Señorías, bo día. Reiniciamos a sesión co punto 7 da orde do día, que é de preguntas para resposta oral do presidente da Xunta de Galicia. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. José Luis Méndez Romeu, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a garantía polo Goberno galego da calidade na prestación dos servizos públicos á cidadanía
Para formular a pregunta ten a palabra don José Luis Méndez Romeu.
Señor presidente, vostedes optaron pola externalización a gran escala dos servizos públicos; nalgúns casos, como no hospital de Vigo, coa oposición frontal dos profesionais, dos usuarios, das autoridades locais e tamén deste grupo parlamentario, a un prezo escandaloso, seguindo modelos fracasados e con notoria imprudencia. Levaron adiante un proceso cheo de conflitos: onte a denuncia das unidades de psiquiatría, antonte en Bruxelas abríase unha investigación de legalidade, o sábado os xefes de servizo, verdadeiros artífices da posta en marcha, comunicaban a total discrepancia coa dirección pola falta de medidas para resolver os problemas. ¿Vostede pensa tomar decisións nalgún momento? As revistas médicas, entre outras, están cheas de fotografías e reportaxes sobre as condicións dos servizos dese hospital, totalmente privatizados e subtraídos ao control dos profesionais, a limpeza, a restauración, etc. As queixas pola deterioración dos servizos da sanidade son repetidas polos colexios médicos, polas organizacións profesionais, polos doentes, cun denominador común que din todos: son consecuencia dos recortes impostos por vostedes, da redución de persoal, do incremento da carga de traballo, da redución, polo tanto, do tempo efectivo de atención aos doentes. Onte aquí –coa súa ausencia, por certo– falabamos da situación da asistencia sanitaria en Ourense: mesma historia e mesmo desinterese de vostedes. O Valedor do Pobo recibe cada ano máis queixas polos servizos públicos. O ano pasado, 6.000, a cuarta parte pola atención sanitaria, pola saturación das urxencias, pola supresión de persoal, polas listas de espera. Velaí os verdadeiros indicadores da situación da sanidade e dos servizos públicos en Galicia. Vostedes están descoidando o control dos servizos externalizados, que debería de ser alomenos tan intenso como o dos servizos propios. Cómpre facer e dar a coñecer inspeccións, auditorías, análises de custo, criterios de calidade, valoración dos usuarios, etc. Non se coñecen. Non abonda con que vostedes aproben aquí unha batería de iniciativas lexislativas que logo non se cumpren. Non se coñecen eses datos, señor Feijóo, porque non existen. Non lles preocupan os servizos públicos, e están descoidando a calidade que exixen os cidadáns e á que teñen pleno dereito. Por iso lle pregunto, señor Feijóo: ¿que medidas vai tomar para garantir que se manteña e se recupere a calidade dos servizos públicos?
Grazas, señor Méndez Romeu. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Moitas grazas, señora presidenta. Señoría, pregúntame vostede sobre a calidade dos servizos públicos. A aposta polos servizos públicos é unha constante decisión do Goberno galego. Señorías, a constante decisión do Goberno galego reflíctese nos sete presupostos que o Goberno galego impulsou e que esta Cámara aprobou. De feito, o 80 % da totalidade dos recursos que temos os galegos cada ano os adicamos xustamente ao mantemento dos servizos públicos. Seguro que vostede non só está preocupado pola cantidade, senón pola calidade, e, como vostede sabe, a primeira lei que garante a calidade dos servizos públicos foi aprobada neste Parlamento no mes de abril deste ano 2015. Levamos nove lexislaturas, quédanos un ano para esgotar a IX lexislatura. A primeira vez que o Parlamento aproba unha lei exclusivamente orientada para garantir a calidade dos servizos públicos foi neste Parlamento, e este goberno quen a impulsou. Recoñecerá vostede que a postura do Partido Socialista cando se tramitou a lei foi pintoresca: non soamente se opuxeron ao texto definitivo da lei, senón que en comisión as súas propias emendas nin sequera as votaron favorablemente. Nós aceptamos as súas emendas e vostedes abstivéronse nas propias emendas que plantexaron. Comprenderá vostede, señoría, que moitos galegos dubidan de que o único que lles interesa non é a calidade dos servizos públicos, senón non votar nunca de acordo coa maioría. Señoría, a inspección e a avaliación dos servizos públicos están incorporadas á lei e, por primeira vez, o principio de avaliación forma parte dos compromisos legais de cada un dos contratistas que xestionen servizos complementarios. Esta lei establece un plan plurianual de inspección, o primeiro plan plurianual de inspección, que será aprobado nos próximos meses. E esta lei establece que se ten que ter en conta nos servizos públicos a opinión dos usuarios e, polo tanto, mecanismos de análise de demandas e mecanismos de análises de queixa. Os pregos de contratación por primeira vez na Xunta de Galicia permiten, por exemplo, a responsabilidade patrimonial, no caso de que un concesionario non cumpra o servizo público, permiten un sistema de pagos por obxectivos –é dicir, se non se cumpren os servizos públicos teñen unha penalización– e permiten, señorías, nada máis e nada menos que, para os efectos da adxudicación de servizos públicos posteriores, se non se cumpriu durante o servizo público vixente, queden fóra das contratacións. Señoría, isto está nos pregos de contratacións, e por iso me sorprende que vostede nin coñeza a lexislación galega nin coñeza a postura do Partido Socialista ao respecto. Señoría, na sanidade, con especial interese, e por iso hoxe hai máis garantías e máis dereitos aos usuarios da sanidade pública que cando vostedes gobernaban.
Vaia rematando, por favor.
Hai un Rexistro Galego de Instrucións Previas, hai dereito á segunda opinión de médico de familia, pediatra e persoal de enfermería, hai dereito á elección de hospital. Señoría, hoxe temos unha sanidade pública con máis dereitos e con máis calidade que en tempos anteriores. Moitas grazas, señoría.
Moitas grazas. Réplica do señor Méndez Romeu.
Mire, señor Feijóo, non mo conte a min, cóntellelo a eses 6.000 que o ano pasado foron ao Valedor a protestar polas condicións da sanidade; cóntellelo a todos os que están protestando pola sanidade en Ourense –onte falouse diso coa súa ausencia–. Cóntellelo aos que están protestando todos os días no hospital de Vigo e nos demais lugares de Galicia. ¿Vostede cre que a realidade cambia porque fagan aquí un papel e o aproben coa súa maioría? ¡Pero se nin sequera o están aplicando, señor Feijóo! Non hai unha liña deses textos que se estea aplicando no momento actual. E claro que o orzamento fala por si mesmo. En seis anos vostedes retiraron 4.000 millóns de euros do gasto social. Voullo dicir outra vez, señor Feijóo: retiraron 4.000 millóns de euros do gasto social. ¿De que cre que se está queixando a xente? ¿Que lle están dicindo todos os días os profesionais? Pero hai máis. Mire, no caso dos servizos sociais, temos dende queixas polas novas tarifas, que provocan as baixas de usuarios, ata deficiencias de persoal nas residenciais da terceira idade, con sobrecargas de traballo, peor atención, falta de investimentos e falta de equipamento e tamén de material. No último mes, denuncias múltiples nos comedores escolares externalizados, que mesmo provocaron a rescisión de contratos. ¡Oia!, contratos feitos con esa normativa que vostede di en vigor e que, sen embargo, demostran que non existía supervisión da Administración –por certo, falando de comedores, teño aquí notas de colexios públicos das Rías Baixas–. Vostedes están cobrándolles a algúns alumnos taxas de 4,5 euros por menú e, sen embargo, adxudican a xestión ás empresas nalgúns casos por 3 euros e 6 céntimos, sen IVE. Oia, ¿están facendo caixa cos servizos públicos? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Por certo, neses 3 euros de prezo do menú está incluído o beneficio industrial, o custo real do menú e tamén os custos de persoal.
Vaia rematando, por favor.
¿Vostede realmente cre que se pode dar un menú axeitado por menos de 2 euros netos? ¿Sabe vostede que en dez comunidades autónomas o prezo do menú está por riba dos prezos de Galicia? ¿Non lle preocupa tampouco neste caso a calidade do servizo nos centros de ensino?
Moitas grazas, señor Méndez Romeu. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, o IVE hai que pagalo, como vostede saberá. Polo tanto, dar un prezo sen IVE é algo como invitar ao incumprimento das obrigacións tributarias. [[Murmurios.]] Mire, señoría, sei moi ben como está a sanidade de Ourense e por iso, cando chegamos ao Goberno, o que fixemos foi conseguir 50 millóns de euros para facer un novo edificio de hospitalización en Ourense. E, por certo, ímolo rematar antes de que finalice a lexislatura. Por iso en Ourense haberá un hospital mellor, máis amplo e máis novo con este goberno que cando vostedes gobernaban en época de bonanza económica. [[Aplausos.]] Señoría, iso sitúanos en que o 70 % dos galegos... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ...teñamos un hospital novo, un hospital ampliado ou un centro de saúde novo na nosa área sanitaria. [[Murmurios.]] Señorías, sei moi ben como estaba a tecnoloxía do Servizo Galego de Saúde, e por iso tivemos que investir 80 millóns de euros en aceleradores lineais, en resonancias nucleares magnéticas, nos TAC e en mamógrafos, cambiando a alta tecnoloxía do Servizo Galego de Saúde. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Sei moi ben, señoría, como estaban as esperas e por iso hoxe temos a metade de tempo esperando para as patoloxías graves que cando vostedes gobernaban. Sei moi ben, señoría, que hai que ampliar as garantías da sanidade pública, e por iso fixemos a primeira Lei de garantías da sanidade pública e puxemos dereitos aos pacientes; por certo, diminuíndo o gasto na sanidade privada que vostedes incrementaron máis dun 45 % cando estaban no Goberno. [[Aplausos.]] Señoría, sei moi ben como estaba o Estado de benestar, e por iso creamos 7.800 novas prazas públicas de servizos sociais. Sei moi ben, señoría, que aínda necesitamos máis cousas en servizos sociais, e por iso creamos unha consellería específica para política social, por iso ampliamos o bono gardería e por iso haberá a primeira tarxeta familiar na historia de Galicia nesta lexislatura. Señorías, sei moi ben como estaba a Risga, e por iso deixamos a lista de espera a cero ao final deste ano 2015. Señorías, sei moi ben como estaba a educación, con gran fracaso escolar que agora baixou. Sei moi ben como estaba Galicia nos informes PISA, agora mellor que antes. Sei moi ben como estaban as prazas de comedor, señoría, e por iso tivemos que incrementalas un 23 % con respecto ás que nos atopamos. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Por certo, señorías, sei moi ben como estaba a educación, e por iso mañá, no Consello da Xunta, aprobaremos un novo gasto para a educación, 19 millóns de euros para 100 megas en todos os colexios públicos de Galicia, señoría. [[Aplausos.]] Ese é o noso compromiso coa educación e ese é o noso compromiso coa educación pública. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señorías, comprendo que ningunha lei me trouxeran das nove comunidades autónomas...
Silencio, por favor.
...onde gobernan. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Mire, señoría... [[Murmurios.]] Comprendo, señora presidenta, que me pregunten para que queren os nenos ordenadores na educación pública. Simplemente é que non coñecen a educación pública.
Remate, por favor, presidente.
Señorías, señorías..., [[Aplausos.]] dígollelo coa humildade dun servidor público...
Vaia rematando.
...pero coa autoestima de ser galego: a única comunidade autónoma que ten hoxe unha lei que garante a calidade dos servizos públicos é esta. Non hai ningunha comunidade gobernada polo Partido Socialista que impulsara unha lei que garanta a calidade dos servizos públicos.
Remate, presidente, por favor.
Señorías... E, por certo, ¿por que lles teñen tan pouco respecto aos profesores, aos médicos e ao resto do persoal? [[Murmurios.]] [[Aplausos.]] Sentímonos orgullosos dos profesores, dos médicos, das enfermeiras e de todo o persoal dos servizos públicos. Moitas grazas, señoría.
Moitas grazas, presidente. [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Acuña. ¡Señora Acuña! É que non recordo terlle dado a palabra, ¡eh! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] E a vostede tampouco. Continuamos... [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] E a vostede recórdolle que ten dúas chamadas á orde, señor Gallego. [[O señor Gallego Lomba: Unha.]] Pois espere pola segunda. [[Murmurios.]] Ten unha, pero a piques da segunda. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre a denuncia presentada por unha muller en relación co presidente da Deputación Provincial de Ourense
Ten a palabra, para formular a súa pregunta, o señor Jorquera Caselas.
Grazas, señora presidenta. Señor Feijóo, eu tamén llo digo con toda a humildade dun servidor público: a súa actitude ante a denuncia por acoso sexual contra o señor Baltar é indigna. Unha auténtica vergoña, señor Feijóo. Mire, vostede para amparar a un cargo do seu partido insulta a todas as mulleres. Fíxoo cando dixo que a denunciante quería que o señor Baltar delinquise e o señor Baltar non delinquiu. En definitiva, vostede converteu a vítima en culpábel. Como dixo nesta Cámara a deputada María Quintas, para defender a Baltar non dubidou en recorrer á parábola do froito prohibido. O señor Baltar convertido nun pobre Adán, ao que o único que se lle pode reprochar é ter sucumbido á tentación carnal comendo do froito que lle ofreceu Eva. ¡Precioso! Insultou tamén a todas as mulleres neste Parlamento, señor Feijóo. Fíxoo ao adicar boa parte da súa resposta a reprender a oposición por non preguntar por cousas importantes. Segundo vostede, a oposición non trae a esta Cámara os principais problemas de Galiza. Ou sexa, para vostede a violencia de xénero non é un dos principais problemas deste país. Para vostede, que un cargo público reclame favores sexuais a cambio de promesas de colocación non é unha cuestión importante. ¿Pero vostede en que mundo vive? ¿Non sabe cal é a situación que padecen todos os días multitude de mulleres en distintos ámbitos da súa vida? ¿Tamén no seu posto de traballo? ¿Tamén para conseguir un traballo, señor Feijóo?¿Non sabe que o acoso sexual é unha forma de violencia machista? ¿Descoñece vostede a Lei galega para a prevención e o tratamento integral da violencia de xénero, que di que o acoso sexual inclúe aquelas condutas consistentes na solicitude de favores de natureza sexual, nas que o suxeito activo se prevalece dunha situación de superioridade laboral, docente ou análoga? Mire, señor Feijóo, hoxe é o 25 de novembro, Día internacional para a eliminación da violencia contra as mulleres. Pois o primeiro que hai que facer para combater a violencia machista é acabar dunha vez coa hipocrisía, señor Feijóo. Menos minutos de silencio e máis acción, iso é o que é necesario. Pero vostede, en cambio, prefire mirar para o outro lado cando un señor feudal 2.0 se cre aínda con dereito de pernada. Por iso, ¿segue considerando un problema menor que un presidente de deputación sexa denunciado por acoso sexual?
Grazas, señor Jorquera. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Moitas grazas, señora presidenta. Señoría, pouco máis lle teño que dicir do que levo dito dende o primeiro instante. Hai quince días, os grupos parlamentarios trouxeron esta cuestión á Cámara. Vostede decidiu saír da mesma. E hai quince días respostei a esta Cámara. Dende hai quince non houbo ningunha novidade ao respecto. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pídeme que valore un comportamento que vostedes xa teñen xulgado. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pídeme que valore un comportamento onde vostedes xa teñen establecido o veredicto: culpable. Señoría, non vou entrar nese xogo. Si lle digo, señoría, que actuaremos e actuarei coa prudencia e a firmeza nesta ou en calquera outra denuncia que sobre algún responsable político que forma parte do partido que represento se poida producir. Prudencia para valorar uns feitos que acaban de empezar a ser investigados no ámbito xudicial. Prudencia para non pronunciarme antes de que o faga ningunha autoridade no ámbito xudicial, que é o que ten a denuncia e a testemuña da persoa denunciante. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E firmeza, por suposto. Firmeza para actuar en consecuencia, con total consecuencia, unha vez que teñamos un mínimo de información sobre a denuncia. Señoría, esa debida prudencia creo que debería ser a mesma que vostede debe de ter sobre calquera tipo de político, sexa dun partido ou doutro. Fai quince días, cando se estaba substanciando esta pregunta, entraban policías na sede do Goberno de Pontevedra. [[Murmurios.]] Eses policías, señorías, pediron documentación, fixeron rexistros e están investigando o patrimonio de membros do Goberno de Pontevedra. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señoría, meréceme o mesmo respecto e a mesma presunción o Goberno local de Pontevedra que calquera outro político de calquera grupo político. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señoría, non hai ningún pronunciamento xudicial, nin sequera o fiscal fixo un mínimo apunte xudicial...
Silencio, por favor.
Quero dicirlle, señoría, que non se preocupe. Eu vou seguir aquí, e vaime atopar aquí para asumir as responsabilidades que lle correspondan ao meu partido e aos membros do mesmo. Iso si, señoría, a min vaime atopar con coherencia. Lamento que de vez en cando vostede non a teña. Moitas grazas, señoría.
Grazas, presidente. Ten a palabra para a réplica o señor Jorquera Caselas.
Señor Feijóo, vostede se retrata ao considerar que ambos feitos son equiparables. Mire, eu si que teño novas cousas que dicir, señor Feijóo. Porque vostede ten un curioso xeito de entender a presunción de inocencia. Mire, vostede aplícalle ao señor Baltar a presunción de inocencia, pero non lla aplica á denunciante, porque vostede acusouna de cometer un delito. [[Aplausos.]] Instigar á comisión dun delito, señor Feijóo, é un delito tipificado no Código Penal, e vostede está acusándoa de cometer un delito. Vostede se ampara en que o señor Baltar aínda non está imputado; é dicir, vostede segue sen comprender a diferenza entre a presunción de inocencia penal e a asunción de responsabilidades políticas, señor Feijóo. ¿Escoitou vostede as gravacións? Non se ampare en que ten que escoitalas o fiscal. As gravacións demostran que José Manuel Baltar solicitou favores sexuais a cambio de promesas de colocación. "Claro que te voy a ayudar, y esa promesa va a misa. En ese momento, cuando sea presidente, yo me comprometo a hacer. Si tú quieres algo, no la cagues, joder". ¿Vostede como entende estas afirmacións, señor Feijóo? As gravacións demostran que o nepotismo na Deputación de Ourense segue campando ás súas anchas. "Tu nota tengo que cambiarla. Tú vas a sacar más". ¿Vostede que entende ao escoitar estas frases, señor Feijóo? Ao mellor vostede é capaz de entender que José Manuel Baltar, cando di que a denunciante vai sacar máis nota, está dotado do don da clarividencia. ¿É vostede capaz de entender iso? Mire o outro día nunha entrevista vostede tamén dixo unha frase que o retrata: "Non estou contento coa denuncia". É dicir, a vostede preocúpalle a denuncia, non lle preocupa o que se denuncia. Ese é o problema, señor Feijóo. [[Aplausos.]] Vostede, efectivamente, ten unha responsabilidade. Vostede ten unha responsabilidade porque non é só presidente da Xunta de Galiza, tamén é presidente do Partido Popular de Galicia. Rectifique. Exixa a dimisión do señor Baltar e inicie os trámites para expulsalo do seu partido. Do contrario, efectivamente, vostede será responsábel, responsábel por amparar a un acosador.
Ten a palabra o presidente da Xunta.
Moitas grazas, señoría. Este escano coñézoo moi ben. [[Murmurios.]] Aprendín moito neste escano, señorías. Entre outras cousas, aprendín que os galegos son un pobo con sentido común, que non xulgan antes de ser escoitado ninguén e que cren no Estado de dereito. [[Aplausos.]] E por iso, señoría, vou seguir defendendo a esa inmensa maioría dos galegos que non distinguen entre credo político para exixirlle responsabilidades á xente. E por iso ao galego lle dá igual que sexa un militante ou dirixente do PP ou que sexa un militante ou dirixente do BNG, todos teñen os mesmos dereitos. E este presidente, como sabe, non se vai conformar cos criterios éticos do BNG, vou manter os criterios éticos que mantiven cando estiven na oposición e cando estiven no Goberno. Moitas grazas, señorías. [[Aplausos.]] Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de Dª Yolanda Díaz Pérez, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre a posición do Goberno galego en relación coa conversión do servizo de comedor escolar nunha oportunidade de negocio que pon en risco a saúde da poboación infantil galega
Sinto o tema dos micrófonos, pero eu creo que a señora Díaz vai ter a posibilidade co seu micro de facerlle a súa pregunta ao presidente da Xunta. Ten a palabra a señora Díaz.
Grazas, presidenta. Bos días, señor presidente. Imos preguntarlle sobre unha cuestión que supoño que terá ocupado grande parte do seu tempo e, sobre todo, que terá preocupado en grande medida ao presidente da Xunta de Galicia. Imos falar de algo tan sensible como é a educación e de algo tan sensible como son os nenos e as nenas deste país e a súa alimentación. Digamos que en tempos de crise, señor Feijóo, vostede decidiu atacar nunha das cuestións máis sensibles, que xustamente é esta da que estamos a falar. Dende que vostedes gobernan, digamos que as súas características son tres: A primeira delas, que aumentaron nun 40 % o prezo dos menús escolares. A segunda delas, que aumentaron ata un 20 % as familias que agora teñen que pagar polos menús escolares; pasaron dun 8 % a un 20 %. E a terceira característica é que vostedes están a facer caixa; e digo facer caixa porque, iso si, agora recadan bastante máis con este repago ou con este copago a través dos menús escolares. Pasaron de recadar 1,5 millóns de euros a recadar na actualidade 6,7 millóns de euros. Pero o máis grave, señor Feijóo, é que vostedes digamos que desvisten o que é para nós un servizo fundamental, que forma parte do dereito á educación, que é o dereito aos comedores escolares como un servizo complementario. Cando dicimos que é un servizo complementario estamos dicindo que teñen dereito ao mesmo, con funcións compensatorias –é dicir, para arranxar as problemáticas de desigualdade social– , tanto o fillo ou a filla de Pablo Isla como o fillo ou a filla dun desempregado sen prestacións deste país. Ten que ser exactamente o mesmo. E como vostede sabe, ademais, a redistribución da renda prodúcese non a través dos servizos complementarios, prodúcese exactamente a través do sistema tributario. Ademais, vostede foi quen de converter isto nun auténtico problema. É dicir, agora xa sabemos que hai lentellas fermentadas, que hai caldos fermentados na vida diaria dos menús dos escolares deste país. Ademais, vostede digamos que vitimiza ou condena a dúas partes substanciais deste país, que son as ANPA e os concellos, que están prestando unha función pública que non lles compete, señor Feijóo. A competencia dos comedores escolares, como sabe vostede ben, é da Xunta de Galicia. E vostede sabe perfectamente ben que, aínda que un concello hoxe quixera instalar unha cociña nun centro escolar de Compostela, de Ferrol, de Neda, de onde fora, o señor conselleiro de Educación non llo ía permitir, porque é titularidade da Xunta de Galicia. Por tanto, señor Feijóo, ¿vai vostede reverter esta situación no noso país, e vai xustamente garantir que isto sexa un servizo complementario e, por tanto, sexa público e gratuíto para o conxunto dos nenos e nenas que teñen dereito á educación obrigatoria, ou vai seguir facendo negocio con esta cuestión? Nada máis e moitas grazas.
Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, fala vostede dos prezos dos comedores escolares, pero omite que o 70 % das familias galegas non pagan nada nos comedores escolares. E omite tamén que o 15 % restante paga un euro. É dicir, o 85 % das familias galegas non pagan un euro por un comedor escolar. Di vostede que todos teñen que ter dereito a esas prestacións, e pon vostede o caso de persoas directivas de primeiro nivel mundial. Eu non estou de acordo, señoría. Creo que as rendas altas teñen que ter un esforzo adicional para financiar as rendas baixas. Iso é unha grande diferenza entre a política educativa do Partido Popular e a política educativa de vostedes. [[Aplausos.]] Fala vostede tamén do prezo, de que se cobra a unha porcentaxe mínima da poboación ata 4,5 euros, e que é o máis caro de España. Débese olvidar vostede de que en Baleares cobran 6,5 euros, que en Navarra 6,5, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] que en Cataluña 6,20, que en Aragón 5,45, que en Cantabria 4,95. Señoría, non sigo porque se non non me dá tempo a contestar ao resto. Señorías, non sei se esta pregunta é unha emenda ou non á política de comedores do Concello de Santiago. O que si está claro, vendo como están vostedes durante este período electoral, é que todo é posible. É posible que queira utilizarme aquí a min para discutir a política de comedores do Concello de Santiago, que están externalizados e, por certo, adxudicados á mesma empresa á que a Xunta de Galicia resolveu o contrato. Por iso, señoría, non vou facer o que vostede fai. Ao contrario, vou dar as explicacións con independencia do que fagan os seus compañeiros noutros concellos. Señoría, este debate está superado en Europa e está superado en España, e dáme a sensación de que vostede debe andar aínda na III Internacional. Aquela cando o Partido Comunista rompeu co Partido Socialista porque quería ampliar o modelo soviético ao resto de Europa. Señoría, voulle contar que fai Europa, que fai España e que fai Galicia dende hai tempo. Primeiro. A externalización dos comedores escolares foi unha das prácticas do Goberno bipartito en Galicia. E concretaba ese Goberno bipartito nun decreto do ano 2007 como se facía. Uns, con recursos propios da Xunta de Galicia, nos comedores propios; outros, con cátering externo. O que fixemos foi, simplemente, manter ese modelo e, iso si, ampliar o número de comedores escolares, máis de 13.000 novas prazas; é dicir, un 23 % máis de comedores escolares públicos, e gratuítos no 85 % dos casos, dos que había co Goberno anterior. [[Aplausos.]] Señorías, iso é o que estamos a facer, por iso me sorprende que insista vostede en que fagamos o que se facía antes. Antes, os que tiñan transporte escolar comían gratis, e os que non tiñan transporte escolar, non tiñan dereito a comedor. Agora, señoría, aínda que non teñan transporte escolar, se a renda é baixa, teñen dereito a comedor...,
Remate, presidente.
...e os que teñen a renda alta, pagan unha cantidade modesta por comer nos comedores públicos xestionados polas ANPA ou polo Concello de Santiago e o resto de concellos de Galicia. Deberíao vostede de saber. ¿Non se acorda o que facían vostedes cando estaban no Concello de Ferrol? Moitas grazas, señoría.
Réplica da señora Díaz.
Grazas, presidenta. Señor Feijóo, quedou retratado na súa política fiscal. Voulle dicir. Miren, os que pagan 4,5 euros neste país, que son moitas persoas, moitas familias, supoñen unha renda per cápita de 1.125 euros ao mes, segundo as normas que vostede acaba de citar. ¿Sabe canto é iso nesa renda salarial, señor Feijóo? Exactamente o 7,2 % no salario de calquera traballador ou traballadora que teña a sorte de ter emprego. Se Pablo Isla ou Amancio Ortega adican o 7,2 % das súas rendas salariais, señor Feijóo, bote vostede contas, porque sobre 1.125 euros, e o que gañan Pablo Isla segundo o seu modelo, dende logo, a súa sociedade é profundamente inxusta. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vostede acaba de quedar retratado, señor Feijóo, acaba de quedar retratado. A única igualdade practícase a través do artigo 31 da Constitución, da progresividade fiscal, e, efectivamente, de que Pablo Isla non tribute a través dunha sicav co 3 % ou o 5 %, ¡esta é a clave! E cando falamos dun servizo compensatorio, falamos de igualdade. Falamos de que un neno ou nena pobre, que existen en Galicia, coma ao lado do fillo ou filla de Pablo Isla e os dous coman o mesmo e teñan a mesma educación. Por iso é compensatorio, señor Feijóo. Non fala vostede doutras autonomías aquí moi preto de nós. Asturias, 3 euros o menú. Pero non é iso, é que nós entendemos que por ser un servizo complementario ten que ser gratuíto e ten que afectar a todos os nenos e nenas. E, señor Feijóo, non xogue con Compostela. Porque volvo dicirlle: se en Compostela quixeran prestar ese servizo directamente, vostedes llo impedirían, non sería posible. E remato xa, señor Feijóo. Vostedes, como di Galeano, están construíndo un modelo social que pasa das comidas dos fogóns á comida chatarra, á comida de plástico. E nós non queremos esa sociedade para os nosos fillos e fillas, queremos educación en igualdade. E gustarianos que nos diga se vai mudar o sistema ou vai seguir facendo negocio co mesmo. Nada máis e moitas grazas.
Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, ten vostede unha intervención memorable para defender a prestación de comedores escolares gratuítos para as rendas máis altas de Europa. Alá vostede, señoría... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, non, se é todo posible. Se agora vemos de todo, señoría. E por iso ver non sei se a Podemos, a Izquierda Unida ou a Anova falar nestes termos, para que conste no Diario de Sesións, inspírame para seguir facendo unha política redistributiva no ámbito dos comedores escolares, señorías. [[Aplausos.]] Imos seguir facéndoa, señoría. Mire, señoría, o modelo de concesión é un modelo bastante antigo –xa lle dixen que dende a III Internacional xa se ampliou en Europa–. En Andalucía hai 31 empresas que prestan este servizo; 31. O 55 % dos escolares andaluces comen gratis. En Galicia, o 85 % dos escolares galegos pagan un 15 % un euro, e o 70 % restante cero euros. Por iso, señoría, imos seguir traballando neste senso. ¿Por que pasamos de comedores escolares con distintos rexímenes? Entre outras cousas, porque dende o ano 2013, 2014 e 2015 asumimos 36 comedores das ANPA, que agora se prestan directamente pola Xunta de Galicia, por iso imos seguir ampliando o número de comedores escolares. Mire, señoría, imos falar de calidade nos comedores escolares. Estas son as obrigacións das empresas concesionarias: os menús saudables obrigatoriamente, que hai que concretar. E este é o último manual. Levamos dous manuais [[Murmurios.]] de comedores escolares da calidade da distribución dos alimentos, da periodicidade dos alimentos e da garantía dos servizos públicos dos comedores escolares. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Debería de saber que, cando alguén incumpre, automaticamente se lle rescinde ese contrato. Señoría, imos seguir traballando, [[Murmurios.]] e imos seguir traballando para ampliar o número de comedores escolares. Ese é o noso obxectivo, e creo que nese obxectivo nos acompaña a maioría da poboación galega. Mire, que fale de calidade dos servizos públicos un dirixente político que considera que hai determinados gobernos sudamericanos que son xustamente a garantía da calidade dos servizos públicos do seu país, é sorprendente. [[Murmurios.]] Mire, señoría, voulle contar unha anécdota moi breve. Cando tiven ocasión de ser recibido polo presidente Raúl Castro, fíxome unha pregunta, entre outras. Díxome: ¿que opina vostede de que o Goberno cubano teña máis de 1.100 barbeiros empregados públicos? Señoría, dáme a sensación de que o presidente Castro é moito máis moderno que vostede. Moitísimas grazas, señoría.
Continuamos co desenvolvemento da orde do día co punto 5, de proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de Dª Rosa Oubiña Solla e oito deputados/as máis, sobre a regulación pola Xunta de Galicia da formación en igualdade, así como en prevención e loita contra a violencia de xénero, do persoal ao servizo da Administración autonómica
A esta proposición non de lei presentáronse emendas... [[Murmurios.]] Silencio, por favor. Emendas do Grupo Parlamentario Mixto, do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia e do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda.
Señora Acuña, ¿déixame falar, por favor? ¡Xa está ben! Para formular a proposición non de lei ten a palabra dona Rosa Oubiña Solla, polo Grupo Parlamentario Popular. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Silencio, por favor. Prego silencio, por favor. [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Fajardo, vai ter unha chamada á orde. [[Murmurios.]] Señor Fajardo, unha chamada á orde. [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] ¿Quere a segunda, señor Fajardo? ¿Quere a segunda? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, seguro, sobre todo con vostede.
Grazas, señora presidenta. Hoxe é o día que se conmemora o Día internacional da violencia de xénero. [[Murmurios.]] A verdade é que non é un día para celebrar, nin só para lazos tampouco, senón que é un día para recordar. É un día, sobre todo, tamén para acordarse de todas as mulleres que perderon a súa vida...
Perdoe un momento, señora Solla. Perdón. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu pido respecto para a persoa que intervén na tribuna. Neste momento é a señora Oubiña.
A verdade é que sinto e lamento que á oposición non lle guste nunca que o Partido Popular traia aquí ningunha iniciativa. Polo menos, gustaríame que vostedes respectaran o mesmo que respecta o noso grupo cando vostedes falan. [[Aplausos.]] Polo tanto, sigo dicindo que é un día para recordar e que é un día tamén para acordarse de todas as mulleres que perderon a súa vida a mans dun maltratador, pero tamén das miles de mulleres que sofren os malos tratos en silencio e que non son capaces de pedir axuda. Así como tamén das que están sufrindo episodios de violencia, pero aínda tampouco son capaces de recoñecerse como vítimas de violencia de xénero. Para todas elas e as súas familias, que tamén son vítimas, a nosa solidariedade, o noso apoio e mandarlles desde aquí unha mensaxe de esperanza: que sintan que o conxunto da sociedade e os poderes públicos estamos ao seu carón para acabar con esta lacra. Porque atentar contra a dignidade das mulleres polo simple e mero feito de selo, sexa cal sexa o tipo de violencia empregado, significa destruír todo proxecto de futuro dunha sociedade civilizada. Fronte a esta manifestación máis extrema da desigualdade entre as mulleres e homes, debemos loitar para erradicar esta lacra, intensificando os esforzos tanto en medidas de prevención, sensibilización, formación, educación, así como tamén na atención e protección ás vítimas. En relación coa lexislación, en pouco máis dunha década puxéronse en marcha, por parte das administracións, importantes avances lexislativos. Dende o ano 2003, a Orde reguladora de protección das vítimas, que foi promulgada por un goberno do PP. No ano 2004, a Lei estatal integral, que foi aprobada cun goberno do Partido Socialista e apoiada tamén cos votos do Partido Popular. No ano 2007, a Lei galega aprobada por un Goberno bipartito, e tamén foi aprobada por un goberno do Partido Popular. A ratificación por parte do Goberno do Estado, do Partido Popular, do Convenio de Istambul recentemente, así como recentemente tamén a aprobación do Estatuto da vítima, para recoñecer e visualizar os menores como vítimas de violencia de xénero, co fin de adoptar medidas especiais de protección. Dende entón deseñáronse e coordináronse estratexias tanto a nivel nacional como autonómico, puxéronse en marcha e ampliaron servizos, co fin de coordinar unha asistencia integral ás vítimas, evitando en todo momento a situación de desamparo. E, sobre todo, dende as competencias propias da Xunta de Galicia vénse traballando e vénse incidindo en tres eixes fundamentais, que son: a prevención, a sensibilización e a concienciación social. Foi este goberno quen reforzou o papel que desempeñan os concellos, como a administración máis cercana, para a detección temperá tanto de casos como de situacións de violencia e poder dar así respostas máis eficaces a estas formas de terror. En segundo lugar, porque é unha das reivindicacións tanto dos distintos colectivos de mulleres como tamén dos profesionais de distintas institucións que traballan tanto na promoción da igualdade como na atención ás vítimas de violencia, e que compareceron, como vostedes saben, na Comisión non permanente de Igualdade deste Parlamento, e foi a necesidade de ampliar e de mellorar de xeito continuado esa formación a todo o persoal da Administración; é dicir, a necesidade de que os profesionais dispoñan non só de formación inicial, senón tamén de que esa formación teña que ser continuada no tempo. Neste sentido, como vostedes saben, o artigo 15 da lei galega establece que a Xunta de Galicia garantirá e promoverá a formación en igualdade de todos e todas as profesionais que traballen relacionados directamente ou indirectamente coa violencia de xénero mediante programas específicos de formación que porán á disposición de calquera ente ou departamento da sociedade en xeral. Polo tanto, traemos ao pleno esta proposición non de lei, e esperamos contar co apoio dos grupos da oposición para a súa aprobación, na que instamos a Xunta de Galicia a regular a formación en igualdade, en prevención e en loita contra a violencia de xénero. Polo tanto, e para rematar, coa aprobación desta iniciativa o que se pretende é que Galicia será a primeira comunidade autónoma, será a pioneira do Estado, en regular a través dun instrumento normativo, é dicir, mediante decreto, a formación da totalidade do persoal da Administración pública autonómica en materia de igualdade e en materia de prevención e loita contra a violencia de xénero. E, repito, con esta aprobación vostedes puxeron emendas a esta proposición non de lei. Seguramente poderemos chegar a algún acordo. Galicia será –dígoo outra vez e repítoo– a primeira comunidade autónoma –vai ser a pioneira do Estado– en ser capaz de regular, a través dun instrumento normativo, a formación da totalidade do persoal da Administración pública autonómica en materia de igualdade e en materia de prevención e loita contra a violencia de xénero. Por agora nada máis. Logo posicionareime sobre as emendas que teñen presentado a esta proposición non de lei os distintos grupos da oposición. Moitas grazas.
Grazas, señora Oubiña. Grupo Parlamentario Mixto, señora Iglesias.
Bo día a todas. Bo día, compañeiras. Bo día para reprobar a conduta dun suposto acosador sexual. Bo día para que reflexionen as mulleres do Partido Popular e tomen partido e se posicionen na reprobación e na condena que estamos a levar todas as mulleres de Ourense, de Galiza e deste Parlamento. Bo día para saudar o movemento feminista, que está en loita contra a violencia de xénero en todas as súas modalidades. Sinto moito, señora deputada do PP, que teña vostede que defender hoxe, dende o feminismo, dende o pseudofeminismo, unha iniciativa carente e baleira de contidos, con todo o que está a chover na cidade das Burgas. Estando de acordo coa necesaria especialización e formación do persoal da Administración relacionado coa violencia machista, que debe recibir unha formación específica, plantexo esta emenda co ánimo de mellorar e clarexar o texto desta iniciativa. No vía crucis que percorre unha vítima da violencia machista é moi importante a primeira estación, que pode ter lugar nunha comisaría ou nun hospital. Esa primeira toma de contacto debe ser nun ambiente cordial, debe proporcionar á muller maltratada a seguridade de que a partir dese momento vai estar e ser protexida polas forzas do Estado, polo Goberno –señor Feijóo, represéntanos a todas as galegas, e aos galegos, non só ao seu partido– e pola sociedade en xeral. De como resulte ese primeiro contacto depende en moitos casos que a vítima decida se continúa ou non coa denuncia. Un 70 % de vítimas de violencia machista non denuncian, e, das que si o fan, o 20 % termina por retirala por medo, por vergonza ou por falta de apoio. E unha das cousas que lle poden acontecer é que o maltratador estea detido con dereito a unha chamada e que esa chamada a reciba a muller maltratada, que despois, morta de medo, retira a denuncia. A forzas de seguridade coñecen a lei, pero non a realidade. Na realidade, na práctica, non saben qué é a violencia de xénero. Vostedes parece que tampouco, nin como tratar as vítimas. Falta especialización, falta formación para que a Garda Civil e a Policía cumpran axeitadamente os protocolos de actuación perante unha denuncia. Por exemplo, unha medida axeitada sería poñer, incluír a especialización en violencia de xénero, como parte dos contidos nas academias de Policía e da Garda Civil. Tamén o persoal sanitario necesita formación para detectar cando a muller que está sendo tratada sanitariamente poida ser unha posible vítima silenciosa da violencia machista, e xa non digamos no eido xudicial. Os erros son de sobra coñecidos por todas e todos. Todos temos presente o recente asasinato dunha muller en Verín por causa das decisións erróneas dunha xuíza que vai quedar impune, como vai quedar impune tamén o señor Baltar. E esa impunidade é a que nos ten en pé de loita ao movemento feminista. [[Aplausos.]] E, cando se apela ao argumento das falsas denuncias que non existen, é impropio de quen tería que estar informado e formado no tema que nos ocupa. É imprescindible, señora deputada, pois, a formación, pero tamén é imprescindible que vostedes tomen conciencia do que é a violencia de xénero. Mentres vostedes non tomen conciencia da violencia de xénero, esta deputada non acredita nin en todas as iniciativas nin na súa palabra nin nas súas manifestacións, facendo andainas por aí adiante o Día dos Malos Tratos; non acredito, non creo no que fan. É imprescindible a formación, pero debe ser impartida, señora, por profesionais cualificadas e sensibilizadas...
Remate.
...co tema dos malos tratos. E tamén recursos e orzamentos, que non contempla esta iniciativa que traen vostedes. Pero é que se vostedes estiveran realmente interesadas na loita contra os malos tratos e o acoso sexual, xa terían reprobado al niño del PP, ao señor Baltar, polas súas supostas condutas de acoso e corrupción –que non só é acoso–, tal e como contempla a lei e unha resolución aprobada por vostedes tamén neste Parlamento. Máis nada e moitas grazas.
Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señora Solla.
Grazas, presidente. A verdade é que resulta curiosa esta iniciativa hoxe aquí, non só polo esperpento vivido no pasado pleno co señor Feijóo, ou pola reiteración das súas condutas o día de hoxe, senón porque tamén, no pasado pleno, debatemos unha iniciativa do Partido Popular referida aos regulamentos do CIM, e resulta que precisamente había unha emenda da Alternativa Galega de Esquerda que propuña, entre outras cousas, un plan formativo dende a perspectiva de xénero, coordinado entre os CIM, axentes xurídicos e forzas e corpos de seguridade do Estado e, sen embargo, o Partido Popular votou en contra, e hoxe traen isto aquí. Debe de ser que como é día 25 de novembro pois teñen que traer a iniciativa pertinente. O problema que ten esta iniciativa, señorías do Partido Popular, é que insta a regular a formación en igualdade, non a proporcionar formación en igualdade. A vontade da iniciativa, se non entendo mal, non é formar as profesionais e os profesionais, senón realizar outro regulamento máis, que non garante nin orzamento nin que se vaia proporcionar esa formación dende un punto de vista, dende unha perspectiva, de xénero, cando a propia proposición non de lei xa di que esta formación está contemplada precisamente na lei de 2007, o que pasa é que, como xa estamos a ver, as leis, desgraciadamente, de violencia de xénero e moitas outras non se están a aplicar, non se están a cumprir na súa totalidade. Tampouco fala a iniciativa de que condicións debe ter esta formación. É dicir, non aporta absolutamente nada e circunscríbese só ao persoal propio, da propia comunidade autónoma, cando sabemos que é precisa a formación para todos os profesionais públicos tamén dependentes da Administración central. A maioría da problemática derivada da falla de formación atópase na atención máis primordial, como xa veñen de denunciar nesa comisión de igualdade colectivos de axuda ás mulleres, colectivos feministas e as propias traballadoras dos CIM, sendo un dos maiores escollos, como xa trasladaron na propia comisión, as oficinas de denuncia, onde as mulleres que teñen que interpoñer as demandas por acoso sexual, por agresións, etc., son cuestionadas no seu propio testimonio. Ou parte dos axentes xurídicos. Xa se comentou tamén aquí que teñen que defender e apoiar esas mulleres, garantir a tutela xudicial efectiva e as medidas que afecten a súa seguridade e, sen embargo, como estamos a ver en moitas ocasións, se incumpre o dereito ao acceso en igualdade das mulleres á xustiza. E aí é onde hai que dar esa formación e non calquera formación. A formación, ademais, debe de ser obrigatoria; a loita contra a violencia de xénero non pode ser optativa. Isto non é unha cousa que poidamos elixir. Dende Alternativa Galega de Esquerda presentamos, polo tanto, unha emenda que plantexa catro puntos: Primeiro, que se planifique e coordine dende a Secretaría de Igualdade –que entendemos que é a responsable nesta materia, tal e como establece a lei á que vostede fai referencia, para a prevención e a atención integral da violencia de xénero– un plan formativo –como xa pedimos a semana pasada e vostedes votaron en contra– en colaboración coa Administración autonómica e coa Administración do Estado sobre violencia machista adicada ao persoal público. Que se garanta –segundo punto– orzamento suficiente, algo que non vén na iniciativa do Partido Popular e nunca vén nos orzamentos adicados á violencia de xénero. E, ademais, que sexa obrigatoria. A loita contra a violencia de xénero –repito– non pode ser optativa. Terceiro punto, que este plan comece a traballar polos servizos de atención directa ás posibles vítimas. Por exemplo, poden ser as urxencias de atención primaria, as urxencias hospitalarias e ata as oficinas de denuncia; de aí, paseniño, ao resto de servizos, pero empezar por aqueles nos que, digamos, é máis urxente a formación dos profesionais. E punto cuarto, deseñar ese plan en colaboración cos propios CIM e colectivos sociais e feministas que traballan coas vítimas de violencia de xénero. Son precisamente as persoas que traballan a diario coas mulleres vítimas de violencia de xénero as que nos deben aportar a súa formación ao persoal público. Esta formación ten que ter, ademais, perspectiva de xénero. Non hai ningunha outra posibilidade. O Goberno do Estado –xa o dixemos no pasado pleno– suspende, ademais, en loita contra a violencia de xénero, suspende na loita contra a desigualdade, e vostedes tamén, e dino ata as propias Nacións Unidas nese informe de 2015. Isto non é un xogo político, non se poden traer iniciativas simplemente porque sexa 25 de novembro. E, señorías, aquí teñen medidas. Vostedes escollerán se queren aplicar medidas reais ou seguir eternamente debatendo sobre facer regulamentos. Estannos matando, así que vostedes son os que escollen.
Grazas, señora Solla. Grupo Parlamentario Socialista, señora Acuña.
Grazas, presidente. Bo día, señorías, neste lutuoso 25 de novembro. Señora deputada, vostede recórdanos na súa iniciativa que xa a lei autonómica contra a violencia do ano 2007 establecía que a Xunta tiña que garantir esa formación. Pero se revisamos o informe de impacto de xénero dos últimos orzamentos comprobamos que a EGAP, nese campo da formación en igualdade e violencia, no último ano analizado, que foi o 2014, só impartiu oito cursos, cun total de 297 participantes –por certo, a maioría mulleres–. Así que se a lei o mandata e o informe feito polo propio Goberno di que non se está a facer, o lóxico sería pensar que vostede nesta iniciativa de impulso instara o Goberno a que adoptara medidas para garantir esa formación, pero resulta que o único que lle pide vostede ao seu goberno é que a regule. Unha vez máis comprobamos que non podemos esperar ningún compromiso do Partido Popular en materia de igualdade e de violencia. E, falando de compromiso, podía dicirnos no segundo turno en que punto está o compromiso que alcanzou o señor presidente da Xunta con esas mariscadoras vítimas de violencia. Digo que pouco compromiso podemos esperar dun PP no que o seu principal líder, o señor Mariano Rajoy, durante os catro anos que leva no Goberno do Estado, só tivo tempo para facer tres actos en clave muller: dous coa Asociación das mulleres rurais e un inaugurando un teléfono de denuncia. Tres actos en catro anos; xulguen vostedes. ¿Que compromiso podemos esperar dun PP no que o seu maior e, por certo, neste momento, único líder provincial, o señor Baltar junior –este si que necesita esa formación, señora deputada–, non dubida en prometer un traballo na propia institución provincial a cambio de favores sexuais, para o cal xa ten un despacho nun hotel da cidade?, ¿dun PP no que o seu líder autonómico, o señor Feijóo, vén a esta Cámara co laciño –póñanse vostedes de acordo: laciño si, laciño non–, pero vén co laciño a desculpar, nun día como hoxe, a actitude do señor Feijóo?, ¿dun PP no que tanto vostede como o resto das mulleres parecen estar de acordo, señora deputada –iso si que doe–, con ese repugnante machismo e dun PP que pensa que cumpre coa violencia de xénero traendo hoxe, 25 de novembro, á Cámara outro conto, señora deputada, sobre igualdade e violencia? Pois mire, hoxe, 25 de novembro, vaime permitir que o conto o conte eu; un conto que, con motivo desta data, colgou nas redes unha asociación que loita a diario contra a violencia de xénero e as súas mil caras; un conto que ten que servir para que o señor Feijóo e todos e todas vostedes entendan que o do señor Baltar é intolerable; un conto que narra a sentenza ditada polo xuíz cando Caperucita foi denunciar o lobo Baltar; un conto que di así: Caperucita non descoñecía que podía encontrarse co lobo e tampouco era allea á súa fame nin aos perigos do bosque. Así que se lle tivera ofrecido a cesta da merenda para que o lobo calmara a súa fame, non tería pasado nada. Ademais, o lobo non ataca a Caperucita de inmediato, hai evidencias claras de que primeiro conversa con ela. E Caperucita, ademais, ao chegar e ver o lobo na cama coa roupa da avoa, non se alarma, e ata confunde o lobo coa súa avoa; o que demostra o pouco que ía visitar á súa avoa. Tíñaa moi abandonada. Sen dúbida, o lobo, coas súas respostas, estaba alertando a Caperucita sobre as súas intencións. Así que cando o lobo, que xa non sabía que máis podía facer para alertar a Caperucita, a come, é porque non lle queda outra solución. Ademais, é altamente probable, señorías, que antes Caperucita fixera o amor co lobo e que ademais o desfrutara. E cada día cobra máis forza a versión de que cando o lobo lle preguntou: ¿A onde vas Caperucita? Ela lle contestou: A bañarme ao río espida. Tamén merece un párrafo nesta sentenza a nai de Caperucita...,
Remate, por favor.
