Reiniciamos a sesión. [[Murmurios.]] Señorías, por favor, prego silencio. Debate e votación do ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia
Mantéñense para o pleno emendas do Grupo Mixto, do Bloque Nacionalista Galego, da Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Parlamentario Socialista. O texto lexislativo obxecto de debate, nos seus título I e II, artigos 1 a 13 inclusive, regula a iniciativa lexislativa popular, e na súa disposición derrogatoria derroga a Lei 1/1988, do 19 de xaneiro, de iniciativa lexislativa popular ante o Parlamento de Galicia. Ao ser a dita Lei 1/1988 unha lei de desenvolvemento básico do Estado de autonomía, a súa aprobación require maioría absoluta nunha votación final de totalidade que terá lugar tras as votacións ordinarias das emendas e antes do restante texto articulado do ditame, ao remate deste punto. Comezamos, pois, coa presentación do ditame da comisión, por parte do presidente da Comisión 1ª, don Agustín Baamonde Díaz.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi bo día, señoras e señores deputados. A proposición de lei á que fixo referencia a señora presidenta tivo entrada no rexistro do Parlamento o día 16 de febreiro de 2015. A Mesa do Parlamento, na reunión do día 17 de febreiro, admitiu a trámite esta iniciativa e dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia do 18 de febreiro de 2015. Na sesión plenaria do día 24 de marzo tomouse en consideración a proposición de lei. Posteriormente, a Mesa, oída a Xunta de Portavoces, acordou a súa tramitación pola Comisión 1ª e a apertura do prazo de presentación de emendas ao articulado, que rematou o día 11 de maio de 2015. As emendas ao articulado presentadas, cualificadas pola Mesa da Comisión na sesión do día 22 de maio e publicadas no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, foron 120 emendas ao articulado, 19 do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, 13 do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, 64 do Grupo Parlamentario Mixto e 24 do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. A Comisión 1ª designou os seguintes ponentes: polo Grupo Parlamentario Popular de Galicia, don Pedro Puy Fraga como titular e dona Paula Prado del Río como suplente; do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, don José Luís Méndez Romeu como titular e dona Carmen Gallego Calvar como suplente; do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, don Ramón Vázquez Díaz como titular e dona Yolanda Díaz Pérez como suplente; do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, don Francisco Xesús Jorquera Caselas como titular e dona María Tereixa Paz Franco como suplente; e do Grupo Mixto, dona María Consuelo Martínez García como titular e dona Carmen Iglesias Sueiro como suplente. A sesión constitutiva da Ponencia tivo lugar o día 4 de xullo de 2015. E logo de sucesivas xuntanzas e tras o exame e discusión das emendas presentadas, así como do propio texto, a Ponencia emitiu informe, que foi obxecto de debate e aprobación na sesión da Comisión do día 26 de maio. O texto articulado do ditame estrutúrase en seis títulos, unha disposición transitoria, unha disposición derrogatoria e unha disposición derradeira. E ata aquí o percorrido lexislativo desta proposición de lei, ao que compete hoxe poñerlle fin sometendo o seu ditame á consideración plenaria. Máis nada, señora presidenta.
Moitas grazas. Rolda dos grupos parlamentarios para fixar a súa posición sobre o ditame e, se é o caso, defender as emendas mantidas. Polo Grupo Mixto ten a palabra dona Carmen Iglesias Sueiro.
Bo día, señorías. Moitas grazas, presidenta. O dereito de participación política ten o seu fundamento constitucional no artigo 23.2 da Constitución española, que establece o dereito da cidadanía a participar en asuntos públicos directamente ou por medio das súas representantas. A definición de parlamento aberto, traballado na rede social NovaGob, que o describe como aquel que comunica toda actividade parlamentaria e a información sobre a institución e os seus membros de xeito transparente e en formatos abertos e entendibles pola cidadanía é referencia para o grupo de traballo de participación social no Parlamento do Estado na elaboración do documento Participación política; novos plantexamentos. O devandito texto elaborado e os acreditados profesionais e teóricas que o elaboraron, persoeiros de sona e prestixio no ámbito da xudicatura e do dereito institucional, son asemade referencia para esta deputada. Nun contexto de crise económica, política e social como o actual, o Parlamento atópase no punto de mira de todas as críticas. As expresións de descontento diríxense asemade cara ao sistema político no seu conxunto. "Non nos representan", di o pobo. O barómetro do CIS amosa unha progresiva perda de confianza nas institucións representativas, quizais por entender a cidadanía que a representación política se atopa afastada das súas representacións reais. Nunha escala de 0 a 10 a confianza na clase política era dun 2,53 no ano 2013, e seguiu e segue á baixa. Faise imprescindible unha rexeneración democrática e a apertura que facilite vías e cauces formais de participación cidadá ás que o Estado e as institucións sexan quen de dar resposta e que sirvan para avanzar na reforma e mellora do noso precario sistema democrático. É, pois, señores e señoras deputadas, o momento de pasar das protestas ás propostas. Propostas que plantexa o Grupo Mixto nas súas emendas, que decide manter a pesar de ter sido rexeitadas e que se presentan e defenden coa intención de construír e contribuír a un maior cumprimento do dereito fundamental de participación cidadá nos asuntos públicos e do incremento da participación social da cidadanía no Parlamento, así como da transparencia no exercicio da política, que se vería reforzada na súa lexitimidade e na recuperación da confianza das cidadás de teren sido aprobadas pola Ponencia. Pero non foi así. Moito temo que a aprobación desta lei non sexa máis que outro lavado de cara ao que os medios subvencionados darán forma mañá no formato de importante titular: O Parlamento de Galiza aproba unha lei que facilitará as iniciativas lexislativas populares e a participación cidadá. E dará lugar, en certas canles de televisión, a debates entres sesudos e aburridos contertulios sobre o que non é máis que fume de carozo. ¿Como, se non, rexeitan a emenda para rebaixar o umbral de sinaturas necesarias para configurar o pobo galego como suxeito das iniciativas lexislativas populares? Iso toda vez que a poboación de Galiza ascende a 2.731.406 galegas, segundo o Instituto Galego de Estatística. E dadas as súas características de dispersión e a reducida dimensión das grandes urbes, non se entende que non acepten rebaixar o número de sinaturas para que o excesivo número actual non supoña unha traba. A emenda número 2, tamén rexeitada, parte do replantexamento das materias excluídas. Sen dúbida, para acadar unha maior participación cidadá o máis plural posible, entendemos que se debe incluír o máximo número de materias sobre as cales se poidan presentar iniciativas lexislativas populares, respectando como único límite o marco constitucional establecido, que non contempla as iniciativas de desenvolvemento básico do Estatuto de autonomía, xa que a Constitución española ten como único límite o artigo 87.3, o cal establece como materias excluídas das iniciativas lexislativas populares as propias das leis orgánicas, tributarias ou de carácter internacional, así como o relativo á prerrogativa de graza. E parécenos excesivo tamén o número de integrantes da comisión promotora, se non é para tratar de facer máis dificultoso o procedemento. Emendamos este número, que na lei é de 10, para eliminar un requisito superfluo, ao máximo de 3. Tamén insistimos en axilizar e adecuar os tempos tanto para a admisión a trámite como para a retirada, cando as emendas dos grupos parlamentarios desvirtúan e modifican o espírito da iniciativa lexislativa popular, como xa ten ocorrido neste hemiciclo. Por outra parte, o prazo dun mes, que establece o texto que emendamos para examinar a documentación presentada pola Mesa do Parlamento, excede con moito o establecido en textos vixentes na materia, tanto a nivel autonómico, como a Lei catalana 1/2006, do 16 de febreiro, ou a Lei aragonesa 7/1984, do 27 de decembro; tamén a nivel estatal, a Lei orgánica 3/1984, do 26 de marzo. E resulta paradóxico que en concreto no punto c)da emenda número 5 non se acepte a supresión deste apartado, tendo en conta que aspiramos a que o procedemento regulado consista nun instrumento cidadá e non nunha traba, o que resultaría coherente con este plantexamento e daría posibilidade ás promotoras de acumular a tramitación das iniciativas presentadas que versen sobre as mesmas materias con outras en curso, e non rexeitalas de plano. E resulta sospeitoso que se rexeite a emenda para que o reconto do número de sinaturas por parte da Xunta Electoral sexa público, o que dotaría de maior transparencia e credibilidade a todo o proceso. As emendas 15, 16 e 17 van na dirección dunha verdadeira eficacia da iniciativa lexislativa popular, por iso consideramos axeitado eliminar o trámite de toma en consideración e incorporar a participación da comisión promotora en todo o procedemento, e introducir para mellorar a institución e protexer a seguridade xurídica o protocolo para que no caso de disolución da Cámara se continúe coa tramitación do procedemento na nova lexislatura. En canto á emenda 21, de modificación ao artigo 14.3, actualmente, e dende o ano 2010, Galiza conta cunha regulación detallada de administración electrónica, onde se definen perfectamente os modos de identificación por medios telemáticos que lle resultan aplicables á Xunta de Galiza e ás entidades delas dependentes. Se ben é certo que o Parlamento carece dunha sede electrónica destas características, nada impediría que, por mandato deste texto lexislativo, se cree, tomando como modelo o xa existente para a Xunta. É por isto que supeditar a implantación dun sistema de recollida de sinaturas electrónico a un momento posterior iría en contra do proceso. Tamén rexeita a Ponencia as emendas encamiñadas a mellorar e axilizar as iniciativas lexislativas populares, e sorprende moito que se rexeite a emenda 26, que se inclúe por coherencia coa 24, ao artigo 15.2.c) que, pola contra, é aceptada. O que me fai pensar esta contradición é que vostedes pretenden dar imaxe de negociación cando non teñen ningunha intención real de facelo. Isto resulta tamén evidente no artigo 16.2, que establece que a Mesa da Cámara se pronunciará sobre a admisibilidade das preguntas de iniciativa popular e rexeitará as que considere improcedentes, sen posible recurso. Nun verdadeiro sistema de participación popular no control ao Goberno, consideramos ineludible a necesidade de incorporar a posibilidade de recorrer contra a inadmisión das preguntas efectuadas pola cidadanía. Pero vese que vostedes non, porque rexeitan a emenda. Espero que mo aclaren. O texto, ao que me referín ao principio da miña intervención e que tomo como referencia para o meu discurso –Participación política; novos plantexamentos–, no seu apartado 2, Tendencias internacionais a prol da participación nun parlamento aberto, informa de que, para axudar as parlamentarias a realizar avances na participación, máis de 135 organizacións da sociedade civil de monotorización do traballo parlamentar de todo o mundo avalaron a Declaración sobre a Transparencia Parlamentar, que foi asumida por organismos tales como a Asemblea Parlamentar da Commonwealth, a Asemblea Parlamentar para a Seguridade e Cooperación en Europa, na súa 22 sesión anual en Istambul en xuño de 2013, por parlamentos nacionais como o Senado de México e por un crecente número de asembleas lexislativas como o Parlamento de Andalucía. Esta declaración, nun dos seus principios, establece que o Parlamento ten a obriga de comunicar e de vincular activamente as cidadás e a sociedade civil nos procesos fundamentais e na toma de decisións co fin de representar activamente as cidadás e de facer efectivo o dereito de petición das cidadás ás súas gobernantas. Non acreditamos as deputadas do Grupo Mixto que este texto lexislativo sexa máis que pura literatura, máis propia dun legulello que dun auténtico lexislador. Cercena, constriñe e limita as iniciativas cidadás e pouco –ou mellor dito nada– aporta á mellora da paticipación da cidadanía, á que supón representamos, para que como suxeito de dereito teña acceso ao trámite e á xestión parlamentar. Non vai contar co noso voto; non no noso nome. Moitas grazas. Máis nada.
Moitas grazas, señora Iglesias. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego ten a palabra dona Ana Belén Pontón Mondelo.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi bo día. Estamos hoxe na fase final, pois, dunha proposición de lei na que supostamente o Partido Popular o que está é pretendendo favorecer unha maior participación cidadá e unha maior capacidade das persoas que viven en Galiza –iso si, sempre e cando sexan maiores de idade– para poder achegar propostas a este Parlamento. E nós, desde o Bloque Nacionalista Galego, temos que dicir que defendemos realmente unha democracia participativa, unha democracia na que se supere o rol que a propia Constitución española establece, ese modelo de democracia representativa onde estamos vendo que se reduce os cidadáns a electores que simplemente teñen como función a lexitimación durante catro anos dun goberno para facer en moitas ocasións políticas que mesmo van en contra do que se pon nos programas cos que se presentan ás eleccións. Mais hoxe non estamos ante unha iniciativa que realmente pretenda fomentar unha democracia participativa senón, en realidade, estamos vendo como se pretende burocratizar aínda máis a relación deste Parlamento cos cidadáns, e mesmo no marco e no conxunto do debate no que se dá nós entendemos que mesmo pode ser un tipo e un modelo de iniciativa que o que pode xerar é unha maior frustración social. Tamén temos que dicir que cremos que isto é unha cortina de fume para tapar os graves problemas e a involución democrática que estamos vivindo, porque é unha involución democrática que está fomentando o Partido Popular a nivel de Estado con recortes na liberdade de expresión e con mordazas aos cidadáns. E neste Parlamento tamén estamos vivindo unha lei mordaza que imos debater nos próximos puntos a través desa reforma do Regulamento, que na práctica o único que pretende limitar é o pluralismo político que existe na sociedade e limitar a capacidade de que neste Parlamento teñamos e deamos respota ás demandas que hai na sociedade. Mais sobre todo nós tamén cremos que isto é outro capítulo máis da hipocrisía política que ten o Partido Popular e, desde logo, dese xogo perverso no que o PP di unha cousa e fai o contrario. Porque aquí se di que se pretende fomentar a participación cidadá e a centralidade do Parlamento galego, pero nesta lexislatura temos que ver como o Parlamento galego cada vez en máis ocasións está limitado sobre todo aos dereitos que temos na oposición. Fíxense, no pasado período de sesións, expulsouse a deputada Carme Adán por pedir que se aplicara o Regulamento e non pasou absolutamente nada. Claro, nós temos que ir ao Constitucional, que é un organismo que funciona dunha maneira absolutamente paquidérmica, a defender un dereito fundamental como é que se cumpran os regulamentos. Vemos como este goberno está ausente. É curioso que non haxa ningún membro do Goberno nun debate destas características. Non sabemos moi ben se iso parece normal, pero é a tónica xeral dun goberno que ignora absolutamente o Parlamento. Vemos tamén como neste Parlamento se constitúen comisións con normas que se vulneran, mais, efectivamente, non pasa nada. Temos unha Comisión de Caixas secuestrada, temos unha Comisión de Estudo da Corrupción tamén secuestrada polo Partido Popular, vetouse a posibilidade de debater, por exemplo, a creación da Comisión de Investigación de Angrois, ou mesmo o Partido Popular vetoulle ao Grupo Parlamentar do BNG que puidésemos debater iniciativas lexislativas que temos rexistradas e que cumprían todos os requisitos. Unha democracia limitada, unha democracia amordazada que realmente nós cremos que perde todo o sentido. No día de hoxe, ou no día de onte, comprobamos como mesmo se poden facer nomeamentos que van en contra das leis que aproba este Parlamento, como no caso do Consello de Administración da CRTVG, mais tampouco pasa nada, porque, como non hai unha parte punitiva na lei, pois entende o grupo maioritario desta Cámara, representado na Mesa do Parlamento, que se pode saltar a legalidade sen que pase absolutamente nada. Mais tamén hoxe nós cremos que isto ten unha parte que é moito máis de quimera ou, se queren, de esperpento, porque o motivo fundamental desta reforma que presenta o Grupo Parlamentario Popular é que os cidadáns que se constitúan nunha comisión promotora e que recollan unha cantidade importante de sinaturas logo nos poidan trasladar aos grupos presentar proposicións non de lei ou presentar preguntas. Eu non sei cal é a práctica do PP. Nós nesta lexislatura, por exemplo, presentamos unha proposición de lei en contra do uso do cianuro, para prohibir o uso do cianuro, na minería, que foi trasladada literalmente por diversas organizacións sociais, e o único que tiveron que facer foi reunirse con nós e presentar por rexistro esa iniciativa, sen necesidade de ter que constituírse nunha comisión promotora, de ter que conseguir sinaturas e de que as valide unha Xunta Electoral, porque realmente o que están vostedes na práctica facendo é burocratizar a relación normal entre este Parlamento cos grupos e con aqueles axentes sociais que participan na política. Pero o máis grave –e diriamos que o máis maquiavélico– desta iniciativa é que non se garante que esas propostas que teñen tras de si ese aval e ese traballo vaian ser debatidas nesta Cámara, nin que os promotores desa iniciativa poidan falar directamente neste Parlamento e defendela. Porque o que fai o Partido Popular é dicir que para iso, para que esas iniciativas se poidan debater, ten que haber algún grupo que as asuma, e para que poidan chegar a ese pleno teñen que ir a custa do cupo de iniciativas que teñen os grupos parlamentares. E todo isto no día e na sesión na que se reducen as iniciativas que imos ter os grupos para debater. Entón, isto realmente en si mesmo é un esperpento, un auténtico esperpento, porque na práctica non se está garantindo ningunha participación directa dos cidadáns senón que realmente se están establecendo unha serie de maiores requisitos á hora de establecer a relación normal. Todo isto é unha ficción, unha quimera que nós entendemos que na práctica non camiña cara a unha democracia participativa, senón que segue realmente nun modelo que nós cremos que é un modelo que fai augas por todas partes, que non afonda nunha democracia real, onde os cidadáns teñan un papel maior que o de ser electores. Porque tamén nesta lexislatura o BNG si que propuxo toda unha serie de reformas para avanzar nesa dirección, mesmo nun marco como é o marco constitucional, que nós entendemos que é moi limitado neste tipo de aspectos porque consagra unha democracia representativa e non realmente unha democracia participativa, alén da crítica que nós podemos facer a ese modelo de Estado que nega que existen pobos, nacións, como a galega, e que, efectivamente, acredita nun modelo unitario onde a soberanía só reside no centro e só se recoñece o pobo español e non as nacións que existimos, como é o caso da nación galega. Mais nós si apostamos por que houbera unha lei de consultas populares, por que houbera unha maior capacidade de participación dos cidadáns, na proposta que nós defendemos do Regulamento, unha participación directa e real da cidadanía en moitos ámbitos, e isto non son nada máis que fogos de artificio, mentiras ou quimeras, como vostedes queiran denominar esta iniciativa Mais tamén nós constatamos que non houbo, mesmo dentro dese marco co que nós non concordamos, un interese do Partido Popular por profundar nalgunhas reformas, mesmo dentro deste marco. O BNG defende emendas no que se refire á iniciativa lexislativa popular; unha lei que se reformou por iniciativa do noso grupo pero que logo o Partido Popular deformou e á que lle deu a volta dunha maneira limitante. Nós seguimos defendendo que os maiores de 16 anos poidan participar activamente á hora de facer propostas e á hora de poder asinar iniciativas lexislativas populares. Temos moi claro que non é un problema legal, que é un problema de vontade política e que hai mecanismos suficientes como para que isto se poida facer, e cremos que os maiores de 16 anos, que poden traballar, que mesmo poden emanciparse, tamén poderían ter dereitos políticos, polo menos de participación, á hora de facer propostas a este Parlamento para que logo este Parlamento decida se as acepta ou non, e parécenos importante. Tamén temos outra serie de emendas que gardan relación cunha situación que a nós nos parece que tampouco é lóxica dese o punto de vista da equidade. Entendemos que se hai unha comisión promotora dunha iniciativa lexislativa popular o feito de que sexa aceptada ou non non debe ser o motivo para que os gastos ocasionados teñan que resarcirse por parte deste Parlamento, e o simple feito de que se debata debería de ser unha condición suficiente para que destinemos recursos a esa participación directa da cidadanía, porque, se non, na práctica só se están destinando recursos a aquelas iniciativas que coincidan coa opinión que é maioritaria e que ten o grupo que nun momento determinado teña a maioría nesta Cámara, e nós cremos na igualdade de todo o mundo á hora de poder participar, á hora de poder promover este tipo de iniciativas. Cremos tamén que sería importante baixar eses umbrais dos que fala o Partido Popular en relación co número de sinaturas esixidas, tanto no que se refire ás ILP como no que se refire ás proposicións non de lei ou ás propias preguntas. Nese sentido, nós propoñemos, na emenda número 10, reducir o número de sinaturas de 2.500 a 2.000 nas proposicións non de lei e tamén reducilo no caso das preguntas. Cremos que é fundamental que, se se vai articular este mecanismo, existan garantías de que esas propostas que veñen da cidadanía directamente sexan debatidas e que non computen ou non resten iniciativa aos grupos parlamentares, que é na práctica o que quere facer o Grupo Parlamentario Popular, e entendemos que deben ser os propios promotores e promotoras destas iniciativas quen defendan directamente as súas propostas, porque niso se debería de basear unha democracia participativa real. Tamén cremos, nese sentido, que se deben de establecer rebaixas no que se refire ás preguntas para a resposta oral en comisión, establecendo un mínimo de dez promotores e de cen sinaturas, e tamén cremos que, no caso das preguntas para resposta escrita, se debe de contemplar a obrigatoriedade de respostas sen necesidade de que os deputados as asuman como propias; é dicir, que calquera cidadán poida facerlle unha pregunta para a súa resposta escrita sen que teñamos nós que facer de intermediarios en todo este proceso. En definitiva, nós hoxe, aínda que teñamos un plantexamento no que cremos que esta iniciativa que presenta o Partido Popular na práctica non vai redundar nun maior achegamento deste Parlamento á cidadanía, máis ben cremos que este paquete de reformas de involución democrática é unha nova ficción para dar un titular pero que na práctica non vai supoñer unha profundización nunha democracia participativa real, defendemos algunhas emendas que polo menos limiten esa burocratización e todos eses requisitos para que na práctica pois algo tan normal como trasladar unha pregunta a un parlamento ou unha proposta non sexa unha carreira de obstáculos, de papeis e de burocracia, que é no que parece que quere converter este Parlamento o Partido Popular. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario Alternativa Galega de Esquerda. Señor Vázquez.
Moitas grazas, señor presidente. Moi bo día a todos e a todas. A realidade é que non fai falla ser un agudo observador para decatarse da artrose democrática que padece este Parlamento, un parlamento no que, sesión tras sesión, o presidente se nega a responder as preguntas que lle fan os grupos da oposición, converténdose o máximo responsable do Goberno de Galicia na oposición da oposición; un parlamento que a través do grupo maioritario veta a constitución de comisións de investigación tan importantes como a aquí citada hai un momento, a comisión de investigación sobre o acontecido en Angrois, ou a parálise da comisión de investigación das caixas de aforro. Pero non só comisións de investigación; paralízanse comisións de estudo, que para nada deberan de ser perigosas para o statu quo deste goberno, como a comisión de estudo sobre a situación do galego, que preocupa tanto a cidadanía, ou a comisión de estudo sobre a situación do ensino no rural, que, como todos sabemos, é agónica. Un parlamento blindado onde se castiga os grupos e mesmo os deputados díscolos, onde se limita a asistencia da cidadanía á tribuna. Ollen as súas señorías a tribuna, hoxe fálase de participación, unha tribuna baleira cando se fala de algo esencial para o funcionamento da democracia. Por iso, a lei que hoxe vai aprobar o Partido Popular non é máis que un vago intento por disimular a falla de compromiso democrático, detectado e constatado no Goberno galego pola cidadanía, unha falla de compromiso democrático que se ve acompañado por unha profunda crise de representatividade das institucións públicas, pero tamén unha profunda crise de identidade dos partidos do réxime, que asumen agora unha linguaxe e unhas demandas sociais que ata hai pouco desprezaban, porque esa é a realidade, a través dun exercicio de impostura política ou de transformismo, no máis puro estilo do Risorgimento italiano, que tan só reflicte o seu desesperado intento por manterse no poder a toda custa. Porque coincidirán as súas señorías en que, independentemente da perspectiva que empreguemos, a nosa democracia non goza precisamente de boa saúde, nin tan sequera de boa consideración social. A pretensión de reducir a democracia é un mero mecanismo de selección de elites, iso é na práctica. Está a ser impugnado por unha cidadanía que se sente cada día máis defraudada, como demostran os elevados índices de abstención e desafección que adoitan producirse nas convocatorias electorais, unha convocatoria tras outras. Pero, ademais, esta desafección vén acompañada por sistemas electorais escasamente proporcionais, por barreiras electorais arbitrarias e pola ausencia de mecanismos eficaces capaces de combater a fraude e a corrupción que asola estas institucións. Estas e outras técnicas non son males casuais, senón que operan na práctica como un filtro á hora de determinar que grupos sociais e políticos poden estar ou non nas institucións e poidan acceder aos gobernos. Por outra parte, o papel exercido polos poderes mediáticos e os medios de comunicación está a provocar un efecto devastador sobre a liberdade de crítica e o pluralismo político, permitindo que unha reducida minoría económica e financeira controle e aniquile os dereitos civís, políticos e sociais de amplas capas da sociedade, ao mesmo tempo que se fai dona absoluta dos resortes institucionais básicos do noso réxime político. Esa é a grave situación da nosa democracia. O tipo de democracia que se está a promocionar e que promocionan as oligarquías políticas e financeiras adoita limitarse a unha democracia de representantes ou de partidos, proxectando importantes limitacións sobre outros ámbitos de participación, como son os centros de traballo, como son os barrios, como son as escolas, onde de verdade tamén reside a democracia, e deste xeito o único que se ten concedida á cidadanía é unha especie de ilusión democrática ou cando menos unha democracia de baixa intensidade como a que temos na actualidade. Non é pois de estrañar que a cerrada e incondicional defensa que os poderes fácticos fan do actual sistema democrático se entregue de xeito afanoso habitualmente á tarefa de disimular a deformación dos principios democráticos máis elementais. Así, con frecuencia preséntanse reformas e normas que, baixo aparencias democratizadoras, non son máis que un mero exercicio de reformismo social preventivo ou de contención ou do que Gramsci denominaría "revolución pasiva". Este é o caso da norma que agora nos ocupa, un mero exercicio de reformismo social preventivo. Por iso, e fronte a este escenario de anemia democrática, urxe a activación de mecanismos de participación cidadá, de mecanismos de control do poder máis efectivos e incisivos, de leis electorais máis representativas, de liberdades amplas de expresión e de asociación, de defensa do ben común. É necesario cambiar o paradigma segundo o cal a democracia é un don concedido, estático e constituído, para pasar a ser entendida como un movemento aberto, dinámico e impulsado polo permanente alento constituínte da cidadanía. A democracia só poderá ser rehabilitada mediante o impulso dun profundo cambio dirixido a transformar a democracia representativa en democracia participativa, conquistada día a día, con acordos si, pero tamén con desacordos, con consensos tamén, pero tamén con disensos, sempre dirixida á consecución de relacións sociais máis xustas, igualitarias e afastadas do despotismo do privado no que estamos instalados. Os poderes políticos deben comprometerse no establecemento de canles materiais necesarias para facer efectiva a participación cidadá na vida política. Non pode ser unha mera declaración de intencións. Deben proporcionar a información, o coñecemento e a motivación necesaria para permitir que as persoas despreguen as súas capacidades participativas, entreguen todas as súas posibilidades para expresarse, crear, organizarse e intervir sobre todo aquilo que é esencial e relevante para as súas vidas. A finalidade última dos procesos de participación cidadá non é só permitir a participación, senón conseguir condicións sociais para que toda a cidadanía teña as mesmas oportunidades de expresarse, de opinar e de participar en condicións de igualdade sobre todo aquilo que a afecta. En definitiva, todo o contrario do que esta mal chamada lei de participación contén; unha lei de participación que se concreta nun intento de inxectar unha ilusión participativa a unha cidadanía que é tratada como un suxeito político inmaturo con esta norma; unha lei que ademais consolida, máis se cabe –como diciamos–, unha democracia representativa, sen producir ningún avance na democracia participativa. De feito, a lei contempla, por unha banda, medidas xa existentes, como é o caso dos cambios na iniciativa lexislativa popular, xa impulsados neste caso polo Bloque Nacionalista Galego, e, por outra, darlles a aparencia normativa a fórmulas xa practicadas neste Parlamento, como é o feito de que a cidadanía presente iniciativas a través dos grupos parlamentarios da oposición, algo que xa se fai de cotío; non hai sesión plenaria onde os grupos da oposición, calquera deles, traia algunha iniciativa presentada ou defendida pola cidadanía. Nós entendemos que o impulso participativo ou é decidido ou é concreto ou é unha simple farsa, unha nova fraude democrática, outra fraude democrática máis. Por iso, no caso de Alternativa Galega de Esquerdas presentamos 19 emendas, que conteñen non só medidas concretas e reais, senón tamén novas canles, novas medidas para permitir a verdadeira participación. Así, as emendas 4, 5 e 6 están dirixidas a permitir non só que os cidadáns poidan presentar proposición non de lei, como xa fan, senón que as poidan defender por si mesmos, garantindo ademais que en cada pleno e en cada comisión se permita cando menos a defensa dunha proposición non de lei cidadá por parte dos cidadáns en primeira persoa. Emendas como a 6, a 8 e a 9, que, na mesma dirección, pretenden permitir que os cidadáns poidan realizar, por si mesmos, unha pregunta ao Goberno en cada pleno ou comisión. Emendas como a 10, 11, 12 e 13, que abordan os mecanismos para permitir que unha comisión promotora, cun determinado número de firmas –porque iso si é unha cuestión obxecto de debate–, poida impulsar a constitución dun debate público participativo sobre un determinado tema de especial relevancia social. ¿Que medo ten, que medo pode ter o Goberno galego a que se abra un debate público social participativo sobre temas que preocupan de xeito especial a cidadanía? Emendas como a 14 e a 15, coas que regular as consultas cidadás, para que a cidadanía poida expresar a súa opinión e decidir sobre temas de especial transcendencia. ¿Por que se entende a democracia como un exercicio de depositar o voto na urna e entregar un cheque en branco ao Goberno durante catro anos? Nós entendemos que esa é unha visión pobre e empobrecida do que ten que ser a democracia conquistada e consolidada día a día. E defendemos a través das emendas 18 e 19 o establecemento de orzamentos participativos, de xeito que colectivos, asociacións e axentes interesados ou mesmo persoas colectivas ou asociacións afectadas por estes orzamentos poidan participar de xeito efectivo no trámite e nas comisións de debate dos orzamentos de Galicia, porque entendemos que os orzamentos son un elemento central á hora de definir as políticas e os servizos fundamentais que afectan directamente a cidadanía. Os orzamentos participativos non poden ser unha ventá dunha páxina web onde depositar suxestións. Nós entendemos que ese espazo web definido polo Goberno galego como "Lexisla con nós" é un auténtico fracaso. Revisen as súas señorías as achegas que teñen cada unha das normas que aprobamos neste pleno extraordinario e verán como hai na maior parte dos casos cero achegas, cero suxestións. Hai que tomar medidas proactivas que favorezan a participación. E, finalizando polo principio, presentamos unha emenda, a número 1, para que a norma inclúa no seu ámbito de actuación todas as persoas residentes en Galicia maiores de 16 anos. Nós entendemos que se unha persoa maior de 16 anos ten a posibilidade e as obrigas laborais correspondentes que establece a lexislación laboral, ten dende logo as obrigas e as responsabilidades penais, pois tamén ten que ter a posibilidade de participar, máis cando esta lei simplemente utiliza a cidadanía para impulsar medidas, porque é o Goberno, sempre é o Parlamento quen media, utiliza desde logo o Parlamento como mediador desa participación. En definitiva, presentamos medidas dirixidas a favorecer a participación real e non, dende logo, a permitir que se consume esta farsa, como seguramente se consuma coa aprobación desta lei que dende logo non vai permitir unha participación real da cidadanía. Non conten con nós para isto, e por iso nós, dende logo, imos votar en contra do ditame desta lei. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Grupo Parlamentario Socialista. Señor Méndez Romeu.
