Türkiye Büyük Millet Meclisinin 24’üncü Birleşimini açıyorum. Elektronik cihazla yoklama yapacağız. Yoklama için üç dakika süre vereceğim. Sayın milletvekillerinin oy düğmelerine basarak salonda bulunduklarını bildirmelerini, bu süre içerisinde elektronik sisteme giremeyen milletvekillerinin salonda hazır bulunan teknik personelden yardım istemelerini, buna rağmen sisteme giremeyen üyelerin ise yoklama pusulalarını görevli personel aracılığıyla üç dakikalık süre içerisinde Başkanlığa ulaştırmalarını rica ediyorum. Yoklama işlemini başlatıyorum. [[Elektronik cihazla yoklama yapıldı]] Gündeme geçmeden önce, üç sayın milletvekiline gündem dışı söz vereceğim. Gündem dışı ilk söz 3 Aralık Dünya Engelliler Günü münasebetiyle söz isteyen Mardin Milletvekili Sayın Abdurrahim Akdağ’a aittir. Sayın Akdağ konuşmadan evvel, sayın milletvekilleri, arkadaşımız hazırlık yaptı, konuşacak ama çok büyük bir uğultu var Mecliste. Rica edeyim, bu uğultuyu hafifletirsek çok sevineceğim. Buyurun Sayın Akdağ.
Değerli milletvekilleri, tüm dünyada bugün, Engelliler Günü olarak çeşitli etkinliklerle kutlanmaktadır. Dünya Sağlık Örgütüne göre, dünya nüfusunun 500 milyonu engellidir. Türkiye’de, nüfusun yüzde 12,3’üne tekabül eden 8,5 milyon kişi engelli durumdadır. Engelli vatandaşlarımızın günlük hayatta karşılaştıkları sorunlara çözüm bulmak, kendilerine yetebilen bireyler olarak hayatlarını sürdürmek için gerekli olan her desteği sağlamak, sosyal devlet olmanın önemli bir gereği olduğu kadar AK PARTİ olarak bizim de temel hedefimizdir. Engelli alanlarındaki gelişmeler 2010 yılında anayasal düzeye taşınmış ve engelliler için alınacak tedbirlerin eşitlik ilkesine aykırı sayılmayacağı hükmü getirilerek pozitif ayrımcılık anayasal düzende güvenceye alınmıştır. İnsan hakları belgelerinde olduğu gibi, bu yıl yapılan düzenleme ile ulusal mevzuatımızdan “sakat, özürlü, çürük” gibi ibareler çıkarılarak kabul gören “engelli” ibaresi getirilmiştir. Engelli istihdamı konusunda da iktidarımız dünyada bir ilki gerçekleştirmiş ve ÖMSS sınavını gerçekleştirmiştir, bu sınav sonucunda 16 bin engelli istihdam edilmiştir. 2002 yılında engelli kadrosunda çalışan engelli sayısı 5.777 iken bugün bu rakam 35 bine çıkmıştır. Ayrıca, özel sektörde, 2002 yılı itibarıyla istihdam edilen engelli işçi sayısı 10.883 iken 2013 Ağustos itibarıyla 25.544’e yükseltilmiş olup böylelikle özel sektörde de büyük oranda engelli istihdamı gerçekleştirilmiştir. 2002 yılında engelli aylıkları 24 lira iken AK PARTİ iktidarı döneminde, 2013 yılı itibarıyla 765 TL’ye kadar yükseltilmiştir. Engellilere bakım alanında da hizmetlerimiz devam etmektedir. 2002 yılında 2.647 engelli, kurum bakımı için sıra beklemekte iken, bugün sıra bekleyen yoktur. Evde bakım hizmetlerinde 2013 Ekim ayı itibarıyla 424.823 engelli vatandaşımız yararlanmaktadır. Yine, iktidarımız döneminde, 2005 yılında, engellilerin toplumsal hayata katılımı üzerindeki engelleri kaldırmak üzere, kurum ve açık alanlarda verilen hizmetlerin engellilerin kullanımına uygun hâle getirme zorunluluğu getirilmiştir. Erişilebilirlikle ilgili, Türkiye Büyük Millet Meclisi İnsan Hakları İnceleme Komisyonu bünyesinde -başkanlığımda- bir komisyon oluşturulmuş ve bütün partiler, gruplarımız buna destek vermiştir. Hazırladığımız rapor ilgili yerlere arz edilmiştir. AK PARTİ Engelli Koordinasyon Merkezinde de engelli hakları ve engellilerimizin hayatlarını kolaylaştırmak için 12 tane çalıştay düzenlenmiştir. Bu çalıştaylarda elde edilen veriler ışığında sosyal politikaların belirlenmesi hususunda bir adım atılmıştır. Eğitim alanında da AK PARTİ iktidarında önemli gelişmeler kaydedilmiştir. Özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerindeki öğrenci sayısı 2006 yılında 4 kattan fazla artırılarak 263 bine ulaşmıştır. 2023 hedefimiz, engellilerin sosyal ve ekonomik hayatlarını daha kolay sürdürebilmeleri amacıyla barınma, ulaşım, iletişim ve çalışma şartlarına dair asgari standartların sağlandığı ve ülke genelinde yaygınlaştırıldığı, engellilerin sosyal dışlanmışlık duygusundan kurtulduğu bir Türkiye’dir. Engelli hakları konusunda bireyler, aileler ve toplum giderek bilinçlenmektedir. Engellilerimiz artık dört duvar arasında saklanmıyor. En büyük engel, zihinlerdeki ve gönüllerdeki engeldir. Azmin, kararlılığın, öz güvenin insana çok şey yaptırabileceğine inanıyorum. Kendi engelimle, çevremle, toplumla barışık olmanın bana avantaj sağladığını kendi hayatımdan biliyorum. Bütün engelli kardeşlerime de şunu söylüyorum: Beyniniz var, yüreğiniz var, insan sevginiz var; yapabileceğiniz çok şey olduğunu unutmayın. Ben yaparım derseniz, hayallerinizin de ötesinde, gerçekleştirebileceğiniz şeyler olduğunu bilin. İnsan olarak ardımızda bir hoş seda bırakmamızın engellere takılmamasını diliyorum. Bu duygu ve düşüncelerle yüce Meclisi selamlar, engelsiz bir dünya dilerim.
Gündem dışı ikinci söz engellilerin sorunları hakkında söz isteyen Manisa Milletvekili Sayın Erkan Akçay’a aittir. Buyurun Sayın Akçay.
Engelli vatandaşlarımız ülkemizin eşit haklara sahip bireyleridir. Modern devletin görevlerinden birisi de engellilere fırsat eşitliği sağlamak, engellilerin yetenekleri doğrultusunda gelişmelerini teşvik etmek, ekonomik ve sosyal refahını temin etmektir. Ancak, engellilerle ilgili bütün kurum ve kuruluşların katılımıyla ortak bir devlet politikası hâlâ oluşturulamamıştır. Bu nedenle, ülkemizde yaklaşık 9 milyon engelli vatandaşımız eğitimden sağlığa, istihdamdan ulaşıma kadar her alanda çok sayıda sorun yaşamaktadır. Engellilerle ilgili kapsamlı en son çalışma, Türkiye Özürlüler Araştırması 2002 çalışmasıdır. AKP dönemindeki ilgili bakanlar engellilerle ilgili istatistiki verilerde on bir yıl öncesinin verilerini, sonuçlarını kullanmaktadır dolayısıyla Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, sorumluluk alanındaki engelli vatandaşlarımızın sayısını, engel durumunu, eğitim, sağlık ve istihdam durumlarını bilememektedir. Engellilere yönelik istihdam politikası büyük ölçüde kota tekniğine dayanmaktadır. Kamuda çalıştırılması gereken engelli memur oranı yüzde 3’tür. İş Kanunu’na göre 50 veya daha fazla işçi çalıştıran özel sektör iş yerlerinde yüzde 3, kamuda yüzde 4 engelli işçi çalıştırılmak zorundadır. Engelli işçilerin istihdamından Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü sorumludur ancak Türkiye İş Kurumu piyasaya iş gücü sunma görevini yürütememektedir, sadece kendisine gelen talepler kapsamında istihdam görevini sürdürmektedir. 50’den fazla işçi çalıştıran iş yerleri genelde büyük kentlerde sanayi ve hizmet sektörünün geliştiği yerlerdedir; bu nedenle, az gelişmiş yörelerdeki engelliler kota sisteminden faydalanamıyor. AKP Hükûmeti, 2010 yılının engelliler yılı olacağını iddia etmişti ve kamudaki açık kadroların tamamının doldurulacağı sözünü vermişti. Ancak, Devlet Personel Başkanlığına göre kamuda engelli memur kontenjanının yüzde 43’ü boştur; bu da sayı olarak 23.545’e tekabül etmektedir. Engelli istihdamından sorumlu olan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığında 30 engelli memur kontenjanı boştur. İş Kanunu’na göre de boş engelli işçi kontenjanı bindir. Özel sektördeki boş engelli işçi kontenjanı 23.298’dir. Engelli çalıştırma yükümlülüğüne uymayan işverene her engelli işçi ve çalıştırmadığı her ay için 1.832 lira ceza uygulanmaktadır. Bu ceza miktarı caydırıcı olmadığı için, işveren engelli çalıştırmak yerine para cezası ödemeyi tercih etmektedir. Ulusal engelliler veri tabanında kayıtlı olan 5 ila 18 yaş arası eğitim çağındaki engelli birey sayısı 323 bindir. Millî Eğitim Bakanlığına göre özel ve örgün eğitim veren 539 okulda 51 bin öğrenci eğitim görmektedir. Bu okullarda toplam 8 bin öğretmen görev yapmaktadır. Dolayısıyla, engellilere yönelik eğitim veren okul ve öğretmen sayısı çok yetersizdir. Birçok kurum ve kuruluşun görev alanına giren engellilik konusuyla rehabilitasyon hizmetlerine bir bütün olarak bakılmamaktadır. Bu da mevzuat dağınıklığına, görev ve yetki karmaşasına neden olmaktadır. Rehabilitasyon eğitimi alması gereken kişi sayısı 2 milyon civarındadır oysa bu eğitimi alan engelli sayısı 242 bindir. Engellilere yönelik sosyal bakım hizmetleri de son derece yetersizdir. Engelli ve Yaşlı Hizmetleri Genel Müdürlüğü bütçesi de yetersizdir ve bu nedenle, sivil toplum örgütlerinin devlet desteğiyle hayata geçirmek istedikleri projeler “Kaynak yok.” gerekçesiyle geri çevrilmektedir. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı, bina ve araç kirasına milyonlar harcayacağına, öncelikle Engelli ve Yaşlı Hizmetler Genel Müdürlüğünün bütçesini artırmalıdır. Bu düşüncelerle, engelsiz bir dünya temennisiyle sözlerime son veriyor, hepinize saygılar sunuyorum.
Gündem dışı üçüncü söz engelli insan haklarıyla ilgili söz isteyen Mardin Milletvekili Sayın Erol Dora’ya aittir. Buyurun Sayın Dora.
Engellilik, son derece heterojen grupları bünyesinde barındıran, aynı zamanda sosyolojiden ekonomiye, biyoetikten hukuka pek çok farklı disiplinin alanına girebilen bir konudur. Dünya Sağlık Örgütünün ortaya koyduğu üzere, dünya nüfusunun yüzde 10’u engelli bireylerden oluşmaktadır. Yine ortaya konulan, şaşırtıcı olmayan bir diğer nokta, engellilik ve yoksulluk arasındaki ilişki ve buna paralel olarak kalkınmakta olan ülkelerdeki engelli nüfusun sayıca fazlalığıdır. Tarih boyunca engelliler, kendileri gibi dezavantajlı gruplar olan kadınlar, çocuklar, etnik ve dinsel azınlıklar gibi grupların da kaderi olan, toplum dışına itilme, ayrımcılık, damgalanma, birey olarak kabul görmeme biçimindeki haksız tutum ve uygulamaların muhatabı olmuşlardır. Eğitimden sağlığa, sosyal ve ekonomik her türlü alanın dışında bırakılmanın yanı sıra, toplumsal sürece katılımdaki demokratik haklar ve en temel insan haklarından mahrum bırakılan engelliler, meselenin sosyal bir olgu olarak algılanamaması sebebiyle ancak vicdani duygularla üzerinde durulan hayırseverlik faaliyetlerinin konusu olmak durumunda kalmışlardır. Engelli bireylerin durumlarının insan haklarıyla olan ilişkisine dair imzalanan sözleşmelere yüzeysel yaklaşılmakta, yardım eli uzatma biçimindeki yaklaşım hâlâ devlet, toplum ve bireysel algılar açısından devam edegelmektedir. Bedensel engellileri tekerlekli sandalye sahibi yapabilmek adına ünlülerin boy gösterdiği hayır organizasyonları, diplomatik ziyaretlerde bulunan “first lady”lerin programlarına mutlaka bir bakımevi koymaları ve benzeri örnekler konunun zihinlerde değişime uğramasının sadece uluslararası sözleşmelerle mümkün olamayacağının da bariz bir göstergesidir. Engelliliği kişisel bir trajedi olmaktan çıkarıp bu konuda devlet kurumlarının ve toplumun dayattığı, engellileri merkeze koyan bir bakışa acilen ihtiyaç vardır. Engellilik, kişinin medikal anlamdaki yetersizliklerinin çevresel faktörler yani fiziksel ve sosyal engeller ile karşılaştığında şekillenip ortaya çıkan bir durumdur. Değerli milletvekilleri “engelsiz” dediğimiz şey bir açıdan da -tırnak içinde- sadece normal kabul edilen insana hitap eden yapılar ve düzenlemelerdir. Bu durum ise açıkça bir insan hakkı ihlali ve ayrımcılıktır. Konunun ülkemizde de bu açıdan ele alınması son derece geç kalınmış, ancak bir o kadar da etkin bir adım olacaktır. Ne yazık ki sadece medikal yaklaşımlarla değerlendirilen engelli kişi, ister fiziksel ister zihinsel olan engeli dolayısıyla tedavi edilmesi, tamir edilmesi, normalleştirilmesi bakımlarından topluma uyum sağlaması beklenen kişi olmuştur. Bu durumda, egemen topluluk kendi algı ve ihtiyaçlarına göre tasarladığı düzenlemeler çerçevesinde yaşantısına devam ederken engelli kişiden ise -sanki bu durum sadece onu ilgilendiren bireysel bir problemmiş gibi- engelliliği aşabildiği ölçüde bu egemen hayata dair olması beklenmiştir. Değerli milletvekilleri, kişiler ne ekonomik bir değer ne de işe yararlılıkları bakımından, sadece ve sadece insan olmaları bakımından bir anlam ifade ettikleri için değerlidirler. Bu durum engelli bireyler için de kaçınılmaz olarak böyledir. Elbette toplum, farklı bireylerden oluşan, bu nedenle de farklılıklara iyi ev sahipliği yapması gereken bir kurumdur. Ulaşımdan iletişime, eğitimden çalışma hayatına kadar her türlü alanda yaşanılan eşitsizlik ve ayrımcılıkları gidermek öncelikli görevimiz olmalıdır. Değerli milletvekilleri, engellilerin tatminkâr, üretken ve mutlu bireyler olarak yaşam sürebilmeleri için olanakların eşitleştirilmesi, erişebilirliğin önündeki engellerin kaldırılması, engelliliğe dayalı negatif ayrımcılıkla mücadele gibi ertelenemez birçok konu vardır. Konuyla ilgili olarak, tüm kurumları ve tüm siyasi partileri bu vesileyle tekrar göreve çağırıyorum. Ben de engelsiz bir dünya diliyorum, tekrar hepinizi saygıyla selamlıyorum.
İki grup başkan vekili ve on arkadaşımıza 60’ıncı maddeye göre söz vereceğim. Sayın Atıcı…
Teşekkürler Sayın Başkan. Değerli arkadaşlar, bugün Dünya Engelliler Günü. Engelliler yılda sadece bir gün hatırlanmak istemiyorlar. Engelliler eğer Hükûmet trafikte, sağlıkta, mayınlı araziler konusunda ve diğer alanlarda gerekli önlemleri alsaydı engelli olmayacaklarını biliyorlar. Engelliler kendilerine acınmasını veya lütfedilmesini istemiyorlar. Engelliler sadece haklarını, üstelik evrensel haklarını istiyorlar. Engelliler dilenmek değil çalışmak istiyorlar. Engelliler yönetime katılmak istiyorlar. Engelliler yaşamda var olmak istiyorlar. Peki, bu hakları engelleyenler kimler? Bedensel engeli olmayan ancak düşünce yönünden engeli olan ve vicdani yönden engeli olan yöneticiler. Bu tipteki engelli yöneticilere birer bedensel engelli adayı olduklarını hatırlatmak istiyorum. Teşekkür ederim.
Sayın Tanal…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Üsküdar ilçemizin Yavuztürk Mahallesi’nde mülkiyet sorunu var, imar sorunu var -Sayın Bakan da burada- okullarda temizlik yapacak müstahdem yok. Okul aile birlikleri tarafından tutulan personeller ancak okulları temizliyorlar ve bu anlamda… Tabii, Bakan dinlemiyor ama kime konuşuyorum Sayın Başkan, bilemiyorum, onlar sohbete devam ediyorlar.
Yok, 60’ıncı madde… Olabilir, dinlemeyebilir.
Ve netice itibarıyla, Hükûmetin lütfen, bu okullarımızla ilgilenmesi lazım. Aynı zamanda, bizim Sultanbeyli’de, Ümraniye’de, Beykoz’da, Şile’de 2/B sorunu nedeniyle tespit edilen değerler çok yüksek, vatandaş bu konuda mağdur. Bu bedelleri ödeyemiyor, mülkiyeti bu anlamda ihlal ediliyor. Bu bedellerin tekrar gözden geçirilerek düşürülmesi gerekiyor. Bu konuda gerekenin yapılmasını arz ediyorum sizlerden.