...–remato, presidente, pero penso que o tema é interesante–. Certamente a nai de Caperucita é culpable por non acompañar a súa filla, coñecendo os perigos do bosque. Así que, por todo o antes dito, se absolve o lobo Baltar, recomendando, ademais, que este proceso non afecte o bo nome e o honor do señor lobo. Señora deputada, se quere rematar con sentenzas como esta e con lobos como este, acepte a nosa emenda, se non, tratarase dun conto máis, e alí, no conto, non nos vai atopar. Grazas.
Grazas, señora Acuña. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Adán.
Moitas grazas, presidente. Bo día, señoras deputadas, señores deputados. Vou comezar pola magnífica exposición da señora Acuña con este conto do lobo, porque me recordaba, cando traballaba nas aulas co alumnado, ese libro –seguramente moitas e moitos o terán lido– de Bruno Bettelheim, cando analiza, dende a psicanálise, os contos infantís. Xustamente o caperuchiño é vermello e sae vermello porque é a idade da puberdade, e a súa nai dille: tes dous camiños, un camiño, que é o das nenas boas, e o camiño das nenas malas. E ela, que decide coller o camiño das nenas malas, polo tanto, é penalizada; igual que vostede acaba de facer. E a sociedade, ademais, a quen exime é ao lobo e non a Caperuchiña, que decidiu por si mesma cal ía ser o camiño que ía coller. Ou sexa que é bastante denotativo de cales son os roles que se van transmitindo a través da cultura e a través de toda a sociedade. Efectivamente, hoxe estamos a debater un tema de violencia de xénero no 25 de novembro, señora deputada, con carteis alusivos nas bancadas da oposición a un dos grandes problemas que vostedes deberían resolver cando van falar de violencia de xénero, que é o acoso sexual. Xa escoitamos hoxe o presidente, que, máis comedido que hai quince días, simplemente optou por calar. Bueno, pois, claro, daquilo que non se pode dicir nada, igual a única actitude é a de calar. Mais seguimos agardando, seguiremos agardando e agardaremos na rúa tamén a que vostedes dean explicacións de por que son cómplices do acoso sexual. Mire, señora deputada, nós, dende o noso grupo parlamentar, pensamos en introducir unha emenda que fora simplemente que se cumpra a lei, nada máis. Porque vostede nos trae... eu non sei se chamalo fume... ¿Que é exactamente o que nos plantexa hoxe aquí? ¿Que tipo de formación? ¿Que é o que quere cando no artigo 15 recolle clarisimamente a lei: formación da totalidade das e dos profesionais, de todos os ámbitos, do ámbito da Administración galega, do ámbito das forzas e corpos de seguridade, dos operadores xurídicos. E a súa obriga, a obriga do Goberno neste caso –non a súa, vostedes apoian o Goberno como grupo parlamentar–, é a obriga de formar eses profesionais. Nós se vostede aquí trae as liñas do decreto, se trae o plan de formación, o debatemos; podemos incluír as nosas aportacións, pero, claro, dicirnos que se faga algo ao que xa a lei obriga... É que, como xa dixeron as deputadas que me precederon, os cursos na EGAP son os mínimos, a formación da Secretaría Xeral de Igualdade para os diferentes colectivos é a mínima. O Colexio de Psicoloxía, o Colexio de Traballadores Sociais, de educadores sociais, están demandando esa formación. Señora deputada, mire, en Vigo hai un grave problema no xulgado de violencia. Eu o venres estaba con persoas que traballan no equipo psicosocial, e vostede sábeo porque, ademais, saíron á prensa esas persoas a demandar a situación. Dependen directamente do Goberno, dependen directamente do Imelga. ¿Cal é a situación que poñen enriba da mesa? Que levan 18 meses de retraso na elaboración dos informes por falta de persoal. Vostede, e o Goberno, o señor Rueda, do que depende esta decisión, teñen enriba da mesa exactamente isto desde hai un ano, que puxeron o primeiro escrito á Xunta de Galicia da situación que viven os equipos psicosociais, que non poden facer os informes. Claro, que vostede nos fale de formación, na cal estamos todos e todas de acordo, que recolle a lei, e que nos diga que iso é o prioritario, cando ten os profesionais formados, comprometidos, que están facendo horas extras, non pagadas, senón horas de voluntariado para sacar adiante os informes, dicíndolles que teñen o xulgado colapsado –¡colapsado!–, xa que cada día entran tres mulleres a facer unha denuncia... Téñeno colapsado, e ata –e leo textualmente– din: "Entendemos que, como primeira medida urxente, tendo en conta o número de asuntos acumulados, que supón un atraso de media de 18 meses a emisión de informes entre os dous equipos, é necesario reforzar polo menos con dous equipos máis un ano. A medio prazo é preciso aumentar o persoal, como mínimo, cun equipo máis". Sobre iso podemos falar, sobre iso realmente podemos intentar dar un paso adiante. Na formación –que, benvida sexa– estamos absolutamente de acordo, veremos para quen, desde que parámetros e con que obxectivos. Efectivamente, podemos ter un debate moi teórico sobre que tipo de formación ten que darse aos profesionais, se previamente ás oposicións, se posteriormente no seu posto de traballo, como queiran. Creo que sobre iso, ademais, temos debatido na Comisión de Igualdade. Pero hoxe vostedes teñen enriba da mesa problemas graves nos xulgados de violencia de xénero, denunciados polos equipos psicosociais e pola xuíza de violencia de xénero, e vostede hoxe fálanos de formación, señora Oubiña... Con todo o respecto, recolla o que a xuíza puxo de manifesto a través dos medios de comunicación, escoite os equipos psicosociais e dea persoal polo menos aos xulgados. Despois temos outra iniciativa; seguiremos falando de violencia de xénero. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Adán. Grupo autor da proposición, señora Oubiña.
Grazas, señor presidente. A verdade é que lamento, señora Acuña, que as medidas contra a violencia de xénero lle parezan un conto. Creo que é unha mensaxe un pouco irresponsable respecto das vítimas, porque cremos que o único lobo que se debe combater, dende logo, é o lobo da violencia de xénero, da violencia contra a muller. [[Aplausos.]] Esta iniciativa, señorías, non é só para regular a formación, que tamén, senón que é para proporcionar e ampliar unha oferta formativa de forma continuada e de forma permanente, como así o pediron todos os colectivos que teñen comparecido na comisión deste Parlamento, na Comisión non permanente de Igualdade. Todos sabemos que os profesionais que desempeñan este labor en temas de igualdade e violencia de xénero deben acreditar esta formación. Nese sentido tamén puxo a señora Iglesias unha emenda. Pero aínda existen actividades específicas en materia de violencia de xénero dirixidas ao persoal da Administración, como xa se dixo aquí, das entidades locais, da Administración de xustiza, da atención psicolóxica, así como doutros profesionais. Pero o que nós pretendemos é que non só se regule, senón que se amplíe, e que esa ampliación sexa de forma continua para todos os profesionais e as profesionais que desempeñan os seus labores en defensa e na loita da violencia de xénero. En canto ao posicionamento sobre as emendas que os grupos nos presentan, estamos dispostos, sen lugar a dúbidas, a chegar a algún tipo de acordo. Neste sentido, quero dicir que por parte do Partido Socialista estamos dispostos a admitir como engádega o punto 2 da súa formación: que sexa continua no tempo e que sexa sometida a avaliacións periódicas. Nese sentido, se a vostede lle parece ben, estamos dispostos a admitir o punto 2. En relación coa emenda que nos presenta AGE como substitución, estariamos dispostos a, como adición, admitir o punto 3 e o punto 4 tal e como están redactados. E, no punto 1, señora Solla, estariamos dispostos a, cando vostede se refire á Administración autonómica e á do Estado, como a Xunta de Galicia realmente non ten competencias no persoal do Estado, a ofertalo tamén ao persoal do Estado. Se vostede nese sentido considera que tamén debe ser así, pois tamén estariamos, salvo esa modificación, dispostos a aceptar o punto 2 da emenda da AGE. E en canto ao Grupo Mixto hai que dicir que non imos aceptar, porque o que non pretendemos é externalizar a formación, senón que o que pretendemos é ampliar e optimizar eses recursos. Como non teño máis tempo, nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Oubiña. Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Juan Manuel Fajardo Recouso, sobre a actuación que debe levar a cabo o Goberno galego e a demanda que debe realizar ao Goberno central en relación coa protección e inserción laboral das persoas desempregadas de longa duración, nomeadamente das maiores de 45 anos
A esta proposición non de lei presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Mixto.
Para a defensa da proposición, ten a palabra o señor Fajardo.
Bo día a todos e a todas. Cando a sociedade e o conxunto da cidadanía deste país está inmersa en debates sobre o terror, sobre a unidade, sobre a indivisibilidade do Estado, debaixo desa capilaridade existen problemas e dramas brutais que son esquecidos pola acción política, e non debería ser así. Deberían estar no día a día e nas prioridades dos gobernos que se consideren minimamente humanos. Problemas como o que hoxe debatemos nesta iniciativa da AGE que plantexa a necesidade de protexer, axudar e, dende logo, atopar emprego para aquelas persoas que levan máis dun ano no desemprego, parados de longa duración, e tamén para aquelas persoas que perderon o seu emprego e están no paro con máis de 45 anos, que todos sabemos que teñen enormes dificultades para retomar o mercado laboral. Estas persoas están abocadas á frustración e á desesperación pola súa desatención. Son persoas esquecidas polas autoridades, esquecidas polo mercado laboral e condenadas, en moitos casos, ao umbral da pobreza, á exclusión social e, dende logo, a saber que xa non atoparán un emprego ata o día da súa xubilación. Polo tanto, dende a Administración pública non só hai que atallar esta situación, senón que hai que axudar a visibilizala, para que eles mesmos recoñezan e saiban que existen alternativas e que, polo tanto, é a Administración quen ten que traballar para que esas alternativas sexan unha realidade. Pero para iso fan falla recursos, non só palabras, recursos reais que contemplen dende a formación ata a ocupación directamente tamén nas administracións públicas. Pero, sobre todo, hai que vencellar as políticas activas de emprego para as persoas paradas de longa duración e maiores de 45 con políticas sociais que permitan a súa inclusión na sociedade e non a desesperanza á que se están vendo abocadas estas persoas, que ademais se atopan nun momento vital onde non só son responsables da súa vida diaria, senón que en moitos casos se atopan con fillos pequenos ou que teñen que estudar; polo tanto, as dificultades non son só para elas, senón para o conxunto da sociedade, que atopa nesta situación un drama que ten que ter unha solución. Fronte a isto, o Partido Popular o que conseguiu foi todo o contrario, e os datos son moi, moi claros. Dende a chegada de Feijóo ao Goberno incrementáronse de forma brutal, case un 46 % máis, as persoas que son paradas de longa duración. Cando Feijóo chegou ao Goberno había neste país 90.600 persoas paradas de longa duración, hoxe son preto de 131.000 as persoas que levan máis dun ano no paro. Polo tanto, incrementouse un 46 % a porcentaxe de persoas que están nesta situación. E ademais de incrementar os parados de longa duración, o Partido Popular foi quen de desprotexelos, e hoxe apenas un 42 % de todo o conxunto de persoas que están no paro neste país perciben algún tipo de prestación. É dicir, máis da metade dos traballadores que hoxe están en paro e das traballadoras que hoxe están en paro non reciben non só ningún tipo de prestación senón que ademais están fóra de calquera medida de acción positiva para reincorporalos ao mercado de traballo. Polo tanto, os parados de longa duración son sometidos por parte do Partido Popular a unha malleira continuada sobre a súa dignidade, sobre os seus dereitos e sobre a súa capacidade de volver ter un traballo. E os feitos son os que son, porque, dende que o Partido Popular retomou o Goberno do Estado e o Goberno da Xunta de Galicia –que parece que nunca o tiveran, parece que toda a culpa é doutros, pero estiveron toda a vida gobernando neste país–, resulta que o que fixeron para isto foi todo o contrario do que piden incluso os consellos económicos e sociais, tanto o do Estado coma o de Galicia. O primeiro foi reducir a prestación por desemprego. Hoxe os parados reciben un 10 % menos de prestación por desemprego que recibían antes da decisión do Partido Popular. Recortaron a renda activa de inserción, que hoxe é soamente para as persoas que teñan traballado nalgún momento e cobrado a prestación, pero é que ademais se elimina para aquelas persoas que non teñen responsabilidades familiares. Recortaron a axuda a maiores de 55 anos, porque antes, a partir dos 52, podíase acceder a esta axuda, que hoxe é para maiores de 55. Pero tamén recortaron as axudas para parados de longa duración xóvenes, porque tamén hai mozos parados de longa duración, e a estes a renda básica da emancipación recortáronllela nun 30 %. Polo tanto, o Partido Popular incumpre o que se plantexa dende o CES, que é que, para atallar o problema do paro de longa duración, hai que ter dúas medidas. A primeira é darlles cobertura social. Fronte á cobertura social que se pide dende o CES, vostedes, recortes e afogamento a este colectivo. E, en segundo lugar, a necesidade de completar as políticas sociais con políticas activas de emprego pero dirixidas a este colectivo, é dicir, individualistas e claramente contempladas para un colectivo que leva moitos anos no mercado laboral e que agora ten enormes dificultades para volver a el; polo tanto, ten unhas condicións moi significativas e distintas a outras persoas que están no desemprego. O Partido Popular anunciou en xaneiro, a través de Feijóo, a utilización de 85 millóns de euros dos orzamentos públicos da Xunta de Galicia para un plan de emprego para parados de longa duración. Hoxe queremos saber cal é a avaliación que fai o Partido Popular dese plan. ¿Como é posible que esa avaliación signifique que hoxe teñamos un 46 % máis de parados de longa duración que cando iniciou a lexislatura o señor Feijóo? ¿Como é posible que hoxe eses parados de longa duración estean condenados a salarios de miseria ou, en todo caso, se volven atopar un traballo, a que sexa case polo caldo? Porque esa é a realidade do mercado laboral para os parados que levan máis dun ano no paro. Polo tanto, neses anuncios terán que trasladarse cales son as solucións, porque dende Alternativa Galega de Esquerda non cremos que a solución sexa incentivar as empresas mediante axudas para contratar a persoas, porque as empresas que teñen que contratar vano facer igual, con independencia de que reciban unha axuda. O que hai que facer é facilitarlles itinerarios suficientemente útiles a estas persoas, pero sobre todo tamén darlles cabida na Administración pública para que sexa a propia Administración pública o motor da reincorporación ao mercado laboral de moitos destes traballadores, que o son en moitos casos daqueles sectores que pincharon no seu momento. Sectores como a madeira ou a construción son os que teñen unha grande parte destes parados de longa duración. E vostedes o que lles ofertan en moitos casos son cursos de formación na madeira e na construción, precisamente os sectores que son incapaces de absorber máis emprego. Non hai ningún tipo de axuda para que, por exemplo, estes colectivos se incorporen ao agro, se incorporen á pesca, se incorporen ao mar. Todo o contrario, toda unha política de reinserción errada e que o único que busca é incrementar o exército de parados. Eu xa dixen aquí nalgunha ocasión que non creo que o Partido Popular se equivoque nas súas políticas, non creo que condene por nada a este colectivo, senón que o fai para que este colectivo presione sobre os seus mozos para que renuncien a condicións laborais dignas. Canto máis grande é o exército de parados que hai neste país, canto máis desesperación hai nese exército de parados, menos son os dereitos laborais, menores son os salarios e menos é a súa seguridade no posto de traballo. Traballar neste país –xa o explicamos onte– cada vez é máis precario, máis barato e máis perigoso, tamén para este colectivo. Polo tanto, nós hoxe plantexámoslles dúas cuestións. A primeira é incrementar a protección social do colectivo. Non pode ser que persoas que cotizaron 30 ou 40 anos neste país hoxe se atopen sen ningún tipo de prestación, que teñan cero euros de ingresos cando son parte importante da recuperación e da situación que este país tivo hai anos. Non é de recibo que este colectivo sexa expulsado dos máis mínimos dereitos, incluso da Seguridade Social. E, por outra parte, esas políticas activas, que non poden supoñer axudas ás multinacionais para que os exploten, senón axudas á formación e axudas á creación de emprego dedicado directamente a este colectivo en sectores que hoxe en Galicia aínda poden xerar emprego, que todos sabemos cales son pero o Partido Popular non quere utilizar, como pode ser a industria pero como pode ser, sobre todo, o sector primario, un dos sectores que máis paro ten creado dende que goberna o Partido Popular na Xunta de Galicia e no conxunto do Estado. Polo tanto, hoxe teñen a oportunidade, e, dende logo, espero que se faga unha valoración de onde están eses 85 millóns de euros prometidos por Feijóo para o Plan de emprego para parados de longa duración, sobre todo os maiores de 45 anos. E, sobre todo, gustaríame saber cal é o compromiso do Partido Popular con erradicar esas políticas de recortes que condenan aos nosos traballadores. Recortes que, como xa dixen antes, van en todos os ámbitos das prestacións sociais para desempregados, desde o paro para calquera, que se reduce nun 10 %, ata a imposibilidade de acceder á axuda para maiores de 52, que tiñan antes e que hoxe ten que ser soamente para maiores de 55 anos. Polo tanto, estamos ante un drama social que está aí fóra, que se oculta baixo outras situacións, baixo outros debates, que non está no día a día da axenda política dun Partido Popular que debería de ter isto entre as súas prioridades pero que, dende logo, é un Partido Popular acostumado a mallar no lombo dos traballadores, simplemente porque defende outros intereses que non son os da maioría social. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Fajardo. Polo Grupo Parlamentario Mixto, a señora Martínez.
Grazas, presidente. Bo día a todas e a todos. Quero empezar por lamentar a falta de compromiso do Partido Popular coa igualdade e coa loita contra a violencia de xénero, que ten moito que ver con este tema do desemprego de maiores de 45 anos. E dígoo porque eu onte pedín na miña moción que se votara o punto 5 por separado. E non o pedín por capricho, pedino porque o número 5 instaba a Xunta a que chamara a patronal e sindicatos a recoller na negociación colectiva as recomendacións recollidas na Guía de boas prácticas en materia de igualdade para a negociación colectiva. É dicir, un documento que debería levarse aplicando moitos anos precisamente para acabar coa discriminación de xénero dentro do mundo laboral. Pero tamén se pedía que, dentro desas medidas que recollen nesta guía de boas prácticas, se puxeran xa a traballar nas medidas relativas á prevención e loita contra a violencia de xénero no mundo laboral, o acoso laboral e para acadar a igualdade salarial e de oportunidades entre homes e mulleres. Vostedes, homes e mulleres do Partido Popular, votaron en contra de acordar na negociación colectiva medidas contra a violencia. E estou lendo xustamente o punto da moción que se votou por separado, e vostedes votaron en contra de poñer a guía de boas prácticas, en contra da violencia de xénero, do acoso laboral e pola igualdade salarial e de oportunidades entre homes e mulleres. Vostedes votaron en contra, e hoxe veñen aquí cunha iniciativa que non di nada. Formación. Vostedes sempre están no mesmo, unha reforma laboral que abocou á clase traballadora á miseria e que é súa, que lle deu todas as armas á patronal e deixou a clase traballadora sen dereitos, sen dereito nin á negociación colectiva. Levamos catro anos neste país coa negociación colectiva pechada, e iso foi grazas ás medidas que toma o Partido Popular. E estamos falando de parados e paradas de longa duración, de persoas con máis de trinta anos cotizados, máis de trinta, xente que empezou a traballar aos 16, 17 e 18 anos, que a súa empresa pechou ou que fixeron un ERE, e que serán uns pensionistas pobres por non ter cotizados os últimos quince anos. E a vostedes dálles igual. Pero tamén están eses parados de longa duración que rondan os 30 anos, que teñen nenos e nenas, fillos e fillas menores, e que viven na miseria porque vostedes consenten que estean nesta situación. E porque vostedes o único que fan é alardear das contratacións precarias, a tempo parcial e con salarios de miseria que ten este país cando din que se está creando emprego. Son, de verdade, deprimentes. Eu vou apoiar esta iniciativa, pero tamén presento unha emenda, presento unha emenda para que precisamente esas pensións non se vexan tamén minguadas por culpa da súa política. Porque a súa política non é para hoxe, vai ter repercusión nos próximos trinta anos destas persoas. Polo tanto, na miña emenda o que pido é que se inste o Goberno central a realizar as modificacións lexislativas necesarias para garantir que para as persoas paradas de longa duración os anos de desemprego sen cotización á Seguridade Social computen como cotizados para os efectos de xubilación, enfermidade ou accidente invalidante, sendo a súa base de cotización a última cotizada. Porque tamén, para que lles concedan unha invalidez en caso de enfermidade común ou accidente común, lles van pedir que teñan cotizados 180 días dentro dos últimos cinco anos, e, se non, non teñen dereito a esa pensión. Polo tanto, vostedes están tomando medidas de empobrecemento, para moitos anos, da clase traballadora. Esperando que se acepte a emenda e entendendo que o Partido Popular, dentro da súa política antisocial e machista, votará en contra desta iniciativa, nada máis e moitas grazas.
Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Prado. [[A señora Martínez García pronuncia palabras que non se perciben.]] Silencio, señora Martínez, silencio. [[A señora Martínez García pronuncia palabras que non se perciben.]] Silencio, señora Martínez, xa terminou o seu turno. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Silencio, por favor. Grupo Parlamentario do Bloque. Señora Prado, por favor. [[Murmurios.]] Silencio, por favor.
Se teñen a ben rematar...
¡Señora Prado e señor Beiras!... Señora Prado, ten que falar a señora Prado polo Bloque Nacionalista Galego. Cando queira, señora Prado.
Cando me deixen, en todo caso.
Silencio, por favor.
Ben, moi bo día a todos e a todas. Dicía onte o deputado do Partido Popular, o señor Tellado, que en Galiza se tiña producido unha diminución do 10 % no último ano nos parados de longa duración, e que o plan de parados de longa duración xa estaba en marcha. A verdade é que é sorprendente esta afirmación cando os datos son máis que teimudos, porque ¿cales son esas políticas, eses plans para parados de longa duración? ¿Cales son, señoras e señores do Partido Popular, máis alá de que os que están á fronte da Unión Europea vaian decidindo cales son os sectores estratéxicos, decidan que destinan fondos, o Estado español mimeticamente recolla esa decisión e o Goberno galego a aplique entusiasticamente? Porque non hai en Galiza ningunha política de recuperación económica, non hai en Galiza ningún cambio de modelo produtivo, non hai en Galiza nin unha soa aposta por sectores produtivos estratéxicos do noso país, non hai aposta por actuacións en sectores que son os que terían que crear emprego; co cal, se non hai emprego cun mínimo de calidade, se non hai emprego que se estea creando, evidentemente non hai política de reinserción, non hai política de colocación que valla, e menos para estes parados de longa duración. Co cal, máis unha vez, titulares e milongas. O autor da iniciativa referíase aos parados de longa duración de máis dun ano, que son os que oficialmente se consideran parados de longa duración. Mais eu vou referirme xa a un drama maior, que son os parados que levan xa máis de dous anos de paro. É dicir, o número de galegos con máis de dous anos de paro en Galiza aumenta, está en máximos históricos. O paro de longa duración e moi longa duración, porque tamén podiamos facer referencia ás persoas que levan xa máis de tres anos nesa situación de desemprego, dende logo é tremendo. E é tremendo porque ademais se está convertendo en estrutural, e é tremendo porque ademais se está cronificando. A destrución de emprego estábel e con remuneracións máis ou menos dignas estase substituíndo por emprego de pouca ou moi pouca duración, multiplicación da rotación e persoas que pasan continuamente dun sector a outro, o que fai tremendamente difícil que persoas que proveñen de sectores totalmente desmantelados, de sectores en crise, atopen algún tipo de colocación. Ao principio da crise, en Galiza levaban máis de dous anos sen encontrar emprego o 14 % das persoas desempregadas. En 2011 pasaron ao 20 % e agora son xa 4 de cada 10, co cal esa afirmación de que están diminuíndo, por favor, a ver se son quen de traernos aquí os datos. Representan xa case a metade das persoas que están en desemprego, parados e paradas de longa duración que quedan sen dereitos á prestación ou aos subsidios por desemprego. E, de paso, o Estado fai caixa, porque rebaixando os dereitos á prestación o que fai é que Galiza estea a recibir 300 millóns de euros menos de media para desempregados e desempregadas galegos. Porque teñen dereito a menos prestacións e teñen dereito a menos tempo de prestación. A isto habería que engadir que, con este mercado laboral de miseria onde hai persoas que van encadeando contratos de tan pouca duración, en moitísimos casos non chegan nin sequera a xerar dereitos para cobrar esas prestacións; co cal, efectivamente, máis xente parada, máis desprotexida e o Estado facendo caixa. A isto ¿que temos que engadir? O desánimo e a ausencia desas prestacións teñen como consecuencia que miles de persoas que levan nesa situación de desemprego moito tempo desistan de inscribirse nas listas do desemprego. Poderían ser máis de 30.000 persoas as que levan máis de dous anos en situación de desemprego que xa non están inscritas nas listas dos servizos galegos de colocación, co cal xa non computan. Realidade: máis de 100.000 galegos e galegas que carecen de ningún tipo de cobertura por desemprego. Realidade: 95.000 fogares onde todos os seus membros están no paro. Realidade: 35.000 fogares nos que non entra ningún ingreso. Esa é a realidade de miles de persoas en Galiza que ven como pasan días, como pasan meses, como pasan anos e non encontran emprego. E, ademais, as súas expectativas de vida se ven desmoronadas por esa situación. E hoxe, 25 de novembro, quero facer unha especial referencia a que dentro desa situación as mulleres son as que levan unha das peores partes. Porque se o paro de longa duración é tremendo en todos os niveis, no caso das mulleres a situación do mercado laboral é aínda moito peor. A brecha salarial en Galiza é de máis do 24 %. E hoxe, 25 de novembro, violencia contra as mulleres tamén é que non teñan un traballo digno, que non teñan unha remuneración digna, que non teñan unhas condicións dignas de traballo. A poboación ocupada en Galiza diminuíu entre o 2011 e 2014 case un 6 %, as mulleres en Galiza temos en actividade dez puntos por debaixo dos homes, e, insisto, a situación en Galiza é dunha brecha salarial do 14 %. Co cal imos apoiar esta iniciativa, porque se a situación do desemprego xeral é dramática, a situación de desemprego de persoas que levan 1, 2 e 3 e incluso máis anos no desemprego podemos cualificala xa de tremenda.
Grazas, señora Prado. Polo Grupo Parlamentario Socialista, a señora Quintas.
Grazas, señor presidente. Bos días, volvemos falar de emprego –mellor dito, de ausencia del– e de situacións de precariedade. Os orzamentos da Xunta e tamén os do Estado para 2016 dan as costas aos parados e aos traballadores deste país. Proba diso é a rebaixa da partida de prestacións para o desemprego. Os maiores de 50 anos ían recibir –liamos na prensa recentemente– un informe da súa pensión futura, e parece ser que non chegou. Supoño que ao Partido Popular en plena campaña electoral lle avergonza que os maiores de 50 anos saiban, saibamos, cal vai ser o noso futuro e qué é o que programan as políticas de dereitas e as políticas do Partido Popular. Sete de cada dez parados non teñen axuda pública, á vez que o Goberno está a dicir e está a presentarse dicindo que priorizan o gasto social. Pero é unha mentira máis, unha mentira que se sostén perfectamente na publicidade e propaganda do Partido Popular pero que non se pode soster ao mirar os orzamentos e ao mirar a execución dos mesmos. Os socialistas tamén, por suposto, imos apoiar esta iniciativa. Solicitamos en diversas ocasións que se estendera o subsidio de desemprego ás persoas en situación de desemprego con paro de longa duración. Sen ningún tipo de resposta por parte do Partido Popular; como dicía anteriormente, tan só publicidade e propaganda. Pero despois o verdadeiro programa do Partido Popular lese nos orzamentos, lese no que lles dedican ás persoas en situación de pobreza e en situación de precariedade laboral, e vese a execución do seu presuposto. As predicións do Goberno do Partido Popular, que era rebaixar a taxa de paro do 20,1 % en 2015, explica claramente a súa política, unha política, como dicía onte eu, que se reduce todo a proseguir, a intentar, a non dicir... Hoxe viamos nas preguntas ao presidente como o presidente non contestou en absoluto ningunha das preguntas da oposición, cando se situou como portavoz. É realmente o que fai: el pregúntalle á oposición, el ataca, el non dá nin xustifica os seus sete anos de goberno; sete anos de goberno de políticas do Partido Popular facendo promesas e cun resultado desolador, nos que o máis destacable na Consellería de Emprego foron as fraudes nos cursos de formación, as fraudes, as políticas de financiamento ilegal para o Partido Popular a través dos cursos de formación, que volven saír á palestra. E ¿cal é o balance? O balance é que aumentou o paro en máis de 100.000 persoas, diminuíu a poboación ocupada, as percepcións salariais son as máis baixas e non compensan o aumento pola inflación, levouse a cabo un proceso galopante de precarización, a mocidade marcha deste país e a ninguén lle importa, parece que a solución é –di o ministro– que sobran universitarios, cando quizais, non sei, neste momento non sexamos o país de Europa que ten máis universitarios. Pero parece que o ministro de Educación quere adaptar os empregos que quere ofertar, quéreos adaptar á xuventude. É unha verdadeira vergonza. É unha vergonza que os informes internacionais digan que estamos en pobreza laboral, mentres o Partido Popular está a outra cousa, mentres o Partido Popular está a cubrirlles as espaldas a acosadores sexuais, mentres o Partido Popular está a agochar as indecencias de representantes institucionais, porque hoxe, Día contra a violencia de xénero, o presidente segue sen pedirlle ao señor Baltar que se vaia a su casa o al hotel, pero que deixe de afogar Ourense e a provincia de Ourense. Ese é o emprego que entende o Partido Popular. Cando ao presidente de Galicia, cando aos deputados do Partido Popular lles valen...
Remate, por favor.
...as políticas do señor Baltar, decimonónicas, porque utilizan a Deputación coma se fora su finquita, la ofertan. E agora, de último, para facilitar o emprego, o dereito de pernada. ¡Vergoñento!
Remate, por favor.
E as mulleres do Partido Popular deberían dicir algo, aínda que fora en privado, porque nin en privado. Grazas, señor presidente.
Grazas, señora Quintas. Polo Grupo Parlamentario Popular, o señor Trenor.
Moitas grazas, presidente. Saben vostedes, e penso que eu non lles estou a descubrir nada novo, que hai un ano tiñamos unha situación tremendamente difícil. Eramos un país que tiñamos unha inflación máis alta que a do resto dos países do noso contorno, que nos levou a unha perda moi importante de competitividade das nosas empresas, unha perda de mercados e unha perda tamén de actividade económica. Un país extremadamente endebedado, que non producía o que estaba a consumir, senón que o estaba importando. E, en consecuencia, tiñamos unha balanza de pagos negativa, señor García. E por se non chegara, para completar a tormenta perfecta tiñamos un déficit descontrolado, un déficit descontrolado polo incremento do gasto e tamén pola redución dos ingresos; unha débeda pública que medraba tan só menos que os seus custos, os custos da débeda medraban polo incremento do seu volume e tamén pola prima, consecuencia da desconfianza sobre o noso país. Consecuencia de todo iso, señorías, é a destrución do emprego, destrución do emprego, paro, paro e máis paro. Tanto é así que ata tivemos que poñerlle apelidos ao paro: paro xuvenil, paro de longa duración, paro feminino e tamén, por suposto, que ninguén se sorprenda se digo que acompañado de máis precariedade, de máis fogares con todos os seus membros no paro, e con máis pobreza. E lémbrolles que a principal causa da pobreza é o paro, e o seu modelo, señorías, o modelo da esquerda, crea paro. E, en consecuencia, crea e cronifica a pobreza. Señora Martínez, escoite un pouco, por favor, escoite un pouco, e non me chame a min violento; e menos coa súa traxectoria e co seu perfil, por favor. Aprópiase vostede da clase traballadora. Eu non sei o que traballou vostede, si que sei o que traballei eu. Pero dígolle unha cousa, vostede só pode representar neste Parlamento a aqueles que foron prexudicados, aqueles que foron agraviados, e aqueles que se enfrontaron á señora Díaz, a iso e nada máis que a iso. [[Aplausos.]] A vostedes encántalles dicir, despois de todo isto, que non teñen ademais ningún tipo de responsabilidade, que todo é responsabilidade da economía global, dos mercados, da política monetaria. E agora, ultimamente. bótanlle incluso a culpa ao ciclo. Pero ese ciclo tamén afecta o resto dos países do noso contorno, e eses países non destruíron emprego como no noso país. Sen embargo, señorías, fágolles unha proposta. Fagan vostedes un modelo de regresión con dúas variables: paro e partido que goberna. A conclusión é tremendamente interesante, hai unha correlación moi forte entre quen goberna e o paro. Cando goberna a esquerda a correlación é positiva, medra o paro [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , e supoño que saben cal é a inversa desa conclusión: que cando goberna o Partido Popular hai menos paro.
Silencio,por favor.
En definitiva, estoulles a dicir que cando goberna o Partido Popular –e non é unha novidade–, baixa o paro. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pasou co Partido Socialista, co que se incrementou en 1.050.000 persoas o desemprego. Co presidente Aznar baixou en 1.500.000. Co Partido Socialista de ZP –o do pleno emprego– medrou en 3.500.000 de persoas o desemprego, e agora co Partido Popular, co señor Rajoy, está a baixar o paro. E iso non só é que o diga eu, é que o está a dicir tamén a lectura que nos dá a EPA, a EPA do terceiro trimestre, que se a comparamos cos datos do ano pasado, o que di, señor Fajardo –e estes si que son os datos reais e non os que trae vostede, que non sei de onde os saca–, é que o paro baixou un 13,7 %. Hoxe hai 35.000 parados menos, o número de fogares onde todos os seus membros están no paro reduciuse nun 17 %. O paro xuvenil reduciuse no último ano nun 7 %. Hoxe hai 17.000 mozos máis traballando que hai un ano, hai un ano estaban no desemprego
Silencio, por favor.
E, señor Fajardo, ¿nós pensamos que iso é suficiente? Non, non o é, e por iso o que vostede nos pide nós xa o puxemos en marcha. Activouse o Plan de activación de emprego para parados de longa duración. O obxectivo dese plan era ofrecer aos beneficiarios un contido específico de orientación, de formación, de recualificación e de recoñecemento da experiencia laboral, ao tempo que esas persoas percibían unha axuda económica. E non esperamos a que vostede traia ese plan ao Parlamento, ese plan xa se está a executar. Galicia foi a primeira comunidade que puxo en marcha medidas complementarias para mellorar a empregabilidade dos parados de longa duración, medidas que, ademais, veñen de ser reforzadas cun incremento de máis de catro millóns de euros, incremento que vai permitir fortalecer as actuacións no marco deste programa. Señor Fajardo, dicía que non son certos os datos que vostede usa...
Remate, por favor. Estou controlando eu o tempo e é bastante equilibrado, como todos os tempos [[Murmurios.]] Si, si, téñoo claro. Vaia rematando, señor Trenor.
Supoño que á señora Martínez tamén lle interesa saber algo disto. Respecto do paro de longa duración –que vostede utiliza os datos–, quero lembrarlle que os parados que levaban desempregados un ano máis presentan unha baixada moi importante, en concreto descenden en 17.000 persoas, un 13,5 % respecto do ano pasado. Señorías, xa para finalizar, temos moi claro cales son as nosas prioridades e as da Xunta de Galicia na mellora da empregabilidade, e esas prioridades están centradas nos desempregados de longa duración, nos menores de 30 anos e nos colectivos en risco de exclusión. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Trenor. Polo grupo autor da proposición non de lei, o señor Fajardo.
A verdade é que lamento moito o papelón que lle fan pasar aquí ao señor Trenor, ao que lle dan un papel... Nin sequera le a iniciativa que presenta AGE. E ademais vén dar leccións de economía e de emprego o que foi director do Plan Ferrol, que xa vemos como está Ferrol. O que é o máximo responsable do Plan Ferrol, director –el si que sabe o que é estar empregado polo Partido Popular–, vén aquí a dar leccións de emprego; a comarca que peores datos de emprego amosa no conxunto de Galicia. Polo tanto, vostede, leccións poucas, leccións poucas. Por certo, se vostede me di que os datos son falsos, dígalle ao IGE que dá datos falsos. Os datos que dou son do IGE. Cando vostedes chegaron ao Goberno da Xunta de Galicia, había 90.000 parados de longa duración, e hoxe hai 131.000. Ao ritmo de descenso de parados de longa duración respecto do ano pasado tardariamos, polo menos, ata o 2021 en chegar aos 90.000 parados de longa duración que había cando vostedes chegaron ao Goberno. Polo tanto, vostede non me pode dicir aquí que as cousas se fan dunha forma correcta. E o que eu lle preguntaba é: ese plan pensado para os maiores de 45 anos ¿que significa? Eu voulle dar un dato, porque a nosa iniciativa dicía unha cousa: protección para os desempregados maiores de 45 anos. Cada mes, cada mes, só en Galicia se gastan 42 millóns de euros menos en prestacións do desemprego contributivas, 42 millóns de euros. No conxunto do ano levamos 462 millóns de euros menos dedicados á protección dos desempregados. ¿Que quere dicir isto? Que lles estamos roubando aos desempregados deste país 462 millóns de euros cada ano, que os quitamos dos seus petos e, polo tanto, das súas familias, e estamos, a cambio, plantexando un programa de 85 millóns de euros para parados de longa de duración que non sabemos en que consiste e que nos leva a unhas cifras absolutamente insoportables, cun 46 % máis que cando vostedes chegaron ao Goberno. Polo tanto, ¿cal é o balance do Partido Popular neste sentido? Que lles rouban o 400 % máis do que destinan aos parados de longa duración, que son incapaces de entender que hai que protexer ese colectivo que ten dificultades de reinserción, e que, ademais, son incapaces de mellorar un plan de empregabilidade que repite as vellas fórmulas que fracasaron. Esas vellas formas que identifican dúas cousas: que ao que fracasou e tivo que marchar porque a súa empresa pechou na construción lle ensinan albanelería, e ao que tivo que marchar da súa empresa da Estrada de carpintería lle volven ensinar carpintería. ¿A quen lle están a tomar o pelo os do Partido Popular? Sinto moito que vostede tivera que facer este papelón e tivera que ler un papel que nin sequera vostede entendía. Máis nada e moitas grazas.
Sobre a emenda do Grupo Mixto, ¿acepta a emenda? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Grazas. Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Tereixa Paz Franco, sobre a constitución polo Goberno galego dunha comisión para o seguimento do cumprimento dos acordos adoptados en Madrid para afrontar a situación do sector lácteo e a realización de propostas para resolver a súa problemática
A esta proposición non de lei non se presentaron emendas. Para a defensa da mesma, ten a palabra a señora Paz.
Grazas, señor presidente. Bos días, señoras deputadas e señores deputados. Acaba de enunciar o señor presidente deste Parlamento cal é o contido desta iniciativa. Única e exclusivamente o que se pretende a través desta iniciativa é que a Xunta de Galicia constitúa unha comisión de seguimento non só para velar polo cumprimento dos acordos, senón para tamén desde Galiza facer propostas en relación coas medidas que hai que adoptar para mellorar a situación do sector lácteo. Como tamén nos anunciou que non hai emendas, eu, que son unha persoa moi intuitiva, supoño que iso quere dicir que, sendo tan sinxela na súa formulación, esta iniciativa vai contar co voto favorable de todos os grupos parlamentarios e que, polo tanto, hoxe desde este Parlamento lle imos dicir á conselleira do Medio Rural –que mañá se reúne coa Plataforma en Defensa do Sector Lácteo– que vai ir a esa reunión cos representantes dos produtores nunha posición aberta a establecer ese ámbito de diálogo e de negociación, que sería esa comisión de seguimento, ou en calquera caso como lle queira chamar o Goberno da Xunta de Galiza. ¿Por que é necesaria unha comisión de seguimento? Primeiro, por dignidade política deste país, porque Galiza, segundo o Estatuto de autonomía, ten competencias plenas en materia de gandería, ten tamén competencias plenas en materia de comercio interior, e, polo tanto, non se entende desde ningún punto de vista que Galiza, tendo esas competencias, pois non teña nada que dicir en relación coa solución da problemática do sector lácteo. Segundo, porque aquí segue habendo distintas visións en relación coa virtualidade e coa utilidade do acordo lácteo que se asinou en Madrid o día 23 de setembro. Eu hoxe non vou cualificar ese acordo, téñoo aquí e poderiamos ir parágrafo por parágrafo, e mirando cales son as consecuencias do acordo. Pero prefiro dar unha serie de datos para que cada quen estableza a valoración que considere oportuna. Practicamente dous meses despois da sinatura do acordo, o prezo medio en Galiza segue sendo de 27 céntimos por litro. Practicamente dous meses despois da sinatura do acordo ningunha industria das que operan habitualmente en Galiza ten previsto subir os prezos do leite dunha maneira significativa –significativa refírese a 2 ou 3 céntimos, non pensemos que estamos falando de multiplicar por 2–, polo menos até final do mes de marzo. Dous meses despois, temos, por exemplo, que Lactalis, que é a empresa que máis recolle en Galiza –o 25 % máis ou menos da produción–, mantén os mesmos prezos que tiña antes da sinatura do acordo; temos que Leite Celta, que recolle o 5,5 % ou 5,6 % do leite que se produce en Galiza, di que os contratos que lles vai ofrecer aos gandeiros en decembro van ser sen subidas; polo tanto, nin sequera para finais de marzo. E temos un problema que seguramente só temos en Galiza, e xa só iso xustificaría que tivésemos unha comisión de seguimento e unha actuación política específica en Galiza. Temos gandeiros, aproximadamente o 20 % da produción, que venden a cisternistas, a primeiros compradores, en que, señoras e señores deputados, na maioría dos casos seguimos estando con prezos por debaixo de 25 céntimos, incluso chegando a 22 e 24 céntimos nestes casos, e que non só non van subir senón que non teñen ningún viso de que se resolva o seu problema de prezos. Pero temos aínda algunha outra circunstancia, que eu non sei se iso indica que o acordo está funcionando ou non está funcionando, pero en todo caso iso está pasando. As industrias, a cambio desa subida de medio céntimo de media que se fixo desde o mes de setembro, tamén subiron as exixencias de calidade aos gandeiros, e puxeron todas máis ou menos un 3,7 % de materia graxa e 3,1 % de proteína. E o que fixeron, señoras e señores deputados, foi subir as penalizacións por non cumprir eses criterios de calidade, chegando esas penalizacións, na maioría dos contratos, ao arredor dos 5 céntimos por litro. É dicir, que se unha ten un contrato de 27 céntimos pero non chega algún mes a eses índices de calidade, o prezo é de 22 céntimos. Polo tanto, señoras e señores, xulguen se o acordo está funcionando. Outro dato: o pasado día 26 de outubro fíxose público o estudo este da Inlac en relación co funcionamento da cadea. A conclusión da Inlac –isto é de todo o Estado, e hai que ter en conta que aquí temos prezos moi inferiores de leite en orixe e os gastos en alimentación son similares– fala de que as explotacións perden unha media 2,3 céntimos por cada litro de leite que producen. E aquí, para computar os beneficios, contan a venda dos xatos, etc. E chega a propia Inlac á conclusión de que así é insostíbel, imposíbel, manter a produción láctea. O director xeral, o señor Miranda, dixo o día 12: "Xa se produciron melloras, pero os efectos principais notaranse a medio prazo, cando os compromisos entre a industria e a distribución se plasmen na práctica". O propio director xeral do Ministerio está recoñecendo que os acordos entre a industria e a distribución aínda non se plasmaron na práctica e que, polo tanto, non están tendo aínda ningún efecto. Polo tanto, de momento o acordo do día 23, incluso naqueles pequenos aspectos nos que podía supoñer algún avance, é un auténtico papel mollado. O propio señor director xeral, e o secretario xeral, o señor Cabanas, anunciou a semana pasada que o decreto –que no acordo do día 23 de setembro pon que vai ser inminente– para establecer as marxes entre a distribución e a industria, como pronto, estará para o primeiro trimestre do ano que vén. Non sabemos nada aínda do contrato homologado para cando vai estar. Non se sabe nada, segue sen haber ningún elemento para sabelo, en que momento a Administración vai contar con instrumentos para poder sancionar os incumprimentos do acordo ao que chegaron en Madrid. E neste contexto, a señora conselleira do Medio Rural, ademais de dicirnos que todo vai marabillosamente e que isto se vai resolver adiantando dous días os pagos das axudas da PAC, foi a Madrid a visitar á señora Tejerina, e no canto de formularlle reclamacións, de formularlle propostas en nome do sector lácteo galego, a propia nota de prensa da Xunta de Galiza desa visita a Madrid o que nos di é que a conselleira lle di á ministra que o Goberno da Xunta lle quere manifestar a confianza en que o acordo lácteo teña unha incidencia positiva nos prezos. ¡A confianza! Pero, señoras e señores, aquí estamos falando e xogando co medio de vida de miles de persoas neste país e o que vai trasladarlle a conselleira á ministra é a confianza. Imos poñer todos unhas velas para ver se soben os prezos do leite. E tamén lle di a conselleira –que é moi xenerosa coa ministra– que hai que darlle tempo para ver os seus froitos, e que ademais lle agradecemos profundamente os galegos e as galegas as xestións realizadas polo Ministerio. Miren, señoras e señores do Partido Popular, vostedes poden vir aquí e desde esta tribuna descualificar o que lles dea a gana a oposición, poden dicir que somos o que queiran, que mentimos o que non está nos escritos, que non dicimos máis ca tonterías, que estamos equivocados, que falamos de oídas, que non sabemos de xeografía, que non sabemos o que é unha vaca, se ten 5 tetos ou 4, que non sabemos nada. Poden dicir o que queiran, pero a realidade, señoras e señores do Partido Popular, está nas 9.300 explotacións de leite deste país. A realidade está nas miles de persoas que viven directa ou indirectamente do sector lácteo, e que saben que o que estamos dicindo é certo.
Remate, por favor.
A realidade está nos produtores lácteos que lle están dicindo á Xunta e ao Goberno do Estado que o acordo do 23 non só non valía para nada, senón que non se está cumprindo nin nas cousas máis pequenas que podían supoñer un avance. E o que lles están pedindo, señoras e señores do Partido Popular, é que, en vez de seguir aquí, en campaña electoral permanente, intentando taparlle os ollos á xente, que fagan algo polo sector lácteo, que, se lles importa algo este país, dunha vez por todas fagan algo polo sector lácteo. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Polo Grupo Parlamentario Mixto, a señora Iglesias.