Señor presidente, señorías. A iniciativa lexislativa popular é un procedemento vixente en practicamente todos os sistemas democráticos, en España necesario é recoñecer que con cativa eficacia: en tres décadas de democracia en España as Cortes só aprobaron unha iniciativa lexislativa popular das máis de trinta que foron presentadas. En Galicia a situación é algo mellor: foron presentadas 37 iniciativas, na historia da Autonomía, e foron aprobadas 6, é dicir, un 18 %. É case unha obviedade dicir que, en xeral, as iniciativas lexislativas populares son apoiadas pola oposición e normalmente desprezadas polo Goberno. En canto á eficacia das normas aprobadas, pois é doado facer memoria. En Galicia foi aprobada unha, a primeira, para crear a Área Sanitaria do Salnés; outra, para a mellora e protección dos ríos galegos; unha terceira, sobre a rede de apoio á muller embarazada; outra, de fomento do sector naval; a seguinte, sobre a lusofonía; e, finalmente, unha sobre servizos clínicos no hospital de Lugo –a esta, por certo, no trámite de debate parlamentario cambióuselle mesmo ata o nome, deixándoa pouco recoñecible para os promotores–. Se non existe unha memoria do que ten acontecido coas iniciativas lexislativas populares, é difícil analizar a norma que hoxe se nos propón, e moito máis difícil entender que sexa necesario cambiar a lei vixente, que foi aprobada neste Parlamento hai dez meses, en novembro pasado. Polo tanto, estamos diante dunha falta de motivación absoluta por parte da norma que se nos propón. ¿Acaso nos quere dicir á maioría da Cámara que pretende incrementar o número de iniciativas presentadas con independencia de que maioritariamente sexan abocadas a ser rexeitadas? ¿Debemos dicirlles aos cidadáns que esta lei se mellora para que o 82 % das iniciativas que poidan presentar sexan desbotadas? Porque estes datos tamén hai que poñelos á disposición do público, presuntamente beneficiario destas iniciativas. É certo que Galicia e Canarias lideran o ránking de iniciativas presentadas e aprobadas, pero os resultados que acabo de expoñer son dabondo cativos como para constituír un paradigma de boas prácticas participativas. A xustificación que nos ofrece o Grupo Popular para traer outra vez a esta Cámara un texto semellante ao de outubro pasado, con poucos cambios, é para incluír no mesmo texto distintas normas que se refiren aos electores; é cando menos pintoresco, é un argumento pintoresco, sobre todo cando nesta mesma sesión plenaria se vai debater unha reforma do Regulamento onde deberían ter acubillo algunhas desas novidades que nos propón o Grupo Popular no texto, pero o Grupo Popular non quere que eses asuntos que teñen que ver coa participación no procedemento da Cámara figuren no Regulamento, como sería normal, e prefire mantelos neste texto que agora debatemos. Poderiamos dicir, utilizando un neoloxismo moi expresivo, que estamos diante dunha norma de postureo. Nun tempo no que as redes sociais poden xerar a ilusión dun debate multitudinario sen interactividade real, o Goberno pensa que esta norma pode producir a impresión de participación dos cidadáns no trámite parlamentario sen participación efectiva. Como moito, poderán chegar ao rexistro os cidadáns, algo que xa facían. Para explicar, ou quizais para enmascarar, todo isto, o PP necesita un proxecto de lei. Máis que dunha norma deberiamos de estar a falar aquí dun relato, do relato moderno do Partido Popular, que é unha mestura de eufemismos e de imaxes, porque é un relato onde Feijóo quere aparecer como paladín do impulso democrático, pero só no discurso, onde se predica en contra da corrupción mentres se fan imposibles os acordos na Cámara para facerlle fronte ou onde se pretende que a prima electoral que actualmente representa a Lei D’Hont en beneficio dos grupos con máis votos se incremente aínda máis para evitar as coalicións; é dicir, queren introducir o sistema maioritario pola porta de atrás. O seu relato é sinxelo e ao mesmo tempo apocalíptico: ou o PP ou o caos. Para moitas persoas son xa termos sinónimos. Os argumentos que se utilizan revelan a inconsistencia do texto. Non se incorporan os novos preceptos ao Regulamento –sexamos claros– porque, de feito, non teñen contido. Proponse que unha proposición cidadá, co aval de 2.500 sinaturas, poderá rexistrarse no Parlamento e que tamén se poderán rexistrar as preguntas que formulen os cidadáns, pero só terán efectividade se un grupo as fai súas; pero iso na práctica xa vén ocorrendo sen necesidade de sinaturas nin de números tan elevados de demandantes. É máis, cabe preguntarse para que 2.500 cidadáns van ter que perder tempo recollendo sinaturas se os grupos, polo menos os grupos da oposición, recibimos practicamente a calquera colectivo, a calquera persoa que o solicite, e normalmente as súas demandas son atendidas. ¿Que aporta logo como novidade este texto? Traer 2.500 sinaturas para que fiquen abandonadas no índice de iniciativas parlamentarias, porque é evidente que soamente unha parte moi cativa, tal e como está plantexado isto, poderá ser incorporada á tramitación ordinaria. Se o obxectivo era visibilizar a demanda cidadá, debería de permitirse a defensa das iniciativas polos promotores en todos os trámites, como demanda este grupo, pero sen embargo a isto se opón a maioría popular. Os cidadáns que veñan ao rexistro, pero os cidadáns que non participen na tramitación da súa iniciativa. Tamén alternativamente podería terse facultado a Comisión de Peticións da Cámara –hoxe practicamente inoperante– para coñecer e dar audiencia directa aos cidadáns, sen prexuízo das regras vixentes de minoría e maioría, porque ¿cal é o problema para que os cidadáns fagan preguntas cara a cara en sede parlamentaria? Proponse ademais que as suxerencias aos proxectos de lei que os cidadáns remitan ao Parlamento sexan consideradas nas ponencias lexislativas, no sobreentendido de que serán desbotadas, porque ¿como van ser incorporadas tal e como está establecido o procedemento de tramitación de emendas? Este proxecto ten tan pouco contido que ata é difícil falar en contra. Nada podemos dicir a favor, e o que podería ser relevante está omitido, non figura no texto; é, polo tanto, unha lei perfectamente inútil, pero é unha lei demostrativa do programa lexislativo do Goberno galego; un programa de corta e pega con tan pouco rigor xurídico que o Goberno se emenda a si mesmo sistematicamente en todo tipo de normas. Pouco a pouco as leis galegas, en troques de ofrecer un marco seguro para a actividade económica, ofrecen medidas transitorias de eficacia dubidosa, normalmente carentes dunha memoria económica minimamente sólida. Son normas efémeras orientadas á comunicación antes que á resolución dos problemas. Pero algunhas desas normas, aínda así, teñen incidencia no tecido económico, empresarial ou dos servizos, e continuamente estamos a recibir noticia da perplexidade, da confusión e mesmo ás veces da indignación das persoas, das empresas e das entidades que sofren as consecuencias negativas desa frivolidade lexislativa. ¿Hai algunha reflexión intelixente no Goberno? Para empezar, ausencia da Cámara, como é habitual, desgraciadamente. ¿Están simplemente a pasar neste goberno? Porque se na produción lexislativa falta rigor, se na execución orzamentaria non semellan interesados, se a xestión cotiá está abandonada, ¿que queda do Goberno?, ¿só a política informativa ou propagandística e a repartición de axudas? Este grupo mantén viva unha emenda que nos parece esencial, que é garantir a presenza dos promotores da iniciativa lexislativa popular en todos os trámites da mesma, unha vez tomada en consideración. Cremos que iso non altera o funcionamento ordinario da Cámara nin as perrogativas dos grupos nin o xogo de maiorías e minorías, pero si que nos parece que daría máis participación para evitar o que ten acontecido na tramitación dalgunhas das iniciativas que citei: que ao longo desa tramitación, segundo a explicación clara, os promotores vexan como o seu texto é modificado de xeito contrario aos seus desexos. O noso grupo entende que este proxecto non mellora en absoluto a participación dos cidadáns e, polo tanto, anuncio un voto negativo. Máis nada.
Moitas grazas, señor Méndez Romeu. Grupo Parlamentario Popular, señora Prado.
Moitas grazas, señor presidente. Señorías, bos días. Debatemos hoxe un texto lexislativo que cumpre cun compromiso claro do Partido Popular, que é darlle maior participación á sociedade nas institucións autonómicas. O Grupo Parlamentario Popular impulsou a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá co fin de incorporar novos elementos para facilitar a participación da cidadanía no ámbito parlamentario. Deste xeito, os cidadáns, que só podían participar no Parlamento a través do dereito de peticións ou da iniciativa lexislativa popular, poderán agora intervir na axenda da Cámara, controlando o Goberno e presentando preguntas e mesmo iniciativas de impulso. Galicia convértese así na primeira comunidade autónoma en aprobar unha lei cun amplo abano de iniciativas lexislativas no que pode participar a cidadanía en xeral. Señorías, cada día existe máis unha maior demanda por parte dos cidadáns de incidir na toma de decisións concretas, e con esta norma amosamos ter capacidade de resposta a esta demanda. Procuramos máis medios para mellorar a relación das institucións coa cidadanía, con máis información, con máis transparencia e fomentando a participación cidadá; recursos todos eles que melloran a eficacia e a eficiencia na xestión do público. Os cidadáns poderán, coas súas iniciativas, marcar a axenda política, impulsar aquelas cuestións que consideren importantes en cada momento, dende a diagnose, pasando polas iniciativas de impulso e rematando coas de control, facendo preguntas ao Goberno. Mentres noutros territorios do Estado están debatendo se un membro da comisión promotora pode ir ao Pleno ou non para defender a iniciativa de participación cidadá, en Galicia xa levamos moitos anos facendo con absoluta normalidade esta cuestión, señora Iglesias, que poñía en dúbida se noutros sitios se facía. Eu quero dicirlle que no Congreso dos Deputados os membros da comisión promotora non poden defender no Pleno da Cámara a iniciativa lexislativa popular. Insisto, isto vénse realizando con absoluta normalidade dende hai anos e, como dicía o señor Méndez Romeu, Galicia é a comunidade autónoma na que máis iniciativas lexislativas populares se presentan e se debaten. Isto amosa un índice de calidade democrática moi elevado na nosa comunidade xa que a participación é un claro indicador de saúde do sistema, especialmente cando os niveis de participación son elevados, como é o caso de Galicia. Polo tanto, podemos dicir que a democracia en Galicia goza dun magnífico estado de saúde, a pesar do que digan algúns –que logo rebaterei–, e veremos como a democracia, dependendo de se se está na oposición ou no Goberno, se exerce de diferente maneira. Nós consideramos que este incremento de participación cidadá que hoxe imos aprobar se produce sen desviarnos en absoluto do sistema democrático representativo; isto é, os deputados e deputadas seguiremos defendendo os intereses xerais dos galegos e das galegas con independencia de que abramos a posibilidade de que se defendan intereses moi concretos e moi particulares por cidadáns que conciten un consenso nun número de sinaturas previamente establecido. Neste sentido facilitamos tamén o labor da cidadanía poñendo os recursos do Parlamento á disposición dos cidadáns, regulando o deber dos Servizos Xurídicos do Parlamento de asesorar os membros das comisións promotoras destas iniciativas e facilitando que poidan cumprir os requisitos formais necesarios para que sexan admitidas a trámite. Igualmente que fixemos coa iniciativa lexislativa popular, introducimos a posibilidade de utilizar o mecanismo de sinatura electrónica. Dicía a señora Iglesias que non era normal introducir un mecanismo que non está habilitado. Pois ben, señora Iglesias, en outubro do 14 aprobamos unha modificación da Lei de iniciativa lexislativa popular na que introduciamos a posibilidade do mecanismo de sinatura electrónica e a Xunta Electoral aprobou unha orde en febreiro deste ano na que xa se regula todo ese mecanismo. Vostede, nas súas emendas, fundamentalmente introduce mecanismos electrónicos que xa están regulados pola Xunta Electoral. Agora o único que lle pedimos nesta nova modificación é que se adapten eses mecanismos para a introdución das PNL, das proposicións non de lei, e das preguntas, pero o mecanismo xa está funcionando. Nós consideramos que non é oportuno volver modificar unha cuestión que, insisto, está regulada dende febreiro deste ano e que funciona con absoluta normalidade, e creo que funciona ben. É unha posibilidade que, insisto, introducimos na última modificación, e a Xunta Electoral creo que foi rápida, en catro meses tiña aprobado ese mandato que lle demos dende o Parlamento e que tiña que ser en seis meses; cuestión esta que considero que será moito máis rápida agora, posto que xa está en marcha un, e simplemente serán pequenas adaptacións ao que xa está en vigor. E nesa modificación de finais do ano 14, señorías, ademais de introducir a sinatura electrónica, reduciamos o número de sinaturas a 10.000 para iniciativas lexislativas populares. Estamos falando de iniciativas lexislativas populares, porque, claro, aquí algúns veñen darnos clases de participación cidadá e, se acudimos ás normas que eles aprobaron cando gobernaban, resulta sorprendente porque se collemos, por exemplo, o Regulamento de participación cidadá do concello de Ferrol, vemos como exixen o 10 % de sinaturas dos habitantes de Ferrol –que son 70.000, é dicir, 7.000 sinaturas– para pedir audiencia co alcalde ou con algún concelleiro. Ben, aquí eu teño compañeiros que foron alcaldes nos seus pobos e supoño que estarán absolutamente sorprendidos; é dicir, que nos digan a nós, que somos estes partidos de antes, que agora nos adaptamos á participación... Claro, é que, se a participación supón que os cidadáns teñan que recoller 7.000 firmas –un goberno socialista, señor Méndez–, 7.000 firmas, para poder falar co alcalde, ¡home!, a verdade é que chama un pouco a atención, pero bueno... Aí si lles daban entrada aos rapaces de 16 anos. Agora ben, para as propostas e para lexislar e para introducir proxectos, si exixían que tiveran dereito a sufraxio activo. É dicir, xa estamos falando de maiores de 16, co Partido Socialista e Esquerda Unida gobernando no Concello de Ferrol. Ben, plantexa nesta liña o Grupo Mixto e o Bloque Nacionalista Galego pois a participación de menores de idade, concretamente a partir de 16 anos. Nós non estamos de acordo porque entendemos que non ten sentido disociar a idade mínima para votar da idade mínima para apoiar unha iniciativa lexislativa. Claro, señora Pontón, que os maiores de 16 anos poden traballar e poden emanciparse, tamén os maiores de 14 poden emanciparse, non só os maiores de 16. Pero o que non ten sentido é establecer idades mínimas discordantes para dous dereitos que van intrinsecamente unidos. É dicir, para elixir os representantes do pobo pedímoslles 18 anos; agora ben, para substituír o labor que fan os representantes do pobo poden ter 16. Claro, iso resulta absolutamente sorprendente. Se lles permitimos a participación directa e a democracia directa, si poden ter 16 anos; agora, para a democracia indirecta, non, teñen que ter 18. Pois ben, como xa lles dixen noutro debate, señora Pontón, vostedes teñen representantes no Congreso dos Deputados e poden formular alí unha modificación, porque dende esta Cámara non temos competencia para mudar a idade do dereito de sufraxio activo. Outra das cuestións que non puidemos introducir na lei e que suporía unha novidade importante é a atribución da iniciativa lexislativa aos concellos. Neste sentido, pois non está previsto no Estatuto de autonomía e, polo tanto, temos que deixar fóra esa posibilidade que a nós nos gustaría introducir. Esta lei é pioneira no Estado español, somos a primeira comunidade autónoma que temos unha lei que facilita tanto a participación directa da cidadanía na vida parlamentaria. Señora Pontón, para estar amordazada a oposición, só nesta lexislatura levamos aprobadas catro leis por iniciativa dos grupos da oposición, as ILP, a de LGTB, a de protección animal e a de enfermos terminais. E, claro, hai que ser rigorosa no debate, porque, claro, vostede di aquí que vetamos a introdución de iniciativas. Para nada, non se vetou nin unha soa. Só nun caso, nunha Xunta de Portavoces, por unha cuestión de elaboración da orde do día, dunha orde do día moi extensa, propúxoselles introducilo no pleno seguinte, e vostedes dixeron que non. E, se non, diga a verdade. Vostede chama burocracia ao que son formas e procedementos. Pois nós non imos renunciar nin ás formas nin aos procedementos, porque cremos que é importante para vivir con orde e con normalidade. Cremos que é importante. Outros din que as normas non valen para nada e que as normas están para saltalas. Nós cremos que as normas están para cumprilas. E mire, a única mordaza que houbo neste Parlamento, señora Pontón, foi baixo o mandato dun goberno de esquerdas, ese do que tan pouco lles gusta oír falar, que é o Bipartito. Pero, mire, cando vostedes gobernaban, non se debateu nin se trouxo a este Pleno nin unha soa iniciativa lexislativa popular, e mire que había unhas cantas en condicións de ser debatidas. E mesmo vetaron na Xunta de Portavoces a introdución dalgunha delas. ¿Lembra vostede a área metropolitana de Vigo? Claro, a verdade é que resulta sorprendente. Dicía o señor Méndez que o habitual é que a oposición diga que si e o goberno diga que non. Bueno, menos cando gobernaban vostedes, porque, claro, vostedes aquí vetaron absolutamente todas as iniciativas lexislativas populares. Pero con nós, dende o ano 2009, todas e cada unha das iniciativas lexislativas populares que estaban en condicións de traerse a este Pleno trouxéronse, e vostedes sábeno. E agora aprobamos por lei un prazo para traelas, entre o primeiro e o segundo pleno dende que estiveran en condicións de ser debatidas. Agora regulamos o que o Partido Popular vén facendo dende o ano 2009, cousa que vostedes non fixeron cando estaban gobernando e cando tiñan a maioría nesta Cámara. Xa sei que non lle gusta a verdeade, señora Pontón, pero é así. Se non, dígame vostede unha soa iniciativa lexislativa popular que vostedes trouxeran a esta Cámara. Vetaron absolutamente todas. [[Murmurios.]] Eu agradeceríalle que me deixara falar, porque eu non a interrompín no seu turno de palabra. O totalitarismo que vostede practica lévaa a interromper constantemente a xente que fala se non lle gusta... Mire, isto vai así. Mire, o regulamento vai así. Primeiro fala un e outros escoitan; e despois, os que escoitan falan e os que falamos escoitamos. Ese é o regulamento, ese que non lles gusta nada. [[Aplausos.]] E mire, as preguntas asumidas polos deputados que non sexan substanciadas nin en pleno nin en comisión pois seguirán o trámite das preguntas escritas; por tanto, terán cumprida resposta. Vostedes queren substituír o sistema de democracia representativa por un réxime de democracia directa. Nós estamos de acordo en facilitar e favorecer a participación cidadá, pero respectando o sistema de democracia representativa co fin de garantir os intereses xerais pero favorecendo que determinados colectivos teñan voz. Din vostedes que agora calquera colectivo pode vir, recíbeno vostedes, igual que nós, igual que todos os grupos. Recollemos a súa sensibilidade, a súa inquedanza e plásmase nunha iniciativa. ¿Cal é a novidade da lei? Pois a novidade da lei é que o texto que se vai debater vai ser exactamente o que pretende ese colectivo, non o que lle queira dar o grupo parlamentario que o redacte. A redacción vai ser exactamente a que quere ese grupo ou ese colectivo. Señor Sánchez, o presidente da Xunta responde cada quince días ás preguntas dos grupos da oposición, cousa distinta é que a vostede non lle guste o que contesta o presidente da Xunta. Claro, pero para iso poden facer outra pregunta dentro de quince días. E, mire, señoría, aquí o único grupo que castiga os deputados díscolos é o seu. E a evidencia é que temos un Grupo Mixto que antes non tiñamos, e iso non é porque a presidenta da Cámara lles poña unha mordaza ou castigue, como di vostede, os deputados díscolos. Os deputados díscolos son castigados por cada grupo e o seu ten unha experiencia importante nese sentido. Aquí, señorías, trátase tamén de regular algo que tamén xa estaba, que era o "lexisla con nós". As emendas da Alternativa Galega de Esquerdas, se as aceptásemos, algunha das emendas, estaría suprimindo o "lexisla con nós". Co lexisla con nós, coa actual regulación, calquera cidadán pode introducir emendas, por exemplo, á lei de orzamentos que debateremos no último trimestre do ano, calquera cidadán. Señor Méndez, igual que tamén vostede sabe que, co proxecto, co regulamento que imos debater despois desta lei, calquera cidadán ou calquera colectivo que teña intereses nunha iniciativa lexislativa ou nun proxecto lexislativo que se estea debatendo na Cámara ten dereito de audiencia. Non diga vostede que os cidadáns non poden vir ao Parlamento. Claro que poden vir, e cada día estánselles dando e favorecendo mecanismos para facilitar que os cidadáns veñan defender as súas iniciativas e os seus intereses nesta Cámara. Nós tampouco, señor Méndez, estamos de acordo en xerar confusión normativa. Non cremos que sexa axeitado introducir cuestións de participación no regulamento. ¿Por que? Porque queremos facilitarlles aos cidadáns as cousas, darlles facilidades. E consideramos máis oportuno incluír nunha única lei todos os mecanismos de participación dos que dispoñen os cidadáns, e non dispersalos en diferentes normas, como pretenden vostedes, e introducir cuestións do regulamento na de iniciativa lexislativa popular e cuestións de participación cidadá no regulamento. Polo tanto, nese sentido non estamos de acordo. Nós cremos que...
Remate, por favor.
...hoxe imos aprobar unha norma que facilita a introdución de proposicións non de lei e de preguntas por parte dos cidadáns ao Goberno. Os cidadáns tamén teñen que saber que isto se vai aprobar co voto en contra de vostedes, os que defenden a participación, co voto en contra dos partidos de esquerdas, e que vai saír adiante só co voto do Partido Popular. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Rolda dos grupos parlamentarios para definirse sobre as emendas. Polo Grupo Parlamentario Mixto, a señora Iglesias.
Grazas, presidente. Señora Prado, a ver se ten sorte e a última parte da súa intervención é o titular dos xornais de mañá. Esa era a súa intención. Eu respéctoa, porque vostede fai política de partido, e, polo tanto, os intereses que defende non son os intereses xerais da cidadanía, son máis ben os intereses particulares do Partido Popular. Apoiaremos co noso voto todas as emendas do BNG, porque moitas coinciden coas do Grupo Mixto; se non na forma, si no espírito das mesmas. Todas elas completan e melloran o texto da ponencia. Así que, como xa dixen, contarán co noso voto. Tamén as da Alternativa Galega de Esquerda polos mesmos motivos expostos coas do BNG. Non ocorre o mesmo coas do Partido Socialista Obreiro Español, pois algunhas delas contradín as presentadas polo Grupo Mixto, como a emenda número 4, que se diferencia moito na cantidade respecto das sinaturas necesarias para unha iniciativa lexislativa popular, e que non contarán, como comprenderán, co noso voto. Pola contra, pese a non coincidir na emenda número 5, si a votaremos a favor, porque vai respecto dos prazos e rebáixaos aínda máis que a presentada polo noso grupo; polo tanto, contará co noso voto. Absterémonos nas emendas 9, 10, 11, 12 e 14 de supresión, xa que resultan contraditorias coas emendas do Grupo Mixto, polo que solicitamos a votación por separado da emenda número 4 e destas últimas citadas, da 9, 10, 11, 12 e 14. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, a señora Pontón.
Moitas grazas. Eu quería empezar por dicirlle á señora Prado que a nós parécenos moi importante que os cidadáns saiban qué é o que se vai votar aquí, claro que si. E o primeiro que hai que dicir é que os cidadáns e as cidadás deste país que se chama Galiza non van poder decidir directamente nin defender directamente iniciativas neste Parlamento. Polo tanto, non estamos ante unha proposta que realmente avogue pola participación dos cidadáns de maneira directa neste Parlamento. O que estamos é, como dixemos na anterior intervención, ante unha iniciativa que o que fai é burocratizar e encorsetar a participación dos cidadáns neste Parlamento, e poñer límites ao que xa é unha práctica habitual. Eu púxenlle un exemplo: nós defendemos varias iniciativas, unha mesmo con forma de lei –varias con forma de lei, estou pensando–. Porque non só a iniciativa lexislativa, unha proposición de lei en relación coa prohibición do uso do cianuro redactada directamente polas asociacións ecoloxistas, senón tamén outras iniciativas, como pode ser a da prohibición do uso do chumbo na munición, que tamén redactaron literalmente outro tipo de entidades e asociacións. Polo tanto, ese tipo de formulacións, xa de maneira normal e sen todas estas trabas, véñense facendo neste momento, co cal non hai ningún tipo de aportación a maiores. Porque o que vostede non di é que nesas propostas non hai ningunha norma que obrigue a que teñan que debaterse, senón que depende da vontade dos grupos que poidan chegar a ser iniciativas. E tampouco di vostede que esas mesmas iniciativas, por exemplo, no caso das proposicións non de lei, poden ser emendadas por parte do Grupo Popular e cambiar radicalmente o sentido desas iniciativas, igual que moitas leis que vostedes tomaron en consideración neste Pleno por iniciativa da oposición ás que logo lles deron a volta, que cambiaron radicalmente o seu sentido. A nós iso parécenos que é fraudulento desde un punto de vista de cal é o obxectivo que se perseguía con esas modificacións. Vostede tamén o dixo aquí con moita claridade: o PP está en contra da participación directa dos cidadáns. Si, si, vostedes só aceptan a representación, porque é o que emana desta norma. ¿Por que vostedes teñen medo e non aceptan as emendas nas que nós dicimos que sexa obrigatorio o debate desas iniciativas, e que non vaian computar para restarlles iniciativa aos grupos senón que sumemos? Porque vostedes non están sumando maior capacidade de actuación, o que están é restando en relación cos grupos. Porque no momento en que, para poder debater esa iniciativa, ten que ir en detrimento da capacidade de iniciativa dos grupos, tamén vostede sabe que están facendo trampa. Da mesma maneira, o que lle diría a vostede, que nos pide rigor, é que veña aquí tamén con rigor, señora Paula Prado. Porque eu non sei se vostede o sabe, pero a primeira iniciativa lexislativa popular, a primeira lei que se aprobou durante o goberno democrático que houbo neste país entre o ano 2005 e o ano 2009 –que despois de perder o PP a maioría absoluta democraticamente houbo un goberno do que formaban parte o Grupo Parlamentario do BNG e o Grupo Socialista–, foi unha iniciativa lexislativa popular en defensa dos ríos. ¿Aprobouse, debateuse, ou non nesa lexislatura? Vostede fixo aquí unha afirmación de que non se aprobara ningunha iniciativa lexislativa popular, que non se debatera ningunha; polo tanto, señora Prado, non sei se vai rectificar porque ten un dato errado ou vai reincidir na mentira. Tamén é curioso que fixera mención á área metropolitana de Vigo. Ata onde eu sei, se non está mal o Ágora, que acabo de consultalo, as sinaturas desa ILP validáronse en decembro de 2008. As eleccións convocáronse en xaneiro do ano seguinte, e é curioso que veña vostede aquí a falarnos da área metropolitana de Vigo cando meteron todo iso nun caixón. Creo que máis ben o único que vostedes fixeron foi demagoxia barata con este tema, como están facendo neste momento. Tamén lle recomendo que lle pregunte mellor ao seu portavoz parlamentario en relación co que pasa na Xunta de Portavoces, porque o Grupo Parlamentario Popular vetou en dúas ocasións que puideramos debater a creación dunha comisión de investigación sobre o gravísimo e dramático accidente de Angrois. E ao Grupo Parlamentario do BNG, como mínimo en dúas ocasións, vetounos a posibilidade de que se debatera unha lei para solicitar a transferencia da AP-9 a Galiza. Polo tanto, se vostede censura ese tipo de prácticas imaxino que, a próxima vez que o Grupo Parlamentario do BNG ou outro grupo solicite que se inclúa a comisión de investigación das caixas ou a comisión de investigación sobre o accidente de Angrois na orde do día para poder ser debatida, vostede vai votar a favor e non en contra, como ten feito ata este momento. Polo tanto, nós o que entendemos aquí é que vostedes veñen sen argumentos, mentindo sobre a realidade dos feitos, porque teñen unha iniciativa que ten tan pouco calado e que é tan pouco defendíbel que, coma sempre, teñen que marear, embarrar o terreo e intentar desviar a atención sobre o importante. ¿Por que, señora Prado, non aceptan vostedes as emendas para que sexan os promotores desas iniciativas quen as defendan de viva voz neste Parlamento? ¿Por que non aceptan que esas iniciativas non computen ou non resten capacidade de iniciativa dos grupos? ¿Cal é o medo que vostedes teñen á participación directa dos cidadáns? Porque se realmente nós estamos facendo que as persoas, a través desta norma, teñan que recoller sinaturas...,
Vaia rematando, por favor.