Sayın Sarıbaş…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Öncelikle, tüm engellilerimizin ve tüm dünyanın Dünya Engelliler Günü kutlu olsun diyorum. Bu anlamda, Onsekiz Mart Üniversitemizde -Çanakkale’de bize örnek olması gereken- sadece yeşili sevmek, ağaç dikmek ve üniversitelerin daha yeşillenmesini sağlamak amacıyla diktikleri ağaçlardan ve fidanlardan dolayı Onsekiz Mart Rektörlüğü tarafından soruşturma açılmıştır. Yine, bu öğrencilerin, “soruşturmanın selameti” adı altında, okula alınmadığı ve giriş çıkışlarının da yasaklandığı görülmektedir. Türkiye’de, özellikle 12 Eylülün yarattığı YÖK ve buna bağlı olarak, Onsekiz Mart Üniversitesinin son atanan Rektörünün yaptığı bu uygulamalardan öğrencilerimizin, çağdaş üniversitemizin ve özellikle Çanakkale’deki öğrenci arkadaşlarımızın…
Teşekkür ederim Başkan. İstanbul Sultangazi ilçesi Uğur Mumcu Mahallesi’nde bulunan Lütfiye Nuri Burat Devlet Hastanesindeki doktor sayısı, hizmette yetersizlikler ve eksiklikler nedeniyle ilçe halkı şikâyetçidir. Hastanede bir çocuk doktoru vardır, bu doktor günde 100-120 çocuk hastaya bakmaktadır. Diş için ancak dolgu ve çekim yapılmaktadır. Kanal tedavisi yoktur, röntgen yoktur. Bazı doktorlar izin için rapor almakta, altı ay hastaneye uğramamaktadırlar. Kadro olmadığından servislere gerekli doktorlar alınamamaktadır. Yoğun bakım ünitesi yoktur, “Kurulacak.” denmektir. Bu yokluklar nedeniyle birçok hasta başka hastanelere yönlendirilmektedir. İktidarın “düzelttiğimiz” dediği sağlık sistemi bu mudur? Teşekkürler.
Sayın Yeniçeri…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Yüce Türk milleti, AKP iktidarının demokratik açılımı bölgeyi PKK’yla Barzani’ye açmaya dönüşmüştür. Bu açılım, yabancı bir devletin yetkilisini Türkiye Cumhuriyeti’nin iç işlerine karıştırmaya dönüşmüştür. Bu açılım, Mehmetçik’i vatanında meşru müdafaa yapar hâle getirmeye dönüşmüştür. Sonuçta, AKP’nin çözüm süreci, bölgede Türkiye Cumhuriyeti’nin hâkimiyetini kırmak ve Türk Bayrağı’nı indirmek, yerine PKK’nın paçavralarını açmak sürecine dönüşmüştür. Türkiye Cumhuriyeti’nin işaretleri AKP tarafından tabelalardan kazıtılmıştır, adım adım bölgeden Türkiye sökülmektedir. Son olarak, rengini şehitlerin kanından alan ay yıldızlı al bayrak gönderden indirilmiştir. Aslında, gönderden indirilen bayrak değil Türkiye Cumhuriyeti devletidir. Başbakan Erdoğan göstermelik söylemlerle bu alçak saldırıyı geçiştirmiştir. Şımartılan PKK, bölgede kimlik kontrolü yapar, haraç toplar, şehitlik açar hâle gelmiştir.
Sayın Işık…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Bilindiği gibi, son yıllarda, aleyhine bozulan ekonomik göstergeler nedeniyle emeklilerimizin sorunları giderek artmış ve birçok emeklimiz, maalesef, geçinemediği için ikinci bir işte çalışmak zorunda kalmıştır. Bir iş yeri açan ya da ikinci işte çalışan emeklilerimizin maaşlarından kesilen yaklaşık yüzde 15-20 oranındaki sosyal güvenlik katkı primlerinin kaldırılması konusundaki taleplerimiz defalarca ilgililere iletilmiş ama bugüne kadar herhangi bir sonuç alınamamıştır. Sayın Bakanın bu yöndeki düzeltmeye yönelik açıklamalarına rağmen, bugüne kadar bir gelişmenin sağlanamadığı bu konuya derhâl çözüm getirilmesi talebini iletiyorum. Ayrıca, emeklilerimizin maaşları ve özlük haklarının iyileştirilmesi konusunda Hükûmeti göreve davet ediyor, size de teşekkür ediyorum.
Sayın Türkoğlu…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Bugün, Parlamento binamız, iktidar partisinin aday tanıtımı sebebiyle, adaylar tarafından getirilen tribün şovcularının âdeta işgaline uğramıştır. Koridorda yürümekte, otoparkta, lokantada yer bulmakta sıkıntılara sebep olmuştur. Türkiye Büyük Millet Meclisi aday tanıtım yeri değildir. İktidar partisi, diğer partiler gibi, Meclis dışında bir salonda yapabileceği bu işi Mecliste yaparak diğer partilerin de hukukunu çiğnemiştir, kınıyorum. Diğer yandan, Türk’e, Türklüğe savaş açmış olan Hükûmet, Türk’ü yok sayan Hükûmet, dış dünyada Türklüğe saldıran her oluşumla iş birliği yapmaktadır. Bu açıdan, Makedonya’da, Batı Trakya’da, Bulgaristan’da, Suriye’de ve Irak’ta Türkmenler yok edilmeye çalışılırken Hükûmet seyirci kalmaktadır. Yalnızlığa mahkûm edilen Irak Türkmen Cephesinin lideri Erşad Salihi iki gün evvel saldırıya uğramıştır. Irak Türkmenlerini göçe zorlayan, göç etmeyenlerin katliamla baş başa bırakıldığı Irak’ta AKP Hükûmetinin artık doğru işler yapmaya başlaması zarurettir. Bu vesileyle, Erşad Salihi’ye geçmiş olsun diyor, Hükûmeti doğru politikalara davet ediyorum.
Sayın Yılmaz…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Öncelikle, Uşak’ın Ulubey ve Eşme ilçelerinde tütün alımlarının çok geciktirildiğini ve çok düşük rakamlarla alındığını belirtmek istiyorum. TEKEL işletmelerinin satışından sonra, köylümüz tüccarın insafına terk edilmiştir. Bu konuda, Hükûmet, köylümüzün, tütün üreticimizin herhangi bir şekilde sorununu çözmek için bir girişimde bulunacak mıdır? Uşaklı üreticiler bunu soruyor. Sayın Başkan, bir de şu konu var: Silivri F Blok’ta AIDS’li ve veremli hastalarla diğer mahkûmlar aynı ortamda bulundurulmaktadırlar. Bu hem o hastalar açısından hem de diğer mahkûmlar açısından hayati tehlike yaratacak bir olaydır. Adalet Bakanlığını bu konudaki böylesi yanlış bir uygulamayı sona erdirme konusunda göreve davet ediyorum. Teşekkür ediyorum.
Sayın Korkmaz…
Sayın Başkanım, AKP’nin Türk devletinin bütünlüğünün ve millî birliğin tarumar edilmesini hedefleyen politikaları “‘Türk’ diye bir ırk yoktur.” sözü ile gelebileceği en bayağı bir noktaya gelmiş, Türk milletinin varlığı inkâr edilmiştir. Soyu sopu karışık, aslını inkâr eden haramzadelerin bu necip millete hakaret olarak söyleyecekleri bir şey kalmamıştır. Zaten, bu toprakları bizlere çok gören haçlı ruhu da, Sevr ve Taşnak Ermeni sevdalıları da, PKK zırvaları da Anadolu’nun Türk milletine ait olmadığını söylüyorlardı. Türklük İslam’ın kılıcıdır. “Türk milleti” Hazreti Peygamber’in övdüğü milletin adıdır. Türklüğü inkâr eden zihniyete, Allah böyle kutlu bir millete aidiyeti nasip etmemişse bu da senin bahtsızlığın diyorum. Aziz milletimize de şunu hatırlatmak istiyorum: Artık bu topraklarda, seni ve varlığını inkâr eden AKP politikaları karşısında susup sineye çekecek, geri çekilecek 1 milim dahi yer kalmamıştır. Gün bugündür; milletin başına daha büyük badireler gelmeden AKP iktidardan uzlaştırılmalıdır diyorum.
Sayın Hamzaçebi…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Bugün, Dünya Engelliler Günü. Dünya Engelliler Günü’nde, Cumhuriyet Halk Partisi Grubu olarak tüm engelli yurttaşlarımızı kucaklıyoruz. Nüfusumuzun, resmî rakamlara göre, yüzde 12,3’ü yani yaklaşık 9,5 milyonu engelli vatandaşlarımızdan oluşmaktadır. Böylesi bir sayı karşısında Dünya Engelliler Günü’nün çok daha özel bir anlamı vardır Türkiye’de. Engelliler sadece kendileri açısından değil, onun ailesi, yakın çevresi ve toplumumuz açısından çok önemli bir ihtiyaç grubunu oluşturmaktadır. Engelli vatandaşlarımızın temel ihtiyaçlar yönünden diğer toplum kesimleriyle herhangi bir farklılığı olmamasına karşın temel hizmetlere ulaşılabilirlik açısından özel bir ihtiyaç grubunu, özel bir ilgi alanı grubunu oluşturmaktadır çünkü o hizmetlere ulaşmada büyük zorlukları vardır. Bu çerçevede, onların yaşam çevrelerinin düzenlenmesi, onların ihtiyaçlarına göre düzenlenmesi en büyük ihtiyaçtır ve sorun, ana sorun buradan doğmaktadır.
Grup başkan vekillerine genelde iki dakika veriyorlar.
Ondan bilgim yok benim, herkese bir dakika diye biliyorum.
Yani, grup adına açıklama yaptığımız için…
Ya muhterem, haberim yok, ilk defa duyuyorum.
İşte söylüyoruz.
Şimdi öğrendim, şimdi öğrendim. Ben 10 kişiye veriyorum, birer dakika diye biliyorum. Buyurun Sayın Hamzaçebi. Bir dakika daha ilave süre veriyorum.
Temel ihtiyaçlar açısından diğer toplum kesimleriyle herhangi bir farkı bulunmayan engelli vatandaşlarımızın kamu hizmetlerine ulaşmada büyük zorlukları vardır. Toplumsal yaşam çevresinin, onların yaşam alanlarının düzenlenmesi bu çerçevede son derece önemli bir ihtiyaç olarak ortaya çıkmaktadır. Ancak, çıkarılmış olan yasalara rağmen hâlâ bu alanda çok büyük zorlukları vardır. Yasalarla kamu kurumlarına, özel kurumlara verilmiş olan süre bitmiş olmasına rağmen bu sürenin uzatılmasına yönelik düzenlemeler büyük bir sorun yaratmaktadır. Artık bu sorunlara bir son verelim ve yaşam çevremizi, yaşam alanlarını engelli vatandaşlarımıza uygun olarak düzenleyelim. Çok teşekkür ederim.
Sayın Kaplan…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Engellilik yalnızca bir sağlık sorunu olarak değil, sosyal boyutlarıyla toplumu yakından ilgilendiren bir konu. Engelli vatandaşlarımızı topluma kazandırmak, kimseye muhtaç olmadan, bağımsız olarak kendi başlarına yaşayabilmeleri için, üretken insan durumuna getirilmesi için yaşam düzeylerinin yükseltilmesi gerekiyor; mevcut şartlarda, iyi ortamlarda hizmet ve iş olanağı sağlamak gerekiyor. Bu önemle, 3 Aralık 2013 Engelliler Günü’nde en önemli hedef bu olmalı. Bu anlamda, en azından, kamuda açık bulunan engelli istihdamının bir an önce sağlanması gerektiği için, Hükûmeti bu konuda daha duyarlı olmaya davet ediyorum. Teşekkür ederim.
Sayın Baluken…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Sayın Başkan, Türkiye nüfusunun yüzde 12,5’unu oluşturan engelli yurttaşlarımızın sorunlarını 3 Aralık Dünya Engelliler Günü vesilesiyle tekrardan dile getirip başta Hükûmet olmak üzere tüm siyasi partileri, sivil toplum kuruluşlarını ve Parlamentoyu bu konuda duyarlı olmaya davet ediyoruz. Barış ve Demokrasi Partisi olarak engelli vatandaşlarımızın sorunlarını tespit edecek ve çözüm üretecek bir bakanlığın kurulmasının elzem olduğunu ifade etmek istiyoruz. Yine, bugün bu sorunların araştırılması için Meclise bir araştırma önergesi vereceğimizi, bu konuda tüm siyasi partilerden destek beklediğimizi ifade etmek istiyorum. Yine, birkaç gün önce Süreyyapaşa Göğüs Hastanesinde serviste çalışan bir doktora ve hemşire arkadaşımıza yönelik şiddet uygulanmıştır. Barış ve Demokrasi Partisi olarak, başta bu olay olmak üzere, sağlık emekçilerine uygulanan şiddeti kınadığımızı tekrar ifade etmek istiyoruz, sağlık emekçilerine yönelen bu şiddetin asıl sebebinin AKP Hükûmetinin uygulamak istediği Sağlıkta Dönüşüm Projesi olduğunu ifade etmek istiyoruz, hekime ve sağlık çalışanlarına yönelik şiddetle mücadele için Meclis çatısı altında oluşturulmuş olan komisyonun raporlarının ve önerilerinin Hükûmet tarafından bir an önce hayata geçirilmesi gerektiğini ifade etmek istiyoruz. Bir konuya da açıklık getirmek istiyorum, demin bir sayın milletvekili de ifade etti: Hafta sonu Diyarbakır’da 30 bin kişiyi aşkın bir kitleyle partimizin gençlik meclisinin gerçekleştirmiş olduğu bir kongrede gerçekleşmiş olan provokatif bir olay üzerinden partimize yönelik bir kampanya yürütülmek istenmektedir.
Sayın Ünal…
Sayın Başkan, bu konuda bir …
İki dakikayı da geçtik Sayın Baluken.
O zaman bir ek söz isteyeceğiz bu konuda.
Ek söz veremeyeceğim çünkü ben bugün, zaten, iki dakika olduğunu sizden yeni öğrendim, yerine de getirdim. Buyurun Sayın Ünal.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Birleşmiş Milletler 1992 yılında Dünya Engelliler Günü’nü kabul etmiş ve 1993 yılında da insan hakları meselesi içinde engellilerin sorunlarıyla ilgili yeni başlıklar açılmıştır. Dolayısıyla bugün engellilerin sorununu temelde bir insan hakları sorunu olarak ele almamız gerekmektedir. Çağdaş uygarlığın temelini, her insanın salt insan olduğu için en değerli varlık olduğu ve dili, dini, ırkı, cinsiyeti ne olursa olsun tüm insanların eşit haklara sahip olduğu fikri oluşturmaktadır. İlk kez engelliler kanununu çıkarmak AK PARTİ Hükûmetine nasip olmuştur. Çağdaş, gelişmiş bir ülke olmanın en başta gelen yolu, her bireye eşit imkân ve fırsatlar sunmaktan geçmektedir. Bunun yolu da hiç şüphesiz engelli vatandaşlarımızı hayata kazandırmaktan, onları üretken bireyler olarak topluma katmaktan geçmektedir. Kamudaki engelli sayısı 2002’de 6.434 iken 2012 yılında bu rakam 25.563’e yükseltildi. Kamuda boş olan 15 bin engelli kontenjanı da en kısa sürede doldurulacaktır. Özel sektörde engellilerin istihdamında 2002 yılında 10.226’daydık, bugün 37.982 engelli istihdamı sağlandı. Engelli vatandaşlarımız konusunda son yıllarda önemli çalışmalar hızla devam ediyor. Kurumsal ve ev ortamında bakım, Umut Evleri Projesi, engelsiz yaşam merkezleri projeleri başlatıldı. Özel ve kamu rehabilitasyon merkezlerinin hizmet standartları yükseltiliyor. Özel eğitim, bakım ve rehabilitasyon hizmetlerine bütçeden ayrılan payın…
Sayın Vural…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Biz de Milliyetçi Hareket Partisi olarak Dünya Engelliler Günü’nün engellilerin sorunlarının dile getirilmesi ve çözülmesi için önemli bir fırsat olduğunu düşünüyoruz. Tabii, bütün mesele, engellilerin sorunlarını sadece bu günde dile getirmek değil ama bu işin çözümünü sağlamaktır. Milliyetçi Hareket Partisi olarak engelli vatandaşlarımızın karşılaştığı engelleri kaldırmanın her türlü siyasi mülahazanın dışında tutulması gerektiğini düşünüyoruz çünkü toplum içerisinde bu bütünleşmeyi sağlamak Türk milletinin millî dayanışma ülküsünün önemli bir unsurudur, toplumsal bütünlük açısından da son derece önemlidir. Ben, bu Engelliler Günü münasebetiyle engellilerimizin karşılaştığı her türlü engelin ortadan kaldırıldığı, tüm engellilerimizin mutlu olduğu ve sorunlarının çözüldüğü bir Türkiye dileğiyle hepinizi saygıyla selamlıyorum. Teşekkür ederim.
