Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση. [[Σημείωση: Ο παρακάτω πίνακας περιεχομένων δεν αποτελεί το τελικό κείμενο, διότι εκκρεμούν ορθογραφικές και συντακτικές διορθώσεις]] Παρακαλείται ο κύριος Γραμματέας να ανακοινώσει τις αναφορές προς το Τμήμα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πριν εισέλθουμε στην ημερήσια διάταξη νομοθετικής εργασίας, θα ήθελα να κάνω κάποιες ανακοινώσεις προς το Τμήμα. Ο Πρωθυπουργός κ. Τσίπρα με επιστολή του προς τον Πρόεδρο της Βουλής γνωστοποιεί την απαλλαγή από τα καθήκοντα του Αναπληρωτή Υπουργού Εσωτερικών κ. Νικολάου Τόσκα.
Επίσης ανακοινώνεται στο Τμήμα ότι μέσω σχετικής επιστολής έγιναν αποδεκτές οι παραιτήσεις που υπέβαλαν όσοι δεν μετέχουν πλέον στο κυβερνητικό σχήμα ή πήγαν σε άλλες θέσεις. Ομοίως ανακοινώνονται τα ονόματα αυτών που διορίστηκαν, που τοποθετήθηκαν στο Κυβερνητικό Συμβούλιο.
Επίσης, έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Τμήμα ότι οι Υπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Οικονομίας και Ανάπτυξης, Εξωτερικών, Υγείας, Οικονομικών, Υποδομών και Μεταφορών, Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, καθώς και ο Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κατέθεσαν στις 2-8-2018 σχέδιο νόμου: «Κύρωση των τροποποιήσεων της Σύμβασης για την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε διασυνοριακό πλαίσιο, που υπεγράφη στο Espoo της Φινλανδίας το 1991 και κυρώθηκε με το ν. 2540/1997 (Α΄ 249)». Οι Υπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Οικονομίας και Ανάπτυξης, Εξωτερικών, Οικονομικών, καθώς και οι Αναπληρωτές Υπουργοί Οικονομίας και Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κατέθεσαν στις 2-8-2018 σχέδιο νόμου: «Κύρωση της τροποποίησης, που έγινε στο Κιγκάλι (Ρουάντα) στις 10-15 Οκτωβρίου 2016, του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ του 1987, που κυρώθηκε με το ν. 1818/1988 (Α΄ 253), σχετικά με τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος». Οι Υπουργοί Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Εσωτερικών, Εξωτερικών, Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, Εθνικής Άμυνας, Οικονομικών, ο Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών, καθώς και η Υφυπουργός Οικονομικών, κατέθεσαν στις 2-8-2018 σχέδιο νόμου: «Ι) Κύρωση του Πρωτοκόλλου υπ' αριθμόν 16 στη Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών, ΙΙ) Ενσωμάτωση της Οδηγίας 2016/343 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 9ης Μαρτίου 2016, ΙΙΙ) Τροποποίηση του ν.3251/2004 σε συμμόρφωση με την απόφαση - πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου της 13ης Ιουνίου 2002 κατά το μέρος που τροποποιήθηκε με την απόφαση - πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου της 26ης Φεβρουαρίου 2009, IV) Άλλες διατάξεις». Αυτά τα σχέδια νόμου παραπέμφθηκαν στις αρμόδιες Διαρκείς Επιτροπές. Επίσης, η Διαρκής Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου καταθέτει τις εκθέσεις της στα σχέδια νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας: Α. «Κύρωση των τροποποιήσεων της Σύμβασης για την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε διασυνοριακό πλαίσιο, που υπεγράφη στο Espoo της Φινλανδίας το 1991 και κυρώθηκε με τον ν. 2540/1997 (Α΄ 249)». Β. «Κύρωση της τροποποίησης που έγινε στο Κιγκάλι (Ρουάντα) στις 10-15 Οκτωβρίου 2016, του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ του 1987, που κυρώθηκε με τον ν. 1818/1988 (Α΄ 253), σχετικά με τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος».
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εισερχόμαστε στην ημερήσια διάταξη της ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ 1. Μόνη συζήτηση και ψήφιση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας: «Κύρωση των τροποποιήσεων της Σύμβασης για την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε διασυνοριακό πλαίσιο, που υπεγράφη στο Espoo της Φινλανδίας το 1991 και κυρώθηκε με το ν. 2540/1997 (Α΄ 249)» και 2. Μόνη συζήτηση και ψήφιση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας: «Κύρωση της τροποποίησης που έγινε στο Κιγκάλι (Ρουάντα) στις 10-15 Οκτωβρίου 2016, του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ του 1987, που κυρώθηκε με το ν. 1818/1988 (Α΄ 253), σχετικά με τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος». Τα παραπάνω νομοσχέδια ψηφίστηκαν στη Διαρκή Επιτροπή κατά πλειοψηφία και εισάγονται προς συζήτηση με τη διαδικασία του άρθρου 108 του Κανονισμού της Βουλής, δηλαδή μπορούν να λάβουν τον λόγο όσοι έχουν αντίρρηση επί της κυρώσεως αυτών των συμφωνιών. Θέλει κάποιος συνάδελφος από τα κόμματα που διαφώνησαν να λάβει τον λόγο;
Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα τον λόγο.
Κι εγώ θα ήθελα τον λόγο.