...facer unha iniciativa, rexistrala aquí, o lóxico será que todo ese proceso remate aquí de maneira natural e non que esteamos facendo unha ficción democrática como a que están facendo vostedes, que o que están é burocratizando a relación entre os cidadáns e os grupos parlamentarios, porque non están aportando realmente nada relevante no que se refire á participación. Mais o máis grave é que todo isto se fai para distorsionar outro debate importantísimo que hai hoxe, que é o recorte de iniciativas, de como se quere amordazar a oposición, de como se están recortando dereitos cidadáns...
Remate, señora Pontón.
...e como realmente estamos vivindo unha nova e unha grande involución, na que vostedes pois parece que asumen un novo despotismo, pero creo que é un despotismo non ilustrado.
Sobre as emendas, sobre as emendas, señora Pontón...
Moitas grazas. Si, igual que fixemos na Comisión, imos apoiar todas as emendas do grupo da AGE, todas as emendas do Grupo Mixto. E do Grupo Socialista só imos apoiar a emenda número 7 e no resto imos absternos, porque entran en contradición con moitas das emendas que nós defendemos.
Grazas, señora Pontón. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, o señor Vázquez.
Por estraño que semelle, non deixa de estrañarme e de sorprenderme a capacidade da señora Prado para suscitar un clima de debate centrado e rigoroso, sempre con aportacións lúcidas e dirixidas a avanzar politicamente. E unha aclaración previa que me gustaríame facer: dificilmente se pode mellorar a participación cidadá nas institucións cando cada vez se afastan máis estas institucións dos cidadáns no que reflicten os ámbitos de decisión política que competen a estas institucións. Non se pode conceder poderes omnímodos a unha troica que decide sobre a vida e o futuro das persoas e dos países e despois reivindicar a participación cidadá, por non recordar o acontecido recentemente en Grecia e o tremendo escándalo que suscitou nas filas conservadoras que un pobo puidera opinar sobre unha cuestión transcendental para as súas vidas. Iso si, despois vénse a este Parlamento a defender a participación. ¿Que clase de participación? Non se pode afogar o funcionamento e o financiamento dos concellos como institucións máis cercanas á vida dos cidadáns, dos veciños e das veciñas, potenciar as deputacións provinciais como institucións basicamente caciquís e despois dicir que se pretende mellorar a participación dos cidadáns nas institucións. Non se pode propiciar unha reforma constitucional exprés como a acontecida coa reforma do artigo 135, condicionando a viabilidade do Estado social –consagrado por outra parte no frontispicio constitucional–, sen convocar tan sequera un referendo para levar a cabo nada máis e nada menos que a modificación da sacrosanta Constitución. Non se pode, en definitiva, encher a boca coa palabra "participación" pero pola vía dos feitos, cada día máis, tomar medidas de carácter absolutamente antidemocrático. E iso é o que acontece, e por iso este debate non é máis ca un xogo de posturas, un postureo, dito doutro modo. E poderiamos poñer un senfín de exemplos máis do que na práctica entenden os gobernos da dereita por participación, que non deixa de ser un exercicio de tutelaxe da cidadanía e de engano permanente. Porque poderiamos falar tamén de como se pode falar de participación cando moitas das iniciativas que se aproban neste Parlamento, incluso co apoio do propio grupo maioritario, non se levan a cabo. Podiamos falar, como se mencionou aquí, de qué se fixo cunha iniciativa lexislativa popular referida aos servizos sanitarios do Hospital Lucus Augusti, que foi absolutamente deturpada, que foi absolutamente rebaixada e que, por riba, se incumpre. Iso é o que o Partido Popular entende por participación. Pero, ¿cal é o compromiso real mesmo do Goberno coas iniciativas aprobadas, coas proposicións non de lei aprobadas nesta sala? Estou a falar do cumprimento das iniciativas. ¡Como se pode falar de participación cando en moitas ocasións se pintan orzamentos que logo non se executan, cando se votan iniciativas con determinas intervencións que finalmente non se realizan! E así un día tras outro. E por iso acontece o que acontece, que a cidadanía se afasta das institucións. Insisto, pido que, por favor, a señora Prado lle bote unha ollada ao apartado de "lexisla con nós": cero comentarios, cero aportacións, cando estamos a falar de leis fundamentais para o futuro de Galicia. Ese é o resultado. A participación é moito máis que unha declaración de intencións. Nós, dende logo, cremos que esa intención non pode ser ignorancia, cando a señora Prado se esforza en confundir democracia participativa con democracia directa. Supoño que non é ignorancia senón un intento de manipular e enganar a cidadanía. Nós non falamos de democracia directa, fíxoo vostede. Nós falamos de democracia participativa, evidentemente, claro, se non temos medo á participación da cidadanía, porque entendemos que ela é a depositaria titular deste sistema democrático. Polo que se refire ás emendas dos grupos da oposición, nós imos manter o sentido do noso voto realizado en comisión. Non houbo neste debate, desgraciadamente, ningún elemento de xuízo que permitira modificar ese sentido. Imos apoialas de xeito xenérico no caso do Grupo Mixto, igualmente no caso do Grupo do Bloque Nacionalista Galego. E no caso das do Grupo Socialista ímonos abster nas súas emendas agás na número 7, polos motivos que expresamos na propia comisión. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Polo Grupo Parlamentario Socialista, o señor Méndez Romeu.
Señor presidente, o Grupo Socialista vai votar favorablemente todas as emendas dos demais grupos da oposición polas mesmas razóns que explicitei onte no debate do primeiro texto. Cremos que, alén de matices, perseguen unha mellora substantiva dunha norma que xa cualifiquei dabondo. Señora Prado, recoñezo que estivo hoxe vostede facendo un labor importante, porque onde non hai materia é moi difícil suscitar o interese da Cámara. Vostede apelou a Ferrol, apelou ao goberno de hai moitos anos, apelou a experiencias múltiples, para tentar así provocar alomenos algo de paixón, que non provoca evidentemente o texto que vostede presenta. Lamentablemente, ese interese, ese esforzo que vostede fixo, non tivo a suficiente forza de convicción como para mudar o sentido do noso voto. Porque, señora Prado, ¿de verdade no seu grupo pensan que teñen que xuntarse 2.500 persoas para formular unha modesta proposición non de lei que será ou non tomada en consideración e que, se se toma en consideración, no 82 % dos casos, segundo datos históricos, será desbotada? Paréceme moi forte. ¿Sabe cantas sinaturas pide o Grupo Socialista aos cidadáns cando lle propoñen algo? Ningunha, e imaxino que os demais grupos da oposición fan o propio. Pero ¿que sentido ten pedir un número mínimo de persoas para iniciativas nas que non van participar esas persoas? Eu creo que vostedes aí tiveron un lapsus, que tomaron probablemente a idea dalgún lugar e se equivocaron nas cifras. Non é crible as 2.500 sinaturas para unha proposición de lei. E di vostede que votaremos en contra diso e que deben sabelo os cidadáns. Si, deben sabelo, deben saber que non lles imos pedir 2.500 nin 250 nin 25 nin unha. Pero, señora Prado, é que é de sentido común. E din vostedes que os cidadáns poden facer preguntas no rexistro que correrán a sorte ¿de que? ¿O limbo? ¿Resucitamos o limbo, esa construción da teoloxía medieval? Estamos no século XXI, señora Prado. Miren, é certo que asistimos nas democracias actuais, evidentemente, a unha crise da democracia representativa. É certo que a función lexislativa segue residindo nos parlamentos. É certo que a función do control do goberno se segue facendo no parlamento e, sobre todo, normalmente, a elección de goberno. Pero non é menos certo que no parlamento xa non está o monopolio do debate político. O debate político agora faise en multitude de canles, faise en canles que todos seguimos ou en canles especializadas ou en áreas profesionais, etc. E, polo tanto, o parlamento pois ten que evolucionar. É moi difícil –hai moitas teorías– saber cara a onde hai que ir, pero si hai unha constante: os parlamentos están evoluíndo cara a unha maior apertura á sociedade. E esa apertura tense que basear en principios propios da época na que estamos. E na época na que estamos, señorías, exíxese inmediatez, esíxese un nivel de cara a cara, de confrontación directa co cidadán, de escoitar a súa demanda, de facelo partícipe e, ata onde sexa posible, dar resposta. Eu antes citeille algúns exemplos de como se pode facer. Pódese facer revitalizando a Comisión de Peticións, pódese facer abrindo a porta a que participen os cidadáns en todos os trámites dunha proposición que eles presenten. O que non ten sentido é complicalo e burocratizalo a través do rexistro. O rexistro cumpre unhas funcións distintas. ¿Como un cidadán con 2.500 sinaturas de respaldo vai ver que todo iso se perde nunha tramitación burocrática? ¿Como vai estar alleo ao que acontece coa súa iniciativa ou depender de que sexa tomada en consideración por un dos cinco grupos parlamentarios? O normal será que faga un percorrido moito máis sinxelo, que é visitar a cada un dos cinco grupos ou directamente chegar a un acordo con un deles. ¿Para que as 2.500 sinaturas? E así podería falar doutros aspectos deste texto. Por iso dende o primeiro momento dixemos que este texto non tiña contido, e dende o primeiro momento dixemos que ou ben repetía o que xa estaba na norma do ano 14 ou ben eran cuestións que se estaban discutindo en paralelo, e con algo máis de rigor, na correspondente ponencia do Regulamento, da que logo falaremos. E por iso teño que reiterar unha vez máis que, con todo o aviso da señora Prado, este grupo votará conscientemente que non a unha norma tan baleira de contido. Máis nada.
Moitas grazas, señor Méndez. Polo Grupo Parlamentario Popular, ten a palabra dona Paula Prado del Río.
Moitas grazas, señora presidenta. Bueno, eu, empezando polo final, señor Méndez, a verdade é que 2.500 firmas non supón nin o 1 % da poboación de Galicia. A verdade é que se vostede quere outorgarlle a posibilidade de introducir lexislación no Parlamento, de lexislar, a menos do 1 % da poboación, a verdade é que non sei, quite a gravata e pase a outro grupo, porque a min a verdade é que me sorprende este novo Partido Socialista, ¿non? Señora Pontón, non poña na miña boca palabras que eu non dixen. Eu non dixen que estabamos en contra da participación cidadá, non, non, non. Eu dixen, eu falei de democracia representativa, de democracia directa, que é o que vostedes queren, e nós seguimos sendo partidarios da democracia representativa. E o máis chamativo xa é o señor Sánchez, ¿non? Ou sexa, se a min a verdade é que me parecía innovación, innovación... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Se a vostede non lle deixan falar no seu grupo, pídalles permiso, pero eu non teño culpa de que a vostede non lle deixen falar, señor Fajardo...
Silencio, por favor.
Mire, a verdade é que se me parecía unha innovación, en canto a participación cidadá se refire, pedir 7.000 firmas para falar cun alcalde, pois claro, se o modelo de AGE agora é Grecia, que pon en marcha un referendo para votar algo que xa estaba caducado, os cidadáns votan que "non" e a pesar de votar que "non", pois eles fan o que lle pide a Troika, a verdade é que é moi innovador, señor Sánchez; todo para o pobo pero sen o pobo, ese é o seu modelo. [[Murmurios.]] Nós permítame que esteamos en discordancia con ese modelo, e non estamos de acordo con que se faga un referendo para non adoptar o que os cidadáns queren, a pesar de que estivese caducado. Pero home, é un pouco desafortunado que vostede traia a esta tribuna o modelo grego despois de que pasara o que pasou, ¿non? Pero bueno, alá vostede. E di vostede que o "Lexisla con nós", como non ten comentarios, pois entón, bueno, o suprimimos. ¡Home!, pois non. Nós cremos que é un mecanismo interesante, que é un mecanismo de participación e que está aí. As súas emendas van na liña de suprimilo. Pois nós non imos aceptar esas emendas que pretenden suprimir un mecanismo de participación que consideramos interesante, con independencia de que, de momento, porque leva moi pouco tempo funcionando, pois a cidadanía non o teña utilizado. ¿Vostede tamén quere participar no debate, señora Paz? Eu non teño a culpa de que os seus grupos non lles deixen falar. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pero, ben, mire, señora Pontón, vostedes claro que introduciron a dos ríos, porque xa viña da lexislatura pasada, pero deixaron tres cando menos sen debater. Mire, a rede de apoio á muller embarazada; cumpriu requisitos o 17 de xaneiro de 2008, tardamos dezasete meses en introducila. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu deixeina falar, señora Pontón; tranquila, tranquila, que hai para todos. Mire, a de altos cargos, a do plus de altos cargos; estaba en condición de ser debatida... [[Murmurios.]] Non, non é ningunha ameaza, que me deixe falar, ameaza é que me deixe falar, señora Pontón, pero eu entendo que no seu partido o que practican é o totalitarismo, pero nós normalmente, cando fala un, o resto escoita. Mire, os requisitos cumpridos para a iniciativa lexislativa de plus de altos cargos foi o 10 de xullo de 2008. ¿Que pasaba aquí? ¿Tamén había eleccións, señora Pontón? E mire, a da área metropolitana de Vigo, pois mire, voulla pasar; efectivamente, convocáronse eleccións en xaneiro; se vostedes tiveran, como temos agora, unha lei que obriga a tomar en consideración no primeiro ou segundo pleno, como ten feito o Partido Popular dende o ano 2009, tíñana que ter introducido nos plenos de decembro. ¿Non a introduciron? Pois non a introduciron, pero tampouco introduciron outras que estaban en condicións de ser debatidas. Non, non ten ningunha xustificación, señora Pontón. Ben, hai que dicir, efectivamente, que é o que imos votar hoxe aquí. Pois hoxe aquí imos votar unha norma que introduce novos mecanismos de participación. Xa avanzaramos na reforma de finais do 14 na redución de sinaturas para aprobar iniciativas lexislativas populares, introducir a sinatura electrónica e o prazo do que xa falei. Agora incorporamos un novo mecanismo de participación, promovido pola Mesa e a Presidencia da Cámara, para facilitar a participación cidadá e realizar achegas aos lexisladores, que é o "Lexisla con nós", e dous novos mecanismos: as proposicións non de lei e as preguntas, facilitando deste modo que galegos e galegas poidan sentirse partícipes da actividade parlamentaria introducindo o debate sobre estes asuntos. Señorías, hoxe debatemos ou aprobamos unha lei que eu lle chamaría de I+D+P: institucións, máis democracia e máis participación. Galicia é a comunidade autónoma de España con máis mecanismos de participación cidadá no Parlamento autonómico. E se máis participación implica máis democracia e a democracia é a unidade que existe entre o pobo e o Estado, podemos dicir que Galicia é a comunidade que máis unida está ao seu pobo. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Debate e votación do ditame elaborado pola Comisión do Regulamento sobre a Proposición de lei para a reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia
Mantéñense para o pleno emendas do Grupo Mixto, do Bloque Nacionalista Galego e do Grupo Parlamentario Socialista. O artigo 1 da Proposición de lei de reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia, obxecto de debate, modifica parcialmente o actual Regulamento, modificacións que, segundo recolle a disposición derradeira segunda do vixente Regulamento da Cámara, requiren unha derradeira votación de totalidade por maioría absoluta. Pola súa banda, o artigo 2 da proposición de lei obxecto de debate modifica o artigo 48 da Lei 1/1983, do 2 de febreiro, reguladora a Xunta e da súa Presidencia. Ao ser esta lei unha lei de desenvolvemento básico do Estatuto de autonomía, a súa aprobación require maioría absoluta nunha votación final de totalidade. As ditas votacións terán lugar tras as votacións ordinarias das emendas e antes do restante texto articulado do ditame, ao remate deste punto. Para a presentación do ditame da comisión, ten a palabra o vicepresidente da Comisión do Regulamento, don Miguel Santalices Vieira.
Bos días a todos. Grazas, presidenta. A proposición de lei do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia tivo entrada no Rexistro do Parlamento o día 9 de febreiro de 2015, co número de asentamento 33374. A Mesa do Parlamento, na reunión do día 9 de febreiro de 2015, admitiu a trámite esta iniciativa e dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia. Na sesión plenaria do día 9 de xuño de 2015 tomouse en consideración a proposición de lei. Posteriormente, a Mesa, na reunión do 16 de xuño de 2015, oída a Xunta de Portavoces, acordou a súa tramitación pola Comisión do Regulamento e a apertura do prazo para a presentación de emendas ao articulado, que rematou o día 29 de xuño de 2015. As emendas ao articulado presentadas, cualificadas pola Mesa da Comisión do Regulamento, foron 83, delas 37 do Grupo Parlamentario Mixto, 15 do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, 6 do Grupo Parlamentario Socialista de Galicia e 25 do Grupo Parlamentario Popular de Galicia. A Comisión do Regulamento, na sesión do día 30 de xuño de 2015, designou os seguintes ponentes: Grupo Parlamentario Popular de Galicia, dona Marta Rodríguez Arias como titular e don Pedro Puy Fraga como suplente; Grupo Parlamentario Socialista de Galicia, don José Luis Méndez Romeu como titular e dona Carmen Gallego Calvar como suplente; Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, don Antón Sánchez García como titular e don Juan Manuel Fajardo Recouso como suplente; Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, dona María Tereixa Paz Franco como titular e don Francisco Xesús Jorquera Caselas como suplente; e Grupo Parlamentario Mixto, dona María Consuelo Martínez García como titular e dona Carme Iglesias Sueiro como suplente. A sesión constitutiva da Ponencia tivo lugar o día 30 de xuño de 2015, coa asistencia da presidencia da Comisión do Regulamento, e posteriormente a Ponencia mantivo as seguintes reunións: os días 1, 2, 6 e 9 de xullo de 2015. Nestas examináronse as emendas presentadas e o texto da proposición de lei e rematou o labor encomendado coa redacción do seu informe, informe que foi obxecto de debate e aprobación na Comisión do Regulamento do día 17 de xullo. O texto articulado do ditame da Proposición de lei de reforma do Regulamento do Parlamento estrutúrase en dous artigos: artigo primeiro, de modificación do Regulamento do Parlamento, e artigo segundo, consecuencia do anterior, de reforma do artigo 48 da Lei da Xunta e do seu presidente. O artigo primeiro contén 19 puntos, polos que se modifican os artigos do Regulamento relativos ao dereito de información dos e das deputadas á percepción económica, a declaración de bens e dereitos e a declaración de actividades e a contabilidade dos grupos parlamentarios, o orzamento do Parlamento, as comisións de investigación, creación do portal de transparencia, os períodos ordinarios de sesións, as ponencias lexislativas, comparecencias orzamentarias ante a Comisión 3ª. Recóllese tamén o debate da política xeral da Comunidade Autónoma, a súa tramitación, os prazos regulamentarios para a inclusión de interpelacións, preguntas en pleno e en comisión e por último opera cambios na substanciación das interpelacións e regulaméntanse as preguntas do presidente da Xunta. O artigo segundo modifica o artigo 48 da Lei da Xunta e do seu presidente, relativo ao debate anual de política xeral, co fin de que en ambos os textos se conteña unha idéntica regulación. Aquí, con este resumo que se acaba de expoñer, inicia a súa tramitación parlamentaria. Correspóndelle hoxe, polo tanto, a esta Cámara concluír a substanciación pronunciándose sobre o ditame da Comisión do Regulamento. Pido, polo tanto, que se proceda ao debate. Nada máis, señora presidenta, moitas grazas.
Moitas grazas, señor vicepresidente. Comezamos entón co debate, coa rolda dos grupos parlamentarios para fixar a súa posición sobre o ditame e, se é o caso, defender as emendas mantidas. Polo Grupo Mixto ten a palabra dona Consuelo Martínez.
Grazas, presidenta. Bo día a todas e a todos. Estamos ante unha proposición de lei innecesaria, xa que non resolve ningún dos problemas de funcionamento desta Cámara, centrados, ao meu entender, na falla de democracia, falla de transparencia, illamento da realidade e excesivos obstáculos para o acceso da cidadanía. Sen embargo, esta proposición de lei, innecesaria, foi aproveitada polo Partido Popular e polo Partido Socialista para recoller as modificacións que lles interesaban como grupos maioritarios, asegurándose de que calquera actuación necesita aprobación de calquera dos dous grupos parlamentarios. Foron rexeitadas todas as emendas do Grupo Mixto, excepto as referidas á creación da figura de deputado non adscrito, na que coincidimos co PP en non apoiar a mesma. Non entendemos que se propoña a existencia de deputados e deputadas de primeira e de segunda, con dereitos de grupo e sen dereitos de grupo, inda que se queiran agrupar. Non o entendemos máis que nun interese insán de poñer os intereses do órgano de dirección partidarios por riba da ética dos deputados e deputadas. Só así se entende que os deputados e deputadas non adscritos se reduzan aos que marchen voluntariamente do seu grupo ou sexan expulsados do mesmo. Non se aplicará por implicación en delitos de corrupción nin cando rompa unha coalición, só para os deputados e deputadas díscolos co aparato partidario. Tampouco serviu para garantir máis dereitos á cidadanía. Así, foron rexeitadas todas as emendas que promovían a participación activa da cidadanía, como a emenda 9, que engade un novo punto 5 ao artigo 48, que pretendía facilitar que na Comisión de Peticións as entidades representativas da cidadanía poidan defender proposicións non de lei e realizar preguntas á Xunta. Ou a emenda 10, que modifica o punto 1 do artigo 52, para que o Pleno do Parlamento de Galiza, por proposta dunha iniciativa popular, poida acordar a creación dunha comisión de investigación sobre calquera asunto de interese público; tan só poderá constituírse de xeito automático unha comisión de investigación por lexislatura, independentemente dos acontecementos. Tampouco foi aceptado reducir o número de votos necesarios para acordar a creación dunha comisión de investigación, proposta na emenda número 11, que modifica o punto 1 do artigo 52, pasando da terceira á quinta parte do total da Cámara. Así se aseguran que asuntos como o do accidente de Angrois non poidan ser obxecto dunha investigación parlamentaria, eludindo así as responsabilidades políticas que puidera haber. Tamén foi rexeitada a emenda 15 ao artigo 114 bis, para que a cidadanía galega, a través das asociacións representativas dos seus intereses e debidamente inscritas, poidan presentar emendas ao articulado ás proposicións e proxectos de lei, sen excepción, polo que se retira o texto da proposición de lei que di: "salvo aqueles que versen sobre materias excluídas na iniciativa lexislativa popular". Considero que calquera materia que incida sobre a vida das galegas e galegos é do seu interese e, polo tanto, debe abrirse á participación activa da cidadanía, así como nesta participación activa da cidadanía deberían poder participar as persoas maiores de 16 anos, porque, como xa se dixo no debate anterior, están obrigados a cumprir, teñen idade para entender a lei e, polo tanto, teñen responsabilidade para cumprila, pero non son considerados maduros, sen embargo, para votalas ou para participar no seu desenrolo. Tamén foi rexeitada a emenda 18, que engade un novo artigo 114 bis, onde se pide que no trámite de defensa en comisión ou en pleno, no seu caso, das emendas daráselle audiencia á persoa que a comisión promotora designe. Non se pode impedir, é unha falta de democracia flagrante impedirlle á cidadanía que se dirixa directamente a este Parlamento a través dun portavoz cando si se lle require que se teñen que agrupar e teñen que recoller sinaturas para presentar proposicións. ¡Que menos!, é unha cuestión xa de respecto á cidadanía escoitalos directamente para que poidan expoñer as súas razóns. Mantemos tamén a emenda 21, que engade un novo punto 4 ao artigo 144, que trata de engadir o seguinte texto: "As comparecencias solicitadas por dous grupos parlamentarios conxuntamente serán incluídas na orde do día da primeira sesión plenaria que se celebre tras o rexistro da solicitude". Consideramos que é imprescindible en democracia que cando máis dun grupo require unha comparecencia por un tema concreto sexa automaticamente concedida no primeiro pleno seguinte, pero parece que o Partido Popular non está tampouco por achegar a democracia á participación de todos os grupos parlamentarios. Aproveita, sen embargo, o Partido Popular para introducir unha modificación no artigo 149 pola que as intervencións nas interpelacións quedan reducidas a un grupo interpelante e ao Goberno; é dicir, legalizan o que ata agora estiveron facendo de maneira ilegal. A alerxia do presidente a comparecer levou o Partido Popular a rexeitar que as sesións plenarias ordinarias inclúan preguntas á Presidencia da Xunta por parte de todos os grupos parlamentarios, limitando estas a tres por pleno, independentemente de cantos grupos conformen a Cámara. Desta forma, o Partido Popular consegue a modificación do Regulamento que vén aplicando de forma irregular e que ten por obxecto reducir ao mínimo posible a función de control da oposición. E a isto chámanlle transparencia. Non pode haber transparencia cando se limita precisamente esa función de control, cando se limitan as preguntas que se lle poden facer ao Goberno. Iso non é transparencia. En resumo, esta proposición non de lei non só non consegue solucionar ningún dos problemas da Cámara senón que aumenta as discriminacións, establecendo deputados de primeira e de segunda, grupos parlamentarios de primeira e de segunda. Pero non só limita os dereitos dos deputados e deputadas, dos grupos minoritarios, senón tamén dos galegos e das galegas que lles deron o seu voto. Así, haberá cidadáns de primeira e cidadáns de segunda. Serán cidadáns de primeira aqueles que votaron Partido Popular ou Partido Socialista e son cidadáns de segunda o resto dos cidadáns que non votaron a eses partidos, votaron a outros, ou incluso aqueles cidadáns que se abstiveron. Porque vostedes non gobernan para os galegos e galegas, gobernan para os votantes do Partido Popular. Nunha auténtica campaña de lavado de imaxe, o Partido Popular e o Partido Socialista pactan unha modificación do Regulamento da Cámara que lonxe de achegar a institución á cidadanía mantén a distancia con esta e limita a participación directa da mesma nos asuntos que lle competen directamente. Lamentamos que a democracia non dea chegado ás filas do Partido Popular e do Partido Socialista, que, como podemos comprobar hoxe, están máis preocupados por amarrar institucións cara á súa próxima derrota electoral que por solucionar os problemas da maioría social. Lamentamos que o futuro non forme parte dos programas electorais e políticos do Partido Popular e do Partido Socialista. Botar en cara hoxe que se reclama unha democracia directa, esta contraposta cunha democracia representativa, é todo un alarde de hipocrisía. Non ten nada que ver a representación na Cámara nos galegos e das galegas coa posibilidade de que directamente se dirixan aos seus representantes nesta Cámara. Están vostedes negando dereitos á cidadanía. Polo tanto, non nos estraña, porque dende logo as súas artes ao longo dos anos demostran que sempre utilizan a maioría para impoñer os seus criterios e que non teñen nin idea do que é o diálogo e do que é a negociación. Isto mirouse no debate desta proposición de lei: tres reunións, onde practicamente non houbo ningún debate, só, como sempre, como ocorre en case todas as proposicións de lei ou proxectos de lei, un auténtico avasalamento do Partido Popular, que nin escoita razóns nin dá razóns tampouco para negar a aprobación das emendas da oposición. Lamentamos que o Partido Socialista abandone definitivamente o camiño da democracia participativa e se alíe co Partido Popular, nunha estratexia á desesperada por manter o sistema bipartidista. Pode que a moitos dos parlamentarios do Partido Popular lles faga graza. A min, dende logo, a falta de democracia, os pasos atrás na participación cidadá, o negar dereitos á cidadanía, o vulnerar o seu dereito, como se fixo coa proposición de lei do HULA, paréceme dende logo un auténtico escándalo, unha falta de democracia flagrante e que debería, dende logo, estar dalgunha maneira penada esta fraude á democracia e esta fraude á cidadanía galega. Nada máis.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Paz Franco.
