Ábrese a sesión. A orde do día está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Non se xustificaron inasistencias e entramos, polo tanto, na orde do día cun punto único, como saben. Debate de totalidade do Proxecto de lei de orzamentos xerais da Comunidade Autónoma de Galicia para o ano 2016
Para a presentación do proxecto de lei ten a palabra o conselleiro de Facenda, don Valeriano Martínez García.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, bos días. Comparezo hoxe ante o Pleno do Parlamento para presentar o Proxecto de lei de orzamentos da Xunta de Galicia para o vindeiro 2016. Teño a gran honra de traer a esta Cámara os orzamentos da recuperación, do crecemento e, sobre todo, da xente. Presentamos hoxe unhas contas expansivas que buscan a transformación do país baixando impostos, creando emprego, investindo para medrar e estendendo a toda a cidadanía a recuperación. ¿E como queremos acadar estes obxectivos? Coa maior rebaixa fiscal da historia de Galicia para aumentar a renda dispoñible dos cidadáns e incentivar o consumo. Con políticas que afondan na recuperación do mercado laboral, incrementando o dobre que os orzamentos os recursos destinados a favorecer a creación de emprego. Cun reforzo do investimento para seguir medrando máis que a eurozona. E un completo paquete de medidas sociais para que a recuperación chegue a todos con oportunidades a quen máis o necesita. O Goberno trae a esta Cámara de novo, en tempo e forma, os cuartos orzamentos da lexislatura. Presentar os orzamentos é un acto de normalidade democrática que revalida o compromiso coa cidadanía e representa o efectivo exercicio de autogoberno. E nesta ocasión, se cabe, a súa relevancia aínda é maior, porque en 2016 por fin contaremos con recursos, polo que poderemos implantar medidas que sempre quixemos tomar pero que non puidemos levar antes pola adversa conxuntura económica. Para o 2016 o gran reto é que esta recuperación económica, cada vez máis intensa, se traslade completamente á cidadanía e teña efectos directos sobre o emprego e o benestar, así como sobre a evolución das nosas empresas; só así estaremos falando dunha recuperación económica xusta e completa. Pasamos momentos moi duros, pero estamos convencidos de que empezamos a recoller os froitos de tanto sacrificio. Pero gobernar é tomar decisións, e se facemos balance creo que humildemente este Goberno blindou e priorizou o esencial para a cidadanía. Antes de explicar o contido quixera facer fincapé precisamente na importancia de poder presentar estas contas nun momento en que outras administracións non foron quen aínda de aprobar os seus orzamentos para o vindeiro exercicio. Galicia si o fixo, porque é a comunidade con maior estabilidade institucional, cun goberno único e unido. Galicia presenta hoxe vantaxes competitivas coas que ningún outro territorio do Estado pode competir, e temos que aproveitalo. Galicia é a comunidade con máis estabilidade institucional de España. Galicia é solvente, das poucas que mantén intacta a súa autonomía financeira; e é fiable, ten credibilidade e xera confianza. Porque exercer o autogoberno e manter a autonomía serve para pagar as facturas, para manter os servizos públicos e tomar decisións para solucionar os problemas da xente, para facer que as persoas poidan elixir e cada ano estar mellor ca o anterior. E afortunadamente estamos moito mellor que hai tres anos, tanto en PIB –a finais do 2012 o PIB estaba caendo en torno a un 1 %, mentres que o último dato coñecido sitúa a evolución interanual no 1,8 % en positivo, cun avance de case tres puntos no que vai de lexislatura– como tamén en paro, que temos case 60.000 desempregados menos que hai tres anos. Pero non é suficiente, temos que seguir mellorando. E a evolución do último ano tamén é positiva, Galicia ten 22.000 parados menos que hai un ano e xa acumula dous anos consecutivos con menos desemprego en taxa interanual. Galicia contabiliza 18.500 afiliados máis á Seguridade Social que hai un ano, e acumulamos dezanove meses consecutivos en taxa interanual positiva. O consumo segue recuperándose, pois as vendas do comercio medran no que vai de ano un 3,5 % por riba incluso da media estatal. O sector industrial continúa a súa recuperación, no que vai de ano a produción medrou un 3,7 %, tamén por riba da media española. As exportacións medraron ata setembro un 4,4 %, polo que o 2015 se está a consolidar como un dos mellores anos da nosa historia exportadora. Todo isto anima a seguir por este camiño, pero reitero que non é suficiente, temos que aproveitar ao máximo o ano que queda de lexislatura. E o mellor instrumento que ten un goberno para mellorar a vida das persoas é o orzamento. Tal e como dixen en Comisión parlamentaria, quero insistir en que a recuperación cada vez máis sólida do crecemento e a baixada cada vez máis acusada do desemprego non son froito da casualidade, senón que responden ao gran esforzo realizado por todos os galegos e galegas nos peores momentos da crise. E o Goberno galego axudou sendo responsable, cumprindo sempre co déficit público os niveis de endebedamento pactados entre todos, o que permitiu que Galicia sexa a comunidade que menos aumentou a débeda pública nesta lexislatura. ¿Como xulgar o comportamento deste Goberno en materia de endebedamento? Unha comparación é máis que suficiente para facelo. Galicia estaba entre as comunidades máis endebedadas en época de bonanza. E durante a crise, cando realmente é preciso que as administracións se endebeden, Galicia colocouse entre as menos endebedadas, con cinco puntos por debaixo da media en ratio débeda/PIB. E outro dato a ter moi en conta, Galicia resistiu a crise mantendo a súa autonomía financeira sen ser intervida nin condicionada na toma das súas decisións. Case todas as comunidades tiveron que acudir aos mecanismos de rescate do Goberno de España, tanto ao Plan de provedores como ao Fondo de liquidez autonómica. Galicia foi a única comunidade de réxime común que non tivo que solicitar nin un só euro dos case 100.000 millóns de euros que habilitou o Goberno de España para as autonomías entre o 2012 e o 2014. En todo momento puidemos pagar as nosas facturas e en toda circunstancia, por adversa que fose, puidemos financiarnos no mercado pola confianza e fiabilidade que transmite Galicia. Isto permitiunos tomar as nosas propias decisións, pensando só nos cidadáns e nas empresas galegas. En conclusión, isto é autogoberno. Este bo labor de Galicia –o cumprimento do déficit público, o control do endebedamento e o mantemento da súa autonomía financeira– tradúcese en vantaxes e resultados tanxibles para a cidadanía. Este ano Galicia ten 85 millóns de euros adicionais por parte do Estado que non teriamos se non tivésemos cumprido o déficit público. Galicia, como consecuencia de ser unha comunidade cumpridora, aforrará nos xuros da débeda outros 65 millóns de euros, recursos que poderemos destinar a gastos produtivos. Velaí, señorías, os efectos prácticos e positivos para todos os galegos e galegas de ter un goberno responsable e de cumprir o déficit público. Cumprir, pois, o déficit público permite a Galicia dispoñer de 150 millóns de euros adicionais. E continuamos xerando confianza. A confianza dos empresarios galegos no último ano medrou case un 6 %, froito da mellor situación económica e da recuperación do emprego. Este incremento da confianza tamén se está a producir nos fogares e familias de Galicia. As opinións externas son unanimemente optimistas e reforzan esta percepción de Galicia de cara aos investidores. Standard & poor's hai unha semanas, esta axencia de cualificación, elevou o rating de Galicia. Funcas e BBVA, nos seus últimos informes de previsións macroeconómicas, elevan a previsión de crecemento do PIB galego para o ano 2016. Fedea –esta fundación de análise– destaca que Galicia é unha das comunidades que mellor orza os seus ingresos. A fundación, co seu gabinete de estudos, destacou no verán que a economía galega xa estaba inmersa nunha senda de crecemento. La Airef sinala que Galicia é das poucas autonomías en condicións de cumprir o déficit no 2015 e 2016. A propia Comisión Europea vén de destacar nun recente informe que a nosa comunidade é unha das que pagan máis rápido aos seus provedores. Señorías, temos, pois, credibilidade e achegamos confianza. Vaiamos ao cadro macroeconómico. Ao igual ca este ano quixemos ser prudentes nas nosas estimacións, máis que prudentes ultraprudentes. Por iso mantemos a nosa estimación de que o PIB pechará este ano 2015 cun crecemento do 2 % –o mellor comportamento desde 2007– e medio punto superior ao crecemento na eurozona. ¿Lémbranse os grupos da oposición do que dicían hai un ano?, que o 2 % era unha previsión irreal e que non a cumpririamos. Pois o tempo dá e quita razóns, e a data de hoxe, 23 de novembro, e nunha semana na que se coñecerá o dato oficial correspondente ao terceiro trimestre, xa lles podo confirmar que Galicia está en disposición de cumprir esa previsión de crecemento do 2 % para 2015. Insisto, isto suporá pechar co mellor dato de crecemento económico dende o 2007. E será así porque desde comezo de ano, trimestre a trimestre, estamos aguantando o avance do PIB; unha mellora que continuará de xullo a setembro, pois o crecemento no terceiro trimestre será mellor aínda que en trimestres anteriores. Por iso de novo resultamos fiables e temos credibilidade para as estimacións que facemos para o 2016. O vindeiro ano consolidaremos as taxas importantes de crecemento deste e estimamos que o PIB autonómico medrará un 2,5 %, unha décima máis do previsto no teito de gasto aprobado en agosto. E esta previsión está sustentada en varios indicadores: consideramos que será posible pola mellora da achega interna, que medrará un 2,7 %; polo importante aumento na formación bruta de capital, dun 5 %, e da maior recuperación do consumo final, dun 2,3 %, sobre todo nos fogares, aos que axudará a rebaixa fiscal máis importante da historia de Galicia –á que logo me referirei–. Pola súa banda, as exportacións tamén mellorarán, en concreto, un 4,1 %. Nesta lexislatura estase a reducir o desemprego de maneira apreciable, pero, ¿estamos satisfeitos?, ¡non!, porque aínda son moitos os galegos que non atopan oportunidade de emprego, temos que facer máis para que poidan traballar. E para facer máis estes orzamentos inclúen importantes partidas para favorecer a creación de emprego, en concreto ata 210 millóns de euros, un 8,7 % máis, o dobre que a suba media das contas autonómicas. Para conseguir dous obxectivos: baixar a taxa de paro en case dous puntos, abandonando a barreira psicolóxica do 20 %, e contribuír a xerar 18.000 novos postos de traballo equivalentes a tempo completo. Este ano xa recuperamos a creación neta de emprego, tendencia que se consolidará o vindeiro exercicio. Cómpre continuar pola senda da responsabilidade que nos ten levado ata aquí controlando o déficit e a débeda. Porque logo dos anos máis duros da crise, estamos seguros de que calquera comunidade estaría encantada de ter o balance que presenta hoxe Galicia. Galicia foi a comunidade de referencia no control do déficit público e tamén a comunidade que menos incrementou a débeda nesta lexislatura. E para o 2016, nun escenario económico moito máis favorable e con máis ingresos, reduciremos o déficit público a máis da metade respecto a este exercicio. No último exercicio pechado, 2014, Galicia foi unha das catro comunidades que cumpriu, e no que vai de 2015, con datos ata agosto, Galicia está en disposición de volver cumprir; o mesmo faremos co límite do 0,3 % para o 2016. Este control dá os seus froitos e é positivo para os cidadáns, non só trae beneficios no curto prazo, como xa lles comentei con eses 150 millóns de euros adicionais para Galicia entre 2015 e 2016, senón tamén a longo prazo, porque mantemos controlado o endebedamento e pagaremos menos xuros dos vindeiros exercicios. Por iso, xa temos estabilizados os niveis máximos de endebedamento e a partir do vindeiro ano comezaremos a necesaria baixada da ratio débeda/PIB, que, non obstante, quero insistir que é, a día de hoxe, cinco puntos inferior á media española. Pasando xa ás cifras concretas dos orzamentos en 2016, teremos unha capacidade de gasto por primeira vez, desde os últimos anos, sensiblemente superior á anterior, en concreto 365 millóns de euros, o que nos achega a un gasto non financeiro de 8.804 millóns de euros, porque o ano 2016 marca unha recuperación certa nos ingresos. Contaremos cunha achega do sistema de financiamento autonómico de máis de 500 millóns adicionais, un 8,1% máis, ata sumar os 6.736 millóns. Tamén rexistran un aumento significativo as partidas dos fondos europeos que acadan os 522 millóns, un 25,8 % máis que neste ano, xa que estamos en condicións de poder incluír recursos de todos os fondos no novo marco comunitario. Así, os ingresos non financeiros para o 2016 medrarán ata os 8.620 millóns, é dicir, un 6,7 % máis. O relevante é que esta suba dos ingresos permitirá que este Goberno tome decisións políticas que todos os anos quixeron tomar, pero que a baixada continua de ingresos o fixera inviable ata o de agora, e de maneira especial poder levar á práctica a maior rebaixa fiscal da historia de Galicia. Reiteradamente pedíannos un esforzo para facer, para favorecer o consumo e a demanda interna. Hoxe é posible levar a cabo ese impulso, e dado que é posible facelo tomamos a decisión política de poñer 140 millóns de euros máis á disposición da cidadanía. Queremos que os galegos estean entre os que menos impostos paguen de toda España. Señorías, aínda que xa tiveron ocasión de debater estas medidas, tan só lembrar en que consisten: en primeiro lugar rebaixamos o tramo autonómico do IRPF para facelo máis progresivo, de 5 a 7 tramos, e para beneficiar en maior medida as rendas baixas e medias, que estarán entre as que menos tributen en España. Isto permitirá un aforro anual de ata 380 euros por declarante e beneficiará a máis do 98,5 % dos contribuíntes. En segundo lugar, rebaixamos o imposto de sucesións e doazóns para que o 99 % dos familiares directos non o paguen e para que o 1 % restante pague menos. Cero impostos, pois, para os herdeiros de ata 400.000 euros entre os familiares directos. Galicia situará sempre a autonomía con menor carga fiscal. E en terceiro lugar, completamos a estratexia de imposto cero no rural, con deducións do cen por cento para mercar unha finca, para continuar cunha explotación e para ampliar unha explotación. E por ter máis ingresos, podemos ter máis capacidade de gasto, a máis elevada desta lexislatura ata os 8.804 millóns, 365 millóns máis que este ano, como xa referín anteriormente. E, señorías, nun dato teño que darlles a razón, teño que admitir que este orzamento inclúe un recorte, un gran recorte, a rebaixa do pago dos xuros, que diminúe case nun 20 %, ese é o gran recorte deses orzamentos. [[Aplausos.]] Pagar menos en gastos financeiros; esta e non outra é a tesoira que agochan estes orzamentos. E volvemos reforzar as prioridades: a primeira, o gasto social, blindámolo cando baixaban ano a ano os orzamentos con 8 de cada 10 euros para sanidade, educación e servizos sociais, e cando medran as contas destinamos 282 millóns, case o 80 % dos recursos adicionais, a reforzar a sanidade, a educación e os servizos sociais. Destes case 200 millóns de euros máis a sanidade e educación pública de Galicia, e con máis recursos buscamos que as persoas que máis o necesiten teñan máis oportunidades. Reitero que a primeira preocupación do Goberno segue sendo facilitar en todo o posible que sigan mellorando as oportunidades de atopar un emprego digno. Con actuacións cara a un emprego máis inclusivo, un 15 % máis de recursos a políticas activas de emprego, con 7,5 millóns de euros adicionais para a formación e priorizando sempre a atención á mocidade e aos parados de longa duración. En sanidade, a aposta deste Goberno pola sanidade pública é incuestionable, pois supón o 40 % do total do orzamento, ata supoñer 3.513 millóns de euros, 103 máis que este ano; é dicir, catro de cada dez euros do orzamento están destinados a sanidade. Con investimentos como a finalización do Plan director do Complexo Hospitalario Universitario da Coruña; o equipamento dos quirófanos; a finalización do Plan director do Complexo Hospitalario de Ourense; o Plan Director do hospital de Burela; a licitación do novo plan director, e o inicio das obras e reformas do Hospital Arquitecto Marcide de Ferrol. Dentro da promoción da saúde e prevención da enfermidade son de gran importancia os de vacinado e cribado, con máis de 14 millóns de euros. No ámbito da educación, blindamos o sistema sostido con fondos públicos, con criterios de universalidade, suficiencia financeira e equidade. Convocaremos unha oferta de emprego público de máis de 1.000 prazas para ensinanza infantil, primaria, secundaria e formación profesional, e ademais medran case un 30 % os investimentos para infraestruturas educativas con máis de 21 millóns de euros. Ademais, dotamos de estabilidade as universidades galegas, cun plan de financiamento a cinco anos que suma 2.400 millóns de euros, un terzo deste vinculado a obxectivos. Para o 2016 destinamos ás universidades 392 millóns de euros, 18 máis que no presente exercicio. En actuacións de política social, coa nova consellería, soben os seus recursos un 12,6 % , o triplo que o orzamento, para seguir apoiando as familias e os que máis o precisan. Así, a familia e a infancia serán un eixe central da acción do Goberno, con axudas directas e novas medidas e servizos dirixidos a favorecer a conciliación. Entre os novos programas está o bono-conciliación, para os que queiran levar os seus fillos a unha escola infantil e non teña praza nunha da Xunta reciban unha axuda. O bono-coidado no rural, para familias con fillos que viven neste ámbito e que tamén teñen dereito a ter un recurso de conciliación cerca dos seus fogares. E a axuda directa de 100 euros ao mes no primeiro ano para gastos básicos de cada neno que naza a partir do vindeiro ano, que beneficiará a oito de cada dez familias. En inclusión social, que pasa a ter o rango de dirección xeral específica, priorizaremos a atención ás persoas que máis o necesitan cun 24 % máis do orzamento. Reservamos unha dotación de 20 millóns de euros para o Plan de loita contra a desigualdade, para ampliar as axudas ás persoas con máis dificultades: entre estas está o tiket eléctrico, a compra de material escolar, o Programa reconduce, para persoas que non poidan pagar o alugueiro e a promoción tamén do alugueiro social, para familias en risco de desafiuzamento. No ámbito de atención á dependencia, o compromiso é recoñecer no sistema 10.000 novos beneficiarios, co que chegaremos as 50.000 persoas atendidas. O noso principal interese é atender as demandas das persoas que máis o necesitan. En materia de economía e industria temos un 45 % máis de recursos para que as empresas gañen tamaño e aposten por proxectos xeradores de emprego, ademais de favorecer a innovación e a internacionalización cunha partida global de 85 millóns de euros. Ademais, continuaremos co Programa Galicia 1000 e habilitaremos instrumentos financeiros innovadores que suman 10 millóns de euros adicionais. Ademais, en liñas de prestamos con fondos BEI e ICO, dotados con 112 millóns, engádese un mínimo de 10 millóns de euros con préstamos Jeremie e lanzaremos unha convocatoria no Galicia inviste con 20 millóns de euros ata o ano 2020. Así mesmo, no marco de desenvolvemento da Axenda de Competitividade Galicia-Industria 4.0 seguimos avanzando cara á fábrica intelixente e converternos nunha oportunidade para o noso tecido produtivo. Reservamos 60 millóns de euros que permitirán mobilizar 155. Entre outras actuacións salientables, están o desenvolvemento do polo tecnolóxico e industria de avións non tripulados de Rozas con 55 millóns de euros, e a biotecnoloxía, que conta con 10 millóns de euros para activar a estratexia de apoio capaz de consolidar unha industria que emprega 1.400 persoas altamente cualificadas. Reforzamos con 37 millóns de euros a aposta polo aforro á eficiencia enerxética en pemes, familias, administracións, sobre todo en biomasa, pero así tamén na xeotermia, aerotermia e solar térmica. Tamén se triplica o orzamento para continuar a axenda da modernización e innovación do comercio de proximidade. No eido das infraestruturas, ao remate desta lexislatura, máis do 80 % da poboación estará a menos de 15 minutos dunha vía de altas prestacións. En 2016 entrará en servizo, a partir do verán, a autovía da Costa da Morte, e tamén no mesmo exercicio o tramo Celeiro-San Cibrao e o acceso ao porto de Burela, da vía de alta capacidade da costa norte. Outra gran actuación relevante, con case 18 millóns, acometerémola na autovía do Morrazo, xa que tras licitar este ano a obra no seu primeiro tramo, serán posibles a adxudicación e o inicio das obras do segundo tramo, así como o avance do proxecto do terceiro tramo. Respecto á mobilidade con 18 millóns, concentra o 57 % na promoción do transporte público colectivo a través do Plan de transporte metropolitano. Ademais, comezarán as obras da estación intermodal de Vigo, que será a primeira de Galicia, ademais de avanzar para acadar os proxectos construtivos das intermodais da Coruña, Santiago e Ourense. A vivenda, outra área de gran importancia para este Goberno, destinamos un 19 % máis. Na área de medio ambiente, o saneamento das augas cobra especial relevancia tras aprobarse o novo plan hidrolóxico para a demarcación Galicia costa, un orzamento global de 655 millóns de euros ata 2021, dos que a Xunta achegará 423. A ordenación do territorio será outra das prioridades. A nova lei do solo, actualmente en trámite parlamentario, buscará acadar o máximo consenso, pois xa incorporamos o 80 % das alegacións recibidas. Pretendemos un triplo obxectivo, ordenación territorial, desenvolvemento rural e protección da paisaxe. Tamén busca que non haxa ningún concello galego sen plan xeral de ordenación municipal. No ámbito rural, destinamos 600.000 euros de fondos propios para cofinanciar a orde de axudas ao financiamento de circulante reestruturación da débeda de explotacións leiteiras. Duplicamos o investimento produtivo no monte, con preto de 51 millóns de euros para a posta en valor e aproveitamento deste patrimonio natural, e triplicamos os recursos para o establecemento de sociedades de fomento forestal para valorizar a propiedade do monte. Ademais, somos a primeira comunidade que paga o anticipo das axudas da política agraria común por un importe de 65,3 millóns de euros, que beneficia a 26.000 gandeiros e agricultores galegos. No eido pesqueiro, o departamento que máis medra de todos, as prioridades son mellorar a comercialización, co reforzo dos programas de mellora da competitividade da produción, con especial fincapé nos fondos destinados á transformación, comercialización dos produtos do mar. Co novo Fondo Europeo Marítimo e da Pesca, haberá case 500 millóns de axuda pública para todo o período, preferentemente para o desenvolvemento dun plan de apoio á pesca sostible, ao relanzamento da acuicultura como actividade xeradora de riqueza e emprego e á diversificación da economía marítimo-pesqueira. En cultura, temos un 61 % máis para conservación de patrimonio, con partidas para o mantemento do cuartel de San Fernando en Lugo, a restauración da catedral de Mondoñedo, a posta en valor do mosteiro de Sobrado dos Monxes e a restauración e mantemento da muralla de Lugo, así como o acondicionamento da ponte vella de Ourense ou a conservación do mosteiro de Oseira. Para o fomento da lingua galega, mantemos as partidas destinadas ás actividades de dinamización lingüística, así como os apoios aos medios en lingua galega e empresas editoriais da nosa comunidade, as bolsas do Centro Ramón Piñeiro e o financiamento da Real Academia. Entre as novidades máis importantes neste eido, a posta en marcha do portal xurídico galego, unha medida pioneira en España, que permitirá o libre acceso de toda a cidadanía a normas consolidadas para o uso da nosa lingua na Administración e na Xustiza. Tamén comezarán a funcionar ferramentas terminolóxicas que facilitarán o emprego do galego nas TIC. Igualmente, continuaremos co labor de promoción do galego no exterior, con bolsas de lectorado nas universidades do resto de España e do estranxeiro e con acordos con entidades como o Instituto Cervantes. Pola súa banda, a Xustiza, cun 12 % máis de recursos, acada a súa dotación máis alta na historia. En 2016 abordaremos tres grandes proxectos nas cidades da Coruña, Pontevedra e Vigo, tras realizar as reformas dos xulgados de Ferrol e da rúa Monforte, da Coruña, e a construción de novos edificios en Santiago, en Ourense e no casco vello de Vigo. En igualdade, incrementamos os recursos 1,7 millóns de euros, con subas nas axudas directas á mulleres vítimas da violencia de xénero, a mulleres emprendedoras e ás entidades de iniciativa social. E reforzamos o noso compromiso co financiamento cos concellos, en máis de 3 millóns de euros, ata os 116, e incentivamos as fusións municipais, cun fondo dotado con algo máis de 2 millóns de euros. Unha vez recollidas as principais actuacións nos orzamentos, gustaríame tamén recoñecer de novo o esforzo dos empregados públicos durante os anos de crise económica e reiterarlles o noso agradecemento, porque co seu esforzo contribuíron a blindar os servizos públicos e a manter a autonomía financeira e a solvencia da Comunidade Autónoma. Durante os peores momentos, desde o Goberno galego apostamos por darlles estabilidade. Somos a comunidade que máis estable mantivo o seu número de efectivos durante a crise económica. Dende 2009 ofertamos 7.500 prazas fixas nas ofertas públicas de emprego, e podo anunciarlles que para o 2016 faremos novas convocatorias que ofertarán máis de 2.100 postos de traballo nos servizos públicos, a maior oferta dos últimos anos. Ademais, impulsamos concursos de traslados, pois dende o 2009 ofertamos máis de 6.800 prazas. Tamén facilitamos a flexibilidade horaria, á que xa se acolleron máis de 7.700 empregados públicos, e avanzamos no teletraballo. E case 450 traballadores acolléronse ao réxime de xubilación parcial, acordado entre a Administración e as organizacións sindicais. En materia salarial, este ano xa devolvemos a metade da paga extra aprazada do Goberno central no 2012, e para o vindeiro exercicio devolveremos a metade restante. Igualmente, o vindeiro ano os empregados públicos verán incrementado o seu salario un 1 %, na primeira suba dende o 2010. Tamén acabamos de asinar un acordo coas organizacións sindicais para que poidan dispoñer de días adicionais por antigüidade. E podo avanzarlles que nas vindeiras semanas convocaremos de novo as organizacións para propoñerlles a creación de listas de contratación específicas para persoas con discapacidades intelectuais e tamén nos reuniremos coas entidades representativas deste sector para tratar os procedementos de acollida a seguir e as características dos puntos de traballo a desenvolver. Galicia será unha das primeiras comunidades autónomas que ofrezan aos discapacitados intelectuais tanto emprego público fixo como temporal. Trátase se cadra dunha medida pequena no conxunto de actuacións dun grande orzamento, pero é que é unha iniciativa inclusiva moi querida por nós, que presento con moita honra, pois supón situar o noso país á vangarda do acceso ao emprego público para as persoas con discapacidade intelectual. Antes de rematar, referireime ao Plan estratéxico de Galicia 2015-2020, unha ferramenta coa cal, orzamento a orzamento, queremos consolidar a nosa comunidade como un lugar cada vez máis atractivo para vivir e cada vez con máis oportunidades para traballar e investir. Ademais, cada orzamento, comezando xa polo do 2016, incluirá a programación sobre o Plan estratéxico e os plans sectoriais que se aproben, e deberán estar sempre referidos e garantir o encaixe no orzamento. O Goberno galego traerá proximamente, antes de rematar este ano, o documento final para que sexa debatido e enriquecido polos grupos da Cámara. Xa para ir rematando, e pasados os tres primeiros anos da lexislatura, insisto en que todos estaremos de acordo en que a situación económica é hoxe moito mellor que hai tres anos. E todos estaremos tamén de acordo en que este Goberno tivo claro e preveu, con bastante realismo, a evolución da situación económica, porque, se facemos historia, en cada orzamento que presentamos nos últimos anos fomos realistas e estimamos un escenario que posteriormente se cumpriu de maneira razoable segundo o previsto. Así, no 2013 previamos que ese ano comezaría a cambiar a tendencia económica, e o discorrer dese exercicio así o confirmou. Para as contas do 2014 estimabamos recuperar o crecemento económico, aínda que de maneira modesta, pero xa deixariamos atrás a recesión, e o peche dese exercicio tamén o ratificou. E nos orzamentos de 2015 previamos ir mellorando e consolidando esas taxas positivas, ata chegar a uns niveis que nos permitisen a creación de emprego neto, e no que vai de ano así vén sendo e está corroborado. Señorías, remato, reiterando que estes orzamentos son os da recuperación, do crecemento e sobre todo da xente, porque todos os recursos adicionais que temos están destinados ás necesidades das persoas, teñen como prioridade consolidar o crecemento económico e a creación de emprego, inclúen a maior rebaixa fiscal da historia da Autonomía, recollen un completo paquete de medidas sociais para favorecer a quen máis o necesita, pretenden loitar de forma decidida contra a desigualdade e contra o declive demográfico, apostan por aumentar de maneira importante o investimento, son ao mesmo tempo prudentes e realistas, para que poidan ser executados e cumpridos. Uns orzamentos, pois, con menos impostos, máis crecemento, máis emprego e máis benestar. Moitas grazas. [[Aplausos.]] Debate e votación das emendas á totalidade que postulan a devolución global dos orzamentos ou de calquera sección ou centro xestor de gastos
Moitas grazas, conselleiro. Comezamos a intervención dos diferentes grupos parlamentarios, en primeiro lugar co debate e votación das emendas á totalidade que postulan a devolución global dos orzamentos ou de calquera sección ou axente xestor de gastos, isto é, grupo 1. O Grupo Parlamentario Mixto presenta unha emenda de devolución global, e os grupos parlamentarios do BNG, Alternativa Galega de Esquerda e Socialista presentan unha emenda de devolución global e emenda de devolución dos orzamentos das seccións ou de axentes xestores de gasto. Comezamos, entón, pola rolda para a defensa das emendas, coa representante do Grupo Parlamentario Mixto, a señora Martínez García. Ten a palabra.
