei de transparencia en ningunha comunidade autónoma proposta polo Partido Popular. Señorías, supoño que haberá un guión para chegar a esta conclusión, pero, se vostedes están pensando en non votar nada a favor, simplemente estarán cumprindo estritamente o guión, pero non da calle do Hórreo, senón doutras rúas doutras cidades españolas. Hai un dobre discurso, efectivamente. Din que é urxente tomar medidas, e cando poñemos as medidas, non votan. Din que como cidadáns lles preocupan moito os problemas da corrupción, pero simplemente despois se abstraen como cidadáns, como se non fora o Partido Socialista Obreiro Español o que gobernou o maior período dende a Constitución en España. Como se non fora con eles. Parece agora que o problema do Partido Socialista Obreiro Español é doutros persoeiros que traballan no ámbito da política para intentar dicir que o Partido Socialista Obreiro Español non foi un partido democrático, nin creu nas institucións, nin cre na democracia. En fin, esas cuestións, como é lóxico, preocúpanme. Preocúpanme porque nos preocupa que haxa un partido na oposición con criterio. É fundamental para poder construír unha política que tamén teña principios. Non vou falar, como é lóxico, da situación do Partido Socialista en Galicia, non é este o motivo da comparecencia. E por suposto si que quixera dicir simplemente que unha cousa é estar imputado e outra cousa é ser culpable. Hai once alcaldes do Partido Popular que estiveron imputados no último ano e medio e que agora están absoltos. Once. Hai outros cargos do Partido Socialista Obreiro Español, e incluso do BNG, que tamén estiveron imputados durante moito tempo e que quedaron finalmente absoltos. Por iso creo que debemos tomar decisións, e por iso creo que ben vale a pena facer propostas. Propostas de AGE, como é natural, ningunha. Propostas do BNG, acaban de entregalas, e eu espero e desexo que poidamos seguir trasladándoas. Propostas do Partido Socialista de Galicia, pois son papeis, pero cando queremos concretar non se poden pactar. E propostas do Grupo Mixto, non esperaba máis propostas que unha crítica á situación, e sobre todo unha crítica a por que se me ocorre comparecer e por que se me ocorre trasladar á Cámara o que queremos facer. É a miña obriga, seguirei comparecendo mentres sexa presidente da Xunta. Señorías, quixera finalizar simplemente para trasladar. Di o señor Méndez Romeu que poderiamos facer máis. Mire, empezamos dende hai dous anos –despois dun período de reflexión persoal, despois de comentalo e de acordalo no Grupo Popular e no Partido maioritario de Galicia– a plantexar que na situación actual tiñamos que cortar calquera tipo de dúbida sobre o financiamento dos partidos políticos. Antes de que en España empezásemos a falar disto e o levásemos ás Cortes, en Galicia estabamos plantexando a imposibilidade: é dicir, ilegalizar o financiamento dos partidos políticos a través das empresas. Creo que empezamos cedo. No Debate do estado da Autonomía plantexamos unha serie de propostas que foron votadas, señor Méndez Romeu, polo seu grupo. O 5 de novembro reuninme co secretario xeral do Partido Socialista de Galicia para ver se estaba de acordo coas súas propias propostas, e díxome que iso non se podía ver de forma bilateral, que había que facelo de forma conxunta. A pregunta era se estaba de acordo coas súas propias propostas, pero nin sequera conseguín que me dixeran se estaba de acordo consigo mesmo, o cal ás veces tampouco me sorprende. Miren, señorías, os textos legais que imos concretar teñen inspiración nas propostas que fixemos, nos acordos que adoptamos, e na lexislación básica estatal que hai que coñecer antes de lexislar nunha comunidade autónoma e que quede baleira de contido a súa propia lexislación. E por iso empezamos xustamente agora, para rematar xa. Pedimos ao Consello Consultivo que analizase unha lei de financiamento dos partidos políticos. Espero que a entregue de forma inmediata. No Grupo Parlamentario estase traballando en dous proxectos e proposicións de lei, a do Consello de Contas e a de participación cidadá. E o 29 de xaneiro, é dicir, o próximo xoves, aprobaremos o Plan de transparencia de Galicia, o Plan de transparencia da Administración autonómica. Pero en 50 días temos que finalizar todos os proxectos lexislativos. Creo, señor Méndez Romeu, que estamos ante unha situación de prazos concretos, medidas concretas e leis concretas. Volve falar vostede sobre a porta xiratoria. Seguro que como o señor Jorquera non tivo vostede ocasión –compréndoo perfectamente– de escoitar o que dixemos sobre as portas xiratorias. O que dixemos foron dúas cousas claras: que os ex altos cargos da Xunta de Galicia teñen que comunicarlle á Administración seguinte onde van traballar durante os seguintes dous anos. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señorías, non só teñen que comunicalo, senón que teñen que acreditar os movementos patrimoniais. Xa sei que existen leis, pero tamén sei que, cando cheguei á Administración do Estado, os directores xerais de Farmacia do Partido Socialista despois eran os responsables dos laboratorios multinacionais en España. [[Aplausos.]] Xa o sei señoría, vino perfectamente, por iso non quero que volva ocorrer. Señor Méndez Romeu, dende a cordialidade que –como poden comprobar as súas señorías– nos une, dicir na Cámara de forma solemne que o contrato de Povisa non o coñece ninguén, seguro que se refire vostede ao contrato de Povisa que firmaba o bipartito, porque o contrato de Povisa que firmou este Goberno está colgado na páxina web da Xunta de Galicia. [[Protestas.]] [[Aplausos.]] Por iso é sorprendente, señoría, que digan que o contrato de Povisa non o coñece ninguén. En todo caso, señoría, quero dicirlles...
Señora Gallego e señora Acuña. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora Gallego, ten unha chamada á orde, e señora Acuña tamén. Perdoe, presidente. Perdoe un momento. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora Acuña, por se non escoitou, ten unha chamada á orde. Continúe, presidente.
Grazas, señoría. Digo que probablemente o que debería vostede de contestarnos non lle pido –tempus fugit– que o conteste, pero o que si nos sorprendeu cando chegamos á Xunta de Galicia é que tivésemos varios expedientes declarados segredos. Por exemplo, o expediente de contrato de obra da sala do Consello da Xunta. Secreto. Ou, por exemplo, a plataforma tecnolóxica do 112. Secreto. Señoría, a plataforma tecnolóxica do 112 está agora no Diario das Comunidades Europeas. Non só non é secreto, senón que hai unha contratación pública no Diario das Comunidades Europeas e tamén nos boletíns españois e galegos. ¿Como é posible que vostedes declaren secretas cuestións normais –por certo, por un importe de 8 millóns de euros–, e agora nos digan aquí se contratamos ou non contratamos, se aclaramos ou non aclaramos, cando está na páxina web o concerto a que vostedes se refiren, onde, por certo, se acreditan dous dereitos? O primeiro, o dereito dos cidadáns de Vigo e de toda a área de saúde a ir a ese hospital concertado ou a outro hospital da rede do Servizo Galego de Saúde. E o segundo é que, se hai movementos poboacionais no ámbito da área sanitaria, haberá tamén movementos presupostarios en favor dos hospitais que atraian máis pacientes. Señoría, quero recordarlle que as persoas que forman parte do Consello de Contas están votadas nesta Cámara, e, en consecuencia, non sei se algún se arrepinte das súas votacións. Teremos ocasión, en todo caso, dado que coñecemos agora o contido e alcance das novas competencias do Consello de Contas e tamén do Valedor do Pobo, de renovar eses órganos, e espero e desexo que na renovación deses órganos atopemos os acordos necesarios para poñer as mellores persoas á súa fronte. Mire, eu veño aquí –e remato– simplemente para falar das medidas no ámbito do Goberno de Administración pública. ¿Están vostedes de acordo en exixir máis incompatibilidades aos altos cargos?, ¿si ou non? ¿Están de acordo en exixir máis transparencia ás formulas de contratación da Xunta? ¿Están de acordo en regular que pode facer un Goberno en funcións e que ten que informar un Goberno cando fai o traspaso de poderes ao seguinte Goberno lexítimo de Galicia? ¿Están de acordo en aprobar unha nova lei de transparencia do Goberno? ¿Están de acordo, señorías, en que para facer esa lei recollamos o que nos poden trasladar os galegos e as galegas? ¿Están de acordo, señorías, en que o Consello de Contas controle máis os gobernos democráticos da Xunta de Galicia? ¿Están de acordo en que no financiamento dos partidos políticos en Galicia reformemos a nosa lei para, por suposto, poñer a lexislación básica do Estado, e adicionalmente outras medidas, para que o diñeiro que financien os partidos políticos se coñeza con anterioridade? ¿Están de acordo en que por primeira vez en Galicia os cidadáns poidan facer preguntas e que os grupos decidan se as fan propias ou non? ¿Están de acordo en que por primeira vez en Galicia os cidadáns poidan plantexar propostas non de lei para que a Cámara decida se se discuten ou non? Señorías, nós estamos de acordo en todo isto. Moitas grazas, señoría.
Moitas grazas, presidente. Apertura dunha rolda especial de aclaracións. Polo Grupo Mixto ten a palabra a señora Iglesias.
Moitas grazas de novo. Como lles gusta a vostedes dicir que seguirán, que continuarán perfeccionando o seu meirande logro da política clientelar e corrupta: con caixas B, facturas sen Ive, confetis, agasallos, listas opacas de contratación como as do Consorcio Galego, facilitando o acceso a esa servidume que pasea por despachos de concellos, deputacións e consellarías en busca dun contratiño procedente dunha externalización, colaboración ou privatización, contratas ou subcontratas para cursos inexistentes, para as touradas, ofrendas ao apóstolo para o prepucio de san calquera, e Enrique Iglesias ou Alejandro Sanz, non nos seus prepucios, senón uns videoclips moi Galicia Calidade que nos van custar 250.000 euros, mentres esmorece a financiación pública para a industria cultural galega. Paro e desemprego sangrante o das persoas mozas e preparadas que se ven obrigadas a marchar. Ou medo a perder o traballo, salvo para os familiares ou achegados que son colocados en empresas privatizadas ou creadas ad hoc por emprendedores, imitando a ese grande emprendedor, que aínda pertence ao seu partido, chamado señor Bárcenas. Aplastan vostedes as liberdades coa Lei mordaza e a reforma do Código penal. Desvirtúan as iniciativas lexislativas populares ata o punto de que os propios impulsores nos piden á oposición que votemos en contra da lei resultante, tralo paso pola apisonadora parlamentaria do PP. Desatenden vostedes 500 sinaturas dos traballadores dos servizos de incendios, presentadas neste Parlamento, que piden que non sexa aprobada esa emenda do PP nos orzamentos de 2015 que lles reduce horas de descanso dun xeito temerario. Rexeitan todas as voces lexítimas que reclaman cousas como o desvío da liña de alta tensión pola fraga de Catasós, protección para a cova de Eirós, a residencia de San Francisco, reivindicacións laborais. Ao meu criterio, o seu xeito de entender a democracia e o impulso democrático é de moi baixa calidade. Aínda así, permítanme o luxo de retroceder para coller impulso. Vostedes son enfermos morais. Saúde. Grazas.
Señora Martínez.
Grazas, presidenta. Todos os grupos da oposición temos demostrado a mentira e a traizón do presidente da Xunta a todo o que prometeu nas eleccións: liquidación de servizos públicos, impostos e orzamentos para beneficio dos prestamistas, aumento da débeda da Xunta, favores e negocios para amiguetes e amigotes. O que o PP chama insultos son feitos demostrados, chega con ler os informes do Consello de Contas. E a resposta do PP é sempre a mesma: negar as evidencias, acusar a quen non goberna e facer propaganda. Señor Núñez, co Partido Popular –con vostedes– non hai recuperación posible, porque vostedes non teñen ética política. A emerxencia social non permite paciencia. Os milleiros de galegos e galegas que sofren a pobreza, as persoas que perderon o emprego, as dependentes, as enfermas, xa non poden agardar máis. Diríxome agora á oposición. Concordamos moitas veces nos nosos discursos. O señor Beiras bautizou este Parlamento como Cámara de gas ou Parlamento de cartón, advocacións todas elas ao estado de descomposición desta Cámara de representantes na que a oposición loitamos contra a brigada de demolición que nos desgoberna. Esgrimimos argumentos, razóns e solucións, e estou convencida de que representamos á cidadanía que está a sufrir. Pero, ¿abonda con isto? ¿Abonda con xogar ao ping pong desde os nosos escanos ou debemos facer algo máis? Señoras e señores deputados da oposición, provoquemos e compartamos coa cidadanía que se mobiliza o cambio de Goberno da Xunta e a ruptura deste réxime borbónico. Comprometámonos nunha campaña para desaloxar a corrupción e a opacidade de San Caetano fóra e dentro do Parlamento. Temos que facer algo máis que describir a realidade. É preciso unir forzas e pasar das palabras aos feitos. Galicia precisa, nos procesos que veñen, contar con voz propia con forza, non podemos ficar por debaixo do listón. Comprometámonos na defensa dos dereitos democráticos radicais da cidadanía galega e de Galicia como tal nación. Só así, só se somos capaces de concordar e de chegar a un acordo para botar a este [...] [[Por orde da señora presidenta e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] da Xunta de Galicia, serviremos realmente aos galegos e ás galegas que nos elixiron. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Señora Martínez, o Goberno lexítimo de Galicia, se lle parece. Moitas grazas. Señor Jorquera, ten a palabra. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora Martínez, por favor, vaia ao seu escano. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor Jorquera, ten a palabra.
Grazas, señora presidenta. Lamento que non estea agora o señor Puy, porque quería facer dúas precisións ao que el dixo. En primeiro lugar, eu nunca dixen que o señor Feijóo non tivese lexitimidade para facer estas propostas, dixen que non tiña credibilidade, que é distinto. E, en segundo lugar, señor Puy, non hai absolutamente ningún alcalde do BNG imputado pola comisión de presuntos delitos relacionados coa corrupción, e cando queira discutimos o que é corrupción ou non. Pero, sobre todo, sorprendeume que –coa que está caendo– vostede dixese, señor Puy, que vemos a palla no ollo alleo en vez de ver a viga no propio. E coa que está caendo, señor Puy, fágolle unha pregunta: ¿vostede de verdade sabe o que é unha palla e o que é unha viga? [[Aplausos.]] Con respecto á comparecencia, señor Feijóo, estamos falando dunha comparecencia extraordinaria, fóra do período de sesións deste Parlamento. Se estamos a falar dunha cuestión tan grave, se estamos a falar dunha cuestión que preocupa enormemente aos cidadáns, non hai absolutamente nada que impida que esta comparecencia tivese outro formato, acorde coa gravidade e a importancia da cuestión que estamos tratando. Comisións de investigación. Din que están dispostos a apoiar todas as que teñan o respaldo de máis dun terzo dos deputados. A Comisión de investigación polos cursos de formación tivo o respaldo de máis dun terzo dos deputados e vostedes utilizaron a súa maioría de bloqueo para impedir a súa constitución. Pero ¿como pode falar da súa predisposición ás comisións de investigación cando segue paralizada e bloqueada a Comisión de investigación das caixas, despois dun acordo unánime deste Parlamento para reabrila, e que no mes decembro xa houbese conclusións? [[Aplausos.]] Comisión de estudo de medidas contra a corrupción. O BNG está nesa comisión, señor Feijóo. O que fixo foi non participar na ponencia despois de que o PP rexeitase todas as nosas propostas de comparecencia e impuxese unilateralmente o seu plan de traballo sen atender a ningunha das nosas propostas. Pero está nesa comisión, e levamos esperando máis dun ano para que se reanuden tamén os seus traballos. Autovía da Costa da Morte. ¿Que pide o BNG? O que pide o BNG é algo tan sinxelo como que non se modifiquen as condicións contractuais iniciais á medida dos intereses dunha empresa a custa de causar un prexuízo ao erario público. Vostede insistiu en que veu aquí a facer. Permítame que lle diga que non, veu "a facer que se fai". Mire, anuncia cinco leis: Lei de transparencia –cando incumpren sistematicamente a que está vixente–. Lei do Consello de Contas –o conselleiro maior, nunha comparecencia ante a Comisión do Consello de Contas deste Parlamento, dixo que para asumir tarefas de prevención da corrupción o Consello de Contas necesitaba moitos máis medios económicos, humanos e recursos técnicos. O BNG e outros grupos da oposición, no trámite dos orzamentos, presentamos emendas precisamente para dotalo deses medios e que puidese desenvolver ben esa función, e vostedes votaron en contra. Anuncian a Lei de participación cidadá e fano despois de que vostedes amputasen a lei para reforzar as iniciativas lexislativas populares que presentou o BNG nesta Cámara, cando votaron en contra da Lei de consultas populares que presentou o BNG nesta Cámara, e cando vetan a reforma do Regulamento para fortalecer o papel deste Parlamento. Anuncian agora que os cidadáns poderán presentar preguntas ao Goberno, e fano cando non contestan as preguntas que formulan os grupos da oposición nin aportan a documentación que reclaman os grupos da oposición. [[Aplausos.]] ¿Lei de financiación de partidos políticos? Mire, señor Feijóo, teño que dicir que neste aspecto si que me sorprende a súa proposta, tendo en conta que hai unha lei estatal que as propostas que anunciou son coincidentes coas que está defendendo o Partido Popular a nivel de Estado. ¿Quere vostede unha Lei de financiación específica para Galiza, e establecer un sistema específico para Galiza de financiación dos partidos políticos? Como comprenderá, como nacionalistas estamos dispostos a debatelo e a consideralo, pero deixou sen responder unha cuestión básica. ¿Que non haxa doazóns de empresas? Perfecto. Pero, ¿está de acordo vostede tamén en que non haxa doazóns dos accionistas de referencia desas empresas?, ¿que non haxa doazóns dos presidentes dos consellos de administración de empresas beneficiarias de contratos públicos, por poñer un exemplo? Deixou de contestar esa cuestión. Ben, non lle vou pedir que hoxe se pronuncie sobre todas as propostas que enunciou o BNG na súa primeira intervención e outras propostas contidas no documento que lle aportei. Lémbrolle que lle formulei unha pregunta moi clara, moi concreta, moi específica, sobre a Lei de eleccións ao Parlamento de Galiza. Pídolle que na réplica conteste. ¿Que vai facer vostede coa Lei de eleccións ao Parlamento de Galiza? Fala continuamente de consenso, ¿segue pretendendo reformala unilateralmente e en beneficio dos intereses partidistas do Partido Popular? Pero pídolle tamén que se pronuncie sobre outras dúas propostas concretas que formulamos: ¿Está disposto a estender ás entidades privadas que xestionan servizos públicos as normas aplicábeis para o sector público? ¿Está vostede disposto a eliminar da contratación pública calquera procedemento negociado sen publicidade? Por favor, sexa claro e concreto na súa resposta. Moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra o señor Beiras Torrado.