Παρακαλώ, τον λόγο έχει ο κ. Παναγιώταρος.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Σχετικά με τη διεθνή σύμβαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας: «Κύρωση της τροποποίησης που έγινε στο Κιγκάλι της Ρουάντα στις 10-15 Οκτωβρίου 2016, του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ του 1987, που κυρώθηκε με το ν. 1818/1988 (Α΄ 253), σχετικά με τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος», έχω να πω ότι έχει πολύ ενδιαφέροντα ζητήματα η εν λόγω σύμβαση, πολλά εκ των οποίων, όμως, δεν έχουν επισημοποιηθεί ή δεν έχουν πιστοποιηθεί. Θα λέγαμε ότι πιο σωστό είναι ότι το ζήτημα βρίσκεται ακόμα σε ερευνητικό στάδιο και ότι η επιστήμη δεν έχει ακόμα αποφανθεί για τα πραγματικά αίτια αυτών των κλιματικών αλλαγών, παρά να δεχτούμε de facto τα συμπεράσματα κάποιων επιστημόνων που ίσως και ορθώς κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, αλλά ενδεχομένως αποδίδουν τα φαινόμενα αυτά σε λάθος αίτια. Θα θέλαμε να δηλώσουμε «παρών» στην εν λόγω σύμβαση, διότι ναι μεν συμφωνούμε με τους επιδιωκόμενους σκοπούς, που είναι η προστασία του περιβάλλοντος σε τοπικό, εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, αλλά διατηρούμε και τις επιφυλάξεις μας για την αποτελεσματικότητα των εν λόγω διατάξεων λόγω της επιστημονικής αβεβαιότητας των όσων ευαγγελίζεται το πρωτόκολλο. Σχετικά με τη διεθνή σύμβαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας: «Κύρωση των τροποποιήσεων της Σύμβασης για την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε διασυνοριακό πλαίσιο, που υπεγράφη στο Espoo της Φινλανδίας το 1991 και κυρώθηκε με το ν. 2540/1997 (Α΄ 249)», θέλω να πω ότι στην εν λόγω σύμβαση τασσόμεθα «κατά», κυρίως λόγω του ότι ενώ ναι μεν συμφωνούμε με τις βασικές επιδιώξεις της σύμβασης, διατηρώντας και τις επιφυλάξεις για την εφαρμογή της στην πράξη, διαφωνούμε με μια εκ των τροποποιήσεων που αφορούν τις μη κυβερνητικές οργανώσεις για αυτό και τοποθετούμεθα «κατά». Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ. Τον λόγο έχει ο κ. Κατσώτης.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Περίμενα να συζητηθεί μία - μία σύμβαση, αλλά αφού συζητούνται και οι δυο μαζί θα προσπαθήσω να αναπτύξω τις θέσεις μας όσον αφορά την πρώτη σύμβαση και μετά τη δεύτερη. Το σχέδιο νόμου που αφορά την κύρωση των τροποποιήσεων του Espoo Φινλανδίας για την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε διασυνοριακό πλαίσιο είναι γνωστό ότι υπογράφηκε το 1991 και κυρώθηκε από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα το 1997, όπως και από την Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 1997. Στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο προβλέπεται η κύρωση της πρώτης και δεύτερης τροποποίησης που ψηφίστηκαν από τα συμβαλλόμενα μέρη στη δεύτερη και τρίτη σύνοδό τους το 2001 και 2004 αντίστοιχα. Η πρώτη τροποποίηση περιλαμβάνει τη συμμετοχή των ΜΚΟ στις διαδικασίες της σύμβασης, στις οποίες προβλέπεται συμμετοχή του κοινού, και παρέχεται το δικαίωμα προσχώρησης σε χώρες που δεν είναι μέλη της Οικονομικής Επιτροπής της Ευρώπης με προηγούμενη έγκριση της συνόδου των συμβαλλόμενων μερών. Η δεύτερη τροποποίηση προσθέτει πέντε ομάδες έργων στο πεδίο εφαρμογής της σύμβασης. Περιλαμβάνει, επίσης, μια σειρά τροποποιήσεων οι οποίες διευρύνουν το περιεχόμενο της σύμβασης σε επίπεδο τόσο διαδικασιών όσο και διακρατικών παρεμβάσεων. Σύμφωνα, βέβαια, με την Κυβέρνηση οι τροποποιήσεις της σύμβασης δημιουργούν το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο για την προστασία του περιβάλλοντος της χώρας μας εξαιτίας πιθανών δυσμενών περιβαλλοντικών επιπτώσεων από σχέδια και προγράμματα που ενδέχεται να πραγματοποιηθούν σε γειτονικές χώρες και δεν είναι μέλη της Οικονομικής Επιτροπής για την Ευρώπη σε τομείς, όπως γεωργία, ενέργεια, βιομηχανία, εξόρυξη, διαχείριση αποβλήτων, τηλεπικοινωνίες και άλλα, καθώς και τα προγράμματα που καθορίζουν το πλαίσιο για μελλοντικές εγκρίσεις έργων όπως διυλιστήρια, θερμοηλεκτρικοί σταθμοί, εγκαταστάσεις παραγωγής ή εμπλουτισμού πυρηνικών καθώς και άλλων έργων όπως απαριθμούνται στο παράρτημα, για τα οποία απαιτείται εκτίμηση περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Το ΚΚΕ επανειλημμένα έχει προβάλλει και τεκμηριώσει ότι το νομοθετικό έργο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διακρατικών ιμπεριαλιστικών οργανισμών και για το περιβάλλον στο πλαίσιο σήμερα της «κυκλικής οικονομίας», της αποδοτικότητας των πόρων και των