Grazas, presidenta. Bo día a todas e a todos. Bo día, señor conselleiro. Ben, teño que empezar por felicitalo pola súa intervención. Foi unha gran demostración de como se fai propaganda, como se vende a nada e como se intenta enganar a poboación e utilizar os orzamentos para facer propaganda electoral. Realmente, foi unha intervención que eu cualificaría de patética e de regresiva e enganosa. Pero teño que empezar por confesar, tamén, que chego a este debate de orzamentos cun ánimo ben distinto ao que tiña cando se deu o debate do estado da nación, ou como vostedes lle chaman, o debate de política xeral. Daquela estaba ilusionada cunha candidatura galega única, que reunise a esquerda e o nacionalismo deste país. Estaba segura de que, se así fose, poderiamos derrotar as políticas neoliberais do Partido Popular, acabar as políticas austericidas que condenan a maioría social á pobreza e que a levan condenando ao sufrimento durante todos estes anos. Moita xente do común viu posible o soño da maioría social deste país, que sofre a cotío os problemas; moita xente inda soña con dar remate ao réxime podre que esmaga a cidadanía e que arruína e destrúe a nosa nación. A unidade de acción entre as organizacións, plataformas e cidadanía que decidimos defender non foi posible. Minorías partidistas, sectarias e pitoñas dos seus espazos, que remataron finalmente en dúas candidaturas, foron quen de impoñerse ao sentido común da maioría, para alegría dos partidos do réxime, dos novos e dos vellos. Pero cómpre mirar para adiante e sobrepoñerse á frustración, por moi fundada que sexa. Non vale agardar ás eleccións autonómicas de dentro dun ano. As necesidades da xente, as exixencias do país non poden agardar. Debemos evitar que da frustración se beneficie o réxime que representa o Partido Popular, Ciudadanos e a cúpula do Partido Socialista. A cidadanía galega está viva, e loita contra as políticas do réxime cando as traballadoras e os traballadores defenden os seus dereitos, cando defenden os sectores produtivos da nosa terra, dende 1972 ata Nunca Máis, pasando polas loitas labregas, as folgas xerais, a defensa da sanidade e do ensino público, e na loita das preferentes, nas loitas polos tratamentos da hepatite C, na loita polos dereitos dos emigrantes retornados e en tantas outras loitas que demostran que Galiza non se rende. Este é o escenario no que se van aprobar estes orzamentos propaganda. O electoralismo, que denuncian todas as emendas de devolución, é verdadeiramente a diferenza entre o proxecto de orzamentos do 2016 e o dos últimos tres anos. Dende os recortes dos anos anteriores, que foron máis alá incluso do que impuña o teito de gasto, mudaron as previsións pesimistas que xustificaban os recortes en previsións optimistas, e o 363, con 2 millóns de euros da liquidación do orzamento de 2014, ata saltan o teito de gasto, fixado para as comunidades autónomas no 1,8 %. A Xunta presenta un orzamento cun incremento do 4,3 %, máis do dobre, pero, como estamos en ano electoral e o Goberno do Estado fixo o mesmo neste ano 2015, non lles vai dicir nada. Non vou entrar nunha análise polo miúdo dos orzamentos, porque recoñezo a miña incapacidade para entender todas as partidas orzamentarias co nivel de detalle que precisa e porque para facer chapuzas inútiles xa está o Partido Popular. Por iso, non presento emendas ás seccións, pola imposibilidade para atendelo, pero tamén porque ata certo punto dubido que o Partido Popular acepte as emendas aos orzamentos dirixidas a políticas que melloren os servizos públicos, investindo só nas infraestruturas imprescindibles ou protexendo a infancia para que non se volvan dar casos como o do colexio Infanta Elena de Monforte, que deben interromper o seu labor de integración por non adicar a Xunta unha partida económica mísera, en comparación con calquera das comisións ilegais que disipan os fondos públicos en calquera dos tratos de favor ás empresas amigas que están sendo investigadas nas múltiples operacións nas que comeza a aflorar a súa corrupción. Apoiarei as emendas dos grupos da oposición que defendan as políticas que este país necesita. O que fai falta saber é se o Partido Popular está disposto a escoitar ou vai seguir na súa liña. Limitareime a xustificar a emenda que presentei á totalidade de devolución ao Proxecto de lei de orzamentos da Xunta de Galiza para o ano 2016. Como xa dixen, son uns orzamentos feitos para o ano electoral, con medidas puntuais que, ademais, non contan coa garantía do seu cumprimento en 2016. Xa estamos acostumados e acostumadas ao incumprimento dos orzamentos por parte do Goberno Feijóo. Non son os orzamentos que precisa Galiza neste momento despois de sete anos do Goberno austericida de Feijóo. Priorizar e intervir con eficacia dende os orzamentos da Xunta para recuperar a actividade económica e favorecer a creación de emprego, fixar poboación, xunto coa protección dos grandes prexudicados pola crise, non son as prioridades do orzamento que nos presentan. En relación co produto interior bruto, segundo os datos feitos públicos polo INE, Galiza sitúase como a terceira comunidade onde máis descendeu a actividade económica entre o 2010 e o 2014, cunha caída media anual do 1,1 %, fronte a unha caída media do Estado do 0,6. Respecto do emprego, dende o 2009 destruíronse 143.000 postos de traballo, dos que 37.000 eran empregos industriais. A taxa de pobreza ou a poboación de risco en exclusión social medrou debido ao desemprego e á precariedade laboral. 153.000 persoas asalariadas en Galiza sobreviven por debaixo do limiar da pobreza, con salarios mensuais inferiores ao salario mínimo interprofesional. Descendeu o número de habitantes como consecuencia do crecemento natural negativo, debido á elevada idade media e á falta de nacementos provocada pola forte emigración da poboación máis nova ante a falta de expectativas laborais. Empobrecemento da clase traballadora, dos e das pensionistas, dos e das funcionarios, da mocidade, dos gandeiros e gandeiras, da xente do mar e das mulleres. Ese é o resultado da política orzamentaria practicada pola Xunta como solución á recesión económica e que agora nos venden como un triunfo das súas políticas, aplicando máis e máis a austeridade no canto de desenvolver políticas anticíclicas para amortiguar a recesión. Para estes orzamentos pintan un escenario macroeconómico axeitado ás necesidades do gasto electoralista que queren facer no ano das eleccións. O medre do 2,5 % do produto interior bruto fúndano na achega da demanda interna cun cálculo sobre o aumento do consumo nos fogares que dificilmente se corresponde co nivel de desemprego ou coa política de baixos salarios e precarización do emprego que teñen en marcha. O obxectivo é gañar as eleccións. Por iso toman medidas propagandísticas tan inútiles como inapropiadas, como, por exemplo, baixar os impostos directos ou o cheque bebé, que só eluden adoptar políticas que garantan a medio prazo a recuperación da poboación e fomenten a natalidade. Pero, ademais, este cheque bebé só será para aqueles nenos ou nenas nacidos a partir das 12 da noite do 31 de decembro. Aquel que naza ás 23.55 h, ese neno non ten necesidades que cubrir, ese neno non ten ningunha necesidade; a data está marcada. De aí a propaganda, porque podía ser que se empezase a aboar a partir do 1 de xaneiro pero fose para todos os nenos e nenas menores de 1 ano, non. O nivel de propaganda chega a tal altura que será só para os nenos e nenas nacidos a partir de xaneiro. En resumo, uns orzamentos para seguir gobernando, para seguir servindo aos seus amos, as empresas do Ibex 35. Das reformas impositivas previstas nestes orzamentos, dicir que, en primeiro lugar, non é o momento de reducir os ingresos públicos cando as necesidades sociais son dunha magnitude descoñecida na historia recente. En segundo lugar, son medidas que agravan a regresividade do sistema impositivo, xa que é aos impostos directos aos que se lles aplica a rebaixa, beneficiando sobre todo –como sempre fai o Partido Popular– as rendas altas dentro dun modelo fiscal xa escandalosamente regresivo. Dá igual que se amplíen os tramos cando a porcentaxe que se aplica non existe e segue beneficiando aquelas rendas que máis pagan. Non hai unha correlación entre os salarios, os ingresos e a aplicación do IRPF. Pura propaganda que non vai solucionar a vida das persoas máis pobres, a vida das persoas máis vulnerables, pero si vai beneficiar o consumo dos que xa máis teñen. Quizá por iso no comercio o único comercio que non baixa é o comercio de produtos de luxo, ese é o comercio que non baixa. E paréceme non sei xa nin como chamalo pero creo que polo menos inapropiado que vostede veña aquí falar do apoio ao comercio de proximidade cando todo o apoio ao comercio está dedicado ás grandes multinacionais que se asentan nos grandes centros comerciais. E están vostedes aniquilando o comercio de proximidade, que é o comercio que crea emprego estable, e non ese comercio de emprego eventual e a tempo parcial, que empobrece a clase traballadora e sobre todo as mulleres, que é o número de persoas que máis traballan neste sector. Por outra parte, este tipo de medidas fiscais contribúe ao adelgazamento do sector público, o principal obxectivo deste goberno. Está claro que a súa aposta non é a defensa do sector público, senón a privatización do sector público. E para privatizar o sector público o primeiro que están facendo é destruír o sector público, para que as empresas privadas se beneficien do gran negocio que supoñen, por exemplo, sanidade, ensino e servizos sociais. E o problema demográfico, sinaladamente o despoboamento do rural e das vilas, pretenden atallalo co cheque bebé de 100 euros. As ducias de miles de mozos e mozas que emigraron durante estes anos, o traballo precario ou as persoas desempregadas de longa duración e, polo tanto, sen prestación, as traballadoras e traballadores pobres para o PP non teñen nada que ver co despoboamento e os baixos índices de natalidade. Un repaso á distribución do gasto permite darse conta con certo detalle do proxecto dos orzamentos. En canto ás actuacións de carácter xeral, o orzamento previsto medra un 13,3 %, destacando neles os 8 millóns destinados ao proceso electoral previsto para o 2016. O Partido Popular, na súa liña de autonegación da identidade, non incrementa o orzamento destinado á normalización lingüística, mantense nos mesmos termos que en 2015, cando todos os estudos están a dar a voz de alarma sobre a situación de desprotección que a lingua galega está a sufrir en relación coa lingua castelá e a perda de galegofalantes. Descende o orzamento destinado a protección civil nun 28,5 % e as transferencias aos consorcios provinciais contra incendios mantéñense. Pero, iso si, mañá virá o vicepresidente vender o Plan de xestión integrada de emerxencias. Terá que explicar con que cartos se farán os labores de prevención, coordinación e a dotación suficiente de persoal e material e a formación que se lle vai impartir. Terá que explicar como vai asumir o persoal de Seaga unha reclamación que entra dentro dese Plan de mellora dos empregados públicos e que vostedes nin nomean. Pero, iso si, non teremos helicópteros, non teremos medios, non teremos persoal, non haberá bombeiros forestais, nin haberá un corpo especializado para atender os incendios forestais, pero imos ter dous drones; con iso, segundo parece, a Xunta pretende solucionar todo. Propaganda. Así, unha das iniciativas estrela que nos acaban de presentar é precisamente o aeródromo de Rozas. A Xunta está, dende logo, pois moi volcada neste sector, non se sabe se con fins civís ou con fins militares, pero o interese está claro. En protección e promoción social, o orzamento para a renda de inclusión social de Galiza medra un 10,6 %, non porque vaia subir a contía para mellorar a calidade de vida das persoas que a perciben, senón polo incremento da pobreza. Non se reflicte nos orzamentos a anunciada implicación da Xunta para mellorar a conciliación da vida laboral, persoal e familiar. Moi de acordo coas súas políticas de natalidade, o cheque bebé substitúe a conciliación; claro, sen esquecerse das casas niño e desas medidas que, dende logo, prometen de verdade grandes avances. Inda que máis crítica merece o orzamento en relación coa violencia de xénero, deixando claro que para o Partido Popular a violencia contra as mulleres non é unha prioridade nin sequera en ano electoral. O orzamento destinado á promoción de emprego acada –como dicía o conselleiro– os 210 millóns de euros, a todas luces insuficiente para facer fronte á situación de desemprego e precariedade laboral que sofre Galiza en todos os seus sectores produtivos. O total de persoas sen traballo é de 222.092 persoas, destruíronse 143.000 empregos dende o ano 2009. O paro de longa duración sitúase ao redor das 154.000 persoas, só 1 de cada 5 persoas desempregadas galegas cobra a prestación por desemprego. O pouco emprego que se crea é temporal, a tempo parcial, e moi ligado ao sector servizos e, polo tanto, á excepcionalidade. ¿De que se gaban vostedes? ¿Cal é o seu logro en emprego? Dende logo, hai que ter moito valor para vir aquí falar dos avances que logrou este goberno dende o ano 2009 e durante esta lexislatura. Está claro que con estes orzamentos o camiño da recuperación do emprego e a creación de emprego industrial non será posible nesta lexislatura. E, en canto ao emprego público, dende logo merece unha gran crítica que por un lado nos veñan falar de recuperación, de baixar os impostos porque xa hai cartos –non hai problema para facerlles fronte ás necesidades máis inmediatas da sociedade galega–, pero son incapaces de comprometerse a devolver o que lles quitaron, o que lles usurparon aos traballadores e traballadoras públicos. E agora veñen aquí falar dos dereitos que se lles van devolver, como se fora un regalo que lles fai a Administración, e cando non se fala de devolverlles as cantidades adebedadas durante todos estes anos. Dende logo, nunca mirei a ninguén defender –non quero dicilo, non sei como dicilo, pero realmente é un roubo aos traballadores e ás traballadoras públicas– como unha medida orzamentaria de beneficio, como se non o mereceran ou non fora algo que se lles debía. O aumento dos orzamentos en sanidade e educación non é suficiente tampouco para os investimentos nestas dúas áreas fundamentais para a sociedade en xeral, para que se recupere destes anos nos que se aplicaron as súas duras políticas de austeridade. Resulta difícil comprender que non se incremente o orzamento de atención primaria, insistindo a Xunta nun modelo sanitario centrado na atención especializada, abandonando definitivamente o Plan de mellora de atención primaria. Van vostedes contra corrente, porque só pensan nos titulares, porque non lles importan as políticas a medio e longo prazo que realmente dean solución aos problemas estruturais deste país. Vostedes só pretenden titulares para conseguir o voto nas eleccións estatais deste ano e fundamentalmente nas eleccións autonómicas do próximo ano. Pero non pensan, dende logo, en como se melloraría a atención sanitaria deste país, e, evidentemente, non pensan en nada na situación de necesidade extrema en servizos sanitarios que ten o noso medio rural. En educación, resulta incomprensible a falta de compromiso coa educación, cos mestres e mestras, coas ANPA, cos nenos e coas nenas, sobre todo cos nenos e nenas con necesidades especiais, despois do aumento de queixas das que tivemos coñecemento ao longo de 2015. Tampouco hai medidas para mellorar a atención para os nenos e nenas en institucións, non hai ningunha medida para garantir a calidade de vida deses nenos, para garantir que as institucións sexan o último recurso, e que haxa outras moitas solucións que melloren a vida deses nenos e nenas, como, por exemplo, vivendas tuteladas, para que eses nenos e nenas vivan en ambientes familiares que melloren a súa integración social. Pero iso tampouco é un problema para a Xunta de Galiza. En relación coa aposta do Goberno pola I+D+i, non se ve reflectida nestes orzamentos, polo que entendo que se seguirá apostando pola iniciativa privada, é dicir, por abandonar a investigación pública e renunciar a equipos de investigación estable na Administración. Dentro da industria, enerxía e minería, o que máis medra é o Programa de eficiencia enerxética de enerxías renovables destinadas ao fomento da biomasa, o resto das enerxías renovables seguen sen contar co apoio da Xunta máis alá da propaganda. Os investimentos para a dinamización económica do medio rural non pasan de ser meras subvencións a empresas privadas para explotación forestal, desatendendo calquera outro sector económico relacionado co mundo rural. En resumo, estamos ante os orzamentos electoralistas que buscan grandes titulares na prensa e rin das necesidades e penurias do pobo galego con medidas de propaganda. Pero non esperaba outra cousa, son os orzamentos do Partido Popular, do partido do Prestige, de Angrois, de Iraq; o partido amigo dos que provocan xenocidios en Afganistán, Iraq, Libia, Palestina, Siria e moitos países de África. E cando uns belgas e franceses nacidos e criados na discriminación dos barrios pobres das urbes europeas fan un brutal e noxento atentado en París, a resposta é bombardear a poboación civil siria. Por iso –repito– cómpre mirar para adiante e sobrepoñerse á frustración para impedir que con base no medo impoñan o Estado policial e a miseria que estes orzamentos queren impoñer. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Para a defensa das emendas ten a palabra polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego o señor Jorquera Caselas.
Grazas, señora presidenta. Deputados e deputadas. Señor conselleiro, uns orzamentos o primeiro que teñen que ser é críbeis, e o primeiro problema que teñen estes orzamentos é que é imposíbel crelos. En política é importante ter memoria. Vostedes anuncian agora un xiro, afirman que o obxectivo destes orzamentos é trasladar a recuperación aos cidadáns. ¿Non lembran que xa o dicían o ano pasado? Miren: "Estes son os orzamentos da consolidación do xiro económico, da recuperación económica e social", dixeron cando presentaron os orzamentos para o actual exercicio 2015. Anuncian que estes son os primeiros orzamentos expansivos dende o inicio da crise. Dicíalles que en política é importante ter memoria, logo ¿mentiron o ano pasado? Porque cando presentaron os orzamentos para o 2015 tamén dixeron que por primeira vez dende 2009 os orzamentos contemplaban máis investimentos. Non sei se é consciente de que levan xa varios anos anunciando a chegada da boa nova, pero a boa nova non se acaba de producir. Estes orzamentos, por moito adobo que lles boten, non son uns orzamentos sociais, nin están orientados á reactivación da economía e á creación de emprego; son uns orzamentos continuístas, perseveran nunhas políticas que están conducindo á ruína o noso país por moito que encubran ese continuísmo, conscientes do desprestixio que provocaron as súas políticas con engados electorais. Insisto: dicía que en política é importante ter memoria, vostede mesmo dixo que o tempo dá e quita razóns. "Galiza anticipouse á loita contra a crise e tamén se anticipará á recuperación", isto foi o que afirmou o señor Núñez Feijóo no debate do estado da nación. Vexamos canto hai de certo nesta afirmación, señor conselleiro. Vostede presume de que o seu Goberno é previsíbel, fiábel, prudente nas súas previsións, "ultraprudente" chegou a dicir, só falta que diga hipermegaultraprudente. Permítame que repase a fiabilidade das súas previsións ao longo desta lexislatura: Nos orzamentos do 2012 prevían unha medra do noso PIB do 1,1 %. Acertaron na cifra, é certo, mais confundíronse no signo, porque 2012 pechou cunha caída do 1,1 %. As ultraprudentes previsións do seu Goberno só se desviaron un 200 %. Nos orzamentos do 2013 foron máis cautos, en vez dunha medra estimaron unha caída do PIB do 0,9 %. O problema, señor conselleiro, é que a caída aínda foi maior, do 1,1 %. En 2014 prevían que o PIB medraría un 0,8 %, e só medrou o 0,5 %, tres décimas menos do estimado. Pese á prudencia e á fiabilidade do seu Goberno, a economía galega medrou tres veces menos que a media do Estado español. Para o presente 2015 equipararon as súas previsións ás previsións de medra máis optimistas para o conxunto do Estado, estimaron unha medra do PIB do 2 %. Mais a realidade, pese á prudencia e á fiabilidade do seu Goberno, é que no primeiro semestre a economía española medou un 2,9 % e a galega só o fixo o 1,6. Non acertaron ni unha, señor conselleiro. Mire, falando de ultraprudencia, levan seis anos anunciando que Galiza vai saír da crise antes e con máis vigor que ninguén, e resulta que en 2014 Galiza estivo á cola en crecemento e no que levamos de 2015 a economía galega apenas medra a metade que a economía española. Comprenda con todos estes precedentes que non creamos nas previsións do seu Goberno. Nestes orzamentos, ademais, recoñecen implicitamente o fracaso das súas políticas; contemplan un incremento do PIB do 2,5 % para o 2016, unha previsión se nos atemos a estes precedentes demasiado optimista, pero xa parten dunha previsión de crecemento medio punto inferior á do conxunto do Estado. Mais o relevante é que vostedes mesmos admiten que o principal lastre é a debilidade da demanda interna, todo un indicador da depresión social e económica na que segue sumida Galiza. E, ademais, recoñecen que o consumo final das administracións públicas, en definitiva, a compoñente que depende da Xunta e do Goberno do Estado fundamentalmente, é o que vai experimentar un menor crecemento. O relevante, señor conselleiro, é que vostedes mesmos prognostican que investimento, consumo e creación de emprego terán peor comportamento en Galiza que no conxunto do Estado. En definitiva, a fenda ensánchase cada vez máis. Agora din que a creación de emprego será a prioridade. ¿Saben canto descendeu a nosa poboación activa dende o 2009, cando o señor Núñez Feijóo, ausente neste debate, chegou á presidencia? En 69.400 persoas, un descenso do 5,2 %. ¿Sabe cantos ocupados perdemos? Uns 131.300, un descenso do 11,2 %. ¿Sabe cantas persoas máis hai en paro? Unhas 61.200, un incremento do 38 %, señor conselleiro. Mire, o que acabo de aportar non son números, detrás destas cifras hai multitude de dramas persoais. Dicíalle que con vostede a fenda se ensancha cada vez máis. E é certo que lles tocou gobernar durante unha das maiores crises que se lembran; unha crise agravada ademais no noso país, porque veu sumarse á crise estrutural que xa padecía Galiza por mor da nosa dependencia. Pero o problema, señor conselleiro, é que as súas políticas só serviron para acentuar a subordinación e marxinación do noso país. Miren: os datos, por moito adobo que lle boten, falan por si sós. Dende o 2009 o número de parados medrou un 183 % máis en Galiza que no Estado español. Dende o 2009 o número de ocupados baixou un 175 % máis en Galiza que no conxunto do Estado español. Esta é a fiabilidade para Galiza do seu Goberno. A poboación activa dende 2009 baixou en Galiza un 300,5 % máis que no Estado español. Estas son as magnitudes do desastre económico e social provocado polas súas políticas. Por iso, cando dicimos que o seu Goberno, que o Goberno ao que vostede pertence leva a Galiza á ruína non estamos repetindo un slogan, señor conselleiro. E comprenda que con estes precedentes tampouco creamos o compromiso do seu Goberno coa creación de emprego. Agora, para alimentar a falsa ilusión da saída da crise, lanzan as campás ao voo porque en 2015 descende o paro rexistrado, ignorando que o pouco emprego que se está creando é emprego precario. Nove de cada dez contratos son temporais, e moitos son de menos dunha semana de duración, señor conselleiro. ¿Sabe que di a EPA do terceiro trimestre? Que os contratos temporais subiron un 13,8 % e os indefinidos só un 0,2 % en comparación co trimestre anterior. Pero se falamos da comparativa interanual, os contratos temporais subiron un 15,7, mentres os indefinidos baixaron un 0,7 %. Señor conselleiro, se falamos de emprego, o relevante é que se cre emprego de calidade, e resulta que un de cada tres asalariados galegos a tempo completo non chega a mileurista; e se falamos da totalidade de asalariados, o 31 % dos traballadores galegos e das traballadoras galegas perciben menos do salario mínimo. Esa é a realidade dramática, señor conselleiro: está nacendo unha nova categoría, a dos traballadores pobres; ter un posto de traballo xa non exime de non caer na pobreza. E se falamos de emprego, o relevante tamén é que se cre emprego neto. De nada vale que diminúa a taxa de desemprego se é porque a xente emigra e redúcese a poboación activa. ¿Non sei se tivo a oportunidade de ler este titular, señor conselleiro? Voullo ler: "Cada día se van a trabajar a otra comunidad 76 gallegos, el máximo de los últimos siete años". Estes traballadores que están emigrando non deberon enterarse de que Galiza estaba anticipándose ao resto das comunidades autónomas á saída da crise. E pese a esta situación dramática, no informe económico-financeiro vostede recoñece que seguirá diminuíndo a poboación activa; seguirá diminuíndo a poboación activa nun país que xa ten unha das taxas de actividade máis baixas de Europa. ¿Saben que di tamén a EPA do terceiro trimestre ao respecto? Que a taxa de actividade en Galiza é só do 53,5 %, que hai 500 persoas activas menos que hai tres meses, e na comparativa interanual a caída da poboación activa é do 1,1 %, a cuarta maior do Estado, señor conselleiro. Dicía ao principio da miña intervención que estes orzamentos non son críbeis. Non son críbeis porque se basean nunhas previsións ficticias, desmentidas sistematicamente pola realidade. Pero, ademais, nestes orzamentos queren facernos crer na cadratura do círculo. Non é conciliábel unha política expansiva no gasto con estender as rebaixas fiscais e cumprir os obxectivos do déficit. Como xa lle dixen, señor conselleiro, vai pasar como cos orzamentos xerais do Estado. A Unión Europea xa advirte que o Goberno que resulte das eleccións do 20 de decembro os terá que axustar. Non se pode soprar e chuchar ao mesmo tempo. Non se pode incrementar o gasto, rebaixar impostos e cumprir os obxectivos do déficit dos que tanto presume o seu Goberno. Máxime cando a Xunta, por moito que se enche a boca falando doutro goberno, acepta unha repartición total e absolutamente inxusta dos obxectivos do déficit; unha repartición en virtude da cal o Estado reserva para si o 78,6 % e asigna ás comunidades autónomas só un 10,7 % do déficit total. Señor conselleiro, reitero o que xa lle dixemos en Comisión, unha de dúas: ou se vai incumprir o obxectivo de déficit, ou, o que é moito máis grave, estes orzamentos son papel mollado, incluso antes de aprobárense. Din tamén vostedes que son uns orzamentos expansivos, benvido ao club, señor conselleiro. Dende o inicio da crise advertimos que as políticas baseadas nos recortes só serven para alimentar un círculo vicioso, pois á parte do seu carácter profundamente inxusto, contraen a demanda e dificultan a recuperación. Agora pretende facernos crer que estes orzamentos contemplan medidas que sempre quixeron tomar, pero non puideron polas circunstancias, cando o problema é que se achegan eleccións e, por tanto, agora é cando se lembran vostedes das políticas expansivas. Políticas expansivas só en aparencia, señor conselleiro, porque non existen nestes orzamentos reais unha aposta real por expandir o investimento produtivo e o gasto social. Afirman que son uns orzamentos expansivos porque o gasto non financeiro medra en 365 millóns de euros, cando dende 2009 os recortes dos gobernos presididos polo señor Núñez Feijóo ascenden a máis de 9.900 millóns de euros; é dicir, con estes orzamentos só recuperan un 3,68 % do total do recortado. Pero ademais hai un refrán que di que o papel o aguanta todo. Vostedes xa nos teñen acostumados a orzar para logo non executar, contemplan un incremento do investimento de 174 millóns de euros, pero resulta que en 2014, o último exercicio liquidado, a execución dos investimentos reais non chegou ao 72 %, e a execución das transferencias de capital ao 68 %. Nunha consellería que debería de ser fundamental para impulsar o crecemento económico, como é a Consellería de Economía e Industria, resulta que a execución dos investimentos reais foi só do 61 %, e no capítulo VII apenas chegou ao 52,2 %. E agora, que din que duplican os recursos para políticas activas de emprego, convén lembrar que en traballo a execución dos distintos programas de emprego oscilou entre un 67 % e un 71 %. En definitiva, deixaron de executar practicamente 1 euro de cada 3. Quizás, como xa lle dixen, esta sexa a razón pola cal se fusionan agora estas dúas consellerías nunha única soa, a Consellería de Emprego, Economía e Industria, para agrupar nunha única consellería todo o que se vai deixar de executar. Afirman que son uns orzamentos expansivos, cando nin sequera agotan o límite de gasto aprobado por este Parlamento, nin o incremento nos ingresos aportados polo sistema de financiamento, porque unha parte absórbena as cargas financeiras e outra as rebaixas fiscais. Vostedes presumen dunha diminución das cargas financeiras por mor do descenso do tipo de xuro. Dixo vostede que este é o verdadeiro recorte que se contempla nestes orzamentos. Pero mire, señor conselleiro, se sumamos os capítulos III, "Gastos financeiros", e o IX , "Pasivos financeiros", os gastos xerados pola débeda –gústelles ou non– medran; ascenden a 1.598 millóns de euros, un incremento do 5,5 %, superior, por tanto, ao medre do gasto non financeiro. E vostede fala de solvencia, vostede fala de solvencia cando segundo o Banco de España a débeda pública de Galiza ascende xa –datos do segundo trimestre– a 10.210 millóns de euros. É dicir, dende 2009 a débeda pública incrementouse nun 260 %, señor conselleiro. Apunte ben, incrementouse co seu Goberno nun 260 %, en 6.287 millóns de euros. Pero ademais, os compromisos vencellados á colaboración público-privada ascenden xa a 3.054 millóns de euros. O total de hipoteca que vai deixar o seu Goberno ascende xa a máis de 13.264 millóns de euros, señor conselleiro. Mire, só nestes orzamentos, contémplanse compromisos de gasto vencellados á colaboración público-privada de 122,1 millóns de euros, o dobre que en 2015. Niso, en definitiva, consiste a solvencia da que tanto presume o seu Goberno. Mire, non son uns orzamentos sociais, a pretendida aposta social queda desmentida se analizamos a distribución do gasto. Se atendemos á distribución orgánica, mentres o incremento do gasto da Administración xeral é do 5,6, o incremento na Consellería de Educación é dun 4,8 e en Sanidade do 4,4. En definitiva, o gasto das consellerías que soportan boa parte do gasto social medra por baixo da media. Iso si, mentres o gasto en sanidade medra por baixo da media, o custo da colaboración público-privada no novo hospital de Vigo medra nun 200 %. Mire, pero é que ademais o mesmo acontece se examinamos a distribución funcional do gasto, mentres o conxunto das funcións medran un 5,3 %, o gasto de funcións que absorben a maioría do gasto social, como producións de bens públicos de carácter social, medra só un 3,7 %. Señor conselleiro, o pretendido carácter expansivo deste orzamento non é tal, a política de gasto non supón unha aposta decidida polos servizos públicos esenciais, nin deseña, ademais, ningunha estratexia de recuperación económica. Vostedes falan de apostar por un crecemento intelixente, ¿como pensa facelo, señor conselleiro? ¿Pódenolo aclarar logo, que ten dereito a intervir tamén, se quere, para contestar ao que manifesten os grupos parlamentarios? ¿Como pensan facelo? ¿Asistindo impasíbeis á perda de investigadores? ¿A que dende 2009 perdésemos a metade das empresas con actividade innovadora? ¿Executando só o 64,1 % do orzado para o Plan galego de investigación, desenvolvemento e innovación tecnolóxica, como fixeron en 2014? ¿Reducindo o gasto en I+D de máis do 1 % do PIB, que era como estaba situado en 2008, ao 0,85 % actual? ¿Como pensan facelo? Por favor, acláreo. Non hai nestes orzamentos nin unha estratexia para mudar o modelo produtivo, nin para o desenvolvemento de sectores básicos da nosa economía, señor conselleiro. Co comercio nunha situación límite –como xa manifestou a señora Consuelo Martínez–, con preto de 16.000 locais pechados e 44.000 empregos perdidos, vostedes recortan nun 2 % o programa de ordenación, regulación e promoción do comercio interior. Debe de parecerlles pouco o recorte do 65 % con respecto aos orzamentos de 2009. Co noso campo nunha situación límite tamén, señor conselleiro, o orzamento para o medio rural medra tamén por baixo da media, e non hai ningunha actuación para facer fronte á crítica situación do noso sector leiteiro. De feito, recortan programas fundamentais para apostar por un modelo produtivo sustentábel, baseado na terra, ou para fomentar a transformación de produtos aportando valor engadido. Recortan, tamén, programas fundamentais para a transferencia de coñecemento ao sector produtor, até o punto de poñer en perigo de extinción importantes programas de formación e investigación. Mire, falando da situación do sector leiteiro, vostedes apelan á necesidade de que o sector se organice, e reducen nun 68,3 % o programa de fomento do asociacionismo. Argumentan que un problema que temos é que as nosas explotacións teñen un problema de base territorial, que nos sitúa en peores condicións de competir, e suprimen o programa de mobilidade de terras agrarias improdutivas, que estaba deseñado para dotar de máis base territorial as nosas explotacións. Agora, iso si, incrementan en máis dun 53 % o programa de ordenación das producións forestais. Xa sabemos, señor conselleiro, cal é o programa do seu Goberno e do partido que o sustenta –do Partido Popular– para o noso medio rural: Galiza, inmenso eucaliptal. Ese é o deseño que teñen para o noso campo. En pesca, os orzamentos non teñen outra finalidade que seguir mantendo a política de asfixia ao sector produtor, facilitando o abandono e o despezamento da frota. Apostan vostedes pola acuicultura á medida dos intereses das grandes multinacionais que operan nese sector, mentres dan as costas á pesca tradicional, que é a que xera vida e emprego na colectividade. Tampouco hai nestes orzamentos ningún deseño para resolver os problemas de mobilidade do noso país. Nin existe unha dotación suficiente para rexenerar as nosas rías, ou para poñer en marcha unha nova política de xestión dos espazos naturais protexidos, comezando pola rexeneración dos espazos afectados polo lume no pasado verán. Coa Lei do solo en trámite, non dotan de recursos as políticas de ordenación do territorio e de urbanismo. Tampouco hai un deseño para impulsar unha xestión sustentábel dos residuos, prefiren darlle continuidade a un modelo baseado na incineración, un modelo fracasado, máis custoso para as arcas públicas, e que ademais non cumpre cos requisitos establecidos na lexislación vixente. En definitiva, nestes orzamentos non hai un proxecto de país, señor conselleiro. O único proxecto de país que teñen é seguir condenando a Galiza ao esmorecemento. Quizás por iso estes orzamentos representan un paso máis na liquidación programada da nosa cultura e do noso idioma, ao que tan afeitos nos ten o seu Goberno. Cun recorte en cultura do 56 % –¡nada máis e nada menos!– respecto do ano 2009, e un recorte en normalización lingüística do 69 % –¡nada máis e nada menos!– respecto do 2009. Iso si, son uns orzamentos cun marcado cheiro electoralista, teño que dicirllo así. Vémolo nas propostas fiscais que acompañan estes orzamentos. Reiteramos o que xa dixemos no debate á totalidade da Lei de medidas fiscais e administrativas que acompañan estes orzamentos. ¿Queren baixar os impostos? Baixen os impostos indirectos, que os subiron de xeito escandaloso dende que vostedes gobernan tanto na Galiza coma no Estado. Supriman os repagos establecidos en todos os servizos públicos, supriman a suba no imposto sobre os hidrocarburos, que aprobaron vostedes no ano 2013, e acompañen estas baixadas dunha maior presión fiscal sobre quen máis ten. Pero, como xa dixemos no debate daquela lei, vostedes prefiren facer demagoxia e electoralismo cos impostos, en vez de abordar as reformas fiscais que o país necesita. O cheque-bebé é un claro exemplo, utilizan a creba demográfica como pretexto para instauralo. ¡Iso si, durante un ano! Debe de ser que pasadas as eleccións, a caída demográfica do noso país deixou de existir, quizás por iso crean unha Dirección Xeral de Dinamización Demográfica, pero non a acompañan vostedes dos servizos ou das prestacións que contribúan realmente a loitar contra a creba demográfica deste país. Aínda non se enteraron de que é a función quen crea o órgano –é a función quen crea o órgano– e non ao revés, señor conselleiro. Para loitar contra a caída demográfica, mellor sería que apostasen de verdade por crear emprego estábel e ben remunerado. Mellor sería que apostasen por medidas que permitan a conciliación da vida laboral e familiar, e por asignar máis recursos a reforzar a rede pública de escolas infantís e a reforzar todos os servizos básicos. As súas medidas fiscais responden, por tanto, a un electoralismo calculado, a intentar trasladar a ilusión da recuperación económica en forma de pequenas bonificacións, cun impacto moi reducido na dispoñibilidade de renda das persoas, en vez de apostar de verdade pola progresividade, a redistribución e a equidade como eixes da reforma fiscal real que o noso país necesita. Vémolo no imposto de sucesións e doazóns. Este imposto xa contaba con múltiples exencións, polo que na práctica serán as rendas máis altas as máis beneficiadas das novas exencións. E vémolo no IRPF, a rebaixa nos tipos impositivos no tramo autonómico só terá efectos a partir do ano 2017, señor conselleiro. Vostedes anuncian esta rebaixa agora porque o ano que vén hai eleccións autonómicas, pero terá que ser o novo goberno que resulte desas eleccións quen pague o impacto desta rebaixa de impostos na recadación. En definitiva, señor conselleiro, deputados, deputadas, nestes orzamentos non existe o xiro que vostedes pregoan. Son uns orzamentos continuístas respecto das políticas de recortes, non serven para reactivar a economía, non serven para blindar e reforzar os servizos públicos e as políticas sociais. Non serven, en definitiva, para loitar contra as desigualdades que se incrementaron de xeito total e absolutamente brutal dende que vostedes gobernan. Por tanto, non son os orzamentos do cambio de ciclo económico. Como xa lle temos dito, señor conselleiro, son os orzamentos dun goberno que sabe que está na fin do seu ciclo político e intenta salvarse á desesperada cuns orzamentos cun marcado tinte electoral. Uns orzamentos que, ademais, non son críbeis, e por esa razón solicitamos a súa devolución. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Jorquera. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra o señor Beiras Torrado.