¡Váiase, señor Núñez! Eu o que fixen foi plaxiar o señor Aznar, que está retornando para botarlle en cara non sei cantas cousas. Foi máis duro o señor Aznar na Convención do Partido Popular con todos vostedes do que poida ser calquera de nós aquí. Vostede non contesta a nada, pero iso xa é habitual. Vostede pretende que a partir dunha aparición que sabe vostede aquí que se erixe unha vez máis en censor da oposición, de practicar dende o poder a denostación dos que estamos pelexando a corpo descuberto na oposición, que a partir diso sexamos nós os que temos que dar explicacións. Non son desa parroquia, ¿sabe? A min recordoume aquilo que se dicía nos primeiros exercicios de oposicións a cátedras hai moitos anos: ¡Mecachis, que guapo soy, y a caballo que bien estoy! Igual de ridículo. Eu mencioneille unha serie de artigos da Constitución española –que seica é a Carta Magna– que vostedes e o seu Goberno –de maneira moi especial o seu Goberno dende a maioría absoluta de novembro de 2011– reduciron a cinzas, e eses son dereitos fundamentais dos cidadáns, dereitos que atinxen ás condicións sociais e materiais. ¿Vostede cre que pode haber democracia se hai cidadáns que pasan fame, cidadáns que están en paro sen ningunha subvención, cidadáns que son diminuídos psíquicos ou físicos que non reciben as axudas? ¿Pode realmente dicirse que teñen dereitos democráticos? A corrupción é un problema, pero eu non falei da corrupción dos cartos, eu falei desa corrupción que consiste en darlle voltas ao forro a un réxime constitucional e alardear de que defenden a Constitución. ¡Conteste ao que lle dixen! Demóstreme vostede que non é certo. ¡Non veña con lerias! Demóstreme vostede que non é certo que o Goberno do señor Rajoy, dende o primeiro día nas Cortes, coa maioría absoluta, empezou a facer todo o contrario do que se comprometera a facer. O contrato de fideicomiso é o contrato dos representantes elixidos cos electores. Cando se viola ese contrato, estase violando a democracia; o impulso democrático ten que ser restablecer a vixencia do contrato, e vostedes non o fan. O resto é coller o ravo polas follas, que é ao que vén vostede aquí: a marear a perdiz. Pero incluso no concreto, na primavera do 2011, uns meses antes das eleccións nas que Rajoy chegou ao Partido Popular, tivo a maioría absoluta nas Cortes e empezou a gobernar, o diario bilingüe galego, que se chama Xornal Galicia, publicou unha foto do señor Rajoy no buque dun narcotraficante. Fixeron vostedes, por instigación de vostedes, algo parecido non nun barco dun narcotraficante, senón dun empresario sen máis, normalito e decente, co señor Quintana, vicepresidente do Goberno. O señor Rajoy chamou inmediatamente ao propietario da empresa dona do diario e exixiulle ipso facto a cabeza do director, Xosé Luís Gómez. E díxolle: non sei se es consciente de que dentro de poucos meses nós gobernaremos, e, se queres ter contratos, xa sabes o que tes que facer. Naturalmente, a chantaxe funcionou, decapitou o director Xosé Luís Gómez e case inmediatamente pechou o xornal. Pero vostede fixo algo semellante no verán do 2011 co único xornal integramente publicado en galego. Dende que vostede chegou á Xunta, machaconamente empezou a presionar o conselleiro delegado do grupo propietario dese diario, e director dos diarios dese grupo, e díxolle: ¿que fas mantendo ese libelo, ese panfleto, aí? En canto tivo ocasión, pechoulle as billas das subvencións ao único xornal en galego –chamábase Galicia Hoxe– e decapitouno. Esa é a maneira en que vostedes entenden iso que chaman democracia. E non din máis que dous exemplos, porque me podería remontar á invasión do Iraq, cando o señor Rajoy era vicepresidente dun goberno do señor Aznar que foi cómplice de crimes contra a humanidade e de mentiras universais sobre as armas de destrución masiva. Iso é corrupción moito máis grave porque morren millóns de persoas. Ou cando no 2004, no atentado tráxico de Atocha, sae o señor Acebes, ministro de Gobernación, dicindo que fora ETA, cando sabía que non fora ETA, e acabou sendo o que foi. Eses son vostedes e a súa catadura moral, por iso eu estou indignado, e coma min están moitos, moitos, milleiros de cidadáns, aínda que vostede os ignore e aínda que vostede os reduza ao silencio nesta Cámara...
Moitas grazas, señor Beiras.
...por pouco tempo. Eu non aspiro, nunca aspirei, a ser presidente da Xunta. [[Murmurios.]] Mire, a maior parte, dígame vostede calquera...
Remate, por favor.
...loitador do nacionalismo galego en defensa do pobo galego dende o século XIX até os nosos días, aquel loitador dos que quedan aí na historia, que fose presidente da Xunta. O último, don Bautista Álvarez...
Señor Beiras, remate, por favor.
Castelao. ¿Que pasa? ¿Castelao foi un fracasado? Vostedes teñen que dar medallas co nome de Castelao... [[Murmurios.]] Non bote as mans á cabeza...
Moitas grazas, señor Beiras.
...porque en realidade o que pasa é que sabemos perfectamente que os que apostamos pola xente que está maltratada estamos no bando equivocado cando un pretende facer a carreira que pretenden facer vostedes. ¡Que lle vaia moi ben! ¡A min non me interesa!
Grupo Socialista. Ten a palabra, señor Méndez Romeu.
Señora presidenta. Señorías. Señor Feijóo, ten vostede o lamentable costume de faltar á verdade cunha certa frecuencia. Mire, isto é o que está na páxina web sobre o contrato de Povisa, exclusivamente a resolución de adxudicación... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, señora conselleira, acabamos de comprobalo. [[Aplausos.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor Feijóo, vostede probablemente non ten por que saber estes detalles, pero estamos ante o enésimo episodio no que a conselleira de Sanidade lle mente, e, polo tanto, ten un motivo máis para cesala dunha vez. Isto é o que hai: 726 millóns opacos. Son tan opacos, señor Feijóo, que o seu grupo parlamentario pediu este contrato por rexistro. Señor Feijóo, Lei de partidos políticos. En fin, simplemente lle lembro o que di o artigo 6 da Constitución española [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] e a reserva de lei orgánica que fai a propia Constitución. Logo o Consello Consultivo vostede verá o que fai. Señor Feijóo, claro que rexeitamos un acordo privado con vostede de costas ao Parlamento. ¡Claro que o rexeitamos! Porque soamente se pode abordar esta cuestión se existe un acordo de todas as forzas políticas, e iso tense que producir aquí, con luz, non nun despacho privado, onde podemos entender e coñecer as súas medidas, pero onde non sería comprensible polos cidadáns que se producira un acordo sen debate, un acordo sen participación e un acordo excluínte para unha parte importante da sociedade galega. E iso non o quere entender. Señor Feijóo, dicía Obama a pasada semana, no Debate da nación americana, que sería bo que alí, que están tamén moi polarizadas as posicións e hai moita dificultade de gobernación, existira un acordo polo menos para que no Parlamento de alí, no Senado e na Cámara de representantes, se deran debates sobre os problemas que realmente afectan aos cidadáns e se deixaran algo de lado os temas menores ou os temas que frecuentemente son o rifi-rafe político. Aquí en Galicia, e en España, iso non foi posible, nin na política económica nin na política social nin na política territorial. A loita contra a corrupción podería ser un primeiro chanzo. A condición, obviamente, de orillar as posicións maximalistas dende o Goberno e aceptar que ten que existir un grao de participación que permita solucións estables, que permita solucións cribles, e, sobre todo, que permita solucións compartidas. E, claro, niso non estamos. Porque, señor presidente, hai dúas formas de abordar este problema. Unha, a visión tradicional. Este é un problema da febleza dalgunhas persoas que delinquen, etc. Con esa visión non avanzamos moito. ¿Cal é a visión nas democracias avanzadas? A visión dos pesos e contrapesos na acción do Goberno. ¿Que significa contrapeso? Pois, por exemplo, unha administración pública totalmente profesionalizada. ¿Que significa contrapeso? Órganos reguladores absolutamente independentes. Se vostede coloca ao secretario xeral do seu partido nun regulador, dificilmente imos entendernos. ¿Que significa unha política de control? Que o Parlamento, realmente, é quen coñece da acción do Goberno non só cando quere o Goberno, senón cando o reclama; que a documentación é coñecida, e non só deste xeito. Señor presidente, este é o camiño. Porque ao final, cando falamos da corrupción, ¿que é o que pretendemos exactamente? ¿Ter un conxunto de leis? Tráiaas e discutámolas. Non lle imos discutir as medidas concretas, seguramente coincidiremos en moitas delas. ¿A que agarda para traelas? Señor presidente, o obxectivo dunha política contra a corrupción ten que ser incrementar a virtude pública, a ética das administracións, e hai que chegar a un punto en que a corrupción teña o mesmo desprestixio social, a mesma tacha, que hoxe teñen condutas que hai soamente 15 ou 20 anos se aceptaban de xeito normalizado, como é a violencia contra os menores ou como é a violencia contra as mulleres. Hai que engadir á sanción punitiva o rexeitamento social, porque, onde hai un corrupto, tamén hai un corruptor. Polo tanto, non é só unha cuestión de normas, senón sobre todo unha cuestión de actitudes, de procedementos, de xeitos de enfocar a gobernación. E, señor presidente, aí é onde temos severas dúbidas sobre o seu grao de compromiso. É vostede quen ten que convencernos. É vostede, sobre todo, quen ten que ofrecer aquí garantías de que non estamos diante dun chamado postureo; é dicir, dunha posición que se adopta porque hai eleccións dentro de catro meses e os cidadáns din as enquisas que están indignados, e todos sabemos que iso é certo. Por tanto, señor presidente, ten que procurar traballar nesa liña dunha ética pública con procedementos. e non só con normas, cunha actitude distinta da que está tendo vostede coa súa maioría absoluta. Se non, conseguirá ter unhas normas que serán máis ou menos avanzadas, pero que serán moi dificilmente aplicables; e, sobre todo, que non abordarán o problema de fondo. E, claro, cando se esquece calquera tipo de debate sobre o que realmente ten pasado nestes casos nos últimos anos, é cando empezamos a ter algunhas dúbidas. En todo caso, emprázoo unha vez máis a que deixe de falar de promesas e veña con textos concretos sobre os que poidamos comezar a facer posicións, sabendo que só terá o apoio final, polo menos deste grupo, se neste marco están suficientemente recollidas as propostas que todos poidamos facer. Porque non temos a capacidade de impoñer as normas, pero tamén temos un mandato...
Remate, por favor.
...para estar aquí e defender determinados principios, e non aplaudir acriticamente o que nos propoña o Goberno. Máis nada.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario Popular. Ten a palabra o señor Puy Fraga.
Bo día de novo. Acabamos de escoitar algunhas cuestións que son curiosas. A representante do Grupo Mixto eloxiou tanto no seu discurso e citou tanto ao señor Beiras que un se pregunta por que está no Grupo Mixto e deixou o grupo no que foi elixida. Tamén chama a atención a preocupación que ten o señor Beiras polo retorno do señor Aznar, cando o señor Beiras estaba antes de que chegara Aznar, estivo cando estaba Aznar, e segue antes de que retorne o señor Aznar. [[Aplausos.]] E máis en serio, outra curiosidade. Eu, no momento en que se afirmou nesta casa, nesta tribuna, que estaba colgado na páxina web da consellería o concerto con Povisa, chamei ao grupo e pedín, por favor, que mo confirmaran, porque estaba case seguro, case certo, de que ían cuestionalo. Bueno, pois está, está enteiro, e eu voullo facilitar enteiro [[Murmurios.]] na páxina web. E por se acaso... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Non, non, perdoe, señora...
Señora Gallego, faga o favor.
Á señora Gallego, como parece que ten algúns problemas para atopalo na páxina web, voulle facilitar as instrucións. Primeira pantalla, pinchar. Segunda pantalla, terceira pantalla, descargar. E pode vostede comprobalo. [[Aplausos.]] Bueno, todo isto –para que non se me malinterprete– pedino porque eu tamén o necesito, que eu non sei descargar estas cousas tan facilmente. Definín a corrupción –falamos moito de corrupción– como calquera abuso de poder para o beneficio privado, de acordo co que di a Unión Europea. Podería citar a Victoria Camps, que ten unha definición parella: dar prioridade ao interese privado sobre o interese público. Porque o certo é que a corrupción é un fenómeno moi complexo que se pode aproximar un a el co enfoque do interese público, e cando prevalece o particular sobre o xeral. Podemos ter unha aproximación, señor Jorquera, estritamente legal, que é o que o fai a Fiscalía nas súa memorias, que cando fala de corrupción nos seus informes refírese a todos os delitos relacionados coa malversación, o cohecho, a prevaricación, o tráfico de influenzas, a fraude fiscal ou o branqueo de capitais. Polo tanto, vostede pode dicir algunha cuestión –agora volverei sobre iso–, pero esa é a definición legal. Tamén pode ser sociocultural, que é máis perigosa porque ten que ver cos usos e os comportamentos sociais, ás veces moi condescendentes co que se chama a corrupción branda. E tamén hai unha corrupción de mercado, relacionado coa procura de rendas no sector público, que é a optimización de ingresos a través de satisfacer desexos dos gobernantes en vez de satisfacer os dos consumidores no mercado. Entón, a partir de aí, podemos facer todas as disquisicións que vostedes queiran. Resulta que en Andalucía hai 50 altos cargos imputados, e vén o señor [...] a Galicia, onde non hai ningún, e di que no caso dos ERE hai sinvergonzas, el PP incorpora la corrupción. Ben, isto a min paréceme que non é moi axeitado, porque é tratar asimetricamente cousas que non o son. Ou, por exemplo, se chegamos a unha situación na que hai un alcalde que parece que altera o procedemento administrativo para evitar unha moción de censura que teñen preparada os concelleiros, e impútano por prevaricación, pois podemos entender que é prevaricación polo menos no termo xurídico. Vostede avaliará politicamente que pasaría se iso o fixera un alcalde do Partido Popular e fose o Bloque o que presenta a moción de censura. Igual que un contrato que está tamén suxeito a investigación de prevaricación, para asfaltar unha vía urbana e favorecer os veciños; se iso o fai un alcalde do PP é corrupción, e, por suposto, moito antes de que o imputen, xa hai que mandalo ás caldeiras do inferno. Do mesmo xeito que tamén nos podemos preguntar por que unha persoa ten que dimitir porque non sabe –cousa curiosa tamén, por certo– que o seu marido ten un Jaguar no garaxe da súa casa. Pero, en cambio, cando un lle dá contratos cuantiosos directamente ao seu irmán, non sabe que é membro da empresa que recibe as subvencións. [[Aplausos.]] Todo isto é discutible, pero o que é relevante é tomar decisións estruturais e institucionais. Nós agradecemos algún dos tons que houbo nas últimas intervencións, o do Bloque e do PSOE nomeadamente, e asumimos o compromiso –que volvo reiterar– de que imos facer un impulso democrático, que é moito máis que loitar contra a corrupción; imos dialogar; imos integrar posicións dos grupos da oposición a través das emendas na Lei de transparencia, de bo goberno, de financiación dos partidos políticos e da asesoría xurídica que vai remitir o Goberno á Cámara; e, por suposto, estamos dispostos a falar e mellorar as proposicións de lei de participación nesta Cámara e do Consello de Contas que vai impulsar o grupo. Porque a reforma das institucións a través de iniciativas lexislativas nos volve abrir a posibilidade de acordo, e nós volvemos tender a man, cun único obxectivo, que é garantir o dereito da cidadanía a que se utilicen da mellor maneira, da maneira máis axeitada, os recursos públicos que poñen á disposición dos gobernantes. Moitas grazas.