Grazas, señora presidenta. Bos días, señoras e señores deputados. Comezabamos este período de sesións en época extraordinaria, no mes de xaneiro, e rematámolo tamén en período extraordinario, no mes de agosto, e falando curiosamente dos mesmos asuntos. Empezaba aquel 27 de xaneiro no que o señor Núñez Feijóo viu aquí ampulosamente nun pleno que denominou pola rexeneración democrática e contra a corrupción neste país no que nos anunciaba cincuenta medidas en cincuenta días para rexenerar a democracia no noso país e para loitar contra a corrupción. Pois ben, pasados non cincuenta días senón pasados máis de seis meses, o que vemos é que aqueles anuncios feitos polo señor Núñez Feijóo o que levan máis ben é camiño de converterse nas cincuenta sombras da fraude á democracia no noso país. Esta proposición de lei que imos debater a continuación, ao igual que outros puntos da orde do día do pleno que estamos a desenvolver, constitúen auténticos golpes á democracia, porque xa constatabamos no debate de totalidade desta proposición non de lei que por parte do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego non cuestionabamos a necesidade de modificar un Regulamento deste Parlamento que está vixente practicamente na súa redacción actual, excepto algún matiz, desde o ano 93 e que desde o punto de vista do Bloque Nacionalista Galego debería ser modificado en catro aspectos fundamentais. Un aspecto que ten que ver con potenciar a existencia de maior democracia no funcionamento do Parlamento, para o cal desde este grupo sempre defendemos que era importante, que era preciso dotar o Regulamento de instrumentos que plasmen máis e mellor o pluralismo político existente na sociedade, que fuxan desa opción, que defendeu tan ben a señora Prado na súa intervención anterior, de potenciar unicamente as posicións políticas dos partidos maioritarios. Que precisabamos unha modificación do Regulamento para que este tivese un funcionamento máis áxil e unha maior inmediatez á resposta dos problemas da cidadanía, que existise unha maior transparencia no funcionamento do Parlamento e tamén que se promovesen elementos de participación real da cidadanía no Parlamento para que, ademais de poder exercer a súa capacidade de control e de participación a través dos grupos parlamentarios e dos deputados, a través da democracia representativa, tamén o puidesen facer de forma directa a través da participación neste Parlamento. A pesar de estarmos de acordo na necesidade de modificar o Regulamento, votamos que "non" á toma en consideración desta proposición de lei porque xa no debate de toma en consideración se puido constatar que o Partido Popular ía aproveitar esta ocasión que lle brindaba o Grupo Parlamentario Socialista a través da formulación desta iniciativa para eliminar de iure dereitos democráticos que xa tiña eliminado na práctica, que xa tiña eliminado de facto no funcionamento democrático deste Parlamento. Que ao Partido Popular non lle ía tremer a man para dar un paso máis na anulación do noso país. Desde logo, con esta iniciativa queda claro que o Goberno galego non cre neste país, non cre en Galiza, e, polo tanto, sóbranlle aquelas institucións, como o Parlamento galego, que representan a soberanía do pobo galego. Eu teño moitas dúbidas, e no meu grupo temos moitas dúbidas, de que o Partido Popular estivera disposto a facer un acernamento do funcionamento e das competencias e da capacidade democrática, por exemplo, do Parlamento do Estado, por exemplo do Congreso dos Deputados, que iso para o Partido Popular si que é un parlamento de verdade e non como este, que non corresponde a un pobo ao que lle queiran recoñecer a súa soberanía. O Partido Popular, a través desta modificación do Regulamento, desde logo vai conseguir un obxectivo. Xa aprobou unha lei a nivel de Estado para amordazar o conxunto do pobo e agora tamén van aprobar a través desta lei unha lei para amordazar tamén este Parlamento, constituíndo unha sociedade e unha democracia cada vez máis socavada. Desde logo nós non tiñamos ningunha dúbida, e hoxe vaise consumar ese guión de que o Partido Popular ía aproveitar esta oportunidade para converter cada vez máis este Parlamento, o Parlamento galego, nunha mera terminal, cada vez máis muda a poder ser, do Goberno da Xunta de Galiza. E desde logo niso o Bloque Nacionalista Galego non vai contribuír coa súa complicidade. Había algúns elementos na proposición de lei cos que estabamos de acordo, como as medidas tendentes a reforzar a transparencia, como as medidas para explicitar de xeito máis exhaustivo os deberes dos deputados e deputadas, para flexibilizar os tempos para que estean en condicións de incluír na orde do días as iniciativas dos deputados e deputadas e dos grupos parlamentarios, as propostas para ampliar a duración dos períodos de sesións, que desde logo consideramos elementos importantes que se introducen nesta modificación. Porén, hai outros aspectos que para nós non eran menores que estaban incluídos no texto inicial que foron absolutamente acernados polo Partido Popular. Un é todo o que ten que ver coa participación da cidadanía, que, como se acaba de debater na iniciativa anterior, o Partido Popular, como en case todo, só xoga aos fogos de artificio. É curioso que a señora Prado defenda aquí a necesidade de recoller 2.500 sinaturas para que se poida tramitar unha proposición non de lei cando todos e todas sabemos que despois o Goberno, aínda no caso de que fose aprobada esa proposición non de lei, non en ningunha obriga de cumprila. E, como soubemos, a última doutrina da Mesa deste Parlamento consiste en que aquelas disposicións legais nas que non conste explicitamente unha sanción polo seu incumprimento non comportan ningún tipo de sanción. Polo tanto, efectivamente, como dicía a señora Pontón, isto é unha auténtica tomadura de pelo á cidadanía, que leve o traballo de recoller 2.500 sinaturas para que no mellor dos casos, se algún grupo decide asumila, e para que no mellor dos casos, se o Partido Popular decide votar a favor, acabe gardada na gabeta da directora xeral de Relacións co Parlamento de Galiza. Pois ben, eu supoño que o Partido Popular aínda ten a oportunidade de reconsiderar e votar a favor da emenda número 2 do Grupo Parlamentario do BNG, que propón a introdución dun novo artigo 48 bis e que verdadeiramente se lle dea participación á cidadanía na vida do Parlamento, que se lle dea oportunidade de vir aquí defender as súas propostas, controlar efectivamente o Goberno, a través da creación dunha comisión de participación cidadá. Outro elemento que nós tamén considerabamos que tiña certa relevancia e que xa fora abordado en anteriores ocasións neste Parlamento era a regulación dos e das deputadas non adscritas. A min, desde logo, non me sorprende que o Grupo Popular non quixera regular esa situación que, como todas e todos vostedes saben, entre outras cuestións é un elemento moi relevante para penalizar o transfuguismo e para penalizar aqueles deputados e deputadas que, co seu cambio de voto ou co seu cambio de adscrición, poden favorecer mocións de censura. E digo que non me estraña –á vista do que está acontecendo en Boimorto– que algúns non quixeran finalmente facer causa desa modificación no Regulamento para castigar realmente o transfuguismo cando se produce na práctica. Para o Bloque Nacionalista Galego, desde logo, o máis relevante da modificación que se produce neste Regulamento é o recorte de dereitos dos grupos parlamentares. Nós xa diciamos na toma en consideración que o que máis nos preocupaba da orientación desta modificación era que tendía en moitas propostas a introducir criterios de aínda maior proporcionalidade na capacidade de iniciativa dos grupos parlamentares, e nós sempre defendemos que a única forma de garantir a democracia nun parlamento era garantindo a igualdade de dereitos dos grupos parlamentares, que todos os grupos parlamentares teñen que ter a mesma capacidade de iniciativa e sobre todo a mesma capacidade de control sobre o Goberno, que a proporcionalidade, efectivamente, xa a establecía a cidadanía co seu voto, outorgándolle a cadaquén a súa representación, que a única forma de garantir realmente o pluralismo político e a representatividade do pluralismo político da sociedade nun parlamento era garantir a igualdade de dereitos de todos os grupos parlamentares e que todos teñan a mesma capacidade de control, con independencia do seu tamaño. Señoras e señores deputados, respectar o pluralismo non é simplemente aturar que existan minorías políticas, senón que é darlles a mesma capacidade de exercer a política e de exercer a representación que lles outorgaron os e as cidadás. Por iso, dende o Grupo Parlamentar do Bloque Nacionalista Galego, consideramos absolutamente intolerábel o recorte que se introduce no Regulamento do Parlamento. Como todas e todos saben, neste período de sesións por primeira vez desde que existe o Parlamento galego houbo grupos parlamentares que non tivemos dereito a interpelar o Goberno da Xunta de Galiza en moitas sesións plenarias, cando en lexislaturas anteriores había un pacto, un acordo, na Xunta de Portavoces, e acordos de lexislatura, que garantían que todos os grupos parlamentares podían presentar interpelacións, incluso até dúas, e non só nas lexislaturas nas que aquí só había tres grupos parlamentares, senón, se nos remontamos a máis atrás, en lexislaturas onde había tantos grupos parlamentares como existen na actualidade. Pero tamén se consumou neste período de sesións por primeira vez na historia deste Parlamento desde que se introduciu a posibilidade de formularlle preguntas ao presidente da Xunta de Galiza que houbese grupos parlamentares que estivesen privados dese dereito de preguntarlle ao presidente da Xunta de Galiza, a pesar de que estaba explicitamente recollido na norma interpretativa do Regulamento que todos os grupos parlamentares terían dereito a formularlle unha pregunta ao presidente da Xunta en cada sesión plenaria ordinaria que se celebrase. Esta proposición de lei dálle ao Partido Popular a oportunidade de cambiar unha lei que saben que estaba sendo vulnerada e, polo tanto, saben que a partir de agora, a partir da entrada en vigor desta lei, poderán sen ningún tipo de consecuencia, sen ningún tipo de temor a que o Tribunal Constitucional anule esa disposición, aplicar ese recorte de dereitos á cidadanía, aplicar esa mordaza aos grupos parlamentares, aplicar esa mordaza para que non poida ser sometido o presidente da Xunta de Galiza ás preguntas de todos os grupos parlamentares para traer aquí tamén a voz da cidadanía. Para o Grupo Parlamentar do Bloque Nacionalista Galego resulta absolutamente impresentábel a negativa a incluír neste Regulamento a garantía de que todos os grupos parlamentares...
Vaia rematando, por favor.
...teñan unha pregunta en cada sesión plenaria ordinaria. Resulta absolutamente impresentábel que existise a negativa de garantir que cada grupo parlamentar tivese polo menos unha interpelación en cada sesión plenaria, e tamén, señores e señoras do Partido Popular, esta modificación do Regulamento deixa en papel mollado o acordo que viña existindo até agora de garantir que en cada sesión plenaria polo menos cada grupo tivera dereito a formularlle dúas preguntas ao Goberno. Iso si, a cambio o Partido Popular fai o paripé de darnos aos grupos da oposición a posibilidade de crear unha comisión de investigación. E digo o paripé porque na práctica nesta lexislatura, e coa redacción que se lle atribúe, seguiría sendo imposíbel crear a Comisión de Investigación sobre o Accidente de Angrois, porque se segue pedindo...
Remate, por favor.
...que haxa 25 deputados asinantes, se son dun mesmo grupo, e 30 deputados, se son de dous grupos distintos, o cal unha vez máis consolida as posicións dos partidos maioritarios e déixanos en desigualdade de condicións e, polo tanto, en desigualdade para exercer esa democracia representativa, que tanto defendía a señora Prado no anterior punto, e en desigualdade de condicións.
Remate, por favor, señora Paz.
Por iso non conten co Grupo Parlamentar do Bloque Nacionalista Galego para atentar unha vez máis contra a democracia desde este Parlamento. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra o señor Fajardo Recouso.
Onte viviamos nesta Cámara o primeiro acto da consumación, eu creo que vergonzante, e incluso pornográfica, do que o meu compañeiro deu en chamar "tórrido idilio de verán". Pero eu creo que non só é tórrida, vergonzante e pornográfica senón que queda claro que é insatisfactoria. E non hai nada peor que consumar unha relación e que esta sexa insatisfactoria, porque incluso onte, nos resultados da votación, se viu claro que polo menos unha boa parte dos deputados dalgún dos dous grupos non votou nin sequera ese acordo, que é unha absoluta vergonza. E é unha vergonza porque neste proceso que se está tratando de consolidar é un elemento que debe estar fóra xa da historia deste país, que é ese proceso polo cal as institucións están alleas á cidadanía e polo cal se trata de fortalecer un bipartidismo que está ferido pero que vostedes queren reavivar como sexa. E é tanto así que durante a xornada de onte chegaron a acordos en votacións tan importantes como deixar fóra xa de calquera posibilidade de control a CRTVG ou deixar fóra tamén de calquera posibilidade de control o Consello de Contas. Pero non é casual. O Partido Popular –e agora coa axuda do Partido Socialista– está inmerso nun proceso deconstituínte, onde están tratando de degradar este país recortando a súa democracia e a súa capacidade de autogoberno, e un país que ten unha cámara que está con respiración asistida como esta e á que vostedes hoxe lle apertan a única vía de oxíxeno que tiñan, que era recuperar a cidadanía para esta Cámara, o que significa é que vostedes non cren no país. Non se pode entender que vostedes fixeran un grande acto de demagoxia e de publicidade falsa, plantexando que esta reforma do Regulamento significaba un maior control e unha maior capacidade de control do Goberno, cando a realidade é ben distinta. A realidade é que vostedes utilizaron esta reforma que lles facilitou o Partido Socialista. Porque é certo, foi quen puxo a espita de que vostedes quixeran mudar os dereitos dos parlamentarios deste país; foi grazas á iniciativa do Partido Socialista; e o que conseguiron é que se eliminaran capacidades cativas que tiñamos de control ao Goberno. Unha cámara democrática non pode consentir que non sexa obrigatorio entregarlles documentación aos grupos da oposición que a piden –aínda seguimos esperando a documentación das caixas–; unha cámara democrática non pode permitir que este país non constitúa unha comisión de investigación do accidente de Angrois –o bipartidismo négase, seguramente porque teñen algo que ocultar–; unha cámara democrática non pode consentir que lle pareza excesivo ao grupo do Goberno que o presidente compareza cada quince días para non respostar as preguntas que lle fan dende a oposición. Pois hoxe vostedes son capaces de trasladar á lei unha reforma que impide xa sequera eses cativos hitos democráticos que tiña este Parlamento. E un exemplo dese pacto bipartidista foi a propia Ponencia. O noso grupo rexeitou participar con emendas nesa Ponencia porque sabiamos que era unha farsa, un acordo bipartidista para quitar dereitos, e foi real que foi unha farsa. Os que participamos nesa Ponencia, segundo o Partido Popular a feito de observadores –pouco observadores fomos, non fomos nin sequera cascos azuis, non había batalla que...; non fomos capaces nin de ser casos azuis; había acordo, non había batalla–, observamos que nesa Ponencia se demostrou que o acordo era real e que existía unha intención do bipartidismo de consolidar os recortes de dereitos, porque as emendas que si presentaron outros grupos, como o Grupo Mixto e o Bloque Nacionalista Galego, non foron debatidas. Non se tardou nin un segundo en debater ningunha das emendas dos outros dous grupos da oposición, nin do BNG nin do Grupo Mixto. Polo tanto, estaba claro que a realidade era que vostedes querían utilizar esa Ponencia para recortar os dereitos e para trasladar un regulamento que a partir de agora vai consolidar a posibilidade que se lle vai dar a este Parlamento de que quen decida directamente sexa a Mesa do Parlamento. Poñen en valor da Mesa do Parlamento cada unha das decisións importantes, por exemplo, será a Mesa do Parlamento quen decida se se pode preguntar ou non ao presidente e será a Mesa do Parlamento quen decida se se pode preguntar ou non aos membros do Goberno, porque a modificación pactada á última hora co acordo entre o Partido Socialista e o Partido Popular elimina un acordo que xa era realmente regresivo, que era poñer un tope de tres preguntas da oposición e do conxunto do grupos ao presidente, e trasládaa á posibilidade única de que sexa directamente a Cámara, a través da Mesa, quen decida se se pode ou non preguntar ao presidente e ao conxunto do Goberno. É máis, será a propia Mesa quen decida a proporcionalidade; polo tanto, estamos ante un retroceso moi importante. Eu pregúntome que problema ten o presidente deste país en comparecer ante esta Cámara para responder a cada unha das preguntas dos grupos da oposición; que problema ten, porque, encima, cando vén, non contesta. ¿Que problema ten un presidente que foi capaz de pasear con narcotraficantes pola Ría de Arousa e que aínda non contestou a se esa relación tiña algo que ver coas súas accións de goberno xa naquel momento como alto cargo da Xunta de Galicia? Polo tanto, estamos ante un retroceso inaceptable, porque, ademais, se trata de presentar como un avance; por exemplo, preséntase como un avance a modificación do artigo 9. Nun país democrático, cando os grupos da oposición piden información ao Goberno, o que cómpre é que se lle entregue a documentación, ou cando menos que se poida acceder a esa documentación alí onde estea. Aínda non sabemos onde están aqueles documentos que desapareceron por un suposto afogamento dos documentos. ¿Como é posible que o avance que presenta o bipartidismo sobre o artigo 9 sexa que, como non contestan, poden transformar esa petición de información nunha pregunta en comisión? Iso si, unha pregunta en comisión que che detrae do cómputo que tes do resto de preguntas en comisión; polo tanto, estamos quitando dereitos ao conxunto dos grupos da oposición. ¿Como se pode plantexar que é un avance que se poida constituír unha comisión de investigación ao ano de forma automática –iso si, de forma automática cando o soliciten 25 deputados dun grupo, ou 32; é dicir, máis dos que eran necesarios agora–? ¿E como se pode plantexar cando, ademais, a propia redacción dese artigo da comisión de investigación o que determina é que posiblemente soamente sexa esa a comisión de investigación que se pode facer? O que están facendo vostedes é eliminar a cativa capacidade de control deste goberno. E nós preguntámonos –e este é o momento de preguntalo, porque hai pouco que as vítimas volveron reclamar: ¿pode o Partido Popular saír hoxe aquí a este atril...? É dicir, ¿por que se nega e veta en dúas ocasións a Comisión de Investigación de Angrois? ¿Por que o Partido Popular non quere que a cidadanía deste país saiba o que pasou naquel momento e por que o Partido Popular non só non investigou os responsables políticos dese accidente senón que os primou –a algúns converteunos en ministros e a outros en responsables máximos da Administración–? Polo tanto, esta reforma ten algunha cuestión que cómpre sinalar porque son retrocesos moi importantes: a incapacidade que imos ter a partir de agora os grupos de presentar interpelacións en cada un dos plenos, a incapacidade e a redución de tempos á hora de debater os orzamentos. ¿Como é posible que se elimine o debate separado na propia sala do pleno sobre os orzamentos? ¿Como é posible que iso se traslade unicamente a ese debate por separado nas comisións obviando o debate necesario de cada sección neste Pleno e neste lugar que supostamente é onde reside a soberanía do conxunto do país? Parece que vostedes están incómodos coa democracia, parece que vostedes están incómodos co control. E están incómodos porque entenden un feito de gobernar que non é o que está pedindo a cidadanía. A cidadanía pide máis transparencia e máis control. E cando nós lles dicimos que non é o momento dun retroceso de dereitos dos deputados e deputadas, din que isto permite máis transparencia. E o argumento esgrimido, por exemplo, polo señor Méndez Romeu para a transparencia deste acordo é que a partir de agora as contas dos grupos parlamentarios, é dicir, as contas oficiais dos ingresos que recibimos do propio Parlamento, van ser publicas nunha páxina web. ¿Alguén cre que iso é transparencia? Nós non temos ningún problema, espímonos onde faga falta, poñemos as contas onde faga falta. Pero eu pregúntolle: ¿esas contas van contemplar os sobresoldos en "b" do Partido Popular?, ¿van contemplar as obras das súas sedes en "b"?, ¿van contemplar o traspaso de centos de decenas de millóns de euros a Suíza ou a Xibraltar do propio Partido Popular?, ou ¿van contemplar o financiamento ilegal do Partido Popular? Non hai ningún problema en ser transparentes por parte do Partido Popular porque as contas en "b", o financiamento irregular e as achegas daquelas empresas que despois se benefician dos contratos públicos nunca figuran nesa contabilidade pública. Polo tanto, é unha sinvergonzonería plantexar que isto é un avance en termos de transparencia. Pero non quedan aí só os recortes, incluso en temas tan importantes como o debate sobre o estado da nación –neste caso, do país– vostedes tamén recortan. E recortan tamén a posibilidade de que se fagan menos debates deste contido no conxunto da lexislatura, trasladando ao texto unha cuestión que antes podía estar no acordo tácito entre os grupos pero que non estaba escrita, e que hoxe significa que se, por exemplo, en xaneiro hai un novo presidente da Xunta, durante todo ese ano non se fará nin se poderá facer un debate sobre o estado da nación. Polo tanto, estamos ante a plasmación do que foi un idilio e que agora se consuma non sei se en matrimonio pero, cando menos, en noviazgo estable. Vostedes, que se bicaban ás agochadas nos pasillos do Parlamento, que se escondían detrás dos maceteiros e dos sofás, hoxe déronse o grande abrazo e hoxe e onte demostraron que non cren no país, que non cren na necesidade de abrir as portas deste Parlamento ao conxunto da cidadanía. Se non, deberían de explicar como é posible que teñan rechazado a través desta lei e da anterior a posibilidade de que a cidadanía pregunte directamente. E collen un argumento do Partido Socialista dito nesta propia tribuna hai apenas vinte minutos. ¿Que problema hai en que a cidadanía pregunte directamente ao Goberno? Iso era o que lle plantexaba o Partido Socialista ao Partido Popular hai apenas vinte minutos, e eu fago a mesma pregunta: ¿que problema hai en que cada un dos grupos desta Cámara lle poida preguntar ao Goberno? ¿Como é posible que un argumento que serve para a cidadanía se quite agora para o conxunto dos grupos da oposición? Alguén debería explicar este tipo de incoherencias se non é que cada un é capaz de votar o que sexa con tal de consolidar un status que saben que van perder; é dicir, estamos ante unha reforma do Regulamento que o que consolida e mellora son os dereitos dos grupos maioritarios pero que vai en contra daqueles que son minoritarios ou do conxunto dos deputados a título individual. Eu dígolles, por responsabilidade, incluso mirando por vós mesmos. Cando suba a marea e desapareza unha boa parte da dereita deste país da representación institucional pode ser que sexades un grupo minoritario, e como grupo minoritario é o momento de que defendades os vosos dereitos como grupo minoritario. Estou seguro de que un novo presidente que en realidade represente a cidadanía, que sexa aberto, que entenda que está posto aquí para defender os intereses da maioría social e non das multinacionais, é dicir, que non sexa un lacaio do capital, vai responder non só á oposición senón ao conxunto da cidadanía. Pero é posible que noutro caso sexa outro, e, polo tanto, non é de recibo que recortedes os vosos dereitos para apenas dentro dun ano ou de poucos meses. Polo tanto, eu espero que, nun acto de responsabilidade, rexeitedes esta proposta que quita dereitos aos grupos minoritarios de hoxe e posiblemente ao Partido Popular dentro de ano e medio. Nada máis e moitas grazas.
Polo Grupo Parlamentario Socialista, ten a palabra a señora Gallego Calvar.
Moitas grazas, señora presidenta. Bos días, señoras deputadas e señores deputados. O Grupo Parlamentario Socialista, sempre que nesta Cámara se produciu unha reforma do Regulamento, tratou de acadar o maior consenso posible; de feito, participamos sempre en cada un dos consensos que houbo e fomos sempre contrarios a facer reformas unilaterais. Este era o espírito desta proposta de reforma do Regulamento que presentaba hai escasas datas o meu compañeiro e portavoz, o señor Méndez Romeu, unha proposta aberta á mellora por parte do conxunto dos grupos, aínda que evidentemente nós sempre defendemos que era moito máis acaído, para facer unha reforma do Regulamento, que consideramos necesaria e imprescindible, constituír unha ponencia conxunta dos grupos, como fixemos na sétima lexislatura, cando daquela non quixemos aprobar aquela reforma porque o Partido Popular non estaba de acordo e, polo tanto, queriamos que houbera a maior parte do consenso. Ese foi sempre o espírito do Grupo Parlamentario Socialista. É certo que despois de que o Grupo Parlamentario Socialista presentara no Rexistro do Parlamento esta proposta de regulamento o Partido Popular tamén presentou unha proposta. Unha proposta, ao noso xuízo, moi restritiva, moi cativa, moi pobre, que unicamente o que facía era regular as preguntas ao presidente, incorporaba o que xa establece a normativa estatal en materia de transparencia. E, de feito, de tramitarse esa proposición de lei en vez de tramitar esta que estamos facendo hoxe aquí, a reforma do Regulamento que sairía desta Cámara sería sen dúbida moi cativa e moi pobre. Nós abordamos esta reforma con espírito construtivo, sendo conscientes tamén, dende o primeiro momento, de que non había o consenso máximo que nos gustaría para facela, pero tamén da necesidade de modernizar unha norma que está excesivamente encorsetada; tanto que sobrevive grazas a acordos interpretativos e tanto que aínda a día de hoxe non ten incluídos no seu contido nin os debates do estado da Autonomía nin as preguntas ao presidente da Xunta, a pesar de que ambas as dúas funcións se levan feito dende hai xa bastante tempo neste Parlamento, cando menos dende hai tres lexislaturas. É certo que esta reforma que chega hoxe ao seu debate final non é a reforma que presentamos os socialistas no seu inicio. Normalmente, cando se somete unha norma ao consenso e ao acordo dos grupos, pois sempre hai cuestións que quedan polo camiño, e que a nós nos gustaría que estiveran incorporadas. Nin as desbotamos nin as deixamos esquecidas, sinxelamente esperaremos a unha mellor oportunidade para podelas seguir presentando e para poder seguir avanzando e modernizando o Regulamento da Cámara. Nós partiamos da necesidade de regular os non adscritos. É certo que neste caso tanto o Partido Popular como o Grupo Mixto coincidiron moito máis na ponencia do que hoxe parece que coinciden aquí. E é certo tamén que nesa ponencia o BNG e o Grupo Socialista coincidiamos na regulación dos non adscritos, porque entendiamos que era unha maneira de regular e de evitar o transfuguismo político e nos parecía, ademais, que así garantiamos mellor os dereitos individuais dos deputados e deputadas. Pero, como digo, a negativa, evidentemente, do grupo maioritario –porque a do Grupo Mixto conta neste caso só con dous votos– fixo imposible que os non adscritos queden regulados neste novo regulamento. Tamén propoñiamos os socialistas que a Comisión de Peticións do Parlamento de Galicia tivera un papel máis activo, e fora a canle de participación da cidadanía; é dicir, que esa Comisión de Peticións funcionara como, por exemplo, a Comisión de Peticións do Parlamento Europeo, que recibe os cidadáns en audiencia, que tramita queixas da cidadanía e que responde en nome do Goberno, neste caso das institucións comunitarias. Esta proposta do Grupo Socialista non foi aceptada polo grupo maioritario e queda, polo tanto, para algunha outra reforma, que no seu día, dende logo dende o Grupo Socialista, seguiremos intentando. E hai unha terceira cuestión que tampouco foi aceptada polo grupo maioritario, e é que a cidadanía poida presentar emendas aos proxectos de lei, aos proxectos de lei que se tramiten neste Parlamento. Si que hai unha mellora con respecto ao que temos no día de hoxe, e é que a cidadanía vai poder participar nos trámites de audiencia nos proxectos de lei que se tramiten neste Parlamento, que é algo que ata o de agora non se podía facer. É dicir, cando haxa un proxecto de lei sobre farmacia, por exemplo, pois o sector que atinxe a ese proxecto de lei poderá vir a este Parlamento a participar nese trámite de audiencia dese proxecto de lei e poderá aportar. Nós queriamos algo que ía moito máis alá, e era que puideran presentar mesmo emendas a eses proxectos de lei. Quedou só no trámite de audiencia. Parécenos que está ben, que é un avance, pero dende logo non é o avance que nós quixeramos. Ben, pois estas son as únicas tres cuestións da proposición de lei que presentou o Grupo Socialista que non foron aceptadas: a regulación dos non adscritos, unha maior apertura e unha maior participación da cidadanía na Comisión de Peticións e que a cidadanía puidera presentar iniciativas diante das proposicións de lei ou dos proxectos de lei que veñen a este Parlamento. É dicir, que, dos 24 artigos para modificar que plantexaba o Grupo Parlamentario Socialista, só en tres non houbo acordo, e en moitos deles, como digo, había acordo en distintas fases. Por exemplo, no dos non adscritos estaban de acordo en vetalo o Grupo Mixto e o Grupo Popular. Eu non vou cualificar aquí o veto do Grupo Mixto aos non adscritos como algo antidemocrático, cada un defende dende o seu posicionamento o seus plantexamentos. E para min son tan respectables os posicionamentos dun grupo con dous deputados como os dun grupo con sete deputados, dun grupo con dezaoito deputados ou dun grupo con corenta e un deputados. Evidentemente, discreparei con eles, pero non vou faltarlles ao respecto porque discrepe con eles. As melloras que indubidablemente consegue a reforma do Regulamento da Cámara con esta proposta, que no inicio era do Grupo Socialista e eu creo que afortunadamente hoxe é dunha maioría importante da Cámara, son evidentes. E quen as queira negar probablemente queira disfrazar este debate con outros. Pero non vai poder; dende logo non no meu caso. Esta reforma do Regulamento exerce un maior control sobre a acción do Goberno. Os do artigo 9, eses dos que a cotío os deputados e deputadas nos queixamos de que o Goberno deixa sen respostar, que son ignorados polo Goberno, que non nos envía a documentación, van ter un maior control. ¿Como? Pois, evidentemente, por cada artigo 9 que non resposte o Goberno no prazo estipulado, que son a día de hoxe trinta días, ou que non xustifique debidamente a imposibilidade de facelo, deberá dar conta en comisión, por instancia do deputado ou deputada que solicitaba esa documentación, transcorridos outros trinta días. É dicir, que o Goberno ten que vir a responder ao Parlamento por que non entrega a documentación que exiximos os deputados e deputadas para facer o noso traballo. Ata o de agora ¿que tiñamos? Que non respondían e que non pasaba nada. Agora, cando menos, temos a oportunidade de exercer un control sobre o Goberno para que nos explique por que non queren vir ou non queren traer a documentación. Poderase crear en cada lexislatura unha comisión de investigación cando o soliciten 30 deputados ou deputadas, independentemente de cal sexa o seu grupo parlamentario, ou 25 deputados e deputadas se son pertencentes a un único grupo. E isto é unha novidade. A nós, ao Grupo Socialista, gustaríanos que non fora unha, senón que foran máis, pero este foi o acordo ao que chegamos. E é unha novidade respecto de calquera regulamento e calquera parlamento autonómico e mesmo do Congreso dos Deputados ou do Senado, porque por vez primeira nun parlamento os que non son maioría, é dicir, a oposición, van poder presentar e activar de xeito automático unha comisión de investigación. Evidentemente vanse poder presentar outras moitas, pero haberá unha maioría sempre que intente evitar que se investigue. Pero unha por lexislatura, cando menos, vaise poder presentar por instancia dos grupos da oposición. E non é só que se vaia poder presentar, é que se vai levar a cabo esa comisión de investigación. Insisto, é unha novidade no parlamentarismo en España, é o primeiro parlamento autonómico que ten esta posibilidade. ¿Insuficiente porque é só unha por lexislatura? Parécenos que si, pero evidentemente é un avance. Debate dos orzamentos: tamén maior control sobre o Goberno. ¿Por que? Porque a cotío vimos protestando os grupos da oposición de que no debate dos orzamentos que se daba nesta Cámara, nas comparecencias e en comisión, unicamente comparecían os membros do Goberno, é dicir, aqueles que se sentan no Consello de Xunta. E falabamos da necesidade de que de centros de gasto importantes, que tiñan un orzamento en moitos casos incluso superior a algunha consellería, como pode ser o Sergas ou como pode ser a Axencia Galega de Infraestruturas ou como pode ser Sogama, etc., non comparecían os titulares e, polo tanto, non tiñan que dar explicacións sobre o orzamento que presentaban, que, por outra parte, como as súas señorías saben, son centros de gasto nos que, nas contas que renden no Parlamento, a opacidade é o que máis impera. Polo tanto, é importante que estes centros de gasto teñan que vir comparecer a esa comisión e teñan que dar conta. Iso vaise conseguir con esta reforma do Regulamento. Algúns poderán dicir que isto é involucionismo; nós cremos que é, dende logo, un adianto. Tamén vai haber maior control sobre o orzamento do Parlamento. No orzamento do Parlamento que se aproba, xunto co resto do orzamentos, ata o de agora, o control que tiñamos era o inicial, ningún máis. A partir deste momento, a Presidencia do Parlamento terá que presentar, ao remate de cada exercicio económico, diante da Xunta de Portavoces, un informe sobre a execución do que se orzou para os gastos deste Parlamento. Nós cremos que iso contribúe a un maior control tamén sobre a Presidencia do Parlamento e á transparencia. Dende logo, vai haber moita máis transparencia no que é coñecer o traballo dos deputados e deputadas deste Parlamento; un traballo cotián dos deputados e deputadas deste Parlamento, porque se van coñecer as percepcións dos deputados e deputadas suxeitas ás normas de carácter xeral, a información tributaria vai estar á disposición da cidadanía, o portal de transparencia vai dar a coñecer o traballo parlamentario, o sentido do voto e as asistencias e ausencias, e a contabilidade específica dos grupos parlamentarios daqueles gastos que facemos en funcións das subvencións que recibimos tamén vai estar nesa páxina web publicada e á disposición da cidadanía. E tamén se vai traballar máis tempo neste Parlamento. Aínda que é certo que sen estar regulado no Regulamento do Parlamento o viñamos facendo nos últimos anos, o que tamén é certo é que tiñamos que estar permanentemente solicitando que se declararan hábiles, meses, etc. Pois ben, a partir de agora o Parlamento vai declarar hábil a partir do 15 de xaneiro –antes era a partir do 1 de febreiro– e ata o 15 de xullo –antes era ata o 30 de xuño–. Polo tanto, vanse poder celebrar máis plenos e máis comisións e, polo tanto, vai incrementarse a nosa capacidade de control sobre as accións do Goberno. Dicía antes que se abre timidamente a porta á participación da cidadanía, non, desde logo, no grao que solicitabamos os socialistas, pero si os colectivos sociais por vez primeira van poder ter un trámite de audiencia nos proxectos de lei. Nós queriamos ir moito máis alá. A desculpa que puxo o Grupo Parlamentario Popular foi que se estaba tramitando un proxecto de lei de participación cidadá. Dixemos na ponencia e volveuno reiterar hoxe o noso portavoz no debate final desa lei que esa lei era pura propaganda, pura cosmética e que non resolvía o acceso da cidadanía ao Parlamento. Polo tanto, seguimos pensando que o Regulamento necesita introducir o acceso da cidadanía ao Parlamento e nós seguiremos insistindo nesta proposta. E logo, por último, gánase máis axilidade na tramitación das iniciativas parlamentarias. Outra queixa constante dos deputados e deputadas desta Cámara era o tempo que se tardaba entre que se introducía un asunto para o debate e o que estaba previsto para que se puidera levar a debate. Trátase de gañar frescura, de que as cuestións que preocupan á cidadanía na rúa cheguen máis rápido ao Parlamento. E así recortamos os tempos, e nas interpelacións pasamos de 15 días a 7 días para poder tramitarse e nas preguntas orais en comisión e en pleno de 7 días a 4 días. Tamén no debate orzamentario final que se produce sempre neste pleno se reduce e se deixa de debater sección por sección, posto que isto xa se fai na comisión e se axiliza, polo tanto, o debate de orzamentos. E deixo para o final o último acordo que se produciu, efectivamente, na comisión que debateu esta iniciativa que vén hoxe ao pleno...,
Vaia rematando, por favor.