Pois coa venia, presidencia, señorías. Señor conselleiro, non sei se vostede sabe que é noticia de que ten un tocayo moi ilustre, só que non é coetáneo de vostede, máis de cento cincuenta anos atrás máis ou menos, non boto moi ben as contas; tamén se chamaba Valeriano. Non era conselleiro, nin nada diso, e non se apelidaba como vostede, apelidábase Bécquer, era artista plástico, irmán do famoso poeta Gustavo Adolfo. E non é que a etapa da vida de Gustavo Adolfo Bécquer, en que foi progre e até revolucionario cando a Revolución, da Gloriosa, de 1868 e a Primeira República Federal, a efémera, a fugaz, que durou menos dun ano. Claro, no rural ibérico o plantexamento federal chegou a nacer no XIX, non deu nacido no XX; pero, bueno, como a historia aquí vai para atrás... Pois Valeriano Bécquer, co seu irmán, elaboraron e publicaron nunha revista unha serie de viñetas con pé, as viñetas eran de Valeriano e os pés eran de Gustavo Adolfo. Non se tiña na Biblioteca Nacional ningunha colección completa, e haberá máis ou menos vinte e tantos anos a directora da Biblioteca Nacional –era unha muller moi culta, era un Goberno do PSOE– pois enterouse, ofrecéronselle e mercou unha colección completa, e editouna. Editou un libro espléndido cuns ensaios analíticos, etc., sobre esa colección, que estaban asinados co pseudónimo SEM, e o libro espléndido foi retirado inmediatamente das librerías. Eu teño a fortuna de que un amigo libreiro me fornecera un antes de que fose retirado. O título do libro era ou é: Los borbones en pelotas. É un precedente do cómic procaz, absolutamente, parece que está no 1960, por exemplo, en vez de en 1870, máis ou menos. É impresionante, vamos, os artistas que coñezo e coñecen o libro están sempre asombrados de como se puido facer aquilo, e ademais de como se puido editar. É algo así como a versión plástica de La corte de los milagros, de don Ramón María del Valle-Inclán, pero como gráfica moito máis eficaz. Aí están o espadón, Espartero, o cura aquel famoso, tamén a monxa famosa; naturalmente Isabel; naturalmente o marido, indefinidamente marido ou non definidamente de Isabel II. Se lle digo isto é precisamente porque vostede, á parte de coincidir con el en ser tocayo, tamén é un personaxe da actual corte de los milagros, só que na periferia, nas redes apendiculares da corte dos milagres actuais. E só así se entende a súa intervención hoxe, esperpento absoluto, absolutamente esperpento. Vostede non tería prezo para unha tómbola na feira da Ascensión, e os que lle redactaron tamén a súa intervención tampouco terían prezo. Agora, para unha Cámara de Deputados que se pretenda que sexa seria e onde do que se trata sexa de presentar, defender e argumentar uns orzamentos como os que vostedes elaboraron e teñen o descaro de presentar, francamente é unha tomadura de pelo, pero un pitorreo aos cidadáns, non importa os que estamos aquí, aos cidadáns. Non se pode empezar mentindo con tanto descaro e continuar así durante todo o tempo que vostede falou. E vostede estudou Económicas; non quero pensar que foi licenciado sen saber, porque sería unha ofensa á facultade. Pero, dende logo, non ten, polo tanto, vostede o beneficio da dúbida de ser ignorante, simplemente é un farsante; é un farsante mandado. Polo tanto, como é así, eu só lle diría que, por exemplo, se eu me puxese a ler as trinta e tantas páxinas que ten o texto da exposición de motivos da nosa emenda de devolución, me levaría bastante máis tempo do que levou o axuste da súa intervención, e, sobre todo, poderiamos ter un debate. Pero non me corresponde a min suscitar o debate, a min correspóndeme retrucar o que vostede dixo. Vostede o que dixo non ten absolutamente maneira de retrucalo, non é serio, non se pode discutir en serio con vostedes, ¡non se pode! Isto non é unha tómbola da feira da Ascensión, nin vostede un vendedor de crecepelo, nin sequera no Far West. Vostede é o conselleiro de Facenda dunha Comunidade Autónoma que constitucionalmente ten o rango do primeiro rango das comunidades autónomas, as que somos chamadas "nacionalidades históricas". É unha vergoña, e eu xa non sei moi ben que dicirlle, pero voulle dicir algunhas cousas. Para empezar, moito ollo con falar de estabilidade institucional, porque eu, por razóns de idade, padecín corenta anos de estabilidade institucional perfecta e absoluta, absolutamente inmóbil; xa se imaxina vostede a que me refiro. Non houbo na miña vida máis estabilidade institucional que a de 1936 a 1978. Se esa é a regra de ouro da democracia, entón, evidentemente, estamos no franquismo sen Franco; e se estamos no franquismo sen Franco, non sei que fixemos todos os que dalgunha maneira pelexamos durante anos. Aquí hai un señor que tamén pelexou, é máis novo ca min, pero xa estaba alá na esquerda, o señor Méndez Romeu, nos anos setenta; coido que os outros son máis novos e as outras máis novas e non tiveron ocasión para isto. [[Pausa.]] Di vostede que agora adoptan medidas que non puideron adoptar antes, aínda que sempre as quixeron adoptar. ¡Manda truco! ¿Sempre as quixeron adoptar? Vostedes que están ao servizo daqueles poderes non democráticos, non elixidos por ninguén, absolutamente oligárquicos e despóticos que gobernan hoxe a Unión Europea, e que os utilizan a vostedes como monifates. Póñenos a vostedes diante dos cidadáns, para que leven as labazadas dos cidadáns, para que teñan que facer fronte ás mobilizacións, en lexítima defensa, e que son os que lles compuxeron ese corsé, esa máscara de ferro –e non sei se vostede ten a barba de lampiño, pero se lle medra a barba coa máscara de ferro vai afogar–. E é o que está pasando coa economía do país: médralle a barba e afoga, como na famosa novela dun ciclo romántico francés. Mire, voulle ler unha cousa, porque me parece que é máis interesante facer estas cousas que non empezar a discutir que se PIB para arriba e PIB para abaixo, PIB para arriba e PIB para abaixo. Porque, dende logo, vostede, non o digo, pero o seu presidente seguro que non distingue produto interior de produto nacional. Seguramente pensará que o produto interior é o produto do Ministerio do Interior e o produto nacional é o da Policía Nacional. Polo tanto, o produto nacional, que é da Policía Nacional, é inferior e está incluído no produto interior, que é do Ministerio do Interior. Imaxínome que é algo así, porque se non non se comprende nada. Comprenderá vostede que ante esta situación eu faga esperpento tamén, pero con certa calidade literaria, claro, non con cifras do 0,3, o 0,2, o 1,2, o 1,8 ou o 0,25. Divinas palabras, claro, outra cita de Valle-Inclán. Aquela traxedia na que a Mari Gaila ao final é salvada do motín popular porque se din unhas divinas palabras; en latín daquela, agora vostedes dinas en español. Vostedes, polo visto, sempre quixeron tomar medidas, pero nunca puideron. ¿Pódeme explicar vostede...? E se quere, pois, tomamos un café na cafetería e explícamo en privado, para que non teña que facelo diante do público e quedar en ridículo no sentido de que me explique vostede, confese vostede, aquilo que non pode confesar dende esta tribuna. Políticas procíclicas. Os grandes economistas, os grandes talentos da economía mundial, os de máis prestixio, premios Nobel, dende Paul Krugman a Stiglitz, que foi –como sabe vostede– director do Banco Mundial, xa non digamos James Galbraith, etc., etc., sabe vostede –porque non é ignorante– que a todos os economistas que "asesoran" –entre aspas– os poderes políticos que están facendo estas machadas dende o 2008 en diante os chaman "economistas zombis" e defínenos: son economistas zombis porque non se resignan a asumir que están mortos. Son como os zombis caribeños. E con iso porque non hai absolutamente ningún argumento con fundamento da teoría macroeconómica máis elemental que pode defender que se pode saír dunha gran depresión aplicando medidas de austeridade, políticas monetaristas, procíclicas, que agravan o ciclo. Di vostede: é que non nos chegaban os ingresos. ¡Centellas! Se vostedes fan políticas que deprimen sistematicamente, ¿como van ter ingresos con douscentos mil e pico de parados? ¿Como van ter vostedes ingresos con empresas medianas que están pechando todos os días, cos comercios nas cidades que poñen "se salda", "se pecha"? ¿Como van ter vostedes ingresos co índice de porcentaxe de poboación que vive por debaixo da soleira da miseria, da pobreza? ¿Como van vostedes ter ingresos co exterminio do campesiñado? ¿Como van vostedes ter ingresos coa destrución do complexo máis industrial que foi o pulmón de aceiro –¡centella!– do desenvolvemento industrial deste país de finais do século XIX? ¡Cargárono vostedes! E se non foron vostedes, foron os seus amos, e vostedes son cómplices por ser simples lacaios dispostos a bicarlles os pés, e de aí para arriba todo o que faga falta en vez de defender os cidadáns. ¡É indignante! Non hai ningún fundamento, explíquemo a min ou explíquello a Abel Losada, explíquello, ou explíquello ao señor Arias Veira, que tamén o sabía e fai como que non, que iso é máis grave. A farsa, a tráxica farsa que se está desenvolvendo nesta Cámara sistematicamente. Non son vostedes ignorantes, que non teñen esa escusa, hainos que si –tamén eu podo ser ignorante en moitas cousas–, pero non teñen a escusa de que non saben. Iso si, son necios no sentido propio da palabra. O ignorante que pontifica como se soubese esas cousas. A débeda. ¿Pódeme vostede explicar como a partir da historia da consolidación fiscal, das políticas de austeridade para acabar co problema da débeda, para consolidar a fiscalidade, para poder equilibrar os orzamentos sen ter que recorrer a máis recortes e a máis centellas, a máis cachapodazos, a máis demoucas, a máis decapitacións? Dende entón até agora a débeda non fixo máis que acumularse. ¿Pode vostede negarme que a débeda actual do Estado español é impagábel? Néguemo. Pois néguellelo vostede aos grandes especialistas en economía financeira de todo o planeta. Pero a vostedes dálles igual. Débeda, vostedes exixíanlles aos gregos que pagasen, que tiñan que pagar, que hai que pagar as débedas. O señor Montoro ou De Guindos, non visualizo moi ben a súas facianas, porque vexo pouco a televisión: ¡hai que pagar!, ¡hai que pagar! Voulles ler unha cousa, en español –sen que sirva de precedente–: "El 24 de agosto de 1953 veintiún países firmaron en Londres un tratado internacional mediante el cual se reducía la deuda alemana" –a débeda arrastrada da Alemaña nazi– "en un 50 %, pasando de 23.000 millones a 11.500 millones de dólares. La República Federal Alemana fue salvada de ese modo de la bancarrota. El otro 50 % hubiera debido ser pagado tras una hipotética reunificación". Produciuse a unificación –todos sabemos– pero "Kohl se negó en 1990 a pagarla y le fue perdonada. De nuevo Alemania fue salvada de la bancarrota". ¿Que pasa?, ¿que os alemáns son de la raza aria superior e vostede e nós todos somos untermenschen, subhumanos? Eles teñen dereito historicamente a que a débeda... Conten ademais que por un Estado nazi, racista, xenófogo, xenocida, responsable de 70 millóns de mortos que houbo na Guerra Mundial, porque a responsabilidade foi dos nazis, naturalmente, foron os que crearon ese conflito. Eses tiñan dereito a que o 50 % varrido no cincuenta e tantos. E despois, cando se reunifican, espolían a DDR, absórbena –non se reunifican, convértena nunha colonia interna, desmantélana, privatizan todo, etc., etc., nútrense diso–, tampouco pagan e aquí non pasa nada. Agora, Grecia ten que pagar, e nós temos que pagar, e vostedes seica teñen que pagar. ¿E a iso chámanlle vostedes "solvencia"? Chámase simplemente estupidez ou traizón aos cidadáns, unha de dúas: ou estupidez ou traizón al pueblo soberano. E non falemos de cal sería a diferenza para as finanzas públicas simplemente con que o señor Asnar –eu son das Rías Baixas, a metade, e seseo, e non me refiro ao gando que se chama aproximadamente igual así, ou pronunciado a la chinesa "Asnal"– non tivese liquidado a finais dos anos noventa todo o patrimonio público do Estado, das empresas públicas rendíbeis, e aí están; só vendidas a prezo de saldo aos amigos, xa empezaron. Se hoxe ese sector público rendíbel estivese aí pode vostede obter o cálculo de canto serían os ingresos que tería por rendas de empresas públicas o Estado español facéndoas españolas. Polo tanto, vostedes como non tiveron nunca capacidade política para lograr un acordo de concerto económico, porque sempre pensaron que aquí o concerto económico nos arruinaba, aínda que nós demostrásemos entre o 1997 e o 2000 que Galiza podería ser perfectamente autosuficiente, simplemente con que se modificasen as domiciliacións dos suxeitos pasivos e que non estivesen todas concentradas en Madrid ou Barcelona e un par de sitios máis –bueno, agora nos paraísos fiscais, claro, aínda queda máis lonxe, é máis difícil–, con que os grandes consorcios que teñen aquí toda a súa realidade económica no espazo produtivo, no espazo comercial tivesen o domicilio fiscal en Galiza. Pois vostedes que dependen deses ingresos do Estado póñense á porta da igrexa, como nos tempos de fame, co pratiño ou coa cunca a ver se papá Estado les suelta algo más. E de cando en vez papá Estado failles un favor, e di: ¡home! portástesvos moi ben, fostes máis aló do que vos pediamos, moito máis aló do que vos pediamos, aplicastes iso da austeridade moito máis aló do que vos pediamos. Fostes pioneiros, lanzástesvos a iso antes de que se lanzase o Estado, porque aínda non gobernaba o PP. Bueno, pois cos ingresos dun sector público como é debido hoxe xa cambiaría. E despois de todo iso resulta que vostedes din: é que até agora non podiamos. Bueno, pois o de que non podiamos tamén depende, depende, señor consigliere –en italiano dise "consigliere"–, e podemos ser aquí políglotas, non hai porque saber só inglés, ¡xa está ben! Total aprender inglés para saber entenderlles ben aos gringos sen que teñan que falar o noso idioma, pois ¿xa me dirá? Se fose para ler a Shakespeare ou talvez a Joyce, pero co inglés que poderían aprender aquí a Joyce non o entenderían nin nada. E unha cousa: nin con esas, porque é unha das falacias que vostedes montan con estes orzamentos e é unha das trapelas que votedes estabelecen. Verá, por unha banda, vostedes este ano din: podemos aumentar o gasto non financeiro, incluso podemos aumentar o gasto computábel, sen violar a regra de gasto. Bueno, non violan a regra de gasto porque fan vostedes unhas cantas trampas. Primeiro, as trampas que se poñen de manifesto simplemente con observar o cadro 39, que está na páxina 127 –creo que leo ben, os lentes non me están moi ben, teño que revisar a miña graduación da vista, polo menos da vista con lentes, da vista normal para ver outras cousas se cadra non–. Si, do gasto computábel. Pero hai unha cousa moi divertida. Na súa comparecencia eu dixen que vostedes poderían xogar co teito de gasto, unhas veces xogaban e outras non quixeran, e alí puxeron caras de que o señor Beiras o que pasa é que está un pouco despistado; non é que non o saiba, pero está confundindo o teito de gasto coa regra de gasto, claro. Non, non, vamos ver: se a regra de gasto estabelece que o aumento de gasto computábel non pode sobardar o incremento do incremento do PIB, bueno, pois resulta que vostedes agora aumentan para o 2016 o gasto computábel nun 0,62 %, cando o do PIB previsto é o 1,8 %. Pero é que no 2015, que o PIB era o 1,20 % do límite, vostedes aumentárono no 0,48 %. Agora vostede pódeme explicar, e, xa sei, vaime saír: é que os ingresos, é que non sei que... E entón remítoo ao que xa dixen, e non me veña con lerias: se tiña unha marxe do 1,20, ¿por que só o aumentaron o 0,48 %? ¡Claro! E se este ano teñen unha marxe do 1,8 e queren facer realmente os orzamentos expansivos, ¿por que só aumentan o gasto computábel ao 0,62 %, máxime cando teñen ese regalito, ese galano dos 363.197 (en miles), polo tanto, 363 millóns e pico, de ingresos extra dados pola Facenda do Estado por liquidación do exercicio 2013-2014? Á parte diso, vostedes é moi divertido, porque o rigor na maneira en que moitas veces a Administración pública fai as contas e os cálculos é absolutamente para explicalo nunha clase de Estatística de primeiro curso. Porque vostedes, por exemplo, para a liquidación, para calcular a marxe da que dispoñen para o gasto computábel, pois comparan o gasto computábel para un exercicio, 2015, estimado, na estimación da liquidación do orzamento, co gasto computábel no orzamento liquidado no 2014, e todo isto non, porque segundo como vostedes fagan a estimación de como vai ser a liquidación do punto de referencia superior, que é o 2015, cando é maior que no 2014, como en cambio o 2014 está liquidado, pois aí poden vostedes facer piruetas financeiras, equilibrismo, alambrismo, xogos malabares, porque diso si que saben, ¡eh!, aprendérono moito no sistema da corrupción. Todos os corruptos todos os malabares coas contas fano perfectamente, como facían os gángsters de Chicago e as mafias de El padrino. E logo tiñan uns avogados que, ademais, daban a cara por eles e dicían que todo era marabilloso e que estaban cumprindo a lei, e que os malos eran os políticos distintos, que eran corruptos. ¿Ve vostede como é unha leria os seus orzamentos? ¡Ah!, e a recuperación, ¡bravo! Estes orzamentos están feitos –non vou repetir o que dixeron xa a Chelo Martínez e o que dixo o compañeiro Jorquera, porque é repetir cousas, reenunciar evidencias, e hai que facelo, pero non vou ser reiterativo–... pero estes son os orzamentos para que o que veña detrás que arree. Como a historia diso da rebaixa do IRPF. Houbo un señor de aí que dixo, cando eu dixen que iso non se podía aplicar no primeiro de xaneiro, que só se podería aplicar a rebaixa –non se podía– das retencións a conta do IRPF, e que, polo tanto, a rebaixa sería, efectivamente, na recadación que se fixese cando o IRPF, polo tanto, no ano seguinte, e, polo tanto, ía tocar a quen estivese despois, que non van ser vostedes, claro. ¿Non sei se alguén virá que mellor te fará? Iso nunca se sabe. Eu non poño a man no lume, pero, dende logo, vostedes non van estar. Bueno, pero despois de todo iso, dixo que non, que non, que si, pois terá que explicarllo a un profesor que se chama Alain Cuenca, que foi director xeral de Coordinación Financeira coas Entidades Locais e coas Comunidades Autónomas, entre o 2005-2008, primeiro, e despois do 2008-2011, no Ministerio de Economía e Facenda, e que di activamente que "En suma, coa configuración actual non é posible que as comunidades autónomas de réxime común poidan anunciar unha redución da tarifa de IRPF da súa comunidade e que os contribuíntes a aprecien inmediatamente vía menores retencións. Os contribuíntes [...] máis tarde, cando presentan a súa autoliquidación, no ano n+1 e os efectos recadatorios retrásanse un ano máis". E di: "Cando se trata de elevar o gravame, o retardo desincentiva; cando se trata dunha redución, o retardo pode ser un incentivo positivo na medida en que a perda da recadación se demora no tempo, mentres que o seu anuncio proporciona réditos electorais". Isto está escrito nun ensaio serio, e non está dito por este deputado. ¿Quere máis? Ben, pois en canto a esa recuperación e os horizontes, tamén xogan ao mesmo. Porque iso de que a recuperación esta da que se fala vai vento en popa pois tamén está por ver. Eu só lle vou ler un artigo deste mesmo mes, de Michael Roberts, que é un recoñecido economista británico que traballou trinta anos na city londinense como analista económico, etc., e chámase A próxima recesión. Léolle o rótulo. Despois, se hai tempo –porque me falta un minuto e pico para acabar e non quero abusar da señora presidenta..., bueno, abusar en canto ao seu tempo, quero dicir; agora está o presidente, menos aínda vou abusar. [[Risos.]] Outro de Paul Mason, tamén deste mes. [[Murmurios.]] ¡Que risas hai por aí! É unha cousa tremenda, é que parece que o exercicio do humor nesta Cámara está prohibido, está prohibido o exercicio do humor, si. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Se leran vostedes... Se leran Los Borbones en pelota, é que... lo fusilan post morten.
Lea iso.
Leo, si señor. Paul Mason, editor de economía, de Channel 4 news; pero sobre todo o libro Poscapitalismo –traduzo–, a guía para a noso futuro. Publicado en [...] 2015. Apocalypse now, ¿comezou xa o próximo crack financeiro xigante? E finalmente de George Monbiot, tamén recentísimo, que é do 3 de novembro, deste mes. É un dos xornalistas medioambientais británicos máis consistentes, rigorosos e respectados, autor de moi difundidos, como The age of consent: a manifesto for a new world order e Captive state: the corporate take over o Britain. Mal pronunciado en inglés porque o teño moi enferruxado. "La tormenta financiera que se avecina no es más que el efecto del poder empresarial desatado". Ben, claro, isto que se aveciña non vai...
Remate, por favor.
...ocorrer antes do 20 de decembro. Entón, insisto, vostedes fixeron uns orzamentos para, primeiro, pitorrearse dos cidadáns, para pitorrearse de calquera elemento de racionalidade e de seriedade da ciencia económica e financeira, e naturalmente para que quen veña detrás que arree. Esa si que vai ser unha herdanza, a súa. Pero quen veña detrás vai ser capaz precisamente de utilizar a intelixencia, utilizar o compromiso cos cidadáns e non cos grandes financeiros, nin co sistema da corrupción, para tirar o carro deste país do lamazal e poñelo a andar. Grazas.
Grazas, señor Beiras. Polo Grupo Parlamentario Socialista, o señor Méndez Romeu.
Señor presidente. Ten vostede razón, señor Beiras, como moitas veces. É moito máis interesante, para comprender a época que nos quere contar Valle-Inclán, ler Ruedo ibérico que atender os discursos da ditadura corrupta de Primo de Rivera, sen dúbida ningunha. E tamén é moito máis divertido, para entender esa época, ver, contemplar e ler a obra dos irmáns Bécquer sobre os Borbones, que, ademais de ser evidentemente procaz, lúbrica, espida, etc., é, sobre todo, descarnada, un retrato descarnado dese final da España decimonónica. Señor conselleiro, é máis fácil entender esa realidade, ás veces, vendo un artista que entender a realidade galega escoitando o seu discurso de hoxe nesta Cámara. Porque, señor conselleiro, vostede iniciou o seu parlamento dicindo nada menos que eran os orzamentos da recuperación. Pregúntolle ¿de que?, ¿talvez da poboación activa?, ¿talvez do investimento produtivo? Son os orzamentos –dixo vostede– do crecemento. Pero cóntello ao país, non a esta Cámara, cóntelle ¿o crecemento de que?, ¿o crecemento dos salarios?, ¿o crecemento do emprego?, ¿o crecemento das pensións? Esas foron as súas primeiras verbas, e evidentemente deron o ton do que viña a continuación. Porque se existían dúbidas, señor conselleiro, hoxe quedaron disipadas: abrimos a campaña electoral, o Goberno galego, dende hoxe ata as próximas eleccións autonómicas, declárase en campaña electoral. E o borrador de orzamentos é a evidencia, a carga da proba do que veño de dicir. Porque á diferenza dos anteriores orzamentos do Goberno Feijóo, hoxe, efectivamente, temos un orzamento que presenta un cadro de gastos expansivo, con incrementos máis ou menos notables nalgunhas partidas de gasto. Pero é un orzamento que non presenta ningunha directriz nova, que non presenta ningunha iniciativa para saír do estancamento económico no que está o país, nin anuncia ningunha política nova suficientemente dotada como para recuperar os dereitos sociais tan gravemente deteriorados por vostedes durante estes seis anos. O maior gasto, señor conselleiro, non se corresponde con actuacións estratéxicas, nin con programas que aborden con decisión os problemas que tanto na rúa coma neste Parlamento están permanentemente presentes. De acordo co seu estilo, non permite que a realidade altere a visión benéfica que exhiben aquí e pregoan en todas as tribunas. Para vostedes Galicia vai ben, a economía vai ben; a agricultura, a pesca, a mocidade, o emprego, a sanidade..., todo mellora, cada ano máis. Os nosos indicadores son a envexa de propios e alleos. Ese é o seu discurso habitual. Señor conselleiro, esa idílica realidade non a comparten por aí fóra, nin os cidadáns, que protestan en maior número nos distintos sectores, cada vez máis forte ca nunca, nin os analistas deste país, nin as institucións de fóra do país que teñen a misión de seguir as contas públicas galegas. A súa visión tan optimista non está recollida en ningún informe da Unión Europea nin do Goberno español. Esas institucións ou persoas –pregúntolle, señor conselleiro– ¿estarán incapacitadas para ver a luz que emana de Galicia, para comprender a mensaxe da verdade que vostedes pregoan día tras día? Pregúntome: ¿quen estará equivocado, o Goberno galego nese optimismo irreflexivo ou os demais organismos e institucións que nos ven con máis desapego? Hoxe o señor presidente non quixo estar aquí na defensa dos seus orzamentos. Coma sempre, evitou someterse ao debate político. O señor Feijóo está para as roldas de prensa amables, onde non haxa preguntas conflitivas. Ou para dar opinións sobre todos aqueles temas nos que non temos ningunha competencia. Nunca, señor Feijóo, para defender a súa política, nunca para dar a cara cando se lle demanda que compareza no Parlamento. Vostede non quere falar nin sobre orzamentos nin sobre emprego nin sobre os problemas sociais nin sobre os problemas sectoriais nin sobre as condicións de vida das persoas. O presidente fala no plasma, é a última moda. Fala no plasma, fala nos xornais, ou fala na televisión de partido que pagamos cos impostos de todos. Pero non fala onde debe, no Parlamento. ¡E non será porque non o teñamos pedido! Seis anos, trescentas semanas, demandando continuamente unha vez e máis outra que compareza na Cámara –co apoio, por certo, dos demais grupos parlamentarios–, e inveteradamente seis anos, trescentas semanas, negándose a comparecer, no marco da regras democráticas, dende logo, pero negándose a dar explicacións. Quizais é unha forma de asumir que a súa política é sinxelamente indefendible. Pero o certo é que Galicia está hoxe peor que no ano 2009, moito peor, para máis cidadáns; sexan xóvenes, sexan vellos, sexan traballadores, sexan parados, o retroceso é a norma. Lonxe de combater a crise, aproveitárona para arruinar o Estado de benestar, para destruír décadas de conquistas sociais e laborais, para implantar a lei da selva no traballo, para arruinar as clases medias e para crear a maior desigualdade da historia moderna. E tamén para destruír as esperanzas da xeracións novas, para iso serviu o rodillo parlamentario da maioría absoluta, para pechar os ollos á realidade, e os ouvidos ás protestas; e para aplicar dogmaticamente os seus criterios. Hai que dicilo con claridade, señor Feijóó: non haberá posibilidade de recuperación mentres vostede siga sendo presidente, porque a estas alturas forza é recoñecer que vostede é parte do problema. Estamos na peor situación do país nos últimos trinta anos, e mentres vostede siga no seu mundo irreal, escoitando exclusivamente aduladores ou subordinados, ou cultivando a súa vaidade no falso espello da partidista Televisión Galega, este país non poderá despegar. O señor Feijóo, que está a ser o maior problema da economía galega, defende unha reforma laboral que soamente serviu para incrementar os beneficios dalgunhas grandes empresas mentres rebaixaba os salarios da maioría dos traballadores, destruía o emprego estable e creaba unha inmensa reserva de man de obra de traballadores pobres, con salarios por debaixo do nivel de subsistencia e contratos basura. Por iso, señor presidente, vostede é o problema, porque mentres facía isto renunciaba á innovación, desprezaba a universidade e a formación, e prexudicaba a competitividade e o valor engadido da produción. Vostede, como Rajoy, copiaron dos países emerxentes o peor: a devaluación salarial, os contratos irrisorios; e en cambio non copiaron aquelas medidas que distinguen a algúns deses países emerxentes, como é o impulso do capital humano e a aposta estratéxica pola educación, a ciencia e a universidade. Vostede, como o señor Rajoy, son un perigo para a economía, porque incrementaron a presión fiscal sobre as rendas medidas e baixas e aliviaron a das rendas altas, ademais de amnistiar fiscalmente aos Bárcenas, Ratos, etc. Por certo, falando de fiscalidade –que o dixo tamén o señor conselleiro–, oia, nos estudos comparativos máis recentes resulta que a fiscalidade en Galicia é maior que a media do Estado para todas as persoas que ganan menos de 80.000 euros, e é máis baixa para os que gañan máis de 80.000 euros. ¿Pero como o conseguen, pregúntome? Teño que dicirlle que hai sete comunidades autónomas que na mesma marxe de autonomía fiscal que ten Galicia teñen sistemas fiscais máis progresivos. Vostedes favorecen as rendas máis altas e prexudican as rendas máis baixas, ese é o resumo das súas modificacións fiscais. Mire, señor conselleiro, só dende a soberbia deste goberno acostumado a non dar explicacións se pode entender o debate de hoxe. Porque os datos que vostede presenta non se corresponden coa gravidade dos problemas, co enquistamento da situación e co empeoramento xeneralizado da calidade de vida e do emprego, nin sequera coa opinión externa sobre Galicia. Vostede non vai atopar por ningures unha definición de Galicia como país de futuro, e si moitas que debuxan un escenario de declive continuado. Falou vostede do informe de Abanca. Ese informe de Abanca, último informe da economía galega, di que para que Galicia baixe do 10 % do paro haberá que subir o PIB 16 puntos, ¡16 puntos! Lémbrolle que o ano pasado foi medio punto. Os orzamentos son un acto electoral, porque non están dirixidos a recuperar o terreo perdido nin a situarnos na senda do crecemento equilibrado nin a superar os atrancos existentes neste carácter estrutural nin á procura da igualdade de oportunidades. E por iso merecen a nosa repulsa, plasmada na emenda de totalidade, nas emendas transversais e nas emendas ao estado de gastos. Non hai indicios neste orzamento dun cambio de modelo produtivo; todo isto que fala vostede da industria virtual, da Industria 4.0, pero, sexamos un pouco serios, señor conselleiro, non se vai recuperar a cohesión social que se perdeu cos recortes. Estes orzamentos ignoran os parados, que cada vez teñen menos cobertura, desprezan os traballadores pobres e os parados sen subsidios, ignoran os investigadores, ignoran os traballadores da cultura, os empresarios innovadores, os funcionarios, os autónomos, os pensionistas ou as familias monoparentais, que son fundamentalmente xoves. O último informe do FMI, do Fondo Monetario Internacional, alerta da necesidade dun cambio de rumbo na economía española con cambios de prioridades que eviten que a taxa de desemprego siga sendo escandalosamente alta durante moitos anos, como alertan do elevado nivel de endebedamento que no sector público medra sen pausa. Lémbrolle os datos do endebedamento, señor conselleiro: débeda do Estado español, cen por cento do PIB, con vostedes en catro anos subiu 31 puntos; débeda de Galicia, 18,5 % sobre o PIB, con vostedes en seis anos subiu dez puntos. Estes son os datos, señor conselleiro. Outro informe dun organismo de Nacións Unidas explica que en España é máis complicado facer negocios que en Macedonia ou en Portugal. E que, dentro de España, Galicia presenta maiores obstáculos que ningunha outra comunidade autónoma en facilidades, trámites de apertura, permisos de construción, de conexión de servizos... ¿Que dicir do Informe da Unión Europea sobre competitividade rexional, do que xa temos falado aquí, que apunta ao retroceso relativo de Galicia nos últimos anos? Lémbrolle, señor conselleiro, posición 193, entre 262 rexións europeas. Con datos ademais moi malos en áreas como educación superior, innovación, sociedade da información ou negocios con alto valor engadido. O cadro macroeconómico que preside o Proxecto de orzamentos que vostede comentou esta mañá só é compartido polo seu partido. Nin a Unión Europea, nin o FMI, nin a OCDE –por citar organismos externos– avalan as contas públicas. É máis, Bruxelas vén de exixir un recorte adicional de 9.000 millóns de euros nas contas do Estado español para cumprir as metas do déficit, aceptando tacitamente que os orzamentos do Estado que se acaban de aprobar non reflicten a realidade e que están presididos polas eleccións vindeiras. E así, vostedes mentres anuncian rebaixas impositivas menores a cambio de seguir deteriorando os servizos públicos, manteñen o déficit en cifras moi elevadas e a débeda pública en máximos históricos. Dito doutra forma, o crecemento nominal da economía en Galicia vén impulsado polo consumo, non pola demanda externa, e apenas consegue baixar a taxa de desemprego que está no 20 %. Lémbrolle que nas crises pasadas que houbo en España a recuperación do emprego foi moi lenta, ao ritmo aproximadamente do 1 % anual, ¿cantos anos nos esperan con estas taxas escandalosas de desemprego, señor conselleiro? Na análise de Bruxelas identifícanse os dous motores de crecemento recente: a caída dos prezos do petróleo –evidentemente moi notable– e a compra de activos polo Banco Central Europeo, que provocaron a devaluación do euro e a mellora das condicións de financiamento. Son medidas, evidentemente, alleas á vontade do Goberno. Non me estenderei nas ameazas externas sobre as que tamén carecemos de influencia, pero si lle lembro verbas moi recentes do comisario europeo de Economía, que falando de España sinalaba como problemas o investimento insuficiente e as estruturas económicas que lastran o emprego, ademais do nivel tan elevado de débeda pública. Débeda que vostedes en Galicia elevaron nun 250 % nestes anos. Señor conselleiro, ¿pode dicirlle á Cámara que fixeron vostedes en seis anos para resolver estes problemas denunciados nos informes internacionais que veño de citar e que son dabondo coñecidos? Porque, descontado o desinterese do presidente da Xunta pola economía real, ¿hai algunha iniciativa nalgúns dos departamentos da Xunta para corrixir eses problemas? ¿Algunha iniciativa distinta da produción incesante de normas tan febles e tan mal feitas que son modificadas decontado e tan irrelevantes como para que ninguén as lembre? Señor conselleiro, os informes son durísimos e as consecuencias desas normas todavía ninguén as ten apreciado. Falar dos orzamentos novos, señor conselleiro, é falar tamén de como se están comportando os salarios en Galicia. Último documento da Axencia Tributaria sobre o mercado de traballo, ano 2014, Galicia: 177.000 persoas con traballos a tempo parcial ou de semanas, que ingresaron menos de 2.000 euros ao ano. Voullo repetir, señor conselleiro, ingresaron menos de 2.000 euros/ano por traballar. Poña ese ingreso total, póñao en relación cos salarios dalgunhas das persoas que aparecen no documento orzamentario –non hai necesidade de citalas–, póñao en relación para entender do que estamos a falar. Pero é que, á parte diso, hai 123.000 persoas que non chegan a 7.000 euros anuais, é dicir, que ganan menos de 600 euros mensuais. ¿E a iso chámalle vostede recuperación? Así que temos 300.000 persoas con salarios que non lles permiten saír da pobreza, estamos falando de novecentos e pico de asalariados en Galicia. E todavía temos outros 130.000 por debaixo de 1.000 euros mensuais; é dicir, a metade das persoas que traballan en Galicia –incluíndo todas as categorías de precariedade, temporalidade, etc.–, a metade teñen ingresos que están por debaixo dos 1.000 euros mensuais. E reitérolle a pregunta, señor conselleiro, ¿hai algunha medida nestes orzamentos que vaia modificar esa situación? Vostedes están debuxando unha sociedade profundamente dual, cunha brecha que non se vai poder superar se continúan con estas políticas: entre unha masa de persoas condenada a vivir na precariedade, e que como moito poderá gozar dun estado asistencialista, que é o que están debuxando nestes orzamentos, e un colectivo de persoas que poderán ter emprego estable e salarios máis ou menos dignos. Esa é a realidade, señor conselleiro, a día de hoxe. Vostedes representan o paro, son o Goberno cos peores datos da historia de Galicia. Por iso non me estraña que o presidente queira fuxir canto antes, porque o fracaso da súa política está provocando a morte por extinción da sociedade galega. Si, señor Feijóo, a morte por extinción da sociedade galega. Mire, datos máis recentes, cohorte de cidadáns galegos de 20 a 39 anos, os cidadáns que están en idade de procrear, etc. Esa cohorte que representa o futuro con vostedes estase desplomando literalmente, señor presidente. Hoxe os expertos demográficos consideran que a situación é irreversible, que xa non hai medida posible para inverter iso, e porque se ten sumado a caída de fecundidade coa emigración selectiva, precisamente, das persoas novas e cualificadas. Pero é que simplemente as cifras de paro son 250.000 persoas paradas hoxe, 90.000 máis que no ano 2009. E algo peor, porque mentres vostedes gobernaron en Galicia, en España perdemos o dobre de empregos que a media estatal en porcentaxe. Mentres tamén en porcentaxe o paro aumentou no dobre, temos menos poboación activa e menos poboación ocupada, menos cotizantes á Seguridade Social. Por certo, Seguridade Social que vostedes están poñendo por primeira vez en risco, liquidando o Fondo de Reserva da Seguridade Social. E ademais que a están poñendo en risco porque, precisamente, como consecuencia desa devaluación salarial os ingresos por cotizacións están baixando alarmantemente. Vostedes dixeron que a reforma laboral remataría coa precariedade. Foi exactamente ao revés, os novos contratos son case sempre precarios –duración media 54 días–, a cuarta parte deses contratos duran menos dunha semana, a metade dos mozos que traballan están en precario. Señor conselleiro, ¿hai algunha resposta para estes problemas na documentación que nos presenta? En 90.000 fogares só viven parados, o 60 % dos desempregados non cobran desemprego, máis da metade son crónicos de longa duración e perderon as prestacións. Esta é a Galicia real, está moi lonxe dese retrato idílico que vostede debuxou aquí. Pero todo isto non é casualidade, porque chegamos aquí logo de seis orzamentos do Goberno Popular de Galicia, logo da reforma laboral regresiva, logo da diminución dos dereitos e das prestacións sociais ata chegar a este nivel de desigualdade máxima da historia. Non hai novidades, e ademais mesmo hai un dato preocupante no último informe de Facenda: Galicia foi unha das comunidades con menor recadación no ano pasado. Señor conselleiro, se non existe recuperación económica real, non é posible crear emprego; se non aumentan os ingresos, non é posible manter o nivel de benestar. Vostedes optaron dende o primeiro día por baixar gastos renunciando a incrementar ingresos, agora, nun ano electoral, fan unha tímida aposta pola recuperación do gasto. Non quero transformar este debate nun intercambio estéril de cifras –están todas na documentación presentada–, pero algunha si que é necesaria para evidenciar ata que punto a caída foi brutal nas principais liñas orzamentarias. Mire, en comparación co ano 2009 –ano 2016 sobre o 2009–: política social, baixa un 15 %; sanidade, un 7 %; educación, un 11 %; emprego, un 50 %. Pero, ¿que noxo teñen vostedes coas políticas de emprego? Señor Feijóo, teno baixado á metade dende o ano 2009, mentres medra o desemprego baixa calquera actuación... Claro, vostede xa o dixo aquí unha vez, que non cría niso das políticas contra o desemprego, e así estamos. Non, nin nas socialistas nin noutras, porque de momento o único que hai é a evidencia de que con vostedes o paro está fóra de control. O único que hai é a evidencia de que co seu Goberno temos os peores datos da historia de Galicia. E o único que hai é a evidencia de que a vostede lle trae literalmente sen coidado. [[Aplausos.]] Pero é que ademais se ollamos os sectores produtivos, o medio rural baixa un 25 %; pesca, un 53 %; medidas de apoio ás empresas, baixan un 47 %. Pero hai máis: comercio, 63 %; turismo, 44 %; I+D, 9 %; cultura, 56 %. Bueno, outras rúbricas interesantes: vivenda, baixa un 76 %; medio ambiente, un 60 %; infraestruturas, un 54 %; o gasto en investimentos baixa un 47 %. É dicir, baixa o gasto social, baixa o gasto produtivo e baixa o investimento en todas as rúbricas do estado de benestar. ¿Acaso non medra nada?, dirá alguén. Evidentemente, medran os gastos de funcionamento da propia Administración, un 6 %, o que evidencia, ademais, a falsidade do discurso da austeridade. Vostedes fracasaron na política económica, fracasaron na política social e son uns pésimos administradores. O seu Goberno funciona pouco e funciona mal, na oposición protestaban contra o nivel de débeda pública, eran 4.000 millóns, elevárono a 10.000 millóns, máis 1.500 do hospital de Vigo. A execución orzamentaria no ano pasado en Galicia foi das peores de España, cinco puntos menos da media, simplemente igualando esa media o PIB galego igualaría a media española. Levamos seis anos cun investimento mínimo e ademais non se executa, a media dos últimos anos indica que o 40 % dos investimentos non pasa do papel. Paralizaron todo tipo de obras en estradas, etc. Resúmese nun dato, a licitación baixou un 93 %. Está ben que agora teña que dividir a consellería para facer dúas, e cada unha fará menos da metade do que facía anteriormente. Os seus compromisos foron papel mollado, foino no Goberno anterior o Plan MOVE e foino logo o Plan eólico. Onde había un sector en expansión, que era o eólico, liquidárono en connivencia, evidentemente, co Goberno Rajoy. E elevaron ao mesmo tempo o prezo da luz a niveis estratosféricos. Señor conselleiro, vostede debería revisar o seu discurso, é o terceiro conselleiro de Facenda co mesmo presidente, e, polo tanto, está repetindo argumentos que a realidade vén desmentindo unha e outra vez. O único que non varían vostedes é a fixación ideolóxica contra o estado de benestar, contra a universalización da sanidade e da educación, da igualdade de oportunidades, da loita contra a pobreza. Vostedes aproveitaron o incremento do desemprego para rebaixar a protección dos desempregados e incrementar a pobreza. Nestes anos, señor conselleiro, o Goberno popular de Galicia retirou 1.047 millóns de euros de políticas de emprego. É dicir, que a súa política se resume en desprotexer os parados e non formar os ocupados. Gastamos menos en dependencia que a maior parte das comunidades e temos unha lista de espera maior, con 27.000 persoas. Señor conselleiro, está morrendo a xente antes de recibir prestacións, mil persoas nada menos neste ano. En ensino temos o dobre de abandonos escolares prematuros que na maioría dos países avanzados e o triplo de fracaso escolar que na OCDE, que naturalmente ese fracaso afecta os estudantes procedentes das clases sociais máis desfavorecidas; claro que vostedes así imaxino que entenden que se produce unha segregación natural. ¿Que falar das becas?, o mellor indicador da igualdade de oportunidades no ensino. Co Goberno Zapatero medrou un 76 %, co Goberno Rajoy baixou un 21 %, e as becas da Xunta de Galicia baixaron un 23 % e a metade non se executa. Señor conselleiro, acabo de darlle as cifras de vivenda. Liquidaron a política de vivenda social en Galicia, e ao mesmo tempo 12.000 familias galegas foron desafiuzadas polo impagamento de alquiler. Non iniciaron ningún programa novo de construción de vivenda social nin desenvolveron o Plan nacional de vivenda. Señor conselleiro, entendemos que é imprescindible cambiar a política económica do país, e o primeiro paso debe ser recoñecer os problemas que debemos abordar. Este orzamento non o fai, é un orzamento continuísta dos anteriores, e, polo tanto, terá no mellor dos casos un efecto nulo e noutros casos será tan negativo como foi no pasado. Necesitamos un orzamento que respecte as persoas que cobran nóminas, os asalariados, que foron masacrados por vostedes fiscalmente tamén e ademais con impostos e taxas e ademais con recortes do Estado de benestar e con múltiples copagos. As hemerotecas están cheas de declaracións da Xunta e de promesas de investimentos, de oportunidades, de creación de emprego, e os datos económicos publicados desméntenos. O ano pasado o investimento estranxeiro en Galicia baixou un 77 %, décimo terceira posición do Estado, un cativo e simbólico 0,3 %. Pero é que, paralelamente, no conxunto de España, medraba o 10 %. Semella que ninguén nos considera terra de oportunidades, máis aló da súa propaganda. Señor presidente da Xunta, é corresponsable, co señor Rajoy, do clima de ruptura que se está a vivir en España. Non me refiro só á falta de capacidade, á falta de iniciativa para evitar que a crise catalá chegara a onde ten chegado, que probablemente moito máis se podería facer. Si, si, refírome, ademais, á crise social, á fenda social que se está a abrir en España e en Galicia entre os que teñen e os que non teñen, entre os que lles vai moi ben coa crise e os que lles vai moi mal, que son a maioría, entre aqueles que están entrando nunha situación de pobreza e de dependencia permanente das axudas públicas, situacións que, como coñecemos por outros países, rara vez son reversibles e que significa, desgraciadamente, para moita xente unha lacra que se estenderá durante moito tempo. Nós cremos que é posible outro orzamento. Esta tarde detallaremos as propostas, detallaremos as propostas que pasan polas receitas evidentemente ben coñecidas: estimular o investimento, manter o gasto social e reforzar as medidas de cohesión. Sabemos que previsiblemente as nosas emendas terán tan pouco éxito como tiveron nos seis anos anteriores, pero tamén sabemos, como creo que o entenden moitos cidadáns, que o único xeito de cambiar a política económica do país e de saír desta situación de esmorecemento, desta situación de final da etapa moderna dun país, pasa precisamente polo cambio do presidente da Xunta e pasa, dende logo, polo cambio de Goberno en España e mais en Galicia. Máis nada.