Teşekkür ederim. Gündeme geçiyoruz. Başkanlığın Genel Kurula sunuşları vardır. Meclis araştırması açılmasına ilişkin üç önerge vardır, okutuyorum: Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Gerekçesini ekte sunduğumuz incir ürününün sorunlarının ve çözüm önerilerinin araştırılması ve alınacak önlemlerin belirlenebilmesi için Anayasa'nın 98'inci ve İç Tüzük’ün 104 ve 105'inci maddeleri gereğince Meclis araştırması açılmasını arz ederiz. 1) Metin Lütfi Baydar [[Aydın]] [[İstanbul]] [[Gaziantep]] [[İstanbul]] [[Burdur]] [[Çanakkale]] [[Samsun]] [[Tekirdağ]] [[Gaziantep]] [[İstanbul]] [[Kahramanmaraş]] [[İzmir]] [[Kocaeli]] [[Hatay]] [[Hatay]] [[Aydın]] [[Balıkesir]] [[Balıkesir]] [[Mersin]] [[Antalya]] [[Kırklareli]] [[Hatay]] Yüksek kalori değeri, mineral maddeler ve besin maddeleri içeriğiyle gıda maddeleri arasında özel bir yeri olan kuru incirin çok çeşitli tüketim alanları mevcuttur. Kuru incir, uluslararası pazarlarda, çerezlik olarak tüketildiği gibi pasta imalatında, çeşitli yemeklerin yapımında, dilimlenmiş olarak ekmek imalatında, şekerli mamuller imalatında ve meyve karışımlarında kullanılmaktadır. Kalitesi düşük olanlardan, pekmez, hurda incirlerden de etil alkol üretilmektedir. Etil alkolün üretimi esnasında ortaya çıkan incir çekirdekleri de boya, kozmetik ve ilaç sanayisinde değerlendirilmektedir. Ülkemizde üretilen incirin yüzde 30'u taze olarak iç pazarda, yüzde 70'i kuru incir olarak dış ve iç pazarda tüketilmektedir. Kuru incirin tüketimi ülkemizde arzu edilen seviyeye henüz ulaşamamıştır. Kişi başına yıllık tüketim tahminen 150-200 gram civarındadır. Ülkemizde kişi başına düşen taze incir tüketimi ise 300-500 gram civarında olmakla birlikte, bu miktarın arttırılması gerek halkımızın yeterli ve dengeli beslenmesi gerekse piyasalarda dengenin sağlanması bakımından gerekli görülmektedir. İncir ihracatında yaşanan en büyük sıkıntı aflatoksin oranında yaşanmaktadır. Firmaların aflatoksin oranlarına dikkat etmemesi hem iç pazarda hem de dış pazarlarda sorunlara yol açmakta, bu da üreticiye olumsuz yansımaktadır. İncir üreticisine herhangi bir destek bulunmamakla birlikte destekleme alımı da yapılmamaktadır. Ayrıca, incir bahçelerinin yoğun olarak bulunduğu Aydın ilinde yeni açılmaya başlayan jeotermal kuyularının bu bahçelere zarar vermeye başladığı belirtilmektedir. Ülkemizin incirde yaşamış olduğu dünya liderliğinin kaybolmaması ve üreticilerimizin korunması konusunda gerekli çalışmaların yapılması, yukarıda belirtilen sorunların nedenlerinin tespiti ve çözümlenmesi gerekmektedir. Açıklanan bu nedenlerle Meclis araştırması açılması gerekmektedir. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Dünya yaş koza üretiminin yaklaşık yüzde 70’i Çin'in elinde olup, fiyatlarla istediği gibi oynamaktadır. Bu nedenle yaş kozada bir fiyat istikrarı olmamaktadır. Sovyetler Birliği’nin dağılmasının ardından bağımsızlığına kavuşan Özbekistan ve Türkmenistan gibi Orta Asya Türk cumhuriyetlerinden yasal ve yasal olmayan yollarla ülkemize çok düşük fiyatlarla koza, ham ipek ve ipekli kumaşların gelmesi de olumsuz etki yapmaktadır. AB ile gümrük birliğine gidilmesinden sonra gümrük fonlarının sıfırlanması iç piyasanın rekabet gücünü olumsuz etkilemiştir. Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde yaşanan terör olayları ve göç, bu bölgemizde ipek böcekçiliğinin bitmesine neden olmuştur. Trakya bölgesinde uçakla süne mücadelesi yapılırken bilhassa ULV sistemiyle ilaçlanma neticesinde dut ağaçlarının da etkilenmesi sonucu ipek böceklerinin zehirlenmesi burada da ipek böcekçiliğini sona erdirmiştir. İpek böcekleri her türlü kimyasal ilaca karşı hassastır. Bitkisel üretimin yoğun olduğu yerlerde kullanılan zirai mücadele ilaçları da ipek böcekçiliğini olumsuz etkilemiştir. Marmara Bölgesi ve özellikle Bursa'da sanayinin gelişmesi, kentleşme ve çevre kirliliği ipek böcekçiliğini geriletmiştir. Genç neslin ipek böcekçiliğine ilgisiz olması, mobilya ve beyaz eşyanın köy evlerine de girmesi nedeniyle besleme evlerinin daralması da olumsuz etki yapmıştır. Zira 1 kutu ipek böceğinin beslenebilmesi için sıcaklık ve nem gibi değerlerin kontrol edilebildiği 25-30 metrekarelik kapalı alana ihtiyaç duyulmaktadır. İpek böceği yetiştiriciliğinden vazgeçilmesi dut ağaçlarının da kesilerek yok edilmesine neden olmuştur. Ülkemizde daha çok gelir düzeyi düşük, arazileri ve alternatif üretim alanları kısıtlı olan, özellikle dağlık ve engebeli bölgelerde yaşayan üreticilerimiz için ipek böcekçiliği hâlâ önemli bir gelir kaynağı olma özelliğini devam ettirmektedir. Hastalık çıkmaması amacıyla bakım besleme evlerinin besleme öncesi çok iyi dezenfekte edilmesi, besleme döneminde hijyenik şartlara uyulması gerekmektedir. Bir dut ağacının en az beş yılda verimli hâle geldiği düşünülürse mevcut dut potansiyelimizin korunması için ipek böcekçiliğimizin desteklenmesi gerekmektedir. Ham ipek ithalatında gerçek ihtiyaç doğrultusunda hareket edilmeli ve yasa dışı yollarla ham ipek, ipekli kumaş, kuru koza girişini önlemek için ek tedbirler alınmalıdır. İpek böcekçiliğimizin lokomotifi olan ipek halı üretim ve ihracatının arttırılması için desen, kalite ve maliyet gibi konuda her türlü destek verilmelidir. Yüksek turizm potansiyelimizin değerlendirilmesine yönelik olarak ipekli moda, tekstil ürünleri ve turistik eşyalar gibi ürün çeşitlemesini teşvik ederek kendi markalarımızı taşıyan ipek ve mamullerinin ihracı yoluna gidilmesi ve istihdamın arttırılması ve gelirin daha dengeli dağılmasının sağlanması amacıyla ipek böcekçiliğinin monokültür tarımın yapıldığı alanlara kaydırılmasında yarar vardır. Ülkemizde özellikle millî geliri düşük olan kırsal bölgelerde, kadınlara yönelik, ipek halıcılığı konusunda kurslar verilerek birçok genç kızımıza iş olanağı sağlanabilmektedir. Ham madde olan ipeğin ipek halı olarak mamul madde hâline gelmesiyle de millî ekonomiye önemli katkılar sağlanacaktır. İpek böcekçiliği yetiştiriciliği hemen hemen hiç olmayan Fransa ve İtalya'da İpek Böcekçiliği Araştırma Enstitüleri çalışmalarına hâlen devam etmekte olup Uluslararası İpek Böcekçiliği Komisyonun merkezi Lyon'dur. Pasteur'ün öğrencisi tarafından kurulan ve yüz yirmi dört yıllık geçmişe sahip olan bu kurumun tekrar canlandırılması ve ülkemizde bin beş yüz yıldır yaşatılan tarihî İpek Yolu’nu simgeleyen ve Bursa’mızla özdeşleşen ipek böcekçiliği ve ipek dokumacılığının son bulmaması noktasında, ülkemizin öz varlıklarından vazgeçmemesi ve ülkemizde ipek böcekçiliğinin sorunları ile ilgili gereken önlemlerin alınması amacıyla, Anayasamızın 98’inci, TBMM İç Tüzüğü’nün 104 ve 105’inci maddeleri gereğince Meclis araştırması açılmasını arz ve teklif ederiz. Saygılarımızla. [[Bursa]] [[Bursa]] [[İzmir]] [[Giresun]] [[Ordu]] [[İstanbul]] [[Mersin]] [[Tunceli]] [[Bursa]] [[İzmir]] [[Muğla]] [[Muğla]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Tekirdağ]] [[Malatya]] [[İstanbul]] [[Antalya]] 31 Ekim 1959 tarihinde yapılmış bulunan başvuru ile başlayan Avrupa Birliği ile ortaklık sürecinde 1963 yılında Ankara Anlaşması, 1970 yılında katma protokol imzalanmış, 1999 tarihli Helsinki'de yapılan AB Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi’nde tam üyeliğe adaylığımızın kabulüyle yeni bir aşama kaydetmiş, 8 Mart 2001 tarihinde ilk katılım ortaklığı belgesi AB Konseyi tarafından onaylanmış, 17 Aralık 2004 tarihinde alınan AB Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi kararı gereği de 3 Ekim 2005 tarihinde AB'ye tam üyelik sürecimiz başlamıştır. Geçen altı yılda beklenen gelişmeler kat edilememiş, tam üyelik hedefine ulaşmak için müzakerelerde kapatılması gereken 33 başlıktan ancak 1 tanesi kapatılabilmiş, 12 Ekim 2011 tarihinde açıklanan AB İlerleme Raporu çerçevesinde siyasi alanda birçok eksikliğin olduğu gözükmüş, bu eksikliklerin tespiti ve giderilmesi ile ülkemizde yaşayan insanların hak ettikleri demokrasi ve yaşam standartlarına kavuşturulması için gereken reformların ise güçlü bir şekilde uygulamaya geçemediği endişeleri ortaya çıkmıştır. Bilindiği üzere, 29 Mart 2012 tarihinde yapılan Avrupa Parlamentosu oturumunda parlamento 2011/2889 sayılı Kararı almış ve Türkiye raporunu kabul etmiştir. Raporda, seçim sisteminden yeni anayasa sürecine, tam üyelik müzakerelerinde ele alınması gereken 23 ve 24’üncü fasıllardan basın özgürlüğüne kadar birçok alanda eleştiri ve tavsiyeler bulunmaktadır. Bu eleştiri ve tavsiyelerin dikkate alınarak tıkanmış olan sürecin pozitif ve ilerici bir gündemle aşılması gereği de ortadadır. Bütün bu gerekçelerle, AB ile tam üyelik sürecinin izlenmesi, kabul edilen rapor kapsamında gereken önlemlerin alınması, 23 ve 24’üncü fasılların açılmasının önündeki engellerin araştırılarak bu engellerin aşılması, bu zamana kadar hangi alanlarda ve hangi sebeplerle sürecin durma noktasına geldiğinin belirlenmesi, acil reform yapılması gereken alanların tespiti ile bu reformların çerçevelerinin belirlenmesi için alınacak tedbirlerin tespiti amacıyla, Anayasa'nın 98 ve Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü’nün 104 ve 105’inci maddeleri gereğince Meclis araştırılması açılmasını saygılarımla arz ederim. [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Kocaeli]] [[İstanbul]] [[Burdur]] [[İstanbul]] [[Çanakkale]] [[Samsun]] [[Gaziantep]] [[Kahramanmaraş]] [[Hatay]] [[İstanbul]] [[Hatay]] [[Aydın]] [[Balıkesir]] [[Balıkesir]] [[İzmir]] [[Mersin]] [[Kırklareli]] [[Hatay]] Önergeler gündemdeki yerlerini alacak ve Meclis araştırması açılıp açılmaması konusundaki görüşmeler, sırası geldiğinde yapılacaktır. Sayın milletvekilleri, Kamu İktisadi Teşebbüsleri Komisyonunda siyasi parti grubu mensubu olmayan milletvekillerine de bir üyelik düşmektedir. Bu Komisyona aday olmak isteyen siyasi parti grubu mensubu olmayan milletvekillerinin 6 Aralık 2013 Cuma günü saat 18. 00’e kadar Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına yazılı olarak müracaat etmelerini rica ediyorum. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığının bir tezkeresi vardır, okutup oylarınıza sunacağım. Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kuruluna Kırgızistan-Türkiye Manas Üniversitesinin İşleyiş Esaslarına Dair Anlaşma'nın ve Üniversitenin Tüzüğü Hakkında Mutabakat Zaptı'nın Kırgız Meclisinde kabul edilmemesinin neden olduğu sorunların parlamentolar arası ilişkiler çerçevesinde aşılabilmesi ve Türkiye Büyük Millet Meclisinin konuya dair yaklaşımının muhataplarına iletilmesi maksadıyla Kırgızistan'a resmî bir heyet gönderilmesi, Başkanlık Divanının 31/10/2013 tarihli ve 57 sayılı Kararı ile uygun görülmüştür. Bu minvalde Türkiye-Kırgızistan Parlamentolar Arası Dostluk Grubu Başkanı ve Amasya Milletvekili Mehmet Naci Bostancı, Ankara Milletvekili İzzet Çetin ve Zonguldak Milletvekili Köksal Toptan'dan müteşekkil heyetin 4-7 Aralık 2013 tarihlerinde Kırgızistan'a resmî ziyarette bulunması hususu, 28/3/1990 tarihli ve 3620 sayılı Türkiye Büyük Millet Meclisinin Dış İlişkilerinin Düzenlenmesi Hakkında Kanun'un 10'uncu maddesi uyarınca Genel Kurulun tasviplerine sunulur. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Tezkereyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Barış ve Demokrasi Partisi Grubunun İç Tüzük’ün 19’uncu maddesine göre verilmiş bir önerisi vardır, okutup işleme alacağım ve oylarınıza sunacağım. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Danışma Kurulunun 3/12/2013 Salı günü (bugün) yaptığı toplantısında, siyasi parti grupları arasında oy birliği sağlanamadığından grubumuzun aşağıdaki önerisini, İç Tüzük’ün 19’uncu maddesi gereğince Genel Kurulun onayına sunulmasını saygılarımla arz ederim. 17 Haziran 2013 tarihinde, Diyarbakır Milletvekili Altan Tan ve arkadaşları tarafından (3656 sıra no. lu) engelli vatandaşlarımızın karşılaştığı sorunların araştırılması amacıyla Türkiye Büyük Millet Meclisine verilmiş olan Meclis araştırma önergesinin, Genel Kurulun bilgisine sunulmak üzere bekleyen diğer önergelerin önüne alınarak 3/12/2013 Salı günlü birleşiminde sunuşlarda okunması ve görüşmelerin aynı tarihli birleşiminde yapılması önerilmiştir. Barış ve Demokrasi Partisi Grubu Önerisi lehinde ilk söz, Van Milletvekili Sayın Özdal Üçer’e aittir.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 3 Aralıkta Meclisimizin engellileri hatırlamış olması önemli bir olay. Umuyorum ki bu Meclis, aldığı kararlarla, ülkemizdeki engellilerin yaşamını tümüyle kolaylaştıracak ve onlara insanlık onuruna yaraşır bir yaşam standardı oluşturacak kararlara imza atar. Böylesi kararları alması umuduyla biz, bugün engellilerle ilgili sorunları dile getirmek üzere söz almış bulunduk. Grubumuz adına bugün Sayın Eş Genel Başkanımız, genel anlamda engelliler ve engellilerin yaşamış olduğu sorunları tanımlayan ifadelerle açıklamalarda bulunmuştu. Biz de bu araştırma önergesinin Meclis tarafından karara bağlanıp ülkemizde engellilerin yaşamış olduğu sorunların tespit edilmesi ve bu sorunların giderilmesi için bir çalışma yürütülmesi, bu çalışma sonucunda da ülkemizdeki bütün insanların huzur içinde yaşamasını sağlayacak adımlar atılmasını isteyerek bu önerimizi oylamaya sunuyoruz. Umuyorum ki bütün gruplar bu önerimizi önemser ve Meclisi bu doğrultuda çalıştırmaya dönük ortak hareket eder ve oy birliğiyle bu önerimizi kabul eder ve çalışmayı başlatırız. Gerçi, çok da umudumuz yok iktidardan yana bu sorunların giderilmesi için çalışmaya yöneleceğine dair. Çünkü aslında var olan engelliler listesine… Milyonlarca engellinin yaşadığı sorunları on bir yıldır görmeyen, on bir yıldır işitmeyen, on bir yıldır ruhsal olarak algılamayan, zihinsel olarak algılamaktan uzak duran iktidarı da bu anlamda engelli iktidar olarak değerlendirmek lazım. Çünkü, eğer görmemek bir engellilik hâliyse iktidar neden bunu on bir yıldır görmedi? Eğer zihinsel algı sorunu bir engellilik hâliyse iktidar zihinsel olarak bunu neden algılamadı? Eğer buna ilişkin bir ruhsal olgunluk yaşamadıysa ve ruhsal sorunlar da bir engellilik hâliyse o zaman bu ülkede en temel, en başat engelli, iktidarın kendisi; engellilik sorununu bu temelde çözmek lazım. Engellilere hakaret etmeden, onları hor görmeden, onları aşağılamadan, onların sorunlarına ilişkin neler söyleyebileceğimizi gerçekten çok düşündük. Umuyorum ki söylediğimiz herhangi bir şeyle biz onların yüreğini burkacak, onları incitecek, onları hor görecek bir davranış sergilememişizdir. Çünkü, istatistiklerde bile çok gerçekçi tanımlanmayan engelli sayısı ülkemizde gün geçtikçe artmaktadır ve onların yaşadığı sorunlar da katmerli bir şekilde artmaktadır. İstatistiklerden yola çıkacak olursak bununla ilgili kurumların vermiş olduğu istatistiklere baktığımızda, kayıtlı engelli sayısı 1 milyon 559 bin 222 olarak verilmekte bir milletvekili arkadaşımızın vermiş olduğu soru önergesine dayalı. Ama, gerçekte farklı istatistikler verildiğinde, Engelli ve Yaşlı Hizmetleri Genel Müdürlüğünün vermiş olduğu istatistiklere göre de yüzde 12,29’u engelli nüfusumuzun. Yüzde 12,29’u 75 milyona uyarladığımızda yaklaşık 10 milyon nüfus eder. Ama yine aynı bakanlığa bağlı aynı genel müdürlüğün milletvekilimizin soru önergesine vermiş olduğu yanıtta kayıtlı engelli sayısı 1 milyon 559 bin 222 yani yaklaşık 8,5 milyon engelliyi görmeyen bir bakanlık, bir Hükûmet, bir genel müdürlük var. Bu durumda görme engellinin asıl kim olduğunu, ben, halkın takdirine bırakıyorum. Ayrı bir zihinsel sorun da engellilere verilen maaşla engellilerin geçinebileceğini düşünebilme algısı. Engellilerin aylık 200 ile 300 lira arasındaki -üç ayda bir ödenen veyahut da isteğe bağlı olarak ödenen- ödenekle geçimini sağlayabileceğini ve başkasına muhtaç olmayacağını düşünmek nasıl bir zihinsel algıdır bunu da Meclisin takdirine, halkın takdirine bırakıyorum. Eğer bir insan, ülkemiz ekonomik koşullarına, enflasyon değerlerine, parasal değerlere baktığında, 200-300 lira ile bir engellinin kimseye muhtaç olmadan yaşayabileceğini düşünüyorsa, zihinsel olarak öyle algılıyorsa onu düşünenin kendisi zihinsel engellidir. Bir taraftan bunun üzerine siyaset yapılacak, bir taraftan bunun üzerine demagoji yapılacak, bir taraftan bunun üzerine duygusal sömürüler yapılacak, bir taraftan da onların yaşamını zorlaştıracak her türlü uygulama yapılacak. Sayısı 10 milyonu bulan engelli için neden “1,5 milyon kayıtlı engelli var.” deniyor? Çünkü, 8,5 milyon insan, hâlâ, hastanelerde insani bir muayene olup da raporunu alabilmiş değil. Birçok sağlıklı insan bile hastane kapılarında mağdur ediliyor, engellilerin yaşamış olduğu sorunları, hastanelerde rapor alırken yaşamış olduğu sorunları varın siz düşünün. Her ne hikmetse hamasi söylemler siyasetin belki temel özelliği olarak algılanagelmiştir. Herhangi bir konuyla ilgili duygu sömürüsü yapacak, başkalarını kandırmaya dönük, başkalarını aldatmaya dönük bir söylemle bir sorunu varmış ya da yokmuş diye gösterecek siyaset mefhumunun içinde 10 milyonları bulan engellilerin sorunlarını çözebilecek bir irade açığa çıkmıyorsa bu Meclis, kendisinin hangi konularda engelli olduğunu değerlendirmek zorundadır. Evet, bu Meclis hem görme engellidir hem işitme engellidir hem ruhsal engellidir hem de zihinsel engellidir. Bu Meclisin engellilik sorununu çözecek bir halk olmalıdır. Bu halkın huzurunda, bu Meclisin, engelli bu Meclisin hor görülmemesini, aşağılanmamasını talep ediyoruz. Lütfen değerli halkımız, engelli olan bu Meclisi hor görmeyin, on bir yıldır sorunlarınızı görmeyen görme engelli Hükûmeti hor görmeyin, bu sorunu çözebilecek iradeden yoksun olan zihinsel engelli Hükûmeti hor görmeyin; bu sorunu kendi içinde sindirmemiş, ruhsal bir mevzuya dönüştürmemiş ruhsal engelli Hükûmeti hor görmeyin. Çünkü, bu Hükûmetin, hizmet etmesi gereken bir halktan ziyade hizmet etmesi gereken egemen sınıflar vardır, hizmet etmesi gereken uluslararası şirketler vardır, hizmet etmesi gereken gladio sistemi vardır, hizmet etmesi gereken mafya sistemi vardır, çete sistemi vardır. İşte, böylesi engelli bir Hükûmet, asla ve asla bu halk için, emeğiyle geçinenler için bir şey yapmayacaktır. Doğası itibarıyla, engelli olan insanların yaşamını rahatlatmak için, onlara insanlık onuruna yaraşacak bir yaşam sunmak için hiçbir şey yapmayacaktır. Lütfen, bu konuda halkımız duyarlı olsun. Engellilerin tüm sorunlarının çözülmesi umuduyla, bütün engellerin ortadan kaldırılması umuduyla Genel Kurulu selamlıyorum.