...as preguntas ao presidente. O Grupo Socialista fixo unha redacción das preguntas ao presidente que deixaba aberta a porta a acordos; é dicir, unha redacción que, ao final, é a que se consagra, que é que as preguntas ao presidente se poden formular en cada sesión, pero que o número de preguntas que se fan ao presidente se decide entre os grupos. Ben, finalmente, afortunadamente, o Grupo Popular abriuse a razóns, porque é certo que o de limitar a tres as preguntas ao presidente cercenaba os dereitos dos grupos parlamentarios, tendo en conta, ademais, que o Regulamento non é algo que se mude en todas as lexislaturas e que podía haber unha lexislatura na que houbera moitos máis grupos parlamentarios e, polo tanto, ese mecanismo de control se vise moi reducido. ¿Como queda ese mecanismo das preguntas ao presidente? Pois en que os grupos poderán formular preguntas ao presidente, evidentemente. ¿Cantas preguntas ao presidente? Iso tratarase nunha xunta de portavoces, e teñan a seguridade de que dende o Grupo Socialista trataremos sempre de que haxa a maior participación posible. Un segundo só, señora presidenta, para rebater algunhas cuestións. Insisto, desde o Grupo Socialista podemos entender o posicionamento dos grupos minoritarios, do Grupo Mixto ou de grupos que teñen hoxe moitos menos deputados e deputadas dos que ten o Grupo Socialista e podemos entender cales son os seus argumentos; o que, desde logo, non imos tolerar dende o Grupo Parlamentario Socialista é que porque nós teñamos 18 deputados e deputadas lles teñamos que pedir permiso ou perdón aos demais grupos da oposición para facer propostas lexislativas e para intentar avanzar neste Parlamento. Porque, miren, non é o mesmo ter 18 deputadas e deputados que ter 2 ou que ter 7; non é o mesmo. Podemos ter igualdade de dereitos, pero nós apostamos –sempre o dixemos claramente...
Remate.
...na presentación deste debate e nos debates que se produciron neste Parlamento con respecto á reforma do Regulamento– pola proporcionalidade. Apostamos hoxe, que temos 18, apostabamos cando tiñamos 25 e, se o día de mañá, desafortunadamente, temos menos, pois seguiremos apostando, porque somos coherentes co que pensamos.
Remate, por favor, señora Gallego.
Unha cuestión máis, señora presidenta.
Pero remate xa, por favor.
A modernización desta reforma do Regulamento e a maior participación e o maior control que introduce, ao noso xuízo, dende logo, non é unha fraude á democracia. Unha fraude á democracia é vir aquí facer debates contando mentiras. Eu ata o de agora pensaba que as mentiras eran patrimonio do Grupo Parlamentario Popular, que, cando non tiña argumentos, empregaba as mentiras. Hoxe descubrín que algúns grupos da oposición, para tapar outras cousas, tamén utilizan as mentiras como argumento político. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Gallego. Moitas grazas. Grupo Popular, señora Rodríguez Arias.
Grazas, señora presidenta. Señoras e señores deputados, ¡curiosa forma de entender a democracia a que teñen algúns grupos parlamentarios nesta Cámara! Cando hai un acordo entre os grupos parlamentarios é unha fraude á democracia, sen embargo, cando hai un acordo entre os grupos minoritarios, en determinados concellos, en determinadas deputacións, para gobernar, para repartir os cargos e as responsabilidades, e incluso neses acordos chega a participar un partido da casta, un partido do réxime, entón eses acordos si son democracia e eses acordos non son fraude á democracia. [[Aplausos.]] ¡Curiosa forma de entender a democracia para algúns deputados e algúns grupos parlamentarios! Cando o Grupo Parlamentario Popular apoiou a toma en consideración da proposición de lei do Grupo Socialista faciámolo coa vontade clara de dialogar, de dialogar con todos os grupos parlamentarios; loxicamente, co grupo que presentaba a proposición de lei, pero tamén co resto dos grupos parlamentarios da Cámara. O resultado dese diálogo na ponencia... Porque non sei a que reunións de ponencia asistiron vostedes, pero, dende logo, na ponencia á que nós asistimos houbo diálogo e dese diálogo xurdiu un acordo que se traduce en que dos 22 artigos do Regulamento que coa proposta do Grupo Socialista se querían modificar se chegou a un acordo en 19 artigos. Estamos falando de que o 86 % da proposta socialista foi aceptada ou transaccionada. E quero destacar a participación dos grupos parlamentarios na ponencia porque foi activa, aínda que agora queiran demostrar o contrario, e mesmo foi fundamental a súa participación para chegar a acordos que nós consideramos fundamentais; unha ponencia na que participaron, efectivamente, case todos os grupos parlamentarios, porque hai un grupo parlamentario que vén aquí denunciar que o Partido Popular quere amordazar a oposición cando resulta que son eles os que se autoamordazaron e decidiron só participar como observadores nesta ponencia. Polo tanto, pese a quen lle pese, o ditame que hoxe estamos a debater neste Parlamento é froito do traballo conxunto dos deputados e dos grupos parlamentarios que quixeron participar neste debate. ¿Que pasa? Pois que cambiaron o guión unha vez rematada a ponencia. Vostedes rematan a ponencia. Durante a ponencia chégase a acordos, pero remata a ponencia e cambian vostedes o guión. Convocan unha rolda de pensa para denunciar discriminación aos grupos minoritarios, para denunciar recortes nos dereitos dos deputados e para denunciar unha suposta blindaxe do bipartidismo. Pois ben, hoxe imos demostrar que non existe nin tal recorte de dereitos aos deputados nin indefensión dos grupos minoritarios e, por suposto, tampouco recortes nos dereitos dos grupos parlamentarios. En primeiro lugar, antes da reforma deste Regulamento os grupos parlamentarios que solicitaban información á Xunta e a Xunta non lles entregaba esa información non tiñan mecanismos alternativos para reclamala. Con esta reforma os grupos parlamentarios que soliciten información á Xunta de Galicia e a Xunta non remita esa información teñen garantido o dereito a que o responsable da Xunta de Galicia compareza nunha comisión e resposte oralmente á información que tiñan solicitado. ¿Isto é recorte de dereitos? Non, señores e señoras deputadas, isto é un novo dereito, unha garantía de dereito dos deputados e deputadas desta Cámara que no actual Regulamento non se contemplaba. Seguimos, comisións de investigación. Antes, ¿quen podía crear unha comisión de investigación? Dous grupos parlamentarios ou a quinta parte dos deputados e deputadas desta Cámara, pero sempre, sempre, co voto da maioría absoluta do Pleno. ¿Quen pode crear agora unha comisión de investigación automática? Pois, miren, pódena crear un terzo dos deputados dun mesmo grupo parlamentario ou dous quintos dos deputados e deputadas da Cámara, sen ter en conta o aval da maioría parlamentaria. Polo tanto, que quede claro, este é un dereito que ata o de agora non tiñamos os deputados e as deputadas no Parlamento de Galicia. É máis, este é un dereito que non ten ningún deputado nin ningunha deputada en ningún parlamento democrático deste país. Polo tanto, ¿onde está o recorte á democracia?, ¿onde está o recorte aos dereitos dos deputados? É certo que un grupo parlamentario con dous deputados ou un grupo parlamentario con sete deputados non pode crear automaticamente unha comisión de investigación, pero tamén é certo que no actual Regulamento tampouco o podían facer. O que si é certo é que esta reforma abre a porta a que o 40 % dos deputados se poñan de acordo –xa entendo que é difícil que se poñan de acordo entre vostedes– e que se cree unha comisión automática de investigación. Miren, tampouco están vostedes de acordo en ampliar o período de sesións. Antes o Pleno reuníase de setembro a decembro e de febreiro a xuño; agora vaise reunir do 15 de xaneiro ao 15 de xullo e de setembro a decembro, un mes máis. Só hai un parlamento autonómico no país que fai o mesmo que o Parlamento de Galicia, que é o Parlamento de Cataluña; o resto dos parlamentos non amplían o seu período de sesións. E redúcese o tempo necesario para que as iniciativas sexan incluídas nunha orde do día dun pleno ou dunha comisión. As interpelacións pasan de 15 a 7 días e as preguntas de 7 a 4 días. Máis axilidade dos grupos parlamentarios para poder incluír as súas iniciativas nun pleno ou nunha comisión. ¿Onde está o recorte dos dereitos dos deputados?, ¿onde está o maltrato aos grupos minoritarios desta Cámara?, ¿onde está a súa indefensión? Debate dos orzamentos en comisión. Antes, ¿cal era a fórmula? Eliminaron do debate de orzamentos da Comisión 3ª a comparecencia dos responsables dos entes do sector público galego, e só comparecían os responsables das consellerías. Agora van comparecer non só os responsables das consellerías, senón tamén os responsables do sector público galego que xestione os principais programas de gasto. Ao mellor son vostedes partidarios de seguir co modelo do Bipartito e que non veñan comparecer os responsables dos entes instrumentais da Comunidade Autónoma. En relación coa declaración de bens. Antes, a publicación da declaración de bens dos deputados na páxina web era voluntaria. E como era voluntaria, houbo un deputado desta Cámara ben coñecido que se negou a presentar e a publicar esa declaración. Outros deputados do seu mesmo grupo parlamentario presentárona tarde e por prazos. Agora, esa declaración e esa publicación vai ser obrigatoria. Polo tanto, hai deputados que xa non poden escapar á publicación das súas percepcións, á publicación da súa declaración de bens. E isto é transparencia, señores. Non sei se é agresivo con algún deputado que se publique o seu patrimonio e que se publiquen as súas asistencias. Eu entendo que pode ser que si, porque nalgún momento prometeron que ían ser deputados mileuristas, e agora os cidadáns van saber a verdade do que cobran e realmente do seu patrimonio. Nós cremos que iso é transparencia e vostedes cren que é unha agresión aos grupos minoritarios desta Cámara. E créase un portal de transparencia, un portal de transparencia onde se van publicar as nosas percepcións, a nosa información tributaria, as asistencias aos plenos e ás comisións –seguramente algún non quere que queden publicadas as súas asistencias ou non asistencias a determinados plenos–. Tamén se vai publicar o noso sentido do voto, a contabilidade dos grupos parlamentarios, o informe de execución do orzamento do Parlamento. E nós preguntámonos: ¿é agresivo cos grupos minoritarios facer públicas as nosas asistencias a plenos e comisións?, ¿é agresivo cos grupos minoritarios publicar as nosas percepcións e a nosa información tributaria? Dende logo, nós cremos que non. En relación coa participación cidadá, antes ¿que posibilidades tiña a cidadanía de participar neste Parlamento? Unicamente tiña a posibilidade de impulsar unha iniciativa lexislativa popular. Agora, con esta reforma, os distintos colectivos poderán participar na tramitación dos proxectos de lei, a través dun trámite de audiencia, directamente no Parlamento. E ademais vostedes acaban de escoitar que, por primeira vez, unha comunidade autónoma aproba unha lei na que se intensifica a participación da cidadanía, como é a Lei de participación cidadá. Polo tanto, os cidadáns poderán participar na elaboración das leis, presentar proposicións non de lei e presentar preguntas ao Goberno da Xunta. Dende logo, ¿vostedes cren que isto é silenciar a voz do pobo?, ¿vostedes cren que isto é illar o Parlamento da cidadanía galega? Nós, dende logo, consideramos que non. O debate do estado da Autonomía non estaba incluído no Regulamento, cando era e cando é considerado un dos principais debates parlamentarios, e víñase celebrando regularmente. Agora queda establecido nesta reforma con carácter anual. ¿Están vostedes en contra? ¿Están en contra? Antes a rolda de control á Presidencia da Xunta non tiña reflexo no Regulamento, non estaba recollida no Regulamento a rolda de control ao presidente da Xunta, só estaba prevista nunhas normas supletorias do ano 98. ¿Que acontece agora? Pois que agora se incorpora ao Regulamento as preguntas e o turno de control ao presidente da Xunta. Polo tanto, isto é unha garantía para os grupos parlamentarios e para a súa función de control á Presidencia da Xunta como máximo responsable da acción do Goberno galego. É certo que vostedes criticaban a proposta do Grupo Popular de limitar a tres as preguntas ao presidente da Xunta, pero tamén saben que nesa Comisión do Regulamento, da que vostedes se ausentaron e non participaron na votación, hai outro acordo ben distinto, que non limita a tres as preguntas ao presidente da Xunta de Galicia. O que nós non queriamos aceptar, porque non vemos que sexa sensato, son propostas como as que fai o Grupo do Bloque Nacionalista Galego, que quería que as preguntas, non só ao presidente da Xunta senón ao resto dos membros do Goberno, se puidesen facer simplemente anunciando a intención de formular unha pregunta. Pois non nos parece serio que veña aquí un grupo parlamentario e que anuncie: Teño a intención e facerlle unha pregunta ao presidente da Xunta. ¿O obxecto da mesma? Xa o formularei durante o pleno. Dende logo, pensamos que a Cámara galega é algo moito máis serio que iso. E en relación cos deputados non adscritos, hai diferenzas de opinión. O Bloque Nacionalista Galego está de acordo en incluír a figura do deputado non adscrito, o Grupo Parlamentario dos Socialistas tamén é partidario de incluír esta figura. O Grupo Parlamentario da AGE non o sabemos, porque como acudiu de espectador e de observador... Seguramente, señora Martínez, vostede pode preguntarlles aos seus ex compañeiros se consideran oportuno que vostede forme parte dun grupo parlamentario ou se prefiren que vostedes dúas sexan unicamente deputadas non adscritas neste Parlamento, co que iso supón. Iso si, resulta que todos queren que vostedes sexan deputadas non adscritas pero logo séntanse co resto dos grupos parlamentarios para denunciar outras cuestións en relación coa reforma do Regulamento. Ademais, na ponencia e nas súas emendas non se puxeron de acordo vostedes practicamente en nada, nin tan sequera no relativo ás comparecencias do Goberno. Miren, o PSOE quería incluír na orde do día do pleno as comparecencias que solicitaran os distintos grupos parlamentarios, o Grupo Mixto quería incluír as comparecencias solicitadas por todos os grupos da oposición e o Bloque Nacionalista Galego quería incluír as comparecencias solicitadas por un grupo parlamentario e apoiadas por outro grupo parlamentario. Polo tanto, non foron vostedes capaces de poñerse de acordo nin tan sequera na proposta das comparecencias do Goberno. Iso si, no único que se puxeron vostedes de acordo foi en criticar conxuntamente nunha rolda de prensa o acordo. E repito outra vez: non é máis democrático un acordo entre dous grupos maioritarios desta Cámara que un acordo entre os grupos minoritarios, as mareas e outro grupo que pertence tamén á casta para poder gobernar en determinados concellos e determinadas deputacións. E, dende logo, nós si que considerabamos que esta reforma era necesaria. Parece ser que, para o Grupo Mixto, non. Pero resulta que esta reforma vén como consecuencia da incursión dun Grupo Mixto neste Parlamento que provocou que tivésemos que acomodar un acordo acadado ao inicio da lexislatura, con tres interpelacións para a oposición, seis proposicións non de lei, tres preguntas ao presidente e seis preguntas aos membros do Goberno. Tentamos equilibrar co Bloque Nacionalista Galego os cambios por todas as vías, e o señor Jorquera sábeo, ofrecendo que presentaran vostedes preguntas ao presidente da Xunta en todos e cada un dos plenos, ofrecendo que se ampliaran os períodos de sesións para que houbera un pleno ordinario máis. Pero o Bloque Nacionalista Galego non aceptou ningunha das propostas que se lle fixo. ¿Por que? Non o sabemos, vostede terá que explicalo. ¿Por que? Porque agora reclaman o que vostedes non aceptaron.
Remate, por favor.
Polo tanto, señoras e señores deputados, nós consideramos que esta é unha reforma que mellora os dereitos e que amplía os dereitos das deputadas e dos deputados, e que, dende logo, mellora e facilita o funcionamento desta Cámara. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Rolda dos grupos parlamentarios para que se definan sobre as emendas mantidas polos demais. Polo Grupo Mixto ten a palabra a señora Martínez.
Grazas, presidenta. A min é que escoitar que esta reforma é unha consecuencia de que exista o Grupo Mixto, de verdade, paréceme cómico, cando non digo triste, porque realmente teremos que volver cambialo para a próxima lexislatura. Porque eu creo que a Cámara vai ser moito máis plural. Entón, se que aparezan grupos novos é un problema para os grupos maioritarios, pois mal imos. E realmente perdeuse a oportunidade de facer que este Parlamento poida ser plural, poida ser participativo e poida recoñecerse as minorías e a súa representación da cidadanía, posto que tamén a teñen. Proponse un cambio do Regulamento que non favorece a participación cidadá nin a democracia da Cámara, e converte os dereitos dos grupos parlamentarios e deputados en dereitos de casta, limitando o dereito dos grupos minoritarios tanto nas iniciativas de control como nas de impulso. E é certo, non temos ningún tipo de problema en coincidir co Partido Popular en non aprobar a figura dos non adscritos. E tampouco temos ningún problema en coincidir con AGE e co BNG en moitas outras cuestións, aínda que non se coincida nese punto. Porque o que si non pode ser, o que pretende o Partido Popular, é que por estar de acordo nun único punto de todo o Regulamento, de toda a modificación, se teña que votar a favor de todas as atrocidades que intentan meter nesta modificación do Regulamento. Pero tamén, sobre todo, o máis triste é que aínda que se avanza nalgunhas cousas, o certo é que se limitan os dereitos en moitas outras, retrocédese en moitas outras, e as modificacións que son beneficiosas non compensan as perdas de dereitos e de democracia que conlevan outras modificacións. Blíndase a figura do presidente, limitando as preguntas por pleno, que quedan ao criterio da Mesa; ou sexa, máis inseguridade, imposible. Eu supoño que pretenden que a Mesa estea conformada outra vez polos dous mesmos partidos maioritarios, e, polo tanto, os dous mesmos partidos maioritarios pretenden seguir dicindo cantos dereitos e en que forma e en que día os poden exercer o resto dos grupos e dos deputados. Parece, pois, que o Partido Popular e o Partido Socialista consideran que eles son máis representantes da cidadanía que os demais. Eles deben ter un plus por algún motivo que se descoñece. O mesmo que nas comisións de investigación se seguen poñendo trabas a investigar o que a cidadanía quere, non só os grupos parlamentarios minoritarios senón tamén a propia cidadanía, que non ten forma, non se lle concede ningunha fórmula, para que poida dalgunha maneira instar o Parlamento para que abra unha comisión de investigación. E eu creo que, por exemplo, no caso de Angrois na cidadanía se recollerían suficientes peticións como para abrir unha investigación parlamentaria que se lle volve negar. Non mellora tampouco o funcionamento da Cámara senón que o que mellora é a comodidade fundamentalmente do partido que goberna, neste caso do partido cidadá. A participación cidadá queda reducida a dereitos que xa ten hoxe, posto que xa hoxe os grupos parlamentarios asumimos aquelas iniciativas da cidadanía e as traemos ao Pleno. Simplemente se recolle o que xa está ocorrendo, poñendo máis trabas burocráticas, recollida de sinaturas, pasos por rexistro... Supoño que a cidadanía seguirá funcionando como funciona ata hoxe, porque lle é moito máis fácil que ter que pasar por todos os trámites aos que se pretende sometela. Pero tamén se fala de transparencia. Se a transparencia é que os datos de nóminas, de declaracións da renda, de bens inmobles dos deputados, sexan públicos, eu publiquei a miña nómina hai tempo, xa lla dei á prensa e non teño ningún problema. Iso non é transparencia. Os sobres "b" do Partido Popular non constaban na contabilidade ¿verdade? A transparencia está en que non existan sobres "b". E para que haxa transparencia sobre todo o que ten que haber é un maior control da oposición e da cidadanía sobre o grupo do Goberno. Esa é a verdadeira transparencia, facer un control. Polo tanto, imos votar, evidentemente, en contra desta modificación. Imos votar a favor das emendas do BNG, e pedimos a votación por separado das emendas 5, 19, 22 e 23 do Partido Popular e da emenda 4 do Partido Popular. Votaremos en contra das emendas do Partido Socialista. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, a señora Paz.
Grazas, señor presidente. Eu creo que na miña primeira intervención en representación do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego intentei ser bastante educada cos grupos parlamentarios que pactaron esta que definimos desde o meu grupo como fraude á democracia. E intentarei nesta segunda intervención manter o mesmo grao de cortesía parlamentaria e de boa educación, pero aínda así quixera dicirlle á señora Rodríguez Arias que, desde logo, a fraude á democracia non é pactar, a fraude á democracia son os contidos e os obxectivos das cousas que se pactan. Perdóeme que llo diga, pero vostede sempre confunde o touciño coa velocidade. E mire, para o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego non resulta nada agresiva calquera medida de transparencia que vostedes pretendan implantar en relación nin cos bens nin co patrimonio nin coas declaracións dos seus integrantes, nin coas colectivas da súa formación política. Eu non sei se vostedes poden dicir o mesmo. Porque, até onde eu sei, este grupo parlamentario, sen que houbese ningún acordo da Mesa do Parlamento, foi o primeiro no que todos os seus integrantes e todas as súas integrantes fixemos públicas as nosas declaracións de bens. Polo tanto, mire, que veñan aquí magnificar acordos que non nos impedían que o Regulamento non puxera que tiñamos obrigación de facer ese striptease económico, ¿impedíanos facelo? ¿Impedíalles, prohibíalles a vostedes algún dicir o que gañan, o que teñen, o que poñen na declaración da renda? Non, ¿verdade? Pois, polo tanto, non veñan aquí magnificar ou sacralizar cuestións que son, no fondo, máis ben banais. A respecto do Grupo Socialista, eu teño que lamentar, señora Gallego, ter que dicirlle que qué fácil é ver a palla no ollo alleo e difícil ver a viga no propio. Vostede cualificou de cosmética e de propaganda a Lei de participación cidadá, que se debateu con anterioridade, ao mesmo tempo que magnificaba algúns avances que non deixan de ser tamén pura cosmética e pura propaganda que se consagran nesta proposición de lei que estamos a debater. Porque mire, xa lles imos tendo todos e todas as que estamos aquí algo de experiencia e algo de anos como para que intenten enganarnos como se fosemos nenos e nenas de chupete. Mire, a respecto do artigo 9, é certo que até agora o incumprimento por parte do Goberno das súas obrigas en relación co artigo 9 non comportaba ningún tipo de consecuencia. Doutrina da Mesa: como a lei non establece ningunha sanción, non hai consecuencia. ¡Oia!, pero é que coa modificación que se fai segue sen haber ningún tipo de consecuencia, porque ¿estaba prohibido até agora que ao mesmo tempo que rexistrabamos un artigo 9 rexistrásemos unha pregunta escrita ou para resposta oral en comisión sobre a mesma materia? Non, ¿verdade, señoras e señores deputados? Polo tanto, esa trapallada que meten no Regulamento de poder convertelo a custa do cupo do grupo, por certo en pregunta para resposta oral, non era algo que non puideramos facer até agora. E se o Goberno non contesta por escrito nin entrega a documentación da maioría dos casos é que ten algo que ocultar e polo tanto non nolo van vir contar por moito que o transformemos en pregunta oral. O mesmo poderiamos dicir a respecto da constitución de comisións de investigación. Miren, señoras e señores deputados, moi ben, que, por certo, todo o Regulamento, todos os recortes do Regulamento entran en vigor ao día seguinte da publicación no boletín deste Regulamento; é dicir, o día 1 de setembro entran en vigor todos os recortes; ¡ah, pero que curioso!, resulta que o das comisións de investigación non entra en vigor até a próxima lexislatura, ¿verdade, señores do Partido Popular? Non fora ser que o Partido Socialista recuperara algo de conciencia e se lle ocorrera promover ou votar a favor da comisión de investigación do accidente de Angrois, ¿verdade, señoras e señores do Partido Popular?, non fose ser ese o problema. E miren, respecto das preguntas ao presidente, a min que me intente vender alguén a moto de que o pasteleo final que fixeron na Comisión do Regulamento de cambiar o tope das tres preguntas por pleno e que a cantidade, o número de preguntas e a proporcionalidade dese número de pregunta ao presidente sería decidido pola Mesa, oída a Xunta de Portavoces é un avance, é que me dá, de verdade...,
Remate, por favor, señora Paz.
Incualificable, pero dáme a risa por non chorar; é rir por non chorar. Polo tanto, señoras e señores do Partido Popular, e tamén do Partido Socialista, non veñan aquí intentando confundirnos, porque poderán vostedes usar toda a propaganda que lles dea a gana, pero, por moito que queiran, o accidente nunca se converte en substancia, e vostedes queren facer aquí uns cambios...
Remate, por favor.
...simplemente cosméticos e facernos crer que son cambios substanciais e cambios de fondo, e de momento aínda non estamos tan confusos. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Paz. Polo Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra don Juan Manuel Fajardo.
Bo día de novo. A verdade é que tratar de xustificar o inxustificable leva a argumentos que se teñen feito aquí por parte do Partido Popular e do Partido Socialista absolutamente inaceptables. Eu, que son marxista, aplico aquilo de contradición principal e contradición secundaria. Non se pode plantexar como un grande avance algo que en realidade no principal significa recorte de dereitos fundamentais e básicos dos deputados e deputadas pero despois ten algún efecto colateral que si, na maquillaxe, pode permitir unha mellor capa de maquillaxe. Pero para iso ás veces hai que ler as cousas. E cando se nos trata de vender aquí que ese acordo final sobre as preguntas ao presidente é un avance, ao mellor hai que lelo para que se saiba que non é un avance senón un retroceso, incluso peor que cando se poñía un límite de tres. Nas sesións plenarias ordinarias, as e os portavoces dos grupos parlamentarios poderán formularlle preguntas. "Poderán" significa que pode habelas ou non, que eu saiba, polo de agora. A Presidencia da Xunta, a Mesa, oída a Xunta de Portavoces, fixará o número e a distribución proporcional en cada período de sesións; é dicir, que a Mesa pode fixar o número de 0, de ningún, de 1, de 2. Queda á discrecionalidade da Mesa o número de preguntas que se poden facer non só ao presidente senón ao conxunto do Goberno. E iso significa que unha Mesa que, como todos coñecemos, a de agora, representa a pluralidade da Cámara, están todos os grupos da Cámara representados na Mesa, ao final vai decidir non só cantas preguntas ao presidente se lle fan senón ao conxunto do Goberno. Estamos nun retroceso moi evidente. Ás veces hai que ler o conxunto do texto para saber a realidade. Pero fíxense máis alá, eu vou incluso máis alá. No tema das comisións de investigación, tal como está redactado o novo artigo do Regulamento, significa que só haberá como moito esa única comisión de investigación automática se o piden 25 ou 30 deputados, porque o texto di, de forma literal: "Poderase crear de xeito automático unha única comisión de investigación por lexislatura". Non di nada máis das que non sexan automáticas, poderá crearse unha única comisión de investigación. Polo tanto, estamos falando de que neste caso vostedes a través do Regulamento van evitar que xa non se faga ningunha máis comisión de investigación no que queda de lexislatura, e posiblemente a partir dese momento soamente unha, sempre e cando teña o beneplácito dos grupos maioritarios da Cámara. Polo tanto, non se pode presentar como avance algo que maquilla datos secundarios pero que en cuestións fundamentais como son as comisións de investigación ou o tema das preguntas ao presidente é un retroceso moi claro. E tamén que se nos presente como un avance a nova regulación do artigo 9 é unha sinvergüencería, porque o artigo 9 o único que di é que, a partir de agora, se non che dan unha documentación, podes ir a unha pregunta oral. Pero é que agora xa o facemos todos, xa o preguntamos; ao mesmo tempo que presentamos o artigo 9 presentamos a pregunta oral, porque por desgraza neste país o Goberno nunca contesta, e menos por escrito. Iso si, ás veces preguntas por escrito unha cousa e che responden outra que non ten nada que ver, ou como este portavoz, que leva tempo detrás de documentación sobre Portos de Galicia e a primeira documentación que lle entregaron é a mesma que xa estaba na páxina web, que coñeciamos e non daba resposta ao que preguntabamos. Pero, dende logo, o que si que nos parece máis grave por parte do Partido Popular é que se diga que a aqueles que dicimos que este pacto vai en contra da democracia non nos gustan os pactos. Gústannos os pactos, algúns estamos acostumados a pactar, a dialogar. Pero unha cousa é pactar e outra cousa é pactar en contra da maioría social; é dicir, tomar acordos que significan retroceder en dereitos, tomar acordos que significan que a cidadanía que está aí fóra estea peor representada neste Parlamento, porque ten menos capacidade de acceder á información e ten menos capacidade de control ao Goberno. E este Parlamento, cando perde a capacidade de control ao Goberno, está perdendo o seu elemento fundamental, porque, por desgraza, xa non é unha cámara de debate, xa non é un elemento lexislativo, aquí lexisla simplemente o Goberno, nin sequera lexisla o conxunto dos grupos. E a realidade ¿cal é? Que neste Parlamento é imposible acadar o dato concreto que se precisa en cada momento para dicirlle ao Goberno que non está facendo as cousas ben. É imposible acceder a unha factura concreta, é imposible acceder a documentos concretos das caixas...,
Vaia rematando, por favor.