πράσινων τεχνολογιών έχει αποκλειστικό στόχο να εξασφαλίσει νέα πεδία κερδοφορίας για τους μονοπωλιακούς ομίλους. Στο πλαίσιο των ευρωενωσιακών στρατηγικών κατευθύνσεων, οδηγιών, προγραμμάτων μαζί και διακρατικών συμβάσεων και πρωτοκόλλων υλοποιείται με κυρίαρχο κριτήριο το ποσοστό κέρδους των μονοπωλιακών ομίλων, η λεηλασία των φυσικών πόρων του πλανήτη σε συνδυασμό με την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης όσων δουλεύουν στην εξόρυξη ή κατά άλλο τρόπο απόληψή τους, τη μεταφορά τους, τη μεταποίησή τους, τη διοχέτευση των προϊόντων στις αγορές. Είναι το ίδιο πλαίσιο πάνω στο οποίο βρίσκουν γόνιμο έδαφος και εκδηλώνονται με αυξανόμενη συχνότητα μεγάλες οικολογικές και τεχνολογικές καταστροφές, η συνεχιζόμενη αποψίλωση των δασών, η καταστροφή οικοσυστημάτων και η αιμορραγία άλλων, η εξάντληση και ποιοτική υποβάθμιση των υδάτινων πόρων, η υπερπαραγωγή τοξικών και άλλων επικίνδυνων αποβλήτων σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη διάθεσή τους, οι καταστροφικές πλημμύρες, η ρύπανση των θαλασσών με υδρογονάνθρακες, τα βιομηχανικά ατυχήματα μεγάλης έκτασης, η σταδιακή υπερθέρμανση του πλανήτη, καθώς τα πάντα στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. Ακόμα και η προστασία απέναντι σε ακραίας έντασης φυσικά φαινόμενα ρυθμίζονται στη βάση του κόστους - οφέλους. Στο ίδιο νομοθετικό πλαίσιο, όπως αυτό ενσωματώνεται και κυρώνεται κατά περίπτωση στο Εθνικό Δίκαιο και από την αστική τάξη της χώρας μας, βρίσκουν νομικό έρεισμα στις διαχρονικές κυβερνητικές πολιτικές με καταστροφικό αντίκτυπο στην υγεία του λαού και στο περιβάλλον. Τα παραδείγματα είναι πολλά: Το «Θριάσιο» έχει γίνει θερμοκήπιο καρκινογενέσεων για την δυτική Αθήνα, το έγκλημα που ετοιμάζεται στον Γραμματικό, τα χιλιάδες στρέμματα επένδυσης της «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ» στην Χαλκιδική, οι επαναλαμβανόμενες κάθε χρόνο καταστροφικές πυρκαγιές δασών και οι πλημμύρες που συχνά συνοδεύονται με ανθρώπινες απώλειες, οι καταστροφές από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, κυρίως στις ανεμογεννήτριες, όπου κάθε χρόνο χιλιάδες στρέμματα με υψηλή περιβαλλοντική σημασία παρέχονται στους ομίλους των ανεμογεννητριών. Αναφερόμαστε σε περιοχές «NATURA», σε καταφύγια για την άγρια ζωή, σε εθνικούς δρυμούς και άλλα. Το βιομηχανικό κεφάλαιο που σπέρνει κατά το δοκούν τα επικίνδυνα απόβλητα, τα υγρά, στερεά κ.λπ., τη σταδιακή μετατροπή των τσιμεντοβιομηχανιών σε επικίνδυνες μονάδες καύσης επικίνδυνων αποβλήτων, την επαναλειτουργία ύστερα από είκοσι χρόνια των καζανιών θανάτου στο Πέραμα και την νομιμοποίηση της «OIL ONE» να αποθηκεύει και να διακινεί τα πετρελαιοειδή και να επεξεργάζεται τεράστιες ποσότητες επικίνδυνων πετρελαιοειδών αποβλήτων στη Δραπετσώνα. Επίσης, η συνεχιζόμενη τυχοδιωκτική κατάσταση στη διαχείριση αστικών και βιομηχανικών αποβλήτων, τα φαινόμενα θαλάσσιας ρύπανσης, όπως αυτό το πρόσφατο της «Αγίας Ζώνης» και άλλα πολλά. Η Σύμβαση του Espoo, που διαμορφώνεται και με τις δύο τροποποιήσεις, υπηρετεί τις γενικότερες στοχεύσεις του κεφαλαίου. Ακόμα χειρότερα ο διασυνοριακός της χαρακτήρας, σε περίοδο που ο μονοπωλιακός ανταγωνισμός εκδηλώνεται με ιδιαίτερη οξύτητα, εγκυμονεί πρόσθετη απειλή και για την εργατική τάξη, την αγροτιά και τα λαϊκά στρώματα, καθώς διευκολύνεται και σε νομικό επίπεδο η δυνατότητα των μονοπωλιακών ομίλων που δραστηριοποιούνται σε γειτονικά θιγόμενα κράτη να παρεμβαίνουν στο πλαίσιο του άγριου ανταγωνισμού σε έργα που εντάσσονται σε τομείς, όπως η γεωργία, η ενέργεια, η βιομηχανία, η εξόρυξη, οι μεταφορές, η διαχείριση αποβλήτων και φυσικά μπορεί να συμβαίνει και το αντίστροφο. Η όξυνση αυτή τίποτε το καλό δεν προοιωνίζεται για τους λαούς της περιοχής των Βαλκανίων που αποτελεί πεδίο οξείας αντιπαράθεσης ιμπεριαλιστικών γεωπολιτικών συμφερόντων και επιδιώξεων. Με αυτό το σκεπτικό εμείς δίνουμε αρνητική ψήφο στην κύρωση της σύμβασης με τις τροποποιήσεις που προτείνετε να ψηφίσουμε σήμερα. Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα λίγο χρόνο για να αναφερθώ στη Σύμβαση του Κιγκάλι. Οι υδροφθοράνθρακες χρησιμοποιήθηκαν ευρέως ως υποκατάστατο των χλωροφθοροανθράκων ως ψυκτικά αέρια, κυρίως αέρια, λόγω της σημαντικά μικρότερης επίπτωσής τους στην επέκταση της τρύπας του όζοντος. Όμως, οι ουσίες αυτές ενεργοποιούνται ως αέρια θερμοκηπίου, μιας και φέρονται να είναι χιλιάδες φορές δραστικότερα στη δέσμευση της θερμότητας στην ατμόσφαιρα ως προς το διοξείδιο του άνθρακα. Όμως, τίποτε από όλα αυτά δεν είναι καινούργιο. Από το 1987, όταν ξεκίνησε η υποκατάσταση των χλωροφθοροανθράκων από τους υδροφθοράνθρακες, ήταν πασίγνωστο σε όλο τον επιστημονικό κόσμο ότι οι μεν πλεονεκτούσαν των δε στο θέμα όζον, όχι όμως, και στο θέμα υπερθέρμανση. Βεβαίως, κανείς στον βάρβαρο κόσμο των διακρατικών καπιταλιστικών ενώσεων των μεγάλων πολυεθνικών, των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, των συνεδρίων και των συμβάσεων που ακολούθησαν δεν έθιξε το ζήτημα. Γιατί; Γιατί τα μεγάλα μονοπωλιακά συγκροτήματα στη χημική βιομηχανία είχαν ήδη επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια στην παραγωγή των υδροφθορανθράκων, προσδοκώντας τεράστια κέρδη από την απαγόρευση των αμαρτωλών χλωροφθοροανθράκων, μιας και είναι δεδομένο το τεχνολογικό τους προβάδισμα έναντι του ανταγωνισμού των ομίλων λιγότερο ενδεδειγμένων ή αναπτυσσόμενων χωρών, όπως στην Ινδία, στην Βραζιλία και σε άλλα μέρη. Σήμερα μερικές δεκαετίες μετά, αφού η παραγωγή των υδροφθορανθράκων εδραιώθηκε διεθνώς, ήρθε η στιγμή για την επανάληψη του έργου με λίγο διαφορετικό σενάριο στις λεπτομέρειές τους. Οι υδροφθοράνθρακες πρέπει να αποσυρθούν. Αυτή η φιλολογία έχει ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια. Οι ίδιοι όμιλοι, που το 1987 κέρδισαν τεράστια ποσά από την τεχνολογική αποκλειστικότητα των υδροφθορανθράκων, σήμερα είναι αυτοί που είναι έτοιμοι να κάνουν το ίδιο για τα υποκατάστατά τους. Μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες έχουν ήδη ξεκινήσει την παραγωγή των νέων προϊόντων. Εκτός από τα τεράστια κέρδη, έχουμε και την επιδίωξη για οικονομική και γεωπολιτική υπεροχή έναντι των αντιπάλων. Για μια σειρά οικονομίες, όπως της Ινδίας και άλλες, θα σημαίνει αύξηση του κόστους κλιματισμού κατά οκτώ έως δέκα φορές. Γι' αυτό μια σειρά από αναπτυσσόμενες καπιταλιστικές οικονομίες, όπως της Ινδίας, του Ιράν και άλλες, πίεζαν για πιο ήπια χρονοδιαγράμματα, σε βάθος δεκαπενταετίας, αντί για την πενταετία, για την οποία πίεζαν οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο τελικός συμβιβασμός στο Κιγκάλι υποχρεώνει και αυτές τις χώρες να μειώσουν την παραγωγή και χρήση των υδροφθορανθράκων από το 2028, δηλαδή σε βάθος δεκαετίας, κατά 15%, όσο δηλαδή θα το κάνουν οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι το 2023. Ανεξάρτητα απ' αυτόν τον συμβιβασμό, είναι φανερό ότι το κόστος από τη γιγαντιαίας κλίμακας αναπροσαρμογή στα συστήματα ψύξης, ειδικά σε χώρες με θερμό κλίμα που έχουν έντονο το πρόβλημα, θα μετακυλιστεί στα λαϊκά στρώματα, επιδεινώνοντας σημαντικά τους όρους διαβίωσης και την οικονομική τους επιβάρυνση. Η αύξηση του κόστους κλιματισμού και ψύξης, στην οποία αναπόφευκτα θα οδηγήσει η εφαρμογή της Συμφωνίας του Κιγκάλι, θα αυξήσει ακόμα περισσότερο το ήδη δυσβάστακτο για τις λαϊκές οικογένειες φορτίο για την προμήθεια, συντήρηση και λειτουργία των κλιματιστικών συστημάτων. Πολλές δεκάδες μικρές βιοτεχνίες, οι οποίες αδυνατούν αντικειμενικά να εφαρμόσουν οικονομίες κλίμακας, στην παραγωγή τους, με την εφαρμογή μεγάλων κλιματιστικών μονάδων, θα επωμιστούν κόστη δυσανάλογα με τη ικανότητά τους να τα απορροφήσουν, με αποτέλεσμα η πίεση των μεγάλων ομίλων σ' αυτές να πολλαπλασιαστεί. Το συγκεκριμένο παράδειγμα μιλά πολύ εύγλωττα για την πραγματικότητα του καπιταλισμού, του καπιταλισμού που σαπίζει και πεθαίνει ακόμα και μέσω της ίδιας του της ανάπτυξης. Είναι ένα κλασικό παράδειγμα του πώς η επιστημονική πρόοδος τίθεται στην υπηρεσία της μεγιστοποίησης των μονοπωλιακών υπερκερδών και μετατρέπεται σε θηλιά που εξοντώνει τα φτωχά λαϊκά στρώματα, εργάτες, αυτοαπασχολούμενους και μικρούς βιοτέχνες, συνθλίβει και βαθαίνει την ανισοτιμία στους όρους με τους οποίους μικρές αναπτυσσόμενες καπιταλιστικές χώρες εντάσσονται στον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό καταμερισμό εργασίας. Είναι ένα κλασικό παράδειγμα τού πως το κεφάλαιο δεν διστάζει να κερδοσκοπεί πάνω στα ερείπια, που το ίδιο προκαλεί στο περιβάλλον, φυσικό και ανθρώπινο, υποκρινόμενο πάντα ότι έτσι λύνει τα προβλήματα που το ίδιο δημιούργησε. Και αυτό μόνο μέχρι να δημιουργήσει τα επόμενα, για την αντιμετώπιση των οποίων θα πουλήσει τότε τις νέες λύσεις. Το περιβάλλον κινδυνεύει απ' αυτό το βάρβαρο σύστημα, τον καπιταλισμό, από τις ενώσεις του και τις πολιτικές που το υπηρετούν. Το μικρόβιο που προκαλεί τη θανατηφόρα λοίμωξη δεν μπορεί να αποτελέσει το φάρμακο για την αρρώστια που προκαλεί. Ψηφίζουμε «παρών» στην προκειμένη Σύμβαση του Κιγκάλι.