Ten a palabra, para pechar o debate, o presidente da Xunta de Galicia.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, imos concluír o debate, e esta comparecencia, porque temos traballo por diante, prazos concretos, contidos concretos. Certamente aquí se falou de moitas cousas: das fragas de Catasós, da residencia de San Francisco, incluso de partes anatómicas do corpo masculino. Como é lóxico, aquí cadaquén utiliza os prazos que o pobo galego lle dá para falar, pero seguro que o pobo galego tomou boa nota do que cada un fala. Hai incluso deputadas que plantexan unha emenda á oposición, unha reprimenda á oposición, e plantéxanlle nada máis e nada menos que loiten pola ruptura do réxime borbónico. Como é lóxico, señorías, vostedes saberán entenderse entre si, pero creo recordar que o Partido Socialista Obreiro Español sempre tivo un enorme respecto polo xefe do Estado, e incluso agora as políticas rupturistas utilizan a Constitución como leitmotiv desta comparecencia. Pero, como é lóxico, señorías, nós non vimos aquí falar de nós, nin vimos aquí solucionar os problemas de divisións internas e de por que a alguén o botan do grupo e teñen dificultades para falar do diñeiro que despois reparten. E despois dan leccións sobre a corrupción. Digo que o pobo galego sabe ben, é soberano, decide cada catro anos, e sempre decide o que quere. Por iso eu falo como como presidente da Xunta, porque o pobo galego me mandatou para facelo. Señor Jorquera, con todos os respectos, reitérolle as propostas. Vostede xa sei que non estaba nesta Cámara, pero os deputados que o rodean si estaban na Cámara. Cando eramos a oposición, despois de gañar as eleccións, a tan só un escano da maioría absoluta –e estivemos na oposición, e había outros grupos que perderan claramente as eleccións e estaban no Goberno–, plantexamos dende a oposición que, cando un grupo parlamentario tivera no seu seo un terzo dos deputados, tivera dereito a que se aprobaran dúas comisións de investigación. A resposta foi que non. Reitéroo: cando o BNG teña un terzo dos deputados, pódolle asegurar, señoría, que tomarei boa conta das propostas que nós mesmos plantexamos na Cámara. Limitación máxima dos contratos negociados sen publicidade. Non hai ningunha Administración pública, polo menos que eu coñeza, que se autorrestrinxira máis que a Xunta de Galicia actual, nin o bipartito da Deputación de Lugo, nin o bipartito do Concello de Lugo mentres existía, nin o bipartito do Concello de Ourense mentres gobernaba, nin, por suposto o bipartito da Xunta de Galicia, que utilizaba ao máximo os procedementos negociados sen limitar contías, e adxudicaba por urxencia millóns e millóns e millóns de euros, sen publicidade, sen concorrencia, e por riba dos límites dos procedementos negociados. Pero, como é lóxico, imos falar dos procedementos negociados, e xa lle anticipo que nós estamos dispostos a diminuír esas contías e buscar, se é posible, un acordo, polo menos nese punto, co BNG. Di vostede que queren falar do financiamento dos partidos políticos, e estráñase de que nós falemos aquí disto porque se está falando nas Cortes Xerais. Pois xa ve, nós falamos aquí disto porque levamos falando máis de dous anos disto, antes de que entrara o debate nas Cortes Xerais. Porque, ademais de ser presidente da Xunta de Galicia, cada presidente de comunidade autónoma é o representante ordinario do Estado na comunidade autónoma. Se todos os presidentes autonómicos fixeramos este recordatorio –que, por certo, sen xurar este compromiso non podemos tomar posesión como presidentes–, poderiamos, sen ningunha dúbida, facer algunha proposta e despois que esa proposta fora debatida nas Cortes Xerais. E agora podemos vostede e mais eu falar tamén de como concretamos esa proposta que vai obrigar a todos os partidos que desenvolvemos a nosa actividade en Galicia. Imos falar diso, e asegúrolle que ese é o noso interese. Señorías, cando se di aquí que o Partido Popular, tanto nas Cortes Xerais como en España, e o Partido Popular no Parlamento de Galicia, é dicir, neste país, non defendemos a Constitución, é simplemente non ter memoria nin ter o máis mínimo rigor expositivo. Mire, señoría, unha das primeiras cousas que defendemos foi a soberanía nacional, e a soberanía nacional consistía, nos momentos de recesión económica, en manter intacta a soberanía do pobo español para establecer os mecanismos fronte á recesión económica que herdamos. Hai outras nacións en Europa que non foron capaces de evitar o rescate dos servizos sociais, o rescate da sanidade, o rescate da educación. Nós mantemos a soberanía nacional porque é a sanidade e a educación e os servizos sociais o que máis nos preocupa nos momentos de recesión económica. Do mesmo xeito que a mantivemos tamén desde a Xunta de Galicia. E mentres as comunidades autónomas gobernadas por nacionalistas están rescatadas polo Ministerio de Facenda, unha comunidade autónoma gobernada por un partido galeguista ten o seu autogoberno intacto, por iso creo que ben vale a pena, señoría, exercer o autogoberno de forma responsable, defendendo a Constitución, porque defender a Constitución é defender o Estatuto de autonomía. [[Aplausos.]] Señorías, imos seguir traballando. Non vou falar de persoas que non están aquí, nin estiveron nin están neste momento, pero si digo que aquí se vén e se insulta ao presidente do Goberno de España porque di que ameaza a non sei quen, e despois se insulta ao presidente da Xunta –cousa á que xa estou acostumado– porque tamén ameaza a non sei quen. Miren, aquí o único que ameaza é unha persoa ao resto, e como xa estamos acostumados, pois simplemente nos parece unha anécdota máis. Pero nós non ameazamos a ninguén, e sentímonos ameazados moitas veces no Pleno da Cámara. É sorprendente que xustamente neste pleno, que ten como competencia máxima o dereito dos deputados, haxa un deputado que ameace constantemente a outros deputados na Cámara. Estas son cousas que a historia xa xulgou e seguirá xulgando, pero, en fin. Imitar alguén a Castelao. Castelao non ameazou a ninguén nunca, pero hai outros deputados que se cren sucesores de non sei que e se adican a ameazar. E falando de fotos, señorías, hai algúns deputados que están aquí probablemente grazas a algunhas fotos, e aínda encima as reivindican agora. É o mundo ao revés, señor Jorquera, seguro que vostede me entende. Señor Méndez Romeu, con todo os respectos, xa sei que os equipos que cada un ten ás veces xogan unha mala pasada. Pero lle podo asegurar que non é a primeira vez que vostede di aquí solemnemente determinadas cousas e veñen documentos de 20, 30 ou 40 folios a desmentir o que vostede di. Non o imos ter en conta porque estou convencido de que vostede creu aos seus colaboradores, pero o que creo que debe de facer é cambiar de colaboradores. Porque dicir aquí que o presidente da Xunta mente, cando o Grupo Parlamentario Popular a través do seu portavoz acredita que o que estaba dicindo é verdade, e que non pase nada no Partido Socialista Obreiro Español, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] é moi preocupante. É certo, señorías, que aquí ocorre de todo, hai presidentas de comunidades autónomas que deciden convocar eleccións anticipadas para ver se conseguen facer carreira política. E non só iso, senón que cesan á metade do seu Goberno porque era doutro partido político, e grazas a ese partido político era presidente desa Comunidade Autónoma. E ademais deixa na Comisión Permanente, na Deputación Permanente do Parlamento andaluz, a deputados e deputadas que están imputados para que sigan mantendo a súa inmunidade. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor Méndez Romeu, pídolle por favor respecto. [[Murmurios.]] Non intente dar leccións a ninguén. Dígolle que neste Parlamento esas cousas non pasan. Este goberno respecta a Cámara e este goberno, sobre todo, respecta o pobo. E non facemos eleccións cando nos piden, señoría, facemos eleccións cando nos toca. [[Aplausos.]] Agora, señoría, que están de moda determinadas ideoloxías nalgúns países –de momento pequenos– de Europa, pois hai alguén aquí que as reivindica. [[Murmurios.]] Non me estraña que haxa alguén que reivindique que gañara en Grecia un político moi maduro que leva dez anos, dez anos, escindido do Partido Comunista de Grecia, e que dixera claramente o que é. Dino claramente as súas siglas: esquerda radical. Está claro. Non está inventando nada, xa o coñecen en Grecia. O que si é certo é que coincide aquí un grupo parlamentario en alegrarse desa vitoria electoral e tamén o señor Le Pen en Francia, e ese tipo de coincidencias son suficientemente reveladoras. A min preocúpame a situación do Partido Socialista en Grecia, e, dende logo, preocuparíame moitísimo que a situación do Partido Socialista en Grecia tamén sexa a situación do Partido Socialista en España, porque iso sería, sen dúbida, moi malo, señor Méndez Romeu, para a democracia, non só en España, senón tamén en Galicia. Agora, o que si pido é que, como nos deben 26.000 millóns de euros, que os paguen. Porque 26.000 millóns de euros que debe Grecia a España é o presuposto da Xunta de Galicia durante 3 anos, e como galego pido que se paguen as débedas, porque lle deben diñeiro a Galicia e lle deben diñeiro ao resto de España. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] Señorías... É que nos custa moito gañar o diñeiro. E, polo tanto, sorpréndenos agora que o cambio consista en non pagar o que lle deben a Galicia e ao resto dos españois. [[Murmurios.]] Señorías, dixen ao principio, e reitéroo, que a comparecencia do presidente actual da Xunta de Galicia neste momento non ten máis interese que facer propostas. Segue sendo a idea inicial coa que empecei a comparecencia e a idea final desta comparecencia. Dáme a sensación de que nesta comparecencia vostedes estiveron á altura do que se espera de vostedes, pero non á altura do que esperaban os cidadáns de vostedes. Evidentemente que poden vostedes cambiar, porque os cidadáns seguen esperando que a oposición e o grupo maioritario pacten as cousas importantes, polo menos os que cremos na democracia. Algúns preferiron estar instalados na demagoxia, non propoñer nada, insultar a todos e non concretar absolutamente nada. ¡Fraco favor ao interese xeral do país! En todo caso, iso non vai ser un obstáculo para que nós sigamos coa man tendida. Imos tramitar, señoras e señores deputados, eses cinco textos e veremos, señor Méndez Romeu, señor Jorquera, se hai posibilidades, nesas 50 medidas que contemos e neses 5 proxectos de lei que presentemos, para que Galicia se converta nunha das administracións máis transparentes de España e nunha das rexións máis transparentes da Unión Europea. Creo que este obxectivo merece un esforzo, e creo que merece un esforzo aparcar as actitudes curtopracistas, porque as actitudes curtopracistas son o que son, efémeras: están de moda e deixan de estar de moda. Señorías, Galicia ten por diante a posibilidade de ser unha comunidade cunha exemplaridade política e cunha exemplaridade na prevención da loita contra a corrupción. Pódolles asegurar que Galicia vai ser unha comunidade cunha lexislación exemplarizante na loita contra a corrupción, e quero compartir estes compromisos cos grupos da Cámara. Non me cabe dúbida de que o imos acadar, con vostedes ou sen vostedes. Pero imos lexislar, imos aprobar e imos aplicar esas leis. Levo tempo esperando por vostedes. Señorías, eu non plantexo ningún acordo privado co presidente ou co secretario xeral do Partido Socialista de Galicia. Pero ¿que acordo privado? ¿Resulta que pactar cunha forza política algo é un acordo privado? ¿Resulta que falar entre dirixentes políticos e consensuar medidas é un acordo privado? ¿Resulta, señoría, que o que facemos aquí son acordos privados? Señorías, se teñen algunha idea, póñana á disposición. Vostedes gobernaron moito tempo en España, moitísimo tempo nas comunidades autónomas, e esas leis que aproban vostedes en Andalucía, e outras, despois o que fan en Andalucía non é suficiente para Galicia. Por iso lles pido que suban o listón que vostedes mesmos aplican nas comunidades onde aínda gobernan. Porque, lamentablemente, o espectáculo que estamos vendo no Estado autonómico, con interese para buscar desaloxar a Izquierda Unida do Parlamento andaluz, cando grazas a esa forza política un ostenta a Presidencia do Goberno, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] é unha fórmula que nós non podemos aceptar e coa que non podemos estar de acordo. Iso é o contrario da política, iso é o contrario do respecto ao Parlamento e ás eleccións dun pobo. Pero, señor Méndez Romeu, o pobo demándanos que configuremos un goberno máis transparente, [[Murmurios.]] por iso, como queremos un goberno máis transparente, haberá unha nova lei de transparencia do Goberno das máis avanzadas de Europa; e por iso haberá un portal de transparencia que permitirá publicar aspectos da acción do Goberno, no que poderá vostede volver buscar o contrato de Povisa. Señoría, por iso aprobaremos por lei o código ético da Xunta de Galicia, o primeiro que aprobamos, agora por lei. Por iso regularemos as obrigas dos altos cargos antes de tomar posesión, durante o seu mandato e despois de tomar posesión. Por iso, señorías, buscaremos as excepcións para recibir asistencia letrada os altos cargos da Xunta. Por iso limitaremos por lei o que pode facer un goberno en funcións, para que non adxudiquen, como adxudicaron todos os gobernos, obras ou contratos. Por iso, señorías, regularemos por lei o traspaso de poderes na comunidade autónoma por primeira vez. Por iso lle daremos ao Consello de Contas máis competencias e máis capacidades, para que controle externamente a acción do Goberno. Por iso a Lei galega de financiamento dos partidos políticos quere ser unha lei que vaia máis aló dos compromisos estatais. E por iso, señorías, a lei de mecanismos para a participación cidadá, que poida referir a representación cidadá tamén á actividade ordinaria da Cámara, será un texto. Señorías, estou convencido de que podemos falar doutras cousas, señor Jorquera, aínda que –como é natural– non podemos modificar a Constitución nin o Estatuto ao efecto, polo menos no que queda de lexislatura. Pero podemos falar, por exemplo, do que custan as campañas electorais e do prazo das campañas electorais en Galicia. Non é necesario lexislalo, podemos pactalo. E podemos pactar, sen ningunha dúbida, a eliminación do aforamento dos deputados. Non é obrigatorio modificar o Estatuto nin a Constitución, pódese pactar. E pódese pactar clarexar o alcance da inviolabilidade parlamentaria, [[Murmurios.]] para que ninguén, utilizando o mecanismo da inviolabilidade parlamentaria, poida insultar, inxuriar ou calumniar a calquera cidadán galego. Por iso, señorías, en definitiva, Galicia vai contar –e creo que ben merece a pena– con vostedes tamén para facer unha administración máis transparente, para ter un maior control interno e externo da propia actividade pública, para reducir a marxe de manobra dos indesexables. E por iso, señoría, temos traballo por diante nas vindeiras semanas. Se vostedes queren, traballaremos xuntos; se vostedes non queren, traballaremos coa representación maioritaria que nos deron os galegos. Pola nosa parte estaremos á altura, os galegos demándannolo e os galegos exíxennolo. Moitísimas grazas.
Moitas grazas. Faremos un breve receso de ata e cuarto. É un breve receso antes de comezar a segunda comparecencia. Chamarase, como é habitual, mediante o timbre. Grazas.
Reiníciase a sesión coa comparecencia da conselleira de Sanidade por acordo da deputación permanente e a petición das deputadas e deputados dos Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia. Comparecencia da Sra. conselleira de Sanidade, por petición do G.P. dos Socialistas de Galicia, para dar conta do colapso dos servizos de urxencias dos hospitais galegos, así como para dar a coñecer as medidas que se prevén poñer en marcha para afrontar a curación das persoas enfermas da hepatite C
Ten a palabra para facer a súa intervención a conselleira de Sanidade, dona Rocío Mosquera.
Presidenta, señorías, bo día. Comparezo hoxe nesta Cámara para informar sobre a situación vivida nos servizos de Urxencias do Servizo Galego de Saúde en relación coa situación de gripe na poboación e tamén para proporcionarlles a última información dispoñible sobre a hepatite C na nosa comunidade autónoma e no Sistema nacional de saúde. Os servizos de Urxencia son parte fundamental do sistema sanitario e imprescindibles pola atención que prestan. No noso sistema, a patoloxía urxente aténdese tanto nos puntos de atención continuada como nos servizos hospitalarios de Urxencias. O seu obxectivo é diagnosticar, tratar e estabilizar na medida do posible este tipo de patoloxía. Trátase de atender a todo o cidadán que demanda asistencia sanitaria urxente no menor tempo posible e coa maior efectividade. Para xestionar a demanda de atención urxente por parte dos cidadáns de forma máis adecuada, nos servizos hospitalarios existen sistemas de selección prioritaria inicial ou o que chamamos "triaxe", que é a selección, priorización e organización desta asistencia. Como vostedes saben, o método de triaxe empregado nas Urxencias hospitalarias do Servizo Galego de Saúde é o denominado sistema Mánchester, que utiliza unha clasificación dos pacientes por cores segundo o seu nivel de gravidade. Hai cinco niveis de gravidade aos que corresponden cinco cores diferentes que permiten establecer a orde de atención segundo criterios de gravidade e non a mera entrada ou chegada ao Servizo de Urxencias. Tamén permite axustar os tempos de atención a criterios de eficacia clínica xa testados e resulta de grande axuda na práctica diaria. O proceso de triaxe inclúe unha valoración inicial para establecer o nivel de gravidade que se identifica coas diferentes cores: o nivel 1, chamado de resucitación, de cor vermella, indica que a atención ten que ser inmediata por existir risco de morte; o nivel 2, cor laranxa, significa emerxencia, polo que o paciente debe ser atendido entre dez e quince minutos; o nivel 3, amarela, urxencia a secas, isto é, o tempo de espera debería ser menor a unha hora; o nivel 4, verde, urxencia menor, establece unha máxima de dúas horas de espera; e, por último, o nivel 5, cor azul, sen urxencia, significa que a atención se podería demorar ata catro horas. Este sistema ofrece unha importante vantaxe para os pacientes porque dende o primeiro momento se lles informa de cal é a súa situación de gravidade e dispoñen dunha estimación de tempo de espera para ser atendidos, xa que a clasificación leva parella un tempo máximo para a valoración médica. Cando se produce unha situación de demanda de atención urxente superior ao esperado, é dicir, cando acoden aos servizos de Urxencias moitos pacientes en moi pouco tempo, a estimación establecida pode verse alterada, sobre todo, para os pacientes con menor de risco, que son os verdes e azuis. Nesta época do ano, no inverno, prodúcese habitualmente unha maior afluencia de pacientes ao Servizo de Urxencias, fundamentalmente como consecuencia das complicacións asociadas aos procesos gripais e a outros cadros respiratorios. A gripe é unha enfermidade producida por un virus para o que dispoñemos dunha medida de prevención efectiva, que é a vacina; unha vacina que é necesario fabricar e administrar cada tempada. A Organización Mundial da Saúde, todos os anos, analiza o que pasa no hemisferio sur, e con iso fai unha previsión do que vai acontecer no hemisferio norte, o noso, na próxima tempada. Desta maneira, recomenda que se utilice para a preparación da vacina, por exemplo, para a tempada 2014-2015 do noso hemisferio, o grupo de virus que estivo circulando no hemisferio sur na tempada 2014. A vacina, polo tanto, será máis ou menos eficaz canto maior sexa a concordancia entre os virus vacinais e os virus circulantes, pero sempre diminúe a gravidade da enfermidade, sobre todo nos pacientes maiores e con patoloxías de base que os fan máis vulnerables. Por iso, a mellor opción sempre é vacinarse nas cidades e grupos de risco recomendados. E tamén o persoal sanitario debe vacinarse, tanto pola súa propia protección individual como pola protección dos seus pacientes. A dita vacinación é moito máis transcendente en servizos que tratan a pacientes especialmente fráxiles: Unidade de Críticos, Neonatoloxía, Oncoloxía, etc. E esta tamén é a maneira que a Organización Mundial da Saúde ten para prever a gravidade da epidemia, número de casos, idades nas que máis se vai ver afectada e morbimortalidade. Por outra parte, o Instituto de Saúde Carlos III, a través do Sistema de vigilancia de la gripe en España, fai un seguimento das ondas gripais en España, e con ela reforza ou rectifica as previsións feitas pola Organización Mundial da Saúde acerca dos virus circulantes cada tempada. En Galicia, a Dirección Xeral de Innovación e Xestión de Saúde Pública, ademais de ter en conta as previsións da Organización Mundial da Saúde e do Instituto Carlos III, utiliza distintos sistemas de vixilancia que permiten detectar a onda, seguir a súa evolución e intentar predicir o momento do pico. As fontes de información que utiliza este sistema son: o 061, onde se recollen e analizan o número de chamadas semanais que reciben pola gripe e demais infeccións respiratorias agudas, por grupo de idade e provincia; a atención primaria, na que se recolle e analiza o número de consultas que se atenden nos centros de saúde codificados como gripe, por grupo de idade e provincia, xunto ao número de médicos que declaran –este sistema selecciona ademais un conxunto de médicos recoñecidos como mellores declarantes que permite aproximar a taxa semanal de casos de gripe–; Microbioloxía, que recolle e analiza o número de mostras respiratorias nas que se solicita a gripe e o seu resultado para coñecer a porcentaxe de positivos semanais e, polo tanto, estimar o nivel de difusión e o tipo de virus da gripe circulante; e, por último, os ingresos hospitalarios con gripe confirmada, onde se recolle e analiza o número de ingresos atendidos en todos os hospitais públicos galegos, en Fátima e en Povisa, coas variables necesarias para coñecer os factores de risco, estatus vacinal, estancia en UCI, administración de antivirais, alta ou exitus, etc. Todos estes sistemas son complementarios. Cos datos obtidos de todos eles faise unha análise que nos permite cualificar semanalmente a actividade gripal e estimar a súa intensidade, difusión e tendencia. A onda de gripe considérase iniciada cando se supera o umbral de 169 chamadas por gripe á semana, calculado cos datos do 061, aplicando o método proposto por Tomás Vega e colaboradores con base no estudo dunha serie histórica. Trátase dun método bastante sensible que permite detectar o inicio da onda dun xeito precoz. Segundo o European Influence Servicial Network e de acordo co Sistema de vigilancia de la gripe en España, en Galicia a actividade gripal que se publica semanalmente na páxina web da Consellería de Sanidade cualifícase con tres indicadores: intensidade, difusión xeográfica e tendencia da actividade gripal. O indicador de intensidade da actividade gripal á súa vez cualifícase a partir do número de chamadas por gripe e mais por infección respiratoria aguda que recibiu o 061 nese semana. Na tempada 2014-2015, a intensidade da actividade gripal clasifícase igual que na tempada anterior. Isto é: baixa, cando a actividade gripal é inferior ao que é habitual durante as epidemias anuais de gripe, é dicir, por debaixo de 169 chamadas por semana, que se considera o nivel basal para o conxunto de Galicia; media, actividade gripal habitual durante as epidemias anuais de gripe, é dicir, entre 169 e 500 chamadas por semana; alta, actividade gripal superior do que é habitual durante as epidemias anuais de gripe, é dicir, entre 500 e 590 chamadas á