...e ás veces, cando se fan, dise que son secretos e non se poden trasladar á cidadanía. Polo tanto, existe un parapeto entre o Goberno e a cidadanía e cada vez máis existe un parapeto entre o Goberno e o propio Parlamento. Polo tanto, nós imos apoiar as emendas do Bloque Nacionalista e imos votar en contra do conxunto da proposta.
Grazas, señor Fajardo. Grupo Socialista. Señora Gallego Calvar.
Moitas grazas, señora presidenta. En canto ás emendas –que logo me esquezo–, imos pedir a votación por separado dalgunhas, porque hai emendas que son contraditorias co texto noso ou coas nosas emendas. Polo tanto, emendas do Grupo Mixto que imos pedir por separado, porque votarémolas que "non", outras que imos votar que "si". E no que ten que ver co BNG tamén haberá emendas que imos pedir a votación por separado para votalas que "non" e outras para votalas que "si", –insisto– para gardar a coherencia co texto que presentamos orixinario e tamén coas emendas que presentamos a posteriori. En canto ao resto das cuestións que se suscitaron aquí nesta segunda rolda, eu o que non son capaz de comprender, nin no meu grupo somos capaces de comprender, é como cando nós mesmos, desde o Grupo Socialista, chegamos a acordos co BNG, con AGE, co Grupo Mixto ou co Grupo Popular en conxunto, iso é un bo acordo; cando, sen embargo, o Grupo Socialista e o Grupo Popular chegan a un acordo, non é un bo acordo, é un atentado contra a democracia, e mesmo cando, por exemplo, o Grupo Mixto apoia moitas veces en moitos plenos as iniciativas do Grupo Popular e nós as votamos en contra, non lles dicimos aos do Grupo Mixto que están facendo ningún cambalache nin ningún atentado contra a democracia, e sen embargo, cando é o Grupo Socialista o que suscita o acordo co Grupo do Partido Popular –porque hai que lembrar que esta iniciativa a presentou o Grupo Socialista–, entón isto atenta contra a democracia. Realmente é pouco crible ese argumento, ¿non?, porque, ademais, é ben coñecido de todas e todos os que estamos aquí, e da cidadanía, cal é a política de pactos importante que sustenta a acción do Grupo Socialista e do Partido Socialista en Galicia, no conxunto das entidades locais, a que alcaldes fixo alcaldes o Grupo Socialista no 24 de maio, que gobernos favoreceu e mesmo que xenerosidade aportou o Grupo Parlamentario Socialista cos demais grupos da oposición na constitución desta IX lexislatura, por exemplo, nas mesas das comisións, garantindo e facilitando a pluralidade e a representación de todos os grupos nesas mesas cando por cómputo non nos correspondía facelo, pero fomos xenerosos porque entendiamos que o pluralismo democrático así nolo exixía; así é tamén como nolo agradece. Pero miren, eu dicía no remate da miña intervención anterior que estaba acostumada a escoitar mentiras cando non había argumentos por parte do Grupo Popular, e hoxe sorprendinme cando escoitei algún grupo da oposición argumentar a base de mentiras. E, claro, señor Fajardo, teño que dicirllo, porque me refería a vostede, ¿sabe? Mire, as comisións de investigación. Non se van poder constituír máis comisións de investigación que a única que pactan o Grupo Socialista e o Grupo Popular. Mire, falso, porque ese artigo regula as comisións de investigación automáticas, pero hai outros artigos do Regulamento que regulaban xa –e que non se modificaron– as comisións de investigación. Polo tanto, se somos capaces de poñernos de acordo en crear algunha outra comisión de investigación, poderase facer. Iso si, hai que contar co concurso da maioría. Porque vostede falou moito aquí de maioría social, pero mire, a maioría social son os votos nas urnas, e claro, hoxe tena quen a ten..., [[Aplausos.]] eu non quixera que fose así, eu non quixera que fose así, ¿sabe? [[Murmurios.]] A min gustaríame ser eu a depositaria da maioría social, o meu grupo parlamentario, pero non é así. Entón, ¿pódense constituír comisións de investigación no Parlamento de Galicia sen esta reforma do Regulamento? Si, hai que contar coa maioría dos votos. A partir de agora, ¿cal é a novidade? ¿Cal é a novidade a partir de agora? Que se poden constituír de xeito automático aínda que a maioría non estea de acordo. E iso conseguímolo coa negociación. ¿Que nós queriamos que fora máis dunha nesta lexislatura? Por suposto. Conseguimos unha, vale, seguiremos intentando que haxa máis. Preguntas ao presidente, señor Fajardo. Mire, é que no Regulamento actual as preguntas ao presidente non están incluídas, nin o debate do estado da Autonomía, e agora inclúense por vez primeira, ¿vale? [[Murmurios.]] ¿Ten que haber un acordo da Xunta de Portavoces? Si. ¿É mellor deixar pechado en tres, como pedía o PP no Regulamento, para evitar que haxa varios grupos na oposición que non poidan facer preguntas ao presidente? Eu creo que non, eu creo que é mellor deixalo aberto a que poidamos chegar a acordos entre todos, para que haxa as maiores preguntas ao presidente posibles. [[Murmurios.]] A señora Paz falaba de que moitas das cousas que se introducen neste regulamento son pura cosmética, porque xa se podían facer porque o Regulamento non as impedía. ¡Home! ¿Impedíanos o Regulamento colgar na web do Parlamento o que...
Vaia rematando.
...gañamos os deputados e as deputadas? Non. Pero ¿garantía o Regulamento que o fixeramos todos e todas? Tampouco. Con esta reforma, o que garantimos é que o poidamos facer todas e todos. Mire, como resumo: esta reforma do Regulamento –péselle a quen lle pese– mellora o Regulamento da Cámara, garante maior control sobre a acción do Goberno, axiliza os debates, exerce maior fiscalización sobre o Goberno e garante o pluralismo; non hai nin un só artigo nesta reforma do Regulamento que diga que os grupos da oposición teñen menos dereitos, ao contrario, garántelle aos grupos da oposición un maior control sobre a acción do Goberno, estea quen estea no Goberno; eu aspiro a que na próxima esteamos nós. Máis nada e moitas grazas.
Grupo Popular, señora Rodríguez Arias.
Grazas, señora presidenta. En primeiro lugar, aclararlle ás deputadas do Grupo Mixto que, dende logo, para nós ter un Grupo Mixto neste Parlamento non é un problema, pero teñan claro que ter neste Parlamento un Grupo Mixto, con deputadas díscolas como vostedes acaban de confirmar na súa intervención, si é un problema para o Grupo Parlamentario Socialista, para o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista e para o Grupo Parlamentario da AGE. [[Murmurios.]] Por certo, as emendas do Grupo Parlamentario Popular están incluídas no ditame, polo tanto, nós agradecemos que a súa intención fora aceptalas pero que saiba que están incorporadas ao ditame. Pero que saiba tamén que, se aproba as emendas do Bloque Nacionalista Galego, está vostede aprobando a incorporación da figura dos deputados e deputadas non adscritos neste Parlamento.
Silencio, por favor.
E miren, señoras e señores deputados, para nós non hai lectura posible desta reforma que acredite o que vostedes argumentan para votar en contra da mesma. Agora o que teñen que facer vostedes é saír á rúa, explicarlle á xente que vostedes non queren xustificar os gastos do seu grupo, que vostedes non queren facer públicas as súas declaracións, que vostedes non queren facer público o seu patrimonio e as súas asignacións, que vostedes non queren ampliar o período parlamentario de sesións –se podo rematar, señora Díaz...–, que vostedes non queren publicar as asistencias a plenos e comisións, que vostedes reclaman máis transparencia e votan non á obrigatoriedade de facer públicas as declaracións da creación dun portal de transparencia, que vostedes reclaman máis dereitos para os deputados e votan non á creación dunha comisión de investigación de forma automática –sen o aval da maioría absoluta–, que votan non a reducir os tempos das iniciativas parlamentarias, que votan non a reducir os tempos das iniciativas parlamentarias, que votan non a garantir o dereito dos deputados a recibir información da Xunta, que vostedes reclaman maior control ao Goberno da Xunta e votan non a ampliar os períodos de sesións, non ás comparecencias dos responsables do sector público galego nos debates de orzamentos en comisión, non a establecer no Regulamento o debate anual de política xeral. Vostedes reclaman abrir o Parlamento á cidadanía e votan non á participación dos colectivos na elaboración das distintas leis neste Parlamento. Iso si, denuncian a indefensión dos grupos minoritarios pero, ao mesmo tempo, apoian a creación da figura dos deputados non adscritos. Miren, esta reforma crea novos dereitos para os deputados e para os grupos parlamentarios; esta reforma dá maior axilidade coa redución de tempos para incluír as iniciativas nas distintas ordes do día; esta reforma ten maior actividade e crea máis actividade neste Parlamento a través de ampliación do período de sesións; esta reforma garante máis dereitos aos deputados e aos grupos e esta reforma, dende logo, aplica máis participación cidadá, máis transparencia. Vostedes quedan sen argumentos á hora de volver repetir, unha e outra vez, que esta reforma o único que serve é para agredir os grupos minoritarios e para restar dereitos aos deputados e ás deputadas, porque quedou perfectamente comprobado que os seus argumentos non son certos e que o que están utilizando aquí é unha cuestión completamente distinta á que utilizaron na ponencia. Vostedes saberán..., dende logo terán que explicar á cidadanía a súa postura neste sentido. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Rodríguez Arias. Debate e votación do ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas
Mantéñense para o pleno emendas do Grupo Mixto, do Bloque Nacionalista Galego, da Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Parlamentario Socialista. O texto lexislativo obxecto de debate, na súa disposición derrogatoria e na disposición derradeira primeira, respectivamente, derroga o título VI e modifica o artigo 1 da Lei 8/85 do 13 de agosto de eleccións ao Parlamento de Galicia. Ao ser esta Lei 8/85 unha lei de desenvolvemento básico do Estatuto de Autonomía, a súa aprobación require maioría absoluta nunha votación final de totalidade que terá lugar tras as votacións ordinarias das emendas e antes do restante texto articulado do ditame. Para a presentación do ditame da comisión ten a palabra o presidente da Comisión 1ª, don Agustín Baamonde Díaz.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, o proxecto en cuestión tivo entrada no rexistro do Parlamento o día 25 de febreiro de 2015. A Mesa do Parlamento admitiu a trámite esta iniciativa, dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia e acordou a apertura do prazo de presentación de emendas. Así mesmo, oída a Xunta de portavoces, dispuxo a súa tramitación pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior. As emendas á totalidade foron cualificadas pola Mesa da Comisión 1ª o 26 de marzo de 2015 e publicadas no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia. Os grupos parlamentarios Mixto, da Alternativa Galega de Esquerda e do Bloque Nacionalista Galego presentaron cadansúa emenda á totalidade, que foron rexeitadas na sesión do Pleno do 26 de maio de 2015. As emendas ao articulado, presentadas e cualificadas pola Mesa da Comisión 1ª na sesión do día 22 de maio de 2015 e publicadas no Boletín Oficial do Parlamento, foron 139 emendas ao articulado: 21 do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, 24 do Grupo Parlamentario Mixto, 2 do Grupo Parlamentario Popular de Galicia, 68 do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia e 24 do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. A Comisión 1ª designou os seguintes ponentes: do Grupo Parlamentario Popular de Galicia, don Pedro Puy Fraga como titular, dona Paula Prado del Río como suplente; do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, don José Luís Méndez Romeu como titular, dona Carmen Gallego Calvar como suplente; do Grupo Parlamentario da Alternativa Galego de Esquerda, dona Yolanda Díaz Pérez como titular, don José Javier Ron Fernández como suplente; do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, don Francisco Xesús Jorquera Caselas como titular, dona María Tereixa Paz Franco como suplente; do Grupo Parlamentario Mixto, dona Carmen Iglesias Sueiro como titular, dona María Consuelo Martínez García como suplente. A sesión constitutiva da Ponencia tivo lugar o día 4 de xuño de 2015 e, logo de sucesivas xuntanzas nas que examinou as emendas presentadas e o texto do proxecto de lei, rematou o informe encomendado, informe que foi obxecto de debate e aprobación na sesión da Comisión 1ª do pasado día 26 de xuño. O texto articulado do ditame componse de tres títulos, dúas disposicións adicionais, unha disposición derrogatoria e tres disposicións derradeiras. Ata aquí, o resumo do percorrido lexislativo deste novo texto legal, percorrido que remata hoxe co sometemento á consideración plenaria do ditame da Comisión que eu presido. Máis nada, señora presidenta.
Grazas, señor Baamonde. Comezamos, pois, coa rolda dos grupos parlamentarios para fixar a súa posición sobre o ditame e, se é o caso, defender as emendas mantidas. Polo Grupo Mixto ten a palabra dona Carmen Iglesias.
Grazas, presidenta. Os partidos políticos recibiron, en 2013, 216,7 millóns de euros de financiamento público, dos cales 42,8 son aportacións da militancia e afiliación, e 5,9 de donacións recibidas. Este dato aparece no informe do Tribunal de Contas feito público. Este informe tamén revela que a débeda dos partidos coas entidades de crédito ascende a 205,7 millóns de euros, e, asemade, denuncia, despois de teren fiscalizado a 32 formacións políticas, o incumprimento da prohibición de recibir doazóns anónimas. E destaca, entre outros incumprimentos, a ausencia de contas bancarias específicas para ingresar as cotas e aportacións de afiliadas e simpatizantes, ou ingresos de doazóns en contas destinadas en exclusiva para este uso. Detecta e denuncia tamén o Tribunal de Contas que algunhas formacións políticas continúan a manteren participacións en sociedades mercantís, pese a estar prohibida calquera actividade mercantil por parte destas entidades. Tamén fiscaliza este informe corenta e unha fundacións vinculadas a partidos políticos, e detecta que nove delas teñen patrimonio neto negativo. Olayo González, fiscal xefe do Tribunal de Contas, aprecia indicios de delito no financiamento de case todos os partidos –condonación ilegal de débedas, contas nas que non se computan os gatos, ingresos reais, estraños préstamos, fundacións descoñecidas e doazóns ilegais–. E, como responsables desas infraccións, Olayo González apunta directamente as sinistras e –permítanme– estalinistas cúpulas dos partidos. Esta, diría eu, é unha das causas da desafección da cidadanía para cos partidos políticos. Os últimos escándalos –Bárcenas, Rato...–, o saqueo de fondos públicos no País Valencià, as tarxetas black e os delitos dos borbóns da Casa Real son casos de corrupción política que sementan o descrédito da clase e menoscaban o sistema democrático. Preséntase hoxe, para debate e votación, o proxecto de lei de financiamento das formacións políticas e das fundacións e entidades vinculadas e dependentes delas. Un proxecto de lei que, outra vez, non é máis que papel mollado –como explicarei a continuación–, e que a cidadanía, que tanto nomean vostedes ultimamente, e as deputadas do Grupo Mixto entenden como unha nova tomadura de pelo por parte de quen ostenta o poder lexislativo. O Grupo Mixto presentou vinte e catro emendas, das que cinco foron aceptadas pola Ponencia e unha transaccionada con AGE. Se tanto falan da transparencia non é de recibo que sexa rexeitada a primeira emenda ao título da lei, que non recolle con claridade a súa suposta finalidade; a lei pretende derrogar o título VI da Lei de eleccións ao Parlamento de Galiza, só afecta o financiamento dos partidos nas eleccións ao Parlamento, e non ten carácter xeral como o título fai pensar. A redacción proposta polo Grupo Mixto recolle mellor o contido desta lei sen ambigüidades, é clara e non leva a erros de interpretación. Por outra banda, resulta vergonzoso e inxustificable, coa actual situación económica, ampliar o límite do gasto electoral –aprobado na orde do 28 de agosto do 2012– de 0,42 euros, e que este proxecto de lei aumenta a 47,61 % case un 50 %, mentres a cidadanía sofre recortes en servizos e dereitos. ¡Inxustificable e vergoñento!, repito, non sei como se atreven, realmente. Tamén as emendas presentadas por este grupo ao artigo 19 pretenden corrixir esta desproporción entre a realidade económica e o financiamento dos partidos. Preténdese o incremento das contías contempladas na Orde do 28 de agosto do 2012, pola que se fixaban as cantidades actualizadas das subvencións por gastos electorais ao Parlamento de Galiza que se celebraron no 2012, que establecía unha cantidade de 15.530,93 euros por escano obtido no Parlamento e que esta nova lei aumenta a 20.889,10, o que supón un incremento dun 34,50, un escándalo e un insulto a unha cidadanía que ve como diminúen o seu poder adquisitivo e os seus dereitos fundamentais. Tamén se incrementa de 0,58 euros a 0,77 a subvención por cada un dos votos conqueridos por cada candidatura se polo menos unha das súas membras obtivera escano de deputada. Este incremento é dun 32,76 %, mentres a clase traballadora da función pública ve como as súas nóminas non medran, máis ben son recortadas. Agora vén o que esta deputada considera moi grave: no mesmo artigo 19 subvenciónanse gastos ocasionados polo envío directo e persoal ás persoas electoras de sobres e papeletas electorais ou de propaganda e publicidade electoral, sendo a contía da subvención de 0,22 euros por persoa electora comprendida na circunscrición ou circunscricións. A cantidade dá igual, ¡dá igual! O que pedimos nas emendas 5, 7, 10, 11, 12, 14, 15, 17 e 24 é non subvencionar, é prohibir estes envíos, que son os que aumentan a porcentaxe un 37,5 %. Os gastos destinados a este concepto supoñen unha gran parte de todas as asignacións destinadas a financiar os procesos electorais tal e como se desprende dos informes de fiscalización do Consello de Contas. Por outra banda, é un concepto de difícil xustificación polo susceptible de xerar unha fenda no sistema de control das subvencións. Esta idea unida á necesidade de preservar o medio ambiente –Galiza arde, señores deputados do PP–, polo dispendio de recursos que supón e o carácter superfluo de moitos dos envíos que se realizan, lévanos a propor a supresión como concepto a cuantificar de forma independente doutros gastos subvencionados. No ano 2012 a taxa que se aplicou sobre as contías fixadas no 2009 experimentou un descenso dun -20 % que se correspondía coa variación do gasto non financeiro consolidado dos orzamentos da comunidade autónoma e que no seu momento se xustificou porque "as circunstancias extraordinarias motivadas por unha situación de recesión económica implican unha importante mingua dos ingresos non financeiros autonómicos. É por iso que para os presentes comicios se considera preciso desbotar calquera criterio incrementalista de actualización, en coherencia coa evolución das finanzas autonómicas e das políticas de austeridade que vén aplicando a Xunta de Galicia desde 2009". Somos da opinión de que isto non mudou a día de hoxe en absoluto. A situación de crise continúa, por iso nos escandaliza que non só se compense ese -20 % senón que se incremente un 15 %. Contará co noso voto cando os salarios, incluído o salario mínimo interprofesional, acaden similar incremento. A nova política está a demostrar que a contención de gasto nas eleccións non vai equiparada cunha redución de votos senón máis ben todo o contrario. Non me resisto a lembrarlles que o partido do Goberno e impulsor desta lei que estamos a debater, o Partido Popular, xustificou a redución de deputadas do Parlamento de Galiza única e exclusivamente no aforro económico. Unha redución de case o 20 % de deputadas. Con 75 escanos unha parlamentaria representa 37.000 galegas, con 61 parlamentarias unha representa 54.000. Diminúe o dereito de representación da cidadanía galega facendo realidade isto que se lles dá tan ben –reducir dereitos– e, ademais, tradúcese na dificultade de acceso aos partidos minoritarios. Alerta, que esta proposta conta xa co Informe de Ponencia publicado dende hai case un ano. Agora preséntasenos e tramitamos esta que pretende basicamente elevar a subvención para os partidos políticos –para os que acaden escano, por suposto– cunha media de máis dun 30 %. Réstanlle diñeiro á democracia para darllo á partitocracia. ¿Que pretenden, señores do PP? ¿Que pretenden, señorías do PP? ¿Compensar o aumento de subvención aos partidos políticos coa rebaixa ao Parlamento que, con todas as súas eivas, é –ou debería ser– a representación soberana democrática da cidadanía? ¿Seguir afianzando o que se recoñece como estado de partidos? ¿É así como reaccionan vostedes á mensaxe que lles acaban de mandar as urnas, favorecendo unha vez máis os dous grandes partidos nesta especie de bipartidismo matrimonial imperfecto? Os seus argumentos son coartadas para perpetuarse e non perder o seu privilexiado estatus, señorías e señoríos. Pero non no noso nome e non co noso voto. Moito obrigada. Máis nada.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. Deputados e deputadas, no debate da toma en consideración cualificamos este proxecto de lei como un capítulo máis da operación de lifting emprendida polo señor Feijóo. Naquel debate dixemos tamén que era unha operación de lifting que lembraba un famoso chiste de Hitler, aquel no que unha persoa quería facer unha operación de cirurxía estética para sacarse 20 anos, pero como o orzamento non chegaba tivo que conformarse con sacarse tres días, de xeito que hoxe ten a cara do sábado pasado. Ben, comezo con este recordatorio porque hoxe temos aínda máis razóns para facer esta afirmación. Permítanme que faga memoria. Primeiro. O presidente da Xunta propuxo na súa comparecencia neste Parlamento un pacto para prohibir as doazóns de empresas, cando habería que lle lembrar ao señor Feijóo que as doazóns en B xa estaban prohibidas, que as doazóns de empresas que contratan coas administracións tamén estaban prohibidas e que, polo tanto, non era necesario un pacto nin era necesaria a reforma da lei, o único que era necesario era cumprir coa lei. Segundo. Logo de propoñer este pacto, o Consello da Xunta aprobou o denominado Plan de impulso democrático que recollía expresamente no seu eixo número 8 suprimir as doazóns anónimas ou de persoas xurídicas no financiamento dos partidos. Terceiro. Despois destes compromisos, na redacción inicial deste proxecto de lei non se prohibían as doazóns, simplemente se establecía a non percepción de doazóns como condición para que os partidos puidesen acceder a subvencións, o seu funcionamento ordinario. Cuarto –e, por último–. Finalmente, tras o trámite de ponencia e de comisión, os contidos iniciais rebáixanse aínda máis ao tomar como referencia a lei estatal. Refírome á recentemente aprobada Lei orgánica de control de actividade económico-financeira dos partidos políticos onde os límites para a percepción de doazóns son aínda máis laxos que os que tiña a redacción orixinal deste proxecto de lei. Polo tanto, é evidente que esta operación de lifting lembra claramente o aludido chiste de Hitler. Con todo, o Grupo Parlamentar do BNG recoñece que no trámite de ponencia e de comisión se mellorou noutros aspectos o texto inicial, pero somos moi críticos coas rebaixas introducidas para acomodar este texto á lei estatal, un sometemento á lexislación estatal que motivou que en ponencia caesen artigos enteiros deste proxecto de lei. Cremos que Galiza, en exercicio da súa postestade lexislativa, pode e debe lexislar de xeito máis ambicioso, en particular en todo o relativo a limitar o financiamento privado dos partidos políticos. Como dixemos tamén naquel debate de toma en consideración, o BNG está a favor de que as fontes de financiamento dos partidos políticos sexan sobre todo públicas. O financiamento público dos partidos é o modelo que máis asegura a transparencia e a independencia das formacións políticas. A dependencia do financiamento privado favorece que haxa partidos que acaben actuando como correas de transmisión dos grandes grupos de presión e crea o caldo de cultivo para que as portas xiratorias campen ás súas anchas. Neste sentido parécenos positivo que se contemple no capítulo III deste proxecto a creación dunha subvención específica aos gastos de funcionamento dos partidos con cargo aos orzamentos da Xunta de Galiza, modificando ademais o texto inicial onde esta subvención simplemente se contemplaba como unha posibilidade. Porén, reforzar o financiamento público dos partidos exixe, dende o noso punto de vista, outras medidas complementarias que non se contemplan neste proxecto: primeiro, medidas de aforro para que nun contexto de crise e de restricións orzamentarias o reforzamento do financiamento público non comporte máis gasto; segundo, establecer límites máis estritos ao financiamento privado, reforzar medidas de transparencia e reforzar as medidas de castigo aos incumpridores. É precisamente nestes aspectos onde o proxecto segue tendo lagoas e insuficiencias importantes que fan que o Grupo Parlamentar do BNG manteña a súa posición inicial contraria a este proxecto de lei. Lagoas e insuficiencias que pretenden corrixir as emendas que mantemos vivas para o seu debate e votación nesta sesión plenaria e que vou pasar a comentar. Polo que respecta ás medidas de aforro, defendemos prohibir a distribución polos partidos de papeletas e sobres electorais e o envío das mesmas e da propaganda electoral por correo. É unha medida de aforro importante, os propios informes do Consello de Contas revelan que é o principal capítulo de gasto das formacións políticas nas campañas electorais, pero ademais consideramos que tamén é unha medida de hixiene democrática: a prohibición do mailing, da distribución de sobres e papeletas e a obriga de usar a cabina electoral aseguraría o segredo de voto e impediría as tácticas de control e de presión do elector que seguen estando á orde do día en moitos concellos do noso país. Á parte da prohibición do mailing, propoñemos tamén introducir outras medidas para racionalizar o gasto nas campañas electorais, que absorben unha parte moi importante do gasto das formacións políticas. Medidas como incrementar a cobertura informativa das campañas electorais nos medios de comunicación públicos, establecer a obrigatoriedade da celebración de debates, a obrigación tamén de que os medios públicos emitan en horario de máxima audiencia entrevistas con candidatos das distintas formacións políticas. Medidas, insisto, que teñen un dobre impacto na redución do gasto e na mellora da calidade democrática das propias campañas. No que respecta ao primeiro aspecto, contribuirían a reducir o gasto ao facer innecesario que os partidos teñan que recorrer en exceso á contratación de publicidade e propaganda para divulgar as súas mensaxes. Ademais, que os medios públicos se convertan nos principais difusores dos debates e das mensaxes de todas as formacións políticas contribuiría a que os electores tivesen acceso a un maior contraste, a un coñecemento máis directo das distintas propostas e, polo tanto, contribuiría tamén a mellorar a calidade democrática. Como xa anticipei, outras emendas propoñen establecer límites moito máis estritos ao financiamento privado. Propoñemos, por exemplo, que a prohibición de percibir doazóns se faga extensiva ás persoas físicas que sexan administradores, directivos, executivos ou accionistas que ostenten unha posición relevante nos órganos decisorios de empresas ou entidades que teñan, directa ou indirectamente, incluso como subcontratistas, contratos co sector público que sexan concesionarias de servizos públicos, que perciban subvencións, avais ou préstamos subsidiados polo sector público ou a súa actividade dependa de normas ou instrucións reguladoras ditadas polo sector público. En consecuencia, defendemos tamén que as formacións políticas que non respecten este precepto fiquen taxativamente excluídas do acceso a subvencións ao funcionamento ordinario e tamén ás subvencións electorais. Propoñemos tamén a adopción de medidas exemplificadoras para castigar os incumpridores, e, en particular, que se suspenda o pagamento de subvencións cando se diten sentenzas, aínda que non sexan firmes, onde se declare a responsabilidade penal da formación política ou de persoas con responsabilidades na xestión das súa finanzas, ou cando no curso dunha investigación xudicial se acorden medidas cautelares contra esa formación política ou os seus responsables. Doutra banda, propoñemos tamén emendas para reforzar as competencias en materia de fiscalización do Consello de Contas. Como xa dixemos no debate da Proposición de lei de reforma da Lei do Consello de Contas, consideramos un sensentido e unha demostración dos absurdos aos que conduce o centralismo que o Tribunal de Cuentas sexa o competente en todo o relativo á fiscalización do financiamento dos partidos políticos, incluída a fiscalización dos partidos políticos de ámbito exclusivamente galego e incluída a fiscalización das subvencións concedidas pola Administración pública galega, algo que, ademais, entra claramente en colisión coas competencias do propio Consello de Contas, pero, ademais, esta atribución competencial resta eficacia ao labor de fiscalización do propio Tribunal de Cuentas do Estado. Hai un refrán que di que quen moito abarca pouco aperta. E fronte a este esquema centralista, o BNG considera que hai que avanzar na dirección contraria, como xa expuxemos tamén no debate da Lei de reforma da Lei do Consello de Contas. Por iso propoñemos a adición dunha nova disposición instando o Goberno galego a procurar o asinamento de instrumentos de cooperación ou colaboración entre o Tribunal de Cuentas do Estado e o Consello de Contas de Galiza, co fin de que a fiscalización dos partidos políticos galegos, así como das organizacións territoriais que teñan en Galiza partidos políticos de ámbito estatal se efectúe integramente polo Consello de Contas de Galiza. En definitiva, señor presidente, deputados e deputadas –e xa conclúo–, concordamos coa necesidade de que o financiamento dos partidos sexa sobre todo público, pero o establecemento dunha subvención específica aos gastos de funcionamento dos partidos, que é a medida estrela deste proxecto de lei, debe de ir acompañada de medidas de aforro e, sobre todo, do establecemento de límites moito máis estritos ao financiamento privado. Porque, do contrario, reforzar o financiamento público dos partidos pode obedecer simplemente á procura dunha solución á economía de determinados partidos que tiñan outras fontes principais de ingresos e que agora estas fontes se ven limitadas polos múltiples escándalos relacionados co seu financiamento. Por estas razóns solicitamos o apoio ás emendas presentadas polo Grupo Parlamentario do BNG. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Ron.