Ευχαριστούμε. Μη υπάρχοντος άλλου ομιλητή, ο Υπουργός κ. Φάμελλος έχει τον λόγο.
Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, νομίζω ότι κάναμε μία ενδιαφέρουσα συζήτηση και στην επιτροπή που συζητήσαμε τις δύο συμβάσεις, οπότε και εγώ δεν θα μπω σε πολλά ζητήματα ουσίας των δύο κυρώσεων. Θεωρώ ότι είναι μια θετική στιγμή για το ελληνικό Κοινοβούλιο. Προχωρούμε στην κύρωση δύο σημαντικών συμβάσεων. Η μία αφορά στα ζητήματα των περιβαλλοντικών επιπτώσεων και η άλλη αφορά τυπικά στα θέματα του όζοντος, αλλά ουσιαστικά στην κλιματική αλλαγή. Νομίζω, όμως, ότι οφείλω να επαναλάβω κάποια ζητήματα τα οποία συζητήσαμε, διότι θα ήθελα να καταγραφούν και στα Πρακτικά, ώστε να ενημερώσουμε και τους πολίτες και προφανώς και τα κόμματα που είναι εδώ σήμερα. Τα θέματα του περιβάλλοντος σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ουσιαστικά και κρίσιμα ζητήματα. Συνδέονται αναπόσπαστα και με την επιβίωση του πλανήτη και των πολιτών, αλλά και με τα θέματα ανάπτυξης και οικονομίας. Νομίζω ότι είναι σαφέστατα αντιεπιστημονική θέση να παραγνωρίζουμε και να υποτιμούμε τα σοβαρά περιβαλλοντικά ζητήματα. Αντιθέτως, θα έλεγα ότι η συμφωνία για το περιβάλλον μάς δίνει μια δυνατότητα να πετύχουμε και μια προοδευτική πολιτική συμφωνία σε επίπεδο πλανήτη και αυτό είναι επιδίωξή μας. Θεωρούμε ότι και οι στόχοι βιώσιμης ανάπτυξης του ΟΗΕ αλλά και η Συμφωνία των Παρισίων αποτελούν σε παγκόσμιο επίπεδο προοδευτικά πολιτικά κείμενα, συμφέρουν την Ελλάδα και σε εθνικό επίπεδο είναι πολύ σημαντικά. Γι' αυτόν τον λόγο, λοιπόν, και σε επίπεδο περιβαλλοντικής διπλωματίας αλλά και στην άσκηση της ελληνική περιβαλλοντικής πολιτικής σαφέστατα τοποθετούμαστε σε αυτές τις συμμαχίες. Τα θέματα βιώσιμης ανάπτυξης, για εμάς, είναι πάρα πολύ σημαντικά. Η Ελλάδα επέλεξε να παρουσιάσει εθελοντικά την πρόοδό της για τα θέματα βιώσιμης ανάπτυξης στην πρόσφατη συνάντηση του ΟΗΕ υψηλού επιπέδου, υπουργικού επιπέδου και Αρχηγών κρατών στη Νέα Υόρκη, στις 15, 16 και 17 Ιουλίου, κατά την οποία είχαμε πάρα πολύ καλή αξιολόγηση. Και αυτό, κυρίες και κύριοι, έχει να κάνει με το ότι η βιώσιμη ανάπτυξη δεν είναι μόνο το περιβάλλον. Η βιώσιμη ανάπτυξη αφορά στην εργασία, στην πρόσβαση σε βασικά αγαθά, στην πρόσβαση στην υγεία, στην πρόνοια και στην παιδεία. Είναι βασικοί στόχοι της βιώσιμης ανάπτυξης πλέον για το 2030 και όπως καταλαβαίνετε, συντάσσονται και συμφωνούν σ' ένα πολύ μεγάλο επίπεδο με τη δική μας πολιτική προοπτική αλλά και με την ευρωπαϊκή πολιτική προοπτική. Θεωρούμε ότι είναι και η κατάλληλη απάντηση στις λανθασμένες και περιορισμένου πολιτικού επιπέδου και οπτικής μνημονιακές πολιτικές, οι οποίες ασχολούνταν μόνο με τους αριθμούς, αλλά ταυτόχρονα μεγάλωναν το χάσμα όσον αφορά το θέμα της πρόσβασης στην εργασία, στην υγεία ή στην παιδεία και πως δημιουργούν ένα νέο πολιτικό επίπεδο συνεργασιών και στην Ευρώπη και παγκόσμια. Από την άλλη μεριά, υπάρχει από το σύνολο της επιστημονικής, αλλά και της παγκόσμιας πολιτικής κοινότητας μια συμφωνία για θέμα της κλιματικής αλλαγής. Θεωρώ απολύτως αντιεπιστημονικό, απάνθρωπο να ακούγεται εντός της ελληνικής Βουλής ότι δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση και συμφωνία για την κλιματική αλλαγή και τις επιπτώσεις της. Η αγάπη στον άνθρωπο, η αγάπη στην πρόοδο, η αγάπη στο περιβάλλον πρώτα απ' όλα στηρίζεται στην ενίσχυση της υποστήριξης της ανθρώπινης ζωής και υγείας. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν πολιτικοί χώροι εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου που να λένε ότι δεν υπάρχουν δεδομένα για την κλιματική αλλαγή, όταν υπάρχει η Παγκόσμια Διακυβερνητική Διάσκεψη, η οποία όχι απλώς επιβεβαιώνει το μεγάλο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής, αλλά, δυστυχώς, επιβεβαιώνει ότι είναι αρνητικές οι εξελίξεις στην κλιματική αλλαγή. Δεν μπορούμε να πιάσουμε, δηλαδή, ως παγκόσμια κοινότητα τον στόχο του κάτω των δύο βαθμών Κελσίου και πρέπει να έχουμε μεγαλύτερη πολιτική εγρήγορση και πιο συγκεκριμένα μέτρα για την κλιματική αλλαγή. Θεωρώ, λοιπόν, απαράδεκτο και - αν θέλετε - τίθεμαι απόλυτα απέναντι σε λογικές απολύτως αντιεπιστημονικές, κυρίως, όμως, σε λογικές που είναι ενάντια στον άνθρωπο, στις αξίες του και στο περιβάλλον, όπως ακούστηκε προηγουμένως. Από την άλλη μεριά, όμως, θα ήθελα σαφέστατα να κάνουμε και μία άλλη διάκριση. Είναι γεγονός ότι η οικονομική δραστηριότητα και η ανθρώπινη δραστηριότητα δημιουργεί επιπτώσεις στο περιβάλλον. Πιθανά, να ζούμε σε έναν βάρβαρο κόσμο, σε έναν κόσμο ο οποίος έχει προκύψει από την ανάπτυξη μονοπωλιακών ενώσεων ή επιχειρήσεων, ταυτόχρονα όμως και των κοινωνιών. Θα ήθελα να θέσω, όμως, ένα ερώτημα: Σε αυτόν τον κόσμο, στον οποίο ζούμε, τον κόσμο με τις πολλές αντιθέσεις και ταυτόχρονα με την μεγάλη πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας αλλά και των οικονομικών μορφών, δεν οφείλουμε να διαθέσουμε στην υπηρεσία των πολιτών όλων των κοινωνικών τάξεων, των λαϊκών τάξεων και των εργαζομένων, όλα τα επιστημονικά, διοικητικά και πολιτικά εργαλεία για την προστασία του περιβάλλοντος; Είναι δυνατόν ένα κόμμα προοδευτικό, ένα κόμμα με τέτοια ιστορία και παράδοση στους αγώνες και στην επιστήμη να αρνείται τον επιστημονικό όρο του ελέγχου του περιβάλλοντος προς όφελος της εργατικής τάξης; Μου έκανε και αυτό ιδιαίτερη εντύπωση. Εγώ, λοιπόν, θέλω να σας πω τη δική μας άποψη: Εφόσον έχουμε την επιστημονική γνώση αλλά και τις παγκόσμιες πολιτικές συμφωνίες, δεν θέλουμε αυτές να τίθενται μόνο προς όφελος πιθανά των οικονομικών ομίλων, αλλά αντίθετα και προς όφελος των κοινωνιών, των κρατών και της χώρας μας. Η χώρα μας, λοιπόν, όλοι οι εργαζόμενοι και όλοι οι πολίτες της, αλλά και οι γειτονικές χώρες, και όλοι οι εργαζόμενοι και οι πολίτες των γειτονικών χωρών έχουν να κερδίσουν από διακρατικές συμφωνίες που δίνουν τη δυνατότητα ελέγχου των διασυνοριακών περιβαλλοντικών επιπτώσεων. [[Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Αναπληρωτή Υπουργού]] Ολοκληρώνω, κύριε Πρόεδρε. Διότι κι εμείς, αλλά και οι πολίτες της Αλβανίας, της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, της Βουλγαρίας, της Τουρκίας, αλλά και όλων των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου έχουν να κερδίσουν από μία συμφωνία που μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε πρόσβαση στον έλεγχο και στη διατύπωση των περιβαλλοντικών όρων και των περιβαλλοντικών επιπτώσεων για τη λειτουργία των επιχειρήσεων. Μάλιστα, εδώ θα ήθελα να πω, σχολιάζοντας - αν θέλετε - και μια άλλη τοποθέτηση που άκουσα, ότι η τροποποίηση αυτή της Σύμβασης του Espoo που δίνει τη δυνατότητα στην κοινωνία των πολιτών να συμμετέχει σε αυτή τη διαβούλευση - όχι μόνο δηλαδή στα κράτη αλλά και στην κοινωνία των πολιτών - είναι ένα ακόμη πιο προοδευτικό βήμα και επίτευγμα της παγκόσμιας πολιτικής κοινότητας και γι' αυτό το υποστηρίζουμε και σε πολιτικό επίπεδο. Δίνει τη δυνατότητα, δηλαδή, όχι μόνο στα κράτη να συμμετέχουν σε μια παγκόσμια συζήτηση, διασυνοριακή, για τις επιπτώσεις των περιβαλλοντικών και οικονομικών δραστηριοτήτων αλλά και η κοινωνία των πολιτών να έχει έναν ενισχυμένο ρόλο. Κι εγώ θέλω να επικροτήσω - και να επικροτήσουμε ως Κυβέρνηση - αυτή την επιλογή της κοινωνίας των πολιτών να έχει αυτόν τον ισχυρό ρόλο, διότι δίνεται η δυνατότητα και σε ανεξάρτητες, αυτόνομες κινηματικές φωνές να διατυπώνουν λόγο και να συμμετέχουν στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Σε αντίθετη περίπτωση, διακόπτοντας - αν θέλετε - την πρόσβαση στην πληροφορία, στη διατύπωση γνώμης, στην πολιτική και περιβαλλοντική ενασχόληση από τις κοινωνικές ομάδες, περιορίζουμε τη δημοκρατία. Εμείς θέλουμε να ανοίξουμε τη δημοκρατία, τη συνεργασία των λαών και την παράλληλη πρόοδο, προφανώς με περιβαλλοντική ισορροπία και με βιώσιμη ανάπτυξη. Έχουμε, λοιπόν, την υποχρέωση, γνωρίζοντας ότι σαφέστατα οι οικονομικές μορφές διαθέτουν πρόσβαση στην επιστημονική γνώση και ισχυρά επιστημονικά επιτελεία, να δώσουμε τη δυνατότητα στις κοινωνίες και στα κράτη να αναπτύξουν αντίστοιχο δυναμικό και να έχουν το δικαίωμα παρέμβασης. Διότι όπως είπαμε και στις επιτροπές, τα μονοπώλια, οι