Grazas, presidente. Este é un tema moi tratado neste Parlamento, sen que se chegue a unha solución de vontade política por parte do Grupo do Partido Popular, é unha cousa que resulta totalmente evidente. As explotacións gandeiras atópanse nunha situación económica límite. Miles de familias que viven de xeito directo e indirecto da produción de leite na Galiza asisten ao desmantelamento e tamén á precariedade do sector, pero coa anguria que lles provoca o presaxio dun futuro negro, dun futuro incerto para os seus e as súas. O sector leiteiro é en moitas comarcas –sabido por todas e todos– un sector estratéxico, tanto a nivel de emprego como dende o punto de vista económico, como dende o punto de vista social ou de xestión do territorio. A terrible crise deste sector afecta a moitas galegas e galegos que habitan no noso rural, a moitísimos. E a orixe –ten habido outras– desta crise está na mala acollida nun principio do paquete lácteo por parte do sector industrial. Isto contribuíu a que en España se producira unha situación sen precedentes en ningún país da Unión Europea. E esta situación agrávase de xeito especial na Galiza, traendo como consecuencia as ameazas de non recollida, os contratos lixo, que chegaron a ser de 18 céntimos por litro, e foron a ruína de moitas gandeiras, que tiveron que pechar. As condicións algo parece que melloraron, pero melloraron ¿por que? Porque se mobilizaron. Mobilizacións e tractoradas. Algo mellorou. Aumentaron os prezos pero isto non se traduciu en que se lles pagara máis ás gandeiras. Non usar o leite como produto reclamo, posta en valor da marca galega, axudas da PAC..., mais son medidas a curto prazo que non aseguran a supervivencia desta actividade no futuro. Polo tanto, son necesarias medidas estratéxicas que reforcen e aseguren a posición de liderado do sector lácteo na Galiza, e así poder facer fronte ás posibles crises de baixada dos prezos de mercado, que poden repetirse nesta Comunidade Europea de mercado liberalizado. Entón fan falta medidas que permitan a fixación dun prezo que remunere os gastos de produción –como di esta iniciativa na súa exposición–, e a constitución dunha comisión de seguimento –que é unha demanda do máis sensato–, que vixíe, controle e denuncie, no seu caso, o grao de cumprimento ou incumprimento do acordado. Unha comisión que debe de contar coa participación directa dos distintos axentes implicados, para elaborar un diagnóstico da situación, co fin de consensuar propostas e medidas para levar a cabo por parte do Goberno e das partes implicadas, que son a produción, distribución e industrialización. Isto, señoras deputadas, é o que demandan as gandeiras, e o que esta PNL trae hoxe a pleno, e que contará co noso voto, como non podía ser doutro xeito. Grazas. Máis nada.
Grazas, señora Iglesias. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, o señor Sánchez.
Ben, pois onte tivemos a comparecencia da conselleira do ramo, e despois de case dous anos, se non me fallan os cálculos, de que os gandeiros están percibindo prezos por debaixo dos custos de produción, os prezos máis baixos do Estado e os prezos máis baixos de Europa, resulta que o que tivemos foi unha clase de zootecnia, de nutrición avanzada, e das calidades nutritivas dos pensos. Foi bochornosa a comparecencia da conselleira que ía traer aire fresco a esta consellería. Foi pouco seria a súa comparecencia. Nin unha soa medida. Bueno, si, unha soa: a medida do Partido Popular para solventar esta crise é que se adianten as axudas da PAC, e que son moi bos xestionando as axudas da PAC. Ben, pois só con iso non se xustifica ter a Consellería do Medio Rural, como moito pode aspirarse a ter unha boa xestoría administrativa, pero pouco máis. Tamén a frase estrela foi: "Nunca me verán subida nun tractor porque non sei conducir". Esa tamén foi outra frase moi acaída para solventar os problemas do sector lácteo. O sector lácteo é o principal sector agrario deste país, e durante os últimos catro anos sabiamos que iamos ter en abril de 2015 o final do sistema de cotas. Aínda así non había nin se elaborou plan estratéxico, que foi ofrecido elaborar despois de abril de 2015; non había as medidas previstas para un contexto como o que está acontecendo, máis que previsible segundo todos os estudos. Non houbo nin un mínimo de rigor na aplicación de políticas que puidesen facer reaccionar a tempo ante unha eventualidade como a que aconteceu neste verán. Aínda así, tiveron que mobilizarse os gandeiros, e tiveron que insistir na súa mobilización, e tivo que mobilizarse a sociedade galega para que a Xunta se dignase a recoñecer que había unha grave crise no sector lácteo. Ao principio todo foron descualificacións, pero, se non fora polas mobilizacións, vostedes seguirían sen mover un dedo por facer nada. Despois, unha vez conseguido o obxectivo fundamental do Partido Popular, que non era outro que a desmobilización dos gandeiros, non a resolución do problema, senón a desmobilización dos gandeiros, vostedes aplaudiron un acordo do Ministerio. Iso si, á parte de xestoría, correa de transmisión do Ministerio, nin sequera merecen o nome de Goberno galego, que ten competencias plenas neste asunto. Están vostedes a ver o que di a señora ministra. ¡Vergoña debería de darlles! Pois aplaudiron un acordo cheo de boas vontades, cheo de boas vontades e nada máis. Ningunha medida novidosa, ningunha medida que non estivese xa na lexislación anterior nin na normativa anterior, nin unha, ¡nin unha! A loita contra a venda a perdas xa estaba dende o ano 1996 polo menos na lexislación tanto autonómica como na estatal, e viñeron a vendela como a gran novidade. É evidente, dous meses despois os prezos seguen como estaban, e a gran noticia, segundo a conselleira, é que non baixaron máis. ¡Só faltaría, claro! Só faltaría que baixaran máis. E aínda por riba, informe da Comisión Nacional do Mercado da Competencia, que di que ollo con forzar a xente a sumarse a estes acordos, ollo con falar da venda a perdas, que é unha práctica perfectamente boa para a libre competencia. Porque, iso si, a prioridade dos gobernos do Partido Popular é que funcione o libre mercado. Pero sempre que funcione o libre mercado para os de abaixo. Despois non funciona no sector eléctrico, non funciona no sector dos carburantes, non funciona no sector financeiro. Pero, iso si, para os de abaixo que funcione o libre mercado e a libre competencia. E ollo coas indicacións de orixe, que poden distorsionar o bo funcionamento do mercado. E nós preguntámonos: ¿cales son as actuacións previstas da Xunta de Galicia para resolver este problema que está causando xa o peche de moitas explotacións gandeiras que serían perfectamente viables se vostedes fixeran os seus deberes como Goberno galego? ¿Cales son esas medidas? Queremos sabelas, onte non as soubemos. ¿Cales son esas medidas? Vostedes nin sequera conseguiron nos sete anos de goberno impoñer unha sanción por venda a perdas no sector lácteo. Mentres que en Portugal se puxeron millóns de euros de sancións, vostedes non puxeron nin un euro ata o de agora. Empezaron a facer algún expediente en 2015, e aínda non están resoltos. Eu creo que o Carrefour e o Alcampo funcionan igual en Portugal, en Murcia, en Cantabria ou en Galicia. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Polo Grupo Parlamentario Socialista, o señor García.
Grazas, presidente. Moi bos días. Quería facerlle un reproche á señora Iglesias, que non está. Onte aludiu á conselleira dicíndolle que o Goberno a deixaba soa, que estaba aquí ela soa e non a arroupaba, co cal hoxe xa non veu. [[Risos.]] Seguramente o que quixo facer a señora Iglesias era precisamente poñer en valor que estivera. Pois saíunos o tiro pola culata. Señor Sánchez, oxalá fora unha boa xestoría. As axudas da PAC tramítanas integramente as entidades bancarias, é dicir, a Xunta non fai absolutamente nada. E os cartos ponos Bruxelas. O único que fai é algo que xa adiantaron as entidades bancarias hai tres meses, adiantalas un mes. Pero imos ao tema. O acordo de xullo, cando se firmou en Francia, era sencillo: 0,34 céntimos no mes de decembro que ían cobrar os gandeiros, 0,34 eh! O acordo era ese, que de alí a decembro os gandeiros franceses ían cobrar 0,34. Despois firmouse en Madrid no mes de setembro, e o señor Feijóo dixo textualmente: "O acordo é máis completo que o francés, Galicia non pode quedar descolgada." Ao mesmo tempo acusaba os gandeiros de facer política. Despois diso, os gandeiros franceses no mes de decembro van cobrar 0,34, e aquí os únicos datos que temos son os da Inlac. A conselleira dixo que subira 1 céntimo o leite; é dicir, estamos a 0,28. Eses son os resultados. Polo tanto, este que era mellor ca o francés... Seguro que é mellor, para o señor Feijóo, pero os resultados para os gandeiros están aí. Iso é o que pasou. Nin sequera se desenvolveron os decretos que tiñan que desenvolver ese acordo, que tiñan que levar a cabo para que o acordo fora plenamente efectivo. E, claro, foi alá a nova conselleira e díxolle a señora Tejerina que había que esperar a que pasaran as eleccións. Ah!, claro... É máis, que os datos que ían ser en decembro xa non podían ser en decembro, que tiñan que ser en xaneiro. Porque hai que pasar as eleccións. Este é o tema. O acordo, igual que o acordo aquí en Galicia, que o señor Feijóo e a señora conselleira –entón, a señora Quintana– se dedicaron non a solucionar o problema nin a pensar un segundo no problema senón a como desconvocaban as mobilizacións, o acordo de Madrid, tal e como dixo, e estou de acordo aquí co señor Lence, ¡que manda carallo, como di outro!, efectivamente estaba para facer a foto, para salvar as eleccións de Madrid, e para que non houbera o problema antes das eleccións en Madrid. E, polo tanto, que haxa unha comisión de seguimento, ¡home!, resulta obvio. Xa nin niso imos ser innovadores, que xa ata Castela-León, que ten 1.000 explotacións lácteas, o puxo en marcha, Castela-León. E en Galicia, é verdade, non sei se imos ser líderes en sanidade vexetal e no tema da calidade dos pensos, pero no sector lácteo non imos, polo que se ve, por desgraza, ser líderes. O tema de fondo é –que era o que eu intentaba trasladarlle onte á conselleira– que non se trata só de que haxa unha comisión de seguimento, non se trata só do acordo, porque o acordo non vale, pero non é malo traballar nesa dirección. ¿Cal é o problema do acordo? ¿Que estratexia queremos ter ante o acordo? ¿Cal é a nosa estratexia como país? E aí é onde temos o problema, porque era o que lle dicía eu onte: non pense vostede que é chegar a Madrid e que todo o mundo lle vai facer caso ao que vostede di. Vostede facía referencia, señora Paz, a Lactalis. ¿Por que Lactalis non quere firmar o acordo en España? Porque o firmou en Francia. ¡Claro, se este é o problema!, se, no fondo, o problema, como case todo nesta vida, é económico. E, polo tanto, se en Francia teñen unha estratexia de país para protexer os seus produtores, as mesmas industrias, que son as que dominan o mercado español, e a mesma distribución, que é a que domina o mercado español, pois non o poden ter en España porque o teñen en Francia. Porque en Francia, a pesar de pagar a 0,34 van meter leite aquí a pesar de que os nosos gandeiros cobran a 0,28. ¿Ese é o mercado? Non é o mercado. Oxalá fora o mercado. Os nosos gandeiros queren o mercado, e queren competir no mercado. Pero ¿que mercado é ese que compra alá a 0,34 e entra aquí e non llelo compran aquí a 0,28? ¿Onde está o mercado? Que algún economista –non está o señor Losada, que é a miña referencia económica nestes temas– me explique este mercado. E claro que é un problema, e claro que é difícil, pero para iso temos que ter unha estratexia. E mentres esteamos na estratexia de non enterarnos de nada, como os últimos catro anos, que levamos dicindo isto mesmo, e de que en España, no Estado español, e non hai que ir a Cuba nin a México, no Estado español, que somos deficitarios, o leite galego vai no 85 % en leite envasado ou leite líquido sen envasar pero para o Estado español. Polo tanto, se non hai unha estratexia no Estado español é que non temos nada que facer, e non podemos seguir asistindo a ver se vén Europa a solucionalo, porque Europa non está para arreglarnos ese tema. Porque Europa é o principal interesado, e os franceses son os principais interesados, en que nós non solucionemos o problema. Pero non porque sexa un tema de francés, español..., patria... Non, por un problema puramente económico. Polo tanto, se eles queren pagarlles alá a 0,34...
Remate, por favor.
...e cumprir o acordo alá, non o poden cumprir aquí. E o que necesitamos é unha ministra e unha conselleira que politicamente tomen decisións para que se vexan obrigados a cumprilo aquí. E se non temos iso, apaga e vamos. De todas maneiras, eu creo que é positivo e de sentido común, e habería que empezar por aí. Se Castela-León con 1.000 explotacións ten unha comisión de seguimento, non sei a nosa conselleira qué fixo neste mes e medio, porque eu non lle pedía que fixera absolutamente nada, como lle dixen onte, pero iso si. Moitas grazas.
Grazas, señor García. Polo Grupo Parlamentario Popular, a señora García Pacín.
Bo día a todos e a todas. Grazas, señor presidente. Benvido o público que nos acompaña. Señora Paz, a iniciativa que vostede trae hoxe sabe que non é novidosa, e falaba a señora Iglesias de que estamos acostumados a defender ou a debater sobre este tema. Na pasada reunión da Comisión 7ª, de Agricultura, foi este mesmo texto o que vostede trouxo á comisión. Creo recordar que foi o 20 de outono pola tarde. E nesta mesma iniciativa tivemos no debate un posicionamento claro ao respecto –o Grupo–, posicionamento que imos manter. Vostede hoxe dicía aquí que non ía cualificar o acordo, e ao final non puido resistilo e cualificouno de papel mollado, despois de facer unha valoración dende a súa interpretación dos datos; valoración que, por certo, confirma que realmente xa non se precisa un seguimento, porque, se eses son os datos que vostede amosa, pois pode trasladárllelos a moitas das organizacións agrarias. Pero, señorías, o acordo asinado en setembro e que está en vigor dende o outono foi asinado por grande parte das organizacións agrarias [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] . Foi asinado polas cooperativas, foi asinado pola distribución, pola industria. E faltaron algúns axentes representantes dos produtores. Non todos, señoría, porque vostede onte afirmou que o que lle interesa ao grupo ao que pertenzo e ao Goberno é dividir. Divide e vencerás. Señorías, se algo amosaron as mobilizacións dos pasados meses foi que a produción segue moi dividida. E o que por todas as medidas, actuacións e exixencias se pediu e se demandou desde esta tribuna, desde os gobernos, desde as normativas e regulamentos de todas as administracións, é que a produción debe de unirse. E fraco favor lles estamos facendo cando intentamos trasladar a necesidade... Señora Paz, ¿a Federación Rural Galega é unha organización agraria igual que o Sindicato Labrego? ¿A OPL é un colectivo representante dos produtores? Todos eles dentro da Plataforma en Defensa do Sector Lácteo, igual que moitos alcaldes e igual que moitos colectivos. Ben, esa representación dos produtores, como anunciou o pasado venres a conselleira, e onte reiterou na súa comparecencia, poderán aportar e traer propostas no vindeiro plan estratéxico lácteo, que tamén era unha das demandas que a oposición ten feito nas súas reivindicacións, nas súas iniciativas. Ben, aí é onde vostedes, dende a oposición, poden formular e plasmar as propostas. Pero propostas que veñen a acompañar as medidas que actualmente se están dando, porque hoxe menosprezamos as xestións para adiantar os pagamentos da PAC, menosprezamos as axudas directas, que foron as máis importantes nas últimas crises do sector lácteo, menosprezamos todas as actuacións que se están implementando. E son moitas, señorías, e non quero relatalas pero son moitas, como o apoio ás organizacións de produtores, que, por certo, por primeira vez é viable a negociación colectiva. E, señor Sánchez, non renegue das normativas de competencia. Están para cumprilas, tanto por Francia, porque o señor García segue dicindo que en Francia se fixou o prezo a 0,34 céntimos. Non. [[Murmurios.]] E saíron os responsables de política nesta materia en Francia e negárono. O que si fixeron, igual que en Galicia, igual que en España, foi sentar a todos os axentes para dar estabilidade e transparencia á construción de prezos na cadea, para fortalecer a produción, que segue estando feble. E niso seguimos loitando todos. Medidas específicas, señorías: apoio ás organizacións de produtores con 1 millón de euros, promoción do consumo con 1,5 millón de euros, vixilancia do cumprimento da lei cun programa específico de controis que se están dando por parte da AICA e por parte das comunidades autónomas, facilítase a concesión de créditos a gandeiros de vacún e de leite, poténciase o papel da Inlac, impúlsanse os programas de consumo de leite escolar, plans estratéxicos para a industria láctea, impulso á cooperativización do sector. Señorías, nunha comunidade onde existen case dúas decenas de cooperativas temos que impulsar a súa unión.
Remate, por favor.
Axudas para a mellora de liquidez do sector: como dicía, 25,5 millóns, e 20 millóns de fondos propios estatais. Mellora da transparencia na transmisión do valor ao longo da cadea. Señorías, son múltiples. Por favor, súmense a redactar, a consensuar un plan estratéxico. E, señora Paz, non faga como no anterior, porque no anterior período si que houbo un plan estratéxico con varias medidas, con cinco medidas creo recordar, e cun orzamento de 836 millóns que vostede deostou, menosprezou, criticou. Por favor, sexamos positivos, sumémonos. Os gobernos, tanto a Administración autonómica como o Ministerio, son o garante e teñen a confianza dos produtores, porque están ao seu carón implementando medidas efectivas. Súmese a oposición e deixen, como dicía vostede, unha continua campaña electoral. Isto, de verdade, é moi serio. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora García Pacín. Polo grupo autor da proposición non de lei, a señora Paz.
Grazas, señor presidente. Señora García Pacín, prométolle que no próximo pleno virei aquí disfrazada do Pharrell ese cantando iso de Happy para que todos esteamos contentos e felices. Mire, señora García Pacín, eu non lle vou contestar a ningunha das afirmacións que vostede fixo desde a tribuna, por moito que a maioría sexan falsas ou estean absolutamente desenfocadas. Eu só lle quero dicir unha cousa. Mire, confundir un plan estratéxico que aínda se vai elaborar non se sabe moi ben cando coas necesidades inmediatas a curto prazo, xa, do sector lácteo é un erro imperdoable. Polo tanto, non nos veñan aquí a mesturar cousas. O plan estratéxico, seguramente, se non resolvemos o problema deste mes, do mes que vén e do mes seguinte, ao mellor para outros tantos miles de explotacións xa non é necesario. E, polo tanto, se fose certo todo o que vostede dixo desde esa tribuna, que están facendo tantas cousas, ¿que problema teñen en facer unha comisión de seguimento? É que a min me gustaría saber que problema ten o Partido Popular con que sexamos unha comunidade autónoma que ten competencias no seu Estatuto. Eu é que estou absolutamente alucinada. A Xunta de Galiza non só pasa de exercer as competencias que ten, senón que lle bota a culpa a todo o que pasa por diante. Dá igual, as cooperativas, que se unan, que non se unan, as organizacións de produtores, as organizacións representativas do sector, todo con tal de non asumir responsabilidades e de non asumir as competencias. A min gustaríame saber que problema ten o Partido Popular con xuntarse nunha mesa co sector, cos representantes dos produtores, cos representantes da industria e cos representantes da distribución, e falar de como, cando, onde se negocian os contratos, de como, canto e cando cobran os gandeiros, de como, canto e onde se vende o leite, a que prezo, onde se usa como produto reclamo e onde non, canta marxe lles queda ás industrias e canto lle queda á distribución. ¿Cal é o problema diso? Eu é que estou verdadeiramente alucinada por que non poida existir un foro no que analizar esas cousas, e un foro no que en función dos datos se diga, desde Galiza, unanimemente, os produtores, a distribución e as industrias pedimos isto para mellorar a cadea, isto para que os gandeiros teñan un prezo que remunere a súa produción. É do que se trata, simplemente diso, algo tan revolucionario como que a xente fale, ¡superrevolucionario! Pero miren, para rematar, é dramático que o Partido Popular non vote a favor deste tipo de iniciativas, porque retrata un goberno vergoñento, un goberno que ademais o señor Núñez Feijóo, ao que tanto lle gusta retratarse, xa retratou perfectamente antonte...,
Remate, por favor.
...un goberno que é como ese coche que estreou o señor Feijóo, que vai sen condutor, teledirixido desde e cara Madrid. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Acuña do Campo e dous deputados/as máis, sobre a adopción polo Goberno galego das medidas necesarias para a inclusión, antes do remate do ano 2015, da vacina contra a meninxite tipo B no calendario de vacinación obrigatoria
A esta proposición non de lei presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Para a defensa da proposición non de lei ten a palabra a señora Acuña.
Grazas, presidente. De novo, bos días señorías. Pois o Grupo Parlamentario Socialista volve solicitar nesta Cámara que a vacina da meninxite B se incorpore no calendario de vacinación obrigatoria, e ademais que se faga de forma inmediata antes de finalizar este ano 2015. E volvemos insistir nesta petición, eu xa non sei se é a cuarta ou quinta vez que falamos e propomos isto, pero insistimos porque consideramos que non é adecuado que só estea autorizada a venda en farmacia, porque esta medida, señorías, está evidenciando que deixa fóra desa vacinación os nenos e nenas que teñen menos recursos económicos. Trátase dunha vacina cara, que non pode asumir todo o mundo, cada dose custa algo máis de 100 euros, e ademais unha persoa que teña menos de seis meses vai precisar catro doses, ou sexa, máis de 400 euros; se ten entre seis meses e dous anos, tres doses, e se ten máis de dous anos, chegaralle con dúas doses. Polo que, señorías, as familias que teñen varios fillos, aos que lles teñen que poñer varias doses, non teñen cartos para asumir esa vacinación. E dicíame –quedoume gravada esa frase– unha nai, membro dunha plataforma que solicitaba esa vacinación, que tería que verse obrigada a sortear entre os seus fillos, a ver a quen lle tocaba a vacina, pois os cartos que tiñan na casa non daban –insisto– para vacinar completamente os tres fillos que tiñan. Ou dito doutro modo señorías, o que está provocando esa medida é que os nenos e as nenas ricas neste momento se vacinen, e os nenos e as nenas pobres queden se vacinar. Pero, ademais, volvemos insistir nesta solicitude, porque a inmensa maioría dos pediatras e das pediatras do noso sistema sanitario público están recomendando esta vacinación. ¿E saben vostedes por que a recomendan? Porque a meninxite é unha enfermidade grave que mata, ou que deixa secuelas tremendas, e porque ademais a meninxite é unha enfermidade que ten unha elevada incidencia na nosa comunidade autónoma. Levamos, polo menos, doce casos no último ano, con cinco persoas mortas, das cales tres eran nenos, e o último foi un bebe de trece meses. E ademais, o Grupo Socialista insiste con este tema porque hai unha gran alarma social, como demostra o feito de que se teñan conformado asociacións e plataformas para pedir a vacina, ou mesmo que as ANPA se unan para manifestarse tamén nese senso. Alarma que teño que dicir que está alimentada polo lío e a confusión que o Goberno do señor Feijjóo, xunto co Goberno Popular de Madrid, ten montado coas vacinas, algo nada desexable e, ademais moi perigoso, cando falamos de saúde pública. ¡Lío!, lío coa varicela, eu non sei se vostedes o recordan. Primeiro que non, que non había que vacinar os máis pequenos, pois total tratábase dunha enfermidade banal, e tanto foi que non que ata retiraron a vacina das farmacias para impedir que os papás e as mamás, seguindo as recomendacións –insisto neste concepto– dos pediatras, foran á farmacia, mercaran a vacina e lla puxeran ao neno menor de doce anos. Pero agora resulta que si, despois de que conseguiron incrementar, duplicar os casos de varicela, e incluso lamentablemente se produciu algunha morte nese repunte, pois agora deciden que hai que vacinar, que hai que vacinar os menores de doce anos, exactamente o que lle solicitabamos todo o mundo, especialmente os expertos, pero tamén dende o noso grupo, que era incluír a vacina da varicela no calendario vacinal na primeira infancia. Pero para incrementar o lío das vacinas, aí temos os desabastecementos, señorías, nos puntos de vacinación pública; non hai trivalente, nin pentavalente, ou dito doutro modo, falta a vacina da tosferina que se pon en torno aos seis anos, e ademais nun momento no que asistimos a un repunte desta enfermidade. E desabastecemento tamén da vacina da meninxite B. Lío, señorías, pois como vai entender a xente que o Goberno primeiro defenda que a vacina da meninxite B só vai ser reservada para uso hospitalario e pouco despois autorice a venda nas farmacias, pero sen preocuparse de garantir o abastecemento; de maneira que a xente que ten a sorte de contar cos cartos para mercar a vacina, ten que seguir indo a Portugal, porque curiosamente en Portugal si hai vacina, pero en Galicia non. Ou van a mercala a Portugal, ou se anotan en interminables listas de espera, que non fan máis que incrementar a ansiedade das familias. Pois ben, os socialistas pensamos que todo este lío se resolvería introducindo a vacina da meninxite B no calendario de vacinación obrigatoria, e iso é exactamente o que pedimos na nosa iniciativa; porque ademais, señorías, recórdolles que xa existe un compromiso desta Cámara, porque foi aprobada por unanimidade esa inclusión. Ou sexa que o único que aporta a solicitude de hoxe é a data, é o prazo, porque lle poñemos un prazo a esa inclusión, e un prazo curto, insisto, dada toda a alarma social que hai creada. Pedimos que sexa neste espazo de tempo que nos queda de ano. E non nos vale a desculpa de que non pode ser, porque ten que ser no seo do Consello Interterritorial onde se decida esa inclusión para todo o Estado. Mire, non é así, hai comunidades autónomas que non seguen exactamente o mesmo calendario que se ten acordado e consensuado no Consello Interterritorial, que fan algunhas excepcións, e ademais existe unha maneira para facelo, que é poñendo en marcha un proxecto piloto en Galicia en relación coa vacinación da meninxite B, precisamente pola alta incidencia, exactamente igual que se fixo no caso da vacinación do pneumococo. Ademais, señorías, e coa intención de aproveitar máis este debate, gustaríame plantexarlle algo á Cámara, por suposto co permiso da Presidencia. Quero pedirlles aos demais grupos que me permitan unha emenda in voce, para poder incluír na nosa proposta outra vacina que se está manifestando moi necesaria. Espero que a nosa solicitude sexa aceptada por todos os grupos, pois, de ser así, someteriamos tamén a votación a vacinación das embarazadas galegas coa vacina da tosferina, tal e como están facendo, señorías, noutras comunidades autónomas, para poder protexer así os bebes menores de dous meses. É verdade que o Goberno Feijóo ten rebaixado a partida para vacinas en 4 millóns de euros nestes anos, pero tamén é certo que este ano a incrementou en 500.000 euros. A baixada de 4 millóns sempre a xustificou o Goberno Feijóo nos debates, na compra centralizada. Pois ben, como a compra centralizada segue, poderiamos utilizar eses 500.000 euros de máis para vacinar as embarazadas da tosferina, e os nenos e as nenas galegos da meninxite B. Esperando contar co apoio dos grupos, en primeiro lugar para a solicitude de aceptar a emenda in voce. Por se isto lle supón algún problema a algún grupo, pediriamos a votación por puntos, e o que tratariamos de poñer a votación sería un primeiro punto pedindo a inclusión da vacina da meninxite B no calendario de vacinacións antes de finalizar o ano 2015, e un segundo punto –previa aceptación da emenda in voce– pedindo incluír tamén, de forma inmediata, a vacina da tosferina para as embarazadas galegas. Ao mellor alguén se está preguntando como se eu antes falei do desabastecemento; ben, pois seguindo e pensando que é certo o manifestado recentemente polo ministro de Sanidade, que aseguraba que ese desabastecemento da vacina da tosferina estaba resolto. Esperamos contar co apoio dos grupos, de momento máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Acuña. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Prado.
Moi bo día. Xa lle traslado, señora deputada, que vai ter o apoio do BNG, tanto para a iniciativa tal coma a ten presentada, coma para esta proposta de emenda in voce, porque, dende logo, o que é evidente é que toda a actuación do Partido Popular co tema das vacinas é de tal despropósito que a situación de alarma e malestar social creado, tanto a nivel social, pero tamén entre os profesionais, non fai máis que multiplicarse. Xa non tanto polos efectos ou coberturas da propia vacina, senón polo errática que está a ser continuamente a actuación, empezando polo Ministerio e seguindo aquí pola Consellería de Sanidade. Ademais, se o tema económico é un problema, pois o BNG ten presentado a estes orzamentos da Xunta emendas no sentido de aumentar moi considerablemente a partida para a inclusión no calendario de vacinación da meninxite B, e entón o Partido Popular non ten máis que aceptar esa emenda e xa non ten nin sequera que ir buscar ningún tipo de solución orzamentaria; tena agora no trámite parlamentario aceptando as emendas presentadas, cando menos, polo Bloque Nacionalista Galego a ese efecto. E insisto en que a nosa preocupación é acorde coa preocupación que teñen neste momento moitas nais e pais, que ven como por parte do ministerio, despois de que a Axencia Europea do Medicamento aprobe a vacina para a meninxite B –Bexsero– no verán do ano pasado, decide que esta só sexa de aplicación hospitalaria para grupos de risco, decide que non se poida vender en boticas. Consecuencia desa decisión o que se produciu foi un auténtico turismo de vacinación, de pais e nais que tiveron que peregrinar a Portugal, ou a mercala vía internet esta vacina, co cal esas presuntas medidas de prevención que alegaba o ministerio non fixeron máis que ter o efecto totalmente contrario, porque isto o que produciu foi falta de garantías, inseguridade dobre, tanto polo risco de ruptura da cadea do frío, e no transporte, coma pola administración de doses que logo non quedan establecidas no libro, coma por non ter moi claro que tipo de persoal sanitario era o que estaba administrando estas vacinas. Despois disto, e outra vez vía presión social –por iso criticamos esta posición errática, e porque non parece que teña moito que ver coas valoracións científicas ao respecto, senón coa maior ou menor presión social –, pois o ministerio decide que se poida mercar nas boticas e a partir do 1 de outubro pódese mercar nas boticas. Ben, a partir de aí, ¿que se produce? Por un lado unha discriminación por razón económica, encontrámonos que efectivamente o alto prezo destas vacinas está facendo que aquelas familias que teñan capacidade económica llela estean administrando aos seus nenos e nenas, e as que non teñen esa dispoñibilidade económica, pois están sumidas un pouco na desesperación. Por outro lado o BNG tamén ten que recriminar que ese non é o xeito de proceder, porque se, efectivamente, a eficacia e seguridade da vacina da meninxite B está contrastada, hai informes científicos que así o avalan e ademais está autorizada pola Axencia Europea do Medicamento, está autorizada pola Axencia Española Estatal do Medicamento e Produtos Sanitarios, entón se é efectiva e está contrastada a súa eficacia, o que ten é que estar é incluída no calendario vacinal; non poden deixar a criterio dos pais e nais que os nenos e nenas sexan vacinados ou non sexan vacinados. Entón parécenos un auténtico despropósito como se está a xestionar o tema este das vacinas. Por iso o BNG, insisto, vai apoiar esta iniciativa, tanto a que está no texto da iniciativa coma a petición que fai a deputada desa emenda in voce, e tamén presentamos unha emenda que para nada desvirtúa o que pide a iniciativa, que o prioritario é que inclúa no calendario vacinal e que se inclúa canto antes, pero entrementres iso non sexa así, o que pedimos é que se garanta, á maior brevidade, a normalización na distribución da vacina do meningococo B nas boticas galegas, porque a situación creada con ese desabatecemento, con esas interminables listas de espera que fan que haxa pais e nais que teñen por diante centos de persoas antes de poder adquirir a vacina, está creando unha situación de angustia, de confusión, de desesperación, e, en moitos casos, ao que hai que engadir a denuncia dalgunhas boticas de que estaba habendo un trato irregular por parte da distribuidora no que era a distribución ás boticas; é dicir, que, dende logo, non estaba habendo uns criterios obxectivos e se estaba a dar o caso de que había boticas que tiñan doses nunha cantidade bastante importante e outras boticas ás que non daban chegado esas doses. Co cal –insisto–, cremos que ten que haber bastante máis seriedade en como se está a abordar este tema, pois non se pode ter a tantos miles de persoas nesta situación de inseguridade, de angustia e de confusión; co cal que hoxe votemos a favor desta iniciativa, pois non é outra cousa, tamén, que...
Remate, por favor.
...–remato– un exercicio de consecuencia, porque este Parlamento xa votou a favor desa iniciativa, e o que é sorprendente é que despois de que se votase a favor por todos os grupos da Cámara, pois nos encontremos con que os responsables de Sanidade e o propio presidente da Xunta estean a dicir que o van pensar, que o teñen que considerar, que a lo mejor sí, que despois non, cando hai un acordo deste Parlamento que debería de ser vinculante para o Goberno. Co cal –insisto–, no voto coincido coa propoñente, non é máis que reiterar o que xa está acordado neste Parlamento.
Grazas, señora Prado. Polo Grupo Parlamentario Mixto, señora Martínez.
Segundo o Comité Asesor de Vacinas, o meningococo é unha bacteria causante de infeccións, pouco frecuentes pero moi graves, como a meninxite ou a Sepsis, que poden deixar secuelas importantes, e producen a morte en aproximadamente 1 de cada 10 casos. O 30 % das persoas infectadas sobreviven, pero quedan con graves secuelas, como xordeira, amputacións, déficits cognitivos e outras. Segundo a OMS, as enfermidades meningocócicas están asociadas a unha elevada taxa de letalidade, entre o 5 % e o 15 %, incluso cando se dispón de servizos médicos satisfactorios. A quimioprofilaxe é, en xeral, segundo a OMS, insuficiente para loitar contra a enfermidade. E este xerme, ademais, aínda que pode actuar e infectar a persoas en calquera idade, os casos máis frecuentes danse en nenos pequenos e adolescentes; polo tanto, a política que segue o Partido Popular en relación con esta vacina é desprotexer precisamente a infancia, non os adultos. É unha ataque directo aos nenos e ás nenas, é poñer a saúde dos menores en perigo, simplemente por aforrarse uns euros. No Estado español, actualmente, o principal causante da enfermidade meningocócica é o grupo B. O que era tamén no Estado español causante de moitas enfermidades –o meningococo C– está controlado grazas á normalización da vacinación. A infección por meningococo B pode tratarse con antibióticos, pero, como xa dixen, non son moi eficaces, por iso a mellor prevención é a vacinación. A asociación española de pediatría recomenda a vacinación a partir dos dous meses de idade. Esta vacina non está financiada polo sistema da Seguridade Social, salvo para persoas inmunodeprimidas, e nalgúns outros casos, pero si está permitida a súa venda en farmacias, sempre que a persoa que vai por ela pague o 100 % do prezo da vacina. É dicir, non é que a Seguridade Social non asuma esta vacina como unha vacina financiada pola Seguridade Social, senón que recoñecendo a súa efectividade e a súa necesidade permite e autoriza a súa venda, pero non a vai cubrir. É dicir, está cubrindo nada máis que a protección dos nenos e nenas duns pais e nais que poidan asumir o prezo da vacina. É unha enfermidade de declaración obrigatoria, precisamente pola súa gravidade e pola facilidade que ten de contaxio, e polas secuelas que deixa, que ao final sae moito máis caro para o sistema de Seguridade Social ter persoas dependentes, á parte da tristeza que supón que as políticas do Goberno provoquen mortes de nenos e nenas, ou que nenos e nenas queden con secuelas que os converterán en persoas dependentes o resto da súa vida, e polo tanto que sairán tamén, incluso, economicamente máis caros para o propio Estado. Polo tanto, eu vou apoiar esta iniciativa, e vou apoiar tamén a emenda in voce se se acepta, pero creo que o Goberno galego debería de ser máis serio, debería pensar, realmente, non só en facer propaganda, senón en levar adiante medidas efectivas que non teñen, ademais, un elevado custo económico, pero si ten un elevado custo en vidas humanas e na vida dos nenos e das nenas. Nos anos sesenta, setenta e principios dos oitenta Galicia sufriu un dos brotes máis virulentos de meninxite de toda Europa, e morreron moitos nenos e nenas galegas. Non queremos volver pasar por esa situación, e moito menos no noso país, onde a incidencia en Galicia da infección por meninxite B é moi superior á do resto do Estado. Polo tanto, é imprescindible que se introduza esa vacina, pero o peor é que esta negación do Partido Popular a aceptar a inclusión da vacina non é porque sexan ineptos, non é porque descoñezan as consecuencias, non é porque sexan uns inútiles, é porque é a política que queren facer, é un plan maquiavélico do Partido Popular, é a súa política: primeiro lexisla para empobrecer a maioría social, despois aumenta os impostos indirectos, despois introduce os copagos na sanidade, despois elimina os medicamentos da lista de medicamentos financiados pola Seguridade Social, e agora retira as vacinas dos nenos e nenas da Seguridade Social. Un auténtico ataque á maioría social, un auténtico ataque á parte da sociedade máis vulnerable...,
Remate, por favor.
...un auténtico ataque ás persoas máis pobres. Non se equivoquen, o triste é que non o fan mal, o triste é o que queren facer, o triste é que só queren protexer as clases altas, ese é o seu problema, que é o que queren facer. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señora Solla.
Grazas, presidente. Que a política sanitaria do Partido Popular ten sido desorganizada e errática compróbase en feitos precisamente como o que tratamos hoxe, relacionado coa vacina da meninxite B. Xa o debatemos moitas veces, xa explicamos aquí o noso posicionamento. Volvo lembrar que no mes de xuño debatemos a situación da vacina Bexsero, aquí na Cámara, e trasladamos o posicionamento dos grupos, e xa daquela esta deputada, facendo referencia aos estudos existentes, dicía que tanto a Axencia Europea do Medicamento, coma a Axencia Española indicaban que a vacina producía inmunización, titulación efectiva contra a meninxite B, e que a reserva estaba, tanto aquí coma no informe da Unión Europea, na dificultade de coñecer os beneficios da poboación en ausencia de ensaios clínicos. É dicir, a vacina era segura, pero non se tiñan dado ensaios clínicos e agardábanse os datos post-autorización da comercialización. Esta deputada manifestou a necesidade de rexerse pola evidencia científica, e finalmente a totalidade da Cámara votou favorablemente a inclusión da vacina no calendario en relación, precisamente, coa existencia desa evidencia científica necesaria. Ben, o asunto é que a situación ten mudado substancialmente dende o mes de xuño. No mes de xullo a Axencia Europea aportou novos datos positivos de cara á vacina, foron datos de calidade e de seguridade os que motivaron –parece ser– que a Axencia Española do Medicamento mudase o uso, pasando de ser un uso hospitalario a un uso mediante prescrición médica non restritiva. Esta decisión tomouse en setembro, e a decisión levou, polo tanto, o ministerio a autorizar a comercialización pública da vacina. E aquí é onde vén a incongruencia, se a vacina é segura, se a vacina considera o Goberno que pode poñerse a nenos e nenas sans, que ademais é legal, que se permite a súa prescrición, ¿por que só é para quen pode pagala na farmacia? Os achádegos publicados no mes de outubro indican mesmo a pauta vacinal a adoptar, indicando que a máis adecuada é a de dous, catro e seis meses, porque produce máis inmunidade que a de dous, tres e seis meses. Polo tanto, esta deputada o que non pode entender é a política do Partido Popular, porque primeiro apúntase ao da evidencia científica –moi ben, correcto–, pero posteriormente autorizan a vacina, pero soamente para quen pode pagala na farmacia. ¿Non será que o obxectivo segue sendo favorecer o negocio da empresa? ¿Por que só permiten que poidan vacinarse aqueles e aquelas que poidan pagar cada dose ao prezo de 100 euros, e polo tanto en torno aos 300 euros por neno ou nena? ¿Non deberían garantila para a totalidade das nenas e nenos, independentemente da súa renda, e negociar así o prezo coa propia farmacéutica para que sexa máis barato vacinar? ¿En que quedamos? ¿É segura ou non é segura a vacina? E se o é, ¿por que só o é para quen pode pagala e ir á privada? ¿Para que serve epidemioloxicamentee e socioloxicamente unha vacina, para previr unha enfermidade, ou para previr a posibilidade de mortes, se non se pode garantir esa vacina para os sectores máis vulnerables, se a poboación máis vulnerable non pode acceder a esa vacina? ¿Para que serve? Nós imos votar a favor desta iniciativa, porque, señorías do Partido Popular, a súa credibilidade en materia sanitaria a verdade é que, ao noso entender, quedou evidentemente en entredito hai décadas, pero o que non entendemos é que despois do primeiro posicionamento, agora que vostedes consideran que a vacina é segura, só sexa segura para algunhas persoas e para outras non, porque ao final o que seguen mantendo é un criterio económico en todas as medidas sanitarias que vostedes están a tomar, e polo tanto instámolos, evidentemente, a que sexan coherentes, por unha vez, con algunha das súas medidas.
Grazas, señora Solla. Polo Grupo Parlamentario Popular, señor Núñez Centeno.
Grazas, presidente. En primeiro lugar, anunciar que non imos aceptar a emenda in voce, porque deste xeito non tivemos tempo de estudala e de comentala no Grupo Parlamentario; ademais, sabe vostede [[Murmurios.]] que o día primeiro de decembro se reúne unha comisión técnica que a vai estudar, por iso seguramente este apuro para meter vostede esta emenda. Debateremos este tema, se quere, en calquera outra comisión. Presénteo vostede e debatémolo como queira. Ben, quería, en primeiro lugar, recordar o texto que aprobou este Parlamento no Pleno do mes de abril por unanimidade no punto primeiro, e con sete abstencións no segundo e no terceiro. O texto é: "O Parlamento insta a Xunta de Galicia para que adopte as medidas oportunas para incluír no calendario de vacinación obrigatoria a vacina contra a meninxite tipo B, e neste senso insta o Ministerio de Sanidade co fin de que, en función das novas evidencias científicas dispoñibles, decida a inclusión da medicina contra a meninxite B no calendario. Segundo, que, mentres isto non ocorra, se habiliten as farmacias galegas para que dispensen esta vacina, como sucede, practicamente, nas farmacias de toda Europa. Terceiro, que informe a toda a poboación desas medidas, co obxecto de cortar a lamentable peregrinaxe a Portugal das familias." O consenso é a evidencia científica –xa o falamos na Comisión–, non se dan a día de hoxe no caso da vacina da meninxite B, a Bexsero, que agora mesmo comercializa a multinacional GSK. Citan sempre vostedes as reivindicacións das sociedades de pediatría, pero nunca se refiren á opinión de epidemiólogos e especialistas en saúde pública, que non concorda na maioría dos casos coas dos representantes dos pediatras, pero si coa doutros pediatras a título individual. É certo que Galicia ten unha taxa de prevalencia no último ano por riba da media nacional, pero tamén o é que Asturias, Navarra e a Comunidade de Baleares teñen taxas superiores á galega. Pero nesas comunidade nin hai esta alarma social, nin hai plataformas, nin hai desabastecemento nas farmacias pola inexistencia desa intensa demanda de vacina. En número total de casos, tamén somos a cuarta comunidade, a primeira é Andalucía, a segunda é Cataluña, a terceira é Madrid e a cuarta é Galicia. A Axencia Española de Medicamentos e Produtos Sanitarios xa autorizou a comercialización excepcional de 60.000 doses adicionais da vacina de meninxite B. Tamén é pública a incapacidade do propio laboratorio para a comercialización de novas doses –eu quería saber como se pode incluír en calendario de vacinación se non hai doses– que precisan un tempo duns nove meses para a súa produción. Desde logo, este problema non é culpa de ningún goberno, nin do Estado, nin de ningunha Comunidade Autónoma, nin do señor Rajoy, nin do señor Feijóo, nin do señor Ximo Puig, nin da señora Susana Díaz. Nos estudos que existen a día de hoxe, a vacina resulta eficaz contra o 65 % ou o 75 % das distintas cepas. ¿E noutros países, como está a situación? Está autorizada en Norteamérica, países de Latinoamérica, Europa e Australia. Recomendado o calendario de vacinación en Australia, Canadá, Gran Bretaña e outros seis países europeos: Austria, República Checa, Italia, Hungría, Irlanda e Polonia. Tamén nalgunha rexión alemá. Non está en calendario nin en Francia, que ten taxas similares ás españolas, nin nos países nórdicos. E está financiada con cartos públicos única e exclusivamente en Gran Bretaña e no Land de Saxonia, e nalgunha provincia italiana. Sorprendentemente, nos Estados Unidos, tanto esta vacina Bexsero coma a outra que existe no mercado están prohibidas en menores de dez anos, e ata hai pouco meses estaba prohibida en menores de catorce anos. Isto evidencia a falta de criterios comúns na Administración da vacina nos distintos países. No Grupo Parlamentario Popular pensamos que hai que actuar con prudencia, xa llo dixen na Comisión, señora Acuña, trátase dun tema, evidentemente, técnico. As deputadas e deputados deste grupo entendemos a preocupación dos pais e nais dos nenos galegos; temerosos da súa saúde, mantivemos unha reunión cos representantes da plataforma. Foi o Goberno do Partido Popular de Galicia o que, despois deste acordo do Parlamento galego, instou e traballou co Goberno de España para permitir a venda en farmacias, e así se fai a día de hoxe. Lamentablemente non con todas as doses que nos gustaría ter. Pero gustaríame recordar novamente que o dito acordo se refería ás novas evidencias científicas dispoñibles para a súa inclusión no calendario de vacinación. Esperamos e confiamos que os novos ensaios garantan, nun breve prazo de tempo, a seguridade e efectividade da vacina, e non dubiden, señorías, que desde o Grupo Parlamentario Popular seremos os primeiros en demandar do Goberno a súa inclusión no calendario de vacinación E non apoiamos a súa proposición, señora Acuña, por tres motivos fundamentais: porque existe un calendario común de vacinación, que pensamos que se debe respectar; porque existe unha sistemática para modificar ese calendario; e polo acordo por parte da Ponencia de programas e rexistros de vacinacións de seguimento permanente das novidades en torno a esa vacina, para revisar o informe existente. E quería rematar, co permiso do presidente, recomendándolle a lectura dun artigo que se publicou na revista Nuevatribuna.es, do grupo público, e que escribiu o doutor Pablo Vaamonde, que foi director xeral de Asistencia Sanitaria co Goberno bipartito e que creo que non é sospeitoso nin el nin o medio de ser afíns ao Partido Popular. En extracto di: "Existe una preocupación ciudadana evidente amplificada por los medios de comunicación y mal contrarrestada por las autoridades sanitarias. ¿Hay razones para tanta alarma colectiva? En este caso hay una extraña confluencia del temor colectivo con el sensacionalismo de los medios y los intereses de la industria farmacéutica, que desde la sombra alimenta la alarma social y promueve la demanda de una solución –la vacuna– que, por lo que se sabe hasta el momento, no es la panacea absoluta de este problema, tal como quieren hacer ver. Un organismo independiente y riguroso, como las SESPAS, elaboró un informe en el que afirma que los ensayos de seroconversión no dieron resultados suficientes. Sería la primera vacuna que se comercializa sin disponer de datos de eficacia clínica, con la incertidumbre de que pueda realmente interrumpir la circulación de las bacterias y mantener la inmunidad de grupo." E continúa e fala das sociedades científicas. Eu recoméndolles aos grupos da oposición que lean este artigo. Máis nada e moitas grazas.
Grupo autor da proposición non de lei, señora Acuña.
Grazas, presidente. Eu quero empezar esta réplica agradecendo o esforzo realizado polas plataformas e polas asociacións que están loitando pola vacina, tamén polas ANPA, por eses papás e por esas mamás, por ese esforzo que están a facer, especialmente as mamás, [[Murmurios.]] para non someter aos nenos a un... Si, porque son as que están loitando, ¡señora deputada!, son as que están loitando. Agradecer o apoio dos grupos por aceptar a emenda in voce.
Silencio, por favor.