semana; e moi alta, cando a actividade gripal é particularmente intensa, é dicir, por riba de 950 chamadas á semana. O indicador de difusión xeográfica de actividade gripal cualifícase en catro categorías: nula, non hai evidencia microbiolóxica de actividade gripal e a intensidade da actividade gripal é baixa; esporádica, a intensidade da actividade gripal é baixa e hai constancia de casos illados de infección gripal confirmados polo laboratorio, ou é un brote só nunha institución; local, a intensidade da actividade gripal atópase nalgunhas provincias por riba do seu nivel basal, con constancia de casos illados de infección gripal confirmados por laboratorio, ou ben tiveron lugar varios brotes; e xeral, cando hai un aumento da actividade gripal por riba do límite basal en varias provincias que xuntas supoñen máis do 50 % da poboación de Galicia, con constancia de casos illados de infección gripal confirmada polo laboratorio. E, por último, o indicador da evolución da actividade gripal, que se cualifica en tres categorías: crecente, a intensidade da actividade gripal aumenta comparada coa semana previa; decrecente, a intensidade da actividade gripal diminúe comparada coa semana previa; e estable, a intensidade da actividade gripal non cambia comparada coa semana anterior. Este método –como dicía– é bastante efectivo e permite estimar cunha antelación de dúas-tres semanas e cunha marxe de erro de máis-menos unha semana o pico de gripe, salvo para as tempadas anómalas como foron as dúas pasadas. Non obstante, a magnitude da onda, o tamaño que vai acadar, é dicir, o número de persoas afectadas na poboación non é posible anticipalo, pois non existen patróns fixos. A Organización Mundial da Saúde sempre recomenda dende 1978 que as vacinas leven tres cepas: dúas da gripe A e unha da B, pois dende ese ano circulan virus da A H1N1, H3N3 e B. E aquí temos o primeiro factor discordante nesta tempada respecto das pasadas. A gripe está producida maioritariamente por virus da cepa A H3N3 en vez de polo virus A H1N1, o virus pandémico. Clarexemos unha cousa máis: fronte á cepa H1N1 son máis susceptibles os nenos e as persoas de mediana idade, entre 40 e 60 anos, e nas últimas tempadas tivo unha menor intensidade, é dicir, afectou un menor número de persoas, en parte, porque foi o que estivo circulando sen ningún cambio antihixiénico dende a súa aparición no ano 2009, polo que a poboación xeral xa ten inmunidade fronte a el. Sen embargo, pode provocar cadros máis graves dunha maneira directa, o que se traduce nunha atribución inmediata de mortes máis elevadas. Vímolo no número de mortes na tempada 2014-2015: 53 mortos en Galicia. Sen embargo, a cepa A H3N2 afecta máis a persoas maiores, de máis de 65 anos, polo tanto, con máis patoloxía de base e que se agrava habitualmente, o que en xeral provoca unha maior necesidade de valoración do seu estado polos servizos asistenciais. O segundo factor importante a ter en conta este ano é que cos nosos propios datos, e vendo a evolución ata a primeira semana de decembro, se estimaba que o pico da onda non se produciría antes da segunda quincena de xaneiro e, sen embargo, en Galicia adiantouse, iniciándose a onda na semana cincuenta do 2014 e acadándose o pico na semana dúas deste ano. De feito, fomos a primeira comunidade autónoma en estar en fase epidémica, como o demostra o mapa do Instituto Carlos III da semana cincuenta, ao superar o umbral de 58-52. O mapa do Instituto da semana cincuenta demostra claramente que a única comunidade autónoma que está con epidemia, en umbral de epidemia, era precisamente Galicia. Nestas últimas semanas, estamos xa en fase epidémica a maioría das comunidades autónomas, aínda que hai comunidades autónomas que non están aínda en fase epidémica. Outro factor diferencial desta tempada é a curva epidémica, que nos indica como se desenvolve a epidemia, é dicir, a rapidez na que aparecen os casos. Se vemos esta gráfica vemos claramente que o nivel epidémico se acadou dunha maneira moi rápida, ao contrario do que pasou nas tempadas anteriores, onde as curvas de epidemia foron moito máis baixas e cun período para chegar ao cumio moito máis lento. Isto significa que tivemos un incremento moi rápido, moitos casos de gripe en moi pouco tempo. E, por último, outro factor relevante é que este ano a taxa de vacinación fronte á gripe en maiores de 65 anos foi do 52,3 %. En consecuencia, unha elevada porcentaxe de cidadáns vulnerable á gripe, este grupo de poboación non se vacinou. Polo tanto, como estes tramos de idade se suman a outros factores de risco, ocasionou que os pacientes chegaran a Urxencias máis graves, con maiores complicacións e que precisaran máis ingreso hospitalario. En resumo, a onda de gripe empezou na antepenúltima semana de decembro, antes do previsto, en plena época de Nadal e, polo tanto, en período vacacional para parte do persoal. A súa evolución, conforme os datos de rexistro, foi: na semana cincuenta, 833 casos en toda Galicia; na cincuenta e unha, 1.278; na cincuenta e dúas, 2.014; na primeira de 2015, 2.209; e na segunda, 2.954. Tamén é verdade que isto non aconteceu en todas as provincias ao mesmo tempo, nin coa mesma intensidade. E así, o comezo foi primeiro nas dúas estruturas de xestión integrada do sur: en Ourense e en Vigo, agravada en Ourense polo maior envellecemento da poboación –recórdolles que xa o 30 % da poboación de Ourense ten máis de 65 anos–, continuando despois en Pontevedra e Santiago, a continuación foi A Coruña e Ferrol, sendo a última afectada Lugo. Tamén, como efecto desta rápida evolución do número de casos e da poboación afectada, acudiu a Urxencias un número moi elevado de pacientes en moi pouco tempo, tanto aos puntos de atención continuada como aos servizos de Urxencias. Así, comparando o período comprendido entre o 17 de decembro de 2014 e o 15 de xaneiro de 2015 en relación co mesmo período do ano pasado, tempada anterior 2013-2014, vemos que nos hospitais se rexistraron 3.185 urxencias máis, 87.865 fronte a 84.580, cun incremento dun 3,76 %, nun contexto no que no conxunto do 2014 soamente aumentaron 478 urxencias nos hospitais galegos, o 0,05 %. Esta situación pouco habitual puido ser solventada con grande esforzo dos profesionais, pero con suficientes garantías, e grazas a eles e á introdución de melloras no Servizo de Urxencias en Galicia nos últimos anos. Nos puntos de atención continuada do Servizo Galego de Saúde atendéronse 19.157 urxencias máis, pasando de 151.437 fronte ao ano pasado, 132.800, un 14,48 % por riba da tempada anterior. É dicir, o aumento foi moito máis significativo en atención primaria que nos hospitais, o que quere dicir que os pacientes acoden en maior medida ao dispositivo que teñen preto da súa casa, aínda que o 48 % das urxencias dos hospitais son triados aínda en verde ou en azul. Quero agradecer o feito de que os nosos cidadáns amosen unha cada vez mellor utilización dos servizos sanitarios, facendo para estas atencións un maior uso dos puntos de atención continuada que das Urxencias hospitalarias, contribuíndo así a unha mellor xestión deste tipo de situacións. Pero temos que recoñecer que todo isto orixinou dificultades de xestión moi importantes, pero tamén quero deixar claro que unha vez máis no Servizo Galego de Saúde ofrecemos unha resposta de calidade a todos os pacientes. E iso grazas aos profesionais, que foron quen de realizar a triaxe sempre –e digo sempre– en tempo. O tempo medio entre a chegada dos pacientes a Urxencias e o momento da triaxe resultou apenas un 1,04 % maior que a tempada anterior, dez con vinte e dous minutos, fronte a dez con once minutos. Isto é o máis importante, pois implica que o nivel de gravidade da patoloxía do paciente que acode a Urxencias –o máis importante nesta atención– se valorou por parte dos profesionais sen atrasos apreciables. E con isto púidose dar unha resposta segundo as necesidades dos pacientes, atendendo en tempo aos clasificados como máis graves –cores roxas e laranxas–, e onde xa non foi posible cumprir os tempos –cores amarelas, verdes e azuis– foron atendidos no menor tempo posible. Pero ao afectar, por outra parte, a persoas máis maiores e máis pluripatolóxicas, tamén aumenta o número de persoas que precisan ingreso hospitalario. En concreto, realizáronse 1.436 ingresos máis, 6.317 fronte a 4.881, un 9,65 % máis de ingresos. Isto é indicativo de que as patoloxías atendidas resultaron non só máis, senón tamén proporcionalmente de maior gravidade. As maiores dificultades estiveron na drenaxe dos servizos de Urxencias cara á hospitalización, e iso a pesar de que o momento foi favorable, xa que, ao coincidir co período vacacional, a ocupación dos hospitais –sobre todo cirúrxica– era das máis baixas do ano. Por iso, quero agradecer desde aquí o traballo da maioría dos profesionais, que como sempre en momentos de dificultades son capaces de dar o mellor de si mesmos polos pacientes e a organización. [[Aplausos.]] Pero tamén quero deixar claro que os equipos directivos levan traballando dende que se iniciou a onda de gripe para dar esa resposta que precisaban os pacientes e demandaban os profesionais, e que o seu obxectivo non é outro que atender con calidade a todos os pacientes. Neste contexto, como exemplo de medidas máis relevantes de entre as que se adoptaron para afrontar estes momentos de grande actividade no período do 22 de decembro ao 18 de xaneiro, podemos destacar as seguintes medidas: habilitáronse ata 341 camas adicionais, executáronse contratos adicionais e reforzos de xornada ata 277 e deriváronse 348 pacientes a centros concertados. Por tanto, puxéronse todos os recursos necesarios á disposición dos pacientes e dos profesionais coa maior axilidade posible, dadas as circunstancias que expuxen xa na miña comparecencia. E quero clarexar tamén que a actividade cirúrxica e a atención aos pacientes, tanto urxentes como programados, estivo garantida en todo momento con criterios de calidade, pese á alta demanda asistencial. Só tivemos que reprogramar Cirurxía e pasar a facer procesos que non requirían ingreso no Complexo Hospitalario Universitario de Ourense e no Complexo Hospitalario Universitario de Vigo. E recordarlles que esta é unha das medidas que se toma en todas as tempadas para poder dar resposta aos pacientes de Urxencias, sempre prioritarios na súa atención. Non obstante, isto non supón autocompracencia pola nosa parte; saben que somos autocríticos e sempre intentamos avaliar todas as nosas actuacións para mellorar. Pensamos que é a nosa obriga, o noso deber. Polo tanto, revisaremos todos e cada un dos aspectos desta tempada cos profesionais, co fin de ver onde podemos mellorar para evitar situacións como as acaecidas nestas últimas semanas, e que non son, por suposto, a atención que debemos e queremos dar aos nosos pacientes. Revisaremos o noso sistema de predición para tentar ser máis precisos. Revisaremos os plans de continxencia dos centros, para que a resposta sexa máis rápida e axeitada á demanda. Revisaremos a campaña de vacinación da gripe para incrementar as taxas, tanto nos cidadáns como nos profesionais. E, sobre todo, continuaremos a traballar para mellorar a nosa atención aos pacientes crónicos e pluripatolóxicos en todos aqueles aspectos que eviten descompensación dos mesmos: hospitalización a domicilio, implantación do Plan integral de atención aos pacientes con EPOC –xa publicado–, a atención prioritaria polos profesionais de atención primaria segundo estratificación e todas as accións recollidas na Estratexia galega de atención á cronicidade –de próxima publicación. E agora, señorías, falemos da hepatite C. É esta unha enfermidade grave que se adquire esencialmente por contacto con sangue de persoas enfermas, e das cales boa parte dos afectados aínda non saben que a sofren. En España, o número estimado de infectados pode chegar a 500.000. Moitos dos pacientes recibiron transfusións no pasado, en épocas previas ao diagnóstico xerolóxico da propia hepatite C, cando era imposible controlar as devanditas transfusións. Mesmo profesionais sanitarios sufriron puncións con agullas ao longo da súa vida profesional. Tamén se deben a inxeccións de drogas de abuso por uso compartido de xiringas e outras vías de contaxio. En moitos casos, nunca se esclareceu a orixe da infección, sendo tamén común a coincidencia con outros virus como o VIH. Polo xeral, a infección é crónica e ten un longo período de ausencia de síntomas, ata trinta anos. Pero unha gran proporción dela progresa inexorablemente e o fígado conduce a unha cirrose hepática ou á hepatocarcinoma, e eventualmente á morte. Nos últimos anos estamos a existir a unha auténtica eclosión de novos fármacos. No ano 2012 apareceron dous inhibidores da proteasa. No ano 2014 foron autorizados dous fármacos máis. E no ano 2015 prevese a aparición de dous ou tres máis. Conforme a información referida polos laboratorios e os resultados dos ensaios clínicos efectuados ata o momento, os novos tratamentos parece que son moi eficaces contra hepatite C, e poden permitir en menor tempo e sen apenas efectos secundarios superar a enfermidade; infórmase incluso de porcentaxes de éxito superiores ao 90 %. Tendo isto en conta, teño que dicir, en primeiro lugar e de maneira contundente, que Galicia traballa co Ministerio de Sanidade e co resto das comunidades autónomas co obxectivo último de garantir o acceso destes pacientes, igual que todos os demais cidadáns, en termos de equidade en todo o Sistema nacional de saúde. E tamén que en Galicia estamos a tratar estes pacientes de acordo cos criterios establecidos polos expertos na materia e con arreglo á evidencia científica. E seguiremos a facelo segundo se vaian adaptando os criterios científicos, conforme se xeren novos datos e se introduzan novas posibilidades terapéuticas. Na reunión do Consello Interterritorial do Sistema Nacional de Saúde, celebrada o día 14 de xaneiro do 2015, adoptouse un acordo por unanimidade entre o Ministerio de Sanidade e as dezasete comunidades autónomas –incluída, por suposto, Galicia– para a elaboración dun plan estratéxico a nivel nacional para abordar a enfermidade da hepatite C. Neste contorno, no Servizo Galego de Saúde seguiremos a traballar co Ministerio e co resto das comunidades autónomas para elaborar esa Estratexia nacional da hepatite C, mediante a cal, coa participación de expertos nacionais e internacionais, conseguiremos, en primeiro lugar, un rexistro e unha base de datos do Sistema nacional de saúde, ferramenta fundamental para coñecer o alcance do problema e determinar obxectivos e os resultados a conseguir en todo o Sistema nacional de saúde, e sempre tendo claro que este é un problema de Estado. Eu diría máis: é un problema de todos os estados. Así mesmo, aprobouse neste Consello Interterritorial a comisión encargada de elaborar esa estratexia, dirixida polo profesor Rodés, e que se encargará tamén de actualizar os criterios técnicos, que en cada caso se deben aplicar de acordo coas dispoñibilidades terapéuticas e as evidencias científicas para o tratamento destes pacientes, tendo ademais en conta –como xa dixen– que no ano 2015 se incorporarán novos fármacos ao arsenal terapéutico existente. O máis importante, e o que debe quedar claro, é que todos os pacientes que cumpren os criterios están tendo e terán acceso á medicación que necesitan. O Sergas está tamén a garantir a homoxeneidade e a equidade de acceso aos novos antivirais, grazas ao asesoramento realizado a través dunha comisión colexiada, composta por facultativos especialistas no tratamento desta enfermidade e que avalían todos e cada un dos posibles casos susceptibles de tratamento para esta enfermidade. Deste xeito, garántese que aqueles pacientes que cumpren os referidos criterios clínicos para esta medicación reciban os tratamentos de maneira homoxénea para toda Galicia, garantindo así tamén a equidade. Temos que lembrar que España é pioneira na introdución e no financiamento destes novos medicamentos. Así foi cos medicamentos aparecidos no ano 2012, e así está a ser cos novos medicamentos que están aparecendo. Tan só catro países da Unión Europea, ademais de España, teñen introducido nestes momentos estas novas terapias dentro do seu financiamento. Non estamos ante un reto exclusivo de Galicia, nin mesmo de España, senón ante un cambio que afecta a órbita europea e incluso mundial. Polo que debemos aliñarnos con Europa na busca de solucións conxuntas. Nada máis de momento, moitas grazas.
Moitas grazas, conselleira. Rolda dos grupos parlamentarios. Grupo Socialista, señora Acuña do Campo.
Grazas, presidenta. Bo días, señorías. Conselleira, ¡por fin!, mire que lle custou a vostede vir aquí dar a cara, a pesar de ter o Sistema sanitario público galego nunha situación sen precedentes: colapso xeneralizado, señora Mosquera, de todos os hospitais galegos, e ademais mantido no tempo. Aínda así, hoxe vostede vén aquí a rastro, de parapeto do señor Feijóo e tratando de utilizar as persoas enfermas de hepatite C de tapadeira. Señora Mosquera, a gripe –que, por certo, se repite ano tras ano– o único que fixo foi pór de manifesto que a súa xestión é un auténtico desastre e que entre vostede e o señor Feijóo –o seu ideólogo–, despois de seis anos á fronte do Goberno, teñen completamente desmantelada a sanidade pública e, ademais, a medio privatizar. As políticas sanitarias que o señor Feijóo pensa e que vostede executa, por certo, sen rechistar eses recortes, copagos e privatizacións fan que a diario funcionemos mal, señora Mosquera, que vaiamos xa moi xustiños e que superemos o día a día grazas ao esforzo das persoas, dos traballadores do Sistema sanitario público. Por iso, cando por algunha razón –chámese gripe ou diarrea estival– se incrementa a demanda, irremediablemente aparecen o colapso e o caos. E como ademais cada ano estamos peor, pois ese colapso e ese caos cada vez tamén son maiores. E ante esta grave situación, señora Mosquera, nin valen desculpas, nin valen cortinas de fume do xeito de conferencias epidemiolóxicas –como a que nos acaba de soltar aquí–, nin moito menos querer utilizar a dor e a desesperación das persoas enfermas de hepatite C para tapar a súa máis absoluta ineptitude. Mire, conselleira, vostede tería que ter chegado aquí por iniciativa propia e non a rastro para explicar claramente e sen mentiras, e sen buscar absurdos culpables, o que está acontecendo na nosa sanidade. Non é nin que todos os galegos e as galegas se puxeran de acordo para pórse enfermos o mesmo día, nin que esteamos a falar dunha epidemia descoñecida e imprevisible. Trátase, conselleira, da gripe, como todos os anos. Aínda que teño que dicir que agora e despois de terlle recortado máis de 2 millóns á partida de vacinacións tamén temos problemas coas vacinas. Debería ter dito a verdade: que o problema é que vostede, por mandato do seu ideólogo –insisto– o señor Feijóo, leva máis de seis anos aplicando recortes; máis de seis anos xubilando forzosamente sen repor nin contratar a ninguén; que dende hai seis anos manteñen camas e ata plantas pechadas todo o ano; que mercan o material sanitario nos chineses para aforrar e logo ese material non resolve; que polos axustes orzamentarios, señora Mosquera, padecemos ata desabastecemento de fármacos; explicar, si, si, que esas privatizacións xeneralizadas só buscan o negocio das empresas amigas pero á custa de deteriorar o público; que levan seis anos mentindo á cidadanía, como, por certo, quedou moi patente co que fixeron vostedes coa iniciativa lexislativa popular do HULA, mentres os lucenses seguen tirados polas carreteras para recibir o tratamento de radioterapia. Señora Mosquera, explicar o desastre que provoca na xestión sanitaria pór á fronte das xerencias e das xefaturas as primas, os maridos e os amigos varios; todos moi peperos pero nada máis. Explicar a verdade, que non é outra, señora conselleira, que vostede e o señor Feijóo levan seis anos desmantelando e utilizando en beneficio propio e partidario o Sistema sanitario público galego. Pero, sobre todo, tería que ter vido vostede aquí a tranquilizar, tranquilizar a preocupada cidadanía galega e os desesperados profesionais da sanidade pública, anunciando solucións, e non contar mentiras buscando unicamente salvar o tipo. Solucións, señora Mosquera, posibles, prontas e eficaces, que necesitamos para acabar con esta preocupante situación. E a primeira solución que necesitamos é, sen dúbida, que vostede marche. Os socialistas planteamos en máis dunha ocasión nesta Cámara solucións para os problemas nos servizos de Urxencias, pero vostedes, sempre tan sobrados, descartáronas. Os socialistas na última Comisión de Sanidade do mes de decembro preguntamos e preocupámonos pola situación das Urxencias galegas ante a previsible epidemia de gripe. E vostedes, soberbios e ineptos, negaron os problemas; todo estaba controlado. É máis, dixéronnos textualmente que "os colapsos só existían na nosa imaxinación". Pois moi ben, señora Mosquera, ¿e agora que? Agora só lle queda vir, explicar, comprometer solucións e rematar esta comparecencia despedíndose. Só nese contexto, señora Mosquera, serían aceptables as desculpas súas e as do señor presidente. Porque despedirse, señora Mosquera, é a única opción que lle queda a vostede despois de ter sido reprobada publicamente polo señor Feijóo. Por certo, o mesmo señor Feijóo que pide cambios nos socialistas polo lío da páxina web e de Povisa. Pois, mire, téñolle que dicir que é mentira, non está na páxina web de Povisa; téñolle que dicir ao portavoz do Partido Popular que non é cuestión de maña, é cuestión de ter unha clave; e teño que recordarlles a todos vostedes e ao señor presidente, que se envolveu hoxe nese manto de democracia, que o Partido Socialista ten solicitado en repetidas ocasións ese convenio que vostede escochou durante meses, e nun respecto sen precedentes á Cámara e á democracia se nos ten negado sempre. Hoxe, curiosamente, apareceu en non sei que apartado da consellería. [[Aplausos.]] Ese mesmo señor Feijóo que lle indica a vostede o que ten que recortar, que lle ordena o que ten que suprimir e que lle indica tamén o que ten que privatizar. Por certo, que para colocar o seu marido para iso, pasando enriba incluso do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, bastouse vostede soa. Mire, despedirse é a única opción, señora Mosquera, que lle queda despois da reprobación xeneralizada da cidadanía, que anda de queixa en queixa, de denuncia en denuncia, de reclamación en reclamación e de manifestación en manifestación. Como evidencia que o Defensor do Pobo non dea feito a xestionar queixas e que nos advirta da perigosidade que as carencias de persoal e a falta de espazo nas Urxencias poden supor para cometer erros e pór en perigo a vida das persoas. E só lle queda despedirse, señora Mosquera, despois da reprobación xeneralizada da profesión sanitaria. Recórdolle que no Meixoeiro están en folga, no CHUAC na Fiscalía, en Ourense os de Urxencias máis os internistas máis os pneumólogos de denuncia en denuncia, en Ferrol lemos que pasan máis de trinta e seis horas nun Servizo de Urxencias os doentes e, ademais, sen sequera comer. Reprobación da enfermería, da atención primaria, que denuncia unha espera de máis de dez días para ser atendidos. Reprobación de todos os sindicatos, que falan de situación insostible e indefendible, e piden que vostede sexa cesada por non saber, por non querer ou por non poder arranxar as cousas. Señora conselleira, estamos ante o fracaso absoluto e notorio da súa xestión e das políticas sanitarias do Partido Popular. E ante esta situación só queda unha saída digna e democrática: que dimita vostede ou que o señor presidente Feijóo, o do impulso democrático, a cese hoxe mesmo. E tamén ten que despedirse, señora Mosquera, por este imperdoable intento de utilizar as persoas enfermas de hepatite C de tapadeira.