μεγάλοι πολυεθνικοί όμιλοι έχουν επιστημονικό δυναμικό και έχουν και τις διαδρομές - πιθανά πολλές υπόγειες - να παρεμβαίνουν στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις άλλων δραστηριοτήτων, άλλων χωρών, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού. Οι πολίτες, οι κοινωνίες, οι πολιτείες και τα κράτη δεν θα έχουν αυτό το δικαίωμα; Αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να πετύχουμε η Σύμβαση του Espoo, να κατοχυρώσουμε, δηλαδή, τη δυνατότητα αυτή. Μάλιστα, θα έλεγα ότι σε πολιτικό επίπεδο είναι σημαντικό το ότι η χώρα μας την κυρώνει σε επίπεδο Κοινοβουλίου, διότι δηλώνει στη γειτονιά της ότι θέλουμε και οι υπόλοιπες χώρες της γειτονιάς μας να κυρώσουν τη σύμβαση αυτή, κάτι που δεν έχει κάνει η Τουρκία. Και εμείς θέλουμε σε αυτή την «οικογένεια» του ελέγχου, της συνεννόησης, της βιώσιμης ανάπτυξης να είναι όλοι οι γείτονές μας. Μοιραζόμαστε την ίδια θάλασσα, μοιραζόμαστε την ίδια ατμόσφαιρα, μοιραζόμαστε την ίδια ζωή. Δεν θεωρούμε ότι υπάρχουν σύνορα μεταξύ των πολιτών όσον αφορά το περιβάλλον, όσον αφορά τη ζωή και το δικαίωμα σε αυτή. Αντίθετα, πρέπει να ενισχύουμε τις διασυνοριακές συνεργασίες, γιατί αυτές είναι που εγκαθιστούν το κλίμα ειρήνης, που θεωρούμε ότι είναι το πρωτεύον στη ζωή του ανθρώπου. Και θεωρώ πως και η Αριστερά αυτό πιστεύει, δηλαδή ότι ξεκινώντας από την ειρήνη και τη συνεργασία των λαών μπορούμε να πετύχουμε όλα τα υπόλοιπα. Κλείνοντας θα ήθελα να πω ότι η Συνθήκη του Κιγκάλι δημιουργεί σοβαρότατα ζητήματα όσον αφορά τις οικονομικές και παραγωγικές μας υποχρεώσεις. Εδώ είναι η συζήτηση που πρέπει να κάνουμε. Σε αυτό το επίπεδο πρέπει να συζητήσουμε, διότι υπάρχουν σημαντικότατες αλλαγές, μιας και η Ελλάδα είναι στις χώρες που έχουν τις μεγαλύτερες υποχρεώσεις για τη μείωση των υδροφθορανθράκων. Και εδώ υπάρχουν σοβαρά ζητήματα και ως προς τις εισαγωγές και ως προς τους τεχνίτες και την πιστοποίηση των επαγγελμάτων. Εμείς, λοιπόν, μαζί με το Υπουργείο Οικονομικών, πρέπει να εκδώσουμε μία σημαντική υπουργική απόφαση μέχρι το τέλος του χρόνου για τις οικονομικές δραστηριότητες που αναπτύσσονται στο πεδίο αυτό. Και, βέβαια, πρέπει να συζητήσουμε, στην ουσία της παραγωγικής ανασυγκρότησης, τι επαγγέλματα, τι δραστηριότητες, τι επιχειρήσεις μπορούν να αναπτυχθούν στην Ελλάδα, ώστε να έχουμε εκ των προτέρων επενδύσεις στην πράσινη ανάπτυξη, σε μία οικονομία που θα προλαμβάνει τις εκπομπές, θα προλαμβάνει τους ρύπους, θα προλαμβάνει τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Αυτό ταυτόχρονα, κατά την άποψή μου, δίνει δύο σημαντικά χαρακτηριστικά προόδου στην πολιτική μας: Πρώτον, θα αυξήσει την εργασία με βιώσιμα χαρακτηριστικά. Άρα θα έχουμε μακροπρόθεσμη εργασία με μακροπρόθεσμο προϊόν, κάτι που είναι προοδευτικό για την Ελλάδα. Η έξοδος από τα μνημόνια σημαίνει μακροπρόθεσμη, βιώσιμη εργασία για όλους. Δεύτερον, θα εξασφαλίσει ποιότητα ζωής και πρόσβαση στα βασικά αγαθά της υγείας και της προόδου επίσης για όλους τους πολίτες. Αυτό είναι ένα, επίσης, προοδευτικό αγαθό που δεν δινόταν στην προηγούμενη περίοδο και δεν εξασφαλιζόταν για όλους τους πολίτες. Αυτές οι μεγάλες προοδευτικές αλλαγές της εργασίας για όλους, της ζωής για όλους και της πρόσβασης στις αποφάσεις για όλους είναι χαρακτηριστικά που και η Ευρώπη και η Ελλάδα έχουν σήμερα στην προτεραιότητά τους. Και πιστεύω ότι από αυτή την άποψη - με μία διεσταλμένη, βέβαια, ερμηνεία - αυτές οι δύο συνθήκες μπορούν να συμβάλουν και σε αυτή την κατεύθυνση. Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, αν γινόταν μία κριτική στη Βουλή σήμερα θα ήταν γιατί αργήσαμε, γιατί πιθανώς υπάρχουν συμφωνίες εδώ του 2001, του 2004 που δεν έχουν έλθει στη Βουλή. Αυτή την κριτική εγώ θα την έκανα αποδεκτή. Έχουμε αργήσει. Πρέπει να επιταχύνουμε και παρ' ότι είμαστε λίγοι σήμερα, πρέπει να δώσουμε ένα μήνυμα ότι το περιβάλλον είναι προτεραιότητα για την Ελλάδα, είναι ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Δεν είναι μόνο υγεία, είναι ανάπτυξη, εργασία και διάκριση - αν θέλετε - της Ελλάδας. Και προφανώς η Ελλάδα πρέπει να είναι πρωτοπόρα και στις περιβαλλοντικές συμφωνίες, αλλά πάνω απ' όλα στη μάχη για την κλιματική αλλαγή και τη μείωση των επιπτώσεων από το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κι εμείς ευχαριστούμε. Ο Βουλευτής κ. Παναγιώτης (Νότης) Μηταράκης ζητεί άδεια απουσίας στο εξωτερικό από σήμερα Πέμπτη 30 Αυγούστου 2018 έως το Σάββατο 1η Σεπτεμβρίου 2018. Η Βουλή εγκρίνει;