Barış ve Demokrasi Partisi Grubu önerisinin aleyhinde ilk söz, İstanbul Milletvekili Sayın Celal Dinçer’in. Buyurunuz.
Saygıdeğer milletvekilleri, hepinizi saygıyla selamlıyorum. Bugün 3 Aralık Dünya Engelliler Günü. Ben de BDP grup önerisinin aleyhine söz aldım, ancak lehte konuşacağım. Tüm engelli vatandaşlarımızı kucaklıyor, saygıyla selamlıyorum. Değerli milletvekilleri, bir insanın engelli olması onun diğer insanlar gibi yaşaması, çalışması ve de başarılı olması için sorun teşkil etmemelidir. Engelli insanların sadece özel koruma önlemleri içerisine alınmaları da yeterli olamaz. Önemli olan, engellilerin eğitim imkânlarının hazırlanması, kendi toplumlarıyla kaynaştırılması, onların yaşamını kolaylaştıracak altyapı düzenlemelerinin yapılması ve nihayet, istihdam şartlarının yaratılarak ekonomiye etkin bir şekilde katılmalarının sağlanmasıdır. Huzurlu ve güvenli bir ülke oluşturmanın tek yolu, engelli vatandaşlarımızın toplumla derhâl uyumlaştırılması, toplumun ayrılmaz bir parçası hâline getirilmesidir. Tüm engelli vatandaşlarımızın başkalarına gereksinim duymadan yaşamını sürdüren, üreten ve toplumsal yaşama katkıda bulunan bireyler olmaları devletlerin temel hedefi olmalıdır. Bu, aynı zamanda, sosyal hukuk devleti anlayışının da bir gereğidir. Değerli milletvekilleri, Cumhuriyet Halk Partisi Tüzüğü’nün 3’üncü maddesinde “Engellilerin toplumsal yaşama katılımını sağlayacak önlemleri almak, her engelli bireyin farklı gereksinimleri olduğunu göz önünde tutmak” ilkesi yer almaktadır. Bu ilke doğrultusunda hazırlanan parti programımızda da engelli vatandaşlarımızla ilgili görev ve sorumluluklarımız belirtilmiştir. Sosyal devlet anlayışımızın gereği olarak, engelli bireylerin çağdaş yaşamın gerektirdiği olanaklara her alanda kavuşmalarını temel bir insan hakkı olarak kabul ediyor ve çalışmalarımızı buna göre yönlendiriyoruz. Bireylerin demokratik hak ve özgürlüğü için her engeli aşmayı hedefleyen Cumhuriyet Halk Partisi, engelli vatandaşlarımızın önündeki engellerin kaldırılması için her platformda olduğu gibi Meclis çatısı altında da üzerine düşen görevi yerine getirmektedir. Bugüne kadar -Cumhuriyet Halk Partisi olarak- 24’üncü Dönemde, partimizin, toplumun bir parçası olan engelli bireylerin hak ve özgürlüklerden tam ve eşit olarak yararlanmalarını sağlamak amacıyla yapmış olduğu çalışmalar bir kitapçıkta toplanmıştır. Bu kitapçığı incelediğimizde, Cumhuriyet Halk Partili milletvekilleri olarak engellilerin sorunlarına yönelik 35 adet kanun teklifi verdik, 16 adet Meclis araştırması önergesi verdik, 189 adet soru önergesi verdik ancak –biraz evvelki hatibin konuştuğu gibi- bu konuda engelli olan iktidar, bu kanun tekliflerimizin, bu araştırma önergelerimizin, bu soru önergelerimizin hiçbirini dikkate almadı, engellilerin sorunlarıyla ilgili, çözümüyle ilgili bir gelişme sağlayamadı; sadece, bu Mecliste oy birliğiyle kabul ettiğimiz “engelli” kelimesi kabul edilerek “özürlü” kelimesini kaldırdı, yaptığı en belirgin çalışma bu oldu. Değerli arkadaşlar, “Bir insanın engelli olması onun diğer insanlar gibi yaşaması, çalışması ve de başarılı olması için sorun değildir.” dedik. Evet, sorun değildir, sorun olmamalıdır. Ancak bu iktidar mensupları engelliler için nasıl düşünüyor, nasıl yorum yapıyor? “Engellilerden öğretmen olmaz.” diyen bir Millî Eğitim Bakanı çıkarıyor. Engellilere yönelik olarak “Sizi adam yerine koyduk.” diyen milletvekilleri çıkarıyor ve bu milletvekili -ki kendi meslektaşım- valilik yapmış bir milletvekili, engellileri adam saymıyor “Adam yerine koyduk.” diye hitaplarda bulunabiliyor. Bugün engellilerin engelliliklerini tespit için rapor almaları gerekiyor, en azından bazı haklara kavuşabilmeleri için. Bu raporlar tam bir işkence hâline dönüşmüştür. 69 puan veriliyor Diyelim 70 puanla ancak hak alabiliyorsa 69 puanla kalan onlarca engelli var. Bu engelli raporlarının da mutlaka iktidar tarafından bir çözüme kavuşturulması gerekir. Biliyorsunuz, 1981 yılından itibaren Engelliler Günü ilan edilmesinden sonra engellilerle ilgili çeşitli yasal düzenlemeler yapıldı. İlk önce kararnamelerle, Başbakanlığa bağlı Engelliler İdaresi kuruldu. Daha sonra bu idareler Çalıma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığına bağlandı. Engelliler İdaresi Başkanlığı kuruldu. Bundan sonra da 2011 yılında Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının kurulması ile Engelli ve Yaşlı Hizmetleri Genel Müdürlüğü olarak yeniden tanımlandı. Bu resmî kurumlaşmanın yanında engelli vatandaşlarımız da örgütlenme konusuna gereken önemi verdiler. Bu amaçla birçok sivil toplum kuruluşu oluşturdular. Bu sivil toplum kuruluşları her fırsatta hem iktidar mensuplarını hem muhalefet milletvekillerini ve gruplarını ziyaret ederek sorunlarını dile getirdiler ancak, yukarıda da belirttiğim gibi, bugüne kadar bu sorunların çözümü için önemli hiçbir adım atılmadı. Sosyal devleti güçlü kılmak için -tekrar ediyorum- engelli vatandaşlara çalışabilecekleri ortamın sağlanması gerekir. Engelliye iş olanağını mutlaka sağlamalıyız. Engelli, sosyal devletin üzerine titremesi gereken bir kişidir. Sosyal devlet, engelliyi koruyan, örgütlenmeyi sağlayan devlettir. (CHP sıralarından alkışlar) O hâlde sosyal devlet, engelliye iş bulan devlet demektir. Peki, bizim iktidarımız ne yapmıştır? Bizim iktidarımız, 40 bin engelliden ancak 25-30 bin kişiye kadar iş bulabilmiştir. 8,5-9 milyon, bazı rakamlara göre 12,5 milyon engelliyi yok sayarak “1,5 milyon engelli vardır.” deyip olayı küçümsemiştir. Sosyal devleti güçlü kılacaksak -tekrar tekrar söylüyorum- engellinin çalışabileceği ortamı hep birlikte sağlamalıyız. Bizler Cumhuriyet Halk Partisi olarak, engelliler için her türlü çabayı her fırsatta göstermekteyiz. Milletvekillerimiz, belediye başkanlarımız, engellilerle ilgili bütün duyarlılığı gösterip engellilere kucak açmaktadır. Bugün, üst geçitler, metro ve bunun gibi yerlerde engelli asansörlerinin çoğu çalışmamaktadır. Görme engelliler için hazırlanmış olan sarı bantlar, engelli olan ya da engelli olmayan kişilerin takılıp düşmesine neden olmaktadır. Engellilerle ilgili metrolarda önemli tedbirler alınmadığı için vatandaşlarımız buralarda düşüp yaralanmaktadır. Ne gariptir ki iş adliyeye intikal ettiğinde yetkililer değil, belediyeler değil, engelli vatandaşlar suçlanmaktadır. “Görmedin mi kardeşim?” denmektedir. Görme engelli bir vatandaş için bu uygulama yapılabilmektedir. Henüz yeni olan sarı bant uygulamasında birçok yerde bu bantlar kısmen veya tamamen zeminden kalkmış veya önüne, kullanımını önleyen birçok engeller konmuştur. Ayrıca çok az bir yağışta dahi kayganlaşan sarı bantlar, engelli vatandaşlarımızın sakatlanmalarına ve hatta hayati tehlikelere sebep olmaktadır. Engellilerin sorunlarını çözemeyen bugün büyük bir çoğunluğa sahip iktidar mensubu belediyeler çareyi engellilerin sorunlarının çözülmesini isteyen yasayı uzatmakta bulmuş ve bu Parlamentoda, engelliler için tedbir almayan belediyelere ceza uygulaması getiren yasa bir yıl uzatılmıştır. Bu bir yıllık süre de dolmuştur, dolmak üzeredir ancak görüyoruz sadece birkaç sarı bant dışında engellilerle ilgili önemli hiçbir adım atılmamaktadır. Biz Cumhuriyet Halk Partisi olarak bugüne kadar olduğu gibi bundan sonra da engellilerin yanında olacağımızı belirtiyor, tekrar yüce heyetinizi saygıyla selamlıyorum.
Barış ve Demokrasi Partisi Grubu önerisinin lehinde son söz, Kahramanmaraş Milletvekili Sayın Mesut Dedeoğlu’na aittir. Buyurun Sayın Dedeoğlu.
Ülkemizde yaşayan 8,5 milyon engelli vatandaşımız var. Bunlar görme engelli, bedensel engelli, işitme engelli ve zihinsel engelli olarak dünya standartlarıyla beraber 4 ayrı grupta toplanmış. Bunların nüfusu 8,5 milyon. Aileleriyle beraber mütalaa ettiğimiz zaman bu rakam 35 milyona ulaşmakta. Yani engellilerle ilgili bir cümle kullandığımızda, engellilerle ilgili televizyonda bir program olduğunda Türkiye nüfusunun yarısı buna kulak kabartmakta. Ve engellilere sorduğumuz zaman, onlarla sohbet ettiğimiz zaman, onlarla konuştuğumuz zaman hepsinin, birçoğunun daha doğrusu, -biraz yumuşatayım burayı- mutsuz olduğunu görüyoruz ve bunu anlıyoruz. Bunların kendi dernekleri, vakıfları, federasyonlarında bu sohbetleri gerçekleştirdiğiniz zaman hepsini görüp anlamak mümkündür. Ne yapmamız lazım? 8,5 milyon engellimiz ve aileleriyle beraber düşündüğümüz zaman bu insanları mutlaka rahatlatmamız lazım, engellilerin bütün problemlerine kucak açmamız lazım. Bunların o kadar çok büyük problemleri var ki, aslında çözülemeyecek de hiçbir problemleri yok. Bunun, bu Parlamentoda, bu Mecliste, istenilirse hepsi ortadan kalkar, bu kanunları hep beraber çıkartabiliriz. En önemli konuları eğitimle başlıyor. Engelli olan, yeni yetişmiş, ilköğretime başlayacak olan bir çocuğumuz kaynaştırma eğitimine mi başlasın, yoksa kendiyle ilgili özel bir okulda mı eğitim alsın? Bunu hâlâ çözmüş durumda değiliz. Bununla beraber, ağır engelli olan vatandaşlarımız, birkaç engellilik özelliğini taşıyan vatandaşlarımız normal okullara mı gitsin, özel eğitim rehabilitasyon merkezlerine mi gitsin? Buna da hâlâ karar vermiş değiliz. Bunlara derhâl bir çözüm bulmak durumundayız. El ele verip bu problemlerin hepsinin altından kalkmak mecburiyetimiz var çünkü engelli, ülke nüfusumuzun büyük bir bölümünü teşkil ediyor aileleriyle beraber tekrar mütalaa edersek. Bununla beraber, en önemli konularından bir tanesi, diyelim ki okulunu bitirdi -üniversiteyi de bitirdiğini düşünelim- bundan sonra en önemli konusu iş istihdamının sağlanması. Bugün mevcut meri kanunlarımıza göre özel sektör -belli bir iş istihdamı sağlanan- durumuna göre yüzde 3 olarak engelli çalıştırmak durumunda, devlet yüzde 4 engelli çalıştırmak durumunda. Bugün baktığımız zaman, bakanlıklarımızda dahi, binlerle ifade ettiğimiz kadrolarımız boş durumda. Bunlara mutlaka bu engelli vatandaşlarımızı yerleştirmemiz gerekiyor, bunların hayatlarını idame ettirmeleri noktasında yardımcı olmamız gerekiyor. Nedendir anlaşılmaz, nedendir bilinmez; bu kadrolar niye boş durur, niye bu iş istihdamı engellilere tahsis edilmez? Yine, bunlarla beraber, en büyük problemlerinden bir tanesi, engellinin engelli olduğunu ispat edebilmesi için hastaneden rapor alması gerekir. Bir hastaneden alınan rapor başka bir hastaneden alınan raporla tamamen farklı. Diyelim ki engelli raporunu aldı, o bir noktada rahatlamış oluyor çünkü engelli olduğunu ispat ediyor. Engelli olduğunu ispat edemezse almış olduğu rapor hiçbir anlam ifade etmiyor. Yine, normal iş hayatına atılmak isterse, iş başvurusunda bulunursa diyorlar ki: “Sen engellisin.” “Ama raporumu alamadım.” diyor. Raporunu alamadığı için ne engelli olduğu belli ne engelsiz olduğu belli. Buradan Milliyetçi Hareket Partisi Grubu olarak önerimiz şudur: Türkiye’de ortak bir hastanede bu işte ehil olan bir rapor verme grubu teşkil ettirelim, burada çalışan uzman doktorlarımız bir vatandaşımızın ne kadar engelli olup ne kadar engelsiz olduğunu tespit edecek bir merci olarak çalışmalarına başlasın ve bu büyük problemi ortadan kaldırmış olalım çünkü engellilerimiz bunu beklemektedir. Bunlarla beraber, en büyük problemleri spor. 4 engelli grubumuzun da 2000 yılında kurulmuş spor federasyon başkanlıkları var. Bunlar, Bedensel Engelliler Spor Federasyonu Başkanlığı, Görme Engelliler Spor Federasyonu Başkanlığı, İşitme Engelliler Spor Federasyonu Başkanlığı ve Özel Sporcular Spor Federasyonu Başkanlığı. Engellilere imkân verdiğimiz zaman, imkân verildiği zaman başaramayacakları hiçbir şey yok. Aynı, eğitimde olduğu gibi, sosyal hayatta olduğu gibi, iş hayatında olduğu gibi, ekonomiye katkı anlamlarında düşündüğümüz zaman, spor anlamında da imkân tanındığı zaman engellilerin başaramayacakları hiçbir şey yoktur. Bunu, aldıkları madalyadan tespit etmek, gerçekten, aldıkları madalyalarla övünmek içten bile değil. Çok büyük bir özveriyle bu federasyonlarımız, orada bulunan federasyon başkanlarımız, yönetimler, aileler, antrenörlerimiz, okullarımız birlikte hareket ettiklerinde alamayacakları hiçbir başarı yok ve nitekim birçok dünya, Avrupa, olimpiyat ve paralimpiklerde Türk engelliler bunu başardılar ve bunu da başarmaya devam edecekler. Burada önemli olan, onlara imkân tanımak. Bu başarıları alıyorlar, gayet iyi, güzel ama maalesef -üzülerek söylüyorum- basında bazen hiç yok, bazen de küçük puntolarla “İşte Engellilerin Başarısı” diye var. Hatta bazen öyle duyumlar alıyoruz ki “Engellilerin sporu da olurmuş! Bu da var mıymış?” diyen maalesef ki vatandaşlarımız var. Ben, milletvekili olmadan önce Türkiye Görme Engelliler Federasyonu Başkanlığını dört dönem yürüttüm, uluslararası kuruluşların genel sekreterliğini yaptım, Türkiye Paralimpik Komitesi Yönetim Kurulu üyeliğini ve As Başkanlığını yaptım. Onun için, engellilerle yaklaşık sekiz, on yıl beraber yaşadık, aileleriyle beraber güldük, beraber başarılara sevindik veya üzüldük. Onun için, bu engellilerin neler düşündüklerini, neler başarmak için hangi imkânları beklediklerini gerçekten iyi bilen bir arkadaşınızım. Şimdi, bu saydığımız, deminden beri anlatmaya çalıştığım bu imkânları mutlaka bizim, engellilerimize vermek mecburiyetimiz var. 2005 yılında 5378 sayılı Kanun’umuz çıktı. Bu Parlamentodan çıktı bu kanunumuz, yedi yıllık bir süreyi kapsıyordu. Bu sürenin içerisinde, engellilerimizin yaşamaları, onların günlük hayatlarında rahat edebilmeleri, apartman girişleri, iş merkezlerine giriş-çıkışları ve yolda yürümeleri noktasında çıkan bu kanun maalesef ki yedi yıl üstünden geçmesine rağmen düzeltilemedi, yapılamadı ve nihayetinde de üç yıl daha uzatılacak ve 2015 yılına kadar ötelenmiş durumda. Keşke bu belediyelerimizin büyük çoğunluğu buna uysaydı, yollar da engellilerimizin yürüyebileceği, hayatlarını idame ettireceği bir şekle getirilseydi, taşıma araçları, ulusal anlamda sağlıklı bir şekilde yollarımız idame ettirilseydi engellilerimiz için çok büyük bir artı olacaktı ama bugün görüyoruz ki maalesef, daha bu konuyla ilgili -bazı duyarlı belediye başkanlarımız hariç- pek bir yol katedildiğini söylemek mümkün değil. Bunlarla beraber, en büyük eksikliklerden bir tanesi Türkiye’de, bedensel engellilerimizin, fiziksel engellilerimizin akülü arabalarına ulaşma noktaları. Maalesef ki bu akülü arabalarımız yurt dışından ithal olarak gelmekte ve fiyatları da çok pahalı. Geçen sene bir konuşmamda dedim ki: Bir teşvik verilsin, bu akülü arabalarımız Türkiye’de üretilsin. Ama maalesef hiçbir ses çıkmadı. Bir ülkenin engellisine verdiği değer, o ülkenin kalkınmışlık derecesini gösterir. Bugün, engellilerimizle beraber 35 milyon -aileleriyle beraber mütalaa ettiğimizde- eğer mutsuzsa, bu devletten, bu Hükûmetten beklediklerini alamadılarsa burada bir sorun var demektir. Bunu tekrar irdelemek lazım ve tüm imkânları burada kullanmak lazım. Engelsiz bir dünya temennisiyle hepinize saygılar sunuyorum.