Ben, bo día a todos e a todas. Chegamos ao punto final dun Proxecto de lei de financiamento de partidos, un proxecto de lei que para nós, desde o inicio, representa un texto oportunista, un texto incompleto, como tentaremos reflectir ao longo desta intervención, porque para a financiamento de partidos son precisos moitos máis cambios, cambios profundos, estruturais, para garantir un financiamento ético, para non vulnerar a igualdade de oportunidades de todas as organizacións políticas. E iso, desde logo, non é o que vai facer este proxecto de lei, que se perpetúa en vulnerar a igualdade de oportunidades, porque o único que quere facer é crear un proxecto de lei e deixar as fendas que logo, como fixeron ata o de agora nestes anos de democracia, aproveitarán para precisamente vulnerar –¿quen?– os partidos dominantes do sistema, como así foi sempre ao longo desta democracia: facemos as leis e deixamos as fendas para aproveitalas; e así deriva nesa imaxe negativa que hoxe está na sociedade, unha imaxe, ademais, que contribúen vostedes a impulsar e desenvolver. Ademais, un proxecto de lei coma este precisa unha mudanza radical da Lei electoral, unha mudanza radical da Lei electoral, porque a Lei electoral é fondamente inxusta, non é proporcional e é a que establece que se teñen que repartir as subvencións en función dos escanos obtidos; perpetuación da desigualdade e que anula a capacidade de milleiros de cidadás e cidadáns cando depositan o seu voto nas urnas. A actuación dunha organización política vai moito máis alá do parlamentarismo; ou mellor dito, o parlamentarismo non esgota a actividade das organizacións políticas. E para vostedes semella que ese círculo pechado, ese modelo pechado no que vostedes queren que sigamos vivindo, é o único que hai. Obteño representación, teño financiamento, e así é imposible que as organizacións pequenas que non obteñen representación, ou as organizacións que queren comezar, é imposible que entren no círculo que vostedes con ese modelo pechado teñen moi ben atado e queren seguir tendo ben atado con este proxecto de lei. Polo tanto, este proxecto de lei para nós é negativo, por situar ese financiamento en función do escano. Por iso –xa o dixemos–, necesitamos unha nova Lei electoral; abran, ataquen e fagan iso, cambien, muden a Lei electoral, inxusta. É preciso, ademais, recoller unha campaña electoral que defina marxes éticas da mercadotecnia electoral e a igualación universal e gratuíta no acceso aos medios de comunicación públicos e privados, para que a pluralidade real existente en Galicia e quen decide presentarse a unhas eleccións poida facelo en rango de estrita igualdade. E xa o diciamos daquela no debate á totalidade. O título II, o que fala do financiamento das fundacións e entidades vencelladas a organizacións políticas, non é limitativo e permite de facto que as fundacións e as entidades se convertan no paraíso fiscal das organizacións políticas. E mediante ese fío, ese buraco, os intereses xiratorios do sector privado seguirán influíndo co seu diñeiro nas organizacións políticas. Por iso a Alternativa Galega de Esquerda quere un modelo de financiamento ético, público, evitando as obediencias e intereses privados de certas empresas e grupos de presión. Ética, que significa xa transparencia, que significa eficacia, eficiencia co uso dos fondos, publicidade e rendición de contas. Nós sabémolo perfectamente. Presentamos 24 emendas parciais. Foron todas rexeitadas, agás 2 que foron aceptadas, e transaccionadas de inicio, pero que a nós non nos gustaba como se transaccionaba, porque se collía parte e deixábase outra, sobre todo a parte para nós fundamental –que imos explicar– deixábase fora. O traballo de ponencia, polo tanto, para nós, en certo modo, deu froitos, pero foi descafeinado, cun impedimento político, ademais, para transformar a situación actual dos partidos e organizacións políticas. Deuse a que denominamos incapacidade selectiva, para obrigarnos a situarnos de forma resignada baixo o designio do grupo maioritario aquí, pero sobre todo no Estado, en Madrid, a través de situarnos de forma obrigada baixo a Lei orgánica 3/2015, do 30 de marzo, de control da actividade económico-financeira dos partidos políticos. Unha imposición dese efusivo proceso recentralizador que nos quere obrigar á resignación. E nós dicimos "non" a esa resignación que nos quere silenciosos. Unha imposición que se manifesta, sobre todo, no traballo de fiscalización que debe realizar o Consello de Contas, que perde absolutamente a funcionalidade necesaria, porque pasa a ser unha competencia –di– do Tribunal de Cuentas, un proceso de recentralización, máis funcións, negándollas ao Consello, ao órgano galego. E ¿con que finalidade se non para responder aos cometidos de ser garante da ética do financiamento dos partidos políticos? ¿Como? Sen recursos, sen medios, con deficiencias e eivas, que ano tras ano se fan públicas. Ademais, esta decisión ignora a realidade institucional e plurinacional en que vivimos, ignora a realidade nacional galega. Polo tanto, non podemos aceptar esa imposición e que o Consello de Contas perda a súa funcionalidade. Polo tanto, nós cremos que o Partido Popular o único que fixo foi manterse na superficialidade para animar un debate plano, un debate plano para camuflar toda a vergoña que suscita e esperta a corrupción política en materia de financiamento no propio Partido Popular e noutros partidos do sistema. As emendas que presentou a Alternativa Galega de Esquerda xiraban, basicamente, ao redor de varios enfoques. En primeiro lugar, un financiamento eminentemente público para evitar as portas xiratorias. Coa emenda número 2, ao artigo 4.2, queriamos expresar de maneira máis severa as prohibicións en materia de financiamento, sobre todo as doazóns anónimas. Non pode existir ningunha doazón anónima, porque aí –xa se dixo– o informe do Tribunal de Cuentas manifesta que seguen existindo esas prácticas. Nós non queremos doazóns anónimas, non queremos tampouco que a ética non exista nesta materia. Porque vostedes poden poñer o que queiran poñer e rebaixar os límites para que non sexan o suficientemente baixos como nós pediamos, que nós pedimos rebaixar os límites, porque vostedes o que pretenden, loxicamente, é darlle a volta, aplicar o subterfuxio e ir pola porta de atrás. Por iso nós tamén introduciamos a imposibilidade de recibir doazóns de membros de consellos de administración de empresas do sector privado, calquera, teñan ou non teñan relación coa Administración pública. Igualmente, noutras emendas o que faciamos, sobre todo, era apelar a un modelo igualitario, un modelo que respectara a igualdade de todas as organizacións políticas cando se presentan a un proceso electoral, e, entón, por iso nós temos un paquete vario de emendas, por exemplo a emenda número 7, ao artigo 17.1, onde nos preguntamos quen pode ser beneficiario das subvencións; pois para AGE eran todas as formacións políticas que concorren a un proceso electoral, resultando a repartición proporcional en función do número de votos recibido por cada unha delas, e non das que recibisen e que non recibisen doazón, e non só polas que teñen representación, porque, se non, faise ese círculo pechado. Financiamento ordinario e financiamento electoral van para o mesmo círculo, quedando excluídas todas as organizacións políticas que non obtiveron representación. Nese sentido van moitas emendas. Polo tanto, tamén presentabamos unha emenda, a emenda número 10, ao artigo 24, onde pediamos que se reducira o límite a partir do cal se debe trasladar ao Consello de Contas a información sobre servizos ou subministracións prestadas por empresas a organizacións políticas en cuestión de gastos electorais. E nós pediamos o límite inferior, 1.000, 1.000 euros, a partir de aí hai que informar, e non os 10.000 que figuran no texto. En todo momento as nosas emendas pedían aplicar o criterio de igualdade, tanto na concesión de anticipos. Por exemplo, nós pediamos eliminar a garantía por importe do 10 % do aval, porque son límites que frean e imposibilitan o exercicio de participación política, de aí a nosa emenda número 9 tamén para garantir a igualdade. En relación coa nosa proposta de acceso igualitario, vencellado non ás representacións, senón á concorrencia electoral e ao número de votos, tamén presentabamos a emenda número 31, de substitución, porque así o financiamento para gastos de funcionamento ordinario tería, realmente, un carácter redistributivo. Como dicimos, esa idea de redistribuír, de igualar, de que todos teñamos as mesmas cartas, era o principio que guiou fundamentalmente o traballo de AGE á hora de rexistrar as súas emendas. O outro, fundamental, na emenda ao artigo 46, onde pediamos desde Alternativa Galega de Esquerda equiparar as fundacións e entidades asociadas ás organizacións políticas en materia de financiamento público en todos os aspectos, porque son, ademais, os que fomos definindo nas diversas emendas que rexistramos, desde a materia de previsión de doazóns. O risco é evidente e non queren velo vostedes, ou si o ven, pero queren permitir que as fundacións sexan, como xa dixen antes, eses paraísos fiscais onde se activen as portas xiratorias. Igualmente, hai unha emenda que presentamos e que foi rexeitada, porque se apelaba que era moi dificultoso. Propoñiamos a creación dun rexistro público de doazóns ás formacións políticas, fundacións e entidades asociadas; un rexistro que dependería do Consello de Contas e que sería accesible para o coñecemento da cidadanía. Díxose que non, pero, claro, é que todos os artigos que tiñan que ver basicamente co Consello de Contas caeron debido a esa teima de non querer ir máis aló e de non querer regular desde Galicia para Galicia. Iso, desde logo, contribúe a que este proxecto de lei sexa un simple..., unha mascarada, unha máis ás que estivemos asistindo entre onte e hoxe. Porque, desde logo, ao proxecto que regula o Consello galego de Contas, cando se lle quitan as atribucións todas neste proxecto de financiamento de partidos, desde logo, é bastante triste. Polo tanto, reiteramos o discurso inicial, as ideas iniciais de Alternativa Galega de Esquerda. Non se pode manter un sistema, un modelo pechado de financiamento, un modelo pechado que só beneficia os que están na cúpula do sistema, os partidos sistémicos, o bipartidismo, porque xa non é unha partitocracia, iso é falso, é un bipartidismo, e aproveitan as propias leis que eles fan para introducirse nas fendas e seguir danando a democracia, seguir impedindo que a pluralidade se manifeste e seguir beneficiándose, precisamente, dese mercadeo en que se está convertendo a política, en que están convertendo vostedes a democracia e as institucións, como o propio Parlamento de Galicia. Polo tanto, dende Alternativa Galega de Esquerda, a menos que se dea un cambio con respecto a esas emendas que favorecen a igualdade, que favorecen o acceso igualitario e democrático ás subvencións, este proxecto de lei recibirá a negativa e o voto contrario de Alternativa Galega de Esquerda. Nada máis.
Grazas, señor Ron. Grupo Parlamentario Socialista, señor Méndez Romeu.
Señor presidente, señorías, o pasado 27 de xaneiro o presidente da Xunta compareceu neste Parlamento –nunha ocasión pouco habitual nel– e defendeu un programa que chamou "de impulso democrático". Era a resposta que propoñía o Goberno diante da corrupción. Nese plantexamento defendeu unha lei de financiamento dos partidos políticos e lle atribuíu dous obxectivos: o primeiro, a prohibición de doazóns aos partidos por parte de entidades xurídicas –entendemos, basicamente, as empresas–, algo que resolveu a lei estatal. O segundo obxectivo era establecer medidas adicionais de transparencia. Sobre iso practicamente non hai cambios. Se estes eran os obxectivos presidenciais, realmente o que hoxe imos aprobar está moi alonxado. Ademais, o presidente enmarcou esta lei, e outras que vimos debatendo nesta sesión, nun denominado "Plan de impulso democrático". Isto do Plan de impulso democrático é moi interesante, está exposto na web da Xunta de Galicia, pero non foi remitido ao Parlamento. O Goberno confiaba tan pouco na contundencia, na eficacia, na importancia desas medidas, que decidiu que ese plan debería subtraerse ao coñecemento do Parlamento e ficar só para información xeral na web da Xunta de Galicia. De feito, cando se visita esa web, aparecen algunhas cuestións moi sorprendentes; por exemplo, hai unha pestana, un apartado, que fai referencia ao compromiso inicial do presidente da Xunta de promover cinco leis que serían aprobadas en 50 días e que conterían 50 medidas. Evidentemente, unha frase de publicista. Piadosamente, esa pestana xa foi retirada; queda o título, pero xa non está o contido, porque, evidentemente, nin hai 5 leis nin foron en 50 días nin hai 50 medidas. Con esa etiqueta abondaba, evidentemente. Temos unha web que fala do Plan de impulso democrático, publicítase durante un tempo e a operación de mercadotecnia queda concluída; compromiso real cos cidadáns, cero. É certo que son operacións que xa se fixeron máis veces por parte deste goberno e que non deben sorprendernos. Agora ben, falar de impulso democrático na Cámara cando a maioría bloqueou a Comisión de Prevención da Corrupción e desbotou así o único marco de análise que existía na política galega, parécenos un pouco forte. Se vostedes cren que con algunhas leis novas de título equívoco e contido cativo van cambiar a percepción dos cidadáns é que non están comprendendo ben o que acontece na rúa. Por iso pensamos que a tramitación destas normas que están elaboradas por un goberno que ten maioría e que domina comodamente a Cámara é unha oportunidade perdida para enviar un sinal forte á sociedade galega, un sinal de compromiso efectivo para conseguir unha política virtuosa, unha política ética e unha política exixente. Pero, claro, abonda con ver, con escoitar o presidente Rajoy, para comprender o exercicio de escapismo continuo en relación con este tema. Este problema non se arregla con debates –que, desgraciadamente, son habituais; confeso a parte de culpa que poidamos ter– baseados en acusacións cruzadas. A memoria anual da Fiscalía é moi ilustrativa porque nos informa de que as irregularidades son directamente proporcionais ás cotas de poder institucional; é dicir, son lamentablemente estruturais e non accidentais. Esta é unha lección que as democracias máis vetustas coñecen dende hai tempo, e por iso non fían a corrección destas condutas exclusivamente ao Código penal e ás leis administrativas, e deseñan outros mecanismos de prevención e de control. Os cidadáns demandan pasar das palabras aos feitos e romper con esa espiral de desafección política non só cos partidos políticos –pesimamente valorados, por outra parte, segundo o CIS–, senón mesmo de desafección coas institucións do Estado democrático. Subliño, desafección coas institucións e non cos valores, como nos din as propias enquisas, senón desafección coas estruturas que articulan a convivencia política. E non deixa de ser sorprendente que enquisa tras enquisa, en España, as institucións mellor valoradas sexan –por esta orde– a Garda Civil, a Policía e as Forzas Armadas, e as peor valoradas –por esta orde tamén– sexan os partidos políticos e os sindicatos. Algo deberiamos facer, agás que esteamos asentindo tacitamente a que esta situación non é preocupante. Por iso pensamos que non é momento de operacións cosméticas nin de deixar en exclusiva aos tribunais de xustiza a investigación e sanción dos escándalos sistemáticos mentres o Parlamento asiste impávido aos novos casos que evidencian tanto un nivel estendido de corrupción como un sistema de controis moi laxos. Cremos que é o momento de actuar con decisión política, con diálogo interpartidario, certamente, e tamén coa sociedade, pero sobre todo coa ambición de corrixir estas condutas e de erradicalas da vida pública. Porque mesmo a imaxe do país –dinnos as enquisas do exterior– se está vendo lastrada no ámbito internacional por unha valoración baixa das institucións españolas; abonda con ler a prensa latinoamericana ou europea para decatarse. Ademais, o último índice de percepción internacional da organización Transparencia Internacional nos outorga unha posición moi alonxada dos principais países da Unión Europea ou de Norteamérica. Por iso, chegados a este debate final, cómpre preguntarnos se as leis que hoxe aprobamos mellorarán a lexislación vixente. Honestamente, cremos que son unha mellora, pero que son unha mellora insuficiente para o momento crítico no que nos atopamos. Logo, se non hai obxectivos nidios nin hai un marco xeral nin unha estratexia global, ¿que é o que imos votar hoxe? Pois imos votar algo distinto; tamén importante, pero distinto. Imos votar a reforma do procedemento de subvención de gastos electorais que compromete recursos públicos importantes e onde hai que recoñecer e subliñar que non existían problemas relevantes nos últimos anos, e aí están as memorias do Consello de Contas que o acreditan. Ademais, imos votar tamén a creación dunha liña de subvencións ex novo para o financiamento dos gastos dos partidos políticos e financiada pola Xunta. Isto si que é unha innovación deste goberno con poucos precedentes no Estado. Sen dúbida, unha novidade lexislativa que vén respostar ás consecuencias dos recentes escándalos de financiamento irregular que, segundo os sumarios xudiciais, foron unha constante na historia do Partido Popular. Pechadas agora ou dificultadas as vías de financiamento tradicional, primeiro por impacto mediático dos procesos xudiciais e logo pola modificación recente da normativa estatal de financiamento dos partidos, só cabía abrir novas canles orzamentarias, que, sen dúbida, serán máis transparentes. Claro, consciente da dificultade de explicar estes extremos, o presidente da Xunta recorreu a un subordinado para que envolvera estes obxectivos nunha norma moi xenérica. E así, o presidente do Consello Consultivo, de costas ao propio consello que preside, asumiu a elaboración da norma que hoxe debatemos. ¡Mala estrea da primeira encomenda de xestión que recibe o consultivo! O texto estaba tan desconectado da realidade que ignoraba as modificacións que se estaban introducindo polas Cortes Xerais na pasada primavera e ademais incluía preceptos que colisionaban claramente coa Lei orgánica de réxime electoral xeral. Iso foi advertido primeiro no seo do propio Consello polo voto particular do ex presidente Touriño e logo, posteriormente, a instancias tamén deste grupo, polos Servizos Xurídicos do Parlamento, que alertaron dese risco de colisión coa normativa estatal. Foron posicións congruentes coa que expuxo este grupo no debate inicial. O Grupo Parlamentario Socialista presentou a este proxecto, ao texto, 68 emendas parciais, das que 10 foron aceptadas e 14 transaccionadas. As nosas emendas obedecían a dous obxectivos: dunha banda, respectar as disposicións vixentes na Lei electoral galega sobre gastos electorais, que a nova norma non melloraba. Como teño dito, era un texto que facilitou todos os procesos electorais durante tres décadas en Galicia sen queixas dos grupos políticos. Todas esas emendas, loxicamente, foron rexeitadas pola maioría popular. O segundo obxectivo das emendas socialistas era mellorar o texto, introducindo seguridade xurídica, de aí as remisións constantes á lexislación estatal, á Loreg, ao Tribunal de Cuentas e á Lei de financiamento dos partidos, coa finalidade de evitar interpretacións discrepantes que puideran traducirse nun nivel de conflitividade non desexable. Neste grupo de emendas é onde debo recoñecer que houbo máis receptividade por parte da maioría popular. Así, o texto que hoxe debatemos no trámite final é bastante distinto do inicial, sobre todo, ofrece maior seguridade xurídica e evita o risco de litixiosidade, moi presente no texto inicial. Sen embargo, rematados os traballos, hoxe este grupo mantén viva unha reserva de oportunidades; sen dúbida, mellorar o financiamento dos partidos políticos, introducir transparencia e facelo dun xeito que despexe os problemas que existiron ata agora é unha tarefa importante, pero cremos que esa tarefa, sendo importante, non debe plantexarse no momento actual, polo menos mentres sigan vixentes as restricións económicas que teñen provocado o recorte de dereitos, o recorte de servizos públicos e o recorte das prestacións. Cremos que sería oportuno adiar a aprobación desta norma a un momento no que se recuperaran, efectivamente, as contas públicas, entendendo por tal recuperación inescusablemente a restitución dos dereitos suprimidos, a recuperación das prestacións retiradas e a normalización do Estado do benestar, que foi tan gravemente afectada pola política do Goberno estatal. Porque, case ao contrario, lle vai resultar moi difícil de explicar que este asunto sexa prioritario e se antepoña na tramitación a asuntos que aos cidadáns lles preocupan moi directamente, lles preocupan no día a día e que, ademais, inciden directamente no seu nivel de vida e nas súas expectativas de benestar. Por iso este grupo mantén unha posición de abstención nesta votación final.
Grazas, señor Méndez Romeu. Polo Grupo Parlamentario Popular ten a palabra don Pedro Puy Fraga.
Moitas grazas, señora presidenta. Como todos sabemos, os partidos políticos –segundo di o artigo 6 da nosa Constitución– expresan o pluralismo político, concorren á formación e manifestación da vontade popular e son o instrumento fundamental para a participación política. Cómpre recordalo precisamente hoxe. É certo que con este artigo introduce a Constitución de 1978 por primeira vez os partidos políticos na norma básica, na norma constitucional, e que ese vacío de non mencionar os partidos políticos ten moito que ver coa filosofía revolucionaria contraria aos corpos intermedios que acompañou os primeiros movementos democráticos. Hai que lembrar o discurso de despedida de Washington como presidente dos Estados Unidos, no que prevía, precisamente, anticipaba e alertaba a poboación, puña en garda aos americanos, polo risco que implicaba a fragmentación da poboación, da sociedade, na defensa do interese xeral a través dos partidos. Sen embargo, o movemento constitucional de posguerra introduce o recoñecemento dos partidos nos textos constitucionais como entes de especial e singular relevancia constitucional. A primeira constitución que o fai é a de 1948 e, sobre todo, a Lei fundamental de Bonn, a lei alemá, da constitución de Alemaña, do ano 1949, indubidablemente condicionada polo nazismo, pola experiencia do partido único, polo feito de que sen partidos políticos non hai democracia. E, precisamente, ese é o artigo que xusto despois da ditadura franquista en España copiamos ou adaptamos facendo dos partidos políticos democráticos uns entes de relevancia constitucional. Porque, efectivamente, os partidos producen un ben público: traducen as arelas da cidadanía en políticas públicas –polo tanto, fomentan a participación–; agregan as preferencias dos cidadáns que comparten unha ideoloxía; contribúen á gobernabilidade e á interlocución entre o Goberno e a cidadanía; e, por suposto, manteñen –pese a que isto era máis propio dos partidos do primeiro terzo do século XX– as súas competencias e facultades de recrutamento e formación política. Hoxe non estamos con partidos de notables, de elites que autofinanciaban as súas forzas políticas, nin cos partidos de masas propios do século XX, do primeiro terzo ou mediados do século XX, que se financian fundamentalmente con cotas dos seus afiliados, ou mesmo dos propios sindicatos da clase obreira, e imos cara a partidos de electores, en torno a grandes opcións ideolóxicas, o que ten as súas vantaxes, como, por exemplo, o caso de racionalizar o debate parlamentario, ou, por exemplo, ten riscos, como é o do desapego e a profesionalización da política. O financiamento, obviamente, é esencial para o funcionamento destes entes tan importantes nunha democracia constitucional como a nosa, e por iso para o conxunto do sistema democrático. Non estamos na época de que os partidos de notables se autofinanciaban, nin nas épocas nas que, ao igual que se fixeron fondos de resistencia nos sindicatos, os partidos se financiaban con contribucións da militancia, senón que estamos noutra situación, porque sempre houbo, ao longo da historia, un problema de captura da vontade dos partidos, da opinión dos partidos, por parte dos buscadores de rendas. E de aí vén a tendencia europea cara ao financiamento público coa Lei alemá do ano 59, a sueca do 65, e de aí en adiante en todos os partidos europeos. Deste xeito, hoxe os partidos fináncianse con cotas dos afiliados, con outros ingresos de carácter voluntario, que son doazóns de todo tipo –incluído tamén o crowdfunding–, con subvencións públicas e, finalmente, con fondos fóra do sistema, que son os que dan pé á corrupción e que teñen moito que ver co interese dalgúns axentes económicos por capturar a vontade dos representantes dos partidos. Normalmente o sistema é mixto. A título de exemplo, na década pasada, en España, aproximadamente, o financiamento público era o 80 % do total do financiamento dos partidos; o 36 % viña da subvención estatal para o funcionamento ordinario, o 2 % dos gobernos autonómicos, o 7 % das Cortes Xerais, o 28 % das asembleas lexislativas autonómicas e o 25 % dos entes locais. Ese é o total do 100 %. Loxicamente, nós tivemos un sistema mixto, e é certo que ningún é ideal. O público –como dicía– fomenta un distanciamento da cidadanía, e o privado facilita a posible captura polos grupos de interese, así como introduce o risco da corrupción. Por iso entendemos que o presidente, cando a partir do ano 2013 comeza a plantexar o financiamento público e a supresión do financiamento privado e das doazóns no ámbito autonómico e tamén no estatal, fai unha aposta valente; unha aposta valente que se traduce nunha proposta lexislativa anunciada ao inicio deste período de sesións que era fume, pero esta é a terceira lei que daquel debate de impulso democrático estamos a debater como consecuencia do impulso político do presidente da Xunta. Sucintamente, o que se propuña era pechar a billa das doazóns, cousa que se conseguiu no ámbito estatal por influencia ou por petición de Galicia, como se viu nas emendas que se fixeron no trámite parlamentario e no Senado, e tamén no ámbito autonómico, e ao mesmo tempo reforzar o financiamento público para compensar a perda doutros ingresos e permitir o funcionamento ordinario dos partidos. Porque o feito é que nin a Lei de 1987, de financiamento dos partidos, nin a reforma que se fixo en 2007 suprimiron ou evitaron o problema. Fíxose referencia ao informe do Tribunal de Cuentas dos anos 2009, 2010 e 2011 e, efectivamente –como dixo o portavoz de AGE nesta tribuna–, é certo que existen doazóns anónimas; concretamente neses anos recíbenas dous partidos: IU Andalucía, por importe de 337.000 euros, e o PAR, Partido Aragonés Rexionalista –tiña vostede razón cando dixo que seguían as doazóns anónimas, como demostra o Tribunal de Contas–, e ningún outro. Tamén hai doazóns realizadas a fundacións vencelladas a partidos políticos, por exemplo, Estudios municipales y territoriales, de IU, Investigacións Marxistas, do PC, e Domingo Malagón, do PC, que tamén teñen, por importe de preto dun millón de euros, problemas coas doazóns anónimas, pero, evidentemente, iso o único que fai é constatar que a lei do 2007 non corrixiu a eiva da que estabamos a falar. Porque vostedes seguen pensando que aquí o que ten un problema de financiamento é o Partido Popular, e téñeno todas as forzas políticas, como acaba de dicir o Tribunal de Cuentas do Estado. Nós o que estamos intentando é que ninguén teña ese problema, nin nós nin vostedes. Pero, bueno, vostedes seguen co seu sectarismo de bos e de malos e co sectarismo que se traduce en non deixar falar a quen ten o uso da palabra, pero ese non é o noso problema, porque nós imos seguir dicindo o mesmo. [[Aplausos.]] É máis, os problemas de financiamento irregular de todos os partidos políticos chegaron a suscitar unha amoestación do Grupo de Estados contra a Corrupción, do Greco do Consello de Europa, a España. Sen embargo, hoxe hai un cambio, un cambio que propón o Partido Popular e que está impulsando en toda España. Hai grandes avances na lexislación estatal no ámbito da prohibición do financiamento irregular dos partidos: prohibición de doazóns de persoas xurídicas, prohibición de doazóns de persoas anónimas –as de persoas físicas non poden ser superiores a 50.000 euros ao ano–, prohibición de condonacións totais ou parciais de préstamos bancarios, transparencia na internet dos créditos pendentes de amortización, regulación do responsable da xestión económico-financeira dos partidos, da publicidade dos estatutos dos partidos, atribución de responsabilidade penal aos partidos e creación do tipo delitivo de financiamento ilegal dos mesmos, regulación completa das fundacións vencelladas e capacidade de sanción directa polo Tribunal de Contas. Son tantos cambios que nin sequera o señor líder do Partido Socialista se decatou desta cuestión, que o outro día propuxo como gran medida para evitar a corrupción que as persoas responsables de delitos de corrupción vencellada ao financiamento dos partidos tiveran que responder co seu patrimonio de todo o que roubaron, e resulta que iso xa está vixente porque foi unha das 250 modificacións do Código penal, que introduciu no código a reforma do Partido Popular, e que, por certo, a oposición en bloque non votou a favor. O cambio estase a producir, como dixo a deputada do Grupo Mixto. A débeda dos partidos coa banca descendeu –pono o informe do Tribunal de Contas– de 270 millóns de euros a 205; as doazóns privadas, de 11,3 a 5,9 millóns de euros –por certo, dos cales só 400.000 euros ao Partido Popular–, e hai unha tendencia clara cara á contención do gasto dos partidos políticos. Esa é a esencia da reforma que hoxe imos votar: menos gastos do total do funcionamento dos partidos, polo tanto, menos custo social, porque se pecha a billa ás doazóns, e, en cambio, hai unha posibilidade de financiamento público que é transparente e que, polo tanto, ademais de ser transparente, é rogado, e quero dicir que é rogado porque as forzas políticas que queiran cubrir custos de funcionamento coa subvención, coa liña de subvención que se repartirá con criterios obxectivos pola Xunta, terá que solicitalo á propia Xunta. Con isto o que facemos é –como dicía eu onte– pechar ocos para que haxa menos oportunidades para a corrupción. Estamos e seguimos niso. Nas emendas do PP á Lei de contratos do Estado directamente as empresas e as firmas que financien ilegalmente os partidos non poderán concorrer ás obras públicas, e iso é o que nós completamos con esa lei autonómica. É a primeira comunidade autónoma que adapta o seu propio réxime de financiamento dos partidos ás novas exixencias da lei estatal, e a primeira tamén que a supera, e supéraa, entre outras cousas, porque debatemos emendas dos grupos da oposición. Eu quero recordar que aceptamos 21 –11 do PSOE, 3 de AGE, 2 do BNG e 5 do Mixto– e transaccionamos 27 –13 do PSOE, 7 de AGE, 6 do BNG e 1 do Mixto; un total de 48 emendas que foron aceptadas ou transaccionadas. Se descontamos as que se referían –como dixo o señor Méndez– a que non querían que tocásemos a Lei de financiamento electoral, estamos falando aproximadamente da metade das emendas presentadas, e novamente, como onte dixemos coa Lei do Consello de Contas, en temas significativos, por exemplo, a repartición de fondos, discutíase se por votos ou por escanos, e transaccionamos co Bloque e quedamos, evidentemente, non os dous plenamente satisfeitos, pero o 60 % repártese de acordo cos votos acadados e o 40 % de acordo coa representación. Porque, señor Ron, sabe vostede que a repartición de fondos só pode facerse entre os partidos que teñen representación e só pode facerse entre os partidos que teñen representación precisamente porque é o que marca a lei estatal. Por outra banda, no que levamos de primeiro cuadrimestre deste ano, rexistráronse en España 400 partidos políticos, e debe haber aproximadamente no rexistro de Interior máis de catro mil e pico partidos políticos. Se quere, lles damos a todos os mesmos recursos, que iso é o máis acorde coa vontade popular, que apoian igual o Partido Popular, incluso a Izquierda Unida, que aos outros 4.400 partidos políticos rexistrados. [[Aplausos.]] Tamén pactamos –neste caso non co Bloque, senón con AGE– a prohibición de doazóns de bens inmobles, que era unha das peticións que facía o Grupo de AGE, incrementamos o control, as sancións son máis automáticas, adiantamos prazos de rendición de contas diante do Consello de Contas, os requisitos para a percepción por gastos de funcionamento son aínda máis exixentes do que se previa na lei, establécese o mesmo requisito para as fundacións vencelladas aos partidos e, por suposto, non hai un rexistro, porque sabe vostede que tampouco se pode facer un rexistro, que é competencia estatal, sen embargo, hai transparencia absoluta; unha transparencia que se garante pola obriga de publicar as axudas tanto pola Administración como polos perceptores das axudas. Eu creo, señorías, que fixemos un traballo, un traballo que aínda se pode completar máis. Saben vostedes –porque isto se plantexou na ponencia, e volveuse plantexar na comisión– que nós temos un réxime –dunha emenda que pactamos, dunha transacción que fixemos cunha emenda do Bloque Nacionalista Galego– e que a suspensión do pago das subvencións para o funcionamento ordinario está condicionada non só a que o partido sexa declarado ilegal, senón a que estea ao día no pago da Seguridade Social e a que teña uns requisitos mínimos de transparencia. Os ditos requisitos non se aplican a subvencións que se perciben por gasto electoral. Vostede non aceptou a transacción, está enriba da mesa. Eu creo que mesmo por lóxica xurídica as dúas debían estar condicionadas aos mesmos requisitos, e neste momento pódese percibir a subvención por gasto electoral, aínda que un non estea ao día no pago das cotas da Seguridade Social, pero non a de funcionamento ordinario. Eu creo que poderiamos estender este requisito ás subvencións por gasto electoral. Para iso, nestes momentos, só é posible facelo sobre unha das emendas do PSOE, a número 32, e o concurso de toda a Cámara. Eu propoño unha transacción que equipare os requisitos para percibir as subvencións electorais e as subvencións de funcionamento ordinario. Señorías, vostedes levan todo o pleno dicindo que estamos vendendo fume. Imos ver como vai o fume, imos ver cando empeza a funcionar o Consello de Contas e imos ver como funciona a prohibición de recepción de doazóns, porque –eu insisto– estamos con estas leis dándolle un impulso á democracia e vostedes o único que teñen que reprochar é que sexa o Grupo Popular o que as impulse. Moitas grazas.