Συνεπώς η Βουλή ενέκρινε τη ζητηθείσα άδεια. Επίσης, ο Βουλευτής κ. Τριανταφυλλίδης Αλέξανδρος ζητεί άδεια απουσίας στο εξωτερικό από 14 Σεπτεμβρίου 201 έως 18 Σεπτεμβρίου 2018. Η Βουλή εγκρίνει;
Συνεπώς η Βουλή ενέκρινε τη ζητηθείσα άδεια. Έχω την τιμή να ανακοινώσω στο Τμήμα ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαβίβασε στη Βουλή, σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος και τον ν.3126/2003 «Ποινική Ευθύνη των Υπουργών» όπως ισχύει: Την 7-8-2018 ποινική δικογραφία που αφορά τον Αναπληρωτή Υπουργό Οικονομίας και Ανάπτυξης κ. Αλέξη Χαρίτση. Την 8-8-2018 ποινική δικογραφία στους Πρωθυπουργούς από το έτος 2008 ως και το έτος 2016, κ.κ. Κωνσταντίνου Καραμανλή, Γεώργιου Παπανδρέου, Λουκά Παπαδήμου, Παναγιώτη Πικραμένου, Αντώνιου Σαμαρά, Αλέξη Τσίπρα, Βασιλικής Θάνου και στους Υπουργούς Οικονομικών από το έτος 2008 έως και το έτος 2016, κυρίων Γεώργιου Αλογοσκούφη, Γιάννη Παπαθανασίου, Γεώργιου Παπακωνσταντίνου, Ευάγγελου Βενιζέλου, Φίλιππου Σαχινίδη, Γεώργιου Ζανιά, Γιάννη Στουρνάρα, Γκίκα Χαρδούβελη, Γιάνη Βαρουφάκη και Ευκλείδη Τσακαλώτου. Και την 29-8-2018 ποινική δικογραφία που αφορά στον πρώην Αναπληρωτή Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιο για θέματα Προστασίας του Πολίτη κ. Νικόλαου Τόσκα και στον Υπουργό Εσωτερικών κ. Παναγιώτη Σκουρλέτη, και ποινική δικογραφία που αφορά στον πρώην Υπουργό κ. Γεώργιου Βουλγαράκη. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κηρύσσεται περαιωμένη η συζήτηση ενιαία επί της αρχής και επί των άρθρων των σχεδίων νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας και προχωρούμε στην ψήφισή τους ξεχωριστά. «Κύρωση των τροποποιήσεων της Σύμβασης για την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε διασυνοριακό πλαίσιο, που υπεγράφη στο Espoo της Φινλανδίας το 1991 και κυρώθηκε με το ν. 2540/1997 (Α΄ 249)». Ερωτάται το Τμήμα: Γίνεται δεκτό το νομοσχέδιο;
Ναι.
Ναι.
Ναι.
Όχι.
Όχι.
Ναι.
Ναι.
Ναι.
Συνεπώς το νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας: «Κύρωση των τροποποιήσεων της Σύμβασης για την εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων σε διασυνοριακό πλαίσιο, που υπεγράφη στο Espoo της Φινλανδίας το 1991 και κυρώθηκε με το ν. 2540/1997 (Α΄ 249)» έγινε δεκτό κατά πλειοψηφία, σε μόνη συζήτηση, επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου και έχει ως εξής:
Προχωρούμε στην ψήφιση του δεύτερου νομοσχεδίου. «Κύρωση της τροποποίησης που έγινε στο Κιγκάλι (Ρουάντα) στις 10-15 Οκτωβρίου 2016, του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ του 1987, που κυρώθηκε με το ν. 1818/1988 (Α΄ 253), σχετικά με τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος». Ερωτάται το Τμήμα: Γίνεται δεκτό το νομοσχέδιο;
Ναι.
Ναι.
Ναι.
Παρών.
Παρών.
Ναι.
Ναι.
Ναι.
Συνεπώς το νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας: «Κύρωση της τροποποίησης που έγινε στο Κιγκάλι (Ρουάντα) στις 10-15 Οκτωβρίου 2016, του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ του 1987, που κυρώθηκε με το ν. 1818/1988 (Α΄ 253), σχετικά με τις ουσίες που καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος» έγινε δεκτό κατά πλειοψηφία, σε μόνη συζήτηση, επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου και έχει ως εξής:
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, παρακαλώ το Τμήμα να εξουσιοδοτήσει το Προεδρείο για την υπ' ευθύνη του επικύρωση των Πρακτικών ως προς την ψήφιση στο σύνολο των παραπάνω νομοσχεδίων.
Συνεπώς το Τμήμα παρέσχε τη ζητηθείσα εξουσιοδότηση. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δέχεστε στο σημείο αυτό να λύσουμε τη συνεδρίαση;
Με τη συναίνεση του Τμήματος και ώρα 10.47΄ λύεται η συνεδρίαση.