Barış ve Demokrasi Partisi Grubu önerisinin aleyhinde, İstanbul Milletvekili Sayın Gürsoy Erol. Buyurun.
Bugün 3 Aralık Dünya Engelliler Günü. Dolayısıyla, bu vesileyle Meclisimizde böyle bir konunun gündeme gelmesinden dolayı da tekrar memnuniyetimi ifade ediyorum. Tabii gönlümüz, sadece günlerin olduğu anlarda değil, üç yüz altmış beş gün aynı şekilde bu hassasiyetin gösterilmiş olması ve bu noktada da engellilerin önündeki engellerin mümkün olduğunca en asgariye indirilmiş olması. Şimdi, tabii ki “engelliler” deyince, ülkede geçmiş dönemde yapılmış olan hizmetlerin her birine ayrı ayrı, bir kere, teşekkürü borç biliyoruz ama 2005 yılı engelliler adına önemli bir takvim çünkü 2005 yılında Türkiye’de bir ilk gerçekleştirildi, engelliler adına Engelliler Kanunu çıkartılmış oldu. Buradaki tüm partilerin -o gün için burada olmayan partiler de vardı ama- içeride ve dışarıda hiçbir ayrım gözetilmeden ittifakıyla çıkan bir yasaydı bu ama -bir hakkı teslim etme adına- bugüne kadar, daha doğrusu 2005 yılına kadar yasa anlamında böyle bir çalışma Meclisimize gelmemişken, böyle bir yasanın çıkmış olması da herhâlde Türkiye açısından ve engelliler açısından son derece önemli ve bu noktada da Parlamentomuzu, yapmış olduğu çalışmayı ama öncelikle Hükûmetimizin bu noktada atmış olduğu ciddi adımı ben takdirle karşılıyorum ve engelliler Türkiye'de ciddi bir yasaya kavuşmuş oldu. Bu yasada ayrımcılıktan tutun eğitim alanına, evde bakıma, istihdama kadar birçok madde vardı ama 2010 yılında bir ayrı referandumla birlikte, biliyorsunuz, engelliler adına yapılabilecek herhangi bir şey Anayasa açısından da teminat altına alındı ve bu noktada, engellilerin yasal anlamda da, anayasal anlamda da ayrımcılık noktasında bir ciddi anlamda ayrımcılığa tutulmaması, yapılacak herhangi bir değişikliğin engellenmemesi adına ciddi bir adım atılmış oldu. Yasamızda -mesela, bugün burada birçok şekilde dile getiriliyor- yasalarda birçok şey var, ben bir tanesini söyleyeceğim: Otoparkla ilgili, biz, yasaya katlamalı olarak koymuştuk yani bir engelli yerine -bir otopark- boş otoparka engelli olmayan bir insan park ettiğinde normal cezanın 2 katı ceza ödüyor ama uygulamaya geldiğimiz zaman bunu kaç kişi biliyor veya bunu kaç kişi uyguluyor? Alışveriş merkezlerinde bile hepimiz yakinen yaşıyoruz, engelli yeri en önde boş diye engelsiz insan önce burayı kullanmaya çalışıyor. Dolayısıyla, bu noktada, öncelikle bir zihinsel dönüşüme ihtiyaç var yani engelsiz olmayan insanların da engellilere bakış açısından tutun, engelliler adına atılacak her adımda ciddi bir zihinsel dönüşüme ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum. 2005 yılında çıkarmış olduğumuz Engelliler Yasası’nda, o dönemde Parlamentoda görev yapıyordum, birebir çalışmalarda bulunduk ve çok ciddi noktada, bu engelli raporları bugün mesela devamlı dile getiriliyor. Başbakanlığın ve bakanlığın defalarca yazmış olduğu genelgeler var engellilerle ilgili, engelli raporlarında öncelik tanınması, oradaki engellilere kolaylıklar sağlanmasıyla ilgili ama maalesef, uygulamaya baktığımız zaman bu böyle olmuyor. Oradaki uygulayıcıların bize, engelli kardeşlerimize birçok anlamda çıkardığı zorluklar var çünkü engelli kardeşlerimizin aramalarından sonra, biz, daha sonra başhekimlikleri arayarak, oradaki ilgili arkadaşları arayarak bu genelgeleri kendilerine hatırlattık, hatta birçok sefer faksladık ve bunun sonrasında engelli kardeşlerimizle ilgili kolaylıklar sağlandı. Yani, öncelikle uygulayıcıların, bu noktada, yasalardaki bu yazılmış olanlara ciddi anlamda riayet etmesi gerekiyor. Orada, getirdiğimiz eğitimle ilgili ciddi adım vardı. Bugün burada eğitim konuşuluyor mesela. Eğitimden, o gün BAĞ-KUR’lular ve yeşil kartlılar maalesef yararlanamıyordu ama yasada getirdiğimiz bir değişiklikle, Millî Eğitim Bakanlığı bütçesine alarak, bugün “Engelliyim.” diyen her çocuk bu eğitim imkânından yararlanabiliyor ve ülkemizde bu sayı şu anda 300 binlere yaklaşmış durumda. Keza, yasada ilk defa getirdiğimiz evde bakım, kurumda bakım hizmetiyle, ailelerin bize yöneltmiş oldukları “Benim çocuğum ben öldükten sonra ne olacak?”ın cevabını işte burada aramaya çalıştık ki bugün 500 binlere yaklaşan bir sayı ailesinin yanında evde bakım hizmeti alıyor ve devletten bir asgari ücret alınması suretiyle ailelere destek olmaya çalışılıyor. Şimdi, tüm bunlar ortadayken ben şahsen bazı konuşmalardan burada üzüntü duyuyorum: “Engelli Meclis”, “engelli Hükûmet” ifadelerini hiç doğru bulmadığımı ifade etmek istiyorum. Bir kere, bunun hem kendimize hem de Hükûmete yapılan büyük bir haksızlık olduğunu düşünüyorum çünkü bütün bu yapılanlar, bugüne kadar bu engelliler konuşulurken on yılda atılmış olan ciddi adımlar, biraz önce Grup Başkan Vekilimizin vermiş olduğu istihdam rakamlarındaki 4 misli, 5 misli katlanma ve işe yerleşmiş olan kardeşlerimizi düşündüğümüz zaman ne kendimize ne Hükûmetimize, iktidarımıza bu haksızlığı lütfen yapmayalım. Yani, önce sağlıklı bireylerin aklındaki, zihnindeki bu dönüşümü sağlayalım ve ondan sonrasında ülkemizin nereden nereye geldiğine şöyle bir on senede bakarsak, engelli kardeşlerimiz ve aileleri bunu yaşıyorlar, bizler de bu noktada bu haksızlığı en azından yapmamış olalım. Ulaşılabilirlik noktasında, doğru, ciddi sıkıntı yaşıyoruz. Belediyelerle defalarca görüşmeler yapıyoruz, defalarca genelgeler gitti, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı bu noktada çok ciddi bilgilendirmelerde bulundu ama buna rağmen, bazı hassas belediyeler bu konuda adım atıyor ama bazı belediyeler de ısrarla bir adım atmıyorlar. Şimdi, bu noktada, siz de takdir edersiniz ki Türkiye’deki 3 bin küsur belediyenin hepsi AK PARTİ’li belediye değil. Yani, bu konudaki bu duyarsızlığı gösterenleri sadece AK PARTİ’li gibi göstermek, bu da ciddi bir haksızlık. Bu noktada, maalesef, her partiden çok ciddi seviyede duyarlılık göstermeyen insanların olduğunu ve engellilerin işini daha zorlaştırdığını hepimiz kabul etmek durumundayız. Ama şunu yakinen bilelim ki görev hepimizin. Yani, nasıl Parlamentoda oy birliğiyle çıkarttıysak, şu anda da engelliler adına yapılan her yanlışlığı, her haksızlığı düzeltmek hepimizin görevi. Çünkü bu bir partinin bir kişinin meselesi değil, ülkemizde yaşayan 70 milyonun, herkesin ve ailelerin ve buradaki Parlamento olarak bizlerin işi. Öncelikle kendimiz bu işe öncü olmak durumundayız ve yaşanan sıkıntıları, el birliği ederek hep birlikte çözmek durumundayız. Bu noktada, engelli kardeşlerimizden özellikle ricamız, öncelikle yasalarını ve haklarını son derece iyi bilsinler, bu noktada bu haklarını arasınlar. Engelli ailelerinin de ciddi bir anlamda eğitime ihtiyacı var. Bakanlığımız bu noktada yeni çalışma yürütüyor ve engelli ailelerine de bu noktada bilinçlendirme çalışmalarını başlatmış durumda. Bu noktada aileleri bilinçlendireceğiz ve engelli kardeşlerimiz haklarını öğrenecekler, bizler de bu engellerin kaldırılması adına hep birlikte el ele vereceğiz. Eğer böyle yapar isek ben inanıyorum ki engelsiz bir Türkiye’ye hep birlikte daha rahat kavuşacağız. İstihdam, tabii ki engellilerin en önemli sorunu ve en önemli problemi ama biraz önce rakamlar verildi; 5 binlerden 25 binlere ulaşan kamuda bir sayı var ve 15 binlerin altına düşen bir sayı. İşte, Türkiye’de ve dünyada ilk olan Engelli Memur Seçme Sınavı’yla bu açık gittikçe kapanacak ve 2014 yılında ikincisi tekrar edilecek bu imtihanla birlikte bu sayının sıfıra düşürülmesi noktasında gayret sarf edilecek. Asıl amacımız, engellinin ayakları üzerinde dik durması, engellinin, ailesine kendi ekmeğini kendisinin götürmesi ve bu noktada, kesinlikle ayakları üzerinde duran, onurlu, ailelerini götürdüğü ekmekle geçindiren engelli bireyler, hepimizin arzuladığı ve hepimizin Türkiye’de özlediği, dünyada özlediği engellilerdir. Biz bu noktada hep birlikte el ele verirsek, engellilerin önündeki engelleri aşma açısından çok ciddi adımlar atacağımıza inanıyorum. Her zaman muhalefetiyle, iktidarıyla beraber bu konuda çalışma yapan arkadaşlara teşekkür ediyorum ama iktidarımıza ve Sayın Başbakanımıza özellikle, hiç ortada Engelliler Yasası yokken, Belediye Başkanlığı döneminde başlamak üzere, daha sonrasında Başbakanlığı döneminde yapmış olduğu büyük desteklerden dolayı tekrar tekrar teşekkürü engelliler adına bir borç biliyorum ve “Geleceğimiz engelsiz olsun.” diyerek yüce Meclisimizi sevgiyle ve saygıyla selamlıyorum.
Karar yeter sayısı...
Tamam, arayacağım. Barış ve Demokrasi Partisi Grubu önerisini oylarınıza sunuyorum, karar yeter sayısı arayacağım: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Karar yeter sayısı yoktur. Birleşime on dakika ara veriyorum.
Sayın milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 24’üncü Birleşiminin Üçüncü Oturumunu açıyorum. Alınan karar gereğince, sözlü soru önergeleri ile diğer denetim konularını görüşmüyor ve gündemin "Kanun Tasarı ve Teklifleri ile Komisyonlardan Gelen Diğer İşler" kısmına geçiyoruz. 1'inci sırada yer alan, Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğünde Değişiklik Yapılmasına Dair İçtüzük Teklifi ve Anayasa Komisyonu Raporu’nun görüşmelerine kaldığımız yerden devam edeceğiz. Komisyon? Yok. Ertelenmiştir. 2'nci sırada yer alan, Devlet Sırrı Kanunu Tasarısı ve Avrupa Birliği Uyum Komisyonu ile Adalet Komisyonu raporlarının görüşmelerine kaldığımız yerden devam edeceğiz. Komisyon? Yok. Ertelenmiştir. 3'üncü sıraya alınan Sağlık Bakanlığı ve Bağlı Kuruluşlarının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Tasarısı ile Mersin Milletvekili Sayın Aytuğ Atıcı ve 16 Milletvekilinin; Üniversite Öğretim Elemanları ile Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfında Çalışan Personelin Tam Süre Çalışmasına ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi, İstanbul Milletvekili Sayın Mahmut Tanal’ın; Organ ve Doku Alınması, Saklanması ve Nakli Hakkında Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi, İstanbul Milletvekili Sayın Mahmut Tanal ve Sayın Mustafa Sezgin Tanrıkulu’nun; Sağlık Hizmetleri Temel Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi, Tokat Milletvekili Sayın Orhan Düzgün’ün; Devlet Memurları Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun Teklifi, İstanbul Milletvekili Sayın Mahmut Tanal’ın; Tababet ve Şuabatı San’atlarının Tarzı İcrasına Dair Kanunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi ile Sağlık, Aile, Çalışma ve Sosyal İşler Komisyonu Raporu’nun görüşmelerine başlayacağız. Komisyon? Burada. Hükûmet? Burada. Komisyon raporu 480 ve 480’e 1’inci ek sıra sayıyla bastırılıp dağıtılmıştır. Sayın milletvekilleri, alınan karar gereğince bu tasarı İç Tüzük’ün 91’inci maddesi kapsamında temel kanun olarak görüşülecektir. Bu nedenle tasarı tümü üzerindeki görüşmeler tamamlanıp maddelerine geçilmesi kabul edildikten sonra bölümler hâlinde görüşülecek ve bölümlerde yer alan maddeler ayrı ayrı oylanacaktır. Tasarının tümü üzerinde söz isteyen Barış ve Demokrasi Partisi Grubu adına Muş Milletvekili Sayın Demir Çelik. Buyurun.