Non entendo a actitude do Grupo Parlamentario Popular, non sei se se opón á emenda in voce porque vai haber unha reunión non sei onde ou non sei con que, ou se se opón ao contido da solicitude desa emenda in voce. Entendo que por isto da cordialidade parlamentaria aceptarán a emenda in voce, aínda que despois voten en contra do contido da proposta. Quero agradecer, dende logo, a emenda do Bloque Nacionalista Galego, porque efectivamente ten que asegurarse o abastecemento nas farmacias, porque nós falamos de vacinar os nenos, pero as persoas adultas tamén teñen risco e poderían vacinarse mercándoa na farmacia. En canto aos argumentos tan científicos dados polo deputado do Partido Popular, supoño que porque non ten argumentos políticos. Mire, nós non somos expertos, somos deputados e deputadas, por iso o lóxico será facerlle caso ao que di a Asociación Española de Pediatría [[Murmurios.]] –non se poñan vostedes nerviosos–, que asegura, categoricamente, que a vacina da meninxite B presenta un perfil de vacina a incluír en todos os calendarios españois, e que ademais debería estar dispoñible libremente nas farmacias. Eu respecto moitísimo ao señor Baamonde, respéctoo moito, porque ademais o considero amigo, e é unha pena que vostedes non o sigan tan de cerca en todo o que este señor nos conta, pero neste caso eu voulle facer máis caso á Asociación Española de Pediatría. Eu quería saber tamén, señor deputado, como pode vostede asegurar, como dixo o señor Feijóo, que haberá vacinas para todas as persoas de risco –asegurouno o señor Feijóo– cando as persoas de risco somos absolutamente todos e todas, e sen embargo non hai vacina suficiente para incluír no calendario de vacinación. Miren, reflexionen, voten a favor, porque estamos pedindo un risco evitable, estamos ante un risco evitable, protexer os nosos nenos e nenas dunha enfermidade moi grave e de alta incidencia, e ademais insisto na idea, protexer os bebés menores de dous meses, señorías, da tosferina, porque están morrendo, hai un repunte desta enfermidade e están morrendo, ¿ou hai que esperar a que o acorden en non sei que reunión? Non se pode votar a favor do que propón o Grupo Parlamentario Socialista porque hai que esperar a non sei que reunión...,
Remate, por favor.
...esperemos que non morra ningún bebé de tosferina nese tempo.
Esperemos, esperemos que non morra ningún. Grazas. Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª Patricia Vilán Lorenzo e tres deputados/as máis, sobre a adopción de medidas pola Xunta de Galicia para a implantación, antes do remate do ano 2015, da nova oficina xudicial nos xulgados das sete grandes cidades galegas, así como en todos os órganos cabeceira de partido xudicial
A esta proposición non de lei presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Popular.
Para a defensa da proposición non de lei ten a palabra a señora Vilán.
Grazas, presidente. Bo día a todo o mundo. Vou comezar a miña exposición con dúas preguntas que a xente que traballa na xustiza se fai de maneira moi frecuente: ¿efectivamente aos que gobernan interésalles que a xustiza siga sendo a do século XIX ou interésalles que estea preparada para o século XXI? Seguro que non é necesario explicar nesta Cámara que é un servizo público vital para a vertebración do noso estado social e democrático de dereito. Seguro que non é necesario explicar que necesitamos unha Administración de xustiza moderna, esencial para que consolidemos ese estado de dereito e melloremos a calidade da nosa democracia, e unha das formas de mellorar esa calidade é a nova oficina xudicial e a incorporación das novas tecnoloxías. E seguro que tampouco é necesario que explique que polos tempos que corren, hoxe máis que nunca, son necesarias medidas de reforma na xustiza. É imprescindible unha reforma que adapte aos novos tempos e ás novas necesidades unha estrutura que está tan obsoleta que ten máis ou menos douscentos anos. Os socialistas témolo claro, pero sabemos que os gobernos do Partido Popular, tanto en Madrid coma aquí, non o teñen tan claro, e o feito é que a reforma da xustiza está paralizada en favor doutra medidas que o Goberno do Partido Popular en Madrid adoptou para dificultar, burocratizar e facela máis lenta e inaccesible aos cidadáns. Só fai falta que recordemos aquelas taxas para acceder aos xulgados que decidiron Gallardón e Rajoy ao unísono, e que o Goberno do Partido Popular de Galicia, decidiu seguir a pés xuntillas. Unha desas paralizacións en xustiza é a da oficina xudicial, ¿pero que é a oficina xudicial? Acaban de falar os compañeiros de sanidade, pois a oficina xudicial non é máis que un tratamento médico para mellorar os males e enfermidades que ten a nosa xustiza, para conseguir que os cidadáns sintan que se fai unha xustiza con maiúsculas, que é aquela que se fai ben e a tempo. Ben para que sexa efectivo o dereito á tutela xudicial efectiva, que é un dereito fundamental, e a tempo para que se faga efectivo o dereito fundamental a un proceso sen dilacións indebidas, e iso é a oficina xudicial. Xa o era naquela reforma que no ano 2003 propoñía un Goberno socialista, cun presidente terrible, que se chamaba José Luis Rodríguez Zapatero, hai máis ou menos dez anos. Un dos fins daquela reforma era adaptar a organización da xustiza ao Estado autonómico, porque hai comunidades autónomas, tamén Galicia, que teñen competencias, que teñen facultades en materia de deseño e organización da oficina xudicial, e vostedes son Goberno autonómico, vostedes, os que non están, son Goberno autonómico, teñen competencias, teñen facultades en materia de Administración de xustiza, e o que nos preguntamos é, ¿que teñen feito nestes anos en materia de deseño e organización da oficina xudicial?, e a resposta pode ser nada. ¿Que significaría a oficina xudicial se existise? Pois basicamente dúas cousas que son imprescindibles para ter esa xustiza do século XXI que consideramos imprescindible: a centralización dos servizos comúns, que se chama, e a modernización tecnolóxica. A centralización dos servizos comúns non é máis que ter nun mesmo sitio todos aqueles servizos que se encargan de rexistrar o que entra nos xulgados, de repartilo, de notificalo, e tamén dos embargos. Pero o curioso é que o Goberno da Xunta de Galicia, segundo nos din, ten elaborado un decreto para implantar os servizos comúns en Galicia, ata incluso para a execución das medidas que se adopten en materia civil, por exemplo; tanto é así que a propia emenda do partido Popular a esta proposición non de lei vai sobre ese borrador de decreto. E segundo informacións da memoria xudicial do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia do ano 2014, este borrador xa estaba en fase de consulta a finais de 2014, e segundo esta memoria era previsible que fose aprobado ao longo de 2015. Queda máis ou menos un mes para que remate este ano, este ano 2015, e non sabemos como está ese decreto. En verbas do director xeral de Xustiza, nesta Cámara, na Comisión 1ª, non hai decreto sobre estes servizos comúns, e quizais supoñía el na Comisión 1ª que estaría no primeiro trimestre do ano 2016. A realidade é que os servizos comúns en Xustiza en Galicia son ciencia ficción, necesítanse reformas arquitectónicas porque non hai espazo, porque non hai cartos, e tamén se necesita unha relación de postos de traballo decente, pero tampouco hai cartos. A oficina xudicial necesitaría servizos comúns para ser moderna, pero non pode haber servizos comúns se non hai cartos, se non hai orzamento, nin interese en que existan. A segunda cousa que podería significar a oficina xudicial, se existise, é a modernización tecnolóxica, que é imprescindible. Necesitamos unha xustiza informatizada onde os que se chaman habitualmente operadores xurídicos, por exemplo avogados e procuradores, dirixan os seus escritos a través de formato electrónico ao xulgado, e onde as instancias do xulgado se comuniquen a través da rede informática. Parece que estamos a falar de algo teórico, pero todos os días usamos o teléfono para facer multitude de actividades informáticas. Pois en xustiza non, de feito dende finais do ano 2013 hai operadores xurídicos que traballan remitindo escritos aos órganos xudiciais por correo electrónico –fundamentalmente os procuradores– a través dun sistema que se chama en xustiza Lexnet. Pero a realidade é que en Galicia non está xeneralizada a presentación a través de Internet de escritos en todas as materias, o que se chaman ordes xurisdicionais, só en materia civil. En Galicia non hai verdadeira formación aos funcionarios, e vou poñer un exemplo que tamén puxen na Comisión 1ª, a capacidade máxima que ten este sistema Lexnet é de 10 megas, e para cando os preitos son moi voluminosos, hai procuradores que o que fan é comprimir a documentación nun documento zip. Pois o que resulta é que os funcionarios –que non recibiron formación– non sabían abrir este documento. En Galicia e no resto de España a Fiscalía non fai nada por Lexnet. En Galicia os xuíces non saben manexar o sistema Minerva, que é o sistema que utilizan os funcionarios de xustiza. En España os xuíces non teñen firma electrónica, ¿como van firmar os documentos electrónicos se non teñen firma electrónica?, e así ata o infinito. Por iso me facía as dúas preguntas que me trasladaron dende o mundo da xustiza, para que as repita aquí, se o interese é manter unha xustiza do século XIX ou preparala para vivir no século XXI, e por iso facemos esta petición a esta Cámara, instando a Xunta a que por fin adopte medidas urxentes para que esta oficina xudicial estea implantada nos xulgados das sete grandes cidades en Galicia e en todos os órganos que son cabeceira de partido xudicial antes de que remate este ano 2015. Logo falarei da emenda presentada polo Partido Popular. Grazas.
Grazas, señora Vilán. Grupo emendante. Grupo Parlamentario Popular, señora Prado.
Moitas grazas, señor presidente. Señorías. Bueno, eu, señora Vilán, teño que felicitala porque polo menos con vostede como voceira de xustiza o Partido Socialista recuperou a voz nesta materia, e creo que é unha materia importantísima, vostede díxoo aquí; é un servizo público fundamental, e a verdade é que eu estou agradecida de que vostede presente estas iniciativas. Certamente é unha iniciativa que rexistraron o 29 de setembro, e dende o 29 de setembro nesta Cámara falamos varias veces desta cuestión que vostede trae hoxe ao Pleno, sen ir máis lonxe no debate do estado de Autonomía, o 15 de outubro. Vostedes dentro das propostas de resolución presentaron a número 33, que di exactamente o mesmo dentro da proposta, que era un pouquiño máis ampla, e que incluía tamén as cuestións das taxas xudiciais, pois incluía exactamente o texto que hoxe vostede presenta como proposta de resolución. E nós naquel momento tamén lle propuxemos unha proposta de transacción a aquel texto, que a proposta de transacción que nós lle presentabamos era a mesma emenda que hoxe presentamos, e creo que é coherente que nós sigamos mantendo esa cuestión. E vostede sábeo, porque sen ir máis lonxe a pasada semana, o venres día 13, veu o director xeral de Xustiza a respostar a unha pregunta sobre este tema, que vostede mesma lle fixo, e o señor director xeral de Xustiza xa lle explicou por que o atraso na elaboración dese borrador, que vostede agora pregunta por que hai ese atraso. Creo que o señor director xeral de Xustiza o deixou ben claro, sobre todo porque ademais de que nese borrador, nese decreto, hai que incluír as últimas reformas lexislativas que hai nesta materia dende a Lei orgánica do poder xudicial do 2003, pasando polas reformas procesuais do ano 2009, e agora, moi recentemente, que se non probablemente xa estaría feito o decreto, pois vostede sabe que hai que incluír as cuestións que introduce novas a Lei de axuizamento criminal. Por tanto, é normal que se atrase. ¿Vostede que pretende que se presente agora un decreto e que cando entre en vigor a Lei de axuizamento criminal o Goberno teña que facer outro? ¿É a súa proposta? Creo que non, eu creo que é mellor agardar un mes ou dous meses, adaptar a normativa á que vai entrar en vigor e ter un decreto a principios de 2016, que é o que nós propoñemos na nosa emenda, que é para comezar a súa implantación no ano 2016. Creo que a emenda é unha emenda asumible, se realmente o que vostede con esta iniciativa pretende acadar é un consenso en materia de xustiza, que creo que é importante, porque hai outras cuestións nas que podemos non estar de acordo, que poden ter carga ideolóxica, que poden ter diferenzas insalvables, pero creo que nesta materia estamos todos de acordo en que, efectivamente, temos que estar poñendo os medios para ter unha xustiza do século XXI. Home, que vostede veña dicir aquí que os funcionarios de xustiza non son capaces de abrir un documento zip porque non teñen formación... A verdade é que a min me parece un insulto á intelixencia dos funcionarios de xustiza, señora Vilán, e vostede sabe que iso non é certo; vostede sabe que iso non é certo, porque ata o meu fillo con dez anos, que non foi nunca a clases de informática, sabe abrir un documento zip, señora Vilán. Eu non sei que tipo de formación pode precisar unha persoa para abrir un documento zip, creo que vostede se excedeu na demagoxia. E estamos todos de acordo en que, efectivamente, hai que mudar algunhas cousas para adaptar á xustiza, e dicía vostede que non fixo nada a Xunta de Galicia dende o ano 2009. Non, sabe que non é certo, a semana pasada, como lle dicía, veu aquí comparecer o director xeral de Xustiza e explicoulles as cousas que se tiñan feito; cousas que, por certo, se puxeron en marcha dende o ano 2009 nun contexto economicamente moi complexo, onde había unha caída de ingresos brutal nas arcas públicas, e a pesar diso fíxose un importante plan de infraestruturas xudiciais: modernizáronse moitísimos xulgados, fíxose un investimento importantísimo de modernización da xustiza co Lexnet, co Plan Senda, vostede sábeo, o primeiro Plan 2009-2014, e agora co Plan Senda 2020. Entón, dicir que non se ten feito nada en materia de xustiza dende o ano 2009 non é de xustiza, señora Vilán, e vostede sábeo, ¡vostede sábeo! Pode que se puidera ter feito máis, seguro, pero tamén lle digo unha cousa, tamén os recursos non son os mesmos dende o ano 2009 que os que, por exemplo, tiveron vostedes entre o ano 2006 e o ano 2009. E se comparamos o que se fixo en época de bonanza e o que se ten feito en época de crise, pois a verdade é que o esforzo que ten feito a Xunta de Galicia en materia de investimento de xustiza é importantísimo.
Remate, por favor.
Eu creo que neste tema deberiamos de chegar a un consenso, porque creo que non hai ningún problema, vostede pide que se faga no ano 2015, queda un mes para rematar o ano 2015, e nós o que pedimos é que se comece no ano 2016. Creo que é unha cuestión absolutamente sen importancia –un mes–, salvo que vostedes non queiran chegar a un consenso nesta materia tan importante. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Polo Grupo Parlamentario Mixto, a señora Martínez.
Comezo por anunciar o apoio a esta iniciativa, porque o anteproxecto do decreto que regula a estrutura e organización da oficina xudicial en Galiza é necesario, xa que fixa a súa estrutura e a súa organización. O uso das novas tecnoloxías é un elemento indispensable para a modernización da Administración de xustiza, polo que o anteproxecto recolle o impulso das medidas necesarias para propiciar o seu uso xeneralizado. É unha urxencia non só dotar a Administración de xustiza das novas tecnoloxías, senón que ademais debe acometer sen falta a dixitalización dos arquivos. A falta de espazo nos arquivos dos xulgados galegos provoca que moitas caixas se atopen apiladas en torres, ou tiradas polo chan, sen ningún tipo de seguridade, nin de criterio. E aínda que a Xunta iniciou o traslado expurgo de expedientes, a solución definitiva pasa por crear un servizo do arquivo dixitalizado e dotado de persoal laboral suficiente e cualificado. No marco da política de promoción e normalización lingüística, o decreto determina impulsar o proceso de incorporación do idioma galego no ámbito das oficinas xudiciais. Unha medida urxente para a normalización lingüística é a posta en marcha do valor do idioma dentro da xustiza, e hoxe podemos afirmar que o galego sofre unha discriminación negativa no ámbito xudicial, xa que é excepcional que se dite unha sentenza en galego, chegando a traducir de galego a castelán as declaracións e intervencións realizadas en galego durante os xuízos. Así mesmo, o anteproxecto do decreto propón promover e incentivar a formación especializada en materia de violencia contra a muller, que, segundo parece, agora xa é de interese do Partido Popular. Outra acción urxente que recoñece o propio Tribunal Superior de Xustiza de Galiza é que acordou avaliar as situacións dos xulgados de violencia, de muller e de familia de Vigo, tras as peticións realizadas de reforzos dende a cidade. O Tribunal Superior de Xustiza de Galiza comprobou que non existe dispoñibilidade de xuíces de apoio na provincia, e acordou avaliar tamén a situación da Coruña. A avaliación responde á denuncia realizada pola xuíza de violencia de xénero e pola Fiscalía sobre a falta de medios, que é corroborada, ademais, polos sindicatos policiais, os servizos psicosociais e os propios traballadores e traballadoras da xustiza. O persoal funcionario denuncia que esta precariedade de medios está provocando a derivación de causas en asuntos violentos contra a muller a outros xulgados. A partir de decembro se a Xunta non responde ás súas reivindicacións, comezarán a mobilizarse, reclamando un reforzo para o Xulgado de Familia, que acumula atrasos de ata oito meses, por exemplo, en demandas como a de divorcio. Reclaman, ademais, os medios necesarios para que o Xulgado de Violencia de Xénero poida actuar coa urxencia que estes casos requiren. As mulleres, os menores e as menores son os grandes prexudicados polo colapso do xulgado que tramitan os divorcios e as custodias dos fillos e fillas, e tamén do que trata as agresións ás vítimas de violencia de xénero. A falta de medios nos xulgados de familias provoca que moitos casos deriven no propio Xulgado de Violencia de Xénero, que xa entrou en servizo nunha situación de precariedade. O atraso na tramitación de divorcio xera tensións no matrimonio, e ao final estallan episodios de violencia no fogar. Os traballadores afirman que polo menos seis casos recentes que empezaron no Xulgado de Familia acabaron no de Violencia de Xénero. É evidente que nin Lugo, nin Ourense, nin Pontevedra, nin Ferrol, nin Santiago dispoñen destes xulgados. É urxente actuar para mellorar a situación dos xulgados galegos en todas as salas: penal, social, violencia de xénero, familia. A vida de milleiros de persoas depende do seu bo ou mal funcionamento. En canto aos xulgados do social, o seu colapso está impedindo poñer couto ao poder empresarial. Deberían de ser procesos áxiles, porque os asuntos son moi importantes, xa que se tratan temas como despedimentos, polo que a resolución xudicial determina o futuro dunha familia. Os propios xuíces do social recoñecen que moitas veces, cando ditan as sentenzas, as empresas xa non existen, e os traballadores teñen que ir ao Fogasa, que non ten medios e acumula tamén atrasos. Polo tanto, é urxente modernizar a xustiza, é urxente que este decreto sexa aprobado, porque a xustiza que non funciona deixa de ser xustiza, xa non é xusta, e neste país hoxe a xustiza non é xusta. Póñanlle remedio canto antes. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego ten a palabra a señora Paz Franco.
Grazas, señora presidenta. Eu sinto discrepar de todas as persoas que falaron ata agora. Para que a xustiza neste país sexa xusta non chega con que implantemos a nova oficina xudicial, nin porque informaticemos e dotemos de moitos medios tecnolóxicas a xustiza. O primeiro que tería que pasar no Estado español para que a xustiza fose xusta é que a transición, aínda que moi precaria, chegue tamén dunha vez á Administración de xustiza, e que esta deixe de ser un instrumento ao servizo do poder. Pero indo a falar da nova oficina xudicial, eu tamén quería dicir outra cousa. Nós imos votar a favor da iniciativa, acéptese ou non se acepte a emenda. Pero até onde eu sei, implantar a nova oficina xudicial non vai ser posible nin no que queda de 2015 nin en todo o 2016, e atreveríame a dicir que tampouco en todo o 2017. Porque, miren, eu son funcionaria da Administración de xustiza. Os funcionarios e funcionarias da Administración de xustiza funcionamos por plantillas orgánicas, é dicir, cada órgano unha plantilla. Polo tanto, para poder implantar a nova oficina xudicial, o primeiro que habería que facer, ou en paralelo coa elaboración do decreto que regula os servizos comúns, tanto o servizo común procesual xeral como o servizo común procesual de ordenación de procedemento ou de execución, sería elaborar a relación de postos de traballo. E asegúrolles que iso non se fai en quince días, nin en quince meses, seguramente, nin en quince meses, seguramente, porque aí hai moitas cuestións en xogo. Pero é que o primeiro, o primeiro que debería definir o Partido Popular é exactamente que é o que quere facer, porque non podemos dicir que o Partido Popular non fixera nada en relación coa implementación da Oficina Xudicial e coa aplicación da Lei orgánica do 2013 en Galiza; fixérono, o que pasa é que fixeron cousas contraditorias. Desde o ano 2014 presentáronse, con este que está agora, catro borradores de decreto. O primeiro, en xuño de 2014, que só regulaba os servizos procesuais xerais; o segundo, en setembro de 2014, que tamén só regulaba os servizos procesuais xerais. Curiosamente, algo pasou entre setembro de 2014 e xaneiro de 2015, que foi cando en xaneiro de 2015, por primeira vez, apareceu un borrador do decreto no que, ademais dos servizos procesuais xerais, tamén se falaba da implantación dos servizos procesuais de ordenación de procedemento e de execución. Pero é que é moi curioso o cambio que puido haber, non sei que cambio cósmico ocorreu, porque na exposición de motivos do Decreto de 2014 dicía que este era un proceso de gran complexidade –certo, enorme complexidade– e que ademais tiña que ver moito coa situación tecnolóxica dos xulgados –efectivamente–. E tamén dicía na exposición de motivos que as experiencias doutros territorios aconsellan acometer este proceso coa posta en marcha, primeiro, dos servizos comúns procesuais xerais, abordando os outros dous unha vez superada esta primeira fase. Para min –dígolles a verdade– isto tiña certa lóxica, coñecendo como coñezo a Administración de xustiza, como traballadora da Administración de xustiza. Isto, en setembro de 2014. Pero é que tres, catro meses despois dan un xiro copernicano para dicirnos que xa non se vai facer así, senón que se vai implantar todo de golpe, é dicir –a miña conclusión–, que non se vai facer nada. Porque, ademais, cos 40.000 euros que hai nos orzamentos para 2016, nada. Porque eu voulles dicir os problemas que ten este borrador de decreto. O da RPT –que xa llelo dixen–. Isto vai levar a que a configuración dos servizos comúns só se vai facer nas grandes vilas, non nos enganemos, nas sete cidades e pouco máis, o cal vai ir por aí a reforma Gallardón de centralización da Xustiza. É tamén bastante temerario engadir a regulación dos dous servizos comúns, sobre todo o da ordenación de procedemento, primeiro, polas experiencias ineficaces que xa houbo, pola nefasta intercomunicación informática que existe entre os xulgados, que segue sendo practicamente unha utopía. Porque o Lexnet –como dixo a señora ponente– ten unhas carencias de fluxo tremendas que o fan practicamente inoperativo. Porque o expediente dixital neste país segue sendo unha quimera –o outro, unha utopía; isto, unha quimera–...,
Remate, señora Paz, por favor.
...nin o hai nin se sabe cando o vai haber. E porque as bases de datos que hai nos partidos xudiciais, ademais, son inservibles, están duplicadas e, en lugar de mellorarse, cada vez empeoran. Polo tanto, señoras e señores deputados, nós imos votar favorablemente a iniciativa, pero sabemos que, como estamos practicamente en decembro, é unha carta aos Reis Magos. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra dona Yolanda Díaz.
Boas tardes a todos e a todas. Dou por reproducida a intervención da señora Paz e, ademais, alégrome da mesma, porque certamente eu ía comezar a miña intervención sinalando que non estou de acordo con moitas das cousas que aquí se dixeron, e vou explicar por que. Bueno, porque parece que isto agora é unha cuestión de que, efectivamente, rematamos tamén este ano e resulta que imos facer todo ben ou mesmo non imos lembrar que o Partido Popular leva sete anos gobernando este país, e non imos lembrar que nesta lexislatura, dende o ano 2012 ata agora, a consignación orzamentaria que houbo para a implantación da Oficina Xudicial foi exactamente, señora Paz, 40.650 euros cada ano, exactamente. Polo tanto, eu non podo obviar que non hai ningunha vontade por parte do Partido Popular para a aplicación, a implantación da Oficina Xudicial no noso país. Pero, ademais –se me permiten–, claro, isto é cuestión de vontade política. É dicir, dende o ano 2001, no que neste Estado os dous grandes partidos políticos chegaron a un acordo sobre a Xustiza e asinaron un pacto sobre a mesma, unha das cuestións relevantes que puñan no centro de actuación era xustamente a necesidade de regulamentar ou de mudar a Oficina Xudicial, sabendo que estabamos diante dunha oficina xudicial, dunha Administración de xustiza –como din as propias normas e os propios textos– absolutamente arcaica. Pero dende aí, dende ese pacto ata o Libro branco da xustiza, ata todas as normas e documentos que queiramos traballar, indícannos alto e claro que ou ben facemos isto ou non vai haber Administración de xustiza, xa non digo 4.0, digo do tempo real. Pero para falar do tempo real, claro, falouse por parte da señora Prado do Plan Senda. É que, claro, é que facer balance do Plan Senda, da cantidade inxente de recursos económicos que se teñen aplicado dende a Amtega, e outros monstros creados, que tiñan como obxectivo principal a conformación do expediente electrónico –eu sei que a señora Vilán o sabe– e rematou o balance deste ano 2014 e agora do 2015 no Plan Senda con, efectivamente, nada no expediente electrónico. Por tanto, nada de dixitalización da Administración de xustiza. Dito o cal, mentres non haxa expediente electrónico na Administración de xustiza, non vai haber implantación da nova oficina xudicial que sirva, entendendo –para que nos comprenda a cidadanía– que a implantación da nova oficina xudicial o que pretende xustamente é deixar que os xuíces e xuízas, maxistrados e maxistradas, se dediquen ao que –digamos– o texto constitucional di que teñen que facer, é dicir, pois substancialmente un elemento central: ditar resolucións e, por suposto, executar o xulgado; e non soamente iso, senón tamén reservarlles esas funcións que ten que ver coa parte da admisión de probas e todo o que ten que ver coas probas e os dereitos fundamentais dos cidadáns e das cidadás. O resto das cuestións instrumentais é o que temos que facer nesas dúas oficinas de apoio que se configuran na nova oficina xudicial. Pero –insisto– levan sete anos gobernando e non soamente non fixeron nada, senón que insistimos –eu creo que tamén polo traballo que se fai na propia Comisión 1ª–, pois agora o novo Plan Senda do vindeiro exercicio pois si que ten como obxectivo a centralidade do expediente electrónico. Eu xa non vou pedir moito máis, pero con que leamos os informes do Consello Xeral do Poder Xudicial falan claro. Primeiro, mentres non teñamos resolta a cuestión lingüística, e fala alto e claro o Consello Xeral do Poder Xudicial respecto da necesidade de mudar o que está pasando, e volvo repetilo, aínda que xa se dixo: no noso país un xuíz, unha xuíza, un maxistrado ou maxistrada que queira ditar as súas resolucións en galego ten que traducilas; primeiro obstáculo, é o mundo real, as cousas son así. Di o Consello Xeral: primeiro, teñamos en conta que hai tres linguas propias neste Estado para o expediente xudicial. Segundo, teñamos en conta que xa non é que queiramos dixitalizar a Administración de xustiza, é que temos sistemas incompatibles; é que temos o Lexnet, é que temos o Minerva, é que temos o Fortuny, é que temos o Simelga; é que temos e que non somos capaces; é que temos a Audiencia de Lugo que non é capaz de comunicarse dixitalmente cos xulgados de Lugo. Esta é a realidade deste país. E, claro, houbo unha paréntese de tres anos e medio de Bipartito, pero o resto o Partido Popular leva gobernando este país toda a vida, ¡por favor! É dicir, que realmente, señora Vilán –e eu remato–, imos votar a favor da mesma. Nós sabemos que na parte resolutiva da súa iniciativa vostede pide que se acometa a Oficina Xudicial neste ano, non é posible; é dicir, aí nós sabemos que, aínda que quixera o Partido Popular, iso non é posible. Imos votar –insisto– favorablemente, pero non vai ser real.
Remate, por favor.
E –remato– hoxe mesmo publícase unha modificación da RPT para a presunta oficina xudicial para ese proxecto piloto da Fiscalía. Bueno, pois así seguimos, suma e segue, pero –insisto– a clave está nos orzamentos; e cando temos nos orzamentos 40.650 euros para a mesma...,
Moitas grazas, señora Díaz.
...é como dicir nada de nada.
Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra a señora Vilán.
Grazas, presidenta. Bueno, o primeiro que quero facer é agradecer os grupos que acaban de manifestar que van [[Murmurios.]] votar a favor. E o certo é que as reformas esenciais en materia de xustiza a nivel estatal foron feitas polo Partido Socialista, non imos falar dese acordo en materia de xustiza que se acadou por parte do Partido Socialista, das reformas esenciais nesta materia e que a esta Cámara non é a primeira vez que vén unha iniciativa do Partido Socialista. E non se pode facer electoralismo na materia de xustiza. O papel cero do que nos fala o ministro Catalá e o señor Rueda a partir do día 1 de xaneiro de 2016 é puro electoralismo, porque non pode haber papel cero a partir do 1 de xaneiro se non se teñen feito os deberes anteriores. A cuestión é se queremos ou non unha Xustiza moderna ou se queremos que a Xustiza siga estando nos niveis do século XIX, do 1800 e pico, precisamente para empregar o tempo en limitar os dereitos das persoas ou en favorecer aqueles implicados en procesos xudiciais que xa non se chaman Juan Pueblo, senón que se chaman Luis Bárcenas ou Rodrigo Rato. Catalá parece ter unha mirada máis amable que o ministro Gallardón, pero realmente fai o mesmo que fai o señor Rueda e o Goberno do señor Feijóo, que é dicir: imos facer unha reunión para contarvos o que imos facer pero non vos preguntamos primeiro. E a realidade é que sen infraestruturas arquitectónicas novas, sen cartos –volvo repetir–, sen unha RPT decente e sen un traballo informático decente, non pode haber Oficina Xudicial. O que se está a facer –e xa o dixen o outro día, e así o recoñeceu o director xeral– é que todo o que entra telematicamente, informaticamente, nos xulgados estase a imprimir en papel, porque se segue a traballar en papel. E queda un mes, un mes e pouco, para que ese papel cero do que nos fala o Partido Popular sexa efectivamente unha medida electoralista. Non se pode facer todo isto a custo cero, e, polo tanto, non é verdade iso que nos contou hoxe o presidente Feijóo de que se pode facer máis con menos, e a Xustiza é precisamente o exemplo palpable. Con relación á emenda do Partido Popular, dado que falan do ano 2016 e que efectivamente o ano 2015 está a punto de rematar, a min gustaríame propoñerlles aos deputados, á deputada voceira do Partido Popular, que acepte a substitución na nosa petición do ano 2015 por remate do ano 2016. É dicir, o prazo que vostede nos pediu cando estaba aí mesmo diante do micrófono, aceptamos o prazo, que sería o remate do ano 2016, pero co noso texto. E quero rematar cunhas verbas de hoxe do Consejo General del Poder Judicial –que non é un órgano maioritariamente socialista– e que hoxe mesmo di: "La justicia española no está preparada para la digitalización". Que alguén resposte por que. Grazas.
Moitas grazas, señora Vilán. Ben, xa me dirán en todo caso se chegan a algún tipo de acordo antes da votación. Continuamos coas proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Antón Sánchez García, sobre a demanda que debe realizar o Goberno galego ao presidente do Goberno central en relación coa pasada guerra de Iraq
A esta proposición non de lei presentáronse emendas do Grupo Parlamentario Mixto e do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Para formular a proposición non de lei ten a palabra don Antón Sánchez, do Grupo Parlamentario da AGE.
Señora presidenta, a PNL era para pedir que o señor Rajoy pida desculpas por entrar na guerra de Iraq cunha mentira por diante. Esquecéuselle enuncialo. Ben, no ano 2003 o Goberno español, presidido por José María Aznar e onde estaba Mariano Rajoy como vicepresidente segundo, decide apoiar e entrar nunha guerra ilegal, inmoral e inxusta en Iraq. O pretexto para esconder os verdadeiros obxectivos da operación militar, que eran –como xa sabemos e xa sabiamos– xeopolíticos e do control dos recursos enerxéticos, foi que Iraq posuía armas de destrución masiva. Foi famosa aquela foto dos Azores onde, á marxe da legalidade internacional, os gobernos americano, británico e español anunciaron a intención de invadir Iraq. Aquela guerra é a historia dunha infamia cociñada nos despachos duns cantos think tanks neoconservadores de Washington moito antes de que os primeiros tanques da coalición cruzasen as fronteiras iraquís. Utilizou como pretexto a falacia das armas de destrución masiva do sátrapa Sadam Husein. A contenda lanzouse ninguneando a ONU, que nunca chegou a autorizar a invasión, e tivo como lanzadeira aquel ultimato do cumio dos Azores no que participaron Bush, Blair e Aznar, con Barroso como anfitrión. Os delirios de grandeza, os complexos e inmoralidade do señor Aznar reflectíronse na súa máxima expresión nesta actuación. Iso si, este apoio incondicional tamén lle reportou negocios e pingües beneficios para o seu futuro. Os resultados daquela infamia xa os coñecemos: centos de miles de vítimas civís inocentes asasinadas polos bombardeos, por disparos criminais. O resultado foi o caos en Iraq, que si era gobernada por un ditador, pero amigo mentres interesaba aos intereses dos americanos. A guerra deixou un país en ruínas, con millóns de exiliados e desprazados; un conflito sectario latente e un goberno débil, corrupto e autoritario. Abriuse tamén a veda para a tortura e ignominia de Guantánamo e Abu Ghraib, entre outros, onde se aplicaba o terror a cotío por aqueles que dicían que ían a Iraq defender a democracia e a liberdade. Hoxe dispoñemos de innumerables evidencias da aplicación cotiá da tortura, do levantamento de campos de concentración, por non mencionar os secuestros de civís, incluídos nenos, que eran enviados ao campo de concentración de Guantánamo, en Cuba, pasando moitas veces antes por territorio español. Tamén se asasinou a todo aquel que quixese contar a verdade incómoda de como operaba a maquinaria asasina que apoiabamos. Xornalistas e fotógrafos foron asasinados mentres facían o seu traballo para que o mundo non vise a realidade, entre eles, José Couso, para o que seguimos reclamando xustiza. O Estado español, moi firme e autoritario co débil pero submiso co poderoso, xoga tamén nisto un papel vergoñento da ausencia total de dignidade defendendo un compatriota. Tanto falar de patriotismo para outras cousas e tan pouca dignidade para estas. Serviu, iso si, para arranxar contratos de reconstrución en Iraq a empresas americanas e occidentais en xeral para controlar os seus pozos petrolíferos, xa que alí encóntranse as que talvez sexan as segundas reservas de petróleo do mundo e a súa extracción é moi barata, nada de permafrost, nada de perforacións marítimas abisais. Para os estrategas de Estados Unidos era primordial que Iraq permanecese baixo o seu control como un Estado cliente submiso que aloxara tamén bases militares de Estados Unidos xusto no corazón do lugar do mundo con maiores reservas enerxéticas. Esta guerra fortaleceu os grupos terroristas e yihadistas, previamente armados no pasado polos Estados Unidos e apoiados por gobernos amigos e moi democráticos, como Arabia Saudí, onde se practica a violencia gobernamental contra os humildes diariamente. Non se axudou, ao contrario, reprimiuse a pouca oposición democrática que resistía no réxime de Sadam Husein. Esta guerra, despois da de Afganistán, tamén abriu paso a outras operacións deseñadas por obxectivos inconfesables e revestidas da hipocrisía da loita contra o terrorismo internacional e a prol da democracia. Libia e Siria son casos do que digo. Raramente se mencionan os obxectivos económicos estratéxicos que hai detrás destas guerras. Estes proxectos militares preséntanse á opinión pública como parte da guerra global contra o terrorismo e sostense que o agresor é Al Qaeda e o Estado Islámico. Os crimes de guerra, incluída a tortura de civís, foron presentados desdeñosamente como danos colaterais. Non se trata de guerras de liberación de nada, senón de simple submisión aos ditados do máis forte. Aquí a sociedade levantouse en 2003 contra a guerra, non tragou coas mentiras do poder e reclamou que non se pode edificar unha sociedade en paz sobre a violencia do Estado. Centos de miles de persoas levantáronse en Galiza, no Estado español, en Europa e no mundo berrando "non á guerra". As armas de destrución masiva non apareceron, evidentemente, tan evidentemente que un dos promotores desta infamia, Tony Blair, acaba de pedir perdón publicamente e recoñecer os erros que xustificaron a intervención, aducindo posuír información errónea da intelixencia sobre o que habería de acontecer no país despois da invasión e dicindo que esa invasión puido influír no nacemento do Estado Islámico. Nós non consideramos que con isto o señor Blair poida saldar contas coa historia, porque cremos que, se no mundo houbese xustiza de verdade, aplicaríase contra os responsables da morte e do sufrimento de miles de homes e mulleres, nenos e nenas asasinados inxustamente por intereses espurios, polo sufrimento causado ás xeracións vindeiras e pola violencia que se enxendrou despois. Pero cremos que é o mínimo que se pode dicir cando xa é tan evidente aquela mentira, aquela mentira que a nosa sociedade coñecía dende o primeiro momento. Por iso pedimos nesta iniciativa que se inste a Mariano Rajoy a pedir desculpas, desculpas por formar parte dun goberno que apoiou irresponsablemente unha guerra de rapina polos recursos enerxéticos e que creou máis problemas e danos dos que resolveu. Xa coñecemos a resposta do infame Aznar: "En términos de influencia y apoyo internacional a nuestros objetivos, España salió ganando, y no solo España", asegura Aznar nunha carta ao ministro de Exteriores José Manuel García-Margallo. ¿España saíu gañando? Si, os negocios dos seus amigos, coma sempre; pensamento coherente dun home corrupto. Pero Rajoy, como presidente dun goberno que no seu momento apoiou a guerra, como membro daquel goberno e como xefe da oposición que seguiu defendendo os anos posteriores, debe cando menos desculparse por unha decisión que causou morte e dor. Aquí ou en Iraq, os mortos son do pobo e quen se beneficia son os poderosos dun e doutro lado. O odio e o terror á violencia xeran máis odio, terror e violencia. Por iso nós dicimos "non á guerra" e agardamos o apoio de todos os grupos. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Intervención dos grupos parlamentarios. Señora Iglesias.
Bo día de novo, señorías. Aznar, Bush, Durão Barroso e Blair terían que ser xulgados e condenados por crimes contra a humanidade polo Tribunal da Haia, pero non foi así. Vivimos nun mundo inxusto onde a impunidade dos criminais é cuestión diaria. O tristemente coñecido como trío dos Azores, cuxa foto visualiza o acordo que orixinou a invasión e o bombardeo de Iraq nunha guerra cualificada de ilegal –como se algunha guerra fora legal–, unha guerra que se saldou co asasinato de centos, de miles de civís –chamados por vostedes danos colaterais– e coa destrución dun país cun réxime laico que contaba cunha alta renda per cápita, un país que agora sofre unha loita civil, a perda dun patrimonio artístico para a humanidade importantísimo e un empobrecemento brutal, un sufrimento insoportable. Unha guerra que desestabilizou unha zona ampla do planeta, afectando todo o mundo, e que alimentou e acrecentou o xerme do terrorismo iranista, como a día de hoxe estamos a comprobar. Dicía Esquilo de Eleusis: "A verdade é a primeira vítima dunha guerra", e así foi. Co argumento de que Sadam posuía armas de destrución masiva –algo que era falso, como posteriormente se demostrou–, iniciouse e levouse a cabo unha invasión cuxo único obxectivo era o saqueo de recursos enerxéticos desta zona. O presidente do Goberno de España por aquelas, José María Aznar, e tamén todas e todos os seus ministros e ministras foron cómplices dunha guerra xenocida, co resultado de que o mundo sexa menos seguro e menos democrático, polo que tamén deberían pedir perdón, así como todas e todos os deputados e deputadas do Partido Popular que premeron o botón do "si á guerra" nun ambiente de algarabía e risotadas. ¡Vergoña! Feitos coma estes evidencian a catadura moral do Partido Popular, mentres nas rúas o resto da cidadanía española, galega, europea e mundial se manifestaba rexeitando a intervención dunha das mobilizacións máis importantes das que teñen tido lugar no Estado e das que esta mesma deputada ten asistido. "Non á guerra". Será a historia, a Historia –con maiúsculas–, esa á que pretendía pasar como un grande estadista un señor de Valladolid que nos meteu na guerra alentado por un ego desmesurado e unha soberbia insoportable. Será a Historia –con maiúscula– a que os xulgue e os condene, tal como é a día de hoxe. No texto resolutivo desta PNL, que vou apoiar co meu voto, preténdese por parte da Xunta a demanda de perdón ao presidente do Estado, Mariano Rajoy. Pensa esta deputada que hai que trasladar esta petición de perdón a todo aquel goberno e ao seu presidente. Paréceme ben que pida perdón, pero, aínda que o faga, quero manifestar desde esta palestra que ningún dos cómplices e das cómplices e artífices de calquera guerra terán o meu perdón; nin esquecemento nin perdón. Grazas. Máis nada.
Grazas, señora Iglesias. Señora Prado.
Moi bo día de novo. A guerra de Iraq foi levada a cabo baixo a construción dunha gran mentira, foi unha invasión criminal, unha fraude e unha mentira construída para xustificar unha actuación que estaba decidida pois de antemán e que tiña como único obxectivo dominar unha zona de grande interese xeoestratéxico. Unha mentira, unha fraude recoñecida, efectivamente agora por Tony Blair, que, dito sexa de paso, despois dese recoñecemento, tería que ser xulgado e condenado pola Corte Internacional da Haia. Pero vemos que aquí hai quen pode facer confesións de criminalidade sen que teña ningunha consecuencia. É evidente que o auténtico obxectivo era apropiarse das reservas petrolíferas e devastar totalmente a infraestrutura do país para despois os capitais dos amos do mundo acudir xenerosamente e benevolamente a reconstruílo. Nos anos seguintes á chamada guerra preventiva contra o eixe do mal, foron moitos os países que demandaron participación pois no botín, na pillaxe que quedou da desolación deste territorio. As incursións das potencias mundiais para combater o chamado eixe do mal tiveron as súas réplicas nos seguintes anos, réplicas que o único que fixeron foi multiplicar a violencia, os conflitos, a diáspora, millóns de emigrantes desesperados que tentan chegar a Europa, onde son repelidos con esa insoportable inhumanidade e desprezo que estamos a ver todos os días nos medios de comunicación. E réplicas: Afganistán no 2001, Iraq no 2003, Libia no 2011, Malí no 2013, a escalada militarista do Estado sionista contra o pobo de Israel ou a de Marrocos no Sahara occidental. Os ataques terroristas do pasado 13 en París conmocionáronnos a todos e a todas, espertaron un xusto sentimento de indignación, concentraron as atencións da opinión pública e motivaron pronunciamentos de condena, pronunciamentos entre os que está o do Bloque Nacionalista Galego, igual que evidentemente condenamos todos os ataques terroristas que sofren outros moitos pobos no mundo, en Europa, en Oriente Medio, en África ou en América. Mais esa condena non nos vai levar a unha posición de adaptarnos ao discurso oficial, ao discurso das forzas hexemónicas do mundo, que queren usar neste momento a conmoción provocada pola carnicería de París para lexitimar a súa estratexia política, a estratexia política de ocultar baixo esa resposta a ataques terroristas pois a auténtica rapina imperialista, rapina dirixida polo amo ianqui, mais seguida dun xeito totalmente dilixente polos dirixentes da Unión Europea, como bos aliados que son. Dende logo, no BNG defendemos que a resposta ao terrorismo exixe necesariamente o combate ás súas causas máis profundas, causas que nestes casos son políticas, económicas e sociais. O combate ao terrorismo exixe a fin do apoio político, financeiro e militar con que os grupos terroristas se subvencionan. O combate ao terrorismo ten que ir ligado a cortar o grifo aos recursos económicos, pois neste caso sexa do chamado Estado Islámico ou Daesh, sexa de Al Qaeda, sexa daqueles que utilicemos o nome que queiramos utilizar. Pero a escalada de inxerencia e de guerra, de imposición de medidas que atentan contra dereitos e liberdades fundamentais, tense comprobado sobradamente que ten fallado no obxectivo de combater o terrorismo; ao contrario, tense constatado que ten alimentado o medre destas forzas, forzas que foron instadas, alimentadas, instruídas e pagadas polos que logo acoden a salvar eses pobos. Por iso, estamos de acordo con esa iniciativa, mais tamén é evidente que a guerra de Iraq foi un capítulo nese libro negro da inxerencia imperialista e da rapina imperialista. Por iso, o BNG presenta unha emenda a esta iniciativa...
Vaia rematando, por favor.
...na que o que demandamos é precisamente "non á guerra". Demandamos "non á guerra" se ese "non á guerra" serve para gañar eleccións ou se non serve para gañar eleccións. Demandamos "non á guerra" e dicimos tamén non a estruturas militares como a OTAN; dixémolo no pasado, dicímolo no presente e dicímolo no futuro. O que demandamos na nosa emenda é que o Parlamento galego inste o Goberno do Estado español a que deixe de aplicar e apoiar políticas imperialistas, ao Goberno do Estado español, estea quen estea nese goberno español...,
Remate, por favor.
...que deixe de aplicar políticas imperialistas, que deixe de realizar intervencións militares que están detrás desa situación e que defenda e poña en práctica unha política de solidariedade internacionalista e de acción antiimperialista en toda Europa. É dicir...,
Moitas grazas, señora Prado.
...o que demandamos é un "non á guerra" con todas as consecuencias, non un "non" preventivo nin un "non", ¡eh!, que sexa intereseiro, senón un "non"...
Moitas grazas.
...e que se demande do Estado español –insisto, estea quen estea nese goberno español– un cambio nas políticas imperialistas. Moitas grazas.
Grupo Socialista. Señor Méndez Romeu.
Señora presidenta. Señorías, a guerra de Iraq, a decisión do Goberno Aznar de entrar na guerra de Iraq, tivo dúas consecuencias importantes: a primeira, as masivas manifestacións do inverno de 2004; a segunda, a derrota electoral en marzo dese mesmo ano. Previamente, España tivo o atentado máis mortífero da historia, con 192 vítimas mortais. O Partido Socialista comprometeu naquel momento a retirada da guerra de Iraq se gañaba as eleccións, e fíxoo o mesmo día da toma de posesión do presidente. [[Aplausos.]] Cumprimos un compromiso de xeito nidio, pero tamén de xeito eficaz. E dixemos algo máis, e mantivémolo durante aqueles anos. Dixemos que España, como Estado, non debería de participar en misións internacionais, agás que foran auspiciadas polos organismos internacionais, como por exemplo aconteceu posteriormente coa misión ISAF de reconstrución de Afganistán, auspiciada por Nacións Unidas. Debo dicir que ata o día de hoxe o actual goberno de España vén mantendo esa mesma postura. Pero esta iniciativa debátese nun momento especialmente dramático. O ano pasado houbo no mundo 13.000 atentados terroristas, nos que morreron 33.000 persoas e afectaron 93 países de todos os continentes. Estamos diante dun dos problemas que definen o noso tempo e un problema ademais que está sendo extraordinariamente difícil de erradicar. Fronte a ese problema, cremos que non se deben adoptar respostas baixo a presión emocional, respostas tan dramáticas como poden ser as de carácter militar, nin tampouco, baixo esa presión emocional, implantar situacións que signifiquen restricións dos dereitos e das liberdades, que son a característica precisamente dos países occidentais, nin acudir a extralimitacións de forza que non teñan obxectivos ben definidos. Somos conscientes de que o atentado de París é indignante, do mesmo xeito que foron atentando indignantes os de datas moi recentes en Ankara, en Beirut, no Sinaí ou onte mesmo en Túnez. Pero a resposta non debe de ser desproporcionada. Ao final, temos que recoñecer que as persoas que atentaron en París eran xoves europeos, criados no seo de institucións laicas, no corazón da Europa máis avanzada, socializados nas nosas sociedades con niveis de benestar que as súas familias nunca coñeceron nos seu países de orixe. E foi aí, no corazón de Europa, onde foron recrutados e adoutrinados por persoas que son coñecidas dos gobernos e financiadas tamén por entidades coñecidas dos gobernos. Dedúcese nunha primeira aproximación que ten habido fallos clamorosos de intelixencia e de información de carácter policial. Cremos que a resposta diante do fenómeno do terrorismo ten que dar conta precisamente destas circunstancias. Hoxe o inimigo aparente é o ISIS, hai unha década era Al Qaeda. Nesta década foron destruídos tres países: Iraq, Siria e Afganistán, e, sen embargo, o problema é peor que nunca. Cremos que, polo tanto, cómpre unha resposta moito máis coidadosa, unha resposta que poña o acento na consolidación de países que están en risco de ser falidos. Países falidos son hoxe Libia, Iraq, Somalia e algúns outros. E non se pode optar exclusivamente pola vía das bombas, desprezando a consolidación de países que poñan couto ás causas económicas e sociais que provocan o formidable éxodo que estamos a recibir, porque con ese éxodo tamén está chegando a ruptura da solidariedade dos países europeos e, probablemente, a chegada de máis persoas fanatizadas. Cremos que, fronte ao terrorismo, a primeira resposta debe de ser separalo da confrontación política, e isto hai que dicilo en España, onde, desgraciadamente, temos unha longa experiencia de vivir, de convivir e de afrontar o problema terrorista. Por iso cremos que o mellor camiño a día de hoxe é precisamente o que está tendo lugar en Madrid na reunión do pacto antiyihadista, no que participan todos aqueles partidos democráticos que queren participar. De aí virá o camiño, a solución para unha resposta acaída a un dos problemas máis difíciles do noso tempo.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario Popular. Señor Varela Suanzes-Carpegna.