Vaia rematando, por favor.
Efectivamente, a enfermidade provoca dor e sufrimento, e iso non se cura con desculpas. Pero esas persoas enfermas terminais de hepatite C están en situación crítica e viven a dor, o sufrimento e a morte, e o último que necesitan son máis promesas incumpridas, máis comisións e máis dilacións. Señora Mosquera, remato pedíndolle formalmente que marche, porque tanto o presidente como a cidadanía, como o conxunto dos profesionais da sanidade pública galega reproban a súa xestión. Así que adeus, conselleira, e peche vostede a porta ao saír. Moitas grazas.
Grupo Mixto, señora Iglesias e señora Martínez.
Bos días, señora conselleira; bos días a todas. Grazas, presidenta. De todas é coñecido o caos rampante nas Urxencias nas últimas datas, que coinciden co andazo da gripe: esperas de ata sete horas, profesionais desbordadas, escaseza de camas e de material... E pese á petición de perdón por parte do presidente, coma se dun pecado se tratara e non dunha responsabilidade política, e dos argumentos desta conselleira, que reduce a situación caótica a un problema de confort, señora conselleira, –señora conselleira, ¡que falta de respecto!–...
Señora Iglesias.
...e das poucas disimuladas intencións de culpabilizar as pacientes [[Murmurios.]] , pois parece que enfermamos por riba das nosas posibilidades...
Pido silencio, por favor.
Grazas, señora presidenta.
Continúe, señora Iglesias.
Grazas. Dicíalles que parece ser que somos as pacientes as que enfermamos por riba das nosas posibilidades, pois o informe, que contou coa participación de varios defensores autonómicos –entre eles, o Defensor do Pobo galego–, emitido onte pola defensora do pobo, Soledad Becerril, non pode ser máis demoledor para as súas políticas sanitarias. Manifesta este informe que as "graves" –literal– carencias no Servizo de Urxencias hospitalarias da sanidade española converten esta unidade de atención nunha das áreas existenciais onde maior é o risco para a seguridade das pacientes e onde, debido á súa saturación, aumenta o risco de erro humano e de mortalidade. O estudo, que así se titula "As urxencias hospitalarias no Sistema Nacional de Saúde: dereitos e garantías das pacientes", critica que as Urxencias seguen a representar –literal– "inadecuaciones" –suave palabra– e entre que médicas residentas asuman un grao excesivo de responsabilidade. O informe exixe a presenza e suficiencia de profesionais adecuadas en todas as franxas horarias e denuncia a excesiva dependencia que hai nestes servizos dos médicos internos residentes, que estarían suplindo en moitos momentos a insuficiencia de profesionais das diversas plantillas implicadas. Perante esta situación, e atendendo á importancia que teñen os servizos de Urxencias, os defensores do pobo piden a definición dunha especialidade médica e de enfermería de Urxencias e Emerxencias, que forme explicitamente estas profesionais e delimite competencias clínicas. Asemade, denuncia o informe a "repetición" –tamén literal– de situacións de saturación e critica que á espera de seren hospitalizadas se sitúe a doentes nas dependencias de Urxencias. Isto perturba a xestión do servizo e impide que á paciente se lle facilite a atención precisa e que se garanta a súa privacidade e mais a súa intimidade. Pero non só os doentes son afectados pola súa pésima xestión, os defensores do pobo consideran Urxencias como contornos de risco por estrés laboral e lugares propicios para o desenvolvemento da coñecida como "síndrome do traballador queimado", e denuncian a falta de ferramentas para limitar estes riscos. Por último, os defensores do pobo advirten de que se asume unha significativa incidencia de efectos adversos nos servizos de Urxencias evitables en boa parte. Pero se isto fora pouco, este mes de xaneiro, a Confederación Estatal de Sindicatos Médicos e Médicos de Galicia Independentes rexistraron un escrito dirixido ao presidente Feijóo para que dimita se non é quen de solucionar a desastrosa situación das Urxencias sanitarias. Con respecto á hepatite C, señora conselleira, "ningún dos fármacos" –segundo os pacientes– "ten chegado aos pacientes que máis o precisamos" –e falo en primeira persoa porque é un documento de enfermos de hepatite C–, para a desesperación das persoas afectadas, que "levamos esperando máis dun ano para recibir a medicación que nos pode salvar a vida", en canto o virus segue actuando sen pausa. "Pacientes cirróticos dende hai anos, con episodios de descompensación previos e intolerantes a outras vías de tratamento máis convencionais, recibimos a notificación da denegación do tratamento con estupor e angustia". E así están as cousas, señora conselleira. ¿Que máis quere para ter que dimitir, señora? Saúde. Moitas grazas.
Señora conselleira, o colapso das Urxencias hospitalarias que vostede atribúe ao pico de gripe que se adiantou é o resultado das políticas de redución do gasto público que aplica o Partido Popular en busca dun cambio de modelo que traslade a atención sanitaria ao sistema privado, convertendo así un dereito fundamental nun negocio moi rendible. Tivemos que escoitar e que ler estes días declaracións públicas do presidente, que di que el se dedica a dignificar a sanidade pública. Está claro de que non ten nin idea do que significa "dignificar". Di que, sen embargo, hai xente que leva vinte anos deteriorando a imaxe da sanidade pública. Supoño que se refire aos conselleiros de Sanidade do Partido Popular. Feijóo ademais di que hai xente que si recoñece que espera por unha cama en planta. Vostede, sen embargo, dedicouse a lanzar perlas aínda mellores, como asegurar que a calidade asistencial en Urxencias nestas últimas semanas foi altísima –o cal demostra que vostede non sabe o que significa "calidade asistencial"– e reduciu o colapso das Urxencias a unha falta de confort. Non se queixaban os pacientes por non teren un colchón de calidade, ¡precisamente! Pero, ademais, tamén vostede di que os culpables son a gripe e os cidadáns que non se vacinan. Para vacinarse teñen que ter, para empezar, unha atención primaria que responda ás peticións de consulta de forma inmediata. Os recortes, segundo vostede, non teñen nada que ver e, segundo vostede, non ten faltado nada necesario para atender os pacientes. Señora conselleira, faltaron, para empezar, persoal e disposición de camas. ¿Vostede cre que o persoal non é necesario para atender as urxencias? Os enfermos sufriron unha medida de seis horas de atraso para ser atendidos ou quince para subir á planta. Sindicatos, organizacións en defensa da sanidade pública, pacientes, toda a oposición e os valedores do pobo din que este é o resultado da austeridade presupostaria. E proba desta austeridade é a non substitución do persoal, paralizando as listas de contratación xerais, e nun abuso de lei evidente empréganse as listas pull, precarizando o emprego e cometendo unha evidente fraude á Seguridade Social, por non cotizar descansos semanais, festivos ou vacacións. Durante o Nadal, as urxencias disparáronse por non cubrirse os permisos de atención primaria. No Meixoeiro hai folgas de facultativos precisamente polo mal funcionamento das Urxencias, moito antes de que aparecera o pico de gripe. Tamén ocorre o mesmo no CHUAC, que xa se dirixiron á Fiscalía para que investigue se as próximas condicións en que se está traballando nos hospitais públicos poden constituír un delito. ¡E vostede presume dunha boa atención sanitaria! Os sindicatos denuncian que se atenden as demandas cirúrxicas da lista de espera estrutural de pacientes que levan menos de seis meses, pero que non se chaman aos que levan cinco anos. En ocasións, é certo –dicía vostede na súa intervención– que algúns pacientes non fan un uso adecuado das Urxencias hospitalarias, pero para iso necesítase, para empezar, educación sanitaria, campañas informativas e, sobre todo, acabar coa saturación actual das consultas dos médicos de atención primaria. Unha das principais causas destes desbordamentos e colapsos é a insuficiencia do cadro de persoal en atención primaria e nos servizos de Urxencias hospitalarias. Máis do 40 % dos médicos de familia teñen cupos superiores ás 1.500 tarxetas, non se substitúen médicos nin outros profesionais, os médicos ausentes son substituídos polos médicos en activo, que teñen que asumir os seus pacientes, aumentando así o colapso e creando as listas de espera nas consultas de atención primaria. Pero, ademais, sumado cos atrasos nas probas diagnósticas, este segue sendo un cúmulo de despropósitos que seguen cargando a atención primaria e as Urxencias dos hospitais. Ademais, se sumamos unha poboación máis pobre, máis envellecida, con máis patoloxía crónica, sumado a menos orzamento e menos persoal, estase poñendo o sistema sanitario público ao límite. Presupostos suficientes e equitativos, cadros de persoal suficientes e cubrir as ausencias darían solución a estes problemas sanitarios. En canto os pacientes...
Remate, por favor.
...–remato xa, presidenta, grazas– do virus da hepatite C, só preguntarlle canto vale unha vida, canto gastan vostedes en propaganda e publicidade que poderían gastar en medicacións. E, ademais, dicirlle que mente, porque en Galicia non hai un acceso ao medicamento. O domingo morreu en Cangas un paciente de VIH por non recibir o tratamento. Ese é o seu grande éxito. Esta non foi unha morte...
Moitas grazas.
...por enfermidade, foi un [...]. [[Por orde da señora presidenta e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] da conselleira.
Señora Martínez, prégolle que manteña a cordialidade e o decoro. Polo tanto, voulle retirar a última expresión. Moitas grazas. Grupo do BNG, señora Prado Cores.
Moi bo día a todos e a todas. Hoxe comparezo aquí, señora Mosquera, para dar conta de dous temas que se visibilizan con total nitidez: as consecuencias das súas políticas, das políticas do Partido Popular, e a súa folla de ruta de desmantelamento da sanidade pública galega. Son dous casos alarmantes, mais infelizmente non son illados, non son unha excepción, son un botón de mostra, un dramático, dous dramáticos botóns de mostra das decisións de converter a sanidade en negocio. O negocio á custa da dor e do sufrimento das persoas, e negocio á custa dos cartos públicos dos galegos e das galegas. Eu, unha vez máis, a próxima vez case lle vou pedir que non sei se paga a pena que veña vostede aquí comparecer, porque hoxe tiven a sensación de estar nunha desas chamadas telefónicas e escoitar: se vostede quere estatísticas, pulse 1; se vostede quere propaganda, pulse 2; se vostedes... Veu aquí facer unha retahíla dunha información e a non asumir ningunha responsabilidade, simplemente facer unha escorregadía de datos, única e exclusivamente, señora Mosquera. Non se pode facer máis con menos. O seu discurso –que levan anos dicindo– de que fan máis con menos é mentira; con menos só se fai menos. Con menos orzamentos, menos recursos, menos materiais, menos persoal, menos infraestruturas, as infraestruturas abandonadas, con máis repagos e con máis recortes, ao único ao que se pode chegar é a estas situacións dramáticas nas que estamos hoxe; a situación que están a padecer nos servizos de Urxencias e a situación dos doentes da hepatite C. Están xogando con lume, señora Mosquera e señores e señoras do Partido Popular, pois están levando os doentes á situación de desesperación, de auténtica desesperación; unha situación que xa non é tolerábel. E esta situación responde a un plan premeditado, a unha política deliberada, a unha política destinada a reducir os medios destinados á sanidade pública para entregarllos á sanidade privada. Miren unha cousa, señora Mosquera e señoras e señores do Partido Popular: hoxe os doentes de hepatite C de Galiza están de loito, ao igual que estamos de loito todas as persoas que defendemos a sanidade pública de Galiza e que defendemos que esa sanidade sirva para curar as persoas. E están de loito porque, efectivamente, onte morreu unha persoa máis por mor da hepatite C; unha morte evitábel. Unha morte evitábel porque é unha persoa que levaba un ano esperando a que fora tratada. Evitábel, e cando algo é evitábel non é un accidente, é... ten responsábeis –ía dicir unha palabra grosa– e responsábeis son as súas políticas. A axilidade que tiveron vostedes en poñer en marcha medidas para rescatar os bancos, para cambiar a Constitución da mañá para a noite, para rescatar autoestradas, para inxectar miles de millóns para salvar os de sempre, os de arriba, desde logo, non están a ter esa axilidade para salvar as persoas; non están a ter esa axilidade para dar resposta á angustia das persoas. ¿Como se sentiría vostede, señora conselleira, se estivera enferma de hepatite C e soubera que hai tratamento e por cuestións económicas non llo dispensaran e a condenaran a morrer ou a darllo cando non hai remedio?, ¿como se sentiría? Esa é a pregunta que se deberían facer: ¿como se sentirían? Porque non é unha cuestión de que non haxa remedio, hai tratamento e vostedes poñen a cuestión económica por encima da saúde das persoas. Vostede díxolles aos representantes dos enfermos de hepatite C que non estaba disposta a pagarlles un euro de máis ás farmacéuticas. Non llelo pague, pero póñalles condicións, exprópielles patentes, faga o que vostede considere oportuno; pelexe pola vida dos galegos e das galegas, faga o que queira, pero salve a vida das persoas. [[Aplausos.]] Non se trata de cartos, trátase de vidas, e agardo que as vidas súas, dos seus familiares, dos seus coñecidos, teñan o mesmo valor que as do resto dos galegos e das galegas. Veu hoxe vostede aquí volver facer unha manobra de distracción: comisión de expertos. A anterior ministra dixo hai un ano que todo estaba en marcha, que a partir de outubro ían ter medicamentos, Rajoy dixo o mesmo, Feijóo dixo o mesmo e vostede volveu dicir o mesmo. Estamos a finais de xaneiro e non hai tratamento para a maioría dos doentes, hai unha comisión de expertos, ¡que casualidade!, á fronte da cal está unha persoa vinculada cunha farmacéutica, con Pfizer. ¡Casualidades! Dicía antes o portavoz do BNG, referíndose ao presidente da Xunta: "raposo a coidar das galiñas", outra vez os raposos a coidaren das galiñas: unha persoa vinculada a unha farmacéutica á fronte dunha comisión para determinar a que doentes se lles dispensan ou a cales non se lles dispensan os medicamentos. Volven vostedes falar de fume e de manobras de distracción, entre tanto a xente está morrendo. Non estamos falando aquí de brincadeiras, non estamos a falar de cuestións que poidan esperar, estamos a falar de vida ou morte. E de verdade que os doentes están fartos, e no BNG tamén, de demasiadas falsidades, de demasiado cinismo e de demasiadas mentiras, señora Mosquera, demasiadas mentiras xa a estas alturas. Efectivamente, non se pode facer máis con menos, e vostedes estes días fixeron un clarísimo exemplo, unha vez máis, de auténtica demagoxia coa situación de Urxencias que se viviu en Galiza. Pasaron, primeiro, de non asumir a realidade, de non asumir a responsabilidade, que era dentro do normal –é algo que pasa todos os anos–, pasaron diso a minimizar a situación. Pasaron de minimizar a situación a responsabilizar os doentes de acudiren demasiado a Urxencias e de non se vacinaren. E logo diso, cando xa a cousa se lles foi das mans, a pedir unhas mornas desculpas, señora Mosquera, a pedir unhas mornas desculpas por parte do presidente da Xunta e por parte súa. O informe que onte a defensora do pobo presentou foi un ¡zas! en toda a súa cara, señora Mosquera, porque foi unha emenda á totalidade ao que vostedes veñen dicindo aquí de que están facendo todo o posíbel, e foi un ¡zas!, unha auténtica labazada en toda a cara, porque ese informe dos seus valedores do pobo –¡imaxínense se foran outros valedores do pobo!–, onde di que se incrementa o risco para a seguridade das persoas. É dicir, que as persoas morren máis; que non hai coordinación entre os diferentes niveis asistenciais e o espazo sociosanitario, quere dicir, que non hai coordinación entre atención primaria e hospitalaria e entre os demais banzos da atención sanitaria; que as plantillas non están dimensionadas; que as condicións laborais son inaceptábeis; que hai menoscabo dos dereitos dos doentes. Este é un mínimo resumo dese informe, feito polos valedores do pobo, señora Mosquera. Logo, se quere, desmíntao; está aí, escrito negro sobre branco. É dicir, teñen a todo o mundo en contra, a todo o mundo que ten algo que dicir en materia sanitaria en contra: aos doentes; ás asociacións de doentes; aos profesionais, que se ven totalmente ninguneados. Vostede dixo aquí que unha vez máis foron os profesionais, aos que lles quere agradecer... Non llelo agradeza aquí, póñalles recursos, contrate xente, destine orzamento, poña a sanidade pública no lugar que lle corresponde, non converténdoa nunha sanidade de segunda, non o converta en palabras baleiras. Aos sindicatos en fronte, señora Mosquera; aos defensores do pobo, en fronte; protestas, mobilizacións, denuncias en Fiscalía, folgas, cartas ao presidente da Xunta e a vostede. ¿Que máis necesitan para darse conta de que están desmantelando a sanidade pública de Galiza e están condenando os galegos e as galegas a unha situación de sufrimento insostíbel? Están converténdose vostedes nos verdugos da sanidade pública deste país.