Sayın Başkan, çok saygıdeğer milletvekili arkadaşlarım; hepinizi şahsım ve partim adına saygı ve sevgiyle selamlayarak iyi akşamlar dileklerimi iletiyorum. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; kasım ayının son günlerinde bir önceki uygulamaların benzeri olan bir gece baskını misali bu kanun teklifi alelacele ve hiçbir ön hazırlık çalışması yapılmadan komisyonumuzun gündemine getirildi. O gün de gündemimizde söz konusu olan ilgili tasarıyı konuşmaya, tartışmaya gelen sivil toplum örgütü, demokratik kitle örgütlerinin tümü ve aynı zamanda siyasi partilerden muhalif konumda bulunan bizler de bu yasanın hem idari ve siyasi anlamda hem sosyal ve kültürel yaklaşımlarımız itibarıyla eleştirilerimizi dile getirmiştik. O gün de görülmüştü ki, her şeyden önce, bu yasadan beklenen meramın, hasta başta olmak üzere, sağlık çalışanlarının memnuniyeti esasına dayanması gerekirken, bu yönüyle de memnuniyeti açığa çıkaran bir ortaklaşma zihniyetini esas alması gerekirken farklı, merkeziyetçi bir yaklaşım ve anlayışla bu kanun birdenbire komisyona, komisyondan da Genel Kurula gelmiş bulunmaktadır. O gün Tabipler Birliği, Diş Hekimleri Birliği, Eczacılar Birliği ve hemşireler dernekleri adına gelen arkadaşlarım da ifade etmişlerdi. Söz konusu tasarı, komisyon toplantısına davetin çıktığı bir gün öncesinde, yirmi dört saat öncesinde ilgili tasarı kendilerine aktarılmıştı. Yoğunlaşabilmelerine, eleştirilerini, önerilerini açığa çıkarabilmelerine fırsat vermeden alelacele çağrılan bu arkadaşlarımız, orada her şeye rağmen de işi yokuşa sürmemek, olumlu katkılarını da esirgememe adına gerekli önerilerini, eleştirilerini yaptılar. Biz de Barış ve Demokrasi Partisi olarak, hem usulde hem de esasta yapılan bu yanlış yaklaşımlardan hareketle, sorunun, yasa değişikliğinden beklenen amacın ve ihtiyacın karşılanmasına yetmeyeceği eleştirisinde bulunduk. Her şeyden önce, günümüz demokrasisi diyaloğa açık olmayı, (x) 480 ve 480’e 1’inci Ek S. Sayılı Basmayazı tutanağa eklidir. nitelikli, saygın müzakereyi esas alan, bu manada da her türlü ilişkinin ilgili tarafların aleniyet usulüne ve esasına bağlı olarak sorunu enine boyuna tartıştıkları, ortaklaştıkları bir sürece fırsat vermek, o sürecin içerisinde varılacak olan bir ortak kararı ve o ortak kararın iradesi arkasında da kalmak, olması gerekendi. Bütün bu süreçler yaşanmadı, yaşanmıyor. Gerek Sağlıkta Dönüşüm Yasası’nda gerekse tartışacağımız 480 sıra sayılı sağlıktaki ilgili yasal değişiklikler bu manada eksik kalmıştır, demokratik olmaktan uzak kalmıştır. Antidemokratik uygulamalarla sayısal çokluğa ve çoğunluğa bağlı olarak iktidar partisi bu gündemi geçirmenin arayışı içerisindedir. Bu ve benzeri yasalar doksan yıllık cumhuriyet tarihimizde çokça geçirildi, geçiriliyor. Doksan yıl boyunca, AKP iktidarları öncesinde, onlarca kez “Sağlığa neşter vuracağım. Radikal değişikliklerle sorunu çözeceğim.” iddiasında bulunan hükûmetler nasıl ki sorunu çözemediyse, kangrenleşmenin önüne geçemedilerse AKP iktidarı da on bir yıllık iktidarı döneminde başta sağlık olmak üzere, el attığı, “Çözeceğim.” iddiasında bulunup çözümsüzlükteki ısrarını ortaya çıkardığı bir kaosu yaşatmaktadır Türkiye halklarına, Türkiye’nin 70 milyon insanına. Buradan şu söylenebilir: Peki, niçin yapılmaktadır bütün bu olup bitenler? Yani, on bir yıldır iktidarda olan bir siyasal iktidarın alternatif üretemememizden kaynaklı bir oldubittiyle toplumu ve toplumun gündemini işgal etme hakkını kendisinde görüyor olması her şeyden önce demokrasiyle bağdaşır ve barışık olmadığının altını çizmek gerekiyor ama buna rağmen de onları da doğruya davet etmek görevimizin gereği olduğundan hareketle de biz bu kürsüden buna dair düşüncelerimizi, eleştirilerimizi de söylemeye devam edeceğiz. Sayın Bakanım, bu manada da sizin soruna olan duyarlılığınız bilinciyle bu eleştirilerimizin dikkate alınması gerektiğinin de altını çizmek istiyorum. Evet, doksan yıl boyuncu ulus üniter devletin o katı, merkeziyetçi, hiyerarşik ilişkisiyle soruna yaklaştığımız için, toplumun temel ihtiyaçlarını karşılamaktan öte, dar, elitist siyasetin öngördüğü bir kısım ihtiyaçları karşılama anlayışı ve acelesiyle hareket ettiğimiz için Meclis asli görevini yapmıyor. Özgürlükleri, demokrasiyi, ortaklaşmayı, diyaloğu, müzakereyi ve barışı esas alan bir algıdan çok, günü kurtaran bir kısım palyatif çözümlerle gündemi işgal etmeye devam ediyoruz. Buna hakkımız da yok, buna lüksümüz de yok. Evet, sağlık önemlidir. Sağlık, bireyin olduğu kadar toplumun da en temel ihtiyaçlarından biridir, biz bunu yadsımıyoruz. Sağlık, bu manada açığa çıkan toplumsal dinamiklerin yeni ihtiyaçlarının karşılanması adına her gün ve her gün yeniden değişmek zorunda olan bir kısım ihtiyaçlarla bizi karşı karşıya bırakabilir ama bu ihtiyaçlar hastanın, bireyin ve toplumun ihtiyaçlarını karşılama esasına göre mi olacak, yoksa küresel emperyal güçlerin neoliberal politikalarının, onların ulusal ölçekte ülke nezdindeki uzantıları olan bir kısım finans kurumlarının, bir kısım tekellerin, tröstlerin çıkarlarına dayalı bir ilişki mi olacak? İşte burada karar vermek durumundayız. Eğer sağlık dediğimiz şey ruhsal ve bedensel olduğu kadar siyasal ve sosyal iyi olma hâliyse burada bireyin olduğu kadar toplumun da bu iyilik hâllerini esas alan yasal düzenlemeleri yapmak, bu manada da işe meşruiyet kazandırmak Meclisin görevidir. Biz bu anlayışın yanında ve arkasında oluruz ama söz konusu olan toplum değilse, toplum esas alınma yerine bir kısım dar çıkar çevrelerinin olanaklarını, imkânlarını çoğaltmak, büyütmek, palazlandırmak toplum ve toplum ihtiyaçlarını hiçleştirmekse buna da karşı oluruz. Karşı olmak da bizim ötemizde “İnsanım.” diyen herkesin, bu manada da sorumluluk sahibi olan herkesin görevi olması gerekiyor. Bu yönüyle de evet, doksan yıllık Türkiye Cumhuriyeti tarihi böylesi birçok değişikliklere, kanun tekliflerine sahne olmuştur, şahitlik yapmıştır, benzeri uygulamalar da devam edecektir. 1945 İkinci Dünya Savaşı sonrasında dünya yaşanan savaşın siyasal ve sosyal travmalarını tedavi etmek, rehabilite etmek, iyileştirmek adına sosyal devlet politikalarının gereği olarak bir sosyalizasyona evrildi. Bu sosyalizasyon toplumun temel ihtiyaçlarının meşru zeminde karşılanmasına fırsat vermiş olmasıyla birlikte 1970-1975'lerde neoliberal politikaların babası olan Reagan’dan başlayıp Mrs. Thatcher’e, oradan da küresel emperyal güçlerin o dönemin iktidarlarından bugüne devam eden bir anti sosyal, toplum dışı hegemonik ve hiyerarşik ilişkilerin ihtiyaçlarını esas alan bir algıya doğru da hızla dünyamız, küresel geleceğimiz evrilmektedir. Bunu görmekte yarar var. Bu manada da son otuz yıl, son kırk yıllık geçmişe baktığımızda sağlık da pazarda alınıp satılan bir mala, bir metaya dönüştürülmüştür. Toplumun ihtiyacını karşılamaktan çok piyasalaştırılmıştır, ticarileştirilmiştir, taşeronlaştırılmıştır. Bu özellikleriyle iyilik hâllerine hizmet eden, iyilik hâllerini pekiştiren bir algı yerine mevcut hegemonik gücün büyümesine, palazlanmasına yol açarken birey ve toplum da buradan olumsuz manada nasibini almaktadır. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; o yönüyle, Türkiye bu neoliberal politikaların etki alanına 1980’lerden bu yana, özellikle de 12 Eylül 1980 askerî darbesiyle hızla hazırlandı, hâlâ da bu hazırlık bitmiş tükenmiş değil. Buna dair de AKP iktidarı son on bir yıldır bu neoliberal küresel emperyalin Türkiye ve bölgesel uzantısı pozisyonundan da kendini sıyırabilmiş, kurtarabilmiş değil; aksine, buna hizmet eden, çok da hevesli olduğu aşikâr olan bir kısım uygulamalara da her gün ama her gün imza atmaktadır. Öncelikle bunu görmek lazım, kamu hastaneleri devrinden, özelleştirmenin ürünü olarak her gün yeniden yanı başımızda, kentlerimizde, caddelerimizde ve alanlarımızda yükselen özel hastaneler bu manada ticarileştirilmiş sağlık hizmetlerinin kalitesini düşürmüştür; parayla alınıp satılan, bu manada da şişirilmiş faturalarla kamusal hizmetin suistimaline yol açacak bir kısım girişimlere de neden olmuştur. Bu yetmezmiş gibi, Tam Gün Yasası dâhil olmak üzere sağlık çalışanlarının yıllardır muzdarip olduğu bir kısım sorun ve problemlerini çözme arayışı her gün yeniden bir gündem oluşturmanın gerekçesi olmaya da devam ediyor. Bakın, “sağlık” gibi en temel problem, üniversitede akademik kariyerini yürüten hekimlerin var olan özgünlüklerine, özel koşullarına indirgendiğinde, sağlık, sağlık olmaktan çıkar. Akademisyen pozisyonunda bulunan hekimlerin bir kısım çıkarlarını esas alan uygulama, toplumu görmekten, toplum ve toplum ihtiyaçlarını esas almaktan uzak bir durumla bizi karşı karşıya bıraktırır. Evet, toplumun sağlık ihtiyaçlarının, sağlık hizmetlerinin sürdürülebilmesi önemlidir, sağlık hizmetinin karşılanabilmesi önemlidir ama bu hizmet, erişilebilir, nitelikli, parasız ve ana dilde bir sağlık hizmeti olduğunda anlamlıdır. Siz, sağlık alanında yapacağınız değişiklikleri ve değişimleri, “reform” olarak adlandırdığınız bu değişimleri bu özelliklerinden azade tuttuğunuzda, sağlık fonksiyonunu yerine getirmek yerine bu, piyasalaştırılmış, ticarileştirilmiş olana hizmet etmekten öteye gitmeyecektir. Bu manada da, özellikle toplumun iyilik hâline hizmet edecek sağlık uygulamaları, evet, ertelenmeden Meclisin gündemine getirilmelidir, ama Meclis, gelip geçici bir kısım palyatif çözümlerle dar bir kısım kesimin ihtiyaçlarını ve çıkarlarını esas alan zemine ve mekâna da dönüştürülmemelidir. Esas olan, 76 milyondur, 76 milyonun geleceğidir, çıkarıdır, onun ruhsal, bedensel, siyasal ve sosyal iyi olma hâlidir. Bizim de yapmamız gereken, üstesinden gelmemiz ve asıl yüklenmemiz gereken tarihsel rol de buna denk düşen bir iyilik hâli olmalıdır ama getirilmek istenenle bu algıdan çok, “performans ölçümü” adı altında kalitesiz hizmette öncelikle insanları bir yarışa teşvik ediyoruz. Kazanacağı paranın büyümesine hizmet edecek ama kendisine müracaat eden hastanın iyilik hâlini sağlamayan, tedavide gerekli rantabl sonucu sağlamak yerine daha çok hastaya erişmek, hızla erişebildiği hastalar üzerinden sağladığı bir kısım günlük ve aylık menfaatle de kendi yaşamını kolaylaştıran bir noktadan işe yaklaşıyoruz. Bu, günahtır, yazıktır. Evet, hekim, tedavinin olmazsa olmaz asli meslek sahibidir ama söz konusu olan insandır. İnsan sağlığı, hekimin bir kısım çıkarlarını sağlamanın aleti ve aracı durumuna dönüştürüldüğünde, insanı nesne hâline getirmiş oluruz. Hâlbuki özne olan, aktör olan, değişim ve dönüşümün aktörü olan insansa, insanın sağlığı da herkesten önce bu kamusal görevin kendisi olmalıdır. Kamu, bu manada, sağlık çalışanlarının -başta hekim olmak üzere- özlük haklarını, sosyal haklarını iyileştirme görevini hasta üzerinden sağlamak yerine, hastayı kullanarak hasta üzerinden yarattığı bir kısım rantla bu işi paylaşmaya dönük bir yarışın içerisine koymak yerine –o, zaten edindiği meslek performansıyla hak kazandığının, kamusal alan tarafından sağlanması gereken bir durumdur o yönüyle de- performans ölçümü yerine, döner sermayeden alacağı payın büyüklüğü ve kaygısı yerine… Hekim, belki toplumumuzda en çok ve en uzun süreli mesleki hizmeti gören, bu mesleki hizmetinden sonra da yaşama aktif olarak en geç katılan bir meslek grubundan olmasının bir kısım dezavantajlarına sahip olabilir ama onun topluma ve toplum sağlığına kattığı emeği, kaliteyi düşündüğümüzde de bu geç katılımı esas alan, bu yanıyla da o meslek ve meslek erbabına pozitif yaklaşan bir algıyla soruna yaklaşmalıyız. Bu manada da toplumun bu iyilik hâllerini hiçleştirmek yerine, onları güçlü kılan, azami ölçüde de sağlık çalışanlarından –başta hekim olmak üzere- yararlanan algı olmalıdır. Bugünün soruna yaklaşımdaki tutarsızlıklarının örneğini, yarın öbür gün gündemimize gelecek olan 2014 bütçesinde de görmek mümkündür. Bakın, bir ülkede, o ülkenin bütçesinin savaş dışı kaynaklara harcanıp harcanmadığının en büyük göstergesi bütçelerdir. 2014 bütçesinin yüzde 45’i mali hizmetlere, Maliye Bakanlığı ve cari harcamalara gitmek üzere düşünülüyor, yüzde 13’ü askerî, polis başta olmak üzere güvenlik harcamalarına düşünülüyor, ona en yakın rakam, Millî Eğitim Bakanlığının yüzde 12’si ama iş sağlığa gelince yüzde 4’lük bir baremle birçok bakanlığın, birçok genel müdürlüğün bütçesinden de geri bir pozisyondadır. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 2014’teki payı yüzde 4 olan sağlık bütçesi harcamaları, kamu hastaneleriyle halk sağlığı merkezlerinde öngörülen harcamalar bütünüdür. Düşününüz ki, bugünün psikolojik, sosyal ve siyasal travmalarını enine ve derinliğine yaşayan toplumumuz, bu yüzde 4’lük payla, demin saydığım iyilik hâllerine nasıl ulaşabilir, nasıl erişebilir, nasıl sağlayabilir? Öngörülen tedavi harcamaları makul ve insani talepleri nasıl karşılayabilir? Bundan uzak; hâlbuki gaza, gaz bombalarına, savaş uçaklarına, tanka, topa milyar dolarlarımızı… Biz nasıl ki otuz yıldır 1 trilyon dolarla bu ülkenin geleceğini ve özgürlüklerini gasbedip, yarınlara erteleyip, öteleyen bir noktada yaklaştıysak, 2014 bütçesi de o zihniyetle hazırlanmıştır. O zihniyetle, özlemini duyduğumuz onurlu bir barış, özlemini duyduğumuz özgür yarınlar yine ertelenmiştir, ötelenmiştir; demokrasinin ruhuna ters olan… Bu manada diyalog esas alınmamıştır. Müzakereden yoksunluğun ortaya çıkardığı benmerkezci anlayış ve yaklaşımlarla da problem, Hükûmetin bizatihi başı olan Sayın Başbakanın keyfine, keyfî yaklaşımlarına ertelenmiştir. Yazıktır, günahtır. Bu manada da, toplum denilen dinamik yapının her gün büyüyen ihtiyaçları bizim keyfî yaklaşımlarımızla, bizim bir kısım kendine göreci yaklaşımlarımızla ötelenmemeli. Toplum dediğiniz şey, bu manada, siyasal ve sosyal iyilik hâline erişmediğinde kaosun da, krizin de sebebi olabilir. Bu kriz ekonomik olabilir, bu kriz siyasal olabilir. Sayın Bakan, Sayın Başkanım, değerli milletvekilleri; bu yönüyle de, evet, Türkiye bir yol ayrımında. Neoliberal politikalarla, mevcut, var olan toplum dinamikleri esasına dayalı bir ilişkiyi mi esas alacak, doksan yıldır alışkanlık hâline getirdiği algı ve zihniyetle toplumu görmemede ısrar edip, topluma rağmen idari, siyasi yaklaşımlarla kendini dayatan; bu yönüyle de katı merkeziyetçi, otoriter zihniyetiyle kendini yaşatmaya mı çalışacak? Buna karar vermek zorundayız. Bu bir fırsattır, 2014’ün hemen arifesinde olduğumuz bugünlerde dört ay sonrasında kavuşacağımız yerel yönetimler seçimini dikkate aldığımızda, öncelikle bölgesel yönetimlerin siyasal özerkliği, yerel yönetimlerin idari, mali özerkliğine açık bir ülke ve o ülkenin zihniyetini oluşturan bir siyasal perspektifle soruna yaklaştığımızda onun içerisinde nitelikli sağlığı da, ana dilde parasız, nitelikli, erişilebilir eğitim hizmetini de görebiliriz ama buna yaklaşmadığımızda dün olduğu gibi bugün de hep düşman yaratırız, yarattığımız düşmanın korkuları ve sahip olduğumuz fobilerle, psikolojik bariyerler önünde toplumdan ürken, kaçan, uzaklaşan bir zihniyetle toplumun dışına iteriz. Bu yönüyle ülke her şeyiyle hemen, şimdi, ertelenemez bir noktada barışı ve özgürlüğü esas alan bir yaklaşımla yaklaşmalı diyor, saygılar sunuyorum.
Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına Mersin Milletvekili Sayın Aytuğ Atıcı.
Sağ olsunlar takdir…
Hak ediyor Sayın Başkanım.
Az bile Sayın Başkanım, mahcubiyet duyuyoruz Hocamıza karşı.
Buyurunuz.