Señora presidenta. Señoras e señores deputados. Señor Sánchez, coa estima que sabe que eu lle teño e co máximo respecto político e intelectual que eu lle profeso, a pesar de ubicarnos —como é obvio— nas antípodas ideolóxicas, algo que quero subliñar precisamente no contexto deste debate no que están en xogo precisamente os valores democráticos a que logo me referirei, permítame sinalarlle o que para nós é unha inoportunidade política da súa iniciativa tendo en conta as dramáticas situacións do momento ás que se acaba de referir o voceiro socialista e que coincidimos. Busca loxicamente un oportunismo político, porque hai unha convocatoria electoral, e vostede mesmo o recoñece no texto da súa propia iniciativa cando fai referencia ao día das eleccións e fai referencias explícitas ao candidato Rajoy, a Feijóo e ao Partido Popular. Pero facer oportunismo político nestas condicións, nestes momentos, conmocionados como estamos polos sucesos de París, polo que ocorreu posteriormente en Malí, atemorizada a poboación na capital da Unión Europea e calquera outro lugar do mundo en que pode darse o mazazo terrorista en calquera lugar, máis preto ou máis lonxe de onde estamos nós, nestas condicións, facer oportunismo político, señorías, cando pende a maior ameaza para o benestar e o progreso da humanidade... [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] , da humanidade neste momento...
Perdoe un momento, señor Varela. Perdoe un momento, señor Varela.
...e cando, efectivamente, o que está en perigo é a paz mundial...,
Señor Beiras, ten unha chamada á orde. Siga, señor Varela. Siga, por favor.
...porque o que está en perigo é a paz mundial [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] , a situación máis grave dende a II Guerra Mundial, absolutamente lóxico como é así...,
Segunda chamada á orde e a seguinte xa sabe o que significa. Continúe, señor Varela.
...quere dicir, cando hai países, como Francia, que non participou na guerra de Iraq e que está en pé de guerra, en definitiva, cando perigan a nosa seguridade, a nosa liberdade e a nosa vida, evidentemente imponse unha reflexión serena e seria. En primeiro lugar, señorías, non estamos hoxe nunha cuestión de dereitas ou de esquerdas, estamos ante a liberdade ou o totalitarismo. O inimigo non é Rajoy nin o Partido Popular nin Feijóo. O inimigo é o fanatismo radical islámico global, o inimigo é a tiranía teocrática totalitaria, o fasci-islamismo –para dicilo en palabras de Bernard-Henri Lévy–. O seu obxectivo non é un Estado en concreto, apoiara este Estado ou non a Iraq; evidentemente, son todos, incluídos aqueles Estados islámicos como estamos vendo en Turquía, en Exipto, en Líbano ou onte mesmo en Túnez. A súa iniciativa, señoría, incide no que un dos grandes expertos en terrorismo do noso país, Fernando Reinares, chama "a transferencia de culpabilidade", un dos efectos colaterais que pretende que o terror xere o efecto de autoculpa nas nosas sociedades, sementar divisións, xerar dúbidas, ¿que é o que non fixemos ben?, ou, para dicilo en palabras de Umberto Eco: "o terror busca non só matar, senón desestabilizar o inimigo". A resposta non é outra que a resposta que acabamos de ver en Francia, da Francia laica, tolerante, republicana e socialista, hoxe: a unión dos demócratas, sinalar o verdadeiro inimigo, aquel que non tolera as nosas liberdades e os nosos valores, a unión contra o fanatismo, ou, se prefiren, contra a imposición da submisión, para dicilo... [[Aplausos.]] , a unión fronte ao fanatismo, fronte á submisión, se prefiren dicilo coas palabras de Houellebecq na súa última e sorprendente novela. Recoñecemento de erros. Si claro, todos cometemos e todos cometeron erros, en Iraq e fóra de Iraq. A historia está chea de erros. [[Murmurios.]] Por certo, Tony Blair –e permitinme escoitar a versión íntegra e orixinal da CNN– non pide perdón pola guerra de Iraq, como vostede afirma textualmente na súa iniciativa, senón que se reafirma explicitamente no correcto da súa decisión para derrocar o tirano Sadam Husein. Lamenta –iso si– e descúlpase polos erros dos servizos de intelixencia na valoración das armas e na reconstrución posterior á guerra. [[Murmurios.]] Erros cometeranse, posiblemente en Siria, cando vemos na nosa retina, se temos aínda esas impactantes imaxes dos refuxiados, que golpean a conciencia de calquera europeo de ben. ¿Onde está a ONU? ¿Onde está a política exterior e de seguridade común da propia Unión Europea? Polo tanto, señoras e señores deputados, non debemos crear divisións para dar argumentos e bazas ao inimigo que quere aniquilarnos, non podemos retroceder ao medievo e á barbarie que queren impoñer e non podemos tolerar aqueles que non toleran os logros de séculos das nosas sociedades avanzadas, que non toleran a nosa tolerancia, que non toleran a nosa liberdade relixiosa, de pensamento, a liberación da muller e o respecto ás diferentes opcións sexuais; en definitiva, os que non toleran a nosa democracia...
Vaia rematando.
...e prefiren, fronte ás urnas, os kalashnikov, e incluso por tolerar non toleran nin o noso ocio, sexa este un concerto de rock, un partido de fútbol ou simplemente unha copa na terraza dun café.
Remate, por favor.
—Remato—. Estamos ante un desafío histórico sen precedentes, como acabamos de escoitar tamén ao señor voceiro do Partido Socialista. A situación é complexa e as solucións tamén son complexas. Non fai falta menos Europa, senón xustamente o contrario: máis Europa e máis cooperación internacional.
Remate, por favor.
E, xunto aos poderes duros, hai que empregar tamén os poderes brandos, neste caso, como di Sami Naïr, a integración dos musulmáns moderados tamén no que el chama o gueto da banlieue. Imponse a unión, señoras e señores deputados, neste momento, e hoxe podiamos aproveitar esta oportunidade, como fixeron os parlamentarios franceses...,
Moitas grazas.
...en lugar de dividir en pro ou por un oportunismo político cativo. Moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo parlamentario autor da proposición non de lei. Ten a palabra don Antón Sánchez.
Ben, primeiro quería agradecer o apoio dos grupos, dicir que imos aceptar as emendas pero como de engádega. Non me quedou claro o posicionamento de voto do Partido Socialista. E, en canto ao Partido Popular, señor Varela, vostede di que me ten respecto, eu hoxe xa lle teño menos. Cinismo e hipocrisía do Partido Popular. Nós vimos aquí reclamar un xesto ético e erramos, porque lle reclamamos un xesto ético a quen parece non ter ética. Non agardabamos tampouco outra resposta, pero, despois, non veñan pedirnos minutos de silencio hipócritas e non veñan con discursos sobre dereitos humanos ou que a vida humana é o primeiro. Vostedes están amparando criminais de guerra, están amparando a violencia exercida contra a poboación civil, están amparando a quen fai negocio coa guerra a custa de desestabilizar amplas zonas do mundo, provocando morte, pobreza, fame e sufrimento. O seu é un discurso cínico e hipócrita, de quen fala que loita pola democracia e a liberdade, contra o terrorismo, cando en realidade detrás hai un único interese: a concentración da riqueza, a base do control de recursos que deberían de pertencer á soberanía destes pobos. Din querer loitar pola democracia e a liberdade, pero vostedes e o Goberno do Partido Popular abrazan réximes antidemocráticos, que violan a cotío os dereitos humanos, como é o caso de Arabia Saudí. Vostedes armaron..., os americanos armaron os grupos yihadistas. Falan vostedes de condenar a violencia cando lles convén, pero amparan e defenden o negocio das armas. Tentan criminalizarnos, chamarnos oportunistas a quen defendemos dende o primeiro momento a mesma posición. Non nos tilde de oportunistas a quen levamos dende o minuto un loitando contra a guerra. Isto non é de hoxe, señor Varela, levamos dende o minuto un reclamando o "non á guerra" e o señor Rajoy e o Goberno do Partido Popular tivo moitos anos para pedir perdón..., [[Murmurios.]] para pedir perdón por entrar nunha guerra que causou mortes cunha mentira por diante. Non houbo tal informe; houbo un informe, ao contrario, que dicía que non había armas de destrución masiva. Non foi un erro, foi unha mentira deliberada. O que vostedes amparan é a infamia dun goberno indigno, dun PP submiso cos poderosos e cómplice cos asasinatos, torturas, coa destrución. Algún día os verdadeiros culpables serán xulgados, e os culpables principais non son só os que apertan o gatillo. Entre os principais responsables de morte e destrución en Iraq están Aznar e Mariano Rajoy, porque nós temos memoria e non esquecemos.
Continuamos coas proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María do Carme Adán Villamarín e tres deputados/as máis, sobre as modificacións que debe trasladar o Goberno galego ao Goberno central para a súa introdución na Lei orgánica 1/2004, do 28 de decembro, de medidas de protección integral contra a violencia de xénero
A esta proposición non de lei presentáronse emendas do Grupo Socialista e do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda.
Ten a palabra a señora Adán.
Grazas, presidenta. Bo día de novo, señoras deputadas, señores deputados. Como dicía antes na intervención a respecto da iniciativa do Partido Popular, hoxe é 25 de novembro, aínda que non o pareza, polos debates que temos na Cámara, que o tema da violencia contra as mulleres, a violencia machista, o que hoxe imos reiterar como de feminicidio, ocupara moi pouco espazo no debate que imos ter hoxe nesta Cámara. Dende o Grupo Parlamentario do BNG, criamos obrigado reiterar unha iniciativa que xa é coñecida, que xa a debatemos, que é exactamente a mesma e que foi rexistrada neste Parlamento, nesta Cámara, xustamente un día despois dun dos terribles asasinatos que vivimos en Galiza hai pouco. Eu creo que é bo, polo menos en memoria das vítimas e das mulleres asasinadas, que recordemos que este ano é un ano brutal: no Estado, 83 mulleres asasinadas; en Galiza, 7 mulleres. Honra aos deputados e deputadas e ás persoas hoxe do común que polas rúas poñen lazos, saen cos nenos e nenas dos institutos a facer diferentes actividades, nas institucións gárdanse minutos de silencio, ou aquelas actividades que as administracións, no sentido de sensibilizar, concienciar, levan a adiante. En calquera seguramente hoxe vila, pobo, podemos ver esas actividades. Pero temos que preguntar por que na Cámara galega, por que aquí lle dedicamos tan pouco tempo, por que verdadeiramente non debatemos a respecto de que é a violencia machista, cal é a súa orixe e cales son os mecanismos, os mecanismos cos que podemos como lexisladores e como impulso ao Goberno mellorar nesa prevención, nesa concienciación e nese acompañamento ás vítimas. Revisando datos do Estado, un dos últimos acordos do Consello de Ministros, que fala de protocolos, despois de catro anos, sobre vítimas de violencia machista, vemos recortes nas partidas, e permítanme recordar que o Estado recortou un 26 % en catro anos na erradicación da violencia machista e un 61 % en plans referidos á igualdade. Eses son os datos, os datos que son comprobables. Pero é que, ademais, e hoxe quero facer referencia aínda que pareza un caso concreto, ¿como é posible que esteamos no Día Internacional contra a Violencia de Xénero e aínda no Xulgado de Violencia de Vigo non se teña recibido nada a respecto das demandas que se formulan por parte da propia xuíza e por parte dos equipos psicosociais dese xulgado? Ese exemplo, poñamos aí o foco. Non estamos falando xa de grandes palabras, que ao Partido Popular –isto xa o comentaremos– non lle gustan. Non estamos falando de plans integrais, senón, ante a demanda concreta dun xulgado da necesidade de ter unha xuíza ou un xuíz de reforzo, ante a demanda dun xulgado de ter dous equipos máis do psicosocial, de que, polo de agora, simplemente recibiron a calada. E quero dicir, para ir ás novas publicadas a este respecto, que a propia xuíz di que desde que hai catro meses puxo en coñecemento da Administración a necesidade de ter un novo xuíz ou un xuíz de reforzo. Polo de agora, o que sabemos é que o Tribunal Superior llo denegou. Despois din que van facer unha avaliación, pero se hai unha necesidade e esa necesidade está demostrada, e ademais está enviada a quen lle corresponde, non podemos entender ese silencio e tampouco –e teño que dicilo– a actitude do Tribunal Superior. Do mesmo xeito, e como xa reiterei antes, os propios equipos psicosociais remitiron á súa subdelegación correspondente, para que se lle transmitira á directora do Imelga e, polo tanto, á Vicepresidencia e ao señor Rueda, a necesidade de contar con dous equipos máis para poder desconxestionar o que son dezaoito meses de atraso nos propios informes. Temos aquí o escrito que foi emitido polos equipos, temos estado con eses equipos e téñennos posto en coñecemento a situación na que están. Se temos esa realidade, por favor, é que non podemos pasar o 25 de novembro simplemente poñendo un lazo. Iso non chega. Está ben, ou sexa, non é unha crítica, enténdaseme ben. Nin tan sequera manifestándonos hoxe pola tarde nin convocándonos, non. Se existe esa demanda neste xulgado e naqueles que o requiran, ¿non debería hoxe estar aquí o Goberno comparecendo, explicándonos esa situación? ¿Como é posible que as vítimas de violencia de xénero leven dezaoito meses de atraso, polo menos no xulgado que saíu a dicilo, esperando polos informes? É absolutamente incomprensible, e eu creo que non hai un tema hoxe para abordar que sexa máis importante. Por iso nós volvemos introducir esta iniciativa, porque estamos convencidas, totalmente convencidas de que non se trata polo profundo que se merece esta situación. Que simplemente nalgún momento, si, se fai referencia cando hai unha morte dunha muller que é asasinada e pois pode chegar a esta Cámara, na Comisión de Igualdade, pero non é un tema central e neurálxico neste momento para a Cámara galega, como non o é para outras cámaras. Non é algo que pareza que é realmente un problema de Estado, senón que é algo, segue sendo colateral, e búscanse remendos, simplemente remendos. Porque se ante a demanda dunha xuíza o conselleiro non se despraza, ademais competente en xustiza e en igualdade, e intenta buscar a solución a ese problema, eu xa non sei o que ten que pasar. Polo tanto, nós introducimos esta iniciativa. Aceptamos as emendas, porque sabemos que o debate que vai haber vai ser un debate de que non son as palabras realmente o que van mudar a situación das vítimas, coas palabras non imos mellorar, pero eu persoalmente creo que si, creo que dando visibilidade ao problema, asumindo palabras como feminicidio, poderiamos dar pasos a adiante. De feito, ante a negativa anterior, estiven buscando nos informes do Consello Xeral do Poder Xudicial, xa que hai deputadas que opinan que no Estado español ninguén utiliza esta categoría, nada máis que o movemento feminista. Pois o Consello Xeral do Poder Xudicial, que para min non é que –digamos– queira poñer unha balanza co movemento feminista nin moito menos, utiliza nos informes do 2010 e do 2011 a respecto das vítimas mortais de violencia de xénero e de violencia doméstica no ámbito da parella, neses dous informes, esa terminoloxía. Quero dicir: poden comprobalo vostedes, se queren, como emprega exactamente no sentido de feminicidio íntimo, que é unha das acepcións que se pode empregar. Polo tanto, non é certo, desmontemos esa argumentación, que no ámbito da Xustiza no Estado español nunca se emprega. Emprégase, o que pasa é que estamos nun terreo onde se utilizan diferentes categorías de forma totalmente dispar. Pero xa sen entrar nese tema, si que me quero deter un momento nas cuestións sociais que volvemos reiterar nesta iniciativa e, sobre todo, dado que nas últimas declaracións tanto do propio conselleiro como incluso do propio ministro, esa apelación constante á denuncia. Desde este grupo parlamentario sempre defendemos que era importante a denuncia e importante todo o que deriva dela, pero seguimos pensando –e por iso tamén o queremos someter a debate– se non deberiamos plantexar máis as cuestións de índole social. Porque as da denuncia xa lles puxen o exemplo clarísimo de como cando unha muller denuncia nun xulgado non hai nin medios para atendela, e é así, é así. E isto non o digo eu, aquí simplemente fago de voz da situación dun xulgado de violencia. Esa é a realidade. Pero é que, previamente, hai moitas mulleres que neste momento necesitan ese acompañamento sen necesidade de ter presentado denuncia. Por iso introducimos tamén de novo este debate. Dende o noso grupo parlamentario consideramos que non é posible un 25 de novembro soamente, soamente con actos testemuñais, que temos que dar o debate e que a Cámara é o sitio para dar este debate, dende diferentes posicións. A nosa xa a coñecen perfectamente. Nós estamos defendendo un estatuto de vítima de feminicidio, para que entendamos cal é a natureza, exactamente, das vítimas que sofren violencia machista e cales son os dereitos que debe conlevar; os dereitos, é dicir, a mellora nas condicións de vida desas mulleres do acompañamento desas mulleres, da celeridade na tramitación de todo o que esas mulleres demandan a través dese estatuto. Volvemos abrir este debate. Xa sei que é un debate coñecido, mais por ser coñecido e reiterado non é menos importante nun 25 de novembro. Moitas grazas.
Grazas, señora Adán. Intervención dos grupos parlamentarios. [[Pausa.]] Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra a señora Solla.
Grazas, presidenta. Pois precisamente debatemos hoxe pola mañá da necesidade de adoptar medidas reais ante a violencia de xénero, e ademais de poñelas en práctica. Porque, desgraciadamente, como xa sabemos na práctica habitual, e teñen denunciado as comparecentes na Comisión de Igualdade, en moitos aspectos non se está a garantir o contido nas leis de igualdade. Hai moitos aspectos que si se cumpren, pero hai moitos que non se cumpren e desgraciadamente non teñen ningunha consecuencia. E con todo, tamén se ten manifestado como necesario ampliar os dereitos contidos na lei. Coincidimos –como xa temos manifestado en anteriores ocasións que temos debatido este tema na Cámara– na necesidade de implantar o termo feminicidio. Nós si que consideramos que as palabras importan, teñen significado, e temos definido e asumido as diferentes consecuencias sociais das múltiples clasificacións de asasinatos en función das vítimas. Así, pois, distinguimos e falamos de fratricidios, de parricidios, de xenocidios, de magnicidios, de suicidios e un longo etcétera. E, sen embargo, cabe preguntarse, polo tanto, cal é o problema para que a lei diferencie o feminicidio coma tal, para que se recoñeza que as mulleres somos asasinadas polo mero feito de ser mulleres. Que os asasinatos froito da violencia machista teñen nome e teñen consecuencias sociais gravísimas. Con estupor no último debate sobre este tema na Cámara tivemos que escoitar un comentario que dicía que isto non era Ciudad Juárez falando dos feminicidios. Dende o 2003 foron asasinadas oficialmente en torno a oitocentas mulleres no conxunto do estado. Banalizar este dato, banalizar a gravísima situación que sofren milleiros de mulleres, banalizar a violencia, banalizar tamén a violencia psicolóxica, a violencia silenciosa ou a violencia que sufrimos cada día as mulleres, por sermos mulleres, é un feito gravísimo. A asunción de medidas de protección, de axuda, de medidas xudiciais relacionadas coa introdución do termo feminicidio na nosa lexislación é tamén importante e habería que valoralo na xusta medida. E tamén o é facilitar a asunción de medidas cautelares, como indica tamén a propia iniciativa. A baixa adopción de medidas de protección, e o trámite que as mulleres teñen que soportar en moitas ocasións para chegar ata este punto, fan evidente e necesaria a mellora da lexislación neste eido, e ademais facer que se cumpra; por suposto, facer que se cumpra. Porque entre a baixa protección, a ausencia de axudas suficientes e o cuestionamento que as mulleres teñen que seguir soportando cando denuncian ou cando acoden aos servizos sociais, pois tampouco debería de estrañarnos tanto o grao de retirada de denuncias que aínda temos e a cantidade de mulleres que non se atreven a denunciar. ¿Como van denunciar algunhas mulleres se non somos quen de garantirlles unha protección ou axudas? É ao final a pescada que se traba a cola. Imos votar favorablemente esta iniciativa, obviamente, e plantexamos unha emenda para ampliala –xa agradezo a súa aceptación por parte do grupo propoñente, porque xa o comunicou– solicitando que se reclame tamén que se contemplen as persoas achegadas ás mulleres como vítimas cando son agredidas pola relación coa vítima: nais, amigas, parellas das mulleres..., son agredidas e mesmo asasinadas sen que estas persoas contabilicen nin como vítimas de violencia de xénero para a estatística, nin para o acceso a axudas relacionadas ou á protección relacionada. Solicitamos, igualmente, que as menores e os menores asasinados ou agredidos tamén pola relación coa muller –habitualmente fillos e fillas– contabilicen tamén para a estatística e para os dereitos que deberan ter conferidos en relación con ser vítimas de violencia de xénero. Desgraciadamente a día de hoxe, sendo elevadísimo o número de mulleres asasinadas, sendo elevadísimo o número de mulleres agredidas pola violencia de xénero, este número sería moitísimo máis amplo, maior, se contabilizasen todas esas amigas, esas irmás, esas parellas, eses fillos e esas fillas que son invisibles ante a xustiza, e parece ser que tamén invisibles ante gran parte da sociedade que segue amparando e protexendo a violencia machista. Polo tanto, votaremos favorablemente e agradecemos a aceptación da nosa emenda. E solicitamos que teñan en conta a importancia que si teñen non só as palabras, senón o que se adopta en función delas, e que o conxunto da Cámara sexa ou teña capacidade de votar favorablemente a iniciativa. Máis nada.
Moitas grazas. Grupo Socialista. Ten a palabra a señora Acuña.
Grazas, presidenta. Señorías, os asasinatos machistas estanse incrementando de tal forma que nin esta Cámara nin ningún Goberno debera de permanecer impasible: corenta e catro orfos no que vai de ano e oito menores asasinados tamén por violencia de xénero. Todos os gobernos teñen que entender que non chega cun minuto de silencio cada vez que asasinan a unha muller, que é necesario que se impliquen, porque así implicándose os gobernos conseguiremos implicar a sociedade. Pero a verdade é que me temo que a indolencia, señora Adán, amosada polo responsable do Goberno da Xunta nesta materia non vai axudar moito. Como tampouco vai axudar moito a actitude do presidente Feijóo ante un caso de acoso sexual dun personaxe político, e resulta que el non considera importante falar deste tema nesta Cámara. Eu pregúntome onde imos ir en materia de igualdade cun Goberno que se comporta así. Onde imos ir en materia de igualdade cun Partido Popular que se comporta así, cunhas señoras que actúan submisamente [[Murmurios.]] e están acatando vostedes sen dicir nin media palabra [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , nin unha ofensa...
Silencio, por favor.
...como a que nos están facendo a todas, [[Interrupcións.]] a todas, sen rechistar...
Señora Prado.
...só rechistan agora, cando agora eu llelo recordo.
Señora Prado.
Señorías, está claro que os continuos asasinatos menos para o Partido Popular para todas as demais persoas evidencian que hai que facer máis. Pero ademais evidencian que hai que facer non só máis cousas, senón facelas mellor. Porque aínda hoxe moitas vítimas non denuncian, outras denuncian e despois retiran esa denuncian, outras denuncian, señorías, e non as cren, e outras denuncian e a pesar de denunciar e de crelas mátanas igual. E moitas mulleres novas –e isto é gravísimo– están sometidas ao maltrato sen sequera recoñecelo. Señora Adán, neste día tan especial vostede volve plantear a inclusión do feminicidio. Sen dúbida que o termo feminicidio incluiría cambios interesantes no concepto da violencia machista, pois o feminicidio cométese non só privando as mulleres da vida, senón tamén da dignidade e da integridade. Trátase, pois, dun termo máis amplo para definir máis formas e máis caras do mesmo problema: o machismo, a desigualdade, cuxa consecuencia máis dramática, pero non a única, é o asasinato desa muller que se nega a obedecer ou a someterse. Pero aínda pensando que pode ser un interesante debate, teño que confesarlle que dá temor, porque tería que ser un Goberno Popular o encargado de reformar as leis vixentes. Menos mal que estamos aí ás portas dunhas eleccións estatais das que esperamos que saian gobernos máis sensibles e máis comprometidos con este tema. Un cambio que permita facer, entre outras cousas, un pacto de Estado contra este terrorismo, contra esta forma de terrorismo, contra o machismo. E ímonos sumar ás súas propostas e presentámoslle unha emenda de adición no punto no que vostede insta o Goberno do Estado. E pedimos iso, ampliar as disposicións preventivas, procesuais, punitivas e protectoras da lei estatal para abarcar todas as formas de machismo. Tal e como recomenda ou como exixe –mellor dito– a Cedac e o convenio de Istanbul. Pero tamén lle poñemos deberes ao Goberno da Xunta, este Goberno tan comprometido, e pedímoslle tres cousas que consideramos fundamentais. A min gustaríame solicitar tamén da Presidencia a votación por puntos para ver como pensa o Partido Popular nestes tres puntos fundamentais. Primeiro punto, que o Goberno da Xunta estableza protocolos de intervención específicos para a atención integral das mulleres que retiraran a denuncia por violencia de xénero; como, por certo, está facendo xa noutras comunidades autónomas, Andalucía, por exemplo, esa comunidade que tanto lle gusta a esta bancada. Que ademais o Goberno elabore plans de detección precoz –porque sempre é mellor previr que lamentar– para poder actuar nos inicios da violencia de xénero. E, por último, que realice inmediatamente, o máis pronto posible, unha campaña de concienciación e de repulsa contra a prostitución...
Remate, por favor.
...no conxunto da sociedade galega; pois consideramos, señorías, que a prostitución é unha clara mostra de violencia machista.
Moitas grazas, señora Acuña.
Esperamos que sexa aceptada a nosa proposta. Máis nada e moitas grazas.
Grupo Mixto. Señora Iglesias.
Grazas, presidenta. Violación, tortura, escravitude sexual, incesto, maltrato físico e/ou emocional, hostigamento, mutilación xenital, operacións xinecolóxicas innecesarias, esterilizacións ou maternidades forzosas, mutilacións en nome dunha suposta beleza... Son múltiples as formas que pode adoptar a violencia machista, desgraciadamente co resultado de morte en moitos casos. Falamos de feminicidio, non se trata dun feito puntual, senón que é o resultado da cultura patriarcal que normaliza o maltrato contra as mulleres. Non se trata dun feito illado, dun feito ocasional, detrás existen factores estruturais de subordinación, dominación e desigualdade específicas das mulleres. De aí a necesidade dunha regulamentación propia baseada no dereito das mulleres a vivir, no dereito das mulleres a vivir sen violencia. Polo tanto, é preciso un estatuto de vítima do feminicidio. En setembro de 2015 entrou en vigor o Estatuto xurídico da vítima, trátase dun catálogo xeral e amplo de dereitos procesuais e extra procesuais que inclúen dereitos como o recoñecemento e o trato respectuoso, a protección e o apoio social e económico, o acceso á xustiza e a unha compensación e reparación polo dano sufrido na liña da normativa europea. Mais hai moitas eivas neste Estatuto xurídico da vítima, a primeira, é que este avance legal non se acompaña de medidas económicas nin se dota de persoal especializado e formado, polo que a eficacia é moi cuestionable. Ademais, tampouco parece adecuada a definición do concepto de vítima no artigo 2 do anteproxecto, pode levar a pensar que só se consideran vítimas aquelas que o foron por delitos consumados. Sería conveniente que o concepto de vítima incluíse expresamente a todas aquelas que teñen sido suxeitos pasivos de infraccións penais, non só de delitos, e tanto en grao de consumación como de tentativa, das que se teñan derivado calquera dano ou prexuízo, non só nin especialmente, como di este precepto, lesións físicas ou psíquicas, senón calquera dano emocional, moral ou económico. Neste precepto o concepto de vítima é máis restritivo que o actualmente vixente no noso ordenamento estatal e a nivel europeo. Deberíase garantir que o concepto de vítima do anteproxecto respectase o actual concepto establecido na declaración sobre os principios fundamentais de xustiza para as vítimas de delito de abuso de poder, adoptado pola Asemblea Xeral na súa Resolución 40/34, do 29 de novembro do ano 1985. En España, 93 feminicidios no que vai de ano. Vítimas, moitas delas, que, despois de teren denunciado, son asasinadas elas ou as súas fillas, ou ámbalas dúas. Dato que nos debería facer reflexionar sobre que é o que se está a facer moi mal por parte dos gobernos e por parte da sociedade en xeral. Na Galiza só existen dous xulgados de violencia de xénero, que se atopan colapsados, ao igual que os xulgados de familia. E tendo en conta que o tema que tratamos require un trámite urxente, dáse o paradoxo de que se un caso de divorcio se retrasa derivará, con toda probabilidade, nun caso de violencia de xénero. Falta investimento, formación dos axentes implicados, conciencia social, faltan xulgados, políticas preventivas e vontade política dun goberno que mira para outro lado. Estamos fartas de repetilo. Reproben xa ao señor Baltar e despois darémoslles creto na súa loita contra a violencia de xénero. Grazas, máis nada.
Grazas, señora Iglesias. Polo Grupo Popular, ten a palabra a señora Oubiña Solla.
Bos días, ou boas tardes xa, a todos e a todas. Grazas, señora presidenta. Estamos novamente aquí ante unha iniciativa presentada polo Bloque Nacionalista Galego, e queremos dicir e reiterar, ante todo, o noso compromiso, que sempre tivo o Partido Popular, tanto co apoio ás vítimas como na loita contra a violencia de xénero. É máis, ningún outro goberno, tanto a nivel do Estado coma autonómico, destinou nin máis recursos nin puxo en marcha máis medidas na loita contra a violencia machista que o actual goberno do Partido Popular. Falou vostede aquí do xulgado de Vigo. Eu só lle quero dicir a noticia que saíu onte en relación ao xuíz decano de Vigo, que di: "Os xulgados en materia de violencia de xénero funcionan razoablemente ben e lamenta a alarma social". E, en canto ás denuncias, quero dicirlle que quizais non evitaron todas as mortes, pero do que estamos seguros é de que teñen salvado moitas vítimas. Vostede mesma recoñece que xa foi debatida aquí unha proposición de lei similar, onde practicamente pide un punto, que é a modificación da lei estatal do 2004 e a galega do 2007 para introducir o termo "feminicidio". ¿Por que non imos apoiar esta iniciativa? Porque non cremos que este sexa o momento e porque non temos estudos suficientes que avalen a necesidade de modificar unhas leis que noutros países queren copiar. En primeiro lugar, sabe vostede que en xaneiro do pasado ano este Parlamento aprobou unha comisión non permanente co único obxectivo de avaliar e valorar a aplicación tanto da lei orgánica do 2004 como a do 2007 en materia de violencia de xénero. Están comparecendo organismos, distintos colectivos de mulleres, que son, así, recollidos no plan de traballo. E será entonces, unha vez finalizados eses traballos, cando se elabore un informe e un ditame. Polo tanto, consideramos que non é o momento de plantexar ningunha modificación lexislativa. En segundo lugar, fala vostede de incorporar o termo "feminicidio". O termo "feminicidio" é unha reivindicación política, é unha reivindicación política de colectivos feministas latinoamericanos. Países como México, como Colombia, como Honduras, entre outros, teñen as taxas de homicidios máis altas do planeta. Homicidios que, como vostede sabe e como todos sabemos, non son só por cuestións vinculadas á violencia de xénero. Países que, ademais, non dispoñen de leis específicas en materia de violencia de xénero sobre a muller. E quixera poñerlle un exemplo. Os termos "infanticidio" ou "parricidio" desapareceron do Código penal. ¿Cre vostede, señora Adán, que estas condutas están menos penadas hoxe do que o estaban antes? Nós sinceramente cremos que non. ¿O termo "feminicidio" é un avance ou é un retroceso? ¿Substituirá ao termo "violencia de xénero" ou non? Vostede mesma na outra intervención que tivo, na pasada intervención, recoñeceu que este termo é controvertido, que a día de hoxe non existe un plantexamento xurídico claro por parte das distintas expertas xurídicas en canto á inclusión ou non do termo "feminicidio". E eu pregunto, ¿será porque o termo "femicidio" é un termo xurídico e, en cambio, o termo "feminicidio" é un concepto estritamente político? Reitero que fronte a isto creo que dispoñemos dunha das lexislacións a nivel nacional e europeo das máis avanzadas do mundo, que vai máis alá do que vostedes hoxe aquí plantexan. E en canto á acreditación, do que tamén falou, acreditación como vítima de violencia, hai que dicir que a lei galega –e vostede sábeo– ten uns requisitos moito máis amplos que os que ten a lei do Estado. En Galicia, por poñerlle un exemplo do 2014, das 336 mulleres con dereitos a axudas periódicas que tiveron a acreditación de violencia, 109 foron acreditadas mediante sentenza. E sabe vostede que 227 mediante outra documentación. E noutras comunidades autónomas, como pode ser Andalucía ou como pode ser Cataluña, nas que non goberna o Partido Popular, só poden optar a estas axudas mediante sentenza. Polo tanto –esgótaseme o tempo–, para rematar quero dicir que nós sempre imos estar abertos a todas aquelas medidas que supoñan unha maior protección das vítimas de violencia de xénero, pero non compartimos que o que vostedes hoxe aquí plantexan cumpra con eses obxectivos. Polo tanto, nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Oubiña. Grupo autor da proposición. Ten a palabra a señora Adán.
Si, grazas, presidenta. Como xa dixen antes, aceptamos as emendas que nos plantexan tanto Alternativa Galega de Esquerda como o Partido Socialista. E creo que a señora Acuña pide a votación por puntos. Podemos votar por puntos toda a iniciativa, non hai ningún problema ao respecto. Señora Oubiña, benvida a que hoxe polo menos acepte que existen categorías para describir as cousas. Permítame que a matice. O termo "feminicidio" non é unha categoría política, como tal é unha categoría antropolóxica, igual que o foi o concepto "de xénero". Posteriormente, convértese en categoría política en tanto que se utiliza politicamente dende grupos de base de mulleres, dende grupos feministas, ou que entra no debate político. Pero, como tal, e deberiamos ser, eu creo, minimamente rigorosas, debemos dicir que xorde como unha categoría puramente antropolóxica e, en todo caso, sociolóxica. Polo tanto, se despois a queremos introducir no ordenamento xurídico é problema dos que lexislan, das que lexislan, e tamén de todo o corpus lexislativo e de como o queiramos organizar. Porque para a categoría "xénero", para introducila no ordenamento xurídico, movéronse piares fundamentais, case, deste eurocentrismo que hoxe tanto nos motiva aquí nesta Cámara. Se non o recorda vostede, quero lembrarlle cantas persoas do ámbito xurídico se opoñían frontalmente á incorporación de "xénero" por non ser rigoroso e realmente por non estar incorporado previamente. Entón, a evolución no pensamento... Eu creo que "feminicidio", que "violencia de xénero" é escaso, que non chega para aquilatar todo o problema, o cal –e aproveitando que está presente o vicepresidente– non é incompatible coa dotación de medios, porque os medios dos xulgados de violencia de xénero teñen que dotarse, incorporemos "feminicidio" ou non o incorporemos, demos o debate sobre o estatuto da vítima de feminicidio ou non o demos. Unha cousa é que se cumpran as leis que están vixentes e que se doten orzamentariamente de recursos humanos e materiais, e outra cousa é o plantexamento deste debate. Por iso lle agradezo que polo menos agora recoñezamos que as categorías son importantes para pensar, para organizarnos e para estruturar o que é o noso deber, que é un deber de lexislar. Para lexislar, nós temos que ter categorías. E neste caso creo que nós imos a remolque, que somos... Está ben que demos este debate. Sinto que sexa tan tarde e que teñamos todos certa présa, pero é un debate importante e que tamén trasladaremos á Comisión de Igualdade. Porque se tanto custou aceptar "violencia de xénero" e hoxe determinamos que o que queremos é un paso máis alá, e dicir claramente que estamos diante do terror machista, que as mulleres morren porque son asasinadas diante dese terror machista, aceptemos iso, e pensemos como podemos modificar esa situación. Nós xa sabiamos cal era a aposta do Partido Popular, non criamos que fora cambiar nun mes, pero si que consideramos fundamental, importante, nun 25 de novembro, reclamar dotación dos medios humanos e materiais para todos os xulgados de violencia de xénero e aqueles organismos que están en contacto coas vítimas todos os días, e tamén abrir unha porta, abrir unha porta a que pensemos que feminicidio non é dos países...
Remate, por favor.
...de non se sabe onde, senón que é un termo que se utiliza habitualmente en moitas lexislacións cercanas. E nós non o faremos, pero veremos cámaras que lexislarán sobre o feminicidio.
Grazas, señora Adán. Votación das proposicións non de lei
Pasamos á votación das proposicións non de lei. Pechamos as portas. Comezamos pola proposición non de lei do Grupo Parlamentario Popular de Galicia por iniciativa do señor Balseiro, que dixo que non aceptaba as emendas presentadas. Votación da Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de D. Miguel Ángel Santalices Vieira e nove deputados/as máis, sobre as actuacións que debe levar a cabo a Xunta de Galicia en relación co proxecto de ampliación do Hospital da Costa, previstas no seu plan director. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 40; votos en contra, 7; abstencións, 24. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario Popular de Galicia por iniciativa da señora Oubiña, na que non sei se houbo acordo... [[A señora Oubiña Solla solicita a palabra.]] Si, señora Oubiña, dígame, por favor, cal foi o acordo. Déanlle voz...
Moitas grazas, presidenta. Naquel momento xa manifestamos que estabamos dispostos a engadir, se así o considera a deputada do Partido Socialista, o punto 2 da súa iniciativa como engádega. E tamén que imos engadir, se así o considera a deputada da AGE, o punto 1, o punto 3, o punto 4 e o punto 2. Pásoo a ler, porque o punto 2 é igual, é dicir: "...dispor de orzamento suficiente para esta materia, sendo esta de carácter obrigatorio...". Deberá dicir: "...sendo esta formación de carácter obrigatorio...". Polo tanto, aceptamos todos os puntos.
¿Este é o acordo que hai entre os grupos?
Si.
Ben, pois entón votamos... [[A señora Solla Fernández solicita a palabra.]] ¿Si, señora Solla? ¿Cal é o problema, señora Solla? Déanlle voz ao escano da señora Solla.
Para pronunciarme. Xa lle trasladei á voceira do Partido Popular que igualmente non imos tampouco votar favorablemente, aínda que acepten como emenda...
Si, pero non pasa nada, hai un acordo e despois vostede...
Ben, ben, eu traslado o posicionamento.
Vostede posiciónase co seu voto. A señora Oubiña recolle a proposta e vostede vota o que agora estime conveniente. [[Murmurios.]] Vostede, entendo, polo que di a señora Oubiña, acepta que se sumen os seus puntos, o 1, o 3 e o 4 da súa iniciativa?
Se se suman os puntos tal cal, de engádega, si, pero non a imos votar a favor igualmente.
Ben, votamos entón. En calquera caso, a señora Solla o único que manifesta é que está de acordo coa transacción plantexada, aínda que ela vai votar en contra. É o que entendo eu. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vamos ver, eu o único que pido é unha interlocutora neste caso, que é a autora da iniciativa. Entón, o que me gustaría saber é se hai acordo ou non hai acordo, señora Oubiña. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si pero... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] A señora Oubiña dixo que aceptaba o punto 2 da emenda socialista. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora Oubiña, ¿entón?
Grazas, presidenta. Vamos ver, independentemente de que as voceiras da oposición non queiran neste día significativo apoiar unha iniciativa, [[Protestas.]] nós somos capaces de incorporar...
Ben, perdón. ¿Incorpora os puntos igual?
Incorporamos igualmente o punto 2 do Partido Socialista...
Perdón...
...e a emenda da AGE.
Perdón. Por iso.
Estamos dispostos...
Pero a señora da AGE dixo que si, vostede non; polo tanto, sería a iniciativa do Grupo Popular coa adición dos puntos da emenda da señora Solla. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de Dª Rosa Oubiña Solla e oito deputados/as máis, sobre a regulación pola Xunta de Galicia da formación en igualdade, así como en prevención e loita contra a violencia de xénero, do persoal ao servizo da Administración autonómica. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 40; votos en contra, 24; abstencións, 4. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición non de lei.
Proposición do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa do señor Fajardo Recouso, que dixo que aceptaba a emenda do Grupo Mixto. Votación da Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Juan Manuel Fajardo Recouso, sobre a actuación que debe levar a cabo o Goberno galego e a demanda que debe realizar ao Goberno central en relación coa protección e inserción laboral das persoas desempregadas de longa duración, nomeadamente das maiores de 45 anos. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego por iniciativa da señora Paz Franco, á que non se presentaron emendas. Votación da Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Tereixa Paz Franco, sobre a constitución polo Goberno galego dunha comisión para o seguimento do cumprimento dos acordos adoptados en Madrid para afrontar a situación do sector lácteo e a realización de propostas para resolver a súa problemática. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa da señora Acuña, que dixo que aceptaba a emenda do Bloque Nacionalista Galego. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdón, ¿señora Acuña? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, non, porque para esa emenda in voce ten que ser unha transacción aprobada por todos os grupos parlamentarios. E o Grupo Popular díxolle no debate que non o aceptaba. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Polo tanto..., [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] que non aceptaba a emenda. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Entón, iniciativa do Grupo Socialista coa emenda do Bloque Nacionalista Galego. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Acuña do Campo e dous deputados/as máis, sobre a adopción polo Goberno galego das medidas necesarias para a inclusión, antes do remate do ano 2015, da vacina contra a meninxite tipo B no calendario de vacinación obrigatoria. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a Proposición do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa da señora Vilán Lorenzo. Entendo que non hai acordo e que, por tanto, non acepta a emenda do Grupo Popular.
A substitución do ano 2015 polo ano 2016 aceptámola parcialmente, se o Grupo Popular quere.
Pero xa dixo que non. Entón vótase tal como foi presentada polo Grupo Socialista. Votación da Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa Dª Patricia Vilán Lorenzo e tres deputados/as máis, sobre a adopción de medidas pola Xunta de Galicia para a implantación, antes do remate do ano 2015, da nova oficina xudicial nos xulgados das sete grandes cidades galegas, así como en todos os órganos cabeceira de partido xudicial. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a Proposición do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de don Antón Sánchez, que dixo que aceptaba as emendas presentadas. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Perdón!, anulo a votación. ¡Perdón! É que eu entendín que aceptaba as emendas do Grupo Mixto e do Bloque Nacionalista Galego. [[O señor Sánchez García pide a palabra.]] Si, ten a palabra, señor Sánchez.
Si, acepto como engádega as dúas, e quedaría con tres puntos. E solicito a votación por separado do primeiro punto, que é a nosa proposta.
É dicir, que votariamos o primeiro punto, que é a proposta da Alternativa Galega de Esquerda. E, se lle parece, despois en bloque as dúas emendas que acepta. Ben, votamos, en primeiro lugar, o punto 1, que sería a iniciativa da Alternativa Galega de Esquerda. Votación do texto transaccionado do punto 1 da Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Antón Sánchez García, sobre a demanda que debe realizar o Goberno galego ao presidente do Goberno central en relación coa pasada guerra de Iraq. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 15; votos en contra, 40; abstencións, 16. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitado o punto 1 do texto transaccionado desta proposición non de lei.
E votariamos, en segundo lugar, as emendas presentadas que aceptan como adición á iniciativa. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Antón Sánchez García, sobre a demanda que debe realizar o Goberno galego ao presidente do Goberno central en relación coa pasada guerra de Iraq, agás o punto 1 Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 15; votos en contra, 40; abstencións, 16. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
E votamos, por último, a Proposición do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa da señora Adán, que dixo que acepta as emendas tanto da Alternativa Galega de Esquerda como do Grupo Socialista, e ademais non lle importa a votación por puntos. Polo tanto, votariamos o primeiro dos puntos e o segundo dos puntos. Primeiro punto da... [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] Si, é que as emendas non se poden..., é dicir, o que se vota é o texto resolutivo. Entón o que non podemos é votar por separado a emenda. Votamos por separado os puntos coas emendas incorporadas, señora Acuña. Votación do punto 1 do texto transaccionado da Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María do Carme Adán Villamarín e tres deputados/as máis , sobre as modificacións que debe trasladar o Goberno galego ao Goberno central para a súa introdución na Lei orgánica 1/2004, do 28 de decembro, de medidas de protección integral contra a violencia de xénero. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitado o punto 1 do texto transaccionado desta proposición non de lei.
E votamos o segundo dos puntos da iniciativa coas emendas incorporadas. Votación do punto 2 do texto transaccionado da Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María do Carme Adán Villamarín e tres deputados/as máis, sobre as modificacións que debe trasladar o Goberno galego ao Goberno central para a súa introdución na Lei orgánica 1/2004, do 28 de decembro, de medidas de protección integral contra a violencia de xénero. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitado o punto 2 do texto transaccionado desta proposición non de lei. Suspendemos a sesión ata esta tarde ás 16.30, catro e media. Moitas grazas.
O quórum, máis ou menos... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] O quórum temos o da mañá, hai o da mañá. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Quórum haino, o da mañá; vale co inicio. Interpelación de Dª María Carmen Gallego Calvar e dous deputados/as máis, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a política de emprego do Goberno galego
Para formular a interpelación ten a palabra a señora Quintas.