Vaia rematando, por favor.
O que vimos denunciando aquí xa desde hai moito, de que vostedes están facendo unha sanidade para ricos e para pobres, neste último mes verificouse totalmente. Quen ten recursos para a sanidade privada derívano vostedes directamente desde os centros públicos, e fano cando as persoas levan alí horas esperando ou cando ven as imaxes, as imaxes, señora Mosquera, de como están os servizos de Urxencias, pois xa non acoden e van directamente á privada. Obxectivo conseguido. O seu obxectivo de rematar coa sanidade pública e beneficiar a privada é conseguido. A sanidade privada goza de boa saúde e a pública está na UCI. E vostedes soamente lle están dando coidados paliativos, non teñen intención de sandala, non teñen intención de darlle medicación para que se cure a sanidade pública, senón que a súa intención é única e exclusivamente que a sanidade privada goce de boa saúde. Quen teña cartos...
Remate, por favor.
...que a pague, e quen non que se vexa na situación que se veu estes días, esperando máis dun día a ter unha cama.
Moitas grazas, señora Prado. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señora Solla Fernández.
Grazas, presidenta. Señorías, hoxe estamos ante unha mostra máis de que o señor Feijóo non é o presidente de todas as galegas e galegos. Xa o sabemos: non é presidente das desafiuzadas; non é presidente das mozas e mozos que se ven abocados ao auxilio económico; non é presidente das da cola do paro, das que limpan portais por catro duros, das que non teñen pensión; non é o presidente de quen auga o leite dos seus fillos, nin de quen produce ese leite por catro pesos; non é presidente dos que agardan carga de traballo, nin das que sofren ERE; non é presidente de quen ama a cultura, de quen loita pola educación, dos nenos e nenas que se deitan con catro mantas. Se cadra, é presidente da banca; se cadra, é presidente para os empresarios, para os explotadores, para os que fan ERE cando hai beneficios; presidente das multinacionais; presidente das construtoras, das farmacéuticas; presidente da privada, como vostede, señora Mosquera. Pero, dende logo, o que non é é presidente para o persoal sanitario, para as que traballan na quenda de noite, para as que moven camillas cando no hospital non quedan camillas, para os que buscan cuñas para as persoas doentes, porque non hai material nin tan sequera para que os doentes poidan ouriñar. Non é presidente para quen sae media hora tarde do seu posto de traballo, esgotada ou esgotado fisicamente, pero, sobre todo, psicoloxicamente, sabendo que a vida das persoas depende deses recursos que o Goberno destrúe, impotente pola situación. Tampouco o é dos que agardan dez horas nas salas de espera febrís, taquicárdicos, mareados, doídos, chorando, impacientes. E non o é de quen lle suplica que cumpran coa súa palabra; de quen morre dunha enfermidade que é practicamente curable, solucións; de quen perde familiares, amigas, compañeiros, porque morren de hepatite C e non se lles dan os novos tratamentos. Non o é porque hoxe considerou que un asunto tan prioritario como é a sanidade non o era, que o persoal sanitario, que as persoas doentes e que as persoas enfermas de hepatite C non son dignas de que este señor veña comparecer a esta Cámara, nin tan sequera estea agora mesmo aquí sentado cando estamos a falar da sanidade pública. Dignidade sóbralles a esas persoas, a mesma que lle falta a este Goberno. E envíaa a vostede, señora Mosquera, que di coma sempre que todo vai ben e que todo está baixo control. Ese discurso preparado, un argumentario que percorre as súas filas, repíteno un día, outro día, outro día, mentres privatizan, recortan, mentres causan dor e mesmo mortes. En algo ten vostede razón, señora Mosquera: todo vai ben. Ben para os empresarios, ben para os poderes económicos. Ese é precisamente o seu plan, e marcha estupendamente. E vostede pode saír sorrindo nos medios de comunicación ou esbozar ese sorriso tetánico. Tetania é a que lle impoñen vostedes á sanidade pública, contráena ata morrer. En termos nominais, 374 millóns de euros menos dende a chegada do seu Goberno, un 10 % menos; que no total supoñen que vostedes detraeron un de cada cinco euros da nosa sanidade pública. Despois, poden botarlle a culpa á gripe ou á xente por non vacinarse, como o fixo antes, pero a realidade é que nos están subtraendo vostedes un de cada catro ou cinco euros do que aportabamos para que nos coiden a saúde e para que nos curen. Dous milleiros menos de persoas, de seres humanos traballando na nosa sanidade pública, de todas as categorías, pero poden botarlles vostedes a culpa a non vacinarse. Eliminación de 450 camas públicas dende que vostedes gobernan, pero a culpa é dos trastornos respiratorios. Camas pechadas no Nadal cando había colapsos e alta afluencia nas Urxencias, pero a culpa é dos doentes que van ás Urxencias. Listas de espera que seguen iguais pese á súa malograda lei, pero aquí non pasa absolutamente nada. Non se lles ocorre pensar a vostedes que tamén esas persoas que agardan na lista de espera, cando empeoran teñen que acudir ás Urxencias. Subministracións que fallan; non hai camillas, pero tampouco hai mantas; non hai cuñas de cartón, non hai algunhas medicacións, pero a culpa non é súa, os hospitais colapsan porque si. Denúnciao –xa o dixo aquí a voceira do BNG– ata a defensora del pueblo, ex deputada do Partido Popular. ¡Fíxese vostede! Igual que porque si colapsan os hospitais, engordan tamén as contas das empresas á custa da nosa sanidade. Non hai problema, aquí non pasou absolutamente nada. E por iso en plena crise sanitaria dos centros públicos vostedes sacan a cortina de fume, como sacaron intentando desviar a atención dese contrato de privatización da alta tecnoloxía sanitaria. Unha privatización multimillonaria, un exceso, un roubo ás arcas públicas e un perigo para a nosa saúde. Pero pensaron vostedes que sacando un par de notas de prensa calaría a indignación. Pero a indignación crece porque, aínda por riba de rirse das sanitarias e dos sanitarios e dos pacientes que sofren cos colapsos, véndennos a privatización do corazón da sanidade pública galega como unha bondade, como algo necesario, coma se non puidesen vostedes xestionar sen privatizar. E iso é o que intentan trasladar, ese é o plan. Expliquéillelo xa aquí algunha vez: Estado mínimo; está teorizado. Alguén o escribiu moito antes de que vostedes soñasen nin tan sequera con estar nese escano, moito antes de que se escribiran esas intervencións que lle preparan para vir a este pleno. Hoxe ten que dar contas vostede, señora Mosquera, porque non o fixo antes, de por que seguen trasladando á privada e pechando camas públicas; de por que seguen sen abrir as quendas de tarde en consultas e quirófanos como se aprobou nesta Cámara, mentres permitiron tamén antes de Nadal que se fixeran intervencións cirúrxicas en peonadas; de por que non substitúen as baixas; de por que non reforzan o persoal antes de que os servizos estean colapsados. Dea contas, señora conselleira, de como nun país que di que é primeiro mundo alguén agarda nunha camilla ou nunha silla dez horas; como nun hospital se pode pasar dous días sen camas para ingresar; como nun hospital pode non haber nin mantas para taparse do frío. Isto non será Grecia, pero cada vez paréceselle máis. Vostedes están deixando morrer a xente enferma de hepatite C tamén, tamén sen darlle explicacións; como moito, mentiras, largas e suposicións. Un ano dende a autorización do sofosbuvir e 4.000 mortos e mortas no Estado dende entón. O Ministerio abandona a xente á súa sorte e vostedes miran cara ao outro lado, o importante é facilitar o negocio das multinacionais. Primeiro, vostedes negáronse a negociar o prezo presionando a farmacéutica, tal e como fixeron outros países da Unión, e agora continúan sen ter a medicación dispoñible para a clase traballadora, claro. Porque quen teña cartos e obviamente poida pagar eses 60.000 euros pode mercar o medicamento se se lle prescribe, pero o groso da poboación, obviamente, non ten eses fondos. A especulación farmacéutica, señora conselleira, lévanos a este punto. Vostedes xa beneficiaron a esta empresa previamente, porque Gilead foi con Roche quen comercializou o Tamiflu, ¿lembran? ¿Lembran os millóns que gastamos para absolutamente nada, os millóns que se lles regalaron a estas multinacionais? ¿Saben o que é Gilead, a empresa que fabrica o sofosbuvir? É unha multinacional pertencente a un fondo de investimento estadounidense, destinada á espoliación, a facer negocio, impulsada ademais polo Goberno estadounidense dende os noventa, relacionada co Goberno Bush e Ransfelt, co Exército de Estados Unidos. ¿Quen son os seus socios aquí? Capital Group, que tamén o é do Santander e BBVA, e JP Morgan, do Santander, e o Blackrock, de Telefónica e Repsol; fondos relacionados con fondos de investimento e con fondos de pensións. Logo vostedes chámanse patriotas cando non defenden aquí, cando din que defenden a súa xente, como fixo Feijóo esta mañá cando falaba de que defendían a soberanía nacional. Non defenden nin a galega nin a clase traballadora do conxunto do Estado, porque a súa única patria, señora Mosquera, a súa...
Vaia rematando.
...e do resto do Goberno é a patria dos cartos. ¿Sabe vostede que se podería producir o sofosbuvir como xenérico? Claro que o sabe. Saben perfectamente que iso rebaixaría significativamente o prezo. Vostedes din que Gilead lle vai deixar o fármaco en 25.000 euros, pero é que o xenérico custa como máximo de fabricación 100 euros. Pero, como non son vostedes os enfermos nin os que morren, non pasa nada. E mentres tanto o Goberno central permanece submiso ante a industria, vostedes tampouco están movendo un dedo. Delegan no Goberno central e este na propia farmacéutica, cando no propio comité as farmacéuticas están presentes. Xa non gobernan vostedes, agora mesmo gobernan as empresas. Señora Mosquera, –xa llo dixen unha vez– de vostede xa non podemos agardar nada máis positivo que que marche e dimita.
Grupo Parlamentario Popular, señor Santalices.
Grazas, señora presidenta. Bos días a todos e a todas. Permítanme que, en primeiro lugar, exprese o meu lamento polo pasamento do xenial artista ourensán Antonio Quesada Porto. Vaia para el o noso recordo. Entrando xa na materia que hoxe nos trae a este Parlamento comentaba onte o portavoz do Grupo Parlamentario Socialista na Deputación Permanente que celebraba o cambio de tendencia que se producira como consecuencia de que a Deputación Permanente autorizara a comparecencia do presidente do Goberno e a comparecencia da conselleira de Sanidade. Estes dous feitos suceden co Goberno do presidente Núñez Feijóo. Historicamente, aquí nunca a Deputación Permanente autorizou a comparecencia e que se fixeran debates de plenos extraordinarios. Polo tanto, neste sentido, permítanme que eu respalde e alabe as prácticas que teñen que ver co que hoxe o presidente noso expresou aquí neste Parlamento. Iso chámase dar exemplo. [[Aplausos.]] E tamén teño que lamentar –e así o digo– os dous patinazos que se producen nesta sesión –e ademais lamento, señor portavoz, que o levaran a vostede arrastrado a ese erro que non tiña que terse producido, laméntoo porque xa sabe o aprecio persoal que lle teño–: Un, leva unha semana dicindo que comparecía o presidente da Xunta para evitar así a comparecencia da conselleira de Sanidade. Isto lévase dicindo en moitos medios de comunicación. A realidade é que hoxe aquí comparece o presidente do Goberno e a conselleira de Sanidade. Primeiro erro. Segundo erro: patinazo enorme o de Povisa, pero é que é un patinazo estrepitoso. E eu lamento que se teña producido ese patinazo porque este grupo parlamentario pediu tamén que se publicara o convenio, e o convenio está publicado. E eu non son un experto en informática, non o son, pero eu creo que iso é de moi fácil acceso; non hai clave, aquí a única Clave que había era o programa que dirixía o señor Balbín. [[Risos.]] Non hai clave para acceder a isto. Polo que me contan: perfil do contratante, sen clave, e aí aparece perfectamente na páxina web o contrato de Povisa. Se vostede non é capaz de facelo, o Grupo Parlamentario Popular, os nosos traballadores do Grupo Parlamentario Popular bríndanse a explicarlle como se accede para que vostede poida ter o convenio de Povisa. E se non, señora presidenta, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] fágallo chegar. Mire, patinazo...
¡Señor Gallego!
Señor Gallego, non entre no tema, que vostede non patinou, non vaia patinar agora. [[Murmurios.]] De momento, vostede non patinou. ¡Un patinazo estrepitoso! Na sesión de onte acordamos que deste tema procedía falar, porque é un tema que preocupa á poboación. Non todo o mundo percibe a atención ou a sensibilidade sobre a ausencia da mesma maneira. E, efectivamente, é así, hai unha preocupación dentro da sociedade. Polo tanto, pareceunos importante que tiveramos que debater desta cuestión. E tamén me parece importante facer dúas afirmacións. Eu creo que hai determinados debates que se producen no Parlamento que poden ser debates contundentes, debates duros, pero han de ser debates prudentes. Eu creo que nesta cuestión, que preocupa e inquieta a cidadanía, se pode ser incisivo, se pode ser duro, e ademais debe ser así, pero penso que debemos ser reflexivos. Palabras como "asasinatos", palabras como "matar con convencemento", creo que non son propias dun Parlamento. Alá quen as diga, desde logo na miña boca nunca eu farei un comentario dese tipo. Se nos centramos máis estritamente na cuestión, o Sistema nacional de saúde ten dúas formas de entrar: unha é a atención programada e outra é a atención urxente. A programada é de todos coñecidos: a través do médico de cabeceira pódese derivar o paciente a un especialista, que pode ser ambulatorio ou hospital; unha soa porta de entrada neste eido de atención. Pero na atención urxente si que nos atopamos con outras características. ¿Onde se pode prestar atención urxente? Nas Urxencias en primaria, ata as 17 horas, logo entran en funcionamento os PAC, nos propios puntos de atención continuada, nos servizos de Urxencias hospitalarias e, por suposto, tamén no 061, non esquezamos isto. Aquí hai, polo tanto, catro portas de entrada. Poderiamos debater da conveniencia de tanta porta de entrada ou non, ou analizar como son estas portas de entrada, pero hoxe non é o debate. Dado que estes días a cuestión se centrou nos servizos de Urxencias hospitalarias, eu chamaríaa "saturación", non creo que proceda a palabra "colapso", podemos falar de saturación. Eu creo que aquí si que procede que falemos disto. Primeiro, é un tema que afecta a totalidade do Sistema nacional de saúde, en distintas épocas, pero afecta a totalidade do Sistema nacional de saúde. Ningunha autonomía está exenta disto, ningunha. Agora, o que si é certo é que unhas autonomías tratan o problema dunha forma e outras o tratan doutra. Xa dixen onte na Deputación Permanente que, por exemplo, Cataluña opta por un sistema que é moito máis efectivo, que é pechar para eles, pero quen o paga son os pacientes. A atención sanitaria, e aquí lévase falado moito –e paréceme ben– do informe que acaban de presentar os valedores do pobo. Pero ese informe –que eu tamén lin– di tamén algunhas cousas que para este debate teñen moita importancia, e di que "a atención sanitaria urxente en España ten un peso importante", moi importante, "sobre o volume de prestacións que ten o Sistema nacional de saúde". Por certo, unha asistencia en España na que non hai copagos; aspecto moi importante. España é dos poucos países que non ten copagos asistenciais. Iso vostedes aquí nunca o recordan, e eu encárgome de recordalo cada vez que podo. Un dos últimos datos –vén recollido aí no informe– aporta cifras que son moi interesantes. Por exemplo, nos servizos de Urxencias hospitalarias prodúcense ao ano 26 millóns de consultas; esta é unha cifra certamente importante. Segue opinando este informe, que toma como referencia os barómetros sanitarios, e di que "as Urxencias hospitalarias son utilizadas por un 15 % da poboación". A min o primeiro que me xorde aquí é que me choca este dato: un 15 % da poboación xera 26 millóns de consultas. Deixo este dato para a súa análise. Repito: un 15 % da poboación xera 26 millóns de consultas. Tamén di o informe –que é importante para o debate, para que poidamos sacar conclusións– que "un 25 % da poboación que acode aos servizos de Urxencias é maior de 65 anos". Polo tanto, hai unha patoloxía asociada. Tamén fala de que hai unha porcentaxe similar, que son os menores de 16 anos, pero que non teñen tanta patoloxía e, polo tanto, menos probas a realizar. Isto ilústranos sobre algunhas cousas que teñen importancia no debate. E destaca outro dato moi importante: "o 40 % da poboación que acode a Urxencias ten tamén problemas sociais engadidos". ¿Que características di este informe? Hai un crecemento progresivo da frecuentación hospitalaria nos servizos de Urxencias, sobre todo en determinados grupos de poboación. Isto dio o informe. Tamén se está producindo un cambio na tendencia da porta de entrada, pois pasa a ser moi importante a porta de entrada a través dos servizos de Urxencias hospitalarias en detrimento dos servizos de atención primaria. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu estou falando do que di ese informe, que me parece que tamén é importante. Hai tamén unha alta frecuentación hospitalaria que, evidentemente, condiciona a xestión das camas hospitalarias, é verdade, e tamén condiciona a actividade cirúrxica. Se temos a presión de Urxencias, se a prioridade está en Urxencias, a ninguén se lle escapa que iso é o prioritario en atender e que iso trastoca moitos funcionamentos do hospital, pero hai que dar desde logo unha resposta a ese tema. A frecuentación nos servizos de Urxencias hospitalarias –tamén o di este informe, e deberiamos de reflexionar sobre isto– obedece a dúas causas fundamentais: unha é...
Vaia rematando.
...–xa remato, señora presidenta– a maior accesibilidade que ten a poboación ao hospital, porque é un servizo que está funcionando a través dun horario que dá moitas máis facilidades, e a proximidade que hai pola distancia menor. E tamén di, porque hai unha percepción dos usuarios con respecto ás Urxencias hospitalarias, de que contan con máis medios e que resolven mellor o problema. ¿Cal é o obxectivo que eu lle pido á señora conselleira? Ver como podemos cambiar esa tendencia. E esa tendencia ha de pasar por: puntos de atención continuada; PAC de alta resolución; e falemos da figura do consultor especializado, como baseándonos fundamentalmente no especialista de Medicina Interna para que nos centros de saúde os médicos de atención primaria teñan un consultor de referencia e que poidan debater con el e consultar sobre os temas que afectan os pacientes.
Remate, por favor.
E unha última mensaxe porque se falou da hepatite C, mensaxe clara: garántese o tratamento a toda aquela persoa que atendendo a criterios clínicos o necesite, e punto. Isto é o máis importante.
Moitas grazas, señor Santalices.
Creo que esta mensaxe é clara e contundente. Nada máis, señora presidenta. Moitas grazas.