Grazas, señor Méndez Romeu. Volta agora o conselleiro de Facenda para respostar. [[Murmurios.]] Trinta segundos. Intervención do conselleiro de Facenda.
Bos días de novo a todos, e grazas, señor presidente. Agradecer as distintas intervencións, con distintos matices e moi diferentes todas e cada unha delas, pero a formulación, cando é para entablar a dinámica dialéctica de confrontación, creo que é perfectamente lexítimo o que expuxeron cadaquén de vostedes neste apartado, ¿non? Fun sistematizando todas e cada unha das cousas que ao meu entender foron transmitindo e procurarei darlles pois dunha maneira ao mellor demasiado conxunta a contestación a todas e cada unha delas, e vaia por adiantado que cuestións dunha precisión numérica que moitas veces vostedes me formulaban –sinto dicilo– non están na miña cabeza en principio todas e cada unha das cousas que me foron ditas, pero sigo parte delas; entón, procurarei pouco a pouco ilas confrontando. Había unha primeira aproximación cando cuestionaban todos e cada un de vostedes, os catro grupos falaron tamén do cadro macro e incluso se permitían algún chascarrillo cando tildaban non só de prudentes senón de ultraprudentes. Todos os institutos que se dedican ao tema de prospectiva o que nos están dicindo é que as nosas estimacións están perfectamente no tramo baixo; polo tanto, prudentes ou tan prudentes no que se respecta a 2015, 2 %. Acórdense vostedes como lles dicía eu na miña primeira intervención cando hai un ano celebrabamos un debate igual a este, idéntico a este, cando tildaban tamén de irrealizables, palabra que se repetiu por bastantes de vostedes nestes momentos. Vaia como mostra, polo tanto, que, desde a máxima prudencia, o 2 % nestes momentos, como nos di o noso indicador adiantado, está garantido e que se comprobará tamén coa evolución do terceiro trimestre nestes momentos. Comprendo incluso que cando algúns dos intervenientes, os portavoces intervenientes neste caso, pois, décima abaixo, décima arriba, se permitían determinados tamén gracejos, dicirlles que unha décima arriba, unha décima abaixo, para nós significa o que é no noso orzamento, xa o propio da Xunta, aproximadamente 56 millóns de euros, que, como comprenderán vostedes, dan para moito, dan para moito 56 millóns de euros; non sería eu quen de cellarme nin tan sequera unha leve sonrisiña. Para o ano 2016 o 2,5 de novo entra nunha dinámica máis que correcta. Explicareime. Estamos falando de que xa no ano 15, no ano 16, a nosa diferenza respecto dos países centrais e o conxunto da área euro o que nos permite é unha confluencia, é dicir, non tanto mirarnos soamente respecto do resto de España –primeiro nivel de razoamento, moi simple–, senón onde estamos, na Unión Europea. O que nos está dicindo é que a nosa confluencia é certa sobre o que se está a producir na área euro. Polo tanto, ese diferencial de medio punto, aproximadamente de 0,6, que imos ter no 2015 incluso se verá incrementado para o o 2016. Polo tanto, e ao mesmo tempo, a nosa confluencia, que aquí tanto se criticou respecto da marcha media da economía española, ¡alabado sexa Dios!, ¡alabado sexa Dios!, se iso significa que estamos medrando por riba do 2 %, se iso significa que por primeira vez estamos creando emprego neto, practicamente 17- 18.000 postos de traballo a tempo equivalente completo neste 2015 e o mesmo dato aproximadamente, uns 18.000, garantidos para o que sabemos a día de hoxe para 2016. Polo tanto, estamos falando de máis de 36.000 persoas, que rompe unha dinámica. ¿Quere iso dicir que estamos contentos coa evolución do mercado? En modo algún. Cando se tildaba a miña primeira intervención de excesivamente triunfalista, se hai algo que tiven coidado de máis era tildar que a evolución correcta que desde a nosa óptica está tendo o paro e sobre todo a creación de emprego en modo algún se pode deducir que esteamos contentos con eses datos, en modo algún, pero unha cousa é que non esteamos de acordo cunha taxa de paro que nestes momentos temos no 17,66 e outra moi distinta é negar a evolución que se está producindo, e outra moi distinta é negar a diferenza respecto do tamaño medio que tanto a nivel de paro sobre todo temos coa economía española. Polo tanto, hai unha evolución económica máis que considerable perfectamente asentada. Eu comprendo que, claro, cando se fala de que determinados orzamentos cando se presentaban para o 15 dicían que era o primeiro que medraba, efectivamente, eran os primeiros que medraban, moi incipientemente, corenta e algo millóns de euros. E nestes momentos estamos falando de que o noso orzamento vai medrar de trescentos sesenta e tantos millóns de euros no gasto non financeiro. Polo tanto, a orde de magnitude é sensiblemente distinta da que foi exposta por alguén de vostedes. Pero non é tanto, non é tanto, incluso como era previsible na evolución máis que certa do que sucede nestes momentos, e como tendencia o que se espera na confluencia para o ano 2016, e a creación de emprego –volvo repetir–, a creación de emprego que leva aparellada, que iso é verdadeiramente importante, importante nestes momentos, para que despois a composición sexa cada vez a máis adecuada, e a iso me referirei dentro duns momentos. Tamén é moi importante cando. ¿Que pensan de nós? Non é verdade o que algún dos portavoces sinalou, que non é verdade en termos absolutos, quero dicir, coma sempre con todos os meus respectos, cando determinados organismos ou entidades de carácter nacional e internacional miran para a nosa economía. Eu algunhas referencias xa fixen, e iso é moi importante, porque nos dá tamén que é o que pensan de nós dende outras partes, e non é que se vexa todo positivo, pero eu sinalaba moi claramente que, cando determinados organismos de carácter español, como son o IDEF, autoridade independente, o que destaca de Galicia é o seu cumprimento do déficit e tamén o tema dos ingresos, aquí se acaba de criticar. Paréceme que queda suficientemente claro que no tema de ingresos somos das mellores comunidades que orzamos dunha maneira correcta, e así se está a corroborar todos estes anos e este ano tamén, 2015, coa evolución dos dereitos recoñecidos e liquidados e tamén en termos de recadación. Como tamén cando falabamos de FEDEA, tamén unha asociación que pouco ten que ver co Partido Popular particularmente –como debe de ser, ten que haber de todo, debe ser polifónico–. E tamén de novo que destaca os nosos ingresos e que destaca tamén o noso achegamento ao déficit ano tras ano, que é o acordado entre todas as comunidades no Consello de Política Económica e Fiscal. Como Standard & Poor's, cando nos di que nos soben o rating e resulta que obxectivamente o noso rating tiña que ser incluso maior que a media do Estado soberano, pero aí si é imposible para unha comunidade de réxime como a nosa. Poñámonos de acordo. Son todas cuestións que están trasladando en principio que a economía de Galicia pode ter algunhas dificultades, pero ten máis que certezas en determinadas cuestións, porque durante moitos anos ese rigor que fomos aplicando nas contas públicas trasladouse á solvencia, e así é como estamos vistos por incluso a Unión Europea cando sinaladamente destacaba esta pasada semana o que foi o tema de pagamentos. Pagamentos que é curioso que en todas as intervencións que fixeron vostedes no día de hoxe tampouco saibamos poñer en valor o tema dos pagamentos, porque significa que todo aquilo que somos capaces de asumir non soamente no gasto corrente senón tamén no gasto de capital, o importante é pagar a tempo, e neses vinte e algo de días que temos, sen chegar nunca ao tope dos trinta, sempre estando dentro das tres primeiras ou catro primeiras comunidades que mellor ratio presentan. Orzamentos electoralistas. Orzamentos electoralistas foi unha palabra que se repetiu por todos e cada un de vostedes. Eu comprendo que eu non sabía como enfocar este tema, pero verdadeiramente vostedes mesmos mo acaban de destacar nas súas intervencións. Eu, que son un pouco bisoño no Parlamento, do que si me dou conta é de que cada unha das mensaxes que foron trasladando vostedes si que estaba en clave electoral, perfectamente electoral, e pouco, como dicía un pouco Umbral: de falar do meu libro, moi pouco de todo, moi pouco de todo. [[Aplausos.]] Orzamentos electoralistas. Xa o expliquei unha vez, pero volvo repetilo. Quizais sexa moi previsible. [[Murmurios.]] No 2012 tamén houbo eleccións e curiosamente o noso orzamento non subía, baixaba, e o resultado foi o que foi. E nestes momentos o resultado é que os ingresos medran, ingresos certos que medran, efectivamente, polos anticipos a conta, pola liquidación, ese 2 %, polo Fondo de Continxencia, polo Fondo de Suficiencia. Si, ¿pero que queren? ¿Que escondamos os ingresos, que os agochemos? Non, están aí, e eses ingresos, dunha maneira ordenada, serven para desenvolver as políticas que este goberno sempre quixo desenvolver e ás veces se veu constrinxido. Pois si, esa é a nosa situación ao día de hoxe. Polo tanto, non imos deixar de orzar os ingresos que son certos. Polo tanto, o único electoralismo que hai no orzamento son eses 8 millóns, como alguén de vostede sinalou, que son para afrontar as eleccións. Ese si que é un dato certo: vai haber eleccións autonómicas o próximo exercicio; obviamente, polo tanto, estamos en ano electoral. Emprego. Do emprego falamos con vostedes cantidade, con distinto sesgo. Os datos da EPA. Podemos estar de acordo ou non de acordo, pero os datos da EPA do terceiro trimestre o que din é un cambio paradigmático que se está producindo na creación de emprego. ¿Quero iso dicir que nos deamos por convencidos e por totalmente satisfeitos coa composición entre traballo indefinido e non indefinido? En modo algún, pero, verdadeiramente, do que estamos a falar é de 54.100 persoas menos, un sexto trimestre consecutivo en que mellora o noso desemprego. Ou no paro rexistrado, onde levamos xa 60.000 desempregados menos, ese é un óptimo. En modo algún, en modo algún se pode dicir, pero non neguen a maior, non neguen que se está producindo unha creación de emprego e que polo tanto tamén se está eliminando moi moito o desemprego. Como tamén o crecemento da Seguridade Social, en 18.500 afiliados máis nos últimos..., xa con dezanove meses consecutivos de maior afiliación. Eses son datos. ¿Esa é a intensidade que queremos? Por suposto que non, oxalá puideramos ter un pouco máis, pero son datos en positivo que creo que podemos ter. E, como lles dicía antes, o importante son os postos de traballo equivalentes que calculamos para o ano que vén, que son outros 18.000, encima dos 17.000 e pico que se van producir neste exercicio. Iso si que é o verdadeiramente importante, que se vai trasladar, sobre todo ampliar as bases incluso para ampliar os nosos ingresos. Cando se refería aquí anteriormente tamén algún dos grupos, fíxose referencia, supoño que hai que estar moi atentos ao tema dos xornais nos últimos días, ¿non?, cando falamos de salarios e pobreza, ao tema do informe da AEAT. ¿Imos negar que esa é unha situación difícil? En modo algún. ¿Imos negar tamén que eses datos que presenta do 2014, curiosamente para o que significa de rendas de menos de 7.000 euros, é o mesmo dato que había no 2008, en plena bonanza? Son datos, é soamente contrastalos. Non temos por que escaparlle a ese tipo de razoamentos. Como tampouco debemos de meter no mesmo saco, no mesmo denominador, por favor, cando falamos e metemos asalariados, que si que é un verdadeiro problema, con aquelas persoas que ou ben por xubilación ou porque empezan tarde a súa vida durante o ano laboral no ano concreto de que se trata metémolos todos no denominador. Non é o caso, ¡por favor! Non xoguemos cos números, porque ao final, detrás de cada número, neste caso hai persoas. O que si é verdade é que a situación non está empeorando respecto do 2008, e, en consecuencia, si que debemos de estar suficientemente convencidos do que estamos facendo. Ingresos do 2016 e futuros. De novo aquí se cuestionaron por moitos de vostedes os ingresos que este ano obtemos. Pero se son ingresos certos. A ver, non hai máis que mirar os orzamentos xerais do Estado, dos ingresos que derivan como consecuencia das entregas a conta, que en concreto teñen que ver cos impostos cedidos parcialmente, pero tamén do Fondo de Suficiencia. Aí se obtén unha evolución, unha evolución que é o PIB real. Iso ten unha evolución que, sumada ás liquidacións do n - 2 e ao Fondo de Converxencia, nos dá unha horquilla que vai entre os 320 e os 360 millóns de euros cada ano. Esa é a realidade. O ano que foi atípico foi o ano 2015, o ano 2015, porque recollía unha liquidación moi cativa, moi cativa, do ano 2013, cando as cotas de recadación baixaran pois un montón. Outro tema no que me quería deter un momento é o tema do teito e a regra de gasto. Teito, regra de gasto. Saben moi ben vostedes, e cada un de vostedes, que son tres as ferramentas, os indicadores que utilizamos en relación coa estabilidade orzamentaria e coa sostibilidade, tanto a curto como a medio prazo. En primeiro lugar, está o tema da débeda, do que aquí tamén se falou, o límite da débeda, medido como stop respecto do PIB. Galicia –mírese como se mire–, nesa ratio, á parte de cumprila todos os anos, xa temos practicamente mesetada a nosa débeda e a partir de agora o que vai é ir baixando. Polo tanto, é unha situación moitísimo mellor que o que está pasando en todas e cada unha das comunidades autónomas, agás en tres. Respecto do teito ou límite de gasto, o teito ou límite de gasto, que, como tamén coñecen, é unha magnitude que é independente para cada ano, polo tanto non é unha magnitude como si o vai ser a regra, que do que trata é de constrinxir e evitar consolidar gastos de carácter extraordinario, que se soportan con ingresos extraordinarios. Ese é o concepto de regra de gasto, concepto que está ligado á evolución do gasto computable, polo tanto, a taxa media do PIB tendencial, que algo xa foi exposto aquí. Pero, por favor, non mesturemos de novo –xa lles digo– o teito de gasto como límite, que o que mide é un ano concreto, un ano concreto, un ano concreto. [[Murmurios.]] Polo tanto, polo tanto, débeda. Como lles dicía un pouco antes, a segunda comunidade en que menos medrou a débeda. Achácasenos a utilización da débeda. ¡Pero se durante toda esta etapa verdadeiramente é cando tivo sentido o acceso á débeda para este carácter contracíclico, que é o que se trataba de provocar! O que non tiña sentido, e ata o 2008, era o acceso, aínda que o seu nivel fora menor, ao recurso á débeda. Polo tanto, o recurso que se fixo en toda esta etapa 2009-2015 foi un recurso máis que prudente, perfectamente desde o punto de vista económico, indicado para actuar dunha maneira anticíclica. Déficit, o déficit, que tantas veces aquí tamén foi nomeado por todos vostedes. Pero é que o déficit ten unha vantaxe. ¡Con que alegría descontamos eses 150 millóns de euros!, que son os 85 que por cumprir recibimos de novo, 85 millóns de euros este ano 2015, 85 máis que presumibles para o ano 2016, e así sucesivamente, mentres sigamos cumprindo, que outras comunidades non o teñen. Polo tanto, non neguemos eses 85 con esa facilidade. Como non descontemos tamén que, por entrar en facilidade financeira, o que é o vencemento da débeda que se produce cada ano, e durante tres anos como mínimo, provoca eses xuros cero, que son outros 65 millóns de euros que esta comunidade autónoma ten en concreto para o ano 2016, e, de seguir coa mesma tónica, o que nos daría para o 2017, aproximadamente, outros 35-37 millóns de euros de marxe. Polo tanto, é moi importante tamén o control do déficit, e tradúcese nunha clara melloría para cada un de nós. Cando falamos de política fiscal, en política fiscal hai tres cousas que me chaman a atención. O que me chama poderosamente a atención, sobre todo cando falamos do IRPF, é que, por unha parte, se critique que se é máis ou menos progresiva a escala e o tipo medio efectivo, cando se comproba que ao pasar de 5 a 7 é totalmente progresiva, perfectamente equiparable ao que existe na maioría de comunidades autónomas, e cunha clara vantaxe no que nos temos, que son as rendas medias e baixas, unha clara vantaxe, o que significa eses practicamente 380 euros ao ano. Pero é que, ademais, algo que xa sabemos: que, efectivamente, a Comunidade Autónoma non ten capacidade para o axuste a partir do 1º de xaneiro en tema de retencións, pero é que debemos ter presente –é difícil ás veces ter presente– que o que necesitamos é ter cidadáns formados, e os cidadáns adoptan as súas decisións, neste caso de carácter económico, sobre todo vía consumo, neste caso, o tema do IRPF, porque están informados, non necesariamente se ten que provocar. [[Murmurios.]] Eu comprendo que en determinadas bancadas é moi difícil iso de comprender que os cidadáns poden estar informados para que libremente adopten as súas decisións. [[Aplausos.]] E, por último, o que si me marabilla é que non temos competencia para o tema do IRPF, no tema de... [[Murmurios.]] [[Risos.]] Por iso, por iso, efectivamente, psicoloxía social. Vaiamos por partes, por iso. O que si me chama a atención é que se critique que non temos competencia para o tema da tarifa no que é o tema das retencións. O que si me preocupa é que se critique o posicionamento máis ou menos progresivo que poden ter coas escalas. O que si me chama a atención é que, despois de todo isto, todos os grupos o que presentan é unha escala de modificación do IRPF. ¿Pero en que quedamos? ¿Temos competencia ou non, e por que cada un dos grupos da oposición presenta unha escala para este tipo se tal e cal? Digo eu. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pero é que non é verdade. A nosa...
Non dialoguen, por favor.
Pero é que non é verdade, porque, como se comprobará –e temos un debate moi xeitoso incluso hoxe pola tarde–, como se comprobará, unha cousa é ter progresividade e outra actuar con carácter –vamos– incluso para subirlles a practicamente todos os cidadáns, menos o tramo inferior, como o grupo que vostede representa, e que acaba de dicir [[Aplausos.]] Vale. Iso en primeiro lugar. Polo que respecta ao imposto de sucesións e doazóns, ¡claro!, é a típica medida que nós quixemos tomar antes, así estaba exposto no programa electoral. ¿Foi posible? Non, porque tiñamos unha afectación importante ao ingreso. É que, ano tras ano, o que debemos de saber é que a situación é de 2.000 millóns de euros aproximadamente no ingreso; iso ten os seus corolarios sobre as decisións, obviamente, de gasto. Que de repente poidamos asumir que o 99 % dos herdeiros directos non tributen, que ata 400.000 euros sexan beneficiarios, que a vivenda habitual se manteña á marxe, e que iso sitúe o 99 % dos nosos cidadáns nos mellores de España, ¿é algo polo que sentirse escondido? En modo algún, é algo para estar plenamente orgullosos do que aquí está pasando. E, por suposto, isto ten un corolario, que é: ¿por que adoptamos determinadas medidas? Porque tratamos de incrementar a renda dispoñible dos nosos cidadáns. ¿Por que? Porque iso, sobre todo, terá unha propensión ao consumo maior que a que está tendo nestes momentos, e isto provocará un crecemento que, en liña co que nós detectamos, provocará un crecemento de emprego. Tampouco hai que ser tan intelixentes para darse conta de que agora si que é posible, vía fiscal, incrementar a renda dispoñible que teñen os nosos cidadáns, para que adopten unha vez máis as súas decisións dunha maneira libre. Como tamén outra referencia que se fixo por algúns dos grupos –paréceme recordar– foi ao tema de hidrocarburos. Todos sabemos que nos hidrocarburos, cando analizamos, o 70 % das comunidades autónomas teñen unha tributación similar, non idéntica pero moi similar, á que temos en Galicia. Iso en primeiro lugar. É que isto ten unha afectación moi importante a todo o tramo de profesionais, e a determinados tipos de consumos de hidrocarburos, pero iso xa están eximidos en Galicia dende o 1º de xaneiro deste ano. Non temos ese tipo de tributación para eses colectivos, que son máis importantes porque inflúen sobre o custo da súa prestación de negocio. E, por outra parte, calquera alteración neste parámetro tería unha afectación sobre o noso ingreso moi superior a calquera dos outros dous dos que levamos falando nestes momentos. E, por outra parte, non hai máis que sentarse un pouco e ver que está pasando nas comunidades autónomas. Nas comunidades autónomas neste caso hai unha confluencia ata este tipo de imposto tal e como temos configurado en Galicia. O mesmo sucede curiosamente no movemento do imposto de sucesións e doazóns, onde xa empeza a haber incluso comunidades de sesgo político totalmente distinto a este que represento en que tamén empeza a haber unha aproximación ao concepto, non tanto dos 400.000, pero ao redor dos 300.000 ou trescentos e algo mil. Polo tanto, son movementos que están debuxando un escenario cambiante no que son as comunidades autónomas en Galicia. Xa para ir rematando tamén, paquete social. Aquí se criticou a orientación ás persoas destes orzamentos. Pero é que é innegable, é innegable, cando analizas o tema de dependencia, e o que verdadeiramente está detrás é a mellor cobertura. Dicir que 10.000 novos beneficiarios, ata chegar ás 50.000 persoas atendidas, o que supón 320 millóns de euros, pois é un demérito, de verdade, non podemos compartir ese tipo de argumentacións. Dicir que en todo o problema demográfico, que ata agora non foi posto en suficiente valor ao meu entender polos grupos da oposición, non estamos actuando dunha maneira clarísima, do mellor que pode haber en España, tanto polo visto cando nos analizamos desde o punto de vista fiscal coas melloras que temos. Como tamén no sistema de prestación de servizos, porque debemos de poñer en valor unha vez máis que temos, por exemplo, as garderías públicas atendidas, o que nos permite superar as ratios europeas recomendadas do 33 %. Iso xa é un feito a día de hoxe. ¿Debemos de quedarnos aí? En modo algún. Debemos de chegar alí, mediante o bono gardería, onde non temos nestes momentos un dispositivo público; é o que estamos facendo. Debemos de chegar ao ámbito rural, para tamén non soamente o que é a infancia dos menores de 3 anos, senón incluso facilitar a conciliación; totalmente. Houbo varios de vostedes que si que plantexaron a relación coa cuestión demográfica, non soamente o que é a cuestión de prestación de servizo social, senón que puxeron un acento no tema da conciliación. Totalmente de acordo estamos, pois si creo que a cuestión demográfica é o tema fundamental no que creo que debemos de establecer entre o Goberno e a oposición puntos de encontro, porque iso é o tema que verdadeiramente está marcando o futuro a moi curto prazo da nosa sociedade. Creo que hai máis puntos en común que deberiamos –cadaquén, lexitimamente, coa súa opción– poñer totalmente en valor. Como tamén o Plan de loita contra a desigualdade, por exemplo, onde contemos todo tipo de medidas; ou a Risga, onde de novo atallamos todo o que pode ser a inclusión máis extrema. Polo tanto, alto contido social que teñen estes orzamentos e totalmente sociais, totalmente para as persoas. Como tamén algún dos intervenientes falou de igualdade e de violencia, pero se só hai que repasar os orzamentos. Por suposto que todos os orzamentos son mellorables, pero nestes momentos, cando medra aproximadamente un 13 % o orzamento da Secretaría Xeral de Igualdade, eu comprendo que cando se critican determinadas décimas falar desta cantidade pode ser moi pouco para algunhas persoas. Para nós non, sobre todo polo que significa de 1,8 millóns de euros, aproximadamente o cen por cento máis do que había neste 2015 para mulleres en situación de especial vulnerabilidade. ¿Como non imos estar nós de acordo niso? ¿Como non imos multiplicar por dous, agora que podemos, a situación que había ata este propio 2015? ¿Como non imos estar de acordo no Programa de inserción laboral, onde poñemos 650.000 euros –o cen por cento tamén de novo– máis que o que había no 2015? [[Murmurios.]] O labor social e o brazo esquerdo témolo tan desarrollado como esta parte da Cámara neste lado de aquí, ¡perfectamente!, non temos que recibir ningún tipo de pecado orixinal, nin nada parecido. E, bueno, xa para ir rematando, polo tanto, si que creo que nestes momentos o principal problema que ten a sociedade en Galicia é o emprego, xa o dixen antes e así o volvo manifestar por cuarta ou quinta vez. Os datos, ¿podemos estar contentos?, ¡de ningún modo!; e os datos son inmensamente mellores que os que tiñamos hai un ano, inmensamente mellores que os que tiñamos hai dous anos, ¡totalmente de acordo! ¿Que esa debe ser a liña? ¡Si! ¿Que debemos de profundar? ¡Totalmente! E cando se fala de crecemento económico, non o rexeitemos, porque o crecemento económico é o que permite verdadeiramente que esteamos a falar de emprego, e oxalá cada vez de mellor emprego e mellor cantidade. Pero é o que nos fai tamén unha sociedade cada vez máis avanzada ao garantir os nosos ingresos, que son os que nos permiten amparar os gastos do moito gasto que en materia de benestar –sobre todo en sanidade, en educación, en servizos sociais, en políticas sociais en xeral– temos que desenvolver. Entón, moitas grazas pola súa atención.
Grazas, señor conselleiro. Rolda do grupo parlamentario non emendante. [[Pausa.]] Ten a palabra polo Grupo Parlamentario Popular de Galicia don Pedro Puy Fraga.
Moitas grazas, señora presidenta. Bos días, señorías. Tócame posicionar o Grupo Parlamentario Popular e quero comezar, en primeiro lugar, felicitando o conselleiro, porque trae a esta Cámara os primeiros orzamentos expansivos desde que comezou a crise. Uns orzamentos que nós cremos que van permitir consolidar a recuperación tanto incentivando o consumo con rebaixas fiscais potentes, como reforzar o investimento, como certifican as cifras dos orzamentos. E tamén, en segundo, pero non en último lugar, porque van permitir estender a recuperación a todos os cidadáns, non só a través dunha política fiscal que introduce máis progresividade no imposto sobre a renda, senón tamén porque se incrementa o gasto social –que medra tres veces máis do que a media dos orzamentos– para poder axudar a aqueles que están a padecer con máis énfase as consecuencias desta crise. Ben, nós, o señor Beiras non está, debe ser que nos está mirando, como outras veces, a través do plasma, pois el si que usa o plasma para seguir as intervencións do Grupo Popular. [[Aplausos.]] Pero o feito é que se cuestionou incluso como unha cifra que daba igual que crecera que que non crecera o produto interior bruto. Ben, os que nos dedicamos á economía sabemos que o produto interior bruto non é algo moi preciso, hai moitas cifras que van depurando o concepto de produto interior bruto, que é a riqueza agregada dunha economía nun período de tempo dado, é dicir, no ano. Sabemos que hai incluso medidores de benestar económico neto, que son os máis exactos para saber como están as sociedades. O que si é certo é que o produto interior bruto é o indicador da evolución xeral da economía. Entón, pois parece que crecemos o 2 % en 2015 e que imos crecer o 2,5 % no ano 2016, e que isto non é bo. É bo, entre outras cousas, porque aínda que esteamos crecendo por riba da media da Unión Europea, pero por debaixo da media española, é un crecemento que é bastante sólido, porque está baseado non tanto no consumo das familias coma nos investimentos que crecen máis que a media de España, como tamén nas exportacións que están –como dicimos– medrando por riba do 10 % en relación coa media do conxunto de España. E o consumo que se incentiva con estes orzamentos. Hai que recordar que a renda das persoas en boa medida nos últimos anos... E afortunadamente porque as familias, que moitas veces son máis responsables que moitas das persoas que se dedican e fan propostas no ámbito da Facenda pública, o que están facendo as familias e as empresas é desapalancarse. No ano 2008, o 5,8 % da renda dispoñible das familias dedicábase a gastos financeiros, é dicir, a pagar préstamos; no ano 2015, o 1,46 %. Isto quere dicir que as familias entenderon mellor que moitos responsables políticos, especialmente os que hoxe critican estas contas, entenderon cal era a etioloxía da crise, cal era o problema de fondo. E a economía, pois ben, hai unha previsión de crecemento do 2,5. Sabemos que Funcas prevé que sexa do 3,8 para o ano que vén; sabemos que o BBVA acaba de facer un informe que prevé un crecemento do 2,8 tamén para o ano 2016 debido á demanda interna e ao dinamismo das exportacións. E certamente nós cremos que isto é positivo e que ten moito que ver, como dixo o conselleiro, coa estabilidade política. Ben, ¿que están aquí a dicir? Bueno, pois están a dicir que estamos a facer electoralismo con estas contas. Eu pregúntome, ¿por que é electoralismo presentar unhas contas que se poden presentar e que se van cumprir, e por que non é electoralismo dicir que hai que baixar máis os impostos ou que hai que criticar ou subir máis os impostos? Pero en realidade vostedes ao que veñen aquí é con propaganda, veñen con propaganda, con dogmas, acúsannos de farsa e de mentira. E son vostedes os que están no slogan, no dogma e na repetición por catro portavoces permanentemente; ese é o estilo goebbeliano, repetir catro veces unha mentira a ver se cadra, para que calle na poboación, cando non é verdade. Imos falar máis modestamente de que vostedes o que fan é publicidade enganosa, e fana en todas partes. Cando imos a Grecia e vemos o que fixo o Goberno da esquerda radical, que foi facer todo o contrario do que dicía que ía facer e botar fóra do Goberno a Varufakis. Por certo, cuxos proxectos e ideas nos traían a esta Cámara, para que os apoiara o Grupo Popular, os membros da Alternativa Galega de Esquerda, e recibiron o apoio do Partido Socialista, que parece que está máis á esquerda xa non do Partido Socialista grego, senón que está máis á esquerda do señor Tsipras, porque está cos que abandonaron a esquerda radical grega. Bueno, pois enténdense moitas cousas. E tamén seguen na propaganda, e dicía o portavoz do Bloque que hai que ter memoria. Bueno, pois imos recordar. O ano pasado neste mesmo debate a conselleira dicía: "en Galicia estimamos que o crecemento do PIB no ano 2015 será do 2 %", e explicaba o porqué. O señor Jorquera dicía: "estes non son os orzamentos da consolidación, do xiro económico nin da recuperación económica e social; van profundar e prolongar o desastre económico e social". O señor Beiras dicía que "esta é a política orzamentaria e, claro, os orzamentos que vostedes presentan, unha vez máis, son outro paso máis no camiño cara ao inferno". E o señor Méndez Romeu dicía que o cadro económico que presentabamos era dificilmente crible: "Anunciar que o PIB medrará un 2 %, o dobre de países como Alemaña, é unha estimación superior nun 20 % ás previsións da Comisión Europea para España. A Xunta de Galicia corrixe os organismos internacionais mesmo elevando nun 11 % as previsións de agosto pasado aquí na Cámara". Pois aquí estamos, crecendo un 2 %, crecendo o dobre que Alemaña, e, polo tanto, cunha realidade que desmente o que dixeron os portavoces da oposición xusto no debate do ano pasado. [[Aplausos.]] Incidencia do orzamento. Nós non cremos que o orzamento sexa o instrumento exclusivo, nin sequera posiblemente o instrumento fundamental para loitar contra o paro, porque a acción pública é moito máis ampla que todo iso. Ben, se falamos da incidencia dos gobernos no orzamento, eu sendo socialista procuraría nestes casos, tamén, ser un pouco modesto. Gobernos socialistas co señor González, máis 1.147.000 parados; co señor Aznar –que hoxe tamén trouxeron os da oposición a este debate–, 1.440.000 parados menos; gobernos do señor Zapatero –os que rematan no ano 2011 e a onde nos levan sempre que poden para recordarnos o ben que estabamos no 2009–, máis 3.123.000 parados; o Goberno de Rajoy, menos 436.000 parados. A historia do paro en España está asociada a gobernos socialistas [[Aplausos.]] , e a historia da creación de emprego está asociada a gobernos do Partido Popular. [[Aplausos.]] Din que non hai fondos para o emprego, o Goberno socialista andaluz o ano pasado devolveu 227 millóns de fondos para o emprego nunha comunidade que ten o 32 % do paro. Como se crea emprego, cuestionan a súa calidade. Resulta que de acordo coa última EPA en España se firmaron 13.615.000 contratos entre xaneiro e setembro deste ano, un 11 % máis que o ano pasado. O número de indefinidos rexistrados acadou 1.116.000, o 8,2 % do total, cunha alza de 132.000 máis que no ano 2014. En termos relativos o incremento dos contratos indefinidos foi do 13,5, e a tempo completo do 16 %. Nestes momentos hai dous países na eurozona que están creando emprego indefinido destacadamente sobre os demais: Alemaña, no período 2014-2015, 214.000; España, 167.000. O seguinte país é Portugal, 55.000, e moi por debaixo os outros; Francia, en concreto, destruíu 263.000. Ben, evidentemente, nós cremos que cómpre mellorar moito o mercado laboral, que cómpre seguir mellorando esas cifras da última EPA coñecida para Galicia cunha ocupación que crece o 2,13 e un paro que baixa o 13,72. É verdade que nós non nos conformamos con estas cifras, pero o que non poden vostedes é negar a realidade e falar hoxe coa economía medrando e creando emprego exactamente igual que falaban hai un ano, hai dous anos, hai tres anos; é dicir, desde o primeiro día que o Partido Popular gobernou a Xunta. Porque cando o Partido Popular chegou a gobernar a Xunta, o último ano do Goberno de esquerdas destruíronse en Galicia 51.000 empregos. E no último ano, desde hoxe para atrás –nun ano–, creáronse 35.000 postos de traballo; esa é unha pequena diferenza. E eu creo que que sigan vostedes dicindo o que din non é máis que a realidade que lle desmente o discurso, ¿e como imos deixar que a realidade nos desminta o noso discurso? [[Aplausos.]] A situación económica permite que haxa uns orzamentos expansivos, e aquí falaron hoxe outra vez da cuadratura do círculo. Imos ver, primeiro hai que definir o que é un presuposto expansivo, porque algúns que están nalgún goberno municipal das Mareas din que é expansivo simplemente porque cobran máis impostos e gastan máis. Ese non é un presuposto expansivo. Un presuposto expansivo é o que drena, deixa recursos en mans da sociedade para que así, a través da actividade económica, a economía medre máis do que viña medrando ata o de agora. Se un sobe os impostos na mesma medida en que incrementa o gasto, ese presuposto non é expansivo, mentres que é expansivo cando –como fai este orzamento da Xunta– baixan os impostos, as familias dispoñen de máis recursos e ao mesmo tempo se incrementa o gasto; co cal hai unha inxección de recursos na propia economía. [[Aplausos.]] Estes orzamentos son claramente expansivos. [[Aplausos.]] E din que non é posible, bueno, e resulta que si é posible. ¿Por que é posible? Pois porque o sistema de financiamento dá 540 millóns de euros máis dos que daba o ano anterior; porque pagamos menos xuros da débeda, 65 millóns de euros; porque metemos nos orzamentos dun xeito razoable, na súa execución no tempo, os fondos comunitarios; e, por tanto, tamén temos máis ingresos de capital. E desta maneira podemos ter máis gasto e ao mesmo tempo reducir a carga fiscal das familias. E aquí tamén se criticou que sobe o gasto corrente, e eu, por favor, pediríalles un pouco de coherencia. Non pode ser que cando baixa o capítulo I o Partido Popular estea cargándose a sanidade e a educación, e cando sobe o capítulo I o que esteamos facendo non é recuperar a sanidade e a educación, senón que é afundir a lousa dos gastos correntes. Miren, isto é claramente contraditorio. Cando nun orzamento se recupera poder adquisitivo para os funcionarios, cuxos salarios soben o 1 % e ao mesmo tempo se lles devolve –é a terceira comunidade no tempo que o fixo– o 50 % da paga extra do ano 2012, iso non é incrementar o gasto corrente; na súa terminoloxía é potenciar, precisamente, a función pública, que en Galicia –como saben vostedes– basicamente se dedica ao gasto social e ao gasto educativo. [[Aplausos.]] Estes xogos malabares creo que deben quedar ben claros. Galicia é a terceira comunidade no período dos dous últimos anos que máis investiu por habitante. O peso de gasto de capital nos orzamentos foi o 11,5; na media das comunidades autónomas foi do 8, e do total das comunidades autónomas. En débeda pasamos de estar por riba da media a estar cinco puntos de PIB por debaixo da media do que deben as comunidades autónomas. Galicia paga máis do dobre de axilmente os seus provedores que o resto das comunidades autónomas e sen ter que recorrer ao frac. E Galicia, por todo iso, é unha comunidade que ten estabilidade, que é solvente e que está demostrando que se pode xestionar e saír da crise coas propostas do Partido Popular. Quixera determe un pouco na rebaixa fiscal, porque pasou moi inadvertida. Salvo o grupo nacionalista, que di que non quere que rebaixemos as transmisións arbitrarias entre pais e fillos por herdeiro ata un tope de 400.000 euros, isto foi o único que se dixo. Eu quero recordar que eses 140 millóns de euros son recursos para a familia, están baseados nunha estratexia fiscal moi progresiva. Mantemos o imposto do patrimonio, a tarifa nova do imposto das rendas das persoas físicas é tamén máis progresiva do que era, como recoñeceu, por certo, o portavoz socialista na súa presentación na Comisión, e, por suposto, as transmisións do rural a tipo cero van permitir unha dinamización económica e unha mobilización de terras. Xunto con outras medidas que haberá que desenvolver máis a fondo, como o Banco de Terras. Tense discutido aquí moito sobre se a rebaixa do IRPF se vai notar nas nóminas ou non. Eu sobre isto quero recordar que o traslado é automático, porque o que fai o Estado, efectivamente, non é reter en función da tarifa autonómica, senón que o que fai é reter en función da súa propia tarifa. Resulta que a tarifa autonómica galega é exactamente idéntica para o 80 % dos contribuíntes nos tramos baixos de renda, é dicir, que o contribuínte galego, se non fixeramos nada, tería unha retención máis baixa este ano do que lle correspondería, de acordo coa tarifa autonómica, e o ano que vén tería que pagar máis. Polo tanto, o que está dicindo o señor Beiras, isto de que o que veña que apande, o que está dicindo el e o que reflicte a tarifa do IRPF que presenta o Grupo da Alternativa Galega de Esquerdas é: este ano deixamos sen recursos o Goberno e o ano que vén xa recadaremos todo o que nós lle metemos na tarifa no ano dous mil tal. É dicir, o que ten que apandar con AGE, se aprobamos a tarifa que nos propoñen, non é o Goberno, son os cidadáns. É unha forma curiosa de defendelos, sobre todo porque estamos falando dos tramos de renda máis baixa. Nós deixamos a tarifa no 9,5 tanto no Estado como en Galicia, eles queren o 11,5 para os que gañan 12.000 euros ao ano. Os que gañan 17.000 a tarifa estatal e autonómica pasa a ser do 10,2 e AGE pretende que sexa o 11,5. E aínda veñen aquí dicir que defenden unha progresividade dos impostos, porque, iso si, a quen gaña moitos cartos lle soben un pouco e pasan do 20 ao 24 %. É certo que é progresiva a súa tarifa, pero o certo é que a nosa é progresiva...