Grazas, señor presidente. Boas tardes. Bueno, non falo catalán na intimidade pero comparezo na intimidade. [[Risos.]] Señor conselleiro, imos falar de emprego ou de desemprego. A política de emprego que leva a cabo o Goberno do Partido Popular defínese claramente en que os salarios dos primeiros executivos do Ibex medraron o 80 % en 2014 e o salario medio do traballador o 1,8 %, corenta e catro veces máis. Isto define a situación de crise e como a xestiona a dereita, en concreto, os gobernos do Partido Popular, e en Galicia o señor Feijóo. Hoxe é o Día contra a Violencia de Xénero, e recordar que tamén se exerce violencia cando as políticas de emprego, as políticas que está exercendo neste momento quen goberna, que é o Partido Popular, o señor Feijóo... Dende o 2009 as mulleres deixaron de percibir anualmente –segundo os últimos datos publicados polo INE en xuño do 2014– 6.144 euros, é dicir, a terceira parte do seu salario. Por tanto, esa fenda salarial entre mulleres e homes aínda é maior. En 2009 o salario masculino foi o 128,1 % maior; en 2010, o 129; en 2011, o 129; en 2012, o 131. Segundo os datos publicados a brecha salarial de xénero está no 31 %. Ben que é certo que todo o emprego que se está xerando é precario, as mulleres sófreno de forma aínda maior, multiplicada. As mulleres acceden en maior medida a un mercado laboral parcial, temporal e descontinuo, que é a definición da precariedade. Oito de cada dez empregos a tempo parcial son desempeñados por mulleres. E ademais a súa precariedade é o dobre, ademais tamén son vítimas das políticas xeneralizadas de empobrecemento ao que nos están sometendo os seus gobernos, o Goberno do que vostede forma parte, señor conselleiro. Outubro rematou con 222.000 persoas paradas máis, e destas o 55 % son mulleres; aquilo de que non somos un colectivo, somos máis da metade da poboación. Entón, no paro completo máis da metade as máis prexudicadas tamén son mulleres. Sempre é un pouco a mesma tónica: desprezo polo xénero e sen visibilidade de cara ao futuro. A Axencia Tributaria publica un informe do mercado de traballo no que se reflicte claramente o empobrecemento das persoas que traballan en Galicia. A retribución media no 2014 foi de 17.729 euros anuais, o que indica que perderon o 13 % do seu poder adquisitivo. Estamos en situación de pobreza laboral, e iso non o di o Grupo Socialista, isto dino organismos internacionais. E a precariedade do emprego é extrema: 177.000 persoas con traballos a tempo parcial ingresaron menos de 2.000 euros ao ano, 123.000 persoas non chegaron aos 7.000 euros anuais, máis de 300.000 persoas en Galicia son traballadores pobres. Ademais, 131.000 galegos perciben un salario de 800 euros mensuais, e neste colectivo destaca o colectivo feminino. Deteriorar a calidade do emprego, devaluar os salarios, precarizar as relacións laborais é o camiño ou o obxectivo da dereita europea, da dereita española e da dereita de Galicia. Non sabemos ou si sabemos, porque nos remitimos aos feitos, aos datos e ás políticas aplicadas. A crise en forma de perdas de emprego e rebaixas salariais pasou factura soamente á retribución dos traballadores. Parece, señor conselleiro, intencionado, e digo: parece. O soldo medio declarado caeu a 18.420 euros, que é o nivel máis baixo dende o ano 2007, e sitúase nun 3,6 % máis baixo do nivel que alcanzou en 2010. E vostedes están a falar de crecemento; crecemento, ¿para quen?, señor conselleiro, ¿crecemento para quen? Os datos din que o crecemento é para as grandes fortunas, pero estaría ben que tamén nolo explicara. A caída do salario medio de 2014 débese fundamentalmente a que os traballadores que se incorporan ao mundo laboral se incorporan en situación de precariedade e con soldos máis baixos. Os salarios dez veces o salario mínimo, aqueles polos que as empresas declaran máis de 90.000 euros, é dicir, case 6.500 euros ao mes en catorce pagas, eses salarios, señor conselleiro, non pararon de crecer. Os datos mostran que o 35 % queda por debaixo do salario mínimo, e case a metade dos salarios está por debaixo dos 14.000 euros anuais. Incluso persoas con ideoloxía de dereitas, a cristiá demócrata belga Marianne Thyssen dicía que a precariedade non se pode converter en normalidade. Non sei se é unha intervención para axudar á campaña electoral das xerais en España ou simplemente é porque o cre. Se algo acadou esta crise é que agrandou as diferenzas. E as políticas da dereita, as políticas do señor Feijóo en Galicia non teñen ningunha intención de mudar esa tendencia. A realidade, señor conselleiro, é que nos venden que o emprego crece, e, sendo isto falso, o peor é que os traballos que se están creando son de peor calidade, de maior temporalidade. E isto ocorre fundamentalmente dende que goberna o Partido Popular, e isto non é culpa exclusivamente do período de crise profunda que viviu España e Galicia. No contexto actual, o orzamento desta consellería, organismos autónomos, entidades públicas instrumentais, de consulta ou asesoramento e axencias públicas autonómicas reflicte claramente unha falta de estratexia para corrixir esta realidade e estes datos. As políticas que están a desenvolver os gobernos de Galicia, e tamén o Goberno de España, camiñan a un proceso de devaluación interna cunha forte caída de salarios. Os orzamentos de emprego presentan un escenario en principio pouco crible, pois o incremento da poboación ocupada non se corresponde co crecemento previsto do produto interior bruto para Galicia e para España. Os datos da EPA no terceiro trimestre, un trimestre en principio favorable polos meses vacacionais, dicían que Galicia ten 60.100 persoas máis desempregadas e 129.500 persoas ocupadas menos dende que o presidente Feijóo chegou ao poder. Con máis parados e menos ocupados destínase menos orzamento á loita contra o desemprego: 2.500 euros por parado estábase dedicando en 2009 fronte aos 850 euros por parado que se dedicaron no ano 2015. Prescíndese de persoal que traballa na orientación e inserción laboral pero, claro, prescíndese deste persoal para volver ás épocas Fraga e á privatización deses servizos. As caídas acumuladas nos diferentes programas dende 2009 son moi considerables. Vexamos: na función 32, Promoción do emprego e institucións do mercado de traballo, a redución dende 2009 foi do 50 %. É inexplicable cos máximos de desemprego e cos mínimos de ocupados rexistrados. A 322A, Fomento da empregabilidade, reduciuse nun 56 %; a 322C, nun 50 %; a 323B, Mellora da cualificación no emprego, nun 80 %. Parece que non interesa a cualificación. Bueno, xa dicía o ministro do Goberno do señor Rajoy que sobraban universitarios neste país.
Remate, por favor.
E ese é o verdadeiro programa do Goberno do Partido Popular, e ese é o verdadeiro programa e aplicación do programa que leva feito en Galicia o señor Feijóo; sete orzamentos perdidos. Repito o que dicían os organismos internacionais: unha de cada catro persoas está en situación de pobreza extrema. Pero sendo eses algúns datos que dei para o Estado, para Galicia son peores...
Remate, por favor.
...pois o emprego cae un 12,4 % en Galicia e un 6,7 % en España, o paro estimado creceu un 24,4 % a nivel nacional e máis do dobre en Galicia. No período do 2010-2014 –que son os datos para a rigorosidade, os datos publicados– a economía galega contraeuse un 1,1 %...
Remate, señora Quintas.
...e a española un 0,6 %.
Remate, por favor.
En fin, o Partido Popular fulminou o investimento público...
Xa está, señora Quintas. Por favor, remate xa.
Remato, señor presidente.
Grazas, moitas grazas. Resposta do conselleiro de Economía, Emprego e Industria.
Moitas grazas, señor presidente. Señora Quintas, agradezo a súa iniciativa porque, como sabe, as políticas de emprego son a principal preocupación que ten este goberno, e, loxicamente, o principal obxectivo de toda a política económica e de toda a política industrial é, efectivamente, desenvolver todas as iniciativas posibles para que todos aqueles traballadores –neste momento máis de 222.000– que queren atopar un traballo poidan encontrar esa oportunidade. O que lamento é que traia a esta cámara un debate desordenado, mesturando todo tipo de cifras e de datos, e incluso intentando trasladar que este goberno ten algunha responsabilidade sobre os salarios dos principais directivos das empresas do Ibex, que, como sabe, non forma parte da política de acción deste goberno. Polo tanto, creo que é bo traer a este Parlamento un debate aberto e construtivo sobre as políticas de emprego, pero insisto en que debería ser un debate ordenado. E nese sentido crin entender pola súa intervención que entende que a situación de crise económica e que a situación que ten nestes momentos o mercado laboral non é –dixo textualmente– "culpa exclusivamente da crise". Aí, loxicamente, obrígame a recordarlle que esta situación que estamos a atravesar durante estes últimos anos ten un responsable principal, que é precisamente os gobernos que o seu partido desenvolveu dende Madrid. Porque teño que recordarlle como vostedes deixaron unha situación de déficit público nesta economía de preto do 10 %; teño que recordarlle como practicamente duplicaron a débeda pública de España; teño que recordarlle como deixaron un compromiso de 10.000 euros ao ano derivado da tarifa eléctrica, que se acumularían a eses 26.000 millóns de euros de déficit enerxético; e teño que recordarlle, señoría, xa que me fala de políticas activas como vostedes despois de desenvolver unha planificación orzamentaria irreal deixaron que esta comunidade tivera a obriga de devolver ao Estado máis de 2.200 millóns de euros, que aínda temos que pagar. Polo tanto, señoría, creo que é bo ter un debate ordenado, creo que non é positivo plantexar e mesturar os datos e, lamentablemente, o seu legado é non único responsable. Eu diríalle que o seu legado é o gran responsable da situación que, lamentablemente, a economía española e o mercado laboral español tiveron que atravesar durante estes anos. Loxicamente, este goberno está a traballar para corrixir esa situación, estámolo a facer dende o ano 2009 e, como sabe, e remítome agora aos datos, Galicia ten hoxe un paro rexistrado inferior ao que tiña no ano 2010. De feito, sabe, e remítome aos datos actuais, que o desemprego baixou en máis de 21.000 persoas durante este último ano, que representa un descenso do 9 % e que con este descenso, señoría, levamos dous anos consecutivos de baixas interanuais. Por iso, señoría, eu creo que é bo reflectirmos a realidade e, polo tanto, ter ese mercado ordenado. Preguntábame na súa interpelación cales eran as iniciativas que está a desenvolver este goberno para corrixir esa situación e para afrontar a política laboral. Efectivamente, si cremos, señoría, que estamos desenvolvendo unha estratexia económica que está en permanente proceso de avaliación cos diferentes axentes económicos e sociais e que, loxicamente, é unha estratexia acertada, porque as políticas deste goberno están intentando fortalecer as ideas, o talento, os recursos. E estamos a impulsar un novo modelo de crecemento sustentado na competitividade e no coñecemento, que é o que debe dar como resultado poñer o emprego en Galicia na situación que todos desexamos e, loxicamente, un emprego máis estable e un emprego de maior calidade. Nese sentido, saben que estamos a desenvolver unha planificación de política económica e política industrial centrada en tres eixes principais: a política de innovación, a política industrial e a política de internacionalización. Loxicamente, derivada a aplicación das diferentes medidas, entendemos que ese é o camiño da recuperación económica na que xa estamos inmersos e que é froito dese consenso e dese respaldo dos axentes económicos e sociais, coa única excepción desta regra dos grupos da oposición, porque, sinxelamente, vostedes o único que desenvolven é unha política de non a todo e non definitivamente a Galicia. Polo tanto, estamos desenvolvendo unha estratexia concreta, estamos apostando pola recuperación de todos eses sectores estratéxicos, dos sectores emerxentes, e, loxicamente, como lle dicía, estamos a desenvolver unha política concreta dende o punto de vista industrial e dende o punto de vista tamén económico. Fálame vostede dos orzamentos en materia de política de emprego, en política económica. Como sabe, señoría, o vindeiro ano a Xunta de Galicia vai destinar preto de 445 millóns de euros ás políticas de promoción económica e de emprego, o que supón practicamente un incremento dun 20 % con respecto a este ano 2015. Loxicamente, esas políticas de promoción económica e de emprego van destinadas a apoiar o noso tecido industrial e empresarial, e sobre todo, señoría, as persoas en situación de desemprego que poidan ter ese apoio que necesitan para encontrar esa oportunidade. Polo tanto, todos os galegos que busquen un emprego ou que queiran mellorar o que o teñen saben que teñen á súa disposición estas medidas. Para reforzar a súa empregabilidade e facilitar a súa contratación en Galicia destinaremos o ano que vén 85 millóns de euros. Ademais, poderán beneficiarse dun novo esforzo da Xunta de Galicia para actualizar e ampliar a súa cualificación a través da formación con máis de 52 millóns de euros. E apoio desta consellería tamén para facilitar o emprendemento, que sumarán uns 40 millóns de euros. Desta forma, señoría, Galicia volve ter uns orzamentos claramente expansivos, e agora, loxicamente, entendemos que a través desta política de emprego, desta política económica e industrial poderemos dar respostas. En canto á fenda salarial entre homes e mulleres, debo dicirlle que os datos do Instituto Nacional de Estatística apuntan a un aumento do salario das mulleres dun 3,2 %, é dicir, máis dun punto por riba da subida dos homes, que é dun 2,1 %, e que Galicia, señoría, é a segunda comunidade onde máis soben, mentres que a nivel nacional están caendo un 0,12 %. Polo tanto, dende a Xunta de Galicia imos seguir a traballar para promover o emprego feminino, imos seguir promovendo a igualdade e farémolo mantendo a discriminación positiva nas políticas activas de emprego, que é o que estamos a desenvolver, e tamén potenciando os plans de igualdade, un compromiso que se reflicte nun aumento do 28 % no orzamento do ano 2016 para as axudas que damos ás empresas. Polo tanto, unha preocupación e unha ocupación para que, efectivamente, a igualdade laboral sexa unha realidade en Galicia e, loxicamente, seguiremos afondando nesas políticas de discriminación positiva. E fálame vostede tamén que hoxe é o Día Internacional das Vítimas de Violencia. Como sabe, en virtude do Programa de fomento da inserción laboral de mulleres vítimas de violencia, estas mulleres teñen preferencia no acceso aos programas de mellora da empregabilidade, en concreto, aos servizos de orientación profesional, aos cursos de formación, aos mixtos de formación e emprego e tamén aos cursos de cooperación ou experienciais. Así, tamén estas mulleres poden acceder a incentivos adicionais para a súa contratación, por conta allea e nas distintas fórmulas de autoemprego, e, ademais, nos cursos de formación profesional para o emprego, as mulleres vítimas de violencia de xénero teñen dereito a unha axuda económica por día de asistencia. No período 2009-2014, señoría, a través destas distintas políticas activas de emprego, estas políticas de discriminación positiva cara ás mulleres vítimas da violencia, atendéronse 786 mulleres, cun orzamento total de 10,5 millóns de euros. Polo tanto, tamén non son só unha preocupación pola igualdade laboral, senón tamén unha preocupación especial e máis intensa para facilitar a inserción das mulleres vítimas da violencia. En definitiva, señorías, unha política activa de emprego, unha política económica industrial que vai orientada a abrir esas oportunidades a todos os galegos e galegas que teñen o seu desexo de traballar, que esa é a nosa responsabilidade e por iso estamos traballando. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Réplica, señora Quintas.
Grazas, señor presidente. Lamento, señor conselleiro, non ser todo o organizada que vostede precise, pero como entendo que vostede ten toda unha consellería para que lle pase os datos, independentemente de que use soamente o que lle convén para a súa campaña electoral e para defender o que ten que defender, que é o seu goberno, pero, bueno, dicir a verdade de vez en cando tamén é recomendable. Lamento que esa organización que tanto lle gusta non lle permita atender a xente que organizadamente vén ás portas do Parlamento protestar polas súas políticas de emprego, polas súas políticas de industria, polas súas políticas sanitarias, polas súas políticas de educación, pola rebaixa dos orzamentos, porque os seus fillos están fóra, porque as universidades xa non teñen becas. Lamento que a esa xente que está organizada, xa que a vostede lle gusta a organización, non a atenda e non a escoiten. Señor conselleiro, seguramente é verdade que vostedes non teñen nada que ver no salario dos directivos do Ibex, pero é curioso que os gobernos da dereita europea, española e galega permitan que os salarios máis altos crezan corenta e catro veces máis que os salarios da xente, que algunha incluso os votará a vostedes. [[Aplausos.]] Pensei que aquí ao Parlamento viñamos falar de política, pero empeza a ser prohibido falar de política, polo menos, do que a vostedes non lles gusta. Entenden por política a obediencia debida que a vostedes lles gusta. Vostedes fan moita referencia a la manzana de Eva, a la obediencia debida, a los problemas se quedan en casa y no hay que airearlos. Señor conselleiro, ¡miseria para Galicia!, sete anos de orzamentos do señor Feijóo cunha estratexia predeterminada, aínda que vostedes non teñan nada que ver nos salarios do Ibex, predeterminada, precariedade, traballos a tempo parcial, menos universitarios, menos servizos públicos. Vostedes, a dereita, están cambiando o Estado do benestar predeterminadamente e non a causa da crise, non exclusivamente. Como parece que os datos o abrumaron, non lle vou dar máis, entre outras cousas, porque vostede tenos todos. Mire, señor conselleiro, vostede herdou unha consellería envelenada. Aos orzamentos en emprego simplemente engadir isto: 768 millóns de euros. Vostede herda unha consellería envelenada, unha consellería onde destacou máis por un presunto financiamento ilegal do Partido Popular que por outro tema. Vostede herda unha consellería onde –recentemente liamos nun periódico– parece que houbo once deteccións por uns cursos de formación que estaban subvencionados pola Xunta de Galicia e que se van investigar todos. O presidente do Partido Popular de Galicia e presidente do Goberno de Galicia non deu aínda explicacións das súas relacións perigosas con moitísima xente, pero non explicou tampouco que pasou cos cursos de formación na provincia da Coruña. Vexo que como premio á conselleira a puxeron en Medio Ambiente. O señor presidente nin ningún dos seus conselleiros aínda non explicaron nin nos deron documentación sobre Marcial Dorado, Pachi Lucas, alcaldes contrabandistas, operación Campeón, o caso Gürtel, operación Zeta, o carrexo de anciáns, as declaracións do mundo do narcotráfico implicando o Partido Popular. As respostas desta serie de acontecementos non se investigan, o presidente cada vez que comparece no Parlamento fala de todo menos do que ten que falar, como presidente do Partido Popular non cesa os acosadores, non se facilita a documentación á que legalmente temos dereito, bloquéanse as comisións de estudo da prevención da corrupción. Non chega que o presidente da Xunta se dea por comparecido cando vén aquí ao Parlamento falar do que lle parece. Señor conselleiro, o Partido Popular, polo emprego, o único que fixo é que corenta xóvenes ao día vaian fóra de España, que as mulleres teñan nos salarios unha fenda cada vez maior...
Remate, por favor.
O Partido Popular, o Goberno de dereitas ao longo de case sete anos neste país, aumentou o desemprego, aumentou a precariedade. E agora non chega con cambiar as persoas, señor conselleiro, hai que cambiar as políticas. E no Grupo Socialista tiñamos esperanza que co cambio de persoa se cambiaran as políticas.
Remate, remate por favor.
Pero vemos que non, que, lamentablemente, o señor Feijóo está contento coas políticas de emprego, que levaron durante sete anos a que este país aumente en número de desempregados. Grazas, señor presidente.
Grazas, grazas..
¡Ah!, e o señor Zapatero perdeu as eleccións, é que é unha obsesión, sete anos levan aquí.
Grazas, señora Quintas.
Grazas, señor presidente.
Rolda de peche, señor conselleiro.
Señor presidente, moitas grazas. Señora Quintas, a verdade é que polo menos esta tarde xa serve para comprobar que, efectivamente, vostedes recoñecen que a situación que está a atravesar España deriva directamente das políticas do señor Zapatero, que, loxicamente, defenderon desde este goberno. [[Aplausos.]] Polo menos, eu agradézolle ese recoñecemento, lamento que esas políticas puxeran a España na senda dunha situación de enorme dificultade para todos os españois, e particularmente tamén para todos os galegos, e nós estamos intentando reverter esas situacións, como se demostra, efectivamente, pola corrección do déficit publico, pola corrección da propia senda de débeda, pola corrección do déficit tarifario dende o punto de vista enerxético e polo saneamento do propio sistema financeiro. É bo que dende o Partido Socialista de Galicia se recoñeza, e eu agradézollo publicamente. En calquera caso, señoría, pasamos dunha primeira intervención súa, na que trasladou unha serie de datos desorganizados, a unha segunda intervención, onde caeu lamentablemente na demagoxia, intentando lanzar diferente tipo de expresións ao chou, onde mestura todo, pero non se sabe o que quere dicir realmente porque non constata nada. Fálame vostede de financiamento ilegal cando eses cursos que se están investigando sabe vostede perfectamente que se están investigando por falsidade en documento público. Polo tanto, creo que este goberno, loxicamente, estaremos atentos e á disposición da xustiza en todo aquilo que corresponda, pero neses momentos estamos falando de falsificación de documento público. Polo tanto, creo que hai que abordar estes debates cun mínimo de seriedade, e eu creo que aportando datos concretos. Vostede non quere dar datos concretos, eu voullos dar: Fálame vostede de pobreza salarial. Sabe que Galicia é a cuarta comunidade autónoma coa taxa de pobreza máis baixa, sábeo perfectamente pero non o quere trasladar; sabe que a realidade é que Galicia leva tres trimestres consecutivos de crecemento interanual de ocupados, e sabe tamén que a taxa de emprego creceu no último ano en máis dun punto, quedando no 44,1 %. Polo tanto, sabe que estamos traballando para corrixir esa situación de desemprego, e iso mesmo ocorre tamén coa calidade do emprego. Ninguén nega que a crise levou consigo unha maior concentración temporal, tempo parcial nos últimos anos, pero Galicia, señoría, porque eses son os datos, conta hoxe cunha estrutura de emprego na que oito de cada dez persoas teñen un posto de traballo a xornada completa, e sábeo. Sabe que o 72,5 % dos asalariados teñen un contrato indefinido, e sabe que a realidade é que dous de cada tres asalariados son indefinidos con contrato de traballo a xornada completa. Esta é a realidade da estrutura de emprego que ten Galicia. Polo tanto, eu creo que hai que falar dun tema tan serio como é as políticas de emprego cun mínimo de rigor e dando, efectivamente, os datos que poden aportar para que estas políticas de emprego e de activación económica que está desenvolvendo o Goberno poidan dar o resultado. O que si somos plenamente conscientes, señoría, é da problemática que ten a situación do desemprego en Galicia, e por iso, efectivamente, estamos a manter a totalidade das medidas activas de emprego e estamos a manter tamén todos os acordos no eido do diálogo social e da colaboración institucional. Polo tanto, neste contexto o que si lles podo dicir é que nós imos seguir impulsando esas políticas de emprego, imos atender as necesidades de todos os desempregados. E para rematar, señoría, si lle podo dicir que cando chegamos ao Goberno da Xunta de Galicia no ano 2009 tiñamos un obxectivo moi claro, que era frear precisamente a destrución da actividade económica e con ela frear a destrución de emprego. E conseguímolo, xunto cos traballadores, coas empresas, que foron quen de reverter esta situación. E agora, señoría, a nosa máxima prioridade está nunha dobre dirección: en primeiro lugar, seguir traballando por crear novas oportunidades a través dunha política de emprego, unha política industrial, unha política de innovación, e tamén, señoría, estar ao lado das familias que aínda viven nunha situación difícil a causa da crise e que, polo tanto, necesitan da nosa achega e do noso acompañamento. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Interpelación de Dª María Tereixa Paz Franco e D. Cosme Eladio Pombo Rodríguez, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre o servizo de cátering dos comedores escolares públicos
Para formular a interpelación ten a palabra o señor Pombo.
Grazas, presidente. Moi boa tarde a todos e a todas. Boa tarde, señor conselleiro. Primeiramente, debo dicirlle que lamento profundamente que non comparecese vostede diante deste Parlamento pola súa propia vontade, nin diante da solicitude de comparecencia que solicitaron varios grupos parlamentarios, o BNG entre eles. O BNG, dende logo, lamenta que vostede non comparecese para explicar a situación xerada pola repartición de comida en mal estado por empresas concesionarias dos comedores escolares da Xunta de Galiza. Lamento que non o fixera porque estamos a falar dun tema serio: a seguridade alimentaria no ensino público, e porque chove sobre mollado no tema dos cáterings. O BNG bota man dunha interpelación presentada xustamente hai un ano, porque dende aquela houbo vairas denuncias nesta Cámara diante do mal funcionamento do servizo dos comedores que utilizan o servizo de cátering. O problema vén de atrás, señor conselleiro. Se facemos un pouquiño de historia, alá polo 1972 implántase o ensino obrigatorio até os 14 anos, comezan as concentracións das unitarias en centros escolares, constrúense comedores para alimentar o alumnado transportado, pois non podían voltar á casa na hora de comer, que había que transportalo. Foi así como se foron construíndo centros con cociña, centros con comedores, necesarios para manter esa boa alimentación do alumnado transportado. Nestes comedores –podo dicilo por experiencia propia– preparábanse menús a base de produtos da localidade, produtos frescos, sans, de temporada, carne galega, do país, leite da terra, peixe, en fin, cociña cociñada nos propios comedores, cociña sa. E vostede sabe, señor conselleiro, que o BNG sempre defendeu a xestión pública dos servizos de cociña nos comedores escolares por parte da Xunta, porque para nós, en primeiro lugar, garantían o dereito fundamental á educación. Ese alumnado transportado se non tiña onde comer non podía acceder á educación. Entón era unha garantía do dereito ao ensino obrigatorio gratuíto, primeiro punto importante. Pero andando ao tempo, hai un segundo punto tamén moi importante, porque para nós entendemos que promove a tan necesaria conciliación entre a vida laboral e a vida familiar. Hai un terceiro punto importante, porque moitos alumnos fan, facían tamén daquela, pero agora sobre todo fan unha comida importante, no tempo no que 600.000 galegos se atopan ao borde da pobreza, e porque, ademais, o servizo de comedor non é só comer, senón que se poden promover ou se deberan promover hábitos alimentarios para garantir –digamos– unha saúde para todos os galegos e as galegas. Vostede, señor conselleiro, sabe que o BNG sempre defendeu esta xestión directa e que se podería facer porque Galiza dispón de produtos de calidade e dispón, ou dispuña, do persoal necesario. Lamentabelmente, a política neste aspecto da Xunta é moi outra, é a privatización, ou sexa, recortar o investimento público nos comedores, que paguen máis os pais e meter os servizos dos cáterings, que é onde hai máis negocio. Ou sexa, cada vez menos comida cociñada e máis cáterings para promover o negocio. O 12 de marzo de 2013, dende esta mesma tribuna, o anterior conselleiro anunciounos un novo recorte no servizo educativo moi contestado por toda a comunidade educativa. Foi o novo recorte do repago do comedor, polo cal obrigaban a repagar o comedor a aqueles transportados que durante trinta anos non o fixeran, aumentaban un 40 % o servizo de comedor e os prezos públicos, nun tempo –xa digo– no que máis de medio millón de galegos están ao borde da pobreza, e ampliaban o negocio do privado nos comedores. Menos comida cociñada e máis cátering, e por desgraza en moitos deles comida de plástico. Modelo rexeitado polo BNG e modelo rexeitado polo propio Consello Escolar de Galiza, que pediu a devolución ao Goberno galego daquel decreto, nada máis e nada menos, porque puña en tea de xuízo a igualdade de oportunidades. Señor conselleiro, só chove sobre mollado. Fai hoxe xustamente un ano, no día de hoxe o Bloque falaba dende esta mesma tribuna do mal que comían os nenos e as nenas en varios centros escolares servidos pola empresa de cátering Serunión. Falabamos tamén de reclamar a suspensión cautelar da concesión a esta empresa por servir menús –utilizo palabras textuais– "miserábeis" transportados en condicións lamentábeis, mentres as familias pagaban prezos abusivos. Falouse aquí da estafa do novo Decreto de comedores, feito para privatizar –vostedes xa sei que lle chaman "xestión indirecta"– e converter en negocio os comedores escolares. Nunha palabra: suprimir cadros de persoal de cociña, ou sexa, a xente, menos postos de traballo; pechar cociñas, que despois se converterían en pechar escolas, efectivamente; peor servizo nestas cociñas, peor calidade da comida e máis caras para moitas familias. Tamén se falou, curiosamente, da ausencia de control ás empresas adxudicatarias, porque a pesar de servir unha comida pésima, a pesar de pagar moito máis, a pesar de haber moitas denuncias, resulta que non pasaba nada. Hoxe chove sobre mollado porque un ano despois temos que volver falar deste mesmo problema, despois de que moitas ANPA, despois de que o sindicato maioritario do ensino, moitos concellos chamasen, reclamasen e petasen nas portas da consellaría denunciando o mal servizo neste caso doutras dúas compañías, como é Perea Rojas e Col-Servicol; esa de Col-Servicol famosa non polo caldo galego senón polo caldo malagueño. Servizo que prestaban estas dúas empresas en vinte centros galegos e servizo que foi –digamos– denegado despois de incumprir gravemente en varios colexios as condicións que estabelecían os contratos coa propia Xunta. Servizo que afectaba 2.800 alumnos das provincias da Coruña, Pontevedra e Lugo, e en concellos de Cambre, Culleredo, Cuntis, Arousa, A Mariña e moitas máis. Servizo que máis ou menos afectaba 2.800 alumnos dos máis de 11.000 que son servidos no noso país mediante cátering. E, en fin, houbo moitas denuncias, houbo moitas ANPA de centros públicos de Galiza que veñen denunciando nos últimos tempos o lamentábel funcionamento de varias concesionarias dos cáterings, neste caso, das empresas que acabo de nomear. Nese último curso, dende o principio do curso, sucedéronse denuncias en centros públicos: en Culleredo, en Cambre, en Cuntis, en Betanzos, en Arousa, en Cambados. E as denuncias eran por graves problemas no servizo de comedor dende o mes de setembro. Problemas, basicamente, pola escasa cantidade e tamén pola mala calidade da comida, mesmo por comida que chegaba en mal estado aos centros: lentellas en mal estado, caldo en mal estado, etc., obrigando mesmo a recorrer a pedidos de comida a domicilio de bocadillos ou pizzas para non deixar os nenos sen comer. Dábase a curiosidade de que alumnos de cinco ou seis anos saían ás catro ou cinco da tarde do colexio e tiñan fame porque seica o que comían non lles abondaba. O Grupo Parlamentario do BNG, dende logo, comparte a preocupación e as denuncias destas ANPA dos temas aos que me acabo de referir, que subministraban –xa digo– cátering a preto de tres mil alumnos en centros públicos do noso país. Compartimos as denuncias de que se cociñaba en Málaga, se transportaba a comida, percorría esta comida máis de mil quilómetros en liña fría que logo se procesaba. Comida –xa digo– que foi denunciada en moitas, non en unha, en moitas veces por insuficiente, por crúa, por falla de auga para beber, comida en mala calidade, e o de menú variado seica estaba moi ben no papel, pero de variado nada de nada. Col-Servicol colleu a concesión a 2,75 euros/menú e Perea Rojas a 2,80 euros/menú, e con estes prezos é imposíbel dar de comer un menú de calidade a ninguén. De 80 puntos, que se contemplaban á hora de contratar os servizos, 50 respondían nada máis e nada menos que á oferta económica, e a calidade practicamente digamos que non había uns puntos fundamentais que fixeran iso posíbel. A proba é que para subministrar comida nos comedores galegos se trae a comida de Málaga. Non é a primeira vez que o Grupo Parlamentario do BNG ten presentado denuncias no Parlamento galego por este tema. O Grupo Parlamentario do BNG, dende logo, entende que o que é máis fundamental no tema dos comedores é garantir a seguridade alimentaria nos comedores dos centros públicos do ensino e garantir a calidade dos mesmos. Polo tanto, ten as preguntas que nós lle presentamos por escrito, e pregúntolle ao señor conselleiro: ¿que ten pensado vostede facer para garantir a calidade da comida que se dá nos comedores galegos?, calidade que nós baseamos en produtos que sexan de calidade...,
Remate, por favor.
...que sexan frescos e que sexan de proximidade. ¿Que ten pensado facer para garantir a seguridade alimentaria? ¿Que ten pensado facer para garantir a cantidade que necesitan os alumnos? ¿Que ten pensado facer para garantir que os menús especiais cheguen en tempo? ¿E que ten pensado facer para que a promoción de hábitos alimenticios e da saúde non sexan simples charlas sobre o importante que é a comida típica gallega? ¿Que ten pensado facer, señor conselleiro...,
Grazas.
...para poñer como fundamento a calidade en lugar do negocio? Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Pombo. Resposta do conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
Boa tarde, señor presidente. Señorías. Efectivamente, señor Pombo, esta é unha cuestión seria. Nós estamos moi preocupados polos comedores escolares –como non podía ser doutra maneira–, e levamos tempo traballando dende sempre dende este servizo coa máxima precaución e coa máxima atención, cun seguimento tremendamente exhaustivo de todo o que ten que ver con este servizo, que –vostede ben dixo– é un servizo moi sensible, que é o que lles damos de comer aos nosos fillos. E, bueno, a verdade é que vostede trae aquí a colación a este debate pois unha iniciativa do ano pasado, sérvelle como escusa para meterse no debate político. Pero, bueno, naquel momento, respecto dunha empresa que vostede citou, e por iso tamén a cito aquí, que é a empresa Serunion, neste caso nun centro educativo ourensán, en Celanova. Vostede supoño que saberá o que se fixo naquel momento. Houbo unha denuncia, investigouse, constatouse e púxoselle unha sanción á empresa, multóuselle, é dicir, con todas as garantías procesuais, con todas as garantías sanitarias e, por suposto, con todas as garantías contractuais cun servizo público. Entenderemos vostede e mais eu que non se pode adxudicar dun xeito arbitrario e tamén entenderemos que non se pode desadxudicar ou resolver dun xeito arbitrario, é necesario ter unhas garantías xurídicas nun Estado de dereito. E, bueno, neste caso, no curso 15-16, do que estamos a falar neste momento, eu tamén quixera poñer en valor unha serie de datos que creo que é moi importante coñecelos, porque nos van permitir facer un deseño e un marco do que estamos a falar. Estamos a falar de que a Xunta de Galicia nos comedores escolares xera, ou aporta –mellor dito–, máis de 10 millóns e medio de menús ao ano, que non é un dato irrelevante: máis de 10 millóns e medio de menús ao ano; todos os días, ao redor de 72.000 menús. Deses 72.000 menús uns son aportados pola Xunta de Galicia –ben de modo directo, ben de modo indirecto–, outros son aportados e xestionados polas ANPA ou polos concellos. Se falamos dos centros que xestiona a Xunta, de modo directo, 302; de modo indirecto, 133 centros; as ANPA xestionan 136 comedores; e os concellos, 42. Obviamente –vostede o dixo–, os servizos de comedores evolucionan. Dende unha función basicamente centrada no medio rural que tiña que ver coa necesidade imperiosa de dar a comida para que se puidese completar o ciclo educativo ao longo do día, vai evolucionando –como estaba dicindo– e vai pasando –digamos– a un servizo máis de conciliación familiar; é habitual nalgúns casos que ao rematar as clases os nenos coman no comedor e se vaian para as súas casas –como vostede tamén sabe–. Co cal hai unha evolución tamén no propio sistema. Pero aquí vostede o que está plantexando e cuestionando pois é o servizo de catering, basicamente. Ben, direille que o servizo de catering non é nada novo, non o puxo en marcha este goberno nin o puxo en marcha de xeito exclusivo o Partido Popular. Vostede sabe perfectamente que durante outros gobernos nos que vostedes tiñan responsabilidades había servizos de catering. Vostede sabe que en cidades rexidas e gobernadas por alcaldes nacionalistas hai servizos de catering. Vostede sabe que o señor Quintana puxo nas galescolas servizos de catering para nenos de 0 a 3 –material moi sensible–. E vostede sabe que as ANPA, que xestionan 133 comedores escolares, maioritariamente, moi maioritariamente, fan servizo de catering. Pero, bueno, a situación é xa coñecida. Hai unhas queixas nalgúns centros, en concreto, respecto de dúas empresas que forman parte do mesmo grupo. Obviamente, unha vez que se reciben esas denuncias, procédese á información e procédese a inspeccionar a veracidade das mesmas. Obviamente, investígase, contrástase a información, ábrense uns expedientes administrativos polas canles legais e actúase cando se constata que é certo o que se está plantexando. É como ten que ser, é así. Obviamente, hai un incumprimento nestes casos, e en base a eses incumprimentos o que se fai é unha anulación, unha rescisión do contrato; é o que fai unha administración responsable. Iso non quere dicir que o servizo sexa malo en si mesmo, senón que nuns casos concretos unhas empresas concesionarias fan mal o servizo e rescíndeselles o contrato, resólveselles o contrato. Pois ben, tamén lle quería dicir, señor Pombo, que en ningún momento –e vostede tamén o sabe seguramente, non me deixará mentir en ningún momento– houbo risco de que existise un problema de salubridade nos alumnos, en ningún momento. ¿Por que? Porque afortunadamente nos comedores escolares, aínda que estean xestionados dun xeito indirecto a través de catering, hai persoal da propia empresa e hai persoal dos propios centros, e cando detectan que hai unha anomalía nos menús bloquéano e buscan alternativas, como se fixo –e vostede citouno– nestes casos. Co cal non houbo en ningún momento risco desde o punto de vista alimentario para os nenos. Nin se plantexouse unha solución ponte. Resólveselles o contrato, plantéxase unha solución ponte e dende o primeiro día non houbo ningún tipo de problema na prestación do menú coas novas empresas, en ningún momento. É máis, se vemos o dossier de prensa, vostede poderá comprobar onde se falaba de absoluta normalidade e se falaba de que o cambio de empresas neste caso se fixo sen ningún tipo de problema. Co cal a prioridade que vexo que compartimos –e alégranos– é que o principal que se debe facer é velar pola seguridade alimentaria e sanitaria dos menús escolares de todos aqueles centros que se xestionan directa ou indirectamente. Respecto da outra cuestión que tamén vostede citou e que tamén estivo no debate público estes días, respecto de se prima na adxudicación do concurso o prezo sobre a calidade, eu voulle dicir que é rotundamente falso que o prezo sexa o argumento principal ou que o prezo estea por encima da calidade. E voulle dicir basicamente por que. Porque basicamente a calidade está dalgún xeito garantida dende o primeiro momento. Porque todas as empresas que participan nestes procesos de contratación saben –porque está no prego– que hai que cumprir uns requisitos fixados nun manual de menús saudables, feitos polo Departamento de Pediatría da USC e feitos por Sanidade. Aí está absolutamente todo regrado: tipo de menús, tamaño, cantidades, rotacións, etc., que teñen que cumprir. E despois, respecto da variable prezo, obviamente ten que haber unha variable económica obxectiva que permita asignar ou non asignar este contrato ás empresas que participan. Galicia plantexa neste caso unha porcentaxe do 60 %; é dicir, a variable prezo é o 60 % do contrato. Vostede sabe tamén que hai unha Lei de transparencia do 2006 que fixa como mínimo un 40 %; Galicia neste caso ten un 60 %, igual que outras comunidades autónomas ben coñecidas, como o País Vasco, exactamente o 60 % tamén no País Vasco; e moito menos que outras comunidades autónomas, como Asturias, onde a variable prezo é o 100 %. Co cal dicir alegremente que se prima o económico sobre a calidade dos menús non ten sentido, porque a calidade dos menús está garantida dende o primeiro momento. Non é certo, por isto, que se merme a calidade dos menús escolares en función do prezo de licitación, porque, como xa dixen, este vén de seu. A calidade e a tipoloxía, e a gramaxe, e todo o que ten ver coas condicións nutricionais e de calidade do alimento vén de seu nas empresas que participan nestes menús. E mire, falabamos de que temos ao redor dos 10,5 millóns de menús escolares ao ano, unha cantidade en servizo de catering moi semellante –practicamente idéntica–, ao redor dos 11.700 alumnos xestionados pola Xunta indirectamente, contratados pola Xunta ou xestionados contratados tamén polas ANPA e polos concellos. E mire, non se pode facer unha cuestión preocupante e que nos obrigou a tomar medidas facelo como unha norma xeral, non se pode. Porque tamén é certo, señor Pombo –e non debemos enganarnos, non nos enganemos, ¡eh!–, o risco cero é imposible, en calquera servizo; en 10,5 millóns de menús, de comidas, é posible que xurda pois un problema concreto. Igual que todos os días saen 90.000 nenos en autobuses escolares e ao mellor algún día –Deus non o queira– pode pasar algún suceso, pero iso non quere dicir para nada que o servizo sexa malo. E estamos falando do mesmo. E mire, isto non é algo da Xunta de Galicia ou do Partido Popular. Estamos nun termo municipal rexido ou gobernado por antigos –bueno, non sei– socios seus, é dicir, por antigos cargos do Bloque Nacionalista Galego, onde teñen problemas cos comedores creo que bastante peores que os que temos nós. Vostede ben sabe o que está pasando en Compostela cos comedores escolares. Por certo, a empresa que o Concello plantexaba para dar o servizo era a empresa á que nós tivemos que anularlle a rescisión. Co cal, claro, intentar dicir que este partido ou este goberno actúa –como vostede di– de mala fe, etc., pois terá que aplicarlles o conto aos seus antigos socios de goberno, porque son as mesmas empresas das que falamos. E, claro, vostede fala das empresas de fóra, curioso. Cidade de Pontevedra, servizo de catering...,
Remate, por favor.
...comedores xestionados pola Federación de ANPA e polo Concello. ¿Sabe vostede de onde é a empresa que vostede criticou e que vostede sabe que está prestando un servizo en Pontevedra? Pois é Serunion, que é de Barcelona. Entón, ¿como é posible entón que na cidade de Pontevedra preste o servizo unha empresa catalá? Bueno, se fora de Málaga, pois sería realmente mala, ¿non?, pero como é catalá, pois ao mellor non o é tanto. En todo caso, señor Pombo, voulle dicir do que si somos culpables...,
Remate, por favor.
...do que si é culpable este goberno. Mire, este goberno é culpable de incrementar en época de crise máis de 12.000 prazas de comedor. Este goberno tamén é culpable de pór en marcha un sistema de copago –si, de copago– do servizo moito máis xusto socialmente que o seu, moito máis xusto socialmente que o seu, onde o 80 % son usuarios gratuítos e está en función da renda, para que o fillo de Pablo Isla, que ten maior capacidade económica que o fillo dun parado, pois teña que aportar máis ao servizo público.
Grazas.
Tamén é culpable de ter controis e ser responsables.
Grazas, señor conselleiro. Remate.
E tamén é responsable, segundo a súa teoría...,
Silencio, por favor.
...de permitir que as ANPA...
Remate xa, señor conselleiro.
...e os concellos fagan uns servizos que, segundo vostedes, son tan irresponsables. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Réplica. Señor Pombo. [[Murmurios.]] Silencio, por favor. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Silencio, por favor. Deixen falar o señor Pombo. [[Murmurios.]] Silencio, por favor. Deixen falar o señor Pombo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Silencio. Ti tranquilo, ata que isto estea calmado non empezas. [[Murmurios.]] Tranquilo, tranquilo, ata que estea calmado non empezas. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Silencio, por favor!, para que poida empezar o señor Pombo. Se lles parece oportuno. [[O señor Pombo Rodríguez pronuncia palabras que non se perciben.]] Empece cando queira, señor Pombo.
Grazas, señor presidente. Eu vin aquí interpelar o señor conselleiro da Xunta de Galiza, de Educación. [[Murmurios.]] Se vostede ten interese en interpelar o concelleiro de Santiago –non sei cal–, por min non hai problema, vaia alá e interpéleo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor conselleiro, a min gustaríame que non desvirtúe as palabras do portavoz do BNG dende esta tribuna, ¡eh! Di vostede que está moi atento, están al dedillo –alégrome–, controlando todo o que pasa mal nalgunha empresa. Eu nomeei dúas empresas de aquí, señor conselleiro, dúas empresas, e non porque sexan de Málaga, nin porque traian o caldo de Málaga, ¡eh! ANPA dun centro galego. O 7 de setembro a Xunta de Galiza comunica a seis centros que empeza a funcionar Col-Servicol neste centro. Dende o inicio do curso a comida non está sendo suficiente para os aproximadamente 300 nenos de comedor, comen en dous turnos, non poden lavar os dentes nin poden lavar as mans porque hai que andar a toda velocidade e non hai sitio onde. Hai nenos con dietas especiais que non están sendo debidamente atendidos por non dispor da comida que requiren, tendo que comer na súa casa. Da Xunta de Galiza é este comedor, ¡eh! A comida vén fría e os dous pequenos fornos que hai na cociña non chegan para quentala en condicións, ás veces derrétense as bandexas en que se quenta. A comida está chegando en malas condicións; o 28 de setembro xa foi o máximo. A vaixela está sucia en moitas ocasións. Xa puxemos en coñecemento da empresa as queixas, do colexio, do centro e da consellería, e anunciamos accións legais. Eu non estou falando de empresas de fóra, estou falando de empresas que incumpren con trescentos pequenos que debe atender a Xunta de Galiza, señor conselleiro; a ver se non nos confundimos. Para o BNG dende logo non é normal, non é normal que se estean realizando servizos de catering e que teña que transportarse a comida mil quilómetros. Entre outras cousas, porque hai que queimar gasóleo, e entre outras cousas porque pensamos que podería ser máis aproveitábel, en lugar de queimar gasóleo, dar mellor calidade de comida, que en Galiza haina, ¡eh!, eu xa llo digo, que a hai, e vostede é do centro, ¿verdade?, hai boa carne, hai bo leite, pero non sei por que hai outras comunidades que poñen nos pregos de condicións ou buscan a maneira de que se sirvan comidas frescas de proximidade e o peixe que sexa de cerca, que non veña dende moi lonxe, mais parece ser que a Consellería da Xunta de Galiza non ten ese interese. Dende logo, a nós non nos parece normal. Xa sei que hai uns pregos, señor conselleiro, que di que hai unhas medidas para garantir, e hai que ter calidade contrastada –pon aquí–, cantidade suficiente, presentación e calidade aceptábeis. Eu, de feito, cambiaría por produtos frescos, produtos de proximidade, produtos saudábeis, produtos cociñados no día, produtos que sexan de preto de onde está o comedor. Eu, dende logo, é o que me parece, e repítolle, non por ser de Málaga, ¡eh!, non por ser de Málaga, que eu estiven por alí bastante tempo e teño simpatías con esa xente, pero por 2,75 euros/menú, o máis barato de todo o que se paga na consellería, se non me equivoco, e por 2,80, ter que traer a comida dende aló, que hai que pagar o transporte, facer a comida, poñer persoal, non se pode dar comida de calidade, señor conselleiro; poñerano as bases, pero non se pode dar, porque as empresas así non funcionarían; algo falla. E para nós, dende logo, o prioritario, señor conselleiro, nos comedores escolares –xa llo dixen ao principio–, o noso modelo...,
Vaia rematando, por favor.
...o do Bloque Nacionalista Galego, sería dirixir os comedores cara a unha xestión directa, porque poderiamos recuperar postos de traballo, que en Galiza penso que non nos sobran, mesmo no rural tampouco sobran. Poderiamos recuperar calidade, e non porque o poña no papel, que hai que dar unhas charlas que "hablen de los productos típicos de Galicia", senón porque sexa froita, porque sexan verduras, porque sexa peixe, porque sexa carne próxima a nós, que non haxa que transportala, ou que haxa que transportala o mínimo posibel. Ese é o modelo que nós defendemos. E, polo tanto, para nós, o primeiro é a garantía de calidade. Non temos nada contra os de fóra, nada, absolutamente nada, pero pensamos que a mellor maneira de dar mellor comida é que sexa de por aquí, e hai maneira de facelo, porque hai outras comunidades que o fan, curiosamente a galega non sei por que. Polo tanto, en lugar de charlas relacionadas coa gastronomía de Galicia, que se poña...
Moitas grazas, señor Pombo.
...–xa remato, señora presidenta–...
Non, señor Pombo. En control xa sabe vostede que remata o tempo e rematamos. Remate a frase, e xa está.
Señor conselleiro, ¿está polo modelo "caldo galego" ou imos ter que seguir comendo de fóra e comida de plástico?
Moitas grazas. Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez.