Ten a palabra para a réplica a conselleira de Sanidade.
Moitas grazas, señora presidenta. Señora Acuña, non veño arrastras, veño na primeira sesión extraordinaria a solicitude dese grupo parlamentario e veño na primeira sesión que hai despois do período vacacional, desta nova etapa. [[Aplausos.]] Veño falar da gripe e da hepatite C porque vostedes así o solicitaron. Non me escondo detrás da hepatite C para non falar da gripe. De feito, falei bastante máis da gripe que da hepatite C, e entón non me agocho detrás da hepatite C, como non pode ser doutra maneira. E, desde logo, pódolle dicir que lles teño o máximo respecto aos pacientes, a todos: aos oncolóxicos, aos da hepatite C e a todos os pacientes do noso sistema sanitario. Desde logo, está na páxina web, está no perfil do contratante, está desde decembro o contrato de Povisa con todas as súas páxinas, e así o encontraron os que hoxe o buscaron, sen ningunha dúbida. Señora Acuña, a súa credibilidade, eu non sei a miña, pero a súa deixa moito que desexar. Están no Diario de Sesións as súas opinións sobre a triaxe Mánchester, e hoxe ningún Servizo de Urxencias hospitalarias sería capaz de traballar sen o sistema Mánchester. É unha seguridade para os pacientes e é unha seguridade para os profesionais este sistema de triaxe, e, desde logo, mellora a calidade asistencial claramente en todos os servizos de Urxencias onde está instalado, e nós instalámolo progresivamente en todos. Cando o instalamos en Ourense tiven que oíla a vostede nesta mesma Cámara e na Comisión 5ª. E, por outra parte, comentarios como os que vostede fai son os que lle restan credibilidade á vacina, da gripe A neste caso. Mire, é a Organización Mundial da Saúde a que todos os anos decide que vacina se fabrica, todos os anos, con criterios técnicos, e esa é a vacina que se fabrica. A vacina que se compra en España desde que estamos faise cun contrato centralizado para todas as comunidades autónomas. Si, é verdade que conseguimos mellores prezos, é verdade que conseguimos diminuír o prezo unitario da vacina. E este ano téñolle que dicir que compramos 519.596 doses, das cales só puxemos desgraciadamente 462.464; é dicir, temos que devolver 57.122 doses de vacina. E digo "desgraciadamente" porque foi porque non se puxeron. Xa quixeramos que se puxeran estas vacinas, porque teriamos evitado moitos sufrimentos e moitos ingresos hospitalarios. Entón, o que si lle pido é que nos axude a que se vacinen as persoas, e non bote contra a vacina e non diga que estamos comprando –como xa se dixo– vacinas de peor calidade. Desde logo, non sei a que lle chaman vostedes diminuír o gasto. Non sei se aumentar o número de xenéricos e baixar o gasto farmacéutico é ir contra a sanidade pública; non sei se poñer en marcha o plan de eficiencia enerxética e diminuír os custos en enerxía é ir contra a sanidade pública, pero imos seguir facéndoo e imos seguir traballando para a atención primaria, como o levamos facendo desde que empezamos. Como vostedes saben, unha das nosas maiores preocupacións é achegar a atención ao lugar máis próximo aos pacientes. E este esforzo e esta capacidade levámolos facendo para facer os PAC máis resolutivos e para facer a atención primaria no seu conxunto. Nos servizos de Urxencias hospitalarias no ano 2009 atendemos 1.050.885 episodios de urxencia hospitalaria, no ano 2014 baixamos a 961.342, o que representa unha diminución do 8,52 % das urxencias hospitalarias atendidas. Isto representa 89.543 atencións urxentes menos nos hospitais do Servizo Galego de Saúde. Para poñelo na súa xusta medida, direilles, señorías, que isto representa o número de urxencias –xa sei que non lles gustan os números, pero a min gústame traballar con números e non con impresións–...
¡Señor Gallego!
...e isto significa o número de urxencias...
Señor Gallego, ten unha chamada á orde.
...atendidas no Complexo Hospitalario de Pontevedra. E, sen embargo, nos PAC de atención primaria, nos puntos de atención continuada, atendemos 11.000 episodios máis desde o ano 2009 ao ano 2014. [[Aplausos.]] E isto, señorías, cunha menor derivación: un 10 % de urxencias atendidas. Isto realmente é facer máis resolutiva a atención primaria; isto, señorías, é realmente loitar pola atención primaria. E direilles ademais: en Galicia non se pechou ningún punto de atención continuada, noutras comunidades autónomas si se pecharon puntos de atención continuada. E tamén lles direi outra cousa: a pesar de ter reducido estas 89.543 urxencias, as presenzas nos hospitais galegos, as presenzas de médico e de enfermería, seguen sendo as mesmas do ano 2009; é dicir, non hai menos profesionais nas Urxencias dos hospitais a pesar da baixada continuada e progresiva en todos e cada uns dos servizos de Urxencias dos hospitais galegos. Miren, cando falan –e aquí xa falo para todas as señorías– do informe dos defensores dos pacientes hai que lelo enteiro, porque a primeira conclusión é que di que hai que mellorar as estruturas físicas. Desde que chegamos melloráronse as estruturas físicas de practicamente todos os hospitais de Galicia. É verdade que o Servizo de Urxencias do Complexo Hospitalario Universitario de Ourense estaba recentemente inaugurado, era absolutamente novo cando chegamos ao Goberno, estaba –como digo– recentemente inaugurado. Pero desde que estamos no Goberno abrimos o hospital de Lugo, cunhas Urxencias que están dimensionadas para os próximos cincuenta anos da cidadanía de Lugo. Reformamos as Urxencias do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña, no que investimos máis de 8 millóns de euros, e cunha dimensión de máis de 4.000 metros cadrados. Esa é a realidade. Estamos a punto de poñer en marcha o novo hospital de Vigo. Este ano, e a pesar das voces agoireiras, que tamén se oíron, abriremos o novo hospital de Vigo, cunhas Urxencias de máis de 3.000 metros cadrados, e onde se unificarán as dúas portas de Urxencias: a do Meixoeiro e a do Xeral, e no que para a súa posta en marcha, e para que non signifique só un novo edificio, senón que sexa tamén un cambio cultural e un cambio dos procedementos, están a traballar os profesionais dos servizos de Urxencias para este cambio. Iniciamos a obra do Hospital do Salnés, para dotalo dun novo Servizo de Urxencias, que tamén é moi necesario. Temos que ampliar o Hospital da Barbanza, que tamén ten un Servizo de Urxencias que é necesario reformar. E tamén estamos elaborando o Plan director do Hospital da Costa. Como ven, señorías, si lle facemos caso ao primeiro punto do informe do Valedor, que di que é necesario mellorar as infraestruturas. Outro dos puntos que recolle claramente o Valedor é: "el uso generalizado y homologable del método de triaje para todos los pacientes". Xa dixen antes que o sistema Mánchester está homologado, e é o sistema de triaxe que se está utilizando en todos os hospitais galegos. Outro dos puntos que recomenda o informe dos defensores do paciente é a implantación da historia clínica electrónica. Como saben e como xa teño dito moitas veces, a historia clínica electrónica é única no Servizo Galego de Saúde, para os dous niveis asistenciais, o que sen dúbida mellora de maneira moi clara a interrelación entre niveis asistencias, xa que os profesionais de atención primaria e dos hospitais traballan coa mesma información cos pacientes. A receita electrónica é outra das melloras significativas, e diminúe en 3 millóns o número de consultas en atención primaria, o que aumenta, sen ningunha dúbida, o tempo dispoñible para os pacientes. A consulta telefónica, que puxemos en marcha o ano pasado, e no 2014 xa se fixeron máis dun millón de consultas. Isto mellora, sen dúbida, a accesibilidade da atención primaria e permite unha mellor organización da consulta. A interconsulta entre primaria e especializada, con magníficos resultados en Telecardio, Teleoftalmo, Telederma, etc. Tamén está funcionando en todas as estruturas de Xestión Integrada. O Programa de polimedicados. Todos os profesionais de atención primaria, tanto médicos como enfermeiras, teñen información sobre os pacientes polimedicados do seu cupo, e isto permite facer un seguimento personalizado dos pacientes. A estratificación dos pacientes, todos os profesionais teñen tamén o seu cupo estratificado, co cal poden deseñar actuacións específicas para aqueles pacientes máis fráxiles. O programa integrado de EPOC e diabetes, xa publicado e en fase de implantación. Seguiremos a traballar con eles, porque é a maneira de evitar que os pacientes se descompensen. E, por suposto, os programas de axuda á prescrición implantados na receita electrónica. Isto é traballar pola atención primaria, isto non son palabras baleiras, estas son accións concretas, que se levan desenvolvendo nos últimos anos no Servizo Galego de Saúde. E polo tanto, señorías... non é certo, señora Prado, eu responsabilízome de todas as actuacións, non só das miñas, senón tamén de todos os profesionais, de todos os directivos das estruturas de Xestión Integrada. E pódolle asegurar que levan traballando desde o primeiro día en que se declarou a epidemia de gripe para dar resposta –como dixen– aos cidadáns e para dar resposta aos profesionais, e non lle caiba ningunha dúbida de que o van seguir facendo. O socio tecnolóxico. Bueno, levamos traballando nel desde o 2010. Para que agora mesmo sexa unha cortina de fume, a verdade é que é difícil de entender, porque son bastantes anos traballando nel e con moi bos resultados. [[Aplausos.]] Por unanimidade no Consello Interterritorial, por unanimidade de todas as comunidades autónomas, decidiuse que o doutor Rodés era a persoa que en España podería coordinar e dirixir a Comisión da Hepatite C. Desde logo, que vostedes sexan capaces de poñer en dúbida a súa profesionalidade paréceme cando menos algo arriscado, pero, bueno, cada un é dono dos seus comentarios. Mire, o tema da hepatite C non é un problema económico, é un problema de criterios, é un problema de equidade, é un problema de garantir que todos os pacientes do Sistema nacional de saúde teñen acceso aos mesmos tratamentos cos mesmos criterios, e esa foi a decisión que se tomou. Os criterios están colgados na páxina web do Ministerio e na Axencia Galega do Medicamento; son coñecidos e son os que están aplicando os profesionais, son os que está aplicando a Comisión de Avaliación de Hepatite C do Servizo Galego de Saúde e, desde logo, son os que, modificados cando haxa que modificalos, introducidos os cambios que a evidencia científica e cos novos medicamentos que se están a incorporar o necesiten, imos seguir aplicando, porque eu creo que é fundamental que se establezan criterios de equidade en todo o Sistema nacional de saúde e, por suposto, en todos os hospitais do Servizo Galego de Saúde. E teño que ser moi contundente, porque todos os pacientes que cumpren estes criterios están sendo tratados. Moitas grazas e nada máis.
Moitas grazas. Posibilidade de apertura dunha rolda especial de aclaracións. Señora Acuña, ten a palabra.
Grazas, presidenta. Señor Santalices, o que son históricos son os colapsos e o que tamén é histórico é que a culpa deses colapsos sexa desta deputada, porque lamentablemente que o señor Feijóo veña presumir a esta Cámara está resultando xa moi habitual. E, señora Mosquera, xa está ben de presumir, xa está ben de vir contar mentiras á Cámara, aínda que sexan numéricas, de vir aquí pórse medallas de lata. Déixese de palabrería e díganos: ¿cando exactamente van estar tomando os fármacos que teñen indicado cada un deses 3.000 –din algunhas fontes– galegos e galegas enfermos de hepatite, que desesperados, asustados, tristes e indignados están esperando que acaben vostedes de contarlles mentiras e que lles cheguen as pastillas? Persoas, conselleira, que suplican para que chegue antes o fármaco que a morte, porque a morte, señora conselleira, en moitos deles ten data. A pregunta é se tamén ten data vostede para darlles o tratamento que precisan. Menos palabrería numérica, señora conselleira, e díganos cantos tratamentos levan dispensados en Galicia dende o 1 de novembro, no que foi autorizado o uso público dos máis novos. E non minta de novo, porque nin son setecentos, nin cento e pico, nin noventa. Datos e datas, señora conselleira, e non máis anuncios nin de comisións, nin de novos protocolos para cambiar –como din eles– o que nunca cambia, ante a desesperación desas persoas enfermas. Nin serven as promesas, nin serven as mentiras, nin moito menos os gritos, señora conselleira –e sabe vostede moi ben de que lle falo–, para curar as persoas en situación terminal por mor da hepatite C. Como tampouco serven nin o Mánchester, nin ningún outro tipo de triaxe para acabar cos colapsos das Urxencias. Nin serven as maquilladas listas de espera, señora Mosquera. Agora témonos que crer que coas Urxencias colapsadas, coas camas e as plantas pechadas e coas cirurxías programadas pospostas as listas de espera melloran. En fin, tampouco serve a escandalosa privatización da tecnoloxía sanitaria. Si, levan vostedes traballando niso moitos anos, pero anúnciana agora, aínda que din que a van adxudicar en maio, logo ¿por que a sacan vostedes agora a colación? Nin tampouco nos serve a flamante Lei de garantías, que só busca privatizar, nin esa segunda opinión que vai ser tan rápida, tan rápida, pero moito máis restritiva. Nin serven –insisto– esas promesas para as persoas enfermas de hepatite. Eu pídolle dende aquí un pouco de dignidade, señora Mosquera, porque non vale todo. A xente nin é tonta nin comulga xa con rodas de muíño. Está moi claro que vostede está utilizando a Consellería de Sanidade para o seu interese e para o interese dos seus. E aí está Povisa, señor Santalices, e o patinazo en relación con Povisa tívoo vostede cando xustificou ese interesante convenio para a empresa coa continuidade dos 1.500 traballadores de Povisa. Infórmoo de que xa só había 1.300, pero é que ademais aos quince días de ter firmado ese marabilloso e interesante convenio, só para a empresa, lle presentaron un ERE. Iso é patinazo. Intereses, señora conselleira, os dos seus...
Vaia rematando, por favor.
...Esa adxudicación á UTE, que elixiu precisamente a empresa na que traballa a súa filla; por non volverlle falar da xefatura do seu marido. Están moi claros os seus intereses, o que non temos tan claro é que interese pode ter o señor Feijóo para mantela no seu posto ante este desastre e despois de tela reprobado publicamente. Estarán talvez detrás esas facturas do señor Marcial Dorado. De feito, actuou como daquela, pedindo desculpas e máis nada. Non sei se estará detrás o sempiterno financiamento ilegal do Partido Popular; tampouco o sei. Pero mire, ao mellor, está algún amigo persoal do presidente de profesión conseguidor. O que non se pode entender nin tolerar é que un presidente que utiliza a Cámara para disfrazarse neste adianto de Entroido de demócrata ante un desastre sanitario sen precedentes se limite a reprobala a vostede e a desculparse.
Remate, por favor, señora Acuña.
...–remato xa– E remato como empecei, señora conselleira: vostede o único que pode facer á fronte da Consellería de Sanidade é dimitir. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Acuña. Polo Grupo Mixto, señora Iglesias.
Moitas grazas, presidenta. Xa me queda claro, señora conselleira, o caso que vostede lle fai ao informe dos valedores do pobo. A ver se agora que lle vou ler o comunicado da Plataforma Sanitaria de Ourense lle fai vostede un pouquiño de máis caso ao criterio desta plafaforma, que está en prol da defensa da sanidade. Din que, en primeiro lugar, con todo o que pasou é moi fácil de profetizar e previsible polo lóxico que resulta, dado que, primeiramente, están as propias directrices da ONS e do propio Ministerio español, relativas aos problemas que comporta a cronicidade das pacientes. Segundo, señora conselleira, a mestura explosiva que resulta de engadir á actual situación sanitaria os recortes en materia de dependencia. Terceiro, señora conselleira, a regresión que se lles aplicou aos servizos de atención primaria. Cuarto, señora conselleira, o recorte no número de profesionais sanitarios, produto das políticas do austericidio. Xa queda menos: tic-tac, tic-tac... nas administracións; quédalle pouco tempo, ¡eh! A todo isto hai que engadir que se prioriza unha xestión orientada aos resultados económicos. Se non, ¿como explica vostede que non lles dean a medicación aos doentes de hepatite? Isto pesará na súa conciencia –non sei se lle queda claro– ata que morra vostede, quedaralle na conciencia toda a vida, porque estes enfermos denuncian que exixen o noso dereito á saúde e, polo tanto, o acceso inmediato aos tratamentos xa aprobados polos organismos e polos médicos que os dirixen a eles. E isto supón condenar á morte a centos de pacientes que non poden esperar, porque o tempo é un luxo que eles non teñen. E así denuncia a Plataforma que nos seis anos de goberno de Feijóo, e de Eloína Núñez á fronte da Xerencia de Xestión Única da Xunta de Galicia en Ourense, a provincia de Ourense non parou de perder camas hospitalarias de enfermos crónicos, situación que se agrava máis co atraso do novo hospital. E así con todos os colectivos: defensores do pobo, sindicatos de profesionais, pacientes, familiares de pacientes e un sinfín de persoas que amosan o seu descontento coa súa xestión. ¿Non teñen pensado escoitalos? ¿Que hai da dispensa do tratamento para enfermos crónicos de hepatite que aínda non a reciben? ¿Por que mente? ¿Pensan seguir disimulando e falando de impulsos democráticos mentres fan oídos xordos? ¡Son vostedes incribles! Falamos de saúde, nos va la vida en ello, señora. Saúde. Moitas grazas.
Grazas. Retiráronme o do "[...]". Eu non sei se [...], homicidio, negación de auxilio. Pregúntolle ao Partido Popular: ¿como se chama cando unha persoa morre por negárselle a medicación que salvaría a súa vida por cuestións puramente económicas? ¿Como chamariamos a isto se a un paciente oncolóxico se lle nega a quimioterapia ou a radioterapia por razóns económicas? ¿Que dobre moral ten o Partido Popular, que en nome do dereito á vida pretende limitar o dereito ao aborto, pero unha vez nacida a persoa desenténdese da súa saúde e déixaa morrer? Señor Santalices, evidentemente, os pacientes crónicos van moito á sanidade pública; non sei se o que vostede pretende é botalos da sanidade pública. Señora conselleira, antes deille os datos de como está a atención primaria: abandonada. A atención primaria é fundamental. A saúde debe basearse na prevención, non na curación ou nos coidados paliativos cando as enfermidades están agravadas. Fala vostede do CHUAC poñéndose flores, pois están na Fiscalía porque foi colapso desde a súa inauguración. Fala de historia clínica electrónica...
Vaia rematando, por favor.
...–vou rematando– e novas dependencias, pero non fala vostede da falta de persoal nos servizos sanitarios. Fraude na contratación, fraude á Seguridade Social. Pero fala vostede de Povisa. Se está na páxina web da Consellería, desde logo, o concerto está escondido. Pero hai outra documentación que solicitei por escrito, como é o acordo de xestión; a lista de espera de consultas especializadas; o custo do concerto en cirurxía da man, queimados, maxilofacial; ¿por que se lle autoriza a incumprir a Lei 12/2013?; ¿cales son as infeccións nosocomiais, úlceras de presión, reingresos, traslados por complicacións, reclamacións de pacientes que hai en Povisa?; ¿por que non proporciona esa avaliación comprometida co Valedor do Pobo sobre a calidade asistencial e a enquisa de satisfacción? Señora conselleira, vostede mente. Sería vostede seguramente a gañadora do récord Guinness da mentira. É vostede...
Grazas, señora Martínez. Rematou o seu tempo.