Vaia rematando, por favor.
... baixándolle a quen menos gaña os tributos. E se falamos de herdanzas, simplemente recordarlles 573 millóns de euros do ano 2008 e 1.600 do ano 2009, aínda os seguimos a pagar. E, bueno, que nos veñan aquí que por un xogo de retencións, que é no 80 % dos contribuíntes galegos mimético a do Estado, que se aplica nas retencións a partir do 1 de xaneiro, pois non deixa de ter a súa graza.
Remate, por favor.
Señorías, eu remato. Insisto, vostedes non deixan que a realidade lles estropee unha consigna, porque nin sequera é un titular, é unha consigna de que non saímos da crise, etc., etc. Nós recoñecemos que as cousas teñen moito que mellorar, pero que estamos no camiño correcto, e por iso novamente remato felicitando o conselleiro e o seu equipo por ter unhas contas prudentes, unhas contas realistas que van permitir consolidar a recuperación e estender, sobre todo a quen máis o precisa, as bondades dunha economía en crecemento. Moitas grazas.
Rolda de réplica dos grupos parlamentarios emendantes. Ten a palabra polo Grupo Mixto a señora Martínez García.
Grazas, presidenta. Bueno, eu estábame acordando daquela canción que cantabamos de pequenos que dicía algo así como "agora que ya estamos solos vamos a contar mentiras, tralará". Porque, de verdade que é unha película impresionante a que nos conta tanto o voceiro do Partido Popular como o propio conselleiro. Mire, vostede alardeaba aquí de autogoberno, cando é o Goberno quen se nega, constantemente e repetidamente, a asumir competencias. Dende a oposición ténselle reclamado centos de veces que exixan competencias para poder levar adiante precisamente ese autogoberno. E reiteradamente vostedes néganse a reclamar calquera competencia, xa sexa sobre as nosas rías, xa sexa sobre as vías ferroviarias, xa sexa sobre o que sexa. Vostedes, dende logo, non teñen interese en gobernar, porque o fácil é obedecer a Madrid, e vir aquí cos argumentarios consabidos para vender o lote a ver se a xente non se entera, e aínda por riba din que así os cidadáns e as cidadás teñen información para tomar as súas propias decisións e saber onde gastan. De verdade, é imperdoable o que acaba de dicir, é imperdoable. Xa me dirá vostede con salarios de 400 euros, por exemplo, como vai decidir a persoa en que o gasta ou en que non o gasta. Deberían votedes, polo menos, ter vergonza e non dicir esas cousas. Porque a xente non é tonta, non somos a oposición os que estamos aquí vendendo un lote, son vostedes, porque vostedes van aplicar eses orzamentos e lévanlle a contraria a toda a sociedade galega; porque non poden negar o que pasou durante toda esta crise, o que leva pasado este ano na sociedade galega, o que está pasando cada vez que hai un Pleno neste Parlamento á entrada deste Parlamento. E que a solución que vostedes buscaron para evitar que a poboación lle diga ao Parlamento que é o que quere, que políticas quere, e cales son os problemas que teñen, fose pechar o Parlamento á cidadanía é tratar os cidadáns como delincuentes, como auténticos delincuentes, con rexistros na entrada, con expulsións e con prohibicións de volver ao pleno, ¡esa é a súa política! Fala vostede de que teñen a aprobación de organismos. Evidentemente, teñen toda a aprobación de todos os organismos que apoian as políticas de recortes da Troika, teñen a aprobación de todos os organismos interesados en que a clase media se reduza e aumente a precariedade e a pobreza. Non teñen ningunha intención de crear un país culto, avanzado tecnoloxicamente, con empresas punteiras, evidentemente. E así cando o señor ministro de Educación se atreve a falar de que no Estado español hai exceso de universitarios, iso é dun goberno analfabeto, dun goberno sen ningún sentido de futuro, dun goberno que pensa que a educación molesta e que é mala para a cidadanía. Si, eu tamén lamento que o ministro de Educación faga declaracións dese tipo, pero é que aún por encima vostedes falan do emprego como se avanzaramos algo. Non aumentou máis o desemprego neste país porque a xente se deu de baixa do paro rexistrado, por un lado; porque emigrou a nosa mocidade buscando postos de traballo e a vida noutros países; e porque vostedes volven insistir nestes orzamentos en apoiar a emigración, aínda que agora lle chaman mobilidade exterior. Pero segue sendo a mesma emigración de sempre a que vostedes apoian con estes orzamentos. Evidentemente que estamos en contra da baixada de impostos nun país con 220.000 desempregados, que perdeu máis de 143.000 empregos, que ten máis de 153.000 traballadores e traballadoras vivindo baixo o limiar da pobreza, a pesar de ter un traballo remunerado. Ese é o gran éxito, a pobreza absoluta da clase traballadora, que nunca contou co apoio do Partido Popular, como ben deixou claro a reforma laboral de 2012, que outorgou todo o poder aos empresarios e desprotexeu totalmente a clase traballadora, deixándoa sen unha ferramenta básica para a súa defensa como é a negociación colectiva. E diso alardean. Baixan impostos cando neste Parlamento levamos denunciado a pobreza infantil, a malnutrición infantil, cando tivemos que pelear polos comedores escolares para que os nenos puideran comer. E vostedes baixan os impostos, sóbranlles os cartos agora, sóbranlles os cartos en plena campaña propagandística. Baixan os impostos cando están condenando a poboación aos copagos sanitarios, indecentes, e cada vez maiores, que levan a que moitas persoas non poidan adquirir as medicacións ou próteses que necesitan para levar a súa vida con dignidade. Falan vostedes de que a modificación do IRPF aumenta as escalas, e polo tanto é máis xusta, pero non falan de que as escalas son mínimas; sete escalas non teñen tramos suficientes como para crear xustiza. Pero tamén é certo que a porcentaxe aplicada non medra en función deses ingresos e que segue gravando aqueles que máis necesitan os cartos para cubrir as súas necesidades vitais. Evidentemente, quen non chega ao mínimo non declara, e iso parece que para o Goberno é unha boa noticia, que haxa milleiros, centos de miles de galegos que non van declarar porque os seus salarios e os ingresos son tan mínimos que non poden nin declarar. Un gran triunfo, señor conselleiro, das súas políticas. Pero fala tamén vostede do paquete social, da dependencia, e di vostede que a dependencia que está atendida e que se vai mellorar. Entón, eu teño que entender que a todos eses dependentes que viven na miseria, e que cada vez son máis visibles nas rúas das nosas cidades, pedindo cartos para poder vivir, pedindo comida na porta dos supermercados, vostedes non os ven, iso é inexistente; é outra mentira da oposición. Como o tema da demografía, que pretenden cubrir cun cheque-bebé en vez de poñer as medidas necesarias para que calquera que teña un fillo saiba que ao seu fillo non lle vai faltar nada e que vai ter garantida a cobertura das súas necesidades básicas. Falan vostedes da natalidade, cando neste país todas as mulleres sabemos que quedarse embarazada pode ser unha cuestión para o despedimento, para a non renovación de contrato. Iso pasa neste país e vostedes non o cambian. Igual que a brecha salarial de xénero que impide que moitas mulleres que queiran ser nais, poidan ser nais. A Risga, cunha lista de espera indecente, e vostedes, ¡puf!, hai quen fai puf. Puf fan as persoas que levan pendentes de cobrar a Risga durante meses, meses e meses. Pero iso tampouco é un problema para o Partido Popular, como non o é a precariedade laboral. En canto á industria, non falou para nada de cal é a aposta en industria, á parte de ser cativos os orzamentos para industria, parece que o naval, a automoción, o téxtil e o desenrolo de industrias ligadas á produción do medio rural tampouco entran dentro das súas preocupacións. Vou rematando xa, señora presidenta, grazas. En transporte, non falan da mellora das vías secundarias cando levamos toda a lexislatura falando da perigosidade e do abandono en que están as vías secundarias e do perigo que supón para as persoas que viven no rural. En xustiza, os xulgados de familia e de violencia de xénero, que son escasos e están colapsados, tampouco falou nada sobre iso. Como non falou nada de accións dirixidas a acabar coa brecha salarial entre Galicia e o Estado, entre a brecha salarial de homes e mulleres. Polo tanto, eu creo que, evidentemente, se realmente pensaran neste país, o que deberían de facer sería recoller estes orzamentos e presentar uns orzamentos que realmente sirvan para a recuperación económica da xente, e non para buscar votos o Partido Popular. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra o señor Jorquera Caselas.
Grazas, señora presidenta. Vou procurar ser breve, porque creo que todos os argumentos están postos sobre a mesa, creo que non descubro o Mediterráneo se digo que neste Parlamento non hai un debate real, o que hai é un crece de monólogos; polo tanto, vou procurar ser sintético procurando estabelecer un debate real, señor conselleiro –e tamén señor Pedro Puy, portavoz do Grupo Popular–. Estimacións. Ben, podemos enrollarnos aquí a debater sobre estimacións; eu, simplemente, aporto un dato: na nosa primeira intervención dedicamos un apartado a contrastar o que foron as estimacións do seu Goberno cos datos reais a fin de exercicio, e a realidade é que non acertaron nin unha. Polo tanto, estimen todo o que queiran estimar, pero a realidade é que até agora, cos datos reais a fin de exercicio, non acertaron nin unha. Mire, para rebater o que expuxeron os distintos voceiros da oposición a respecto da situación do noso país, vostede, señor conselleiro, enfatizou que os organismos internacionais e outros organismos externos destacan que Galiza está á vangarda no cumprimento do déficit. Iso foi o que vostede destacou; e fago un matiz: cumprimento de déficit a costa de endebedar o país. Vostede segue insistindo no dato de que Galicia se endebedou por baixo da media das comunidades autónomas –a diferenza, segundo vostede, do que se facía durante o período do bipartito–. Pero iso non é o relevante, señor conselleiro, eu non son economista, pero calquera persoa minimamente informada sabe que para valorar a sustentabilidade da débeda pública hai que poñer a débeda pública en relación co seu impacto no produto interior bruto dun país. E á fin de 2008 a débeda pública de Galiza representaba o 6,8 % do noso produto interior bruto; é dicir, medio punto menos de cando chegou ao goberno o tan denostado Bipartito. Polo tanto, a débeda pública xerada nesa época era total e absolutamente sustentábel, e reduciuse en relación ao seu peso no PIB. Agora resulta que representa máis do 18,5 % do PIB –case 12 puntos máis do que vostedes herdaron–. Iso é o significativo. Pero mire, de todas as maneiras, volvamos ao argumento principal: cumprimento de déficit. Se quere, engádalle vostede un endebedamento público razoábel, cousa que creo que é discutíbel, pero engádalle. ¿O fundamental é iso? ¿O fundamental á hora de valorar a eficacia das políticas económicas dun Goberno é iso? Mire, os orzamentos son a principal ferramenta que ten todo Goberno para influír na marcha da economía, sobre todo cando o Estado español xa carece doutra ferramenta básica como son as políticas monetarias –ferramenta que Galiza nunca tivo por mor de sermos un país carente de soberanía–. Ben, entón, ¿o fundamental é o cumprimento dos obxectivos de déficit?, ¿ou o fundamental é que a acción do Goberno durante a crise –porque eu non vou ser tan demagogo como vostedes, que parece que a crise a xerou o bipartito–...? Ante unha situación de crise, ¿a política económica do seu Goberno serviu para preservar a cohesión social?, ¿para repartir con equidade os custes desa crise? ¿Serviu para iso, señor conselleiro? Creo que é evidente que en Galiza, dende que vostedes gobernan, as desigualdades medraron dun xeito total e absolutamente exponencial, até deixar na cuneta un sector moi importante da nosa sociedade. Segunda pregunta: ¿as súas políticas serviron, cando menos nun contexto de crise, para amortecer as consecuencias desa crise no noso país? ¿Serviron, en definitiva, en relación cos países do noso entorno, en relación co resto dos países que forman parte do Estado español, para converxer ou para diverxer? Creo que todos os datos indican claramente que as súas políticas serviron para empobrecer aínda máis este país, en termos relativos, en termos comparativos, e non vou reiterar todos os datos que falan por si propios, que xa dixemos na nosa primeira intervención. Iso é o fundamental dunhas políticas económicas, e vostedes fracasaron estrepitosamente: a súa herdanza vai ser un país fracturado no social, cunha maioría social cada vez máis empobrecida, e un país moito máis empobrecido en relación cos países do seu entorno –e niso é onde hai que mirar, señor conselleiro, a calidade das políticas públicas–. Insisto, ¿que proxecto de país, que modelo de desenvolvemento teñen vostedes?, ¿que modelo de desenvolvemento teñen que se deduza destes orzamentos? Carecen total e absolutamente del. Emprego: vostede segue enfatizando que por fin se está creando emprego neto. Mire, non vou entrar a discutir tampouco esa cuestión, é que nalgún momento tiña que empezar a crearse, ¡nalgún momento se tiña que chegar a tocar fondo na destrución de emprego! De todas as crises, señor conselleiro, se acaba saíndo, por moto que esteamos aínda moi lonxe da saída da crise. O problema é a que custo, o problema é que modelo están deseñando vostedes para despois da saída da crise. E o custo, ¿cal ten que ser?, pregúntolle. Os datos que aportei –non só eu senón tamén voceiros doutros grupos parlamentarios–, ¿que o 50 % do conxunto dos asalariados galegos cobre un salario inferior aos 1.000 euros?, ¿que o 31 % perciba unha remuneración inferior ao do salario mínimo? ¿Así é como hai que crear emprego neto? Vostedes que tanto apelan á sustentabilidade para falar da súa obsesión polas políticas de consolidación fiscal, ¿pensa que é sustentábel un modelo que condena un sector cada vez máis amplo da nosa sociedade a situacións auténticas de exclusión e pobreza, señor conselleiro? Contésteme esas preguntas. Mire, en canto a políticas fiscais, vostede insiste na progresividade e nese sentido fago un matiz: todas as emendas que nós presentamos –tanto á Lei de orzamentos como á Lei de medidas fiscais e administrativas que acompañan estes orzamentos– non teñen outra intención que incrementar a progresividade no sistema fiscal. Nós non propomos borrar dun plumazo todas as exencións no imposto do patrimonio, nós o que propomos é reducir os mínimos exentos de 700.000 a 300.000 euros e, ao mesmo tempo, incrementar a progresividade nas táboas, como tamén as nosas emendas pretenden incrementar de maneira substancial a progresividade no imposto do IRPF. Pero mire, sobre a progresividade –este dato aportouno tamén outro voceiro, non o aportei eu–: os datos oficiais demostran que, na comparativa co resto das comunidades autónomas –se falamos en termos xurídicos, o resto das comunidades autónomas do Estado español–, dende que vostedes gobernan a presión fiscal en Galiza sobre as rendas medias e sobre as rendas baixas elevouse en relación ao resto das comunidades autónomas –e sobre as rendas altas, en cambio, é máis baixa–. Pero contésteme estas preguntas: ¿vostedes subiron os impostos indirectos, si ou non?, si, ¿verdade?; ¿os impostos indirectos son progresivos?, non, ¿verdade?; o peso dos impostos indirectos no conxunto da recadación, ¿con vostedes subiu ou non?, si, ¿verdade? As súas políticas fiscais non serviron para incrementar a progresividade senón para repartir a carga fiscal, aínda con moita maior inxustiza, e as emendas do BNG o que pretenden é corrixir ese aspecto e incrementar a progresividade fiscal. Mire, de todas as maneiras non quero rematar sen facer referencia a o outro aspecto: vostede apelou na súa segunda intervención a que as competencias autonómicas, en particular das comunidades autónomas do réxime común sobre o imposto do IRPF, son moi limitadas. Cando vostede presentou aquí o límite de gasto, eu –en nome do BNG– dediquei boa parte da miña intervención a falar do sistema de financiamento, da ausencia da Xunta de Galiza nese debate, mentres outras comunidades denuncian que se incumpriu incluso o que estabelece a lei, de que ese sistema había que revisalo o ano pasado, e esixen a súa revisión, a Xunta de Galiza permanece calada. Vostede rematou ese debate dicindo que nesa cuestión, nesta Cámara, teriamos oportunidades de dialogar os distintos grupos parlamentarios, e que o Goberno ía estabelecer un diálogo cos distintos grupos parlamentarios. ¿Que hai do sistema de financiamento? ¿Que hai da súa revisión, da súa reforma, das propostas da Xunta de Galiza, señor conselleiro? A lexislatura estatal xa está rematada, hai convocadas eleccións para o 20 de decembro. Incumpriu o Goberno central ese compromiso e chegamos a esas eleccións, e a Xunta de Galicia aínda non dixo esta boca é miña, nunha cuestión vital para o noso país como é o sistema de financiamento. Dende a última revisión, Galiza leva perdidos 8.000 millóns de euros froito dunha revisión total e absolutamente inxusta, que non ten en conta as necesidades reais deste país, e non lle escoitamos unha palabra en todo este debate. E xa conclúo, dicindo que, por suposto, o Bloque Nacionalista Galego mantén a emenda á totalidade, mantén as emendas á totalidade ás seccións que temos presentadas; e, porque consideramos que nos aspectos básicos, fundamentais, que orientan esas emendas á totalidade, as críticas que fundamentan estes orzamentos por parte doutros grupos da oposición son total e absolutamente coincidentes cos plantexamentos do BNG,...
Moitas grazas, señor Jorquera.
...anuncio tamén o voto favorábel do BNG ás emendas presentadas polo resto dos grupos da oposición. Moitas grazas.
Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, ten a palabra o señor Beiras Torrado.
Vou debater con vostede, xa o dixen na comparecencia, señor conselleiro –e, sen que sirva de precedente, vouno reiterar–, pero debater con vostedes é tan imposíbel como lle foi a Galileo co Santo Oficio. O exercicio da razón fronte ao dogma e, sobre todo, a capacidade de falsificar a realidade a comenencia, pois fai imposíbel que haxa un debate normal. Eu non utilicei cifras, nin porcentaxe nin cadro macro, non falei diso absolutamente para nada; dígoo porque, como dixo "todos os grupos", eu, dende logo, non; non perdo o tempo nisto porque con vostedes iso é absolutamente imposible. Vostedes din que utilizan fontes, informes, etc. –acaba de referirse o portavoz do BNG a cousas como iso–, que son solventes, pero, polo visto, o Consello Económico e Social non é solvente. A deputada que comparte comigo a portavocía no Grupo da AGE, aínda nos últimos plenos insistiu nisto. Vostedes aféitanse para arriba, como se adoita a dicir. O Consello Económico e Social, non, vale máis unha consultora calquera ou calquera institución... Vostedes escollen aquilo que lles pode ir ben, aínda que sexa mentira absoluta, dálles igual. Por outra banda, paquete social, ¡manda truco chamarlle paquete social! Ben, pois do paquete social, e da correcta e racionalísima asignación de recursos que vostedes fan no paquete social –que supoño que inclúe as asignacións para servizos sociais, para servizos públicos sociais como, por exemplo, a sanidade; como, por exemplo, a cultura, o ensino, servizos sociais, asistencia social etc., etc.–, pois teño unha boa noticia para vostedes, ¿eh?, referida a esa cousa que chaman o hospital novo de Vigo –que por riba aínda lle fixeron o inri de poñerlle o nome de Álvaro Cunqueiro, íase rir a cachón se vivise–; é a seguinte: a Unión Europea estudará a posible ilegalidade da adxudicación do hospital de Vigo, porque "a Comisión Europea vén de admitir a trámite a denuncia presentada pola Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública por posibles irregularidades na adxudicación do novo hospital de Vigo pola Xunta de Galicia, empregando a fórmula de financiamento público-privado." Na denuncia dise que "O contrato do novo hospital de Vigo que é nulo de dereito por incumprir os termos establecidos na licitación do mesmo e supón unha clara vulneración da lexislación comunitaria sobre os contratos de colaboración público-privada", etc., etc. Temos o dossier da denuncia e de todo o que foi presentado en Bruxelas e admitido a trámite. Claro, se logo resulta que é unha animalada, quen vai apandar é o que veña detrás, non vostedes, porque a cousa non se resolve en quince días. Ese é o seu sentido da responsabilidade, é o seu sentido da solvencia, é o seu sentido de facer ben as cousas, ¿non? ¡Ah!, si, o principio da seguridade xurídica dos cidadáns impórtalles un nabo. O señor Méndez Romeu fixo mención na súa intervención, por exemplo, do caso dos concursos das eólicas do decreto do Bipartito. Houbo sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza que declararon que non tiña ningún defecto o decreto do Bipartito que vostedes anularan. Galiza quedou absolutamente fóra de xogo nunha enerxía renovábel é que fundamental mentres as centrais térmicas, incluída a Sogama, claro, que xa non se alimenta de carbón senón de lixo –é unha imaxe moi gráfica, ¿non?, do que se produce neste país para a queima de lixo, para producir enerxía lixo, lixo de todo tipo–, pois resulta que, ¡ala!, ¡aí foi! E, ademais, vostedes deixaron en absoluta inseguridade xurídica a todas as persoas xurídicas e individuais que se acolleran aos concursos das eólicas para ter concesións e que as tiveran. Impórtalles un nabo, chegan vostedes, pegan un plumazo e acabouse. E co hospital de Vigo igual, ese latrocinio forma parte tamén do paquete social. A min cando fala vostede do alto contido social dos orzamentos vénme a memoria –perdoe, é cuestión da idade, do que tiven que padecer cando estudei Dereito– aquilo do Preámbulo del fuero del trabajo: "Renovando la tradición católica de justicia social y alto sentido humano que informó nuestra legislación del imperio, el Estado, en cuanto a instrumento totalitario al servicio", etc. Iso que entenden vostedes por alto contido social. Pois que veñan Breogán e Ith e todos aqueles míticos personaxes e nos libren, porque Deus, como dicía Rosalía, "Tan alto que estaba, o bon Deus non me ouvira" –n’A xustiza pola man, que supoño que a vostedes lles importa un pito–. Hai outro informe que acaba de saír que di que Galiza perdeu o 20 % das horas de traballo dende que comezou a gobernar o señor Núñez –isto en relación co que di do repunte...–, e que se Galiza estivese realmente na media de destrución de emprego operada no Estado tería hoxe 63.000 empregos máis a tempo completo. Pero isto, polo visto, a vostedes dálles igual, porque iso non é fiable porque, se o dicimos na oposición –aínda que a fonte sexa fiable–, non vale nada comparado con aqueles que teñen o privilexio da interpelación auténtica da lei e todo o que faga falta. Imos ver, eu coido que o mellor que podo facer para rematar con este trámite –porque vostedes converten isto nun simple trámite– é dar lectura á recapitulación que enunciamos na exposición de motivos da nosa emenda de devolución. Contan que, cando André Gide, o escritor francés, publicara Les faux-monnayeurs –"os moedeiros falsos", é a tradución española–, nunha entrevista dixera que en realidade xa estaba todo escrito, entón o xornalista pregúntalle "pero entón vostede, se di que todo está escrito, ¿por que escribe?", e que el contestara simplemente "é que, como ninguén le, hai que escribir outra vez". E se cadra é o que hai que facer aquí, polo menos para que conste literalmente no Diario de Sesións. Miren, a formación bruta de capital –xa que falan vostedes de crecemento– é o motor do crecemento, supoño; e, incluso, na fórmula máis elemental macroeconómica da evolución do produto da renda, pois o crecemento é o resultante de aplicar combinada a formación bruta de capital coa relación capital-produto, coa produtividade do capital, ¿verdade? Bueno, os niveis de produtividade da economía galega parece que están polas nubes, por unha banda; e a formación bruta de capital, ¿onde está?, ¿u-la? –para empezar, a de aforro público–. E voulles ler: os orzamentos para o 2016 seguen irremediablemente inxeridos no marco da consolidación fiscal imposta ao Reino de España pola Unión Europea. Responden a un proceso contractivo de suposta estabilización dos ingresos fiscais encetado hai sete anos, e que significou pasar dun volume de ingresos non financeiros de 10.000 e pico millóns de euros –claro– consolidados no 2009 a 7.800 e pico no 2014. Bueno, unha redución do 22,5 %, ben. Por outra banda, no mesmo período, o gasto corrente consolidado baixou dos 8.000 e pico millóns de euros a 7.300 e pico millóns en 2014, unha redución do 8,1. Como resultado, a capacidade de financiamento do investimento público –ou sexa, en termos de aforro bruto– viuse fortemente comprometida, pasando de 1.132 millóns liquidados no 2009 a só 29 no 2010, primer año triunfal –iso que se dicía en 1939 ou en 1940 cando eu era pequerrechiño, primer año triunfal–, a menos 54 no 2011, a menos 122 no 2012, a 76 no 2013 e outra vez negativo, de menos 88 millóns en 2014. Pero vostedes seguen insistindo na bondade das proxeccións orzamentarias que realizan vostedes para os orzamentos do 2016, onde se estima un aforro bruto de 691 millóns de euros. Pero cabe sinalar o sistemático incumprimento das proxeccións á vista dos datos de liquidación consolidada que figuran no propio informe economicofinanceiro que acompaña as contas que presentan vostedes. Voulles dicir: a desviación das previsións da xeración de aforro bruto para todos os anos dende o 2010 ao 2014 supoñen ter liquidado un 89,5 % menos sobre o previsto para o 2010, un 114 % menos no 2011, un 143 % menos no 2012, un 78,9 % menos no 2013 e un 146,3 % menos no 2014; ou sexa, unha sistemática sobre estimación desa variable. A ver se é de fiar o que vostede nos vén contar agora aquí sobre as proxeccións orzamentarias, a non ser que resultase que agora empezan a gobernar vostedes por primeira vez, porque tamén pode ocorrer, ¿eh?, pode ocorrer porque xa estamos afeitos a que vostedes cheguen aquí e falasen durante os dous ou tres anos primeiros...
Remate, por favor.
...que levo aquí escoitando "a herdanza, a herdanza, a herdanza do Bipartito", pero non a herdanza dos vinte e non sei cantos anos que gobernaron vostedes con distintos rótulos. Si, vou rematar. A consecuencia foi a nula posibilidade de fornecer o investimento público e a transferencia de capital co aforro bruto; e, polo tanto, dunha previsión de ter xerado ao longo do período do 2010-2014 un volume de aforro bruto de 1.480 millóns de euros, liquidouse un volume real de aforro negativo de 129 millóns –ou sexa, o 108 % menos do previsto–. Polo tanto, a continuación disto o que significa é que o corsé do obxectivo de estabilidade orzamentaria vai conducir á blindaxe da falla de capacidade de financiamento e investimento público. E ao final, cando se chegue a ese, por suposto, orzamento equilibrado do 2018...
Remate, por favor.
...do 0 % de déficit, xa só poderá ser financiado o financiamento con fondos finalistas procedentes, dependentes, doutras administracións. Co cal é o apoxeo do autogoberno e da autonomía financeira. E remato de verdade, só con isto.
Si, remate, por favor.
A suposta fin da austeridade non é máis que o paso seguinte no vieiro da consolidación imposta pola Unión Europea ao Goberno do Estado –e, a través del, a vostedes–...
Moitas grazas, señor Beiras.
...coa estabilización da redución do tamaño do gasto público do conxunto do Estado ao nivel de redución dos ingresos fiscais. A renuncia a unha verdadeira reforma fiscal nun contexto de constitucionalización, de interdición de déficit público e de obriga de redución dos niveis de débeda acumulada nestes anos supón na práctica a paulatina diminución do investimento público na economía...
Moitas grazas, señor Beiras. Rematou o seu tempo xa.
...e a mellor garantía de que a improbable recuperación do aforro público que se poida producir se destine, preferentemente, á devolución da débeda antes que ao incremento do gasto público –que, efectivamente, sirva de motor expansivo para a economía–.
Moitas grazas. Moitas grazas, señor Beiras. [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] Moitas grazas, señor Beiras. [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] Moitas grazas, señor Beiras. [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] Xa rematou o seu tempo.
O resto é esbardallar na tómbola da saída da...
Señor Beiras, rematou. [[Aplausos.]] Grupo Socialista. Señor Méndez Romeu.
Señora presidenta. Señor conselleiro, quizais esa é unha mostra de inxenuidade por parte deste voceiro, pero cando vostede poñía a énfase na defensa do gasto social parecía vostede un socialdemócrata encuberto. Non, non, non hai dúbida, vostede non é un socialdemócrata, máis ben é un debelador do gasto social, un castigador dos dereitos das persoas. Señor conselleiro, mire, vostedes levan tanto tempo gobernando que basta acudir ás hemerotecas para atopar un caudal de inconsistencias. Por exemplo: dende o ano 2009 o paro en España medrou un 24,4 % e en Galicia un 51,5 %, máis do dobre; a economía galega no mesmo período comportouse peor que a economía española. Pero, iso si, Galicia foi a terceira comunidade de España en redución de efectivos de profesorado e a cuarta en redución de persoal sanitario. Ese empeoramento de Galicia –hoxe considerada en todos os informes coñecidos como unha comunidade con pouco futuro– é correlativo á promoción persoal do señor Feijóo en Madrid, ofrecéndose como substituto de non se sabe moi ben que –ou como tertuliano, ou como predicador, ou como fustigador, ou como mero acompañante–, de todo menos exercer como gobernante responsable. A austeridade era imprescindible como receita, díxose aquí numerosas veces. Antes comentei as cifras. Agora multiplican as consellerías facendo desdobramentos sen máis obxectivo que acomodar membros do Goberno damnificados, membros de Goberno que nin antes fixeron nada nin agora se espera que fagan nada relevante, mera cosmética gobernamental. Ou a publicitada repercusión de organismos tantísimas veces exposta en todas as tribunas. Acudimos logo aos informes periódicos do Ministerio de Facenda e resulta que iso ten un significado económico mínimo. Iso si, do que se fala menos é da multiplicada creación de novos organismos en Galicia para fuxir do dereito administrativo: Axencia de Tecnoloxía, de turismo, de tributos, de infraestruturas, de industrias culturais, sanitarias, etc. Esa é a realidade, señor conselleiro. A distancia entre o seu discurso, os anuncios, as promesas, os compromisos e os balances é infinita, é inmensa. Insisto na afirmación anterior, ningún organismo respectable, ningún experto académico, avala a súa visión da realidade. Non pode ser unha conspiración, só a constatación –como no conto de Andersen– de que o rei está espido, envolto só na túnica da propaganda que é invisible para os observadores alleos. Non é un fenómeno exclusivo de Galicia, estamos vendo como en Cataluña as proclamas acendidas tapan o desastre de xestión de xeito reiterado, mesmo como a bandeira patriótica serve para encubrir o latrocinio sistemático. Son efectos perniciosos da política cando hai gobernantes con poucos escrúpulos. O certo é que, cando se inicia a recuperación, as incertezas rodean a economía española en maior grao que nos países da nosa contorna. Claro que non negamos que se estea iniciando a recuperación, claro que lemos os datos, pero tamén ollamos para o noso contexto e, dentro de España, Galicia está nunha posición máis desfavorable. E os orzamentos que vostede vén de presentar para o ano próximo, malia os incrementos nalgunhas partidas, non aportan novidades estruturais nin liñas de forza recoñecibles. É máis, apuntan á consolidación dun modelo asistencial, de exclusión crónica amortecida con todas as pequenas liñas de axuda que vostede queira. Mire, señor conselleiro, eu non teño a culpa de que vostede se equivoque. Cando nós dixemos aquí o ano pasado como estaban os datos de crecemento, pois son os que están publicados polo INE; vostedes anunciaron no ano 2014 que o país medraría o 1,2 % e medrou o 0,5 %, menos da metade. Pero é que, ademais de equivocarse no 2014 equivocáronse no 2013, no 2012, no 2011 e mais no 2010; polo tanto, estes son os datos que temos a día de hoxe, do futuro falaremos cando remate o ano. E oxalá se produza un crecemento maior do previsto, señor conselleiro, nada nos satisfaría máis que abandonar a senda da crise na que estamos. Pero claro, non podemos esquecer por que se crece. Vostede pasa alegremente sobre factores que incidiron decisivamente na situación actual, como é o prezo do petróleo ou a política seguida polo Banco Central Europeo, e ignora tamén os avisos reiterados que se están producindo nestas datas, de todos os expertos, que avisan da desaceleración económica; tamén de Fedea, tamén da autoridade de responsabilidade fiscal e independente, tamén da Unión Europea. Políticas de emprego. Mire, os expertos están de acordo nalgúns instrumentos, FP dual, Galicia 1 %; políticas activas de emprego, Galicia cae un 50 % con vostedes. ¿Sabe vostede que o 70 % do emprego dos xóvenes é temporal? Cren que o futuro, a consolidación do futuro, vai ser esa?, ¿a exclusión sistemática ou a implantación dunha dualidade insostible? Fala vostede da industria 4.0, que lle gusta moito ao seu colega de gabinete; industria 4.0. Señor conselleiro de Economía, neste orzamento dedícase a I+D o 0,86 %. O obxectivo da Unión Europea é o 2 %, e con vostedes está caendo sistematicamente. O 0,86 %, a iso lle chaman 4.0. Banda longa. Peor posición de España segundo o último informe oficial. Pero ¿de que industria están a falar? ¿da que é meramente virtual? Perdoe que llo diga así, pero é que estes son os datos. Iso si, na industria real, na que funciona, vostedes aceptaron o ditado das cinco grandes empresas eléctricas españolas para liquidar o sector das renovables e para impedir mesmo que as pequenas explotacións –tan abundantes en Galicia– se puideran beneficiar de algo tan simple como a tecnoloxía do autoconsumo, tan desarrollada noutros países europeos. Goberno subordinado aos intereses do lobby eléctrico. Non é nada novedoso isto que lle estou dicindo, vostede o coñece perfectamente. Acción social. Señor conselleiro, ¿que quere que lle diga? Gustarianos que houbera máis creación de escolas infantís para facilitar as políticas de conciliación. Pero claro, vostedes o que fan non é iso, vostedes o que fan é máis política de bonos, máis política asistencialista: un bono para a luz, un bono para a escola, etc. Sae máis barato, evidentemente, pero non consegue o mesmo efecto. En cambio consegue a consolidación da exclusión. Sen embargo, rexeitan unha política de vivenda á altura dos tempos. ¿Cre vostede que cos datos que lle din anteriormente, de como é a estrutura salarial neste momento no país, podemos permanecer alleos ao drama da vivenda para tantas persoas? Estáballe a falar de como para centenares de miles de persoas en Galicia, o ingreso cando están ocupados, cando están traballando, é practicamente igual que o custo dunha vivenda en calquera zona, non só urbana, senón incluso suburbana. A nós, señor presidente, gustarianos que o crecemento, que a política de crecemento, cando se produza seria e rigorosamente, non deixara excluída unha porcentaxe tan alta da poboación. Que o futuro do país non fora manter as cotas de desigualdade ás que temos chegado coas súas políticas. Que o futuro do país non fora deixar a metade das persoas asalariadas con ingresos que dificultan, cando non impiden abertamente, vivir con dignidade; é dicir, impedir que sexan traballadores pero traballadores pobres. Impedir que, como ten acontecido sempre, o traballo, que era a garantía de fuxir da pobreza, hoxe nin sequera teña esa mínima garantía. Parafraseando a un famoso escritor dunha novela moi interesante –que deu lugar logo a unha película aínda máis famosa–: desgraciadamente, Galiza non é país para novos. Desgraciadamente, estamos debuxando coas súas políticas un país no que as oportunidades das persoas novas son marchar, se teñen cualificación, ou vexetar con salarios de explotación, con contratos basura, e o que é peor, sen ningún futuro de consolidación. E é precisamente contra iso, que está reflectido nos seus orzamentos, contra o que o Grupo Socialista ten que votar que non a este orzamento e pedir máis unha vez a súa devolución.