Moitas grazas. Rolda dos grupos parlamentarios para que se definan sobre as emendas mantidas polos demais. Grupo Mixto, señora Iglesias Sueiro.
Grazas, presidenta. Dous apuntes, señor Puy. O que vostede chama fondo sindical era na súa orixe a caixa de resistencia, que non ten nada que ver co financiamento, porque eran aportacións solidarias da clase traballadora para resistir nas folgas. Non ten nada que ver co financiamento. Por outra parte, non creo que o PP teña problemas de financiamento, o que ten o PP é problemas de financiamento ilegal. O mellor ministro de Economía da democracia está acusado de gravísimos delitos de corrupción; foi presidente tamén do Fondo Monetario Internacional, que son os que nos están gobernando a todas e a todos. Non se poden empregar malas palabras, hai que falar claro, señor Puy, porque a linguaxe leguleia confunde os cidadáns. Bueno, e agora voume posicionar con respecto ás emendas dos grupos da oposición; non sei se incluír o PSOE, porque ten unha relación tan idílica co partido do Goberno que, bueno, en fin. Con respecto ás emendas deste grupo parlamentar, as deputadas do Grupo Mixto ímonos abster porque consideramos que carecen de substancia e, ademais, creo que lle sería tido mellor presentar unha emenda á totalidade ao seu propio texto do proxecto de lei. Non serán rexeitadas por estas deputadas, pero non lle imos dar voto favorable. En canto ás presentadas polo BNG e por AGE, van contar co noso voto, porque todas elas coinciden con moitas das presentadas polo Grupo Mixto e, ademais, en moitos casos mellóranas e compleméntanas. Moito obrigada. Máis nada.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra o señor Jorquera Caselas.
Grazas, señora presidenta. Señor Puy, dado que vostede utilizou en parte a súa intervención para sacar a colación informes do Tribunal de Contas, saberá que os informes do Tribunal de Contas din que o Bloque Nacionalista Galego é a forza política en todo o Estado onde máis peso teñen, no seu financiamento, as aportacións dos militantes e dos seus cargos públicos, e síntome orgulloso diso. Alégrome sinceramente de que o Grupo Popular agora recoñeza que o financiamento público é o que máis asegura a transparencia e a independencia das formacións políticas –non foi ese o plantexamento tradicional da dereita– e de que aporte unha perspectiva numerosa, moitas veces ignorada, neste debate. E o recurso a financiarse fóra do sistema obedece ao interese de determinados lobbies por capturar a vontade de determinados partidos políticos. Está aportando unha visión que me parece interesante, que o BNG subscribe, pero permítame que a complemente. Estará de acordo en que tamén iso contribúe á predisposición de determinados partidos a ser capturados por eses lobbies para actuar como correa de transmisión dos seus intereses. E eu, nese sentido, fago unha apelación: revisen vostedes a nómina de membros do consello de administración, por exemplo, das grandes eléctricas, ou de grandes asesores fichados por esas grandes eléctricas, e verán como moitas persoas que tiveron responsabilidades executivas están agora nutrindo eses concellos de administración. Pero centrándome xa no posicionamento con respecto ás emendas, non imos votar a favor das emendas do Grupo Socialista. Hai algunhas que nos parecen razoables pero obrigaría a facer unha votación practicamente individualizada de cada unha delas. A maioría delas teñen unha finalidade, que é acoutar o obxecto da lei ao outorgamento de subvencións, ao funcionamento ordinario dos partidos, suprimindo o resto das cuestións por entender que hai que remitirse en todas estas cuestións á lei estatal, e o Bloque Nacionalista Galego está total e absolutamente en contra dese plantexamento. Nós consideramos que Galiza, en exercicio das súas competencias, pode lexislar e pode facelo de xeito moito máis ambicioso do que se fixo no Estado a respecto do financiamento dos partidos, e que, ademais, o Consello de Contas debe asumir as competencias en materia de fiscalización. As emendas do Grupo Socialista están orientadas nunha dirección diametralmente contraria a esta; polo tanto, o BNG non vai dar apoio ás emendas do Grupo Socialista. Si que imos apoiar as emendas do Grupo Mixto e as emendas do Grupo Parlamentar de AGE, por moito que algunhas nos merecesen matices. Cremos que a filosofía de fondo é coincidente, aínda que nalgúns casos teñan distinta formulación. E poño un exemplo: o mailing. O Grupo Mixto propón a supresión, igual que a propón o Grupo Parlamentar do BNG. O Grupo Parlamentar de AGE propón que estes gastos sexan asumidos polos orzamentos da Xunta de Galicia, e cremos que é unha cuestión tamén razoable. Entendo que haxa aposta polo modelo francés, onde a Administración electoral asume o envío das papeletas e sobres de todas as formacións políticas sen excepción, o cal introduce maior igualdade de oportunidades e ademais aforro no gasto, por moito que o BNG siga sendo partidario da supresión do mailing. Pero, en calquera caso, ¿cal é a filosofía que inspiran estas emendas? O reforzamento do financiamento público, límites moito máis estritos ás doazóns, impedir que as fundacións dos partidos actúen como coladeiras e en virtude do cal siga habendo financiamento de empresas, establecer criterios máis equitativos na repartición de subvencións, reforzar as medidas de control e transparencia e acompañar o reforzamento do financiamento público de medidas de aforro. E, nese sentido, quero manifestar unha discrepancia profunda cunha afirmación que fixo o señor Puy dicindo que xa había medidas de aforro na medida en que se establecían neste proxecto de lei límites ás doazóns. Mire, limitar as doazóns non é introducir medidas de aforro público, que é do que estamos falando. Nós somos partidarios de reforzar o financiamento público, pero ao mesmo tempo de reducir o gasto suprimindo partidas como o mailing; significaría aforro para determinados lobbies que financiaban determinados partidos. Pero, insisto, moitas desas doazóns xa eran ilegais, o que pasa é que se incumpría sistematicamente a lei por parte de determinados partidos. Como consideramos que todos estes aspectos, que son os que orientan as emendas tanto do BNG como do Grupo Mixto e de AGE, non están suficientemente reflectidos no texto final, anunciamos tamén que votaremos en contra do ditame. Moitas grazas.
Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Ron.
Bo día de novo. A pesar de todas as intencións que diga que tivo o Partido Popular a través do señor Puy, o certo é que, debido, precisamente, a esa submisión que emana do centro do Estado, que emana de Madrid, nós entendemos que o que temos diante é un texto que renuncia, precisamente, a regular de forma máis estrita aspectos fundamentais e que son os que figuran, en certo modo, nas emendas que presentou AGE, e, como dixo tamén o voceiro do BNG agora, que defende o Bloque Nacionalista Galego, aínda que temos o matiz –que xa expresou el moi ben– con base no mailing, no que nós defendemos un modelo igualitario porque parte da Administración pública, de forma igual para todas as organizacións políticas que decidan concorrer a un proceso electoral. Falan, sobre todo, de cinco aspectos fundamentais –e tamén co Grupo Mixto–, que son: limites máis severos en materia de financiamento privado; doazóns anónimas non; igualdade na repartición, non por escano, senón por votos –¿por que?, porque temos unha lei electoral inxusta que sustenta, precisamente, ese sistema de financiamento pechado, sobre todo público–; e, desde logo, a negativa a que as fundacións sexan a coadeira, a porta de atrás, de intereses, de doazóns, de presións, etc., etc., para que sexan os paraísos fiscais das organizacións políticas. Como iso o fixemos certo número de grupos da oposición a través do BNG, do Grupo Mixto e de AGE, pero non así do PSdeG, que renunciou de forma explícita, sobre todo porque quería suprimir, suprimir e suprimir, porque eles entendían que esta lei non se debería presentar, pois, desde logo, nós non compartimos que nesas supresións o Consello Galego de Contas desapareza precisamente do articulado, como así foi. E, polo tanto, nós non podemos apoiar as emendas; algunhas si, pero non o groso. Desas 64 que dixo que presentara moitas delas eran supresión automática de todo aquilo que regulaba a realidade propia galega. Nós entendemos que Galicia ten que regular a súa propia realidade financeira, ten que regular o sistema propio de partidos políticos e, desde logo, non delegar esa competencia no Tribunal de Cuentas, única e exclusivamente como fai este proxecto de lei, porque o único que fai, loxicamente, é remitirse ao que dita Madrid. Polo tanto, apoiamos –como dixemos– as emendas do Grupo Mixto e do Bloque Nacionalista Galego, non votamos en contra das do Partido Socialista, e, como as nosas emendas, na súa inmensa maioría, sobre todo neses aspectos fulcrais, non foron aceptadas no informe final, no proxecto final, pois votaremos en contra do texto articulado. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Ron. Grupo Socialista, señor Méndez Romeu.
Señora presidenta, señorías, este grupo si vai votar a favor das emendas dos demais grupos, e vainas votar a favor polo mesmo que xa dixemos; sen entrar en matices perseguen un obxectivo de mellora do texto. Agora ben, acabo de escoitar, ademais, a dous voceiros explicar que as emendas do Grupo Socialista tendían a substituír a lexislación galega pola lexislación estatal. Sinto dicirlles que non as leron ben. A lei que estamos debatendo ten dúas partes: unha primeira, que modifica a Lei electoral de Galicia, a Lei 8/1985, de eleccións ao Parlamento de Galicia, e unha segunda parte, que crea unha liña de financiamento ex novo para o funcionamento dos partidos políticos. Na primeira parte censuramos a redacción que propón o grupo maioritario e defendemos a regulación tal e como está na vixente lei de eleccións ao Parlamento de Galicia, un argumento que, ademais, nos parece subliñable e que durante trinta anos funcionou a plena satisfacción de todos os grupos que concorreron ás eleccións, e non atopamos niveis de mellora suficientes no texto como para xustificar a modificación da Lei galega electoral. Señor Puy, dicía vostede no remate da súa intervención que isto era un impulso democrático e que veriamos no futuro os resultados. Pois claro que si, claro que veremos no futuro os resultados, e volvo facerlle a pregunta que lle fixen onte: ¿de verdade cren vostedes que con esta norma aprobada, con esta norma en vigor e co resto do paquete que hoxe imos votar se van impedir os novos casos, os novos escándalos, os que xa ocorreron, e que van ser descubertos? ¿Cren vostedes que realmente esas normas esgotan a capacidade de loita e de prevención dos fenómenos de corrupción? Creo que, señor Puy, vostede será consciente coma min de que, desgraciadamente, o fenómeno é máis complexo e que o que hoxe estamos a facer con estas leis é unha mera aproximación a algúns aspectos do problema. Lémbrolle de novo o compromiso do presidente Feijóo cando se iniciou a andaina deste grupo de leis, ese compromiso de: 5 leis, 50 días, 50 medidas. Os días son irrelevantes, pero as medidas non. Eu volvín ler detalladamente as 50 medidas que vostedes propoñían nese plan propagandístico, nese plan que non veu a debate ao Parlamento. Non veu a debate e é unha ocasión perdida novamente para, polo menos, intentar achegar posturas, para que polo menos haxa unha definición progresivamente máis consensuada entre as dimensións do problema e as estratexias para afrontalo, aínda que logo os consensos nas votacións sexan, loxicamente, máis difíciles. Pero vostedes foxen dese nivel de acordo como fuxiron –e nunca nos cansaremos de reiteralo– da comisión creada no seu día, onde impediron que puidera haber conclusións ou que puidera haber, polo menos, un ditame, un borrador de conclusións, que fora un sinal, que fora unha mensaxe á sociedade. Por iso, señorías, reitero que, entendendo as melloras introducidas nos textos, neste caso cremos que existe, ademais, unha cuestión de oportunidade especialmente notable, especialmente importante de cara aos cidadáns, e, polo tanto, reitero que manteremos a nosa posición de abstención.
Moitas grazas, señor Méndez Romeu. Grupo Parlamentario Popular. Ten a palabra o señor Puy Fraga.
Deduzo das intervencións dos portavoces anteriores que rexeitan a transacción que ofrecín aos efectos de endurecer, equiparando as subvencións, a percepción das subvencións por eleccións, coas relativas ao funcionamento ordinario; en todo caso, se non, eu estou disposto a ver o texto ao remate da miña intervención. Parece, curiosamente... Son estas cuestións que teñen que ver... Eu creo que si, que a clase política está mal vista, entre outras cousas por isto, porque estamos todos de acordo en facer o financiamento público, pero aquí ao final todos están en contra da lei con maior ou menor intensidade. A min faime graza isto de "dereita e esquerda", señor Jorquera. Probablemente o señor Beiras, se leu algunha cousa que eu lle dei hai anos, poderá informalo de que eu sobre a procura de rendas e a captura da vontade dos lexisladores teño escrito desde os anos 90, como parte do meu traballo universitario. Eu son o que vostede chamaría "de dereitas", con agarimo, do mesmo xeito que eu recoñezo que vostede é nacionalista de esquerdas. Polo tanto, eu creo que no do funcionamento dos grupos de presión e no do funcionamento da subvención aos grupos políticos –que, se non o son, o poden parecer ou pode resultar que non o son pero despois queren parecelo– pois estamos totalmente de acordo. É certo que hai unha dereita que propugna o modelo americano, pero a dereita que ten aquí vostede, o Partido Popular de Galicia –que non é estritamente de dereitas–, [[Murmurios.]] aposta polo financiamento público, e niso parece que vostedes estarían máis cómodos facéndolle oposición a Esperanza Aguirre que a nós, pero ese é o seu problema, non o meu. Co que estamos de acordo no financiamento público é con respectar as leis estatais básicas, e isto foi eloxiado polo Grupo Socialista. Eu comparto co Grupo Socialista que hai que respectar a lei estatal básica e que a fiscalización debe ser única co Tribunal de Contas. Por certo, a lei que aprobamos onte introduce un novo artigo que permite asinar convenios co Tribunal de Contas, cousa que vostedes tampouco apreciaron o suficiente para absterse ou votar a favor da lei. Tamén quero dicir que vai contra a lexislación básica suprimir os gastos de envíos electorais, os famosos mailing. Tamén sobre isto hai un mito, porque o señor Jorquera –dito todo co maior afecto– dixo que iso é un campo para a coacción. O señor Jorquera entende que vai máis coaccionado a votar un elector que na súa casa recibe tres, catro, cinco ou seis papeletas, escolle a que quere e introdúcea na urna, que o señor que vai votar e é observado por todos os interventores de todas as forzas políticas a ver se sobe a man para arriba, para abaixo, ou a colle dun lado da mesa ou do outro. Sobre coaccións sabe moito o señor Jorquera, porque denunciou a coacción no Concello de Avión. Dixo que había unha coacción que facía que o Bloque non puidera presentar candidatos. A súa candidata dixo que non se presentaba porque non lle apetecía, sen ningunha coacción. O señor Jorquera presentouse, baixo o liderado do señor Vence, e dos 890 votos contabilizados en Avión o Bloque tivo 31 votos, que seguro que foron sen coacción e ao mellor coa papeleta desde a casa polo mailing que fixo o Bloque. [[Aplausos.]] Con respecto a AGE, non compartimos que a Lei electoral sexa inxusta, non compartimos que as forzas políticas deban de ter dereito ao acceso gratuíto aos medios privados de comunicación, como defende AGE. E falando de oportunismo –que é o que dixo que era esta lei, tamén o dixeron na súa emenda total–, o señor Beiras [[Murmurios.]] –que non deixa de falar...
Silencio, por favor.
...dando mostra, novamente, do seu talante demócrata– presentou hai pouco nesta Cámara, no mes de febreiro do ano 2015, unha proposta de rexeneración democrática que dicía no seu punto 9: reforma da Lei de financiamento dos partidos políticos en Galicia que contemple, entre outras cuestións, a prohibición total de doazóns aos partidos –emenda que lle aceptamos–, fundacións e asociacións vencelladas –que está na lei– por empresas contratadas pola Administración –engadímoslle tamén: "de persoas individuais que traballen nos consellos desas empresas"–, o carácter público de libre acceso de todas as aportacións económicas recibidas, que só poderán proceder de persoas físicas –nesta lei vai a transparencia de todas as percepcións– ou a creación dun único rexistro público de fácil acceso que permita coñecer os ingresos e gastos dos partidos públicos –que imos facer públicos tamén coa lei, porque está xa tamén na lei que se fan públicas todas as doazóns que se reciban–. Polo tanto, vostedes si que son oportunistas porque, querendo facelo, pedíndollo á Cámara, cando a Cámara o fai, como é do Partido Popular, pois deciden votar que non. O seu problema son as súas incoherencias, son as súas contradicións. Con relación ao Partido Socialista, nós non desbotamos a Comisión de Prevención da Corrupción, vostede sábeo. Eu agradezo que, despois do prexuízo de que nós o que queriamos era reformar a lei para quedar con máis cartos dos que lle correspondían ao Parlamento, recoñeza que hai unha...
Vaia rematando.
...nova liña de financiamento que se reparte equitativamente. Evidentemente –permítame, presidenta, un minuto–, porque a situación... Vostedes non sei se saben que todas as reformas de responsabilidade social corporativa que veñen do dereito americano teñen a súa orixe no problema, no caso, Watergate. É verdade que, cando hai un gran escándalo, hai un momento culmen de corrupción, como o que estamos a vivir en España, e prodúcense reformas. Pero veñen de aí, veñen diso. Iso é o que estamos facendo nesta Cámara.
Remate, por favor.
Estamos aproveitando a situación para facer as reformas. Lonxe de ser inoportuna esta reforma, é sumamente oportuna, como o é o impulso do presidente, o impulso democrático, que deixa menos oportunidades para a corrupción, impón máis controis, dá máis capacidade de participación á cidadanía de Galicia e pronto tamén mellorará moito a lexislación en materia de transparencia.
Moitas grazas, señor Puy.
Lamentablemente, parece que algúns non están en condicións de recoñecelo. Moitas grazas.
Moitas grazas. Votación dos textos lexislativos
Imos proceder á votación do textos lexislativos. Comezamos coa votación do ditame e das emendas mantidas ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, sobre a Proposición de lei de reforma da Lei do Consello de Contas.
Votación das emendas do Grupo Parlamentario Mixto, documento número 38908. Votamos. Votación das emendas do G.P. Mixto (documento número 38908) ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, sobre a Proposición de lei de reforma da Lei 6/1985, do 24 de xuño, do Consello de Contas, e outras normas, para a prevención da corrupción. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, documento número 38909. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego (documento número 38909) ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, sobre a Proposición de lei de reforma da Lei 6/1985, do 24 de xuño, do Consello de Contas, e outras normas, para a prevención da corrupción. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, documento número 38913. Votación das emendas do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda (documento número 38913) ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, sobre a Proposición de lei de reforma da Lei 6/1985, do 24 de xuño, do Consello de Contas, e outras normas, para a prevención da corrupción. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, documento número 38917. Votamos. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia (documento número 38917) ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, sobre a Proposición de lei de reforma da Lei 6/1985, do 24 de xuño, do Consello de Contas, e outras normas, para a prevención da corrupción. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
E votamos, por último, o ditame da comisión. Votamos. Votación do Ditame da Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, sobre a Proposición de lei de reforma da Lei 6/1985, do 24 de xuño, do Consello de Contas, e outras normas, para a prevención da corrupción. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 15; abstencións,7. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada a Lei de reforma da Lei 6/1985, do 24 de xuño, do Consello de Contas, e outras normas, para a prevención da corrupción.
Votamos o ditame e as emendas mantidas ao Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei de estradas de Galicia. Comezamos coa votación das emendas do Grupo Parlamentario Mixto. O Grupo Parlamentario Socialista pediunos dous grupos de votación. O primeiro grupo sería coas emendas números 1, 2, 4, 5, 6, 9 e 11. Votamos. Votación das emendas números 1, 2, 4, 5, 6, 9 e 11 do G.P. Mixto ao Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votación das emendas números 3, 7 e 8 do Grupo Parlamentario Mixto. Votamos. Votación das emendas números 3, 7 e 8 do G.P. Mixto ao Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 15; votos en contra, 41; abstencións,17. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votación das emendas números 1 a 5 do Bloque Nacionalista Galego, documento número 38292. Votación das emendas números 1 a 5 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego (documento 38292) ao Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda en dous bloques. Pediu o Grupo Socialista a votación, en primeiro lugar, das emendas 7, 8 e 13. Votación das emendas números 7, 8 e 13 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda ao Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 15; votos en contra, 58. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos a continuación o resto das emendas da Alternativa Galega de Esquerda. Votación do resto das emendas do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia. O Grupo Mixto pide a votación separada das emendas 3, 7, 8 e 21. E o Grupo da AGE pide a da 19, 23 e 24. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia números 3, 7, 8 e 21 presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 29; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia números 19, 23 e 24 presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 26; votos en contra, 41; abstencións, 5. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos, por último, o resto das emendas do Grupo Socialista. Votación do resto das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos, por último, o ditame da Comisión. Votación do Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada a Lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia.
Votamos o ditame e as emendas mantidas ao ditame elaborado pola Comisión 1ª sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Comezamos coa votación das emendas do Grupo Parlamentario Mixto. Votamos as emendas contidas no documento número 38330. Votación das emendas do G.P. Mixto (documento 38330) ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, documento número 38336. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego (documento 38336) presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda da 1 á 19, documento 38344. Votación das emendas do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda (documento 38344), números 1 á 19, presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia. O Grupo Mixto pide a votación separada das emendas números 9, 10, 11, 12 e 14. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia números 9, 10, 11, 12 e 14 presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 17; votos en contra, 41; abstencións, 14. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Pídese tamén a votación da emenda número 4. Votación da emenda do G.P. dos Socialistas de Galicia número 4 presentada ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 17; votos en contra, 42; abstencións, 12. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
O Grupo da Alternativa Galega de Esquerda e o do Bloque Nacionalista Galego piden a votación da emenda número 7. Votación da emenda do G.P. dos Socialistas de Galicia número 7 presentada ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 41; abstencións, 2. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Votamos o resto das emendas do Grupo Socialista. Votación do resto das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 17; votos en contra, 41; abstencións, 14. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Tal e como anunciei, votamos a continuación os títulos I e II, artigos 1 a 13 inclusive, e disposición derrogatoria que derroga a Lei 1/88, do 19 xaneiro, de iniciativa lexislativa popular ante o Parlamento de Galicia, que require de maioría absoluta para a súa aprobación. Votación dos títulos I e II, artigos 1 a 13 inclusive, e disposición derrogatoria do Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados estes títulos e a disposición derrogatoria.
E votamos o ditame da Comisión agás os artigos votados anteriormente. Votación do Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre a Proposición de lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia, agás os artigos votados anteriormente. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada a Lei de iniciativa lexislativa popular e participación cidadá no Parlamento de Galicia.
Votamos a continuación o ditame e as emendas mantidas ao Ditame elaborado pola Comisión do Regulamento sobre a Proposición de lei para a reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia. Votamos as emendas do Grupo Mixto. O Grupo Socialista pide a votación por separado das emendas do Grupo Mixto números 1, 3, 6, 7, 8, 26, 28, 29, 30, 32, 33, 35, 36 e 37. Votación das emendas do G.P. Mixto números 1, 3, 6, 7, 8, 26, 28, 29, 30, 32, 33, 35, 36 e 37, presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión do Regulamento sobre a Proposición de lei para a reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 2; votos en contra, 58; abstencións, 12. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos a continuación as restantes emendas do Grupo Mixto. Votación do resto das emendas do G.P. Mixto presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión do Regulamento sobre a Proposición de lei para a reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 19; votos en contra, 41; abstencións, 12. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. O Grupo Socialista pediu a votación separada das emendas números 8, 10, 11 e 12. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego números 8, 10, 11 e 12, presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión do Regulamento sobre a Proposición de lei para a reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 15; votos en contra, 58. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos o resto das emendas do Bloque Nacionalista Galego. Votación do resto das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión do Regulamento sobre a Proposición de lei para a reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia 1 a 6, documento 38971. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia números 1 a 6 (documento 38971), presentadas ao Ditame elaborado pola Comisión do Regulamento sobre a Proposición de lei para a reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 17; votos en contra, 43; abstencións, 12. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Tal e como foi comunicado, votamos o artigo 2 e a disposición derradeira segunda, que modifica o artigo 48 da Lei 1/83, do 19 de xaneiro, reguladora da Xunta de Galicia e da súa Presidencia, que require de maioría absoluta para a súa aprobación. Votación do artigo 2 e a disposición derradeira segunda, que modifica o artigo 48 da Lei 1/83, do 19 de xaneiro, reguladora da Xunta de Galicia e da súa Presidencia, do Ditame elaborado pola Comisión do Regulamento sobre a Proposición de lei para a reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 58; votos en contra, 15. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan aprobados este artigo e esta disposición derradeira.
Votamos o ditame da Comisión agás os artigos votados anteriormente. Votación do Ditame elaborado pola Comisión do Regulamento sobre a Proposición de lei para a reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 58; votos en contra, 15. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda aprobado o ditame e, polo tanto, queda aprobada a Lei para a reforma do Regulamento do Parlamento de Galicia.
Por último, votamos o ditame e as emendas mantidas ao ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. Comezamos coa votación das emendas do Grupo Parlamentario Mixto, documento número 38331. Votación das emendas do G.P. Mixto (documento 38331) mantidas ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 33; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego (doc. núm. 38335) ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda (doc. núm. 38343) ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia. Eu non sei se vai haber algunha transacción en relación co que se plantexou. [[Negación.]] Ben, entón votamos as emendas do Grupo Socialista. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia (doc. núm. 38329) ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 17; votos en contra, 53; abstencións, 2 . O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Eu pido un pouco de silencio. Só quedan dúas votacións nada máis, por favor. Votamos a continuación, tal e como foi comentado tamén, a disposición derrogatoria e a disposición derradeira primeira, que derrogan título VI e modifican o artigo 1 da Lei 8/1985, do 13 de agosto, de eleccións ao Parlamento de Galicia, que requiren maioría absoluta. Votación da disposición derrogatoria e da disposición derradeira primeira, que derrogan o título VI e modifican o artigo 1 da Lei 8/1985, do 13 de agosto, de eleccións ao Parlamento de Galicia, do Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 1; abstencións, 30. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobadas estas disposicións. Votación do Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, Administración Xeral, Xustiza e Interior sobre o Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas, agás as disposicións xa votadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 15; abstencións, 17. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o ditame.
Queda aprobado o ditame e, polo tanto, queda aprobada a Lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. [[Aplausos.]] Esgotada a orde do día, levántase a sesión. Moitas grazas e bo día.