Señor Pombo, non teña dúbida de que eu, entre caldo galego e comida de fóra, quero caldo galego, ¡eh!, non teña a menor dúbida, ¿non? Pero mire, mire que fácil sería se nos deixaramos levar pola demagoxia, pola facilidade da demagoxia. O Concello de Santiago está aquí, eu non o critico, en ningún momento o critico. Teñen un problema e téñeno que resolver, como o temos que facer nós, como o tivo que facer a Xunta de Galicia cando detectou e certificou o problema. Vostede obvia unha realidade e vostede dáse conta de que é moi fácil lanzar mensaxes alegres. Sería habitualmente que unha cousa é predicar, aínda que sexa de modo laico, e outra cousa é dar trigo, e pódeno comprobar, como a gobernos, dende logo de antigos membros do Bloque Nacionalista Galego, lles pasa o que lles pasa, e nós non o criticamos en ningún momento, porque sería moi fácil, entrariamos nunha espiral bastante perigosa. O que si lle podo garantir –e creo que vostede ten datos de sobra– é que no servizo que presta cando se detecta un incumprimento se actúa, e iso é o que debe facer un goberno responsable; cando hai un incumprimento, débese actuar, e actuouse neste caso. E mire, en Galicia temos un bo servizo de comedores, eu atreveríame a dicir que dos mellores de España, sen dúbida, dos mellores de España. O modelo de catering que vostede aquí cuestiona dun xeito tan radical, pois mire, emprégao a Xunta de Galicia, pero empregábao tamén no Bipartito a Xunta de Galicia, nos centros escolares e nas galescolas, e aí o puxo un goberno do Bloque Nacionalista, co cal non se entende moi ben se aquel Bloque Nacionalista non é o que vostede defende agora. Pero tamén o fan as ANPA. As ANPA, que xestionan un número importante de comedores escolares, utilizan tamén o sistema de catering. Co cal todo o cuestionamento que vostede lle lanza ou lle intenta lanzar á Xunta de Galicia, ao seu goberno e a este partido, saiba que todos os improperios que lle lanza tamén llelos lanza ás ANPA e aos concellos, entre eles ao Concello de Pontevedra, que o servizo de catering o presta unha empresa –como di vostede– de fóra, unha empresa de Barcelona. Entón, bueno, realmente aquí xa se entende pouco. A verdade é que, cando vostede di que o BNG ten o seu modelo e que é só comedor de xestión directa, non me estraña que vostedes vaian ás eleccións con outro nome, porque non hai quen o entenda, non hai quen o entenda, teñen que tapar o seu nome. Porque aquí un portavoz do Bloque Nacionalista di que o seu modelo é un, pero despois, no principal concello onde vostedes gobernan, fan outro modelo, e por encima o alcalde desa cidade vai nas listas electorais con outro nome para que non se saiba que é o nome..., é dicir, é un lío, señor Pombo, é un lío. [[Aplausos.]] Non me estraña que acaben cambiándose de nome porque realmente non se entende; eses discursos non se entenden. Mire, en todo caso...
Señor Fajardo, estouno escoitando.
...xa lle dixen anteriormente, señor Pombo: o risco cero non existe, nin en comedores nin en calquera servizo público, nin na nosa vida particular non existe o risco cero. O que hai que facer é, cando se detecta unha anomalía na prestación de servizo ou se detecta un incumprimento na prestación dos servizos pola empresa concesionaria, é actuar, e actuouse. ¿Vostede está a favor ou non de que se vaia rescindir o contrato? Non o sabemos, vostedes cuestionaban o ano pasado Serunion, que é a empresa que serve os menús en Pontevedra; bueno, é unha empresa de Barcelona, non pasa nada. Pero, en todo caso, outra cuestión que creo que tamén hai que deixar moi clara é que o servizo de comedor é un servizo que está prestando unha axuda pois moi importante ás familias e aos alumnos, que ten moitos –digamos– aspectos positivos (aprender a comer, unha alimentación variada, etc.), e iso está todo controlado con inspeccións periódicas, está todo controlado por unha guía que todas as empresas que prestan o servizo teñen que cumprir, todas a teñen que cumprir. E cando vostede nos fala –e tamén nos falou anteriormente e tamén nolo dixo agora– dos modelos de comedores e do sistema de xestión de prestación de servizo, eu dígolle unha cousa –témolo discutido moitas veces–: ¿que é máis xusto: que unha persoa, que un neno, polo simple feito de ir ao colexio nun autobús, teña un servizo gratuíto ou que o teña en función da renda da súa familia? Nós entendemos que é moito máis xusto socialmente ter en conta a variable renda, porque unha administración ten un papel, de ser...
Moitas grazas, conselleiro.
...elemento que redistribúa as rendas, e pódeo facer vía impostos, e faino, e pódeo facer tamén vía acceso á prestación dos servizos, e o 80 % das familias galegas teñen cero, pagan cero, son usuario gratuíto.
Moitas grazas, conselleiro.
Digo que co que se ingresa a maiores o que se fai é incrementar o número de usuarios, máis de 12.000 nos últimos anos. Co cal, señor Pombo, creo que temos un moi bo servizo de comedores e temos que estar orgullosos del.
Conselleiro, rematou o seu tempo.
Nada máis e moitas grazas. [[Aplausos.]] Interpelación de D. José Luis Méndez Romeu e 17 deputados/as máis, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a política da Xunta de Galicia en materia de loita contra o maltrato infantil
Ten a palabra para formular a interpelación a señora Gallego.
Moitas grazas, señora presidenta. Hoxe, 25 de novembro, conmemoramos o Día Internacional contra a Violencia de Xénero, e ao longo da mañá e mesmo na primeira intervención da tarde falouse aquí por parte de todos os portavoces dos distintos grupos parlamentarios e mesmo por parte do Goberno sobre esta cuestión. Chamoume a atención a intervención da señora Oubiña cando dicía que hoxe era un día para lembrar. Eu creo que lembrar temos que lembrar todos os días do ano para facer políticas contra a violencia machista e hoxe dende logo é un día para reivindicar. [[Aplausos.]] Para reivindicar o cumprimento das leis, para reivindicar que se cumpran a Lei galega do ano 2007, para reivindicar que se cumpra a Lei estatal do ano 2004, para reivindicar que se deixen de facer recortes en materia de políticas de igualdade e na loita contra o maltrato. Para reivindicar que o presidente do Goberno de Galicia, que nos representa a todos e a todas aquí, deixe de amparar un presunto maltratador e de revitimizar a vítima, no caso do señor Baltar en Ourense. Iso é o que temos que reivindicar hoxe aquí, máis que lembrar. Lembrar temos que lembrar todos os días. E eu hoxe, señor conselleiro de Política Social, agardaba que a esta interpelación viñera responder o responsable no Goberno galego nesta materia, porque imos falar de maltrato infantil, pero moi vinculado á violencia machista, á violencia contra as mulleres e aos efectos que esta violencia causa nos nenos e nas nenas, pero vese que o señor Rueda non quere comparecer aquí nas cuestións que lle teñen que ocupar e preocupar, só quere comparecer cando pode vir facer unha rolda de prensa desde esta tribuna. Mire, señor conselleiro, no ano 2007 o Observatorio da Infancia, estatal, publicou un módulo de referencia para "el desarrollo de un protocolo de actuación en casos de maltrato infantil" –así chamado– seguindo as recomendacións do Comité de Dereitos dos Nenos e das Nenas. Ese módulo establecía un conxunto de proposta técnicas mínimas que servirían de punto de partida para a elaboración por parte das comunidades autónomas dos seus propios protocolos interinstitucionais. A día de hoxe, en Galicia aínda non temos ese protocolo, e faise cada vez máis necesario. O sistema no que estamos traballando é unha absoluta coladeira de inxustizas que acaban afectando gravemente nenas e nenos e en moitas ocasións acaban por amparar que se seguen as súas vidas. O Rexistro Único de Maltrato Infantil que existe na Xunta de Galicia tería que sernos útil para coñecer a realidade do maltrato en Galicia, pero a falla de formación dos e das profesionais que traballan en contacto con menores de idade sobre as distintas situacións de maltrato –falamos de maltrato, violencia sexual, falamos de maltrato por violencia machista, falamos de maltrato no seo das familias, falamos de maltrato nos colexios públicos, nas escolas–, pois as distintas situacións de maltrato e a correcta abordaxe das mesmas supón un grave problema para saber que está pasando realmente en Galicia co maltrato infantil, posto que os casos detectados e notificados están moi lonxe do que é a realidade cotiá. Formar os profesionais na primeira liña –a educación, sanidade, servizos sociais, forzas de seguridade– sería útil para empezar a coñecer a realidade e para que estes profesionais sexan capaces de detectar situacións de maltrato e saiban que facer ante elas, saiban como teñen a obriga de notificar cando se sospeita dunha situación de maltrato, saiban que procedementos hai para realizar estas notificacións e saiban tamén que teñen o dereito ao anonimato. O que nos chega a nós, ao Grupo Parlamentario Socialista, sobre o que está pasando, sobre os fallos no sistema, é moi preocupante, e de aí esta interpelación, que o que pretende e o que segue pretendendo é alertar, concienciar para que actúen –insisto–, sobre todo na coordinación, algo que é competencia do señor Rueda, hoxe ausente. Xuíces que non atenden os informes dos traballadores e traballadoras sociais da Xunta de Galicia, dos traballadores e traballadoras sociais do seu departamento, señor conselleiro, e permiten a visita de pais condenados por violencia machista aos seus fillos, a pesar das reiteradas denuncias das nais, que non son tidas en conta, alegando estes xuíces o síndrome de alienación parental, outro invento sexista; nenos e nenas institucionalizados que piden reiteradamente ir coas súas nais e a súa familia materna e se lles denega, e permanecen con 13, 14, 15 anos nunha institución sen poder desenvolver un proxecto de vida como os demais nenos e nenas. Casos sen condena por unha mala praxe na escoita de nenos e nenas ou na toma de declaración, anos ou demasiados meses despois de que suceda o maltrato. Revitimización dos nenos e das nenas por falla de formación dos profesionais que teñen que tomarlles declaración ou xulgar os feitos, por coincidir co maltratador durante o proceso. Ao señor Rueda –ao que nós interpelabamos– pedíuselle que se puxeran medios para que as entrevistas foran en lugares axeitados. Ata o día de hoxe as entrevistas seguen sendo en centros en malas condicións, nas que en moitas ocasións se coincide co maltratador. Ou tamén as malas condicións nas que se exerce a visita tutelada, centros que deberan ser públicos que están nunhas condicións lamentables. Nais condenadas por reter os seus fillos cando a Xustiza non as escoita e os nenos e as nenas piden por favor non voltar co maltratador. Antonte falábase nos medios de comunicación de España dun caso dunha muller de Jaén á que o Goberno do señor Rajoy lle dá hoxe un premio. E precisamente esta muller está esperando que se lle conceda un indulto por unha condena xudicial que ten por non querer devolverlle os seus fillos ao seu marido, seguramente salvándolles a vida por esta acción. Ben, pois dáselle un premio, pero, por outra parte, aínda non se lle deu o indulto ao que ten dereito. Pero non temos que irnos a Andalucía para saber destes casos, señor conselleiro, témolos en Galicia. Tamén aquí temos casos de nenas agredidas polos seus pais que manteñen a súa custodia e nais condenadas polos xulgados por non querer entregar as nenas a eses pais para evitarlles unha morte máis que segura. A Asociación Galega Contra o Maltrato a Menores –da que hoxe nos acompañan os seus representantes– presentou xa no ano 2011 diante do Goberno da Xunta de Galicia unha serie de propostas para elaborar ese protocolo tan necesario que nós, desde logo, consideramos absolutamente axeitadas. Un protocolo que garanta o carácter científico de todas as medidas e actuacións a levar a cabo, a priorización do interese superior do menor, a especialización dos e das profesionais, a coordinación multisectorial, a igualdade de oportunidades, señor conselleiro, a atención a todos os nenos e as nenas menores obxecto de maltrato e non só dos que están en situación de desamparo –que é o que temos hoxe en día–, o carácter público dos servizos e o carácter obrigatorio do que se estableza no protocolo para todas as administracións implicadas. Sen esa ferramenta, o que temos hoxe é unha profunda descoordinación entre os departamentos da Xunta de Galicia que traballan con menores, e entre estes e a Fiscalía, os xulgados e os concellos. Voulle poñer algúns exemplos. O Sergas ten saturadas as unidades de saúde mental infanto-xuvenil das cidades, demasiada poboación a atender con escaso número de profesionais. Os nenos e nenas que sufriron ou sofren de maneira crónica maltrato precisan apoio terapéutico e non está garantida hoxe a asistencia sanitaria en condicións de calidade para todos eles. Con todos os recortes feitos en orzamento e tamén en competencias, a meirande parte dos concellos non contan nos seus servizos sociais de base con servizos específicos de atención á infancia, para informar e abordar dunha maneira específica e cualificada situacións de maltrato e ofrecer a atención máis axeitada, información ás familias e un traballo que é primordial cos nenos e coas nenas. Non hai xulgados especializados en violencia contra a infancia, nin no penal nin no civil, co que se fai moito máis complicado atopar profesionais formados para atender estes casos. Tampouco no turno de oficio da avogacía existe esa especialización que sería desexable para tratar o maltrato infantil, de xeito que non se revitimicen nenos e nenas. O Instituto de Medicina Legal de Galicia non conta con equipos forenses especializados en avaliación forense de menores de idade e non hai servizos de garda de psicoloxía. Co cal, cando se presenta un caso, a primeira entrevista –moitas veces a de máis valor– é realizada por un profesional que non recibiu o mínimo adestramento para facer unha intervención estruturada. Na actualidade...
Vaia rematando, por favor.
...as situacións de maltrato severo derívanse aos centros hospitalarios de referencia, onde é enviado un médico forense do Imelga que se encarga de toda clase de intervencións: recollida de mostras biolóxicas, avaliación física, exploración xenital, entrevista... Isto é completamente incorrecto. Baste lembrar como exemplo que as vítimas adultas de violencia sexual son exploradas por especialistas en xinecoloxía. É moi grave o que está pasando, conselleiro. Por iso, o Grupo Socialista presentaba esta interpelación, para alertar, para concienciar, para que o Goberno galego se dea conta de que hai un traballo importante que facer, que ata o de hoxe non está feito. Por iso, preguntabámoslle se teñen algún convenio de colaboración ou outra fórmula de coordinación coa Fiscalía e coa Xustiza para evitar entregar a pais maltratadores os seus fillos, se a Xustiza comunica ao Goberno galego todos os casos de violencia machista ou violencia familiar nos que hai polo medio menores, e con que equipos especializados, unidades, centros, conta o Goberno galego para a prevención do maltrato infantil e para a protección dos menores maltratados...
Moitas grazas, señora Gallego.
...e con que recursos económicos...
Moitas grazas.
...e, sobre todo, cal é a relación do Goberno cos concellos neste eido. Agardo, señor conselleiro...,
Moitas grazas, señora Gallego. Rematou o seu tempo.
...que, a pesar de que non está aquí o señor Rueda, vostede solidariamente responda polo conxunto...
Moitas grazas. Ten a palabra o conselleiro de Política Social, don José Manuel Rey Varela.
Señora presidenta. Señorías. Efectivamente, trátase dunha interpelación sobre o maltrato infantil. [[Murmurios.]] Quérolle dicir, señora Gallego, que as competencias están atribuídas á Consellería de Política Social, consellería que ten desgraciadamente máis de mil expedientes de desprotección infantil, dos cales os motivados por sospeitas de maltrato físico son unha pequena porcentaxe sobre o total, exactamente o 8 %. Eu pensaba que esta interpelación non era polo 25 de novembro –que podería ser–, senón polo 20 de novembro, que é o Día Internacional dos Dereitos do Neno, e que, polo tanto, creo que ten moitísima relación coa interpelación que traen a este Parlamento. Actualmente teñen expediente de protección 3.760 menores en Galicia, dos que 1.464 están baixo a tutela pública e 405 mozos están executando algunha medida xudicial. Ante esta realidade, os poderes públicos temos encomendadas as actuacións para protexer xurídica, social e economicamente a familia e, en particular, a infancia e a adolescencia. A atención que se presta á infancia mellorou afortunadamente nas últimas décadas. Conscientes da necesidade de mellorar os mecanismos de coordinación interinstitucional na prevención e atención ao maltrato infantil, no marco do Observatorio da Infancia, elaborouse un protocolo básico de intervención contra o maltrato infantil, que foi aprobado polo Pleno do Observatorio da Infancia o 22 de novembro de 2007, co fin de garantir a aplicación en todo o territorio español dos dereitos recoñecidos na Convención sobre os dereitos do neno, así como promover protocolos de actuación integral e interinstitucional fronte ao maltrato infantil no ámbito de cada comunidade autónoma. Este protocolo precisaba dunha actualización derivada das novas necesidades sociais detectadas e das carencias advertidas. En particular, era esencial incluír nel os menores expostos á violencia de xénero. Por iso, estimouse conveniente, xunto coa Delegación do Goberno para a Violencia de Xénero, introducir algúns elementos que contemplan o seu desenvolvemento respecto desa situación especial de especial atención dos fillos das mulleres que sofren este tipo de violencia. Igualmente, debe terse en conta que a violencia contra a infancia fai referencia a un amplo abano de modalidades e circunstancias que poden darse en distintos contextos e coa implicación de diversos axentes, incluíndo a posibilidade dunha inadecuada resposta institucional. Partindo da definición de violencia contra a infancia ofrecida por Nacións Unidas, esta actualización do protocolo céntrase na acontecida exclusivamente no contexto familiar, e incorpora a consideración das persoas de menor idade como vítimas de violencia no devandito contexto. Esta énfase na dimensión intrafamiliar recóllese no título do protocolo e farase referencia á mesma ao longo do texto como maltrato infantil no ámbito familiar. Deste xeito, preténdese diferenciar entre esta forma concreta de violencia e contra a infancia e outras. Froito desta actualización, é a aprobación do Protocolo básico de intervención contra o maltrato infantil no ámbito intrafamiliar, levada a cabo polo Pleno do Observatorio da Infancia o 9 de xuño de 2014. Este protocolo actualizado debe ser complementario aos protocolos sectoriais en cada ámbito profesional implicado na detección, notificación e intervención en casos de maltrato infantil aplicado en cada comunidade autónoma. Neste caso, Galicia, na Estratexia galega para a infancia e adolescencia 2016-2020, actuación 4.4.3 da liña estratéxica 4, ten prevista a elaboración do protocolo do que vostede está falando, un protocolo autonómico en desenvolvemento do protocolo básico de intervención que existe neste momento elaborado polo Observatorio da Infancia e desenvolvido polo Protocolo básico do 9 de xuño de 2014. Na Comunidade Autónoma de Galicia existe un protocolo de actuación en abusos sexuais a menores consensuado entre diferentes organismos competentes en materia de infancia, concretamente a Xunta de Galicia, o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, o Valedor do Pobo e a Delegación do Goberno en Galicia. A existencia de abusos sexuais aos menores constitúe un problema de graves e profundas repercusións psicolóxicas, sociais, xurídicas e médicas. A súa extremada complexidade require dun enfoque multidisciplinario, ademais dun elevado grao de coordinación, para acadar a máxima efectividade na protección dos nenos e nenas. A necesidade de proporcionarlles aos nenos e nenas os medios para o seu desenvolvemento equilibrado e harmónico reclama dos servizos de protección de menores a adopción de modos de intervención coordinados e interdisciplinarios nos eidos sanitario, educativo, social, xudicial e policial. Este protocolo constitúese nun instrumento de coordinación dunha serie de actuacións organizadas nun fluxo de traballo dinámico e aberto que se inicia co coñecemento do caso e se pecha cando pode garantirse a súa protección dun xeito estable. Este protocolo, polo tanto, establece o procedemento coordinado das actuacións en abusos sexuais a menores por parte de todos os organismos implicados. A Fiscalía e os xulgados comunican aos servizos de protección da infancia aqueles casos nos que se considera que, por esta ou outra circunstancia, un menor poida atoparse nunha situación de desprotección, a fin de que os profesionais do ámbito de menores valoren a situación e determinen, de ser o caso, as medidas de protección a aplicar. Igualmente, os servizos de protección de menores dan cumprida información de todas as medidas de protección adoptadas en favor dos menores ás correspondentes fiscalías, ás que lles compete a súa superior vixilancia. Por tanto, a colaboración entre as fiscalías e os servizos de protección de menores pódolle dicir –segundo os datos técnicos dos que dispoño– que é permanente, automática e eficaz, sen existir un convenio específico, tal e como está preguntando. Con respecto aos casos de violencia machista ou violencia familiar nos que hai menores, a reforma levada a cabo no sistema de protección á infancia e adolescencia pola Lei orgánica 8/2015, do 22 de xullo, e a Lei 26/2015, do 28 de xullo, reforza a protección dos menores ante situacións de violencia de xénero e abusos sexuais, así como dos malos tratos. Desta forma, a actuación dos poderes públicos para previr situacións de malos tratos e de violencia en todos os ámbitos convértese en principio xeral, en prioridade do seu campo de acción. Así, fronte á violencia de xénero, os menores son considerados vítimas directas debido á súa inclusión como tal no artigo 1 da Lei de violencia de xénero de 2004. Outro dos aspectos transcendentais da nova normativa é a promoción da estancia dos menores coas súas nais. Nesta liña márcase a obrigatoriedade aos xuíces de decretar medidas cautelares de protección do menor, cando antes se realizaba a instancias da Fiscalía ou da representación da nai. Tamén insta os xuíces a pronunciarse acerca da prohibición de aproximación ou a suspensión da patria potestade, custodia ou suspensión do réxime de visitas, estancia ou comunicación do pai inculpado co menor. Se non opta pola dita suspensión, o xuíz terá que determinar con precisión a forma en que esta se desenvolve. Con respecto aos equipos especializados, unidades, centros cos que conta o Goberno galego para o exercicio da competencia de protección de menores –que, como lle dicía, lle corresponde á Consellería de Política Social–, a Xunta de Galicia dispón dos equipos técnicos do menor. E tenos localizados nas xefaturas territoriais das catro provincias e formados por profesionais –pedagogo, psicólogo, traballador social, educador e asesor xurídico– con formación e capacitación suficiente. Son os encargados da valoración e intervención de todos os casos nos que os menores se poidan atopar en calquera situación de desprotección, tanto de risco grave como de desamparo. É a estes equipos aos que lles corresponde propoñer as medidas de protección, tutela ou garda, así como administrar os programas e buscar a adecuación das necesidades dos nenos cos recursos existentes para facer fronte a esta situación. Sobre a dotación económica, os recursos económicos que dedica a Xunta de Galicia, a dotación destinada aos programas de protección da infancia ascende a 26 millóns de euros, 1.464.647 euros máis no 2016 que no 2015. ¿E cal é a relación entre o Goberno galego e os concellos neste eido? Pois a colaboración, como todo o relacionado cos servizos de benestar, ten que ser máxima, de detección no caso dos concellos e de acompañamento no caso da Administración autonómica. Será necesario emitir unha resolución administrativa, requisito que non é necesario se a familia colabora cos servizos sociais...
Moitas grazas, señor conselleiro.
...na mellora das condicións sociolaborais. Neste caso será necesaria a apertura dunha nova liña de coordinación entre a Administración local e a autonómica. Moitas grazas.
Réplica da señora Gallego Calvar, do Grupo Socialista.
Grazas, presidenta. Conselleiro, se estivera todo tan ben, non estarían vostedes pensando en facer o protocolo, que nós consideramos necesario desde o ano 2007. Estamos no 2015 e imos para o 2016 e esa estratexia que non coñecemos 2014-2020 aínda está sen desenvolver e o protocolo sen facer. Mire, profesionais da Administración, da súa consellería, que teñen competencia en menores. Claro que ten competencia vostede en menores, pero ¿quen coordina? ¿Quen ten as competencias sobre o Imelga? ¿Quen ten as competencias en materia de xustiza? ¿Quen ten as competencias para falar coa Fiscalía? ¿Tenas vostede? Non. Tenas o señor Rueda, ¿verdade? Bueno, pois entón por iso lle dicía eu. Profesionais da súa consellería. Non me faga caso a min se non quere, aínda que sabe que é certo, que cada vez que lle digo unha cousa logo vostede verifica que é así, ¿verdade?, as denuncias que facemos aquí. Opinión do Valedor do Pobo sobre a formación dos equipos de menores e familia, da súa consellería: "Sen poñer en cuestión a dedicación ou a sensibilidade destes traballadores, consideramos que os equipos técnicos de menores deberían conformarse seguindo criterios distintos aos da provisión xeral de postos de traballo para o persoal laboral da Administración, xa que a súa tarefa é cualitativamente moito máis importante, e deberían existir mecanismos de selección diferenciados para a provisión destes postos de traballo nos que se considerase de forma preferente a experiencia previa no traballo con menores, unha formación moi especializada e unha marcada vocación profesional deste ámbito, favorecendo a estabilidade destes equipos sen diminución dos adecuados sistemas de promoción interna". Isto é o que opina o Valedor do Pobo sobre os equipos de menores. Eu non lles quito mérito a eses profesionais, non estou dicindo que non sexan uns bos profesionais; o que estou dicindo é que non teñen –porque non se lles deu desde a Administración, que é a que ten a obriga de facelo– a formación axeitada para tratar nenos e nenas ante unha situación de maltrato. Porque da primeira abordaxe, da primeira entrevista, de como se faga, de onde se faga, de se polo camiño se cruzan ou non co maltratador, depende –vostede debería sabelo, señor conselleiro– en moitos casos o éxito desa denuncia, ou que ese neno ou esa nena se sinta revitimizado, ou que a ese neno ou a esa nena sinxelamente non se lle teña en conta a súa denuncia. Isto en canto á formación. E isto é válido non só para os equipos da súa consellería, é válido tamén para os xulgados, para a avogacía, para a Fiscalía, para as escolas, señor conselleiro, para aqueles que teñen que detectar os casos de maltrato, para aqueles que teñen que estar alerta ante casos de maltrato que poden pasar desapercibidos a ollos inexpertos. Para todos é válida esa petición de formación especializada, e en ningún caso se está dando ata o de agora na Administración pública de Galicia. E mire, vostedes teñen dous convenios de colaboración con dúas universidades galegas, a de Santiago e a de Vigo, para a práctica forense e mais para a mediación, que vostedes deberían –consello do Grupo Parlamentario Socialista– rachar. Porque eses dous convenios que vostedes teñen con estas dúas universidades, eses traballos estanos facendo dous profesionais que teñen como principal vía de fundamento diante dos casos de maltrato infantil a síndrome de alienación parental, algo que non está en ningún caso probado cientificamente. É certo que ultimamente non lle queren chamar síndrome de alienación parental, xa lle chaman interferencias parentais, síndrome da nai maliciosa ou teoría do proxenitor amable. En román paladino, en román paladino, que cando unha nai denuncia que o que foi o seu maltratador maltrata os seus fillos, nalgúns sitios –por desgraza, en moitos sitios– non se lle fai caso a esa nai porque se di que está cominando os nenos e as nenas a que denuncien maltrato cando non existe. Isto é o que en román paladino vostedes lle chaman finamente síndrome de alienación parental. Pois isto está pasando, señor conselleiro, e ten a Xunta de Galicia dous convenios firmados con estas universidades para práctica forense e para mediación. ¿Vostede cre que esta é unha boa praxe na Administración pública? ¿Ou é que vostedes son defensores tamén da síndrome de alienación parental? Deberían vostedes promover coñecemento científico para desbancar esas teorías e alentar a investigación doutras vías de estudo no eido da avaliación forense e o debate científico para que este movemento de base científica inexistente esmoreza. Ese debería de ser o seu compromiso. Como o seu compromiso, señor conselleiro, debería ser que o funcionamento dos centros de menores deixe de estar tan illado do exterior. Na seguinte pregunta imos falar algo disto, tanto que os nenos e nenas internos non manteñen contacto cos equipos que os trataban habitualmente, cos que eran os seus elementos de referencia fóra do centro. É necesario, ademais, que estes nenos e nenas internos teñan acceso a determinada información para saber comunicar feitos relevantes sucedidos dentro do centro ou con algunha institución, que teñan dereito a queixas, a denuncias, a información sobre os seus expedientes, aos límites legais das prácticas dentro do centro, dereito a visitas, dereito a solicitar a emancipación.
Moitas grazas, señora Gallego.
Ningunha destas cousas está conseguida, señor conselleiro. Pero se con esta interpelación hoxe conseguimos alertar o Goberno galego da situación na que viven milleiros de nenos e nenas maltratados...
Moitas grazas.
...no noso país, desde o Grupo Socialista, desde logo, dámonos por satisfeitos. Máis nada e moitas grazas.
Ten a palabra o conselleiro de Política Social, don José Manuel Rey Varela.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, a Xunta de Galicia reforzará o vindeiro ano 2016 a atención de persoas menores en situación de desprotección en execución de medidas xudiciais ou de internamento, destinando máis recursos a intervencións dirixidas a previr e a protexer situacións de maltrato ou desprotección, como o Programa de intervención familiar. Como dicía na miña primeira intervención, na actualidade 3.760 menores de idade teñen en Galicia expedientes de protección; xustifica plenamente a presentación desta interpelación. Deses 3.760, 1.400 están baixo a tutela pública e 405 están executando algunha medida xudicial. Para o Goberno galego é unha prioridade realizar unha atención integral a toda a infancia e, de xeito particular –como non pode ser doutra maneira–, aos menores que sofren unha situación de desprotección ou conflito social. Como saben, a Consellería de Política Social conta con catro centros xestionados con medios propios: o Concepción Arenal, o Monteledo e o Montefiz –en Ourense– e o Avelino Montero –en Pontevedra–, e outros 70 cuxa xestión está concertada con entidades de iniciativa social, que suman un total de 1.185 prazas. O Programa de intervención familiar, que atende anualmente 200 familias e 365 menores, cunha partida orzamentaria que aumenta un 10 % con respecto ao ano anterior, ata chegar aos 418.000 euros, permite unha intervención educativa, familiar, terapéutica e asistencial nos núcleos familiares cun dobre obxectivo: acadar a integración familiar de menores que foron separados das súas familias por atoparse en situación de desprotección e evitar a separación familiar e o previsible internamento dos menores que ofrecen evidentes indicadores de risco de desprotección. Así mesmo, refórzase o Programa de avaliación e tratamento terapéutico, integrando a súa contía máis de 137.000 euros, fronte aos 120.000 dos anos 2012 ao 2014. Son 321 menores que se benefician dos programas socioeducativos da consellería, que teñen un custo de 161.000 euros. Querería facer especial fincapé no programa Mentor. Este último está centrado en catro liñas de actuación dirixidas a menores entre 16 e 21 anos: formación, inclusión social, educación e desenvolvemento persoal. O investimento neste programa, considerada boa práctica en Europa e que se cofinancia co Fondo Social Europeo, é de 1,7 millóns de euros ao ano. No ano 2015 beneficiáronse del 476 mozos e mozas, dos que 149 asinaron contratos laborais. Outro dos recursos para os menores en risco de desprotección son os puntos de encontro familiar, que teñen por obxectivo favorecer as relacións entre estes e as súas familias cando nunha situación de separación, divorcio ou outros supostos de interrupción da convivencia familiar o exercicio do dereito das visitas se ve interrompido ou resulta difícil. En 2004 a rede dos sete centros [[A Coruña, Ferrol, Santiago, Lugo, Pontevedra, Vigo e Ourense]] atendeu un total de 992 casos, realizando 27.500 intercambios, 3.000 visitas tuteladas e 4.000 visitas supervisadas. Do total dos 992 expedientes, 286 son por violencia de xénero. Cada ano ábrense nos servizos especializados de protección de menores en Galicia máis de 1.000 expedientes por desprotección infantil, dos cales os motivados por sospeita de maltrato físico son o 8 %. Así, entre os recursos de detección dos posibles casos de desprotección están os equipos técnicos do menor, a liña telefónica de axuda á infancia, que é gratuíta, funciona todo o ano as 24 horas do día e durante o ano pasado atendeu 1.275 chamadas; e o Rexistro Unificado de Maltrato Infantil –o RUMI–, dispositivo de notificación á disposición de profesionais do ámbito educativo e policial. Tamén debemos informar das medidas de acollemento, detallando que ao longo deste ano un total de 1.022 menores estiveron acollidos, unha cifra que vai aumentando, que esperamos que poida aumentar nos próximos anos. Ademais, o 87 %, un total...
Remate, conselleiro, por favor.
...de 891 nenos e nenas, conviviron coas súas familias extensas –avós, tíos e irmáns– e o 13 % restante foron acollidos por familias alleas...
Moitas grazas, conselleiro.
...cando non existe parentesco. Moitas grazas. [[Aplausos.]] Continuamos co desenvolvemento da orde do día, co punto 8, que é o de preguntas ao Goberno. Pregunta de Dª María Carmen Gallego Calvar e dous deputados/as máis, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre o impacto dos recortes nos procedementos de selección de entidades privadas sen ánimo de lucro para a xestión dos centros de atención a menores afectados por medidas xudiciais
Ten a palabra a señora Gallego para formular a súa pregunta.
Grazas, presidenta. Señor conselleiro, manzanas traigo. Vostede contestoume antes de que eu lle preguntara a pregunta que tiña pensado facerlle neste momento. Agradézolle a resposta anticipada, pero xa lle digo que non me satisfai, porque non entrou no fondo da materia. Esa lectura que deu vostede a ese documento aí agora foi a mesma que fixo a súa directora xeral na Comisión 5ª na semana pasada. En calquera caso, vamos ao tema. Agora si imos falar dos 405 menores con medidas xudiciais, señor conselleiro, agora. Antes estabamos falando do maltrato infantil e de por que vostedes non puxeron un protocolo en marcha. Agora imos falar destes menores en centros xudiciais e de como se xestionan estes centros. Como vostede dicía, hai catro centros, pero eu voume referir a tres deles: ao Concepción Arenal, da Coruña; ao CIEMA, da Coruña; e ao Monteledo, de Ourense, centros nos que rematou o contrato de xestión coa entidade de iniciativa social sen ánimo de lucro Camiña Social a 31 de decembro do ano 14, que vostedes tardaron ata xuño deste ano en sacar a concurso a xestión destes centros e que ese concurso quedou deserto. Imos falar dese concurso que quedou deserto e de por que quedou deserto ese concurso. E agardo, señor conselleiro, que vostede –anticipándome tamén á súa resposta– sexa capaz de comprometer hoxe aquí tres cousas. A primeira, que vai volver sacar o concurso, posto que agora estamos con prórrogas, e que o vai sacar pronto. A segunda, que ese concurso se vai sacar con maior contía económica, porque se non vai volver quedar deserto –xa llo anuncio–. E a terceira, que van garantir vostedes os postos de traballo de todos os homes e mulleres que traballan nestes centros a día de hoxe e non van eliminar algúns deles, como así aparece no prego de características técnicas. Mire, terán vostedes que explicar, señor conselleiro, por que para estes centros hai rebaixa na oferta, un 17 % para os centros de internamento e un 19 % nos centros de medio aberto, pedindo, sen embargo, que haxa máis persoal. Terá vostede, señor conselleiro, que dicirnos aquí hoxe como é posible que no ano 2011 o centro Concepción Arenal tivera un prezo por praza e día de 210 euros e agora a oferta que sae da Xunta de Galicia teña un prezo por praza e día de 180,88 euros, cando –insisto– se lle exixe á entidade de iniciativa social sen ánimo de lucro que poña máis persoal; é dicir, hai que poñer máis persoal con menos recursos económicos agora que no ano 2011. Volven vostedes ao prezo por praza do ano 2002, do decreto da señora Besteiro cando era conselleira de Familia, ¡nada menos, señor conselleiro! A verdade é que unha de dúas, ou vostedes ata o de agora estiveron despilfarrando os recursos públicos e pagando por enriba do que deberían ás entidades de iniciativa social sen ánimo de lucro que xestionaban estes centros, ou agora literalmente o que queren facer...
Moitas grazas, señora Gallego. Ten a palabra o conselleiro de Política Social, o señor Rey Varela.
Moitas grazas, presidenta. O Goberno galego ten que garantir a atención e a calidade aos menores que deben cumprir medidas xudiciais pola comisión de feitos delituosos. Como consecuencia da finalización da vixencia dos contratos, para a execución destas medidas, a principios do ano 2014, realizouse un estudo dos recursos necesarios e os seus custos: gastos correntes e de funcionamento dos equipamentos, gastos de persoal, de seguridade e gastos de atención aos menores. Para internamento, os cálculos realizáronse sobre todas as prazas actualmente autorizadas. En medio aberto, procedeuse a unha reestruturación dos recursos a nivel autonómico, con base na evolución do número de medidas xudiciais executadas anualmente en cada provincia e a súa poboación de entre 14 e 18 anos, incrementándose persoal en 3 provincias para dotar a todas de medios similares: un psicólogo e un traballador social nas provincias de Lugo, Ourense e Pontevedra. O resultado do estudo determinou a necesidade de incrementar o orzamento destinado á execución de medidas de medio aberto –os estudos que se realizaron por parte da consellería– e de reducir o destinado á execución das medidas xudiciais de internamento. Digo que como consecuencia dos estudos que se realizaron na consellería. Pero, contestándolle ás tres preguntas que me formula no Pleno –é verdade que por escrito hai unha–, de se o imos quitar, efectivamente ímolo quitar porque é imprescindible que todos os convenios saian a concurso. As contías. Revisaremos, no caso de ser necesario, as contías, porque algún dos centros, non todos, presentaban diferenzas importantísimas entre unhas provincias e outras, polo tanto, temos que estudalo antes de quitalo a concurso. Porque outros, como consecuencia dese concurso, foron adxudicados. E sobre o tema da eliminación dos postos, mire, hai unha obriga a través de convenios, polo tanto, existe unha obriga de subrogación. Polo tanto, tranquilidade ao persoal que está prestando estes servizos. Se ese persoal estaba correctamente contratado no momento do inicio da prestación do servizo, tense que incluír obrigatoriamente no prego de condicións que regulará o novo concurso. Moitas grazas.
Moitas grazas, conselleiro. Réplica da señora Gallego Calvar.
Grazas, presidenta. Polo menos, vostede hoxe aquí comprometeuse algo máis que a súa directora xeral na Comisión. Mire, xa sei que teñen un estudo. Mal feito, señor conselleiro, e explícolle moi sinxelamente por que. O estudo está mal feito porque no centro público que vostedes teñen na provincia de Pontevedra o prezo por praza puxérono para este concurso en 199 euros; sen embargo, para os centros que xestiona esta entidade de iniciativa social, en 180,88. Estou falando neste caso de centros de internamento todos eles, polo tanto, é lóxico pensar que o prezo por praza sexa cando menos o mesmo, se non, resulta incluso máis caro externalizar que facelo dende a propia Administración. Pero o que é raro é que a xestión do centro público teña un prezo por praza e a xestión dun centro externalizado teña un prezo por praza moito menor, cando ademais –insisto– nesta resolución para sacar este concurso, para xestionar estas prazas, se lle pide especificamente a esta entidade de iniciativa social, e a aqueloutras que se puideran presentar, que se incremente o persoal. Persoal que, por certo, está inquieto; non porque se lle ocorra estar inquieto, senón porque, sinxelamente, nesa resolución se eliminan algunhas persoas que non teñen unha determinada titulación, polo tanto, por iso están inquietos. Non son moitos os traballadores, e como hoxe están presentes aquí, no debate desta iniciativa, agradecereille, señor conselleiro, que logo fale con eles e os tranquilice vostede directamente, que así seguro que confían mellor en vostede. En calquera caso, señor conselleiro, é imposible que unha entidade de iniciativa social que viña xestionando os centros cun prezo por praza que se viña revalorizando, e estaba na actualidade en 217 euros por día pola revalorización desde 2011, hoxe poida ir a un concurso no que se lle pide dende a Administración que o rebaixe a 180,88. Pero nin para os que xa o estaban xestionando, que era Camiña Social, nin para aqueles que puideran ver aquí unha oportunidade de...
Moitas grazas, señora Gallego. Moitas grazas. Rematou o seu tempo. Réplica do Goberno. Ten a palabra o conselleiro de Política Social, don José Manuel Rey Varela.
Moitas grazas. Tal e como dixen, aqueles postos que existen de acordo co contrato que está en vigor. Porque é verdade que acabou o prazo, licitouse, e en caso de algúns –todos presentaban prezos diferentes– non foi adxudicado o novo e segue vixente. Hai un persoal que ten uns dereitos, polo tanto, a intención da consellería é manter ese persoal, con independencia dalgúns temas menores de titulación. É un tema técnico, e a min, dende logo, non me ofrece a suficiente solvencia prescindir de persoal que leva anos traballando cunha titulación e que agora se poida establecer outra, pero xa sabe como son as cousas ás veces entre colexios profesionais, non é cuestión de airealo aquí. O tema das contías. Imos tratar de que as contías sexan similares entre todos os centros. Existía unha gran desproporción. Existían convenios de aplicación diferentes e hai que tratar de solucionalo. Por suposto, quero transmitirlle a intención do Goberno de quitalo, para que sexan todos adxudicados e para que ninguén teña que temer pola perda do seu posto de traballo. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Pregunta de Dª María do Carme Adán Villamarín e dous deputados/as máis, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre as actuacións previstas polo Goberno galego para o mantemento dos postos de traballo da empresa Dalphimetal España, S.A., asentada en Vigo
Ten a palabra a señora Adán para formular a súa pregunta.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde. Boa tarde, señor conselleiro. Temos aquí os representantes dos traballadores de Dalphimetal porque hoxe imos formularlle unha pregunta a respecto do sector auxiliar da automoción. Vostede hai poucos días viaxaba en coche acompañando o señor Feijóo, ou o señor Feijóo acompañándoo a vostede, ou vostede simplemente acompañando a Citroën, camiño de Madrid. Por certo, que parece que é a única carretera que se coñece. Pois nese camiño talvez se esqueceu de pasar a coñecer cal é a situación do clúster da automoción, das empresas que o conforman, e en concreto de Dalphimetal, que. como vostede sabe, neste momento leva adiante un despedimento de 28 traballadores e traballadoras, segundo a empresa por causas obxectivas e de produción, cando a realidade é que a produción está deslocalizada, estase producindo en Portugal e os traballadores están sendo despedidos. Pasamos de ter, no 2005, 700 traballadores nesta empresa a agora escasamente pechar a empresa para producir en Portugal. Por iso, diante dos datos da automoción, que leva perdido dende 2009 ata 2015 en Galiza un 20 % dos empregos segundo datos da afiliación á Seguridade Social, señor conselleiro, e diante dos despedimentos de Dalphimetal, que vostede no 2013 anunciou exactamente medidas para que o clúster de automoción non permitira a deslocalización, queremos preguntarlle dúas cuestións. Primeiro, que accións tomou o Goberno para que non foran despedidos os traballadores de Dalphimetal. E cales son as accións que vai realizar para que as empresas que conforman o clúster de automoción, que ademais reciben axudas públicas, non deslocalicen a produción e, polo tanto, non sigan despedindo os traballadores e traballadoras. É un exemplo clarísimo o que ocorre con Dalphimetal. Unha empresa familiar fundada en 1977, que chegou a ter 700 traballadores e traballadoras, neste momento está a piques de pechar e coa produción completamente deslocalizada. Paréceme ben, non teño nada que opinar a respecto de que vostede estea cos custos intelixentes, como no seu momento recorde que tamén foron os coches aqueles eléctricos, que a produción foi bastante escasa para o investimento público que se fixo. Pero a produción real, a produción cos traballadores e traballadoras que todos os días dependen do salario da automoción, require algo máis que as fotos con Citroën, require accións reais para que non se deslocalice a produción. Por iso non nos conteste tanto a nós como aos traballadores do sector da automoción, ¿que vai facer o Goberno galego para impedir a deslocalización das empresas auxiliares da automoción? Moitas grazas.
Moitas grazas, señora Adán. Ten a palabra o conselleiro de Economía, Emprego e Industria, don Francisco José Conde López.
Moita grazas, señora presidenta. Señora Adán, lamento unha vez máis que vostede queira traer a esta Cámara unha visión parcial da situación do sector da automoción. Parece que vostede e o seu grupo aínda non tiveron coñecemento de que, efectivamente, Citroën decidiu asignar á factoría de Vigo a construción da nova furgoneta e, polo tanto, consolidar o sector da automoción nos próximos dez anos grazas a unha produción de máis de 200.000 vehículos ao ano. Lamento profundamente –insisto– que pretenda traer vostede aquí unha visión absolutamente parcial.
Perdoe un momento, conselleiro. Prego ao público da tribuna que por favor se manteña en silencio, se non, terei que dicirlles que abandonen a tribuna e non quero. Polo tanto, escoiten con tranquilidade, por favor. A tribuna é para escoitar, por favor. Se non escoitan, terán que abandonar. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non vou discutir con vostedes. Por favor, prego silencio. Siga, conselleiro.
Pero non lle oculto tampouco, señoría, que teño curiosidade por saber como ía afrontar estar pregunta de hoxe despois de que o venres pasado, tan só cinco días despois da convocatoria de folga, se desconvocase esta folga, que o sabe perfectamente e tamén llo oculta a esta Cámara. O BNG, señoría, rexistrou esta pregunta polo trámite de urxencia, ao día seguinte da convocatoria de folga, co único obxectivo, unha vez máis, de traer a esta Cámara un plantexamaento oportunista, que é o que vostedes fan habitualmente coa política industrial deste Goberno. Pretendérono facer noutras ocasións, esta non é a primeira. Fixérono con Pescanova, quixérono facer con CELSA Atlantic, quixérono facer tamén con Vestas, e sempre intentando sacar partido oportunista dunha situación de dificultade destas empresas. Pero a verdade é que, en todos eses casos, nunca viñeron a este Parlamento para facer unha valoración en positivo cando se alcanzaron os acordos e se encontraron solucións. Lamento, polo tanto, unha vez máis, que vostede utilice este Parlamento dunha forma absolutamente oportunista. Igual que lamento enormemente o seu descoñecemento da situación do sector da automoción, que, como sabe, este Goberno está a acompañar dende hai moitos anos, apoiando o sector, a Citroën e a industria auxiliar. Estámolo apoiando con novos investimentos para gañar competitividade –porque esa é a clave, gañar competitividade– a través da innovación, coa implicación activa tamén do CTAG. Lamento que vostede non queira recoñecer que Galicia está á vangarda, incluso co desenvolvemento do coche autónomo. Estamos abaratando, señoría, o solo industrial para que, efectivamente, haxa incentivos para que os empresarios poidan investir aquí en Galicia. E, por suposto, estamos colaborando coas estratexias de diversificación. Un traballo permanente, señoría, que desenvolvemos coa colaboración do clúster de automoción, con Ceaga, coas nosas propias industrias auxiliares, con PSA-Citroën e con outros construtores. Moitas grazas.
Moitas grazas. Réplica da señora Adán Villamarín.
Señor conselleiro, con todo respecto, os grupos da oposición e este grupo parlamentario traerá a esta Cámara os problemas que considere necesarios, [[Aplausos.]] e non nos vai dicir vostede aquí o que é oportunista e o que non é. É obrigación do Goberno –non sei se o sabe–, polo Regulamento desta Cámara, contestar ás preguntas que se lle fan desde os grupos da oposición. Nós temos dereito a rexistrar unha pregunta urxente, e rexistramos a pregunta que consideramos urxente. Vostede cre que a xente é de pedra, pero cando a xente ten un traballo, cando unha persoa ten un traballo, e o perde, e o está escoitando, polo menos por respecto a estas persoas debería contestar algo a respecto do sector da automoción, non vir contarnos aquí o tema da furgoneta de Citroën, que xa o venderon por activa e por pasiva, señor conselleiro. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] A pregunta é moi clara, ¿que accións desenvolve o Goberno galego para que as empresas auxiliares da automoción, e en concreto Dalphimetal, non deslocalicen a súa produción? Porque a competitividade –esa palabra que vostede utiliza– non é sinónimo de deslocalización, non é sinónimo, e vostede estaa utilizando como sinónimo. Competir significa, en todo caso, ter unha oferta mellor, non buscar salarios moito máis baratos en Portugal ou en Marrocos. Entón vostede, ¿que accións ten na relación co clúster da automoción, nas liñas de subvención que ten ou nas actuacións que se plantexa de futuro para que non se deslocalice esa produción ou para que penalice a esas empresas que deslocalizan esa produción? Iso é o que lle estamos preguntando, ¿é certo ou non que se perdeu un 20 % dos postos de traballo na automoción? Eses son os datos oficiais segundo a Seguridade Social. Polo tanto, señor conselleiro –reitero–, e por respecto non a este grupo parlamentario nin a esta Cámara, senón aos traballadores e traballadoras que o están escoitando hoxe, ¿que accións fixo o Goberno ou pensa facer no futuro para que non se perdan máis postos de traballo porque se está deslocalizando a produción?