Grazas, señor Méndez Romeu. Ten a palabra o conselleiro de Facenda para pechar este debate.
Grazas, señora presidenta. Señorías. Dous dos grupos intervenientes acaban de facer outra vez unha referencia ao tema do cadro macroeconómico, de se se acerta ou non se acerta en determinadas previsións. Teño que coincidir con vostedes en que, efectivamente, é difícil a estimación; pero o que é difícil é tamén que se oculte a verdade ou que non se fale de todas elas. Porque na serie que temos, a equivocación maior, curiosamente, é a do ano 2009. ¿Acórdanse quen estaba daquela no Goberno? ¿Acórdanse que daquela o diferencial foi do 4,8 % entre o que se estimaba e o que foi de verdade? Por favor, un pouco de seriedade. Cando falamos do 0,1 % ou do 0,4 %, como foi o ano pasado, falar do 4,8 % en diferenza no 2009, paréceme que é unha cantidade suficientemente grande como para ter en conta. [[Aplausos.]] É dicir, que moito se ten dito, pero ás veces, cando se contrastan determinadas opinións, chocan. Ao primeiro que lles pasas o pano, quedan perfectamente ao descuberto. Como queda ao descuberto outra cantinela e matraca que ano tras ano, exercicio sobre exercicio, tamén temos que oír. E nestes momentos, cando se critica a composición a dez ou a trece da Xunta que había no seu momento, ou se o prefire mellor, cando comparamos o volume de altos cargos en temas económicos, que é o que a min me interesa como conselleiro de Facenda, traer como gran apoiatura o cambio que nestes momentos hai a Xunta a dez, cando verdadeiramente no Bipartito en altos cargos vostedes tiñan un 82 % máis en gastos de altos cargos –¡un 82 % máis!–, ou en persoal eventual, como se repite en cada comisión, que tiñan un 54 % máis, comprenderán vostedes que é imposible poñerse de acordo, porque o que se di verdadeiramente choca totalmente e frontalmente cando un ten responsabilidade de goberno e exerce esa liberdade que todos os gobernos deben de ter. Polo tanto, non podo estar máis que de acordo. Como tamén cando se fala aquí de determinados datos sobre emprego público, e se fala da sanidade unha vez máis, de educación, danse determinados datos, e os datos, postos no seu contexto, o que indican é que o emprego público en Galicia, en toda a etapa que vai desde o 2009 ata o 2015, presenta os resultados máis estables. Polo tanto, de ningún modo coincido con algunhas mensaxes que se tratan de lanzar desde distintos grupos aquí. No que si teño que estar de acordo é nun tema non suficientemente explicado na primeira intervención, posto que non se deu pé para iso. E de novo volvo repetir: o tema fundamental que ten a Comunidade Autónoma para o 2016, previsiblemente, é todo o tema do novo financiamento autonómico, ¡claro que si!, ¡claro que si! É o tema do financiamento autonómico. Xa o dixen en sede parlamentaria e vólvoo reiterar. A oportunidade é o don fundamental, e a oportunidade non era o 2015, a oportunidade está a ser 2016 previsiblemente. A revisión do sistema era a que estaba ofrecida, e a Consellería de Facenda sempre participou. O último documento que enviamos aos grupos de traballo, ou a proposta de análise sobre a realidade actual do sistema de financiamento, foi remitida no mes de agosto. Polo tanto, sempre cunha actitude colaborativa, como debe ser, co resto de comunidades autónomas e co ministerio en Madrid. Sempre colaborativa. Estamos en fase de revisión, estamos achegando as nosas propostas, que en esencia pivotan sobre o que temos comentado. Calquera comunidade autónoma o que xestiona é gasto, sobre todo; un importante volume de gasto que ten que ver coa sanidade, que ten que ver coa educación, que ten que ver cos servizos sociais. E en Galicia, sobre todo, temos que analizar e discriminar polo gasto. Non só polo ingreso, senón sobre todo polo gasto. Aí vai a nosa verdadeira especificidade, que ten que ver co índice de dependencia e con outra cousa que ninguén ten en España, que é a nosa dispersión poboacional, que inflúe moi moito na prestación de servizos. Polo tanto, como xa me comprometera outras veces, vaia por adiantado que, obviamente, temos que falar con todos e cada un dos grupos que estean na Cámara e nunca imos rexeitar esa oportunidade de falar con todos vostedes. Por certo, un pequeno detalle antes de irme. Cando se falou sobre a miña persoa, recordando outro Valeriano e determinado gracejo, o que si lle podo dicir é que Valeriano o que significa epistemoloxicamente é salvado e forte. Salvado porque miña nai, cando ía comigo na barriga, caeu cando ía coa tina a lavar ao río e iso provocou o meu nacemento. E forte, porque hai que ser moi forte para oír algunhas cousas das que aquí se din neste Parlamento. [[Aplausos.]] Pero, a pesar das lóxicas discrepancias, creo que é bo que agradeza as intervencións de todos e cada quen. Eu si que son dos que pensan que, a pesar de ter 55 anos practicamente, aínda hai moito que aprender. Espero que algúns de vostedes aprenderan algo tamén durante toda esta etapa. Para o noso goberno, aínda que non sexan coincidentes as súas formulacións, é bo sempre contrastar ideas e posicións políticas, porque ao que nos debemos é ao ben superior que é o interese das galegas e dos galegos. O obxectivo común, e o que nos debe unir a todos, é que Galicia, na nosa interpretación, debe seguir consolidando no 2016 o crecemento económico e a creación de emprego, para que esa recuperación –da que xa falamos moito durante a mañá de hoxe– se traslade de maneira directa e completa a todos os fogares e empresas da nosa comunidade autónoma. No peche deste debate, no que cada quen formula a súa estratexia, saio máis convencido aínda de que o proxecto que defendemos dende este goberno é o que precisa Galicia para acadar o obxectivo de país. Durante as intervencións desta mañá –é lóxico– asistimos a críticas por parte da oposición máis ou menos reiteradas noutras ocasións e na comisión, pero rematamos este debate sen unha alternativa viable nin realista nin coherente, ao meu entender, por parte das distintas oposicións. A pesar de que uns se dan os votos aos outros, verdadeiramente eu atopei bastante pouca coincidencia nas mensaxes que foron lanzando cada un de vostedes, os catro grupos. Pero o que si é verdade é que estamos nun momento clave para Galicia, por iso é moi importante que estes orzamentos se aproben xa no mes de decembro. Debemos de aproveitar toda a marxe que nos permiten os ingresos para empezar de verdade a nosa dinamización económica, a creación de emprego, e sobre todo chegar ás persoas. A verdade é que foron anos moi duros, de grandes sacrificios, e agora que contamos con ingresos certos debemos ser quen de facer todo aquilo que non fixemos en determinado momento. O máis importante é que a recuperación chegue a todos. Temos que afondar na recuperación do consumo –como dicía anteriormente– a través de medidas de carácter impositivo suficientemente importantes, as máis importantes en política fiscal da historia da Autonomía, que nos permiten que a renda dispoñible se traslade vía consumo, vía emprego. Señorías, a este Goberno tocoulle xestionar os anos máis duros que tivo que afrontar calquera Executivo na historia da Autonomía, e aínda que non puidemos chegar a todas as demandas pola caída contida dos ingresos e dos recursos, consideramos que humildemente salvamos o máis importante: blindamos os servizos públicos e mantivemos en todo momento, en toda circunstancia, a solvencia da Comunidade así como a nosa autonomía financeira, para ser donos do noso futuro e tomar as decisións que máis lles conviñan aos galegos e ás galegas. Agora as bases da recuperación xa son cada vez máis sólidas, e temos os mellores elementos para consolidala, porque somos unha comunidade que ten estabilidade, temos solvencia, resultamos fiables e podemos decidir sen ningún tipo de condicionamento externo. Moitas comunidades estarían encantadas de poder presentar a día de hoxe esta situación. Ninguén pode poñer en dúbida a boa evolución desde que comezou a lexislatura. Non se trata –por favor– de ser triunfalistas, pero, así como non era responsable negar a crise, tampouco o é negar que a situación é moito mellor que hai tres anos, e que hai un ano, cando se producía este mesmo debate. Pero, insisto, o traballo non está rematado, e temos por diante un ano de lexislatura que hai que aproveitar ao máximo para recoller en forma de máis emprego e de maior benestar o froito do esforzo colectivo dos galegos durante a crise. Para aproveitalo contamos cun orzamento axeitado; con máis ingresos pero realista, no que continuamos co rigor e coa prudencia dos últimos anos para que, efectivamente, sexa útil e poida responder aos obxectivos que nos marcamos como Goberno. Quero insistir na importancia da unidade e do esforzo común. ¿Para que? Para, unha vez acadadas xa este ano taxas de crecemento importantes, poder melloralas no 2016. Unha vez logrado neste exercicio que Galicia volvese crear emprego neto, consolidar a recuperación do mercado laboral o vindeiro ano. E, unha vez blindados os servizos públicos a pesar de ter menos ingresos, reforzalos en 2016 dotándoos de máis recursos. E coa prioridade de poder responder con celeridade e eficacia ás múltiples demandas que aínda teñen hoxe moitos galegos, outorgando solucións aos problemas das persoas que máis o necesitan. Só cando sexamos capaces disto, teremos completada unha recuperación económica xusta. Para acadalo, este Goberno ten credibilidade. Tivémolo claro e fomos responsables durante a etapa de recesión, e tamén temos as ideas claras para tratar de aproveitar ao máximo os novos recursos cos que contaremos para impulsar o crecemento, o emprego e o benestar dos galegos e das galegas. Deséxolles a todos vostedes, de todo corazón, un bo traballo na tramitación destes orzamentos, e agardo contar neste camiño con todos os grupos parlamentarios. Moitas grazas. [[Aplausos.]] Votación das emendas á totalidade que postulan a devolución global dos orzamentos e as de calquera sección ou centro xestor de gastos: Grupo I
Moitas grazas, señor conselleiro. Pasamos á votación das emendas do Grupo I. Comezamos coa votación das emendas á totalidade que postulan a devolución global dos orzamentos. Votamos a emenda do Grupo Parlamentario Mixto número 1, documento número 43612. Votación da emenda á totalidade que postula a devolución global dos orzamentos, número 1, documento número 43612, do G.P. Mixto Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Votamos a emenda número 1 do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Votación da emenda á totalidade que postula a devolución global dos orzamentos, número 1, documento número 43552, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41- O resultado da votación é negativo.. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Emenda número 1 do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, Votación da emenda á totalidade que postula a devolución global dos orzamentos, número 1, documento número 43565, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Emenda número 1 do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia. Votación da emenda á totalidade que postula a devolución global dos orzamentos, número 1, documento número 43599, do G.P. dos Socialistas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Votamos a continuación, se non me din o contrario, de xeito conxunto, as emendas de devolución dos orzamentos das seccións ou de axentes xestores do gasto. Comezamos polas do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, emendas 1 á 12. Votamos. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego números 1 a 12 de devolución dos orzamentos das seccións ou de axentes xestores do gasto. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo.. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, números 1 a 25. Votación das emendas do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda números 1 a 25 de devolución dos orzamentos das seccións ou de axentes xestores do gasto. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, números 1 á 11. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia números 1 a 11 de devolución dos orzamentos das seccións ou de axentes xestores do gasto. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Unha vez feitas as votacións do Grupo I, suspendemos a sesión ata esta tarde ás 16.30, catro e media. Moitas grazas.
Boa tarde, señorías. Ocupen os seus escanos, por favor. Boa tarde de novo. Reiniciamos a sesión. Corresponde neste intre entrar no grupo segundo. Debate e votación das emendas que modifican a contía global dos orzamentos ou transfiren créditos entre seccións
As emendas presentadas son as seguintes. Emendas que modifican a contía global dos orzamentos: por parte do Bloque Nacionalista Galego, emendas números 28 á 53; Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, emendas 1 á 7, e 1 á 9 –primeira parte do documento presentado–; Grupo Socialista, emenda 1. Emendas que transfiren créditos entre seccións: por parte do Bloque Nacionalista Galego, emendas 1 á 27, e 54 á 59; Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda –segunda parte do documento presentado–, emendas 1 á 25; e o Grupo Socialista, emenda número 1. Para a rolda de defensa das mesmas, en primeiro lugar ten a palabra, polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, a señora Pontón Mondelo.
Moi boas tardes, señorías. Retomamos agora a segunda parte deste debate de totalidade cunha convición reafirmada por parte do BNG: a necesidade dun cambio de modelo e dun cambio de paradigma. Entendemos, ademais, que neste cambio de paradigma é fundamental que Galiza teña capacidade para poder decidir sobre os asuntos que nos competen como pobo; é dicir, ter instrumentos para poder enfrontar os retos e problemas que a nosa sociedade vén padecendo. Tamén constatamos, non só neste debate, senón no contacto social, no contacto coas persoas, que, evidentemente, estes seis anos de recortes foron seis anos que provocaron inxustizas, que provocaron un incremento das desigualdades no noso país, e que as políticas que articulou o Goberno do señor Feijóo –ausente sempre nos debates importantes nesta Cámara– non conseguiron frear a emigración xuvenil, non conseguiron que o noso país xerara emprego de calidade; e, polo tanto, incidir nun aspecto que é un dereito fundamental, como é o dereito ao emprego. De feito, o que vemos é como nestes anos o único que se consolidou foi un modelo que se basea claramente en que os galegos traballen máis e cobren menos, e onde as diferenzas e a non converxencia se converte nun sector estrutural moi preocupante para o noso futuro. Fíxense, señorías, o salario medio bruto no noso país é 500 euros máis baixo que o que se percibe en Madrid; é dicir, o salario dos galegos e galegas é 12,43 euros de media por hora efectiva, mentres que a media española é de 14,71. Un modelo que, desde o noso punto de vista, non pode constituír un punto válido de partida para poder emprender un cambio como o que precisa o noso país. Vemos, polo tanto, como estes seis anos do Goberno de Feijóo supuxeron un sexenio negro que se incrementa e acelera unha situación de emerxencia social no noso país, de emerxencia nacional. Temos máis paro, temos menos persoas empregadas, temos máis desigualdade e, polo tanto, menos xustiza social, e temos máis emigración e menos oportunidades na Galiza. E vemos como se nos presenta unha política que é como unha repetición dos erros do pasado: un proxecto de orzamentos carente de proxecto de país, trufado de mentiras e de promesas electoraleiras. Fronte a esta política, nós defendemos emendas que nacen da necesidade de presentar unha alternativa fronte á resignación e á subordinación que representa o Goberno de Feijóo, con cambios substanciais nas políticas de gastos e tamén nas políticas de ingresos. As nosas emendas poñen de manifesto que é posíbel facer outra política, que é posíbel, desde logo, priorizar o emprego, o rescate dos servizos públicos e o rescate das persoas. Concretamente, nestas emendas hoxe mobilizamos máis de 800 millóns de euros, onde cremos que unha parte fundamental ten a ver coa política de ingresos e, polo tanto, tamén cun cambio da política fiscal que queremos para Galiza. Nós –xa o dixo pola mañá o noso portavoz– cremos que os cambios que leva introducido o señor Núñez Feijóo foron cambios regresivos ao longo destes anos. Incrementáronse aqueles impostos que pagamos todos e todas igual, aínda que teñamos menos ingresos. E, realmente, mantense unha fiscalidade que é unha fiscalidade regresiva. Na pequena capacidade que nós temos para poder incidir nun dos instrumentos fundamentais como é o IRPF, nós propoñemos que realmente apliquemos esa política de que paguen máis aqueles que máis teñen. Polo tanto, propoñemos uns tramos diferentes no IRPF. Propoñemos que ás rendas máis baixas se lles poidan rebaixar os impostos, pero que as rendas máis altas deben de ter unha tributación maior. Así propoñemos unha suba do tipo que se lle aplica ás rendas entre 60.000 e 120.000 euros; e propoñemos un novo tipo ás rendas de máis de 120.000 euros, subindo ao 25,5. Entendemos, cos cálculos que temos feito, que con estas reformas se poderían recadar en torno a 18 millóns de euros máis. Cremos tamén que podemos facer melloras na progresividade no imposto sobre patrimonio, incrementándoo a aqueles patrimonios máis elevados e reducindo os mínimos exentos. Polo tanto, aquí tamén podería ter Galiza capacidade para recadar 35 millóns de euros máis. E volvemos propoñer que gravemos o capital, que hai mecanismos que podería neste momento estar utilizando o Goberno galego para que as rendas do capital teñan unha incidencia maior nas arcas públicas galegas. En concreto, propoñemos a creación dun imposto ás grandes superficies e tamén aos depósitos bancarios, que na súa globalidade nos permitiría ter en torno a 135 millóns de euros máis dos que computa neste momento a Xunta de Galiza. E todo isto sen ter que seguir con cargas impositivas única e exclusivamente sobre as rendas do traballo. Parécenos que estas cuestións son fundamentais. Igual que nós entendemos que esa modificación que se fai sobre o imposto de sucesións e doazóns é unha medida regresiva. Polo tanto, non estamos de acordo con esa proposta e con que deixemos de ingresar en torno a uns 42 millóns de euros para a Facenda galega –que consideramos que son moi importantes porque no noso país hai moitas necesidades no ámbito social, no ámbito económico, no ámbito dos servizos públicos e na creación de emprego– que requirirían non só destes recursos, senón de moitos máis. Polo tanto, entendemos que esta é unha parte fundamental do debate que hoxe temos aquí, que non é só como se gasta, senón que tamén é como se ingresa. E nese sentido pensamos que a Xunta de Galiza non está exprimindo á totalidade o autogoberno, a capacidade que temos para poder xerar máis ingresos por unha vía impositiva e que ademais sexa por unha vía progresiva, xusta, que faga real ese principio de que pague máis quen máis ten. No que se refire ás modificacións que propoñemos nos gastos da Conta xeral da Xunta de Galiza, as nosas prioridades neste caso serían tres. É un conxunto de emendas que o que defenden é apostar realmente pola creación de emprego de calidade a través do apoio á nosa base produtiva, porque esa pensamos que é a política de emprego que require o noso país. Propoñemos tamén o rescate dos servizos públicos e dos dereitos sociais fronte ás privatizacións do Partido Popular. E unha aposta moi clara tamén pola nosa cultura, pola nosa lingua, como un elemento de benestar e de cohesión social, que supón tamén un elemento importante e no que en Galiza estamos perdendo moitas oportunidades por unha política necia que nesta materia está practicando o Goberno de Feijóo. Moi rapidamente vou resaltar algunhas das emendas, algunhas das propostas, que ao noso grupo nos parecen importantes. En concreto, nós rebaixamos moito todo o que se refire ao gasto en infraestruturas, porque cremos que non é o momento da política de máis cemento, senón a política do rescate dos dereitos sociais, dos dereitos públicos, da aposta pola creación de emprego. E nese sentido parécenos que un dos debates máis importantes que plantexamos nestas emendas é a necesidade de rescatar da privatización servizos públicos básicos como son os servizos sanitarios. En concreto, nós, nas nosas emendas, propoñemos dotar máis recursos para a sanidade e que unha parte destes recursos que se destinan á sanidade vaian para o rescate dese hospital de Vigo, porque estamos vendo como a privatización da sanidade está provocando un grave problema social, está provocando ademais un deterioro importante da calidade asistencial e parécenos unha política que hai que rectificar, agora que, posiblemente, aínda estamos a tempo. En todo caso, nós cremos que unha das prioridades máis importantes que ten o noso país é a necesidade de ter unha estratexia que permita a creación de emprego de calidade no noso país. Nese sentido, nós, fronte aos recortes que veu practicando o Partido Popular en I+D+i, propoñemos dedicar 65 millóns de euros para un plan de industrialización e de fomento do I+D+i, porque cremos que ese é un ámbito onde hai moitas posibilidades no noso país que se están estragando polos recortes que levou adiante o Partido Popular. Propoñemos tamén 68 millóns de euros para un plan de emprego para aqueles traballadores e traballadoras que están nunha situación de maior vulnerabilidade. Temos hoxe tamén un problema estrutural con moitas persoas que xa teñen unha idade avanzada, que levan moito tempo no paro e que, polo tanto, teñen moitas dificultades para poder atopar un emprego. Un plan tamén de retorno da emigración xuvenil. E, sobre todo, unha política que se centre en poñer a producir a este país, en apoiar os nosos sectores produtivos. Nese ámbito temos propostas como 28 millóns de euros para o Centro de Reparacións do Naval, ese centro que xa prometera o señor Feijóo no ano 2009 e que estamos no 2016 sen que en Ferrolterra teñamos noticias desa promesa que tantas veces se foi facer a esa comarca e que sempre cae en saco roto. Propoñemos tamén medidas para a industrialización e a transformación no sector lácteo, porque entendemos que este é un sector estratéxico para o noso país, para o rural; para ter un medio rural vivo onde non siga avanzando dunha maneira tan acelerada a desertización dunha parte moi importante do noso país. Cremos que é a columna vertebral do noso rural, polo tanto, non entendemos a pasividade da Xunta de Galiza ante un problema estrutural como é a falta de apoio ás medidas de industrialización e, polo tanto, de transformación do leite que producimos no noso país. Cremos tamén que neste ámbito do rural sería moi importante unha aposta real e certa por impulsar a dinamización de terras agrarias e o Banco de Terras, e propoñemos unha emenda que dotaría esta política de 16 millóns de euros, e, polo tanto, acabar coa desidia nesta materia da Xunta de Galiza, que desfixo a política que había no ano 2009 para estragar unha posibilidade de futuro para o noso país. Como dicía, tamén outra das prioridades para nós é o rescate dos servizos públicos e dos dereitos sociais. Cremos que hai que abordar o rescate do hospital de Vigo; rescatar, polo tanto, o dereito á saúde das persoas. Parécenos tamén que é fundamental unha reposición efectiva de todos aqueles postos que se foron suprimindo no ámbito dos servizos públicos, nomeadamente na sanidade e na educación, onde a oferta que ten feito a Xunta de Galiza é insuficiente para cubrir os recortes que se levan producindo durante estes seis anos. Estamos vendo como a falta de profesorado, a falta de persoal sanitario, é un problema moi grave que incide directamente na calidade dos servizos e na rapidez con que estes servizos se lles poden prestar a moitas persoas. No ámbito sanitario, tamén recollemos nas nosas emendas unha preocupación social crecente no noso país, como é a ausencia da vacina da meninxite C no calendario vacinal do noso país; proposta que dotamos cuns 8 millóns de euros. No que se refire á política social, tamén resaltamos a recuperación da gratuidade universal dos libros de texto. Cremos que esta é unha medida que ten un impacto máis importante na vida das persoas que o cheque bebé, porque lles permitiría a todas aquelas persoas que teñen fillos e fillas que na Galiza tiveramos a volta ao cole máis barata de todo o Estado, e a política que aplicou o señor Feijóo o único que fixo foi suprimir esa vantaxe para poñer en marcha un programa fracasado, un programa que saía máis caro que o que estaba en funcionamento e que daba servizo a menos persoas. Polo tanto, unha política que foi en contra da igualdade no acceso ao sistema público educativo. Neste ámbito cremos que a Xunta de Galiza non está entendendo as necesidades que a nosa universidade pública ten; que os novos acordos en materia de financiamento, como denunciaron os reitores, non cobren as necesidades que hai neste ámbito. Pensamos que o financiamento universitario se debería incrementar e que tamén a Xunta de Galiza debe facer un esforzo importante porque os fillos e fillas daquelas persoas que teñen menos recursos económicos teñan un sistema de bolsas que garante que ningunha persoa non poida acceder á universidade pola súa situación económica. E, en concreto, para estas dúas accións no ámbito da universidade facemos unha proposta de incrementar en 38 millóns de euros as dotacións tanto para o financiamento ordinario das universidades como para a dotación dunha política de bolsas que facilite o acceso de todas as persoas á universidade. No bloque social, parécenos importante tamén a loita contra a pobreza, unha pobreza crecente no noso país e á que nós propoñemos destinar 55 millóns de euros, un plan de emerxencia social ou medidas que impidan que teñamos pois un nivel tan importante de desafiuzamentos no noso país e que, polo tanto, se garanta o dereito de acceso á vivenda. Finalmente, facemos unha aposta pola nosa lingua e pola nosa cultura. Propoñemos triplicar os recursos para a normalización lingüística, que simplemente significa poñelos no nivel de 2009. E cremos que nun momento de emerxencia da lingua galega unha política anémica o que fai é contribuír á mala tendencia que ten o noso país e a que esta sería unha cuestión clave no futuro e na cohesión social de Galiza. Cremos tamén que é unha política errática a de recortes sistemáticos na cultura, que son ámbitos onde todos os países desenvolvidos fan unha aposta clave porque teñen non só potencialidade na proxección exterior de Galiza como unha...
Vaia rematando, por favor.
...nación, senón tamén polo impacto que teñen na creación de emprego, na cohesión social e na calidade de vida dun país. E nese sentido os recortes que se levan producido nesta materia provocaron un empobrecemento da vida cultural galega, unha limitación do desenvolvemento da nosa cultura e do dereito dos cidadáns a acceder á mesma. E, finalmente, unha serie de medidas que teñen que ver coa defensa do noso medio ambiente, como o saneamento das rías, a aposta pola compostaxe ou a posta en marcha de medidas como as cercanías no noso país a través de ferrocarril, que é unha gran necesidade se se quere cambiar un modelo que é altamente contaminante, como é o modelo de desprazamento...
Moitas grazas, señora Pontón.
...que temos en Galiza. En definitiva, propostas alternativas que demostran que a Xunta de Galiza é incapaz de facer reto aos problemas máis relevantes que ten o noso país. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra dona Yolanda Díaz Pérez.
Boas tardes, presidenta. En primeiro lugar, quería esbozar como unha especie de emenda ao que pola mañá ten explicitado o conselleiro de Facenda, porque cremos dende Alternativa Galega de Esquerda que algunhas das afirmacións que se verteron neste hemiciclo deben ser desmentidas. A primeira delas, señor conselleiro, non é certo que nos esteamos a recuperar da crise, todo o contrario. Vostede sabe, seguramente mellor ca min, que son moitísimos os expertos que están indicando que estamos nunha nova crise internacional, da que, ademais, non sabemos nin cal vai ser o seu alcance, nin sequera como vai ser o impacto que a mesma cause sobre todos e todas nós. Polo tanto, vostede, que tanto lle gusta traballar cos datos macroeconómicos e coas realidades como fan no orzamento e deben facer respecto do que acontece no mundo, sería conveniente que nese frontispicio incorporasen tamén ese elemento dunha crise que –insisto– non sabemos nin podemos saber no día de hoxe como vai ser tamén no noso país. Polo tanto, primeira falsidade que vostede reflectiu e afirmou neste hemiciclo. En segundo lugar, os parámetros que vostede segue manexando en clave de creación de emprego son radicalmente falsos. Vostedes non soamente non crean emprego, senón que son trituradoras de demolición masiva de emprego. E mesmo, se me permiten, vostede mesmamente falou pola mañá, como levan falando dende que iniciamos o debate orzamentario, que ían crear 18.000 postos de traballo; claro, o que non din vostedes é que dende que gobernan destruíron 185.000. Van crear 18.000, destruíron 180.000, e exactamente no eido industrial destruíron 57.000, ou sexa, que a cousa queda como se pode imaxinar. Pero non soamente é iso, é que vostedes o que non din, ou non quixo falar diso, é da realidade deste país, da realidade da calidade de traballo que temos no noso país. Non quixo falar do que xa temos falado neste hemiciclo, e é que temos menos poboación activa, que temos máis parados, que temos menos afiliacións á Seguridade Social, que temos salarios máis baixos, que temos 177.000 persoas en Galicia que non teñen ningún tipo de cobertura social, que temos 177.000 persoas en Galicia que perciben 2.000 euros brutos ao ano, que temos 123.000 persoas asalariadas –que é falar alto e claro– que perciben 7.000 euros ao ano. Estas son as fontes que se citaron pola mañá do mercado de traballo da Axencia Tributaria; supoño que as coñece. Disto non falou. Nin sequera nos falou de que temos 131.000 persoas asalariadas que, efectivamente, perciben brutos 11.400 euros ao ano. Non falou vostede de que son realmente como un Atila social en Galicia, diso non quixo falar. Do que si falan é duns orzamentos que seguen unha axenda brutal que non só non vai servir para saír da crise, senón que vai consolidar a crise. E ¿por que vai consolidar a crise? En primeiro lugar, porque non contemplan estes orzamentos a posibilidade de crearmos emprego. É irreal, señor conselleiro. E non soamente non o fai, senón que, ademais, eu creo que teñen demasiada soberbia ou atacan directamente este país cando, por exemplo, presume vostede en crítica non velada senón directa a Alternativa Galega de Esquerda cando cuestionamos o centro de drones das Rozas, e vostede moi oufano presume aquí de 55 millóns de euros, cando condena vostede unha comarca enteira, pero, en definitiva, condena este país a desprenderse dun sector como é o sector naval, que se para vostedes fora estratéxico hoxe si aceptarían a emenda de AGE e doutros grupos da oposición para podermos construír o dique flotante en Galicia. Certo é verdade que sabemos que van votar en contra desta emenda que propoñemos neste texto, pero tamén lle agradecemos que na semana pasada, por fin, o señor Aguilera, do Igape, pois a esta voceira xa lle contestou na Comisión de Industria que non van facer o dique flotante, e tamén nos contestou e recoñeceu ese carácter falido do Plan Ferrol. Polo menos quédanos claro que esa emenda da Alternativa Galega non vai saír adiante. E teñen moita sorte os do Ministerio de Defensa, que grazas á colaboración inxente da Xunta de Galicia, con 55 millóns de euros, pois imos ter efectivamente tecnoloxía militar para seguir matando en Siria, en Libia, en Afganistán e onde sexa, en África, dá igual; para iso si que imos ter tecnoloxía punteira. En segundo lugar, vostede dixo algunhas falsidades tamén, señor conselleiro. Chegou a afirmar que vostedes, primeiro, contraían menos débeda que o resto das comunidades autónomas, cando vostede sabe que case triplicaron, sen case, triplicaron a débeda dende que chegaron, e que o señor Feijóo é o presidente máis caro da historia, volvo dicir: a razón de 10.000 millóns de euros. Pero vostede dixo na súa intervención que era unha débeda que lle criticabamos para paliar ou para desenvolver políticas contracíclicas, señor conselleiro. Vostede e a conselleira anterior –repase a intervención– chegan a recoñecer que contraen débeda para seguir pagando débeda, é dicir, que gaña a banca. Iso é o que pasa no noso país: que gaña a banca. Si, si, ese é o negocio, e repase a intervención, se quere, da señora Muñoz, quen chegou a afirmar que contraían débeda para pagar salarios. Non lle vou dicir o que é iso, que o sabe vostede moi ben. Polo tanto, é falso que teña contraído máis de 10.000 millóns de euros de débeda o presidente máis caro da historia para investimentos produtivos, señor conselleiro. É falso. Contraen débeda para seguir pagando débeda, para esa gran banca, para ese capitalismo de amiguetes e esa economía financeira da que tanto, efectivamente, vostedes presumen. Niso voulle dar a razón, pois nunha das súas afirmacións chegou a dicir que era Galicia "a Comunidade Autónoma referencia" –non quero mentir, tomei literalmente nota– "no cumprimento do déficit público"; niso si que é certo, señor conselleiro. Son radicais na aplicación da doutrina de déficit cero. Niso absolutamente son capaces de deixar un regueiro de cadaleitos de seres humanos no noso país, sen casa, sen poder darlles de comer aos seus fillos tres comidas diarias, como temos a anterior conselleira de Benestar, que nos informou no seu informe das 18.000 familias que teñen problemas nutricionais. Pero dános igual, porque o máis importante para vostedes é cumprir co déficit cero e, efectivamente, coas leis de estabilidade e o marco ese europeo, que é criminal, señor conselleiro. Diso si que lle dou a razón, vostede aí non mente. Son maquinarias de xeración de inxustizas, sen lugar a dúbidas. Tamén dixo algunhas cousas nas que me gustaría determe. Presumiu do que está acontecendo no mercado de traballo; eu non lle vou dicir xa o que se dixo. Mire, no conxunto do Estado español perdemos 45 millóns de horas traballadas, pero –como se dixo– en Galicia perdemos o 20 % de horas traballadas, co que demostramos isto que estamos afirmando dende AGE: que vivimos nunha auténtica economía da escravitude. E a escravitude incorpórase nas nóminas das persoas que teñen a posibilidade de acadar un posto de traballo, señor conselleiro, claro que si. O que está pasando é que están substituíndo traballos a tempo completo por traballos a tempo parcial, pero é tan evidente como que, vamos, son informes públicos e que vostede debe coñecer bastante mellor ca min. Polo tanto, nas propostas que se fixeron, algunhas falsidades tamén. Vostede segue emperrado nese plantexamento de que son uns orzamentos realistas cando saben que non; saben que despois do 20-D, señor conselleiro, imos ter un novo axuste de máis de 10.000 millóns de euros. Sábeo perfectamente e sabe perfectamente que ese teito de gasto, aínda que vostedes sigan insistindo nel, se se aplica a normativa igual que dita o señor Montoro para todo o mundo, vostedes van poder só aplicar o 1,8 %, como di a norma para o resto do Estado. Non, van facer un agasallo porque vostedes queren que sexa así, pois entón a normativa que dita o señor Montoro –insisto–, dende logo, é falsa. Outra falsidade: vostede dixo –eu creo que erroneamente, porque xa sabe todo o mundo que non son solventes, que saen moi caros e que contraen débeda–, volveu presumir de que non entraron no FLA. Señor conselleiro, non lle vou volver repetir o que dixo Montoro de Galicia respecto da súa non entrada no FLA. ¿Sabe o que dixo Montoro? Non llo volvo repetir. Soberbia, non entraron no FLA por soberbia, e custoulles ao galegos e ás galegas unha pasta a súa non entrada no FLA. Esta é a realidade, ¿non? Entón, o señor Montoro, señor conselleiro, mente, e eu digo aquí que me chama a min o señor ministro de Facenda para dicirme que diga aquí estas cousas; non, están nos medios de comunicación, e se non é certo, señor conselleiro, pois desmíntao. Ben, despois tamén afirmacións como que están diante dunha política tributaria progresiva. Señor conselleiro, o que están facendo vostedes é unha auténtica irresponsabilidade. Son orzamentos expansivos por un ano. Eu non sei se son electorais ou non, dá igual porque aí fóra de verdade que ninguén os cre. Agora, se son expansivos, son tan só expansivos por un ano, que casualmente vai ser o ano das eleccións autonómicas, ¡casualmente! En segundo lugar, irresponsables, porque ese agasallo e esa rebaixa fiscal que fan é temeraria; non se vai aplicar nese exercicio, sábeno perfectamente e volvémosllelo dicir: será no ano 2017. E para aplicar esa rebaixa fiscal nun imposto directo como é o IRPF a vindeira Xunta de Galicia, que será de esquerda, señor conselleiro, vai ter que aplicar a poda da tesoira. Esa é a súa maior irresponsabilidade. Polo tanto, é outra falsidade que afirmaron neste hemiciclo. Non só teñen unha política progresiva en materia tributaria, senón que son absolutamente regresivos. Condenáronnos cunha aplicación dun IVE masivo que paga tanto Pablo Isla ou Amancio Ortega, señor conselleiro, como unha destas persoas asalariadas sen protección social. Os cueiros dos nenos e nenas deste país tributan ao 21 %, señor conselleiro. ¿Iso é progresista? Por favor, non nos tome o pelo, esta é a súa política tributaria. Ese recorte que fan ímolo pagar Juan Pueblo con novos recortes. Por certo, plan de axuste tamén que vai recollido en todos os preceptos da Lei de orzamentos para seguir podando os funcionarios e as funcionarias públicas, e se non é así deixen de non aplicar a suspensión do artigo 19 do V Convenio colectivo. Non insisto nas medidas dos funcionarios públicos. Polo tanto, ¿que fai Alternativa Galega de Esquerda? Pois, efectivamente, mobilizar recursos coa creación de novos impostos, que é posible e que é necesario. Claro que queremos unha vez máis subir os tramos máis altos do IRPF, por suposto, porque entendemos que as rendas salariais teñen que aportar máis ás arcas públicas. E aí mobilizamos –tampouco é unha cantidade moi grande– 20 millóns de euros. Hai outras propostas que incrementan esta cantidade, 20 millóns de euros. Queremos tamén que haxa impostos autonómicos sobre o dano ambiental, que nós ciframos en 52 millóns de euros, en varias partidas. É posible, señor conselleiro. Igual estamos erradas, igual non o facemos tan ben, pero é posible se queren facelo. Pedimos tamén impostos que graven as grandes superficies comerciais, que graven os pisos baleiros; impostos, efectivamente, que teñen que ver coa loita contra a fraude fiscal; impostos que teñen que ver xustamente con incrementos por minoracións doutros beneficios fiscais. ¿E que queremos facer? Pois nós, fundamentalmente, actuamos en tres vías. ¿Cales son as tres vías? Pois, sanidade, política de benestar e ensino e tamén novas creacións. Por exemplo, propoñemos, e cremos que é unha iniciativa moi interesante –niso sería conveniente que mirasen para Andalucía–, pois a creación dun ente que sexa a Compañía Galega de Transporte Público –aí podían copiar a Andalucía–, e consignamos 7 millóns de euros. É posible, é real, estano levando adiante en Andalucía. Pero mobilizamos 70 millóns de euros para a sanidade. Vostedes incrementan 70 millóns para pagar o canon do novo hospital de Vigo. Nós queremos 10 millóns de euros, que tampouco é moito, para rescindir o contrato privatizado do hospital de Vigo; queremos facer novos centros de saúde; queremos facer, que están desglosados –como coñece–, centros de alta resolución; queremos tamén que se amplíe o Hospital de Montecelo, en Pontevedra, e non se acuda a facer a outra vía do Monte Carrasco, na que están vostedes moi interesados en Pontevedra; queremos mellorar os plans directores en varias áreas sanitarias; queremos tamén que se consignen, como facemos nós, partidas para as substitucións necesarias de persoal, absolutamente necesarias. Tamén facemos isto en materia de educación: materias para persoal, creación de novos centros, tamén centros de investigación no rural, imprescindibles; partidas por 3 millóns de euros para mellorar a gratuidade de libros de texto, para mellorar as merendas escolares, para aperturas de comedores no verán, que é competencia autonómica, señor conselleiro, non é dos alcaldes das cidades rebeldes, é desta casa, do Parlamento e da Xunta de Galicia. Queremos xustamente que se mellore o transporte escolar; queremos máis recursos para ecocomedores, para que coman os nenos e nenas produtos locais, e non o que está pasando coa privatización de comedores escolares; queremos un plan de detección de carencias alimentarias; queremos un programa de 2 millóns de euros para a diversidade no ensino. E queremos tamén partidas que son imprescindibles, por exemplo, para a autosuficiencia enerxética, para o asesoramento agroforestal. Non podemos fixar poboación no rural se non facemos isto, señor conselleiro. Pulamos por 10 millóns de euros, xustamente para non abandonar o rural. Queremos tamén ese seguro de mar que nos piden os mariscadores –que está defendendo o compañeiro Juan Fajardo– para cando haxa toxinas ou para cando non poidan ir mariscar, pois un seguro que nós fixamos en 10 millóns de euros. Queremos –xa lle falei– dique flotante, señor conselleiro. Xa me quedou claro: o señor Javier Aguilera dixo que non. Polo menos, sabemos algo. Queremos partidas para o saneamento das rías. Queremos que desfagan a barbaridade que fixeron en Ferrol coa EDAR en cabo Prioriño.