Moi ben, pois nada.
Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra a señora Prado.
Eu xa non sei como cualificar cousas que se dixeron aquí. O señor Santalices tivo a desfachatez de dicir que houbo saturación pero non colapsos. Eu creo que pode ir a calquera hemeroteca e ver as imaxes de corredores colapsados; persoas que estiveron en cadeiras, persoas de idade, persoas con oxíxeno; persoas que estiveron en cadeiras durante horas, que esperaron máis dun día para ser hospitalizadas; persoas en padiolas, onde se lles puxeron as cuñas nas padiolas, onde se lles preguntou sen ningún tipo de intimidade. E iso dino os profesionais, dino os doentes e dio o informe dos valedores do pobo, señora conselleira. Non di que hai que facer esas cousas que vostede dixo; di que non está funcionando. Non, logo se quere podemos ter unha comisión específica onde analicemos ese informe. Di que non están funcionando, que as plantillas non están dimensionadas, que os profesionais están sometidos a estrés, que non está funcionando a coordinación. Di todo iso, señora Mosquera. E, mire, tiveron a desfachatez, señor Santalices, de dicir que todos os enfermos de hepatite están recibindo a medicación. ¿Que enfermos, señor Santalices?, ¿que enfermos, señor Santalices? Aqueles, efectivamente, que responden aos criterios establecidos, criterios restritivos e criterios que todo o mundo está a dicir que non garanten a asistencia a todos os que o precisan. Mire, ¿é capaz de dicirme de que data é o último IPT, é dicir, o Informe de posicionamento terapéutico?, ¿en que data se modificou?, ¿en que data se determinou a quen se lle administra? ¿Modificárono despois de todos os anuncios que vostedes dixeron? Non, señora conselleira, non o modificaron. E vostede sabe perfectamente que se ditaron normas aos médicos tremendamente restritivas e que, ademais de seren restritivas, logo os que teoricamente entran neses criterios están tendo todo tipo de trabas para que se lles administren. Iso é así, iso estanllo dicindo os enfermos, estanllo dicindo as asociacións e estanllo dicindo os profesionais. Están xogando vostedes unha vez máis coas palabras. Están recibindo tratamento todos aqueles que cumpren uns criterios que vostedes estableceron, pero que son totalmente restritivos e non responden ás necesidades que necesita este colectivo. Xogan coas palabras e xogan coa vida das persoas, xogan coa vida das persoas. Xa llo dixen antes: demasiadas mentiras, demasiadas medias verdades e demasiadas falsidades. Vostede dixo que hai que cumprir os criterios de equidade. ¿A que equidade se refire? Quen ten cartos neste momento pode ter a medicación, co cal non hai equidade. Se un pode pagalo e outro que non pode pagalo morre non hai equidade. ¡Non mintan! É que é vergoñento. ¿Cal é a equidade cando quen ten cargos pode pagalo e quen non morre?, ¿a que equidade se refiren vostedes?, ¿a cal? Explíquenllelo aos que están aí fóra e que saben que hai unha medicación que os pode curar e que viven angustiados porque non poden acceder a ela. ¿Vostede chámalle equidade a iso? Pois a verdade é que non hai equidade. Igual que todo o tema de Urxencias, que se atreven a agocharse detrás dunhas estatísticas. E nós aquí o BNG denunciamos unha situación e tamén propoñemos medidas. Porque a situación de Urxencias destes días non se dá por casualidade, ten causas e ten solución. E a solución é un cambio de rumbo total da súa política sanitaria. A solución é que se dote a atención primaria; a solución é que estean abertas permanentemente todas as camas...
Vaia rematando, por favor.
...do servizo sanitario dos hospitais deste país, que non se vaian abrindo por contagotas cando xa é case inevitable, cando xa derivaron enfermos á sanidade privada; que dun xeito inmediato se abran esas camas e esas plantas e se desbloqueen as camas que están bloqueadas; que se dimensionen as plantillas; que se remate coa taxa de reposición. Hai alternativas, non é inevitable, non é froito dun pico exaxerado de gripe, é froito das medidas de desmantelamento da sanidade ás que vostedes teñen sometida a sanidade deste país. Igual que a situación dos enfermos e enfermas de hepatite ten solución. E a solución é que lle dean o tratamento, que non hai ningunha evidencia científica, e se a hai entréguennola aquí agora, señora Mosquera, que diga que non hai un nivel de curación de máis do 90 % coa aplicación deses fármacos...
Por favor...
Se teñen algún informe que avale que iso non é certo presénteo hoxe aquí nesta Cámara, e se non o presenta vostede unha vez máis mentirá. E vostede estará e está inhabilitada para vir aquí defender ningunha outra posición.
Moitas grazas, señora Prado.
Polo cal pedímolo por escrito, pedímosllo aquí e volvemos dicirllo: señora Mosquera, como executora de políticas letais...
Señora Prado, por favor.
...en materia sanitaria do Partido Popular vostede, se tivera dignidade, debería marchar para a casa.
Grupo da Alternativa Galega de Esquerda. Señora Solla.
Grazas, presidenta. Señora Mosquera, vostede sabe que é unha tautoloxía errónea afirmar que se todo o mundo se tivera posto a vacina habería menos urxencias. Non sei de onde saca esa relación e como vostede pode adiviñar que as persoas non terían acudido ás Urxencias por ningún outro motivo ou mesmo por gripe. Vostede sabe que non van todos os serotipos nas vacinas. Falaron de facer os PAC máis resolutivos, ¿onde?, ¿onde están eses puntos de atención continuada máis resolutivos, que cada vez teñen menos persoal e menos recursos? ¿Sabe vostede como atenden os tráficos? Non teñen traxes anticorte. ¿Sabe vostede que teñen que ir ás Urxencias dos hospitais pedir materiais desde hai anos? ¿Sabe vostede que cada vez teñen menos profesionais traballando? Triaxe Mánchester, non se cansa de repetilo. Implantan a triaxe sen poñer máis persoal e, polo tanto, ao final o que fan é sobrecargar, ¿por que? Porque o persoal que puxeron nalgún Servizo de Urxencias non é suficiente para soportar a carga de traballo que se incrementa con esa triaxe, sobre todo para os profesionais e as profesionais de enfermaría. Vostede sábeo. Ampliaron as Urxencias do CHUAC, si, pero sen poñer máis profesionais, co cal agora mesmo teñen as mesmas Urxencias, con máis superficie e menos persoal. Polo tanto, están aínda peor. E vostede –debe ser que como non vai por alí– non se entera da situación na que traballan os profesionais. ¿Cando foi vostede polas Urxencias durante estes colapsos? Eu si estiven. ¿Vostede estivo? Eu non a vin, nin os profesionais a viron. Non falaron con vostede porque non vai e non se entera do que pasa na sanidade pública. Mire, o problema da hepatite C é un problema económico, non o que dixo vostede aquí, de que se trataba dun problema de carácter de índole científica. Iso é falso. O Goberno dispuxo un teito de gasto de 125 millóns de euros para mercar eses tratamentos e, polo tanto, aí hai un tope de número de medicacións que vostedes pensan mercar. Fala de criterios médicos cando os fármacos e eses criterios xa están implantados, e eses fármacos están pautados. O que non hai é cartos públicos que permitan que esas persoas poidan acceder a eses fármacos nas farmacias. Evidentemente, se teñen 60.000 euros poden mercar eses medicamentos. Os criterios teñen que poñelos restritivos vostedes e o Goberno central, porque con 125 millóns de euros xa me dirán cantos medicamentos van comprar ao prezo que os quere vender Gilead, porque, evidentemente, daría en torno a 4.000 tratamentos para todo o Estado. Non sabemos exactamente por que a señora ministra, primeiro, e o señor ministro actual continúan negándose a dar a cifra exacta de canto nos vai custar a broma de que vostedes non queiran negociar nin traballar para que os tratamentos saian máis baratos e se poidan tratar máis pacientes. Porque vostedes decidiron que prefiren facilitar o negocio da farmacéutica. Vostedes evitaron presionar a empresa e evitaron que se produza esta medicación como xenérico. É a súa decisión, é unha decisión política, non é unha decisión médica nin científica. Os criterios científicos, señora Mosquera, valóranse antes, cando a Axencia do Medicamento dá luz verde ao medicamento, non despois, cando os pacientes e as pacientes teñen a expectativa de curación e ven que están morrendo día tras día. Señora Mosquera, non foi quen de desdicir ningunha das cousas que dixen na intervención: a facilitación deses negocios da privada. Sabe que vostede non pinta nada máis aquí que ser brazo de madeira das privatizacións...
Vaia rematando, por favor.
Estámolo sufrindo na sanidade pública. E, segundo esa triaxe de Mánchester, que a vostede lle gusta tanto, esa sanidade pública está en vermello e necesitada de resucitación grazas aos seus recortes. Recortes, señora Mosquera, que evidentemente matan. Pero o seu plan vai ben: Gilead, Mitsubishi, General Electric, Indra, Eulen... A vostede non lle faltará empresa na que colocarse, aínda que sexa [...].
Señor Santalices, Grupo Popular.
Grazas, señora presidenta. Para pechar o tema da hepatite, dicir o seguinte: comparto as declaracións que fixo o presidente da Organización Médica Colegiada: "O valor do diñeiro non pode condicionar a saúde e a vida". E seguiu dicindo –e tamén o comparto–: "Os criterios de saúde pública deben primar fronte aos prezos abusivos e codiciosos". Señora Prado, isto é o que eu quero dicir, punto. Señora Acuña, eu xa sabía que vostede hoxe ten un día malo, dous patinazos e agora un terceiro. Está vostede empeñada co asunto da filla da conselleira: o Price Waterhouse, que traballa nel, que traballa non sei que... Imos cerrar este tema porque xa está ben de que vostede se meta en asuntos persoais. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Teño un documento... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, xa está ben, xa está ben, non vale todo, ¡non vale todo! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] "Doña María Noelia Bellot Corral, en calidad de apoderada de la empresa Centur, S.L.U., cuyo domicilio está situado en Pablo Ruiz Picasso, en Madrid, certifica que doña Amanda Bustamente Mosquera presta sus servicios profesionales en esta sociedad con una antigüedad reconocida desde el 1 de marzo de 2011, siendo su vinculación laboral mediante un contrato indefinido". Entrégollo á señora presidenta para que vostede deixe de difamar. Nada con Price Waterhouse. Señora presidenta, acabemos [[Aplausos.]] con isto dunha vez. ¡Xa está ben! E segue vostede patinando. Eu o que lle digo é que non é o mesmo o tratamento que damos nós cando sucede unha situación coma esta á que dan vostedes. Nós no problema de Urxencias pedíronse desculpas; vostedes dicían no Goberno bipartito outras cousas: "Bloque y PSOE responsabilizan a los médicos de la saturación de Urgencias". E voulle ler o que dicían o portavoz do PSOE e o portavoz do Bloque. Fala o portavoz do PSOE: "Sorprende que los problemas surgieran en los hospitales muy concretos y en días muy concretos. Pudo ser que los pacientes estuvieran muy malitos y hubiera que hospitalizarlos o que algún profesional decidió ingresarlos. Bueno, ya sabemos que hay unos criterios, pero se pueden aplicar con un grado arriba o un grado abajo.", portavoz do PSOE. Fala o portavoz do Bloque –eu non vou dar nomes–: "Es llamativo que en el Juan Canalejo tal día ingresaran 52 % de los pacientes de Urgencias. Habrá que ver si no responde a una huelga a la japonesa este envío masivo de pacientes." [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] . Tamén falou o portavoz do PP, que era eu, pero non creo que proceda que diga aquí o que dixen eu. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] ¿Procede? ¿Pois sabe o que dixo este portavoz? "Ambos argumentos, el del Bloque y el PSOE, son una gilipollez". [[Murmurios.]] Se vostedes pregúntanme, eu digo o que dixen naquela sesión, [[Aplausos.]] porque son dous argumentos que bueno... Tal foi a cousa que os médicos ao día seguinte dixeron: "Tachan de ofensa que el PSOE y el BNG culpen a los médicos de la saturación de Urgencias". E tal foi a cousa... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] , tal foi a cousa que tivo que actuar o presidente Touriño, e tivo que pedir desculpas aos médicos dicindo que el non corrixía a conselleira nin os outros portavoces, pero que el pedía desculpas porque realmente os médicos non tiñan culpa ningunha. Polo tanto, isto é como trataban vostedes o tema de Urxencias. Nós pedimos desculpas, vostedes atacaban os profesionais. Aínda o volveron facer onte. Onte, a súa portavoz, que exerceu provisionalmente, falou de "altas temerarias dos médicos"... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Si, está recollido nas actas. "Altas temerarias". ¡Home!, alta temeraria, non imos dicir o que se dixo aquí de altas temerarias por parte dun portavoz, que "los médicos cobraban para dar altas". Perdoe, os médicos dan a alta cando procede, cando o paciente está curado. Déixense vostedes de dicir sandeces con respecto ao bo traballo profesional que fan os médicos, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Xa sei que isto a vostedes lles doe, porque a historia será sempre que vostedes son os que atacan os profesionais. [[Aplausos.]] E non quero volver alarmar coa tarxeta roxa, ¡eh!, pero téñoa. Teño a tarxeta roxa onde vostedes xeraron unha alarma, que xa ven...
Vaia rematando.
...como se complica. "Cobraremos por ir a Urgencias, cobraremos por ir al hospital". Descualifícanse a si mesmos. Señora presidenta, a historia é teimuda. Señora conselleira, eu pediríalle que traballara na liña da atención primaria, cambiemos esa porta, que a xente non utilice masivamente as portas dos servizos de Urxencias, que a utilicen cando o necesiten, pero se podemos dar cultura de que hai outra porta, que son os puntos de atención continuada e a primaria, vaiamos a por eles.
Moitas grazas, señor Santalices.
O demais, olvidémonos. [[Murmurios.]] Nada máis.
Silencio, por favor. Señor Santalices, eu estou segura de que vostede sabe que os deputados non din "sandeces", dan opinións. Estou convencida que vostede está de acordo comigo. [[Murmurios.]] Ben, moitas grazas. Ten a palabra a conselleira de Sanidade para pechar o debate.
Grazas, señora presidenta. Señorías, a sanidade pública non se defende con discursos catastrofistas e maximizando os seus problemas. É certo, e non o vou negar, que tivemos un problema, que é a epidemia de gripe neste inverno, e varias [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] son as causas...
Silencio, por favor.
...como xa lles dixen: Adiantouse a epidemia de gripe tres semanas sobre o previsto. De feito, fomos a primeira comunidade autónoma en estar en nivel epidémico. E afectou un número moi alto de cidadáns en moi pouco tempo. Atendemos 19.157 [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] pacientes máis nos PAC que o ano pasado, e 3.185 nos servizos de Urxencia hospitalarios neste ano respecto do mesmo período do ano pasado. Os PAC son moito máis resolutivos, todos os PAC de Galicia, que non derivan, non chega a derivación ao 10 %. Polo tanto, si que están a traballar mellor os PAC, e os cidadáns sábeno e acoden moito máis aos PAC que ao Servizo de Urxencias. Pois mentres as urxencias nos servizos de Urxencia hospitalarios seguen a baixar progresivamente en todos e cada un dos hospitais, seguen a aumentar nos puntos de atención continuada. Os pacientes que acudiron ás Urxencias estaban máis graves e precisaron máis ingresos. Ingresamos 1.436 pacientes máis este ano que no mesmo período do ano pasado. E chegamos a ingresar nalgún hospital e nalgún día concreto o 30 % das urxencias ingresadas. Evidentemente, isto tamén é debido ao maior envellecemento da poboación, da nosa poboación. E, por algunha razón, o virus vinculante afectou máis –como digo– a persoas maiores e máis pluripatolóxicas, e sen vacinar. O 69 % dos pacientes que ingresamos por gripe non estaban vacinados. Por iso, temos que continuar a traballar para mellorar as taxas de vacinación. Pero sigo dicindo que a asistencia sanitaria foi correcta, posto que a triaxe se realizou no mesmo tempo que durante todo o ano 2014: dez con vinte e dous minutos fronte a dez con once minutos na tempada pasada; é dicir, en dez minutos triamos os pacientes que acoden a Urxencias. E puxéronse os recursos necesarios para prestar e mellorar a atención. Na primeira semana habilitáronse 84 camas, na segunda 151, na terceira 269 e na cuarta 265. E fixemos as contratacións necesarias adicionais para atender estes pacientes: na primeira semana 170, na segunda semana 244, na terceira semana 277 e na cuarta semana 240. E deriváronse os pacientes á concertada: 63 na primeira semana, 82 na segunda, 124 na terceira e 79 na cuarta. E dígolle, señorías, que non hai ningunha cama pechada nas estruturas hospitalarias do Servizo Galego de Saúde. E respecto da hepatite C quero recalcar unha vez máis que Galicia cumpre os protocolos e os criterios establecidos polo grupo de expertos independente convocado polo Ministerio de Sanidade a través da Axencia Española do Medicamento. Non decidimos nós os criterios, están recollidos e son comúns para todo o Sistema nacional de saúde. E isto garante a equidade –como digo– en todo o Sistema nacional de saúde. A Comisión Central da Hepatite C está a desenvolver o seu traballo con celeridade e revisando un a un os tratamentos prescritos polos facultativos, todas as semanas se autorizan terapias. Con isto garantimos tamén a equidade no Servizo Galego de Saúde. Os facultativos están a prescribir segundo os criterios establecidos pola Comisión Central, xa que se están a informar positivamente o 97 % das solicitudes que chegan a esta comisión. Os fármacos da hepatite C, tanto os autorizados en 2012 como en 2014, son de uso hospitalario, única e exclusivamente de uso hospitalario, polo tanto, non se poden mercar nas farmacias, non están á disposición dos pacientes nas farmacias. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Polo tanto, non se poden mercar cando hai cartos e non mercar cando non hai cartos.
¡Señora Prado!
Imos seguir traballando co Ministerio... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non están dispoñibles nas farmacias, señorías. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Bueno...,
¡Señora Acuña!
...seguiremos a colaborar co Ministerio de Sanidade e coas outras comunidades autónomas, pois entendemos que este non é un problema só e exclusivamente da nosa Comunidade Autónoma, non é un problema de Galicia, e temos que buscar solucións conxuntas para todo o Sistema nacional de saúde. Señorías, quero destacar o labor extraordinario que están a facer os profesionais tanto nos servizos de Urxencia nos puntos de atención continuada de primaria como nos servizos de Urxencia, como tamén os profesionais do Servizo de Dixestivo, do Servizo de Medicina Interna e todos aqueles que tratan os pacientes con hepatite C. Sabemos que o noso sistema non é perfecto; non obstante, está ao nivel dos mellores do contorno español e europeo. Ten capacidades para superar as dificultades, ten capacidades para resolver os retos, temos que facelo entre todos. E imos continuar traballando cos profesionais para conseguir esas melloras; imos analizar o informe dos defensores dos cidadáns, precisamente para ver todas esas melloras que se poden introducir. E, desde logo, volvemos pedir desculpas polos trastornos ocasionados a algúns pacientes nos servizos de Urxencia. Non é esta a atención que lles queremos dar, indubidablemente, nin en tempo, nin en forma. Pero seguiremos a traballar e, desde logo, que saiban que os equipos directos da Consellería, tanto a nivel central como a nivel periférico, seguen a traballar por e para os pacientes. Se vostedes queren axudar, saben que contan con nosoutros. Moitas grazas.
Moitas grazas. Esgotada a orde do día, levántase a sesión. Boa tarde.