Moitas grazas, señora Adán. [[A señora Adán Villamarín pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] Ten a palabra o conselleiro de Economía, Emprego e Industria, don Francisco José Conde.
Señoría, vostedes poden plantexar, loxicamente como grupo parlamentario, todas as preguntas que consideren e nós, loxicamente, respondelas. O cal non quere dicir que ese plantexamento, neste caso, sexa claramente oportunista, que é o único que eu lle quixen trasladar. En calquera caso, demostra unha vez máis que vostede quere ocultar a realidade do sector da automoción simplemente porque considera irrelevante que Citroën adxudicase a furgoneta K9 á factoría de Vigo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E que, polo tanto...,
Perdoe un momento, conselleiro. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdoe, un momento. Prego aos servizos da Cámara que, por favor, desaloxen o invitado que non está deixando escoitar a pregunta do conselleiro. O señor que estaba falando. ¡Faga o favor! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, o señor que acaba de falar. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Prego silencio, se non terei que desaloxar. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Moi ben, desaloxen, por favor... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Desaloxen, por favor! Prego aos servizos da Cámara... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ... que desaloxen a tribuna de invitados. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Fagan o favor! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] ¡Por favor! [[Aplausos.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Prego aos servizos que desaloxen a tribuna, por favor. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Fagan o favor! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] Non lle pedín opinión, señora Prado. ¡Faga o favor! Señor conselleiro, ten vostede o uso da palabra.
Moi ben, moitas grazas, señora presidenta. Continúo a insistir en que, efectivamente, a adxudicación da K9 é a gran oportunidade que ten o sector da automoción aquí en Galicia, non só pola fabricación da propia furgoneta K9 na factoría de Vigo, senón, loxicamente, polo impacto que esta furgoneta vai ter na industria auxiliar, que vai poder manter a súa posición de cara ao futuro. Como sabe, Galicia conta con empresas moi competitivas no sector da automoción, empresas que xunto aos seus miles de traballadores están sabendo afrontar a competencia dos países Low Cost e que ademais están a crear emprego. Porque saben igual que este Goberno que o noso camiño, efectivamente, é o camiño da innovación; polo tanto, situar o sector da automoción á vangarda internacional é o que estamos a facer colaborando tanto con Citroën como coa súa industria auxiliar. Dispoñemos, polo tanto, señoría, dun ecosistema de primeiro nivel, cunha estratexia de diversificación que se reparte en terzos de produción das industrias auxiliares: 33 % en Citroën, 33 % noutras marcas en España e 33 % en exportacións. Recórdolle que o 83 % destas empresas exportan a mercados como Francia, Reino Unido, Estados Unidos, China, Italia, Brasil ou Hungría. E que as exportacións, efectivamente, medraron un 10 %, ata os 1.100 millóns de euros. Esta é, señoría, a realidade do sector da automoción aquí en Galicia, que está a demostrar ser competitivo, que a factoría demostrou que, efectivamente, ten capacidade para que lle asignen proxectos competindo con outras factorías da propia Citroën que están en países Low Cost, e que, como sabe, xa se están asignando contratos desa furgoneta K9 á industria auxiliar galega, e son preto de 400 millóns de euros –370 millóns de euros– os contratos que xa teñen asignadas as industrias auxiliares galegas para desenvolver e participar na construción deste proxecto. Estamos, polo tanto, ante un sector estratéxico para Galicia, un sector que traballa, loxicamente, polo seu futuro, e este Goberno, dende logo, estará ao seu lado, ao lado do sector da automoción, para poñer en práctica todas as actuacións que sexan necesarias. Señora Adán, creo que hoxe perdeu unha verdadeira oportunidade para ter recoñecido que o sector da automoción galego está a facer historia cos diferentes proxectos, e o único recoñecemento que recibe pola súa parte é a crítica. Laméntoo profundamente, porque non é a realidade do sector da automoción. [[Murmurios.]] Moitas grazas.
Moitas grazas. Pregunta de D. Xosé Manuel Beiras Torrado e seis deputados/as máis, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre a actuación integral que vai promover a Xunta de Galicia para reverter a destrución de emprego e da base produtiva dos sectores produtivos primarios
Ten a palabra o señor Fajardo para formular a súa pregunta.
Boa tarde, señora conselleira. O noso grupo hoxe quere facer unha pregunta sobre as causas e os motivos que levan o Partido Popular de Galicia a ser o sepultureiro dos nosos sectores primarios. ¿Como é posible que un país como o noso, que debera ter como elemento fundamental da súa economía e, sobre todo, como elemento xerador de emprego de calidade os sectores primarios, estea hoxe nunha situación lamentable? Nunha situación provocada por decisións políticas que teñen que ver coa súa incapacidade ou simplemente pola súa defensa doutro modelo, que é acabar cos sectores primarios de Galicia. Hoxe hai máis de mes e medio que centos de pescadores galegos acampan diante da Xunta simplemente pedindo capacidade para poder pescar. Nun momento onde hai xurelo nas nosas costas, resulta que estes pescadores non o poden pescar porque vostedes foron incapaces de defender os seus dereitos perante o Goberno do Estado. Porque é unha decisión política, non é unha cuestión neste caso de máis cota, senón dun reparto que vostedes venderon a cambio de que outras nacionalidades deste país, deste Estado, teñan máis capacidade de pesca que as nosas. Pero se non lles era dabondo con acabar co noso sector pesqueiro –por certo, un sector pesqueiro que vai estar a punto de desaparecer se sae adiante esa lei que pretenden traer a este Parlamento, que pretende defender a piscicultura perante a pesca salvaxe como un modelo económico para as nosas rías, e, dende logo, vai atopar coa nosa oposición, como xa se está atopando coa oposición de moitos dos sectores da pesca deste país–, se non era dabondo con que vostedes acaben cos nosos pescadores e coas nosas pesqueiras, tamén queren acabar co noso sector gandeiro. E hoxe, despois de pasados dous meses dese acordo histórico, resulta que os únicos beneficiarios dese acordo histórico son as distribuidoras, as únicas que conseguiron que nas liñas de venda o leite estea máis caro, pero resulta que os que fan o leite, os nosos gandeiros, non reciben eses diñeiros. E continuamos con dous anos vendendo por debaixo do custo de produción, e todo iso son decisións do Partido Popular e políticas do Partido Popular que condenan a dous dos nosos sectores que debían de ser os máis importantes do país e, dende logo, os que xeraran máis emprego. Eu pódolle dar algún dato que é certamente escalofriante. Desde que vostedes chegaron á Xunta de Galicia no sector da pesca perdéronse máis de 3.500 empregos: había 24.913 no 2009, hoxe hai 21.400. E no sector gandeiro estamos incluso peor, cando vostedes chegaron na agricultura deste país había 50.000 traballadores e hoxe hai 34.000. Polo tanto, vostedes teñen destruído case 20.000 empregos nos nosos sectores primarios, ese é o seu récord, esa é a súa xestión. ¿Vostede cre que calquera xestor dunha empresa que despedira a 20.000 persoas podería sentarse no consello de administración da súa empresa tranquilamente? Podería facelo se ese era o seu obxectivo. Polo tanto, vostede tenme que explicar se é que vostede é incapaz ou se o seu obxectivo era expulsar a nosa xente do campo e expulsar a nosa xente do mar. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra a conselleira do Mar, dona Rosa Quintana Carballo.
Grazas, señora presidenta. Señorías. Señor Fajardo, dende logo as cifras que vostede manexa non sei de onde as saca, pero, de calquera maneira, o que lle podo dicir é que este Goberno vén actuando dende o minuto un para que o noso sector primario teña sostibilidade mediante a viabilidade da súa produción. Levamos promovendo accións dende o ano 2009, porque sabiamos da dura situación que atravesaba este sector cando nós chegamos ao Goberno. Durante o período 2005-2009 perdiamos 1.770 explotacións lácteas ao ano, no período entre 2005 e 2008 desapareceron 538 barcos. Por iso, cando vostedes sinalan a promoción de medidas a futuro hai que dicir que este Goberno xa as tivo no pasado, está téndoas no presente e vainas ter a futuro. Só así se entende que o ritmo de axuste de explotacións se frease nun 70 % e o dos buques que saen da frota nun 68 %. Nesa liña de traballo entran, tamén, datos como a mellor produción do mexillón dende o ano 2006, a recuperación das vendas en lonxa, o crecemento das exportacións do viño, a mellor cifra de facturación da cadea monte-industria dende o 2008 ou o incremento excepcional da produción da agricultura e a acuicultura ecolóxica. Pero esa liña non comeza nin remata en Galicia; ao igual que de Bruxelas e de Madrid veñen indicacións e normas, tamén para alá saen demandas e inquedanzas. E nesa relación estamos traballando, apostando fundamentalmente en dúas liñas: conseguir melloras comerciais para a nosa produción primaria e adecuar o marco produtivo mediante normas acaídas, xustas e realistas. Temos moitos deberes por facer, estivémolos facendo e seguimos nesa tarefa. Deuse un incremento dun 4 % nos fondos Feader que percibiremos pasando dos 856 millóns de euros na etapa anterior aos 890 millóns deste. Logramos avanzar no reparto porcentual do fondo FEMP no contexto español, pasando do 44 % no período 2007-2014 ao 51 % neste período 2014-2020. No rural fixemos os deberes cando promovemos un programa de desenvolvemento rural en 2014 que un ano e medio antes desta difícil situación e das súas demandas de actuación xa postulaba achegas de máis de 500 millóns de euros para o sector lácteo, e tamén conseguimos o incremento dos pagos acoplados para este sector nun 63 %. No mar fixemos os deberes cando se vén dando dende o 2009 unha suba nas cotas dun 13 % en quilos e dun 55 % en valor. E tamén cando planificamos un programa operativo que fai que os case 500 millóns de euros de investimento público vaian de forma fundamental á pesca artesanal e ao cultivo do mexillón, xa que máis do 72 % das axudas de acuicultura son para este cultivo. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Quintana. Réplica do señor Fajardo Recouso.
Bueno, señora conselleira, a verdade é que vostede ten pouca vergoña.
Silencio, por favor.
¿Eu non podo falar aquí neste Parlamento? Non se preocupen, xa me bota agora a presidenta.
Señor Fajardo, continúe.
Digo que ten pouca vergoña porque falar do éxito do sector mexilloeiro cando, por exemplo, están sen cobrar as axudas do 2013; ou cando, por exemplo, se permitiu, pola acción da súa consellería e dos deputados do Partido Popular, que mexillón que veña do Chad –que non ten costa– ou mexillón que veña de Chile se empaqueten en Galicia e se poidan vender como galegos, ¡ese é un mérito do Partido Popular! Pódese producir, pero imos acabar vendendo mexillón para alimentar salmóns que se van producir nas nosas rías. Polo tanto, esa é a situación do sector do mexillón. Pero que vostede me diga, ademais, que están facendo todo o posible e que a situación é inmellorable, cando os datos son do IGE: afiliación sector agrario, 50.000 no 2009; cando os seus chegaron a día de hoxe a 39.000. Para ser tan excepcional e tan boa a situación, ¿como é que expulsan 11.000 persoas dese sector? E se é tan boa no mar, ¿como é posible que expulsen 3.000?, ¿que teña a centenares de pescadores acampados diante da Xunta?, ¿ou que, por exemplo, esta fin de semana en Fisterra os pescadores tradicionais estiveran reclamando medidas que permitan solventar a súa situación, que é de miseria, de fame? De que saen a pescar e non poden pescar, primeiro porque ás veces non teñen cota, e outras veces porque a situación da biomasa é a que é por mor das políticas que vostedes permiten nalgunha pesqueira industrial que acaba co futuro da nosa costa e dos nosos sectores produtivos. Polo tanto, ¿de que vén vostede facer balance aquí?, ¿do sector mexilloeiro? Gustaríame que debateramos un día co conxunto do sector mexilloeiro e foramos capaces de explicarlle como vostede está condenando ese sector a ser produtor de penso para a acuicultura. Iso é o que ten a súa lei, iso é o que imos vir debater a este Parlamento dentro duns meses, e espero que vostedes digan a verdade. Tres visitas fixeron neste último ano: Canadá, Xapón e Noruega, ¿para visitar que? Multinacionais acuícolas, non para a nosa produción...
Moitas grazas, señor Fajardo. [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] Moitas grazas. Réplica da conselleira do Mar, dona Rosa Quintana.
Grazas, señora presidenta. Señorías. Señor Fajardo, a verdade é que como todas as verdades que diga sexan como esa viaxe a Xapón, que non sei quen a fixo, pero, dende logo, ninguén da miña consellería... ¿Esa é toda a verdade que vostede sabe do sector mexilloeiro? Mire vostede, a cifra de facturación do sector mexilloeiro ascendeu un 32 % máis que no ano pasado, ¡un 32 %! E nós non estamos producindo mexillón para facer penso para ninguén, nós estamos producindo mexillón para o consumo humano, [[Aplausos.]] para enlatar nas nosas latas de conserva. [[Aplausos.]] Nós estamos producindo mexillón para alimento, señor. [[Aplausos.]] E non sei que sabe vostede da pesca industrial que temos aquí en Galicia. ¿Cal é a nosa pesca industrial, se precisamente nós nos queixamos de que outros países da Unión Europea fan pesca industrial para destinala a fariña de peixe, cando nós toda a pesca que facemos é para consumo humano? ¿Ou quere dicirlles vostede aos arrastreiros da Coruña que fan pesca industrial? ¿É unha pesca industrial a que se fai co arrastre litoral? Vostede aquí ao que vén é a dicir moitas tonterías que lle oe a algúns, pero non con datos concretos. E a min gustaríame que me dixera por que están amarrados, por que están acampados eses señores que están diante de San Caetano, cando tiveron a dispoñibilidade de 500 toneladas para ir pescar e non as quixeron aproveitar. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] Esa é a realidade, señor Fajardo. [[Aplausos.]] ¡Esa é a realidade! [[Aplausos.]] A realidade é que, cando a un lle dan posibilidades de pesca e non as quere aproveitar, ¿que é o que se busca entón? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Que é o que se busca?
Silencio, por favor.
Que se incrementaran un 14,53 % as descargas de peixe e marisco do ano...
¡Señor Fajardo!
Que se subiran as descargas de peixe...
Perdoe un momento.
...–están publicadas na Plataforma tecnolóxica–; que se incrementara o valor destas descargas; que dende o ano 2009 incrementaramos un 13 % as posibilidades de pesca; que se incrementara o valor destas descargas un 55 %. Isto é no que nós estamos a traballar. Outros están querendo montar ruído no sector, pero con iso non van a ningún sitio porque o sector sabe moi ben onde o están levando algúns. A Lei da acuicultura de Galicia é unha lei que ten un ditame de todas as rexións da Unión Europea; un ditame aprobado por unanimidade, sen unha soa observación, sen unha soa crítica. Nós buscamos unha acuicultura que produza alimentos, como se está intentando buscar en todo o mundo, e somos os primeiros en facelo. E defendemos a acuicultura do mexillón, por suposto; a acuicultura dos peixes, si. Alguén se encargaba de dicir que co cultivo do salmón na ría de Muros se ía acabar co marisqueo na ría de Noia. Vaian preguntarlles aos mariscadores da ría de Noia como están tendo a produción este ano. ¡Esas son as verdades! Outros o único que queren é afundir este sector, facer un sector que non sexa atractivo para os xoves, pero teñen un goberno, o Goberno do Partido Popular, que seguirá apostando por estes sectores como fonte de emprego para os nosos xoves. [[Aplausos.]] Máis nada. Moitas grazas.
Moitas grazas, conselleira. Pregunta de D. Hipólito Fariñas Sobrino e sete deputados/as máis, do G.P. Popular de Galicia, sobre os criterios seguidos para velar pola calidade na prestación do servizo de comedor escolar nas súas distintas modalidades
Ten a palabra o señor Fariñas para formular a súa pregunta.
Moitas grazas, señora presidenta. Señor conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Desde que este Goberno chegou á Xunta de Galicia foi obxectivo prioritario da consellería traballar pola excelencia do sistema educativo galego; traballar pola equidade, pola igualdade e pola solidariedade a través da excelencia. Tamén o traballo foi profundo para poder conseguir uns servizos complementarios de calidade; uns servizos complementarios que fixeron posible, a través do traballo de toda a consellería, que dispoñamos da maior rede de transporte escolar de España e tamén dunha rede de comedores que presta un servizo axeitado ás necesidade de calidade na comida que necesitan os nosos escolares, os nosos educandos. Este proxecto consolídase cuns comedores que proporcionan, ao revés do que pasaba antes, un 80 % –un 79,9 %– de menús gratuítos aos nosos escolares e un 5,5 % de menús de escolares que só pagan un euro polo seu menú. Señorías, estamos a falar dun sistema xusto, dun sistema solidario. E si, é verdade, señor conselleiro, que –como se dixo aquí pola mañá– o señor Isla –se é que manda os fillos a un colexio público cun servizo de comedor público– terá que pagar polo seu fillo, terá que pagar. Antes non pagaba. [[Murmurios.]] Exactamente o tiñan de balde, como adoita dicir algún ilustre deputado desta Cámara. De balde comían os fillos dos señores deputados e deputadas que tiñan dereito a transporte; tamén tiñan de balde –repito– o comedor. Aínda que foran fillos de millonarios ou de grandes directivos e membros dos consellos de administración, como se citou aquí esta mañá. Pero, repito, aínda que soe a cansino, señorías, que tamén fillos de deputados e deputadas tiñan dereito a ese servizo gratuíto. Nós temos o noso modelo, señor conselleiro, e defendémolo, [[Murmurios.]] como defendemos o impacto de solidariedade que está a representar dentro do sistema educativo de Galicia. Estamos preocupados pola mellora do sistema, e xurdiu tamén preocupación, señor conselleiro, cando tivemos coñecemento dalgunhas anomalías que xurdiron nalgún comedor, puntualmente, con algún servizo dalgún menú. E despois de escoitar, despois de ler multitude de cousas de diversa índole respecto dos criterios e do procedemento de adxudicación [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] dese servizo, é polo que preguntamos...
Señor Fajardo, segunda chamada á orde.
...sobre os criterios seguidos para velar pola calidade na prestación do servizo de comedor escolar nas súas distintas modalidades. Máis nada e moitas grazas, señora presidenta.
Moitas grazas. Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez.
Moitas grazas, señora presidenta. Señor Fariñas, volvemos falar de comedores no Pleno de hoxe. Eu reafírmome no que dixen hai moi pouco tempo. En Galicia temos, afortunadamente, un dos mellores servizos de comedor de España. Creo que é algo do que debemos de sentirnos orgullosos como país e creo que é algo moi positivo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vostede fálanos do que son os sistemas de xestión e de como se pode garantir a calidade. Creo que tamén se dixo, pero non sobra repetilo. Hai dous tipos de xestión –xestión directa e xestión indirecta– por parte da Xunta de Galicia, e tamén hai unha xestión feita polas ANPA e polos concellos. Estas modalidades non son novas, levan xa tempo funcionando. Non son dun partido político, non son deste goberno especificamente, senón que levan xa moitos anos sendo así. No tocante á xestión directa, como vostede ben sabe, son aqueles centros que teñen cociña propia. Cocíñase no centro e dáselles de comer aos nenos en base ao persoal que existe nestas cociñas. A xestión indirecta é con servizos de cátering. Prepárase a comida en cociñas fóra dos centros e transpórtase a estes centros. Hai dous sistemas: o sistema de frío e o sistema de quente. Dous sistemas técnicos diferentes para portar os alimentos. Isto fano tamén ANPA e concellos, sen ningún tipo de cuestionamento por parte, neste caso, dos grupos da oposición. Fálase tamén de que hai unha diferenza de calidade entre un servizo e outro. Eu creo que tanto os menús que se prestan por xestión directa como os menús que se prestan por xestión indirecta están sometidos aos mesmos controis de calidade. Están sometidos a unha guía de menús saudables, onde hai uns requisitos sanitarios, uns criterios sanitarios, que atinxen a todo o que ten que ver co tipo de alimento, coa rotación, coas calorías, coa tipoloxía dos alimentos, etc. E debe cumprirse esta guía de menús saudables. É un requisito imprescindible para a prestación dun servizo que está avalado por Sanidade, está avalado polo servizo de Pediatría da USC, e, en certa medida, é o garante de que o alimento dos nosos nenos se preste nunhas condicións de calidade. Obviamente –témolo dito e hai que repetilo–, o risco cero non existe. E nun servizo que presta 10 millóns e medio de menús ao ano, que se están prestando practicamente máis de 70.000 menús ao día, existe o risco de que nalgún caso poida haber algunha dificultade ou unha mala prestación do servizo, e é certo. Agora, o que non debemos facer é xerar unha alarma innecesaria, ou facer dunha cuestión que, non sendo menor, é unha cuestión puntual, unha alarma xeral do sistema, porque estariamos cuestionando a acción das ANPA e estariamos tamén cuestionando a acción dos concellos que prestan este servizo de conciliación. En todo caso, o máis importante sempre é garantir a calidade dos menús, e cando hai unha anomalía...,
Moitas grazas, conselleiro.
...actuar e tomar as medidas pertinentes, como se fixo neste caso.
Moitas grazas.
Nada máis e moitas grazas.
Réplica do señor Fariñas.
Moitas grazas, señora presidenta. Moitas grazas, señor conselleiro. Pola banda do Grupo Parlamentario Popular escoitaranos vostede seguir falando de abrir máis número de comedores, de seguir implementando a calidade e o mellor servizo nestes comedores escolares, de incrementar tamén o número de prazas –como se vén facendo ata o de agora– e de seguir traballando pola equidade, pola solidariedade e pola xustiza dentro dos comedores escolares. Tamén –se chega o caso, señor conselleiro– non dubidamos en que a axilidade, a eficiencia e eficacia coa que actuou a consellería neste caso puntual, con estas empresas e estes menús, volverán ser as mesmas en caso de que xurda, e non queremos que isto volva pasar. Pero do que non queremos falar, señor conselleiro, é de que a Fiscalía abra ningún tipo de investigación penal nos nosos comedores nin no noso sistema educativo por culpa de que a Xunta non queira reabrir os comedores que tiña pechados anteriormente, como pasa noutras comunidades. Ou que marchen empresas e non queiran prestar o servizo porque se lles debe curso e medio que teñen pendente de pago. Consellería que non aboa as axudas de xestión directa dos comedores escolares que así a teñen noutras comunidades. Nin que se fale aquí de que o único criterio que reza á hora de adxudicar servizos de comedor sexa o económico, como sucede noutras comunidades. Nin queremos escoitar tampouco, señor conselleiro, de ningún alcalde –e menos dun conselleiro– que houbo interlocución directa para que se freara a prestación dun servizo ganado nunha adxudicación legalmente establecida polos pregos de condicións. Queremos que siga vixiante para que non volva suceder nada disto, e tamén queremos que haxa risco cero e que traballe vostede –agora que empezará a campaña electoral– para que non volvan gobernar os que fixeron posible que o fillo do señor Isla e dos señores e señoras deputadas...
Moitas grazas, señor Fariñas.
...puideran ir de balde...
Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu crin que lle tiña dada a palabra ao conselleiro. Entón voullo volver dicir porque ao mellor non escoitou. [[Murmurios.]] Conselleiro, ten a palabra. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Conselleiro, ten a palabra.
Moitas grazas, señora presidenta. Efectivamente, o risco cero non existe, nin neste nin en ningún outro servizo. E non se pode garantir que non haxa problemas, que non volva xurdir un problema. Estou seguro de que calquera de nós, na nosa casa, podemos ter un problema facendo unha ensalada, [[Murmurios.]] seguro. E isto témolo que ter en conta, ¿verdade? [[Murmurios.]] Témolo que ter en conta. En todo caso, o que si é certo é que [[Murmurios.]] nun servizo como do que estamos a falar, cunha cantidade de menús anuais de 10,5 millóns, onde Xunta, ANPA e tamén concellos prestamos un servizo de xeito indirecto a través dun servizo de cátering, creo que lanzar unha alarma excesiva non é positivo para aquelas asociacións de pais, para aqueles concellos ou para a Administración, que está facendo o seu traballo. En todo caso, creo que se constatou que cando existe un problema se actúa. Constatouse que cando hai unha constatación de que hai unha debilidade na prestación dun servizo se actúa. E o que é positivo é que en ningún momento esta situación puido supor un risco para a saúde dos nenos, en ningún momento. E cando se detectou esta anomalía, plantexaron sistemas que permitiron, dalgún xeito, seguir alimentando nos comedores escolares aos nenos, sen ningún tipo de problema, dende o primeiro día. Creo que a resolución administrativa que se adoptou unha vez feito o expediente correspondente, tanto nos comedores da zona metropolitana da Coruña –é dicir, en Cambre e Culleredo–, como tamén na zona da ría de Arousa, en certa medida marcaron un sistema de actuar e marcaron unha liña mestra moi clara: un servizo administrativo que se está prestando, e non se está prestando conforme reza o prego e conforme debe ser, pois, obviamente, débese actuar. E o máis importante é que ao día seguinte se actuou, e servíronse as comidas nos centros onde foi restituído o contrato sen ningún tipo de problema. E iso creo que é algo positivo, que fala do sentido común das empresas que estaban prestando o servizo, dos propios colexios e tamén, neste caso, da Administración educativa. En todo caso, volvo repetir, é un servizo complexo. Estes días houbo exemplos moi preto de nós onde tamén se puido detectar que hai problemas. E eu ao que fago un reproche é ao seguinte. Aquí se cuestiona claramente un servizo cando, concellos do mesmo partido político, da mesma formación política, dalgúns dos que están facendo reproches fan o mesmo sistema. Iso é o que non ten sentido e iso é o que nos marca unha situación pouco entendible. Creo que debemos ser responsables e que debemos defender un sistema –neste caso un sistema de comedores– que funciona moi ben; que sen dúbida temos que mellorar e, sobre todo, temos que estar a alerta para que o que nos interesa, que é a calidade do servizo, se manteña sempre. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Rodríguez. [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] O señor Fajardo parece que agora ten présa por marchar. [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] Bueno, digo que, por favor, faga o favor, que estamos a rematar o Pleno. Pregunta de Dª Eva Solla Fernández, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre as características do convenio asinado entre a Xunta de Galicia e a Fundación Amancio Ortega para a merca de mamógrafos
Ten a palabra a señora Solla para formular a súa pregunta.
Grazas, presidenta. Boa tarde, señor Almuíña. Mire, cada vez temos menos sanidade pública. O Partido Popular conseguiu privatizalo practicamente todo, e agora mesmo, alén do propio persoal sanitario, poucas cousas nos quedan xa que sexan cento por cento públicas. En 2013 a Alternativa Galega de Esquerda denunciaba a privatización da alta tecnoloxía que saía mediante un contrato de colaboración público-privada nun diálogo competitivo de 88 millóns de euros, un contrato que non era –como se trasladou nalgunha ocasión– para mercar maquinaria de radioloxía, senón que era un contrato que facía referencia tamén ao mantemento e mesmo á xestión e á formación dos propios profesionais públicos. En 2015 concederon vostedes o contrato dividido en tres lotes a Philips e a Varian, dúas grandes empresas, contrato do que, por certo, aínda non sabemos a día de hoxe se cumpre coa legalidade vixente en canto a ese informe preceptivo e vinculante que tiñan que ter entregado vostedes en relación co Real decreto 8/2010, do 20 de maio, de medidas extraordinarias para diminuír o déficit público, no que mediante o seu artigo 16 obriga precisamente a ese informe preceptivo nos contratos de colaboración público-privada que superen os 12 millóns de euros. Pero, por sorpresa, despois de ter concedido este contrato, no mes de outubro anunciaron vostedes unha especie de colaboración, unha especie de convenio coa Fundación Amancio Ortega, polo que ao parecer esta fundación aportaba 17 millóns de euros –non sabemos en que condicións– para a compra de mamógrafos, algo realmente sorprendente, porque eses mamógrafos xa estaban incluídos nesa colaboración público-privada, nesa privatización que vostedes concederon previamente a Philips. Ademais, descoñecemos a duración dese contrato co señor Amancio Ortega, que a prensa nos di que consta –segundo o que vostedes mesmos trasladaron–, un convenio –perdón–, durante oito anos e por un valor de 17 millóns de euros. Polo tanto, preguntámoslle hoxe que nos traslade aquí: ¿cal é a duración dese convenio? ¿Cal é o obxecto? ¿En que condicións se asinou? ¿Cal é o tipo de contrato, administrativamente falando? E, evidentemente, ¿que relación ten con ese contrato de colaboración público-privada que vostedes adxudicaron previamente a Philips? Eu prégolle que contesten, non vaia ser que vaia facer igual que sucedeu co informe de Price Waterhouse, ou, por exemplo, co contrato da señora Ana Sánchez, que seguen vostedes negándose a proporcionarllo a esta deputada a pesar de telo solicitado ao abeiro do artigo 9 do Regulamento desta Cámara. Máis nada polo de agora.
Grazas, señora Solla. Ten a palabra o conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña.
Presidenta, señorías, señora Solla, boa tarde. No Goberno da Xunta, a verdade, temos claro que o centro do sistema sanitario é o paciente, pero tamén temos claro que para mellorar os servizos sanitarios temos que apostar polo investimento en tecnoloxía sanitaria que actúe como soporte. Por tanto, é necesario realizar e levar a adiante un importante esforzo en innovación de tecnoloxía sanitaria. Pretendemos, señoría –desculpe que lle dea a espalda, pero a verdade é que é bastante incómoda esta postura–, renovar o noso sistema sanitario pensando no mañá e nunha sanidade de excelencia. Neste contorno desenvolvemos unha iniciativa de xestión innovadora, que denominamos socio tecnolóxico, cuxo obxectivo é dotar o Servizo Galego de Saúde de alta tecnoloxía necesaria para aumentar –como dicía anteriormente– a calidade asistencial, mellorar a dispoñibilidade de equipamento e atender de forma máis eficiente a demanda da realización de probas diagnósticas e procedementos terapéuticos que empregan estas tecnoloxías. Gustaríame deixar claro que a súa acusación de que a Xunta de Galicia vén con iso privatizar no mes de maio a alta tecnoloxía a través deste contrato de colaboración público-privada non se axusta, como sempre, á realidade. A acusación de privatización do sistema por parte da oposición é unha constante sen fundamento, é un slogan que utilizan e repiten, e repiten, e repiten. Na alta tecnoloxía sinceramente non existe. O procedemento do socio tecnolóxico trátase dun contrato de colaboración entre o sector público e o sector privado para dispoñer dunha solución global que cubra as necesidades de realización de probas e procedementos de diagnóstico por imaxe, intervencionismo, medicina nuclear e radioterapia, o que se denomina alta tecnoloxía, como ben sabe. O proceso foi claro, limpo, transparente e con todas as garantías. A través deste contrato, o Sergas paga polo uso dos equipos, de xeito que, a diferenza de como se viña facendo ata o de agora, xa non é necesario adquirir os equipos e contratar a maiores o mantemento destes. O contrato de colaboración entre o sector público e o sector privado permite transferir ao socio tecnolóxico o risco de dispoñibilidade do equipamento, vinculando o pagamento das prestacións contratadas á efectiva funcionalidade dos equipos cuxo uso se cede ao Servizo Galego de Saúde. A xestión asistencial dos mesmos segue sendo polos nosos traballadores, polos grandes profesionais dos que dispoñemos no sistema. E xa entrando no que me pregunta, o asinado entre a Fundación Amancio Ortega e o Sergas non é un contrato, e vexo que o corrixiu e utiliza xa a palabra correcta, que é convenio. O seu obxecto é establecer a colaboración entre a referida fundación e o Sergas para a doazón pola primeira dos importes correspondentes aos custos de actualización tecnolóxica de diverso equipamento...,
Moitas grazas, señor conselleiro.
...de dotación de novos aceleradores lineais e mamógrafos dixitais e das obras necesarias...
Moitas grazas.
...da dotación dos espazos.
Resposta na segunda parte, conselleiro.
En canto á duración das comisións...
Conselleiro, rematou o seu tempo. Continúa na segunda parte. Moitas grazas.
Moi ben, moitas grazas.
Ten a palabra a señora Solla.
Señor conselleiro, vese que temos diferenzas no que consideramos privatización, iso é obvio. Pero mire, que a maquinaria sexa dunha empresa privada, que a xestión da maquinaria sexa dunha empresa privada, que a reparación sexa dunha empresa privada, que a formación dos profesionais públicos a dea unha empresa privada, que a empresa privada decida cando e como se renova o material e a maquinaria e, polo tanto, canto nos vai cobrar, ¿iso non é unha privatización, señor Almuíña? Pois a verdade é que o seu concepto de público é excesivamente laxo. Pero mire, a verdade é que o contrato o firmaron en 2015. Eu non sei se me vai aclarar como incide este donativo, esta sanidade caritativa da que vostedes son tan fans, nese contrato de 88 millóns de euros, se nos vai saír máis barato ou se, pola contra, se suma a este. Pero tanto unha como outra cousa son privatizacións, porque vostede non estaba, pero en 2013 xa lles trasladei o que nos custaría –porque nós fixemos o cálculo– renovar todos os equipos de máis de dez anos, e fixabamos ese prezo en 32 millóns de euros. Nese caso os equipos serían do Servizo Galego de Saúde, o persoal sería do Servizo Galego de Saúde e as reparacións podería levalas a cabo o Servizo Galego de Saúde; sen embargo, desta maneira nada é noso. E fíxense: o Sergas ten 30 mamógrafos, só 9 deles teñen máis de catorce anos, e 18 teñen máis de dez anos, señor conselleiro. De ningunha maneira o importe é o que vostedes teñen fixado nese contrato ou nese convenio –como vostede lle queira chamar–. Polo tanto, isto trátase dunha privatización máis. E, ademais, incide no cambio de modelo, no que a nosa sanidade, en vez de financiarse a través de impostos redistributivos e progresivos, como indica o artigo 31 da Constitución española, réxese por caridade de señores multimillonarios que se dedican...
Grazas, señora Solla. Moitas grazas. [[A señora Solla Fernández pronuncia palabras que non se perciben.]] Moitas grazas. [[A señora Solla Fernández pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] Ten a palabra o conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña.
Moitas grazas, señora presidenta. Como dicía anteriormente, do que estamos a falar é de que os novos equipos, a través deste convenio coa Fundación Amancio Ortega, están incluídos nos lotes 1 e 3, formalizado polo Sergas. Está na relación de contratos de colaboración público-privada –como dicía– que vostede pregunta. En canto á duración e condicións –polas que tamén pregunta, porque ao final parece que non ten tanto interese, pero vou comentalo–, a Fundación Amancio Ortega manterá ao longo desta duración do convenio achegas anuais destinadas a sufragar os custos da actualización ou dotación dos equipos incluídos destes lotes 1 e 3, así como a execución das instalacións e as obras necesarias, como indicamos antes, todo iso por importe máximo de 17 millóns de euros. O convenio ten vixencia ata o 31 de decembro de 2023, podendo ser prorrogado por mutuo acordo das partes asinantes antes da data da súa finalización ata a consecución do seu obxectivo. Cando vostede fala de privatización, digo que é un slogan, porque o repiten continuamente, e non sei se vostede quere que Philips sexa unha empresa pública; evidentemente, non pode ser unha empresa pública. A sanidade e toda a nova tecnoloxía que vostede tamén coñece –non teremos que falar só do que utilizamos na sanidade–, pero en calquera aparato informático hoxe o mantemento e a actualización é cambiante e modifícase en moi pouco tempo. Polo tanto, eses cálculos que fai vostede de canto pode ser o que custe pode ser a día de hoxe, pero un mamógrafo e un acelerador cambian constantemente, hai melloras no mercado que hai que actualizar, e, desde logo, desta forma están obrigados a facelo deste xeito. Creo que, desde logo, nós estamos moi agradecidos pola achega que fai a Fundación Amancio Ortega, porque é unha empresa –creo– líder a nivel mundial que consegue todo o que pode ter como beneficio reinvestilo en Galicia en algo tan importante como é a saúde. Desde logo, nós estamos moi contentos porque esta relación cunha fundación pode mellorar os servizos sanitarios, que ao final creo que é o que estamos intentando todos, polo menos desde o Goberno galego. [[Murmurios.]] E o que pois non entendemos é que a oposición non estea colaborando e incluso felicitando o Goberno por esta xestión. [[Murmurios.]] Moitas grazas, presidenta.
Moitas grazas, conselleiro. Pregunta de D. Juan Carlos González Santín e tres deputados/as máis, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a causa exacta do brote masivo de farinxite padecido polo alumnado e parte do profesorado do Colexio de Educación Infantil e Primaria Feira do Monte, do concello de Cospeito
Ten a palabra, señor González Santín, para formular a súa pregunta.
Grazas, presidenta. Señor conselleiro, a principios de outubro deste ano un colexio de Cospeito tivo un brote de amigdalite. Isto, que en principio non parece nada serio, colle outro carácter cando se concentran todos estes casos nun único colexio, afectando practicamente a metade dos alumnos do centro, en concreto, máis de cen alumnos, á parte doutras persoas que traballan tamén no centro. A responsable disto parece que é unha bacteria denominada estreptococo. O pasado 27 de setembro apareceron os primeiros casos illados en nenos, aos que lles diagnosticou amigdalite, pero o 5 de outubro pasaron a ser 65 os casos. De 67 rapaces que foron ao centro de saúde, a 65 diagnosticóuselles amigdalite. A situación foi tan anormal que dende o centro médico se telefonou ao colexio para comentar a inusual situación que estaba a acontecer. Dende a Delegación Territorial da Xunta en Lugo apuntouse a que o Servizo de Pediatría diagnosticou dous casos de escarlatina entre os alumnos do centro. A escarlatina é tamén unha afección que non reviste gravidade e que exixe un tratamento antibiótico similar ao da amigdalite. Aos alumnos que asistiron a clase e que, por tanto, non estaban afectados déuselles unha recomendación; foi a seguinte: que non consuman directamente auga da billa no recinto escolar. No comedor bébese auga da billa servida en xerras, sen que ata o de agora presentase problema ningún como o que aquí está acontecendo. A auga procede da traída municipal, que abastece varias zonas do municipio, onde tampouco apareceu ningún tipo de problemas. Máis que problemas na auga consumida –que parecen descartados, vostede dirame agora se iso é certo ou non–, a medida tomada foi máis ben como unha estratexia para incrementar a hixiene no centro. Nas familias con alumnos matriculados no centro rexistrouse estes días unha sensación de certa intranquilidade, como quedou patente en varias reunións celebradas no centro. Critícanlle que a Xunta non dea unha versión oficial sobre o que aquí está acontecendo. Eu creo, señor conselleiro, que iso é o que cómpre nesta comparecencia aclarar. Agardo non saír hoxe de aquí sen que vostede o faga, non por min, senón polas familias de Cospeito que están hoxe aquí no Pleno e seguindo esta intervención por internet. Fontes do Sergas sinalaron a principios de outubro que se trata de procesos que non son graves, que se controlan e que responden ben ao tratamento. Os mesmos informes anuncian que estaban investigando a orixe do brote, que como chegou ao centro educativo e de que maneira o teñen alí. Supoño que a Consellería xa nos poderá dicir algo sobre o tema. A Xunta informou de que a Consellería de Sanidade e a de Educación estaban traballando de forma conxunta, recordando tamén que se trata dunha enfermidade común e frecuente, cuxo contaxio non é de declaración obrigatoria. Eu supoño, señor conselleiro, que iso será cando non hai afectados 60 nenos e a metade dun centro escolar. O Sergas indicou que ante a proliferación destes casos o que hai que facer é buscar a solución e darlles unha solución aos pais. Paréceme correcto. A pregunta que eu lle fago é: ¿cal foi a causa exacta e onde está o foco do que sucedeu no colexio de Cospeito? Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Santín. Ten a palabra o conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña.
Señora presidenta, señorías, boa tarde. Tentarei resumir os feitos obxecto da súa pregunta. O día 6 de outubro a pediatra do Centro de Saúde de Cospeito notificou que atendera na consulta o día 5 un número máis elevado do normal de casos de faringoamigdalite, que resultaron positivas ao ter bacilo estreptococo, en nenos e nenas que asistían ao colexio público de Cospeito. Inmediatamente da notificación, por parte de persoal da Dirección Xeral de Innovación e Xestión da Saúde Pública iniciouse a investigación do brote. Para iso recolléronse datos sobre as características clínicas, a data de inicio dos síntomas, características persoais, aula á que asistía a clase, ruta de transporte, asistencia ao comedor nos días previos. A vía de transmisión máis frecuente deste microorganismo é directa, de persoa a persoa, a través de vía aérea ao tusir, esbirrar ou falar. Outra vía menos frecuente é a transmisión a través de alimentos contaminados durante a súa preparación por portadores do microorganismo na farinxe e anxinas ou en feridas, presenten ou non síntomas de enfermidade. Así, e considerada a posibilidade desta segunda vía, deseñouse tamén un estudo de cortes retrospectivos, para o que se seleccionou os alumnos e alumnas de secundaria, pois en infantil e primaria teñen a obriga de comer todos os pratos, polo cal non serían útiles para discriminar entre que alimentos podían ser os afectados. Igualmente, solicitouse ao persoal sanitario que confirmase os casos que acudisen á consulta cun test rápido de estreptococo e que se recollesen mostras nalgún dos positivos para realizar o cultivo. Estas mostras enviáronse ao Laboratorio de Microbioloxía do hospital de Lugo e as cepas illadas enviáronse tamén ao Centro Nacional de Microbioloxía para a súa tipificación máis concreta. Por outra banda, recolleuse tamén información sobre o método de elaboración dos diferentes alimentos preparados nestes días. Non se recolleron mostras de alimentos para a súa análise, xa que ao ser o brote por un microorganismo respiratorio e mentres non se obtivo toda a información que permitiu ver a posible existencia dunha fonte común, xa pasara o tempo de mantemento de mostras testemuña, que son aproximadamente cinco días. Os resultados da investigación foron os seguintes: resultou afectado o 62 % do alumnado, 144; do profesorado, 3; 1 do persoal non docente, e 4 de persoal colaborador do comedor –nais, concretamente–. Segundo a data de inicio de síntomas, inicialmente houbo unha aparición por goteo dos casos entre os días 15 de setembro e 1 de outubro, cun total de 11 casos, todos eles entre o alumnado, para posteriormente darse unha onda que vai desde o día 2 ao día 6 de outubro –que foi o que precisamente a pediatra detectou– cun pico máximo no día 4 de 41 casos; e, para rematar, cun novo goteo de casos entre os días 7 de outubro e 8 de novembro, cun total de 16 casos. A distribución no tempo dos casos é compatible cun mecanismo de transmisión mixta de fonte común de orixe alimentaria e tamén dunha transmisión persoa a persoa concorrente.
Conselleiro.
A análise dos datos das enquisas realizadas no estudo de cortes indican un maior risco de enfermar ás persoas que consumiron a ensaladilla e os chicharros servidos o día 2 e 1 respectivamente, aínda que a probabilidade de que estes últimos interveñan na transmisión ten menos oportunidade debido ao tipo de preparación e servizo en quente. Desculpe a contestación, que creo completa –e intento facelo–. E nas mostras enviadas a laboratorio illouse o estreptococo pyogenes A. No Centro Nacional de Microbioloxía identificouse que este é o serotipo M11, que é sensible á penicilina e resistente á clinda, eritro e telitromicina. Grazas, señores.
Grazas, conselleiro. Réplica do señor González Santín.
Grazas, presidenta. Señor conselleiro, vostede relatou os feitos. Eu en ningún momento puxen en dúbida o traballo da xente da Consellería, nin moito menos. Nós o que queremos saber é o que pasou alí e sobre todo queremos que isto non se repita. Vostede dicía que a pediatra do centro dicía que había máis casos do habitual. ¡Home!, de 67 nenos, que 65 dean positivo nesta enfermidade evidentemente é algo máis do habitual. O que lle quero dicir é que vostede dixo –ou entendinlle eu na súa explicación– que isto acabara. E eu, precisamente, o Grupo Socialista trae aquí esta pregunta porque a nosa preocupación é outra. É que isto non acabou, non rematou, é dicir, hai novos casos. De feito, nosoutros, cando empezou todo este tema, dende o inicio estivemos preocupados polo tema e incluso fixemos contactos informais co conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria para interesarnos polo que pasara no centro. Pero esperabamos que a Consellería de Sanidade tivese a dilixencia suficiente como para erradicar este brote e ademais garantir que isto non se volvera repetir. Pero resulta que o pasado mércores, 11 de novembro –estoulle falando de hai dez días, cando presentamos esta iniciativa–, constatamos con preocupación que no CPI Virxe do Monte, de Cospeito, continuaron rexistrándose novos casos desta enfermidade, cun goteo constante, segundo denuncian representantes da ANPA, onde tamén confirman que houbo polo menos 6 nenos afectados de novo por esta enfermidade. Polo tanto, houbo casos antes do día que se rexistrou o pico das 60 persoas, dos 60 alumnos, pero tamén despois. De feito, o goteo foi case continuo desde ese brote ata o de agora. Señor conselleiro, os pais teñen dereito a saber, os lucenses temos dereito a saber, e vostede ten a obrigación de responder e de dar unha resposta sanitaria ao que alí está ocorrendo, algo que –repito– non é grave pero si preocupa á xente de Cospeito. Por iso vólvolle preguntar: ¿cal foi a causa exacta? Vostede díxomo. Pero, sobre todo, ¿o foco está erradicado ou imos seguir tendo goteos desta enfermidade no mesmo colexio de Cospeito? Moitas grazas.
Grazas, señor Santín. Ten a palabra o conselleiro de Sanidade.
A verdade, señoría, é que creo que estamos aquí para dar tranquilidade, non para alarmar. Eu creo que o máis importante é que o abrocho de Cospeito o que indica é que hai un sistema que funciona. Hai unha pediatra que detecta un número importante de casos e a partir de aí un dispositivo que empeza a funcionar perfectamente cun diagnóstico que chega ao diagnóstico final a través da cepa; por certo, unha cepa bastante frecuente, de orixe asiática, pero que é a máis frecuente na nosa zona. A faringoamigdalite, como dicía ao principio, é moi frecuente na sociedade en xeral e aquí detectáronse –como dicía– casos desde setembro ata a actualidade, como pode dicir vostede. Pode haber perfectamente, ese non é o problema. O problema que detectou a pediatra que atendera xente desde setembro é que era a frecuencia normal. Foi precisamente o día 6, porque aí detectou que había un incremento grande de casos, non do que está falando vostede, que neste momento fala de 6 –segundo as noticias súas, non as que teño eu–, pero si que iso é habitual. A faringoamigdalite, como digo, é unha transmisión respiratoria ao tusir e que está na sociedade; non é no colexio, é na sociedade en xeral, non falamos do colexio. Si quería informalo, porque me parece importante dicilo: o sistema funciona perfectamente, actuouse, deuse tratamento ou corrixiuse ese brote. Loxicamente, para iso está o sistema, para que, en caso de que ocorra, actuemos. Pero dicirlle que a auga non se considera neste caso un posible vehículo de transmisión, porque aínda que está descrito nalgún momento que haxa brotes a través da auga, neste caso a auga estaba perfectamente clorada, co cal non hai ningún risco co tema da auga. É un tema que creo que é importante deixar claro. O que hai que facer é seguir –como dixemos– tratando de detectar, que haxa a detección precoz –como foi neste caso a pediatra– e que, a partir de aí, Saúde Pública empece a facer a investigación. E a investigación o que conclúe –que o comentaba na primeira fase da miña exposición– é que é posiblemente dobre: respiratoria –transmisión oral– e posiblemente por unha contaminación. Iso foi o que foi o abrocho, ese pico grande, e a partir de aí con tratamento respondeu perfectamente e acabou. ¿Que pode haber en Cospeito ou en calquera outro lugar de Galicia faringoamigdalite en nenos? É moi frecuente e seguirá habéndoa. O que ten que haber é cando haxa algo que aumenta a frecuencia e que o número de casos sae do que está establecido, e para iso –como digo– o sistema funciona e seguirá funcionando. Moitas grazas, señora presidenta.
Esgotada a orde do día, levántase a sesión. Boa noite e moitas grazas.