Vaia rematando, por favor.
Vou ir rematando. Queremos un programa de salario social en 42 millóns de euros. Queremos unha partida que incorporamos –sería interesante que a admitiran– de 20 millóns de euros para fomento do autoconsumo eléctrico. En definitiva, señor conselleiro, temos alternativa. Pero o importante non é xa se temos ou non temos alternativa, o importante é que este debate a vostedes lles dá exactamente igual,...
Remate, por favor.
...impórtalles un rábano, dálles igual. Do contrario, algunha das medidas da Alternativa Galega de Esquerda, igual que algunha das medidas do resto de grupos da oposición, deberían cando menos ser estimadas, porque –insisto– tan tolos e tolas non estamos. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario Socialista, ten a palabra o señor González Santín.
Grazas, presidenta. A principal diferenza ou fundamental diferenza entre unhas políticas de esquerdas e unhas políticas de dereitas está na forma en que nos distintos gobernos se aplican os fondos públicos. Estas distintas formas de aplicar veñen expresadas nas leis de orzamentos. Por tanto, esta Lei de orzamentos que hoxe estamos aquí discutindo será a que marque as políticas que se farán no ano 2016. Este orzamento véndesenos por parte do Goberno como un orzamento expansivo e que dedica a súa maior parte ao gasto social, algo que realmente verán vostedes que non é así. Este é un orzamento continuísta que pretende unha subida que con respecto ao ano pasado realmente ten, pero é unha subida pequena, pero que en realidade é máis que insuficiente, e o único ao que responde son ás perspectivas electorais do próximo día 20 de decembro. Este é un orzamento onde non cadran os números, xa o dicía na miña outra intervención. E a única forma de facelos cadrar é ou ben incumprindo o déficit ou ben non executando partidas que están no papel. Probablemente este sexa o último orzamento desta lexislatura e, polo tanto, a Xunta de Galicia ten que facer ver que as cousas van ben e que a partir de agora irán mellor. Para ver o resultado das políticas da Xunta de Galicia non hai máis que comparar o que había antes da chegada do señor Feijóo ao goberno e o que hai agora neste momento: incrementouse o número de parados; a taxa de desemprego incrementouse un 58,7 %; reduciuse o número de ocupados, que se diminuíu nun 12,4 %, mentres que en España o facía na metade, un 6,7 %; reduciuse a afiliación á Seguridade Social; aumentaron os desafiuzamentos; os empregados públicos perderon poder adquisitivo; os traballadores que non perderon o seu emprego teñen agora uns soldos de miseria e acuñouse un novo termo de "pobres con emprego". E incrementou o número de ricos en Galicia, pero, sobre todo, incrementou o número de pobres, aumentando así a brecha de desigualdade que hai na nosa comunidade. E isto foi ao que nos levaron os distintos orzamentos que se executaron ata o de agora. Por iso o Grupo Socialista fai esta emenda transversal, para cambiar as prioridades deste orzamento e conseguir que sexa un orzamento máis xusto e que se gaste máis naqueles servizos prioritarios para os galegos, como son o emprego, a sanidade, a educación e as políticas sociais; todas elas prioridades do Partido Socialista. Mobilizaremos nesta emenda máis de 650 millóns de euros, que poderemos dedicar a estas prioridades. ¿E como faremos isto? Pois isto farémolo, por un lado, mantendo como dicía o señor conselleiro pola mañá a legalidade respecto do establecido na Lei 2/2011, de disciplina orzamentaria e sustentabilidade financeira, aprobada por este Parlamento. En primeiro lugar, propoñemos un incremento dos ingresos a través dunha política máis progresista, que implicaría uns ingresos adicionais que estimamos en 300 millóns de euros. Para iso fariamos o seguinte: Propoñemos un incremento entre dous e catro puntos na escala autonómica do IRPF para as rendas superiores a 60.000, 90.000 e 120.000 euros. Con isto lograriamos que o imposto fose máis progresivo e que pague máis quen máis teña; algo que defendemos os socialistas. Propoñemos tamén unha diminución no mínimo exento no imposto sobre o patrimonio, polo que se rebaixaría o mínimo exento ata os 350.000 euros, excluíndo a vivenda habitual, por un valor máximo de 300.000 euros. Recórdolles que aínda así con esta medida teriamos un imposto cun mínimo exento superior ao que había na última etapa do presidente Fraga. Entendemos que se debe demandar do Goberno do Estado que se incremente o tipo impositivo no imposto sobre depósitos bancarios e que este sexa cedido ás comunidades autónomas que non estableceron este tributo, como é o caso de Galicia. Tamén entendemos que se debe establecer un imposto sobre as grandes superficies, como xa o hai noutras comunidades autónomas, e que se xustifica pola repercusión destas na ordenación do territorio. Faise necesario tamén mellorar a xestión recadatoria, reducir a fraude fiscal, así como mellorar a recadación dos ingresos do Sergas e do Instituto Galego da Vivenda e Solo, derivados no primeiro das prestacións de servizos sanitarios a entidades privadas e no segundo da venda de solo. E, por último, pero non menos importante, faise necesario modificar o sistema de financiamento autonómico; un sistema que ben que no seu momento foi bo para Galicia, nestes momentos estanos a prexudicar. O novo sistema de financiamento xa tiña que estar posto en marcha, pero o Goberno do Estado incumprindo a lei e co beneplácito do Goberno galego non o fixo. Necesitamos que se teñan en conta as nosas necesidades e que se nos transfiran recursos para poder facer fronte aos nosos servizos públicos. Uns servizos públicos máis caros que noutras comunidades, como, por exemplo, a Comunidade de Madrid, onde ten a poboación máis xoven e menos dispersa. Nosoutros queremos un novo sistema baseado non nas balanzas fiscais nin en ningún outro sistema de repartición que se faga para contentar algún territorio, senón que queremos un sistema baseado na solidariedade entre todos. Ese ten que ser o principio inspirador do noso sistema de financiamento autonómico. En segundo lugar, propoñemos unha rebaixa dos gastos improdutivos que ten a Administración, que nestes orzamentos nosoutros cuantificamos arredor de 350 millóns de euros. Aquí pedimos a redución de gastos de persoal de gabinete, dos que se descoñece o número e en moitos dos casos a función que realizan; tamén os gastos de publicidade, uns gastos que en moitas ocasións aparecen agochados en partidas xenéricas e que é dificilmente xustificable a súa necesidade para a Administración pública. Tamén cremos que se pode mellorar na xestión dos gastos de funcionamento ordinario, facendo estes máis racionais, por exemplo, con aforro enerxético ou reducindo os traballos realizados por empresas externas. Estou a pensar, por exemplo, nos traballadores da Xunta de Galicia de servizos informáticos, que moitas veces están cos brazos cruzados mentres o seu labor deriva a empresas privadas. Tamén se tería que facer unha redución paulatina da administración paralela e unha redución dos gastos de carácter inmaterial e do fondo de continxencia. Con esta redución do gasto improdutivo e co aumento dos ingresos ao que me refería antes, poderiamos dedicar neste orzamento arredor de 650 millóns de euros a modificar as prioridades de gasto, arredor dun 7,5 %. Para o Grupo Socialista estas novas prioridades de gasto serían, desde logo, conseguir uns orzamentos máis progresivos e que axuden a xente que máis o necesite. Nosoutros centrariamos o gasto público en solucionar os problemas que máis lles urxen aos galegos e que este orzamento contempla de forma inadecuada. O primeiro problema que teñen os galegos desde o noso punto de vista é o paro. Temos hoxe en Galicia máis de 222.000 parados, segundo os datos publicados recentemente polo Inem, mentres que se se toman os datos da EPA do terceiro trimestre do 2015 temos 60.000 parados máis desde que Feijóo é presidente e 129.000 ocupados menos. Con todo isto, a Xunta acada 209 millóns de euros, menos da metade do que se dedicaba no ano 2009, que eran 421 millóns. O que fai que o destinatario deste orzamento, é dicir, os parados, teñen por parado 850 euros, mentres que no ano 2009 eran 2.500, é dicir, dúas terceiras partes do que recibían por aquel entón. Reducíronse os programas de promoción ao emprego á metade, tamén os de fomento á empregabilidade, nun 56 %, e á mellora da cualificación do emprego nun 80 %. Estas políticas que, ademais, están levando a unha forte caída dos salarios, o que fai a perda da participación das rendas dos salarios no noso PIB. Esta falta de apoio nos orzamentos á loita contra o desemprego fai que tamén os nosos mozos teñan serios problemas para atopar un traballo. Temos que o 61,9 % dos mozos galegos menores de 29 anos non teñen emprego, e os que o teñen un 63 % teñen contratos temporais. Tampouco se pode olvidar que hai 73.100 fogares que teñen todos os seus membros no paro. Estes son os datos e faise necesario activar políticas para loitar, primeiro, contra o desemprego e, segundo, contra a precariedade laboral. Por iso propoñemos mobilizar case 200 millóns de euros máis nun plan de emprego, para acadar en dous anos unha redución de 40.000 parados, dedicado preferentemente á mocidade, ás mulleres, aos parados de longa duración así como ás persoas con máis dificultade de inserción. Outro dos grandes problemas que temos en Galicia é que non crecemos axeitadamente, e fanse necesarias medidas de impulso ao crecemento económico. O Goberno galego leva anos cunha estratexia de recuperación económica que se configurou como errónea, que centra os seus esforzos na elaboración de plans estratéxicos que, en realidade, son máis de publicidade e propaganda que de realismo. Estamos acostumados a ver uns orzamentos de industria que pese ás triquiñuelas empregadas agochan unha redución de 165 millóns de euros con respecto ao ano 2010, ata pouco máis dos 200 millóns previstos para este 2016. O resultado destas políticas é que Galicia medra a metade do que medra o conxunto de España, e o Goberno galego nestes orzamentos esquece de novo as necesidades da industria galega, sendo anecdótica a aposta polos parques eólicos e continuando coa política de abandono aos investimentos en enerxías renovables. Estes orzamentos apostan moi pouco pola investigación e innovación, que mantén en Galicia uns niveis de Ucraína ou de Turquía, a pesar do incremento das partidas da Axencia Galega de Innovación. Non podemos seguir con orzamentos que non aposten pola I+D+i, e Galicia non pode seguir destinando tan só o 0,86 % do seu PIB a isto. Por iso o Grupo Socialista aposta por impulsar a investigación e o desenvolvemento, así como por dinamizar o sector industrial e o reforzo dos sectores de especial dificultade. Por último, tamén é necesario nestes orzamentos incrementar os fondos para as políticas sociais e servizos públicos esenciais. Con respecto á sanidade, co incremento experimentado neste exercicio, o orzamento en sanidade aínda segue sendo un 7 % menor do que era no ano 2009 cando Feijóo chegou ao goberno. Este ano o Goberno terá que facer fronte ao pago de 42 millóns de euros para o canon do hospital de Vigo. Así, se a isto lle sumamos os 35 millóns de euros da recuperación do salario dos traballadores e os 20 millóns de euros que absorbe a privatización de varios servizos, o crecemento real do orzamento é a metade do que publicitaba a Xunta de Galicia. Vemos con preocupación que nestes orzamentos desaparecen 29 millóns de euros dos programas especiais de farmacia e a partida para medicamentos oncolóxicos, á vez que se reduce o orzamento para hemoderivados de 18 a 2 millóns de euros. Por todo isto, propoñemos duplicar o crecemento real que teñen estes orzamentos e que se dediquen a mellorar certas partidas que para nosoutros son fundamentais na sanidade pública, como é a atención primaria, a saúde mental, a prevención e para recuperar o carácter público do hospital de Vigo. Con respecto á educación, co incremento de 100 millóns nos orzamentos, estes aínda están moi por debaixo dos que tiñamos no ano 2009; en concreto, 400 millóns de euros, provocando nestes anos unha redución no noso sistema educativo. Exiximos a restauración das prazas docentes, das condicións que teñen os centros educativos, a reposición do material didáctico, superar a fenda dixital, garantir a implantación da FP básica, e que ningún neno teña que ir á clase sen libros de texto ou sen material escolar. Queremos saber cando se van convocar esas 1.000 prazas que prometeron, e saber tamén en qué especialidades, algo necesario para os opositores que están preparando estas prazas. Queremos, en definitiva, unha educación de calidade onde ningún estudante teña que deixar os seus estudos porque os seus proxenitores non teñan posibilidades económicas. Queremos unha educación pública e de calidade. Con respecto á lingua, estes orzamentos relegan a lingua e a cultura galegas á miseria e á irrelevancia orzamentaria. Resulta aldraxante que teñamos uns orzamentos expansivos e que non se dedique un euro á lingua, non é unha cuestión prioritaria para este Goberno. Dende a chegada de Feijóo perdeu un 56 % do seu orzamento, pasando do 1,2 % ao 0,6 % actual. Boa parte deste, ademais, é devorado pola Cidade da Cultura, que pasa de 6,7 millóns no orzamento do 2015 a 9 para o próximo exercicio. Temos que facer unha aposta decidida neste orzamento pola lingua. Con respecto ás políticas sociais, o Goberno galego nunca tivo interese en aplicar a Lei de dependencia, e iso nótase. Nin sequera reclama do Estado os 111 millóns de euros que se recortaron no Real decreto lei 20/2012. Galicia dedica 88,67 euros fronte aos 101 euros de media estatal por persoa na dependencia. As listas de espera da dependencia chegaron ao 41 %, fronte a comunidades como a asturiana, que non chega ao 10 %. Desde que o señor Feijóo goberna Galicia morreron máis de 8.000 persoas que tiñan recoñecida a dependencia e que non a puideron cobrar. Anuncian nestes orzamentos que van atender a 10.000 dependentes máis, pero só orzan partidas para atender a 3.400 máis. Aumentaron vostedes os copagos un 40 % de media, chegando nalgún caso a superar o 400 %. Nestes orzamentos dotan 150 millóns de euros menos que no orzamento de 2009 para a protección e promoción social. Estiman para o ano 2016 600 usuarios menos da risga, algo dificilmente crible. Dende o ano 2009 deducen un 60 % dos servizos relativos á emigración e un 40 % as atencións a maiores con discapacidade. Por iso propoñemos incrementar en 190 millóns de euros os orzamentos en políticas sociais. Tamén deberían incluírse as axudas contra a pobreza enerxética, que xestiona a Consellería de Industria, que dedica tan só 2,1 millóns de euros a estas axudas, algo certamente insuficiente se temos en conta que se estiman en 12.000 as familias que viven en chabolas, 30.000 as familias sen ingresos e 73.100 as familias con todos os seus membros no paro. Con respecto á política de vivenda, dotan neste orzamento 51 millóns de euros, que, en relación cos 210 do ano 2009, denotan o que lles preocupa a vostedes a política de vivenda. Así, só destinan 2,45 millóns de euros a axudas a familias que teñen problemas, como as 2.000 que se prevé que perderán a súa casa polos desafiuzamentos. Tampouco aportan un euro para o plan de alugamento, que tan só se aporta o que vén do Estado. Olvídanse da xente moza que necesita vivenda, das novas unidades familiares, de todas as demandas que hai hoxe en Galicia con respecto á vivenda.
Vaia rematando, por favor.
Si, presidenta, xa remato. Faise necesario que dotemos o orzamento para vivendas para cubrir as necesidades que teñen as familias galegas. Propoñemos tamén un plan de xestión territorial para a mobilidade de terras agrarias, restauración ambiental de zonas afectadas por incendios e recuperación de hábitats afectados. E, para rematar, tamén dotamos con 3 millóns de euros o Consello de Contas, para que poida levar as novas funcións que lle encomenda a lei respecto da loita contra a fraude. Máis nada, moitas grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra o conselleiro de Facenda, don Valeriano Martínez García.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, boas tardes. Durante a sesión da mañá puidemos contrastar diferentes modelos de política orzamentaria entre o Goberno e os grupos da oposición. Nesta sesión da tarde explicarei as razóns polas cales entendemos que a gran maioría das emendas transversais que presentan todos os grupos da oposición, agás unha, non poden ser aceptadas. As emendas, con carácter xeral, son inviables na práctica por dúas razóns principais. Un ano máis, os grupos da oposición tentan coas súas emendas dispoñer de máis ingresos. Pero, unha vez máis, fano en gran medida ou ben a través do incremento de impostos ou formulando a creación doutros que non temos a posibilidade de implantar. A segunda razón principal para non poder aceptar as súas propostas é que reducen partidas que son necesarias para desenvolver as actuacións que este goberno ten previstas. Nin sequera vou dicir que non haxa algunha suxestión razoable, pero a súa inclusión queda invalidada porque, de aceptala, suporía prescindir dalgunha das actuacións que nós consideramos indispensables. Intentarei explicalo. Á voceira do BNG dígolle que pretende ter máis ingresos pero con medidas nas que non podemos estar de acordo. Por exemplo, formula unha suba do imposto de patrimonio de entre o 25 % e o 165 %. Ao respecto, lémbrolle que na Lei de orzamentos de 2013 xa incrementamos a escala un 20 %, o que supón que esteamos nestes momentos entre as comunidades cunha tributación máis alta de España. Ademais, canto máis baixemos o mínimo exento, este imposto deixaría de ser só para ricos e afectaría a clase media, e isto tería unha incidencia moi negativa no consumo, como pola mañá tratei de explicar. Nós temos o obxectivo contrario: baixar os impostos ás clases medias e baixas. Respecto do IRPF quero indicarlle que cremos que a proposta do Goberno galego se axusta mellor para conseguir reducir e redistribuír a carga tributaria aumentando a renda dispoñible en mans das familias, fomentando, pois, o aforro e o investimento, e mellorando a competitividade das nosas empresas. Sobre o imposto de sucesións non están vostedes de acordo na rebaixa que nós propoñemos. Nós obviamente si –agora que podemos–, e o que pretendemos é que os galegos estean entre os que menos tributan por este imposto. Ademais, a súa postura permítame que a tilde de incoherente, cando eran vostedes parte do Goberno no 2009 e os que eliminaron parcialmente a tributación dos contribuíntes por este imposto, diminuíndo a recadación, daquela, entre un 40 % e un 45 %. Daquela a postura era correcta e agora, sen embargo, é totalmente o contrario. E de novo –como xa é habitual nos últimos anos– vostedes volven propoñer un imposto que grave o impacto económico, social e ambiental que provocan as grandes superficies comerciais. Reitérolles que a súa legalidade é moi dubidosa, porque se pode considerar que a través deste tributo se establece unha restrición inxustificada do dereito de establecemento do mercado común, ou mesmo se pode considerar unha axuda pública ilícita. Polo tanto, temos aí unha lagoa suficientemente ampla para non entrar nestes momentos nin tan sequera a plantexárnolo. Aínda sen ter en conta isto, podería ter un efecto disuasorio sobre determinados investimentos dos grandes grupos de distribución comercial en Galicia. E tamén é moi probable que estas empresas trasladasen aos consumidores o maior custo do seu establecemento a través dun prezo superior dos seus produtos. O que resulta moito máis sorprendente é que argumenten vostedes protexer o pequeno comercio. Para mostra, un botón: non hai que lembrar demasiado nin ir demasiado para atrás, porque con vostedes no Goberno non sei se se acordan que se duplicou o número de metros cadrados das grandes superficies. Sen embargo, sempre a súa mensaxe é duplicar grandes superficies cando gobernan, e cando non gobernan de repente o interese pasa polo comercio polo miúdo. Aí hai algo que non coincide moi moito na argumentación. ¿E que dicir sobre o imposto de depósitos bancarios? Reitero que este imposto non o pode crear a nosa comunidade autónoma, porque xa o ten fixado o Goberno central para todo o Estado. E, ademais, tal e como o solicitara Galicia, a recadación distribúese ás comunidades en función de onde radique a sede central ou as sucursais dos contribuíntes nas que manteñen os fondos de terceiros gravados. De feito, lémbrolle que este ano Galicia recibirá por este imposto 17 millóns de euros. E vaiamos agora ás minoracións, que tamén teñen problemas para levarse a cabo. Piden reducir o gasto en persoal eventual –algo xa comentamos pola mañá–. A Xunta gasta agora en altos cargos e persoal eventual moitísimo menos do que gastaba o anterior goberno, as cifras son terriblemente claras. En altos cargos gastamos nestes momentos un 45 % menos que no orzamento do 2009 do Bipartito. Ou, se o prefire –como dicía hoxe á mañá–, vostedes gastaban un 82 % máis e seguen enchéndose a boca en falar de minoracións de altos cargos. Como tamén ocorre o mesmo co persoal eventual de gabinete, que é un 35 % menor nestes momentos respecto do último ano do Bipartito; ou, se o prefire, un 54 % máis gastaban vostedes no 2009. [[Murmurios.]] Coma sempre, piden alixeirar o custo en altos cargos e persoal eventual, pero cando teñen a posibilidade de gobernar fan todo o contrario e sóbeno. Señores do BNG, piden minorar partidas tamén para a construción de centros de saúde. [[Murmurios.]] Xa lles digo que non estamos de acordo. Pero se queren que non se faga algún centro de saúde, dígannos exactamente en que localidade non lles parece ben que fagamos un centro de saúde e explíquenllelo, por favor, aos veciños dese lugar. Outra batería de emendas non pode ser aceptada porque sería quedarnos sen recursos para atender o mantemento ordinario da Administración ou mesmo suporía unha deterioración importante na atención ao administrado; e as que pretenden reducir gastos en partidas nas que destinamos xa ao día de hoxe menos da metade, de media, do que o anterior goberno. Voulles dar algúns datos que xa están actualizados: en gasto en material de oficina, por exemplo, baixámolo máis dun 43 % no ano 2009, ou, o que é o mesmo, gastamos 4,7 millóns de euros menos que na súa etapa. En gasto de atencións protocolarias diminuímos máis dun 53 %; en gastos de publicidade e propaganda –ao que se fixo referencia anteriormente tamén por outro voceiro– reducímolo un 65 %; en gastos en reunións, conferencias e cursos diminuímos un 64 %; en gastos de locomoción baixamos case un 53 %. Podería seguir con máis exemplos, pero coido que son suficientes. O que sorprende é que lles pareza moito agora e non cando vostedes gastaban de media máis do dobre ca este goberno neste tipo de gastos. Ademais, algunhas das súas propostas de minoracións, de ser aceptadas, na práctica deixarían inoperativos servizos como o salvamento marítimo ou mesmo a Axencia de Infraestruturas. Tampouco podemos cambiar o destino doutras partidas financiadas por fondos finalistas, como as de infraestruturas educativas e culturais, co FEDER; ou as que teñen que ver coa Consellería do Mar co Fondo Europeo Marítimo e da Pesca. Á voceira de AGE empezarei por dicirlle que vou ser bastante repetitivo respecto do dito polo Goberno en anos anteriores. Pero é que gran parte das súas emendas –con todos os respectos– son un corta e pega doutros exercicios. Por suposto, non puidemos aumentar o teito de gasto autorizado por este Parlamento en 200 millóns de euros financiados con endebedamento, sería ilegal. Non é posible incrementar os ingresos non financeiros, como piden, emitindo débeda, como solicitan. Ademais, non estaría de máis un pouco de coherencia, pois todos os días critican que teñamos demasiada débeda e propoñen aumentala nada máis e nada menos que en 200 millóns de euros. E un ano máis calcan practicamente as súas propostas fiscais. Como anécdota –sirva como anécdota– nalgunha emenda nin sequera cambiaron o ano, poñen 2015 en vez de 2016; mesmo nunha emenda fan referencia ao 2014. [[Murmurios.]] Así, na súa proposta de aumento de ingresos propoñen aumentar os mesmos 40 millóns de euros de 2014...
¡Silencio, por favor!
...e 2015 para IRPF e patrimonio. En IRPF formulan unha tarifa que implica aumentarlles os impostos a todos os galegos, agás os do primeiro tramo. Nós, sen embargo, obviamente, queremos baixarlles o IRPF ao 98,5 % dos galegos, sobre todo ás rendas baixas e medias.
Señor Fajardo, ¡faga o favor!
Para a suba de patrimonio, insisto en que xa subimos a escala un 20 % hai tres anos e estamos entre as comunidades cunha tributación máis elevada. Reclaman mellorar a xestión recadatoria con idéntica cantidade que a de 2014 e 2015, 12 millóns de euros. A loita contra a fraude fiscal é unha prioridade, e logo, con motivo da resposta doutra emenda, doutro grupo, referireime aos datos positivos que estamos acadando. E de novo solicitan os mesmos 52 millóns de euros de 2014 e 2015 no imposto sobre danos medioambientais da auga encorada. Esta proposta non ten en conta a natureza dun gravame, pois trátase dun imposto ambiental, un tributo de carácter extrafiscal para a corrección e a compensación do impacto ambiental. Polo tanto, non se trata dun tributo fiscal no que cabe a súa modificación por motivos exclusivamente recadatorios. E seguimos coa mesma emenda de anos anteriores para o imposto de depósitos, os mesmos 10 millóns de euros de 2015. Tamén repiten os mesmos 4 millóns para un imposto de grandes superficies comerciais. Nestes dous casos reitérolle a resposta que lle daba á voceira do BNG, e reitero os mesmos 1,5 millóns para un imposto sobre bebidas de alto contido en azucres. Neste caso, e sen saber a súa configuración, seguramente acabaría repercutindo aos consumidores asimilando isto a un imposto indirecto, que tanto criticaba, tamén, na súa intervención. E imos coa ultima copia en materia fiscal, os mesmos 500.000 euros para un imposto sobre pisos baleiros. Isto de novo sería tamén de dubidosa legalidade, segundo unha sentenza recente do Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco, e ademais lémbrolle que este tipo de pisos xa tributan por IRPF mediante imputación de rendas, polo que estariamos gravando un mesmo feito impoñible por dous impostos, en principio, distintos. E a única diferenza, por fin, aínda que só sexa no número, o ano pasado pedían unha minoración en beneficios fiscais de 30 millóns de euros, e este ano elévana a 80 millóns de euros. Señoría, sinceramente, agardaba algo máis de rigor, porque as medidas fiscais propostas son, practicamente, calcadas, como acabo de relatar, ás dos orzamentos de 2014 e 2015, mantendo, case sempre, os mesmos importes. Non parece que se aplique moito rigor nas estimacións, xa que as circunstancias e o contorno macroeconómico son distintos de cada un dos tres anos que acabo de sinalar. Vaiamos tamén ás partidas que piden minorar. En Vicepresidencia din que medran os gastos financeiros 62 millóns de euros, cando son 62.000 euros, ¡se xa non diferenciamos entre millóns e miles! Propoñen en Presidencia unha emenda que retira máis cartos dos que hai nesa partida, e cometen os erros técnicos porque non se poden minorar transferencias para financiamento de organismos se non se axustan aos gastos do orzamento do propio organismo que o recibe. Fano na Amtega, na Fundación Galicia-Europa e coa Cidade da Cultura, e non continúo con máis exemplos por moita falta de tempo. O voceiro do PSdeG di que debemos reforzar a loita contra a fraude. Estamos de acordo, e así creo honradamente que o estamos facendo. É unha das prioridades, xunto coa atención ao contribuínte, como ben sabe, da creación da nosa Axencia Tributaria de Galicia. Tan só no exercicio pasado de 2014 a Atriga detectou 181 millóns de euros en débeda non declarada, o que supuxo un incremento do 20,6 % respecto do 2013. E se nos referimos ás actas de inspección entre o 2005 e o 2009, levantáronse actas por 31,1 millóns de euros, e entre o 2009 e 2015 por 159,2 millóns de euros. Creo que a comparación non aguanta moitísimo. O importe medio de cada acta foi, naquel momento, de 10.380 euros cando gobernaban vostedes, e de 38.964 euros con nós no Goberno, máis que o triplo; creo que os datos falan por si sós. Sobre a súa proposta do IRPF, suporía un incremento de recadación respecto á prevista polo Goberno galego –aí si que lle teño que dar a razón– en torno a uns 13 millóns de euros, polo que nós consideramos que se poñerían en mans dos cidadáns menos eses 13 millóns para incrementar a súa renda dispoñible, incrementar e incentivar o consumo. Reitero o dito aos outros grupos, consideramos moito máis axeitada a nosa proposta, que beneficia o 98,5 % dos contribuíntes galegos. Sobre o imposto de patrimonio, no 2013 pactamos con vostedes unha suba do imposto do 20 %, igualando a nosa tributación daquela, e nestes momentos, con Andalucía. Pero é que resulta sorprendente que agora nas comunidades onde gobernan –Aragón, Comunidade Valenciana ou Baleares–, onde terían capacidade para facelo, non pidan baixar o mínimo exento a 350.000 euros; pero en Galicia si que o piden dende a oposición. O seu criterio muda segundo estea o goberno na oposición, e creo que deberiamos de ter entre todos un pouco máis de coherencia. Respecto do imposto sobre depósitos bancarios ou de grandes superficies, xa o repetín dúas veces, creo que para os tres ía a contestación que no seu momento falara respecto da voceira do BNG. En canto ás partidas que piden reducir. Na súa redución de créditos chegan ata o punto de eliminar actuacións socialmente demandadas e necesarias, como son as axudas para evitar os custos de subministracións eléctricas a familias vulnerables, ou axudas para o pagamento de parte da factura eléctrica, a través do tícket eléctrico social de Galicia. Tamén retira algunha partida deste tipo o Bloque Nacionalista Galego. ¿De veras vostedes defenden que non se axude a pagar a luz a quen máis o necesita? É sorprendente que formulen unha emenda para diminuír os recursos da Axencia Galega de Servizos Sociais, que serven para financiar o mantemento das escolas infantís. Espero que sexa un erro, porque non entendería que non se quixera manter en bo estado este tipo de instalacións. Teñen tamén as súas incongruencias, por poñer un exemplo. Propoñen reducións moi importantes no Instituto de Estudos do Territorio, que é o organismo competente en materia de paisaxe, e, por outra banda, botan en falta un maior orzamento para o desenvolvemento da lei da paisaxe ou piden a devolución dos orzamentos da sección de Vicepresidencia por unha suposta ausencia de fondos, e logo na súa emenda de transferencia de créditos entre seccións non se incorpora nin un só euro aos orzamentos desta sección, senón que os minoran en 3,8 millóns de euros, afectando mesmo a partidas esenciais, como son o funcionamento da Administración de Xustiza. Tamén hai exemplos de emendas que as fan porque non ollan con detalle os orzamentos, como na que afirman que desaparecen os programas de inserción laboral de mulleres vítimas de violencia de xénero. Quero aclararlles que a suposta desaparición non é tal, senón unha simple mudanza de concepto dende o 444 ao 48102, mudanza que, por outra parte, vai acompañada –como xa falei hoxe á mañá– dun crecemento do 100 % desta partida, pasando de 325.000 euros a 650.000. E outras, igual que outros grupos, propoñen unha serie de baixadas en partidas que afectan o normal funcionamento dos servizos de atención ao cidadán, ou afectan a prestación de servizos sociais, como poden ser os gastos de contratos de mantemento dos centros dependentes da administración de atención á dependencia ou nos da promoción da autonomía. Mesmo chegan a cuestionar unha partida de 600.000 euros do programa de campaña de dinamización demográfica, cando o problema demográfico é un dos grandes retos que como país temos. E como último exemplo, aínda que podería citar algún máis, as minoracións que formulan en materia de xuventude suporían na práctica a case desaparición das partidas que soportan a programación de actividades que leva a cabo a Xunta de Galicia para os mozos. Remato xa, señorías. En resumo, estamos ante propostas que as que pretenden incrementar ingresos ou son irreais, porque non se poden considerar viables e levar á práctica, ou piden impostos que non podemos crear, ou outros que están en discusión, ou tamén subir en impostos que xa temos entre os máis altos de España, como é o de patrimonio. E no referido ao cambio de prioridades de gastos, minoran partidas esenciais para o funcionamento da Administración e para a prestación de servizos, cambian partidas que son finalistas por fondos europeos e só poden destinarse a financiar actuacións como as que xa ten previsto o Goberno galego nos orzamentos, ou suxiren reducir partidas nas que este Goberno xa diminuíu de media máis da metade nos últimos anos, como dicía anteriormente, case un 60 % ou por riba dun 60 %. En todo caso, son propostas que, ou ben por irrealizables ou por retirar partidas necesarias para a acción do Goberno, non podemos considerar viables para que sexan incluídas no proxecto de orzamentos presentado por este Goberno. Coas políticas levadas a cabo polo Goberno nos últimos sete anos xa contamos cunha Administración na que temos eliminado o superfluo e afondado na corrección de ineficiencias e ineficacias, que tamén as houbo, polo que as partidas, ao noso entender, están correctamente dimensionadas e conforme as necesidades reais. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Rolda dos grupos parlamentarios non emendantes. Grupo Mixto, señora Martínez.