Çok teşekkür ediyorum. Sayın Başkan, değerli milletvekili arkadaşlarım; 480 sıra sayılı Sağlık Bakanlığı ve Bağlı Kuruluşların Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Tasarı’nın tümü üzerinde Cumhuriyet Halk Partisi Grubumuz adına söz almış bulunuyorum. Halkın sağlık hakkının satılık mal olmadığını idrak eden, halkın sağlığını tehlikeye atma pahasına kâr etmeyi düşünmeyen, sağlık çalışanlarını aşağılamayan, sağlık emekçilerinin emeklerinin sömürülmesine karşı olan tüm milletvekillerini saygıyla selamlıyorum. [[CHP sıralarından alkışlar]] [[CHP, MHP ve BDP sıralarından alkışlar]] Bu yasa tasarısı, bu yeni gelen yasa tasarısı, torba yasa veya işte, halkın deyimiyle Tam Gün Yasası, aynen kabul edilecek olursa inanın bana ruhlarını genel başkanlarına teslim etmiş olan milletvekilleri bile vicdan azabı çekecekler. Çünkü bu yasa tasarısı sağlık alanında eşitsizlikler yaratmaktadır, çünkü bu yasa tasarısı tıp ve diş hekimliği fakültelerini gerçekten yok edecek hükümler içermektedir, bu yasa tasarısı sağlık mesleği mensuplarını birbirine düşman edecek maddeler içermektedir. Bu maddelerin neler olduğunu konuşmamın içerisinde ve daha sonraki önergelerimizde sizlerle paylaşmaya çalışacağım. Değerli arkadaşlarım, bu yasa tasarısı hukuka uygun değildir çünkü Anayasa Mahkemesinin iptal ettiği pek çok madde, Anayasa dolanılarak tekrar getirilmiştir. Bu yasa tasarısı akla da uygun değildir. Birazdan sizlere anlatacağım ve bana hak vereceksiniz, bu yasa tasarısı vicdana hiç ama hiç uygun değildir. Hükûmet iktidara geldiğinden bu yana, on bir yıldır “sağlıkta dönüşüm” adı altında ithal bir proje uygulamaktadır. Bu projenin ithal olduğunu önceki Sağlık Bakanı da zaten kabul etmişti ve kendisine Dünya Bankası tarafından dayatılan bir kitabı tercüme ederek, adım adım Türkiye’de uygulamaya başlamıştı ve bu tercüme kitabın da biliyorsunuz, başeditörü bir önceki Sağlık Bakanımızdı. Maalesef, bu proje halk sağlığını iyileştirmek için değil, halkın sağlığı üzerinden ticaret yapmak üzere kurgulanmış idi. Dünya Bankası ne düşünecek? Elbette ki ticaret düşünecek. AKP Hükûmeti iktidara geldiği günlerde, sağlık sistemimizde bulunan sorunları çözmek üzere yola çıkmıştı. Hani her çıkan, sağlıkla çok ilgisi olmayan bazı milletvekili arkadaşlarım çıktığında “Eskiden sağlık çok mu iyiydi?” diyorlardı ya, biz de “Hayır, iyi değildi, siz düzeltmek üzere oy aldınız ama daha kötü yaptınız.” diyorduk ya, işte siz yola çıkarken “sağlıkta dönüşüm” dediniz, bugünlerde tekrar dilinize doladınız, “eğitimde dönüşüm”. Aman sakın, Allah aşkına, eğer eğitimde dönüşümü de sağlıkta dönüşüme benzetecekseniz hiç dönüştürmeyin daha iyi. Yola çıkarken -bir diğer sloganınız, “sağlıkta dönüşüm”le beraber- “parasız sağlık” demiştiniz. On bir yılın sonunda geldiğimiz nokta şu: “Nüfus cüzdanı ile istediğiniz hastanede, istediğiniz doktora muayene olacaksınız.” dediniz, bu, doğru muydu? Evet, doğruydu, söylediniz. Peki, uygulandı mı? Kesinlikle hayır. Bir aile hekiminin, yani eskiden sağlık ocağı tabibinin yazdığı reçeteden bile reçete parası alacak duruma getirdiniz maalesef. Yani hekimler, büyük suçlamalarınıza maruz kalarak, “Bıçak parası alıyorlar.” dediğiniz hekimler, artık yazdıkları her reçeteden reçete başına Hükûmet adına para kazandırmaya başlamıştır. “Her doktora gideceksiniz, yeter ki nüfus cüzdanınız olsun.” dediniz, ancak özel hastaneleri bugün sadece fark ödeyenlere açtınız. Eğer fark ödemeyen biri var ise kesinlikle buradan yararlanamıyor. Yani “Paran çıkmazsa canın çıkar.” hesabı bir yol tutturdunuz, gidiyorsunuz. Eğer bunlar doğru değilse… Gerçekten süremiz uzun. Anladığım kadarıyla, sizin getirdiğiniz önergeyle, bunun bitimine kadar, sabaha kadar çalışacağız, yarın çalışacağız, bitmezse cuma… Sayın Bakan bilir, biz çalışmayı severiz, pazartesi, cumartesi, pazar da…
Sağlık Bakanı gitti, “Twitter Bakanı” geldi!
Olabilir. Fark etmez, sonuçta hepsi birbirinin aynı bunların. Burada, bütün samimiyetimle, bu söylediklerimin aksini söyleyenler var ise çıkar onlarla konuşuruz. Değerli arkadaşlarım, on bir yılın sonunda AKP’liler olarak halkın sağlığını unuttunuz, parası olan kesimlere şirin görünmek için halkın büyük bir çoğunluğunun sorunlarını, yani koruyucu hekimlik sorunlarını ihmal ettiniz. Bakın, her söylediğimin arkasında mutlaka yaptığınız işin nereye vardığını size anlatmaya çalışıyorum. Bu nedenlerle, çocuk felci ve kızamık gibi salgın hastalıklar yeniden hortladı bu memlekette. Hasta yatağı sayısında Avrupa’da sonuncuyuz. Güzel, madem bunu tespit ettik tedavi edelim, yatak sayısını artıralım. Yatak sayısını artırmak yerine, şehir hastanesi efsanesiyle halkımızı uyutarak “Yataklarınızı iyileştiriyoruz.” diye yani “Varın, iyi yataklarda ölün.” der gibi yatakları iyileştirmeye, odaları iyileştirmeye başladınız ama hekimler çok iyi bilirler ki hastaları odalar, yataklar değil, sağlık personeli tedavi eder. Hasta başına düşen hemşire sayısı konusunda iyi miyiz? Değiliz. Hemşire sayısı açısından Avrupa’nın sonuncusuyuz. Ne yapmamız lazım? Daha nitelikli ve çok sayıda hemşire yetiştirmemiz lazım. Siz ne yaptınız? Lise mezunu hemşirelerle bu açığı kapatmaya çalıştınız, çalışıyorsunuz. Yani, teşhis doğru, tedavi yanlış. Doğru teşhis koyuyorsunuz çünkü feryat ediyor halk ama uyguladığınız tedavi yöntemleri yanlış. Yani, kaş yapayım derken göz çıkarıyorsunuz. Avrupa’da en fazla düşükle biten gebelik bizde, Türkiye’de. Yani, bu çocuklar anne karnındayken ölüyorlar ve anne karnında ölen çocuklar cinayet sayılmıyor, Başbakan, sezaryeni “cinayet” olarak tanımlıyor. Hiçbir hekim, hiçbir milletvekili, bu kürsüden veya başka bir yerden, çıkıp sezaryeni savunmaz, yanlıştır çünkü sezaryen iyi bir şey değildir ama sezaryeni “bir cinayet” olarak tanımlamak bir tek kelimeyle mümkündür, o da cehalettir. O yüzden, insanlar bilmedikleri konularda konuşmamalıdırlar. Avrupa’da en fazla doktora gidenler Türkiye’de. Niye? Bilmiyoruz. Çeşitli sebepleri olabilir. Her bir vatandaşımız yılda ortalama 8 kere doktora gidiyor. Neden? Acaba AKP vatandaşlarımızı hastalandırdı mı? Bunun nedeni, ya AKP’nin sağlık politikaları insanları hastalandırdı veya AKP’nin sağlık politikaları doktorların iyi tedavi etmelerini engelliyor. O yüzden bizde doktora müracaat sayısı en fazla. Hani diyorsunuz ya “Doktora erişimi kolaylaştırdık.” Hayır, bu, doktora erişimi kolaylaştırmak değil, bu, çok fazla sayıda insanın doktora giderek hastanelerin çok fazla sayıda para kazanmalarını sağlamaktır. En fazla acil servise gidenler yine bizde, yani bütün dünya ortalamasına bakıyoruz, en fazla acile gidenler yine bizim vatandaşlarımız. Niye acile gidiyorlar biliyor musunuz? Çünkü, sizin yüzünüzden, polikliniğe giderlerse para ödüyorlar, polikliniğe gittikleri zaman para ödüyorlar. (CHP sıralarından alkışlar) Para ödedikleri için, gecenin bir yarısını bekliyorlar, acile gidiyorlar. Bunu fark ettiniz, teşhis koydunuz, “Evet, bunu değiştirmemiz lazım.” dediniz. Akıllı insan ne yapar? “Ya, bu vatandaşlar, garibanlar gecenin bir yarısı geliyorlar para ödememek için, hiç olmazsa poliklinikteki parayı kaldırayım.” der. Siz ne yaptınız? Siz acile “yeşil alan” kavramı diye bir kavram getirdiniz. Tam AKP’ce tam, tam sizin zihniyetinize uygun. Yani dediniz ki: “Çocuğum, eğer karnın ağrıyorsa gel, bakarım. Eğer apandisitse acil muayene ücreti almam ama gaz sancısıysa acil muayene ücretini alırım.” Şimdi, vatandaş acile geldiğinde, karın ağrısı apandisitten midir, gaz sancısından mıdır nasıl bilecek? Ben çocuk profesörüyüm, ben, muayene etmeden, tahlil yapmadan o çocuğun gazı mı var, apandisiti mi var bilemem. Bilen varsa beri gelsin. Bilemem, ben bilemedim, bilemiyorum. O hâlde, hastayı kaydedeceğim, muayene edeceğim, tahlil isteyeceğim, gaz sancısı varsa -sizin yüzünüzden- oradaki yeşil butona tıklayacağım ve vatandaşa hemen muayene ücreti, reçete ücreti, her şey yazılacak. E bu, Allah’tan reva mı? İşte onun için sizin teşhisleriniz, evet, doğru olabilir ama tedavi etmekte çok ciddi zorlanıyorsunuz ve yanlış tedaviler uyguladığınız için de bu hasta bir türlü iyileşmiyor. 2013 yılı bütçesi görüşmelerinde “Yeni hasta yatağı yapmak için bütçe olanaklarımız yetersiz. Bu yüzden de yeni hastaneleri inşaat şirketlerine yaptıracağız, onlardan da biz kiralayacağız.” dediniz, şu meşhur, şehir efsanesi olan şehir hastaneleri hikâyesi. Yani daha önce ihaleye çıkıp 300-400 milyona yaptırdığınız bir hastane için yılda 100 milyon kira vermek üzere anlaştınız. Kaç yıl? 30 yıl. Yani siz o kirayla 5 yıl içinde bu hastaneyi yaptırabilecek iken şimdi, 30 yıl süre ile -ki 49 yıldı, bizim müdahalemizle yeni Sağlık Bakanı bunu 30 yıla indirdi- yılda 100 milyon para ödeyeceksiniz. E günah, yazık değil mi? Şimdi, bu hastanelere kim gidecek? Fark ödeyemediği için insanlar gidemeyecekler, fark ücreti ödeyemedikleri için bu hastanelerde tedavi olamayacaklar. Peki, bu hastaneler nasıl dönecek? Oraya gidemeyen insanların ödediği vergilerle dönecek. Yani “Paran kadar sağlık.” durumunu, “Paran çıkmazsa canın çıksın.” durumunu siz aldınız, şehir hastanelerine de getirdiniz. Bu da gerçekten halkımıza yazık. Şimdi, bugünkü tasarıya gelelim. Yani bu, 663’ün bir özetiydi neler yaptığınızla ilgili. Şimdi, bugünkü tasarıyla acaba neleri değiştirmeye çalışacaksınız, onu bir özetlemeye çalışayım. Keşke hiç getirmeseydiniz, keşke eski hâli kalsaydı, çok daha iyiydi. Şimdi, bu tasarı nasıl geldi, önce ona bir bakalım. Haziran sonunda bu tasarıyı komisyona getirdi komisyon başkanı ve komisyonda bekleyen birçok yasanın önüne aldı. Tamam, olabilir, Hükûmetimiz acil bir durum sezmiştir ve tasarıyı öne almıştır, makul, peki. Biz bu tasarıyı iki günde konuşmak zorunda bırakıldık. “Aman, gelecek, mutlaka bunu çıkarmamız lazım.” diye tasarının görüşmelerine süratlice başladık. Peki, biz itiraz ettikçe ne oldu? İtiraz ettikçe bazı milletvekilleri, hâlâ içlerinde vicdan kırıntısı olanlar “Ya, hakikaten bu olmamış ya.” dediler. Hatta, Sayın Sağlık Bakanı, o bile “Evet ya, bunu tekrar bir düşünelim.” deme olgunluğunu gösterdi. Bu bir erdemdir, tebrik ediyorum gerçekten. Bizim itirazlarımızın en azından bazılarına dedi ki: “Arkadaşlar, bunu tekrar gözden geçirelim.” Peki, zaman? Dediler ki: “Siz bize güvenin. Biz bunu Genel Kurula getirdiğimizde, o arada, ara sürede biz bunu yeniden değerlendireceğiz ve uygun bir çözüm bulacağız ve sizin vicdanlarınızın rahatsız olmayacağı bir şekle getireceğiz.” Biz de Bakanın sözüne güvendik ve komisyondan geçti. Sonra ne oldu? O yasa tasarısı bir türlü buraya gelemedi. Getirilmeye çalışıldı ek maddelerle, şununla, bununla. “Hayır, bu, sağlık, dümdüz gelecek, konuşacağız kardeşim.” dedik ve tasarıyı getiremediler. Yani, tam dört ay bekledi bu yasa tasarısı. İki güne sıkıştırılan ve bizi deli gibi çalıştıran bu yasa tasarısı, iki günde geçirilen yasa tasarısı tam dört ay rafta bekledi. Sonra ne oldu? Bir de baktık, Genel Kurul gündemine geldi. İyi, güzel. Tam konuşacağız, aniden komisyona geri çekildi. Hoppala! Ne oldu dedik, çok şükür düzeltecek galiba AKP’liler dedik ama maalesef düşündüğümüz gibi olmadı. AKP yine yapacağını yaptı ve şu anda bir önceki hâlinden, bu yasa tasarısı komisyonda, birinci komisyon toplantısında kabul edildiğinden daha kötü, daha büyük yanlışlar, daha ağır maddeler içeren bir yasa tasarısı hâline getirildi. Ve bu yasanın adı “tam gün” değildir. Allah rızası için, çıkacak olan AKP’li doktor milletvekili arkadaşlarım, buna “tam gün” demeyin.
Yarım porsiyon.