Boa tarde a todas e a todos. Ben, o conselleiro díxoo agora clarisimamente. Eu creo que foi o máis claro de todo este debate. Acaba de dicir que as emendas da oposición non son viables por dous motivos: un, porque non se poden aumentar os ingresos, xa que están en desacordo con aumentar os impostos, o capital e as rendas máis altas; e están tamén en contra de novos impostos que graven dende a contaminación a grandes superficies ou outro tipo de actividades. Polo tanto, está claro que non queren. Pero, ¿ademais por que non queren? Dío na segunda parte, e di que porque reducen partidas ademais necesarias para os proxectos deste Goberno, non para os proxectos que lles interesan a este país ou á maioría social deste país, senón para os proxectos que lle interesan a este Goberno para facer as súas políticas neoliberais de dereitas e en contra dos dereitos da maioría social. Por iso, xa que vostede foi tan claro, evidentemente eu tamén vou ser clara. Paréceme que os seus orzamentos son impresentables na situación actual. E non me estraña que se repitan emendas dun ano para outro, porque as políticas da Xunta son as mesmas, e seguen castigando aos mesmos, por iso é necesario que nos repitamos unha, e outra, e outra vez, non só en cuestións de orzamentos, senón en cuestións de iniciativas, machacando, intentando sensibilizar o Partido Popular cos problemas da maioría social. Polo tanto, eu vou apoiar as emendas dos grupos da oposición, porque defenden os intereses desa maioría social. E podemos falar dalgúns dos exemplos dos que vostede tamén falou. No tema da muller. Non hai unha política para a recuperación do emprego feminino, cuestión que si xa teñen nas emendas da oposición. Tampouco para a prevención da violencia de xénero e para a protección das mulleres e dos fillos e fillas desas mulleres vítimas de violencia de xénero. Non hai vivendas para esas mulleres, a disposición desas mulleres. Non hai salarios a disposición desas mulleres, non hai ningunha política que vaia mellorar a vida desas mulleres, deses nenos e desas nenas. Pero se falamos de menores, nin constan nas partidas; non hai ningunha atención especial a menores, ¡ningunha!, con todos os problemas que levan soportado estes nenos e nenas, e como digo nin sequera se recollen ningúns orzamentos nos que se poidan dedicar aquelas recomendacións que o propio Valedor do Pobo fai como imprescindibles, necesarias e urxentes. En canto á xustiza, os orzamentos non van dar resposta ao colapso que sofren os xulgados, todos os xulgados, dende o Xulgado do Social, Xulgado de Familia, Xulgado da Violencia de Xénero, que, por certo, teriamos que ter xulgados de familia e de violencia de xénero en todos os distritos xudiciais, en todas as sedes xudiciais. Pero tampouco se ve un orzamento que vaia dar resposta á problemática dos arquivos xudiciais e á dixitalización das historias da xustiza que teñen. En dependencia. En dependencia, evidentemente, non hai partidas para algo que se leva reclamado aquí dende hai anos. Unha: mellorar a axuda á domicilio, sobre todo no medio rural. Hai centos, miles de persoas no medio rural, fundamentalmente, polo tanto persoas maiores, fundamentalmente, e polo tanto mulleres maiores de 50 anos, que están atadas á casa coidando dos dependentes e que non reciben ningún tipo de axuda nin para o seu descanso que lles permita levar unha vida minimamente libre ou ter uns momentos de ocio. Tamén os recortes ou a falta de atención en algo precisamente tamén para o rural, esa hospitalización a domicilio que mellore a calidade de vida das persoas dependentes e tamén das persoas coidadoras. Non se ten en conta e déixase que acaben na miseria esas mulleres coidadoras polas que non se cotiza e as que van ser –despois de facer un servizo social como este que debería cubrir o Goberno– unhas mulleres maiores pobres. Tampouco podemos falar do transporte adaptado ou dos centros de día. Moitísimas necesidades que non se recollen nos orzamentos. En canto a emerxencias xa falabamos esta mañá. Evidentemente, apoio todas esas emendas que van dirixidas a garantir a protección do noso medio natural e a constituír uns servizos de emerxencias realmente coordinados, onde non exista precariedade laboral, onde todos os traballadores e traballadoras conten cos EPI necesarios para levar o seu traballo adiante e, sobre todo, para que teñan unhas condicións dignas de traballo. O mesmo que ao persoal público a quen non se lle recoñeza a débeda salarial e de dereitos que se teñen con eles, vendendo agora como un gran logro devolver a metade da paga extra. De verdade que é para cabrearse. Non é un favor, é unha débeda que teñen, e é hora de que a paguen, pero de que a pagaran toda, non só unha parte. E de que repoñan o persoal en todos os servizos públicos, porque é o que condena as familias a ter unha peor asistencia sanitaria, un peor acceso ao ensino, aos servizos públicos ou á xustiza. En canto á industria, á parte dos drons, que parece que agora son la madre del cordero e que os drons van solucionar a vida neste país, aínda miraremos de verdade a actividade militar, porque eu non me creo que sexan para actividade civil realmente. Pero non se fala para nada, como aquí se dixo, xa non do dique flotante, fíxese, do sector naval. Para vostedes non é que estea morto, é que teñen présa por enterralo, teñen unha présa tremenda por enterrar o sector naval, sobre todo o público. Que o leve Cádiz, porque Galicia, o Goberno galego, non o quere. Evidentemente, queren cargarse o estaleiro de Fene privatizándoo e deixando de ser un estaleiro para converterse noutra cousa moi diferente. Pero tampouco hai ningún indicio de potenciar unha industria ligada aos sectores primarios, como o mar e o agro. E, evidentemente, o sector leiteiro segue abandonado. Unha política fiscal, como xa se dixo, inxusta e regresiva. En canto ás medidas de emprego, os orzamentos para emprego non permiten recuperar o emprego de calidade, só permiten crear e seguir creando ese emprego eventual, precario, con salarios de miseria que... Vostedes son os grandes creadores da figura do traballador pobre. Dende o franquismo a aquí non había traballadores pobres ata que gobernaron vostedes. Vostedes é o gran logro que teñen, converter a clase traballadora nunha clase empobrecida. Precariedade, falta de calidade no emprego e falta de políticas para que retorne a nosa mocidade. En canto á demografía, non hai ningunha partida á parte do cheque-bebé que garanta unha política de recuperación demográfica; non hai medidas nin hai orzamentos para atender os servizos que se necesitan para a infancia, para atender as necesidades sanitarias, a educación e a conciliación da vida laboral e familiar, que se queda simplemente nun enunciado, sen máis. Chama a atención, e tamén apoio esas emendas, as emendas dirixidas ao interese que ten o Partido Popular por anular canto antes organismos como, por exemplo, o CES. Porque non lles gusta, e non me estrañaría nada que se puideran tamén se cargarían vostedes a oficina do Valedor do Pobo, porque todo o que defenda os intereses da maioría social ou faga críticas ás súas políticas austericidas...
Vaia rematando, por favor.
... –vou rematando, presidenta– non merecen o seu respecto. Podemos seguir falando –acábaseme o tempo– do incremento da colaboración público-privada, da desprotección do medio ambiente, que tamén cala, e aparece no novo Proxecto de lei do solo, o abandono do transporte, a aposta polo transporte privado, polas grandes vías de alta velocidade, e o abandono total e absoluto da cohesión territorial do noso país cun transporte público de calidade. En canto á vivenda, tamén consta na Lei do solo, hai un auténtico desleixo e desinterese pola vivenda social, e, de feito, na Lei do solo recóllese que o único interese, o cálculo de vivendas sociais que se van construír vai en función da demanda. Non se teñen en conta nin as persoas que viven en infravivenda, nin as persoas en exclusión social sen vivenda, que, dende logo, non se van acercar ao concello a pedir, a solicitar, unha vivenda social, porque os seus problemas son demasiado grandes e necesitan, precisamente, o apoio da Administración para guiar esas peticións. Remátaseme o tempo, eu lamento que teñamos que aguantar un ano máis estas políticas que van en contra da maioría social.
Remate, señora Martínez.
Nada máis e moitas grazas.
Grupo Popular, señora Rodríguez Arias.
Grazas, señora presidenta. Señoras e señores deputados. Señor conselleiro, no debate desta mañá quedou claro que a oposición suspende os orzamentos da Xunta de Galicia para o ano 2016, supostamente por resumir, porque non hai recuperación económica e porque os orzamentos que presenta a Xunta de Galicia son mentira. Por iso solicitaron a devolución dos mesmos. A segunda parte deste debate son as emendas transversais por parte dos grupos da oposición, onde supostamente demostran que é posible facer outros orzamentos, onde plasman o seu manual económico para a recuperación de Galicia, que, por certo, son as mesmas receitas do pasado. ¿O manual da oposición para a recuperación económica de Galicia en que consiste? Fundamentalmente en tres cuestións: a primeira, incrementarlles os impostos aos galegos aplicando novos impostos de dubidosa legalidade; a segunda, reducir partidas necesarias para prestar servizos públicos á cidadanía; e a terceira, incrementar o endebedamento. Si, escoitan ben vostedes, incrementar o endebedamento de Galicia. A oposición propón subir os impostos aos galegos, o Goberno propón baixar os impostos ás clases medias e ás familias con menos ingresos, concretamente 140 millóns máis de euros a disposición da cidadanía. A oposición propón máis carga fiscal e menos renda dispoñible para os cidadáns. O Goberno galego propón menos carga fiscal e máis renda dispoñible para os cidadáns. Por iso me gustaría que me aclararan a que se refiren vostedes cando propoñen que paguen máis os que máis teñen, porque vostedes están propoñendo que paguen máis todos os galegos e as galegas... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, que paguen máis todos os galegos e as galegas. E miren, relativo ao imposto de patrimonio. O Partido Socialista calcula que se podería incrementar en 35 millóns a recadación, o BNG en 35 millóns tamén, e AGE en 20 millóns. A súa proposta afecta a clase media galega. Galicia xa é a comunidade autónoma, como dixo o conselleiro, onde máis se está a pagar polo imposto de patrimonio, e vostedes queren incrementar o que teñen que pagar os galegos e as galegas polo imposto do patrimonio. Un imposto que en Galicia só grava as rendas máis altas, afecta exclusivamente a declarantes cun patrimonio superior a 700.000 euros. Pero vostedes seguen coa mesma cantinela, que son os progresistas que queren cobrar máis impostos aos que menos teñen, cando en realidade as súas propostas están incrementando os impostos a todos os galegos e as galegas. En relación ao IRPF. O que fai o Goberno galego é rebaixar a tarifa autonómica do IRPF. O 98,5 % das persoas declarantes, ata 380 euros ao ano de aforro por declarante. ¿E vostedes que queren? Pois incrementar os impostos, incrementar a recadación polo IRPF entre 20 e 33 millóns de euros. ¿Imposto de sucesións e doazóns? Despois do debate do estado da Autonomía, onde o presidente da Xunta de Galicia anuncia que non pagarán este imposto de ata 400.000 euros por herdeiro, que pagarán cero imposto de sucesións e doazóns o 99 % dos herdeiros en Galicia, vostedes, o Bloque Nacionalista Galego, o que queren é que se elimine esta redución de imposto cero nas sucesións e doazóns, e que se recaden 42 millóns de euros. E segundo vostedes esa é a súa política progresista tributaria. En relación cos depósitos bancarios. Pois tampouco se poñen de acordo neste imposto vostedes. Porque miren, o Grupo Socialista calcula que se poderían recadar 35 millóns de euros máis, AGE propón que se poden recadar 10 millóns de euros máis e o BNG 115 millóns de euros máis. Vostede sabe que agora é un imposto estatal, vostede sabe que o Parlamento galego aprobou que este imposto fora cedido a Galicia, vostede sabe que o Goberno se comprometeu a ceder este imposto ás comunidades autónomas e que Galicia vai recibir 17 millóns de euros por este imposto. En relación co imposto de grandes superficies, pois tampouco se poñen vostedes de acordo no cálculo do que suporía cobrar este imposto en Galicia. O PSOE 18 millóns, AGE 4 millóns, BNG 30 millóns de euros. [[Murmurios.]] E logo, como di o conselleiro, preséntano dicindo ou alegando que é para protexer o pequeno comercio, cando estamos falando de que vostedes nunha única lexislatura autorizaron nada máis e nada menos que 16 novas grandes superficies en Galicia. Por certo, as comunidades autónomas que decidiron gravar as grandes superficies están dando marcha atrás. A Comisión Europea non está disposta a que siga en vigor un imposto que consideran discriminatorio e non axustado ao dereito comunitario. E vostedes en Galicia queren implantar o imposto de grandes superficies. En relación coa mellora da xestión tributaria e recadatoria e a loita contra a fraude fiscal, informarlles que no 2014 a Axencia Tributaria de Galicia detectou máis de 181 millóns de euros. Vostedes falan de mellorar a xestión recadatoria entre 11 e 12 millóns de euros. Desenvolveuse un plan especial que permitiu afondar débeda por 50,7 millóns de euros. E Galicia é a comunidade con maior eficiencia recadatoria nos tributos cedidos. Por outra banda, vostedes propoñen rebaixar gastos improdutivos. E vou poñer só tres exemplos do que vostedes queren reducir nestes chamados gastos improdutivos. En primeiro lugar, persoal de gabinete. Tanto o BNG como o Partido Socialista solicitan que se reduza a partida. Pois como dixo o conselleiro un 45 % menos en altos cargos e un 35 % menos en persoal eventual de gabinete. Publicidade e propaganda, un 65 % menos do que se gastaba no ano 2009. En Administración paralela, na actualidade xa foron suprimidos 97 organismos e estamos nun aforro anual de 60 millóns de euros. E logo falan do control do endebedamento en Galicia. Por parte de todos os grupos parlamentarios, sen exclusión, estívose criticando a débeda de Galicia, a débeda da nosa comunidade, repetiuse por activa e por pasiva que Galicia é a segunda comunidade autónoma na que menos aumentou a débeda pública dende o ano 2008, que a ratio débeda/PIB de Galicia é cinco puntos inferior á media das comunidades autónomas. E aquí nós queriamos facer unha pregunta, ¿por que pola mañá critica algún grupo parlamentario a débeda da comunidade autónoma e pola tarde presenta unha emenda transversal para incrementar a débeda de Galicia en 200 millóns de euros? É unha cuestión que a levan facendo vostedes anos tras ano, [[Aplausos.]] e non entendemos por que. Explíquennos por que non están de acordo coa débeda de Galicia, que se destina a políticas sociais, a sanidade e educación, e pola tarde vostedes pretenden que a Xunta de Galicia incremente en 200 millóns de euros a débeda pública. Señorías, hoxe estamos mellor que hai un ano, pero a recuperación non chega a todos, estámolo dicindo en todas as comparecencias e debates que temos de orzamentos. Por iso o gasto social incrementa en 282 millóns de euros: 103,3 millóns máis para sanidade; 92 millóns de euros máis para educación; 69,2 millóns de euros máis para políticas sociais; 16,8 millóns de euros máis para loitar contra o desemprego. E ademais póñense en marcha medidas contra a desigualdade económica na nosa comunidade, un plan social contra a desigualdade económica dotado con 20 millóns de euros; increméntase o orzamento da Risga chegando aos 52,7 millóns de euros; increméntase o orzamento da dependencia chegando a 324,2 millóns de euros; increméntase o orzamento para loitar contra o desemprego nun 15 %, concretamente 177,2 millóns de euros. Polo tanto, sigan vostedes co seu modelo. Dende logo, non compartimos o seu modelo, que está plasmado a través destas emendas transversais, que se pode resumir en máis impostos e máis débeda para Galicia. Nós compartimos o modelo que propón o Goberno galego, que supón máis orzamentos para as persoas que o precisan, máis orzamentos para as familias que teñen menos recursos, máis orzamentos para a dependencia, máis orzamentos para as persoas en situación de exclusión social, máis orzamentos para loitar contra o desemprego. Por suposto, menos impostos para os cidadáns e máis renda dispoñible, ese é o noso modelo. Dende logo, contraposto ao seu, que non apoiamos. Moitas grazas.
Grazas, señora Rodríguez Arias. Rolda de réplica dos grupos parlamentarios emendantes. [[Pausa.]] Polo Bloque Nacionalista Galego ten a palabra a señora Pontón Mondelo.
Moitas grazas, señora presidenta. A verdade é que, señora Rodríguez Arias, ten vostede moita capacidade para mentir, porque vén aquí dicirnos...
Silencio, por favor.
Vén aquí..., e vou explicar por que, se as señoras e señores deputados do Partido Popular teñen a ben deixarme falar. Pois vou explicar por que vén aquí mentir; vén aquí dicirnos que o Partido Popular son os campións de rebaixar os impostos, e iso é unha mentira máis grande que a catedral de Santiago. ¿Por que? Mire, o Partido Popular subiu, por exemplo, os impostos que pagaban todos os galegos e galegas pola auga a través do canon da auga; o Partido Popular subiu os impostos que pagan todos os galegos e galegas a través dese imposto aos hidrocarburos; o Partido Popular subiu o que paga todo o mundo cando ten unha enfermidade, con todo o que se refire ao acceso a unha sanidade pública; o Partido Popular incrementou o IVE. E mesmo o Partido Popular introduce algunha modificación nos impostos do IRPF que fan que aquelas persoas que teñen ingresos –dos que falan eles– da clase media van ter que pagar máis polo seu IRPF. Polo tanto, non veñan aquí repetir slogans que son ademais mentirosos, porque non teñen nada que ver coa realidade. E o PP –expresouno moi ben vostede aquí– está claramente defendendo os intereses das grandes superficies comerciais, está defendendo os intereses do gran capital, pero non os intereses da maioría social do noso país, que está nunha situación realmente grave e hai moitísima xente que o está pasando moi mal, neste momento, fronte a un discurso que veñen aquí absolutamente triunfalista de que xa está a crise superada. Desde logo, esa non é a realidade. E hai que ter –eu creo– argumentos un pouco máis sólidos á hora de defender as cousas. ¿Por que a Xunta de Galiza non pode implantar novos impostos? Que non o explicaron vostedes en ningún momento. ¿Por que a Xunta de Galiza non pode implantar un imposto ás grandes superficies comerciais? Vostede veu aquí facer de defensor das grandes superficies comerciais, non dos intereses, por exemplo, do pequeno comercio deste país, que está pasando un momento moi malo e que durante os gobernos de Feijóo se destruíu unha parte moi importante do noso tecido comercial. Que é fundamental en termos de emprego, pero tamén en termos de que tipo de vilas, que tipo de cidades queremos construír no noso país, e que tivo unha incidencia moi forte na destrución de emprego en Galiza. Polo tanto, se non se crean este tipo de impostos é porque o Partido Popular non o quere facer, non porque legalmente non sexa posible levalo adiante. Teñen tamén vostedes unha concepción moi curiosa do que son clases medias e baixas, porque están aquí preocupados porque nós facemos unha modificación para que no imposto de patrimonio se baixen os tipos exentos aos 300.000 euros de valor catastral. Polo tanto, cando falamos desa cifra, pois non sabemos cal é a concepción ou a cantidade de bens que consideran vostedes que teñen os traballadores e traballadoras deste país. Pois claro que introducimos unha maior progresividade facendo este tipo de modificacións. E se vostedes leran as nosas emendas verían como nós si que baixamos no IRPF as rendas máis baixas e o que estamos facendo é incrementar os tipos para as rendas máis altas cunha tributación que nós cremos que sería moito máis xusta, aínda que saibamos que o axuste que se pode facer desde Galiza neste imposto é pequeno, porque a maior parte da regulación dese imposto está no Estado. Somos conscientes diso, pero cremos que se pode introducir unha progresividade maior que implica que se aplique este criterio de que realmente estean aportando máis aquelas rendas que teñen máis. O grave é que aquí nin o conselleiro nin a voceira do Partido Popular deron ningún tipo de argumentos e veñen aquí –eu creo– co pé cambiado neste debate. Se o problema é de onde reducimos, podemos chegar a unha transacción, poden facerse modificacións, pero ese non é o problema. O problema é que vostedes aquí están votando en contra de destinar máis recursos a loitar contra o desemprego e a crear emprego; están votando en contra de destinar máis recursos á sanidade, á educación e á política social; están votando en contra de que teñamos 19 millóns de euros máis para o saneamento das nosas rías; están votando en contra de que teñamos máis recursos para loitar contra os desafiuzamentos, máis recursos, realmente, para priorizar unha política social de verdade e non a consumación dos recortes, que é o que fan vostedes. Porque, miren, nestes orzamentos –que en teoría son expansivos, pero que xa sabemos que non o son– a media do que medra educación e sanidade está por debaixo...
Remate, por favor.
...do que medran os orzamentos globais. Polo tanto, non hai recuperación en relación cos recortes que se levan operado durante estes últimos seis anos. Hai a consolidación dunha política que só trouxo a este país máis inxustiza, máis desigualdade, privatizacións e un problema gravísimo de emigración xuvenil, que non queren recoñecer nin enfrontar. Claro que estamos contrastando modelos diferentes, o seu, que é o dun país que están condenando á desaparición, e o noso, que é o dun país que non se resigna a ese destino. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señora Díaz.
Señor conselleiro, eu non sei como non sente vergoña de subir aquí para dicirlles [[Murmurios.]] –tranquilícense– aos galegos e ás galegas que non van aceptar, nin sequera formalmente, unha emenda da oposición; a min preocuparíame. Pero queda en evidencia que isto é a democracia, como a entenden vostedes, pasar absolutamente un auténtico rolo, así é a democracia para vostedes. Nin sequera formalmente por unha operación de maquillaxe teñen a ousadía de vir aquí e dicir: pois imos aceptar unha emenda para, polo menos, disimular. Nin sequera iso. Non sei –insisto– como non lle cae a cara de vergoña, porque vostede, con esa actitude, e os que van premer o botón aquí e as que van premer o botón, fan inútil este debate; claro que si, é a mensaxe que mandan aí fóra. Por tanto, vostede siga así. Segunda cuestión. Señor conselleiro, estamos crecendo moitísimo en Galicia, pero eu volvo dicirlle –e é a segunda vez que llo volvo preguntar e tamén o fixo agora mesmo o señor Santín– que nos explique, cando queira –eu tamén como o señor Beiras, tomando un café, señor conselleiro–, ¿por que o diferencial negativo é de crecemento no noso país? ¿Por que Galicia crece a metade que a media estatal? Señor conselleiro, ¿que están a facer mal? Explíquenos por que crecemos no Estado o 3,1 % e aquí o 1,8 %. Eu creo que nin vostede ten a... ¿Estou mentindo, señor conselleiro? É un dato público, ¡é un dato público!, señor conselleiro, explíquenos por que, porque teremos dereito a sabelo. E, dende logo, evidencian que están a facer algo terriblemente mal. En terceira cuestión, señor conselleiro, mire, esta é a súa política social, ¿Sabe que é isto?, é un centro de benestar ubicado na cidade da Coruña, está ao lado do punto de encontro. ¿Vale? Así está a súa política social. E non minto, temos varias fotos, podemos ilustralo. Así, esta é a súa política social, ¿de acordo?, así que é mellor que se empeñen en facer as cousas ben, porque van realmente mal na política social. Con iso de 8 de cada 10 euros xa queda clariño despois do recorte orzamentario que non só é mentira, senón que é falso e máis que falso. Mire, señor conselleiro, se eu lle leo as páxinas deste texto que disque é a súa proposta orzamentaria, iso si que é corta e pega, corta é pega. Podo lerlle, título II, "Gastos de persoal", corta e pega; preceptos exactamente que din...; é que non mudan nin unha coma, señor conselleiro, corta e pega. Iso si que é corta e pega. Pero, mire, agora que está o señor Rueda, que está farto de escoitarme, en Xustiza corta e pega, e eu non sei, pero é que lle fai unha graza, de verdade, tremenda. Unha graza que é dunha altura o seu..., ¡tremendo! Mire, o señor Rueda, orzamento de Xustiza, tres anos consecutivos, e Oficina Xudicial –da que imos falar mañá no Pleno ordinario–, consignan 40.650 euros, así todos os días, todos os anos. Sábeo ben o señor Rueda. Voulle pór máis exemplos, por exemplo a partida que dedican vostedes á xustiza gratuíta, tres anos consecutivos a mesma partida, señor conselleiro. Iso si que é corta e pega. Pero, mire, voulle falar tamén de pobreza, cooperación, no programa de Vicepresidencia, todos e cada un dos anos a mesma contía. Iso si que é un corta e pega, señor conselleiro, cunha grandísima diferenza, que vostede ten capacidade de cambiar este país, de gobernar, e nós estamos na oposición, esa é a diferenza. Vostedes si que practican un corta e pega, nin sequera manteñen as formas para ter un pouco de imaxinación. Xa lle dixemos cando arrancou o debate orzamentario que non tiñan ideas, que estaban agotados, que son un goberno morto, completamente morto en termos políticos, sen lugar a dúbidas. E mire, señor conselleiro, o único que incrementou os impostos neste país foi o Partido Popular. E iso das clases medias... O poeta Benedetti falaba das clases "fuelle", e é máis que discutible a existencia das clases medias. Pero mire, os únicos que incrementan nesas presuntas clases medias os impostos son vostedes, a través dos impostos indirectos. E señora Marta Rodríguez, eu respéctoa –xa llo dixen– porque nunca nos imos poñer de acordo en materia tributaria. Vostedes non cren nos impostos, son liberais radicais, e o problema é que cando reducen impostos o que están é cepillando os servizos públicos. Cando reducen impostos están dicíndolles aos fillos e ás fillas dos traballadores que non van ter escolas públicas decentes. Si, señor Puy, claro que é así. Cando recortamos minoramos os servizos públicos...
Remate, por favor.
¿Ou como se fai entón, señor Puy? ¿Como se fai? ¿A través de fundacións de Amancio Ortega? Ese é o seu modelo, non é o noso. ¿Cedendo o I+D+i a Amancio Ortega? Ese é o seu modelo, non o noso. E remato xa. Dende logo, si que é bastante triste que esteamos ata decembro, entrado, discutindo as seccións e as emendas para que vostedes pasen o rolo. Esa é a súa democracia, pero nós seguiremos facendo o noso traballo.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario Socialista. Señor González Santín.
Grazas, presidente. Bueno, señor conselleiro, vostede dicía que se repiten as emendas dos grupos parlamentarios; pois, home, por algo será, terase que preguntar por que, porque se se fixa vostede as que nos aceptan non as repetimos. E, por certo, os orzamentos, se colle vostede os dos anos pasados, son clónicos; cambiando as consellerías que se viron modificadas. Entón non sei se sabe vostede aquilo de ver a palla en ollo alleo e non a viga no propio, pois por aí lle van os tiros. Con respecto ao IRPF, dicíame vostede, e recoñecía, que tiña un incremento de 13 millóns de euros. Pero dicía vostede –se non lle entendín mal– que hai que deixar o diñeiro nas mans dos cidadáns. Oia, eu á táboa do IRPF non lle toquei máis que ás rendas superiores a 60.000 euros. En concreto, modificamos 60, 90 e 120.000 euros ou máis. Iso, evidentemente, xa sabemos en que mans queren votedes deixar o diñeiro, en mans dos cidadáns que gañan máis de 60, 90 e 120.000 euros, dos outros non. Con respecto ao imposto de patrimonio, que dicía vostede que a crítica era que non o faciamos nas comunidades que gobernabamos, e a señora Arias dicía que atacabamos as clases medias. ¡Home!, señora Arias, eu clases medias 350.000 euros máis 300.000 de vivenda habitual, eu non sei o que vostede considera clase media, eu recoméndolle que baixe un pouco á calle, porque, desde logo, non lle hai moitos deses. E tamén me gustaría comentar o que dixo vostede do tícket enerxético. Si, evidentemente, quitamos o do tícket enerxético, pero non foi un erro, porque cremos que o debe pagar a Consellería de Asuntos Sociais, que é a que debería pagar este tícket enerxético. E falando de erros, mire, erros cometémolos todos, incluso vostedes; como vostede ben sabe tamén vostede cometeu un erro no imposto de transmisións patrimoniais e aí o deixamos, e iso que ten todo o mecanismo da Xunta ao seu servizo. Polo tanto, non falemos de erros. Tamén teño aquí outra emenda, por exemplo do Partido Popular, que a traio aquí polo de anecdótica, que eu tampouco encontrei de onde sacaban esta partida, en concreto a número 2; seguro que estou equivocado, pero repítollo, erros cometémolos todos. O que hai que mirar non son as formas, senón o fondo das emendas. E o fondo, ¿sabe ao que nos leva? Lévanos a que o paro creceu en Galicia un 51 % dende o ano 2009; que a taxa de desemprego creceu un 58 %; que a poboación activa se reduciu nun 4,3, mentres que en España o fixo nun 1,2; e que o número de ocupados caeu en Galicia un 12,4 % mentres que en España o facía no 6,7 %. Tamén nos leva a ver que no sector industrial perdemos máis de 37.000 empregos e víronse afectados todos os sectores industriais de Galicia: o naval, o eólico, o das enerxías renovables, e afectará tamén agora o sector da automoción, coa crise de Volkswagen. Vostede sabe que das empresas auxiliares tampouco vin nada neste orzamento sobre iso. Levamos seis anos sen apoiar decididamente a I+D+i, e o Igape, señor conselleiro, non funciona, iso é o que nosoutros vemos. Nestes anos a calidade educativa mermou, o número de docentes baixou, abandonáronse as instalacións dos centros educativos, non se repón material didáctico nas aulas, os nenos perderon a gratuidade dos libros de texto, agora os nosos nenos nos colexios teñen que comer de catering, e ademais hai unha gran fenda dixital entre os colexios do rural e do urbano. Implantouse a FP básica Low Cost, unha FP básica na que non investiron un só céntimo de euro. Tamén impuxeron, e digo impuxeron, un novo plan de financiamento ás universidades galegas e recortaron as becas, co cal agora xa non se garante que os rapaces que non teñen os seus pais ingresos, os das rendas medias e baixas, poidan ir á universidade. Tamén na sanidade fixeron importantes recortes, fixéronlles un ERE aos profesionais que máis experiencia tiñan, aos de máis de 65 anos; desmantelaron a atención primaria; a saúde mental está abandonada; as novas infraestruturas sanitarias están privatizadas e as vellas están olvidadas, e non lles interesa para nada a saúde pública. Iso é o que temos no noso país. E, ¿como está a xente que máis necesita da axuda do Goberno? As listas de espera na dependencia están no 41 %, cando hai comunidades, por exemplo a asturiana, onde non chegan ao 10 %. Hai 8.000 persoas que morreron que tiñan recoñecida a dependencia e que non a puideron cobrar. Aumentaron os copagos na dependencia un 40 %. A Risga non cobre as necesidades da poboación galega, a pesar do seu crecemento, e apenas chega ao 30 % das persoas sen recursos. E reduciuse un 40 % o orzamento en atención a maiores con discapacidade, e tamén os centros onde están os nosos maiores están abandonados e non prestan unha asistencia digna. Non teñen unha política de vivenda, non hai un plan estratéxico de xestión territorial. E, ¿que se fixo polo noso sector agrogandeiro? Temos o leite máis barato de Europa, 24 céntimos, e o Goberno negouse á petición dos gandeiros do mediador; non existe unha política de mobilidade de terras; teñen unha política forestal axeitada aos intereses do eucalipto, e os produtores están sometidos á ditadura...
Vaia rematando, por favor.
... –si, xa remato, presidenta– á ditadura da distribución sen que o Goberno faga nada. Igual poderiamos dicir do sector da pesca. Este é o país que nos deixan os seus orzamentos, señor conselleiro, dos últimos anos, caros, moi caros, aínda que vostedes reduzan en partidas de asesores ou de electricidade. E din que agora fan políticas expansivas, unhas políticas que lles levamos demandando a oposición dende hai seis anos. Eu creo que non, vostedes levan seis anos facendo as políticas que querían. ¿Sabe o que cambiou?, o que cambiou é que o día 20 hai unhas eleccións e probablemente estes sexan os últimos orzamentos desta lexislatura. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra para pechar o debate o conselleiro de Facenda, don Valeriano Martínez García.
Grazas de novo, señora presidenta. Señorías. Para finalizar este debate, en primeiro lugar quero reiterar o meu agradecemento polas intervencións de todos os grupos parlamentarios e polo seu traballo durante o trámite parlamentario. A pesar das lexítimas discrepancias, pois cada grupo parlamentario, como é lóxico, formula o seu proxecto de orzamentos, insisto na necesidade de traballar unidos nun momento crucial para Galicia. Temos que ser capaces de sumar esforzos, porque temos por diante un último ano de lexislatura moi importante, que ten que ser aproveitado para consolidar unha situación económica que afortunadamente é moito máis favorable que hai tres anos, e tamén máis positiva que hai un ano, cando tiñamos este mesmo debate de orzamentos. Insisto en que estamos nunha situación moito máis desexada, pero que se afrontamos unha situación sensiblemente mellor da que había cando comezamos a lexislatura, aínda o traballo non está pechado. Para poder continuar consolidando o crecemento económico e a creación de emprego é esencial contar cun orzamento realista e rigoroso, só así será útil para a cidadanía e só así poderá executarse e cumprir os obxectivos para os que está deseñado. E señorías, o orzamento que trouxemos á Cámara o Goberno galego é realista, pero tamén rigoroso. E aproveitamos a oportunidade de ter por primeira vez nos últimos anos máis recursos para tomar medidas que sempre quixemos tomar, pero que non puidemos ata agora levalas adiante. Pero para o vindeiro 2016, grazas a que temos máis ingresos, tamén podemos facer unha política máis expansiva, coa maior rebaixa fiscal da historia, que mellorará a renda dispoñible dos cidadáns e contribuirá a fortalecer a recuperación do consumo; con máis recursos para favorecer o crecemento e a creación de emprego, para que o noso PIB siga medrando cada vez con máis forza e para que cada vez máis galegos e galegas atopen un emprego digno; cun reforzo sen precedentes nos últimos anos do investimento produtivo que facilitará a finalización e inicio de novos proxectos e tamén axudará á creación de emprego; e cun paquete global de medidas sociais que reforcen as que xa temos en marcha e que fagan de Galicia un lugar case ideal para a nosa infancia e para os nosos maiores. [[Aplausos.]] Señorías, Galicia é hoxe o territorio con máis estabilidade institucional. Galicia é hoxe unha comunidade solvente, que atende con axilidade os seus compromisos de pago. Galicia é hoxe unha autonomía fiable que xera confianza e resulta atractiva para o investimento, tal e como están poñendo de manifesto nas últimas semanas, de maneira unánime, organismos públicos e privados. E Galicia, do que nos sentimos terriblemente orgullosos, exerce o seu autogoberno porque ten autonomía financeira e toma as súas decisións tan só pensando no benestar e no futuro da cidadanía. [[Aplausos.]] O esforzo colectivo dos galegos permitiu transitar polos anos máis duros da historia da autonomía con moitas dificultades, pero en mellores condicións que a gran maioría de autonomías. Estou convencido de que hoxe calquera comunidade estaría encantada de presentar o balance que pode presentar e ofrecer Galicia. Pero en ningún modo consideramos isto como suficiente. Por iso este Goberno quere axudar a consolidar a recuperación económica completa e xusta, con estes orzamentos atendendo todas as necesidades e loitando contra a desigualdade, para que todos os galegos vexan mellorada a súa calidade de vida o vindeiro 2016. Son –e unha vez máis o repito– os orzamentos pensados para as persoas con menos impostos e máis investimento e para acadar un maior crecemento e máis emprego. En definitiva, son os orzamentos da recuperación certa, do crecemento e, sobre todo, da xente. Moitas grazas a todos vostedes. [[Aplausos.]] Votación das emendas que modifican a contía global dos orzamentos ou transfiren créditos entre seccións --Grupo II-
Empezamos a votación do grupo segundo. Procedemos, seguidamente, á votación das emendas debatidas. En primeiro lugar –silencio por favor– as emendas que modifican a contía global dos orzamentos. Comezamos polas emendas do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, emendas números 28 á 53, documento número 43564. Votación das emendas números 28 á 53 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego que modifican a contía global dos orzamentos, documento número 43564. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda números 1 á 7, documento número 43556, e da 1 á 9, documento número 43567, a primeira a partir do documento. Votación das emendas números 1 á 9 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda que modifican a contía global dos orzamentos, documento número 43556 e documento número 43567. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
E votamos a emenda do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia número 1, documento número 43600. Votación da emenda número 1 do G.P. dos Socialistas de Galicia que modifica a contía global dos orzamentos, documento número 43600. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Votamos, a continuación, as emendas que transfiren créditos entre seccións. Comezamos pola votación das emendas do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego números 1 á 27 e da 54 á 59. Votación das emendas números 1 á 27 e da 54 á 59 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego que transfiren créditos entre seccións, documento número 43564 e documento con corrección de erros 43722. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos, a continuación, as emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, números 1 á 25, documento número 43567, e a segunda parte do documento coa corrección de erros do documento número 43688. Votación das emendas números 1 á 25 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda que transfiren créditos entre seccións, documento número 43567 e documento, con corrección de erros, número 43688. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos, por último, a emenda do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia número 1, documento 43600, e a corrección de erros 43673. Votación da emenda número 1 do G.P. dos Socialistas de Galicia que transfire créditos entre seccións, documento 43600 e documento con corrección de erros número 43673. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Rexeitadas as emendas á totalidade e fixada a contía global dos estados de gastos e de ingresos, dáse traslado deste proxecto de lei á Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, para proseguir a súa tramitación de conformidade co disposto no artigo 114.4 do Regulamento da Cámara. Esgotada a orde do día, levántase a sesión. Boa tarde e moitas grazas.