Yani, ayıp olur. Hepiniz saygın insanlarsınız, hepiniz mesleğinizde önemli yerlere gelmiş insanlarsınız, çıkıp da insanları kendinize güldürmeyin. Bir hekim arkadaşıma kimsenin gülmesini istemem. Bunun adı “tam gün” değil, sakın ola buna “tam gün” demeyin, hele Sayın Sağlık Bakanı hiç demesin. Şimdi, bu tasarıda neler getiriyorsunuz, ona biraz daha bakmaya devam edelim. Adına “tam gün” dediğiniz bu yasa tasarısı, hiçbir şekilde sizin devriiktidarınızda bir türlü uygulanamadı ve sakız gibi çiğnendikçe çiğnenmeye başlandı ve şimdi siz, maalesef, yandaşlarınıza, sizi seven candaşlarınıza özel uygulamalar yapıyorsunuz. Peki, biz her zaman -sizin tabirinizle- sadece eleştirip öneri sunmuyor muyuz? Sunuyoruz. Bu yasanın adında da var. Ciddi bir çalışma yaparak, tam gün nasıl olur, nasıl olmalıdır, bunu 26 madde hâlinde getirdik ve size sunduk. Ne zaman? Tam iki yıl önce. Bir tek maddesini komisyonda tartıştınız mı? Hayır, tartışmadınız. Bir tek maddesi bile komisyona hiçbir şekilde gelmemiştir. Bakın, bangır bangır bağırdık, dedik ki: Hastaların mahrem bilgilerini ne olur satmayın, ne olur bunları ifşa etmeyin. Uzunca uğraşlar sonunda anladınız ne demek istediğimizi ve dediniz ki: “Tamam, bilgileri alacağız ancak hastanın ismi olmayacak. Hastanın ismini “x” olarak yazacağız.” Nasıl olsa “x” harfini de kabul ettik Türkçeye, “x” harfi koyacağız, hasta adını kullanmayacağız. Bu, güzel, iyi ama şunu unutmayın: İki sene önce Aile Hekimliği Bilgi Sistemi’ne “hacker”lar girdiler ve hepimizin ana-baba, eş, çocuklarına ait mahrem bilgilerimizi aldılar. Ruhsal yaşantımız nedir, cinsel yaşantımız nedir, ne gibi şeyler yiyoruz, neler içiyoruz, ne gibi ilaçlar kullanıyoruz, hangi doğum kontrol yöntemlerini kullanıyoruz, hepsi ama hepsi -yalnız benim değil, herkesin, sizin, Bakanınki dâhil olmak üzere- çalındı arkadaşlarım ve bu ülkede hâlâ özel bilgileri, kişisel bilgileri koruma kanunu yoktur, çıkaramadınız bir türlü. Onu çıkarsaydınız belki o “hacker”lar bunu çalmayacaklardı. Çaldıkları bilgileri de sattılar, isimle sattılar. Çalışma Bakanı da topladığı bilgileri sattı. İsimsiz sattığını söylüyor, “sattım” diyor. Çıktı bir televizyona, “Sattım, ucuza satmışım, 250’ye verdim, bir dahaki sefere bunun 10 katı edermiş bu veriler.” dedi. “İsimsiz sattım.” diyor. Ben de diyorum ki: Sayın Bakan, satma, isimsiz de olsa benim kişisel bilgilerimi satma. Benim dinim nedir, benim evliliğim nasıl gidiyor, benim ruh dünyamda neler var, benim çocuğumun babası kim; bunlar kimseyi ilgilendirmez, bunlar sadece beni ilgilendirir ve “Sen bu bilgileri satma.” demiştim ama maalesef, Sayın Bakana anlatamadık. Tasarının maddelerinden bir tanesinde kimin hangi kadroya atanacağını Bakan belirliyor, bu, çok doğal gibi görünüyor ama değerli arkadaşlarım, her şeyi yasayla belirleyemezsiniz. Çok yakın bir zamanda, Düzce Üniversitesine başhekim olarak atanan bir beden öğretmeni vardı. Şimdi yani bu, yasalara aykırı mıydı? Değildi ama ne oldu? Akıl, izan, mantık, vicdan bunu kaldırmadı ve başhekim olan bu öğretmen, istifa etmek zorunda kaldı. Şimdi yani AKP Hükûmeti bunu görmedi mi? Şimdi bu yetkileri Bakana bağlıyor ve yerel yönetime önem veren, yerinden yönetime önem veren bir Hükûmet, her şeyi tekrar Bakana bağlıyor. Bir diğer maddede de -bakın, elinizi vicdanınıza koyun- jet profesörlere değiniyorsunuz. Diyorsunuz ki: “Ben sevdiğim yandaş, candaş bir doçenti götüreceğim, falanca üniversitede profesör yapacağım, hemen ertesi gün tekrar eski yerine getireceğim ve buradan da görevlendirme yapabilirim özele. Ben vicdanlı bir insanım, burada geçirilen süreyi de profesörlüğüne sayacağım.” Bunlar kesinlikle ve de kesinlikle vicdanınızı sızlatacak. Çok daha önemli bir şey: “Tam gün” diyorsunuz, her ana bilim dalında çalışan öğretim üyelerinin yarısının özel hastanede çalışmasını sağlıyorsunuz. Bu, nasıl bir anlayıştır? Yüzde 5’ti bir öncekinde, ne olduysa yani 10 kat birden şaşar mı terazi, 10 kat şaşar mı Allah aşkına? Yüzde 5’ti yüzde 50’ye çıkardınız. Çok daha vicdan muhasebesi yapacağınız bir madde var ki yurt dışına kaçan mecburi hizmet yükümlülerini affediyorsunuz. Bakın, herkes elini vicdanına koyacak. Mezun olup mecburi hizmet yapmamak için yurt dışına kaçan doktorları, tekrardan buraya çağırıyorsunuz ve diyorsunuz ki: “Ben sizi affedeceğim.” Bu, hiçbir vicdana, hiçbir inanca sığmaz değerli arkadaşlar, hiçbir şekilde sığmaz. O yüzden, bu tasarıda daha konuşacağımız çok şey var. Ben bir kuş bakışıyla bunları anlatmaya çalıştım, daha çok şey konuşacağız. Hepinize saygılar sunuyorum.
Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına Mersin Milletvekili Sayın Ali Öz.
Teşekkür ediyorum Sayın Başkanım. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 480 sıra sayılı Sağlık Bakanlığı ve Bağlı Kuruluşlarının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Tasarısı üzerinde Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına söz almış bulunmaktayım. Yüce Meclisi saygılarımla selamlıyorum. Değerli milletvekilleri, 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararname, daha doğrusu Hükûmet kanun hükmünde kararname yetkisini Türkiye Büyük Millet Meclisinden aldığında hangi şartlarda kanun hükmünde kararnameyi kullanması gerektiği yasal olarak belirtilmiş olmakla beraber, maalesef, kanun hükmünde kararname bu yüce Meclis tarafından doğru bir şekilde kullanılmamıştır. Bunu, kanun hükmünde kararnamelerin, daha sonra değişik defa komisyonlara ve Parlamentoya gelen maddelerin düzeltilmesi için müracaat edildiğinde görmüş olmak, kanun hükmünde kararnameye Milliyetçi Hareket Partisi Grubu olarak yapmış olduğumuz itirazın doğru olduğunun bir karşılığıdır. Tabii ki bu yasa, Tam Gün Yasası, insan sağlığına hizmet gibi kutsal bir görev yürüten doktor, eczacı, diş hekimi, ebe, hemşire, sağlık memuru ve tüm sağlık çalışanlarımızı ilgilendiren, bunların görevleriyle alakalı yeni düzenlemeler yapan, bazı bölümlerde de kanun hükmünde kararnameyle mağdur edilmiş, araştırmacı olarak addettiğimiz mağdur insanların da haklarını geriye iade eden, son bir önergeyle de özellikle tıp fakültelerinde asistanlık süresi devam edenlerin asistanlıkları devam ederken yeni atandıkları yerde göreve başlayıncaya kadar üniversiteyle ilişiğinin kesilmemesi birlikte doğru karar verdiğimiz ve doğru yapılan bir uygulama. O yüzden, Hükûmete, bu konudaki ikazlarımıza kulak verdiği için huzurlarınızda teşekkür ederek başlamak istiyorum. Hekimlik mesleğinin bugünkü asıl sorunu, iyi ve onurlu bir hekimlik yapamamaktır. Hükûmetin görevi, mesleğimize yakışır koşulları hazırlamaktır. Bu nedenle, sorun, çıkarılacak Tam Gün Yasası’yla asla çözülemeyecektir. Değerli milletvekilleri, tam günle ilgili tasarıyı tam olarak incelediğimizde, eğitim ve araştırma hastanelerinde bir farklı, Gülhane Askeri Tıp Akademisinde bir farklı, üniversite hastanelerinde ayrı bir farklı şekilde kanun içerisine koymanın akılcı hiçbir tarafı yoktur. Burada şunu ifade etmek gerekiyor ki Gülhane Askeri Tıp Akademisinde profesör veya doçent olarak görev yapanların hiçbir şart ve şekilde dışarıda serbest meslek icra etmesine müsaade edilmemektedir. Eğitim ve araştırma hastaneleri ile Sağlık Bakanlığı ve üniversitelerle ortak kullanılan hastanelerde ise öğretim görevlilerine bu hak Bakanlar Kurulunun yetkisiyle verilmektedir. Üniversitelerde ise nasıl bir düzenlemedir ki adını şöyle koyabiliriz… Daha önce, komisyona ilk getirdiğinizde yüzde 5 olarak ifade ettiğiniz, daha sonra -hangi güçlerin, hangi ellerin devreye girdiği belirsiz bir şekilde- yüzde 50’ye çıkartmış olduğunuz bu oranın gerçek manada mantıklı izah edilecek hiçbir tarafı yoktur. Bu yüzde 50’yi hangi kriterlere göre, kimlerin size dayatmasına göre tespit ettiğinizi komisyonlarda ifade edemediğinizi net bir şekilde biliyoruz. Bu doğru bir yaklaşım değildir, bu doğru bir uygulama değildir. Üniversitedeki öğretim görevlisi baştan itibaren zaten kararını, serbest piyasa hekimliği yapmak veya bir devlet hastanesinde, kamu hastanesinde çalışmak veya üniversitede akademisyen olarak devam etmek adına kendisi vermiştir. Buradaki öğretim görevlilerinin ana hedefi… Israrla sağlığı ticarileştirerek “Bunların cepleri nasıl daha fazla para görür?” mantığıyla yaklaşmanın ötesinde, Türk tıbbında, sağlık alanında yetişmesi gereken insanların, öğrencilerin hangi şartlarda, hangi bilimsel araştırmalar yapılarak daha kaliteli, daha nitelikli nasıl yetiştirilmesi gerektiği aslında hepimizin ana gündem maddesi olması gerekmektedir. Biz komisyonlarda da Milliyetçi Hareket Partisi olarak Tam Gün Yasa’sının diğer alanlardaki uygulanma şekline karşı olmadığımızı ancak üniversite hastanelerinde öğretim görevlilerinin bulunduğu bir ortamda Tam Gün Yasası’nın mutlak suretle ya hep ya da hiç, hiçbir ayrım yapılmadan hepsine tanınan bir ayrıcalık veya hiçbirine tanınmayan bir imtiyaz olması noktasında ısrarcı tutumumuzu devam ettirdik. Hekimleri “Tam Gün Yasası” adı altında çalıştırma adına yapacağımız bu düzenlemede üniversitelerde bir kaosun yaşanacağını, öğretim görevlilerinin serbest meslek icra etmek adına dışarıya çıkmak için kimlere hangi vaatleri vereceği, kimleri nasıl ikna edeceği konusunda tereddüt ve endişelerimizin olduğunu her defasında ifade ettik. Burada, huzurlarınızda şunu ifade etmek istiyorum ki bu yanlıştan dönelim yani bu yaptığınız düzenleme inanın ki Anayasa Mahkemesine tekrar götürüldüğünde, eşitlik ilkesine aykırılık teşkil ettiğinden, tekrar geriye dönecek. Bakın, akşamın bu saatinde, daha önce haziran ayında “İki gün içerisinde yetiştireceğiz.” dediğiniz, hızlı bir şekilde komisyona getirdiğiniz ancak daha sonrasında “Genel Kurula geldiği zaman üzerinde bazı düzenlemeleri yapacağız.” demiş olmanıza rağmen sonunda tekrardan komisyona geri çekmek zorunda kaldığınız bu tasarı mahkemeden döndüğünde hem Meclisin hem de komisyonların zamanını boşuna harcadığımızı siz de görmüş olacaksınız. Kanun hükmünde kararname ile yapılan bu düzenlemelerin içerisinde daha önce de mağduriyet yaratan bir kısım maddeler olduğunu ifade etmemize rağmen sözlerimize kulak vermediğiniz, bu kanunda yapmak istediğiniz düzenlemelerle aşikâr bir şekilde ortaya çıkmıştır. Burada başta da değindiğim gibi, araştırmacı olarak atadığınız, özellikle Türkiye'de sayıları 2 bini bulan… Gerek soru önergesi ile gerek kanun teklifi vererek “Bunların bu mağduriyetlerini giderelim.” demiş olmamıza rağmen yirmi dört aylık bir süreden sonra bu konuya el atmanız gerçekten takdire şayandır. Yükseköğretim kurumlarının kadrolarında bulunan öğretim üyeleri için yükseköğretim kurumları dışında geçen sürenin yine akademisyenlik yapıyor gibi kabul edilmesinin mantıklı, kabul edilebilir, anlaşılabilir hiçbir tarafı yoktur. Üniversiteler, bilim yuvaları, özerk yapısı olan alanları… Siz başka bir alanda görevlendirme yapıyorsunuz ve diyorsunuz ki: “Biz, sizin dışarıda geçirdiğiniz süreyi de akademisyenlik yapmış gibi, aynı şekilde kabul ediyoruz.” Değerli milletvekilleri, buradaki akademik unvanı taşıyan, özellikle tıp fakültesinde öğretim görevlisi olan, dışarıda serbest çalışan eğitime katkı sağlamıyorsa, bilimsel bir faaliyet götürmüyorsa, öğrencilerin pratik ve teorik eğitimlerine katılmıyorsa, Allah aşkına, hangi hakla… “Dışarıda yapmış olduğu bu akademik statüyü üniversite çatısı altında yapmış gibi kabul ederiz.” demek vicdani ve mantıklı değildir. Yani, bu yanlıştan dönmek için önümüzde zamanımız var. Yani, bu konuda herkesin, özellikle Adalet ve Kalkınma Partisinin bu işleri bilen, öğretim üyeliğinden gelen, saygın kişilikleri olan aramızdaki değerli hocalarımızın –lütfen- mantıklı bir şekilde, sadece isteniliyor diye değil, akıl bunu gerektiriyor diye davranmasını hassaten kendilerinden rica ediyorum. Üniversitelerin öğretim görevlilerinin saygınlığını zedeleyecek bu uygulamanın ülkenin sağlık alanında gelecekte hayra vesile olmayacağı açıktır. Bakın, burada, Gülhane Askeri Tıp Akademisinde dışardan bir öğretim görevlisine bir serbestlik tanıyorsunuz “Yüzde 5 oranında, gelin, çalışın.” diyorsunuz. Şimdi, ben buradan sormak istiyorum: Siz dışarıdan bir öğretim görevlisine, hocaya, profesöre veya doçente, o konuda çok iyi yetişmiş ve ehil olan bir öğretim görevlisine “Gelin, hayati, gerçekten önem arz eden bu ameliyatı bu çatı altında yapın.” dediniz. Doktor geldi, ameliyatı orada yaptı, akşam oldu, doktor evine gitti. Peki, burada, dışarıdan alıp getirdiğiniz hocanın yaptığı bu işlemin akabinde takibi gereken bu hastanın idari sorumluluğunu, klinik sorumluluğunu, hukuki sorumluluğunu kim alacak? Bir kere, şunu hepimizin kabul etmesi lazım ki… Öğretim görevlisi -hangi çatı altında bulunuyorsa- dışarıdan gelene hangi gözle bakacak? Yani, şunu kabul edecek mi: “Ben yetersizim, bu işi yapamıyorum. Elinize sağlık, dışarıdan hoca getirdiniz, ben de onun burada -bağışlayın- ameleliğini yapacağım.” diyecek mi? Bunları demeyecekler. Dolayısıyla, bu düzenlemenin yanlış olan kısımlarından dönmemiz için önümüzde gerçekten zamanımız var. Dolayısıyla, burada herkes bu işin olabileceği bir şekilde, vicdanları rahat bir şekilde kararını ortaya koyarsa memleketimizin menfaatine olacağı kanaatindeyim. Bakın, bu tasarıyla aile hekimlerine bir nöbet düzenlemesi getirdiniz. Şimdi, ben şurada sormak istiyorum Sayın Bakana... Komisyonlardaki görüşmemiz aşamasında da nöbetin hekimlik nosyonu içerisinde önemli bir yeri olduğunu, bu nosyondan uzaklaşmama adına, bir nöbet tutulmasının zaruri olduğunu ifade ettiniz. Peki, ben şimdi soruyorum: Bir taraftan böyle derken akademik unvanını almış, üniversite çatısı altının dışında görev yapan bir kişiye hâlâ siz “Akademik olarak da aynı şansı size tanıyorum, gidin, orada görev yapın, değerlendirebilirim aynı şekilde.” ifadesini nasıl kullanabiliyorsunuz? Bunun bir izahı olmadığını herkesin bilmesi gerekiyor. Hekimler, sosyal yaşamlarından, özel hayatlarından bile fedakârlık ederek, Türkiye’de sağlığın gelişmesi anlamında, insanlarımızın sağlığıyla alakalı hiçbir görevden kaçmadan bu görevi üstlenen insanlar. Onların haklarını kendilerine sonuna kadar iade etmemiz lazım. Bence bu kanun tasarısının tamamından kazanacağımız herhangi bir şey olmayacak. Benden önceki hatibin de ifade ettiği gibi, Türkiye’de özellikle üniversitelerin yapısını, kurumsal bütünlüğünü, bilimsel özerkliğini zedelememe adına öğretim görevlilerinin standart, geçimini temin edebileceği bir parayı onlara temin etmek, diğer alanlarda çalışan hekim arkadaşlarımızın ve sağlık çalışanlarının hepsinin özlük haklarının iyileştirilmesi ve bugünkü, hastanelerde almış oldukları döner sermayelerin emekliliklerine yansıtılacak şekilde yeni bir düzenlemenin yapılmasıyla gerçekten herkesin beklediği ve takdir ettiği bir işi yapmış olacağımızı da ifade etmek istiyorum. Bugün hastanelerde “katkı payı” adı altında hastalardan para alındığını hepimiz biliyoruz. Bakın, bu şehir hastanelerinden bahsedildi, kamu-özel ortaklığından bahsedildi. Bugün gerçekten, insanlar cepten harcama noktasında sağlık alanında tıkanma noktasına geldiler. Âdeta, hastaneye adımınızı attığınızdan eczaneye gittiğiniz her ana kadar, her defasında, bir şekilde sizin cebinizden mutlak suretle, birileri “şu nedenle, bu nedenle” diye para tahsil etmek cihetine gitmek durumunda kaldılar. Bunların, toplumun sağlığını düşünen hekimlerin suçu olmadığı kanaatindeyim. Bunların, uygulanan, kafası bu noktada karışık olan Adalet ve Kalkınma Partisinin sağlık politikalarının yerinde olmadığıyla ortaya çıkan gelişmeler olduğunu hepimiz biliyoruz. Dolayısıyla, “sağlıkta dönüşüm” adını verdiğiniz, memleketteki eskiye göre gerçekten takdir edilmesi gereken ve iyileşen kısımları olduğunda, çekinmeden her defasında ifade ettiğimiz kısımlarını övünerek ifade ediyorsunuz, biz de bunlara her defasında katkı veriyoruz. Ama yanlış olan şeyleri söylediğimiz zaman bu seslere kulak vermenizin gene aslında, sadece bizim değil sizlerin de menfaatine olacağını huzurlarınızda ifade etmek istiyorum. Değerli milletvekilleri, Türkiye’de hep karşımıza şöyle bir ifadeyle geliyorsunuz: “İnsanlarımızın hastaneye, polikliniklere, acil servislere erişebilirliğini kolaylaştırdık.” Bunu daha önce komisyonlarda da konuştuk. 2002 yılını milat olarak kabul ediyorsunuz, diyorsunuz ki: “O zaman Türkiye’de yaşayan bir vatandaş yılda 2,2 kez giderken şimdi 8,2 kez veya 8,7 kez hastaneye gider duruma geldi.” Allah aşkına, bunun övünülecek bir tarafı var mı? Yarın diyelim ki 15 kez gitti, 20 kez gitti, bu neyi gösteriyor? Bu şunu gösteriyor: Artık insanlar düne göre sağlıklarından daha fazla kaybetmiş durumda. Ya bunu gösteriyor veya da sağlığa erişim bu kadar kolaysa ve defaaten gidiyorsa demek ki gittiği hekimden netice alamıyor ve bu karşımıza ne olarak yansıyor? İnsanların evlerine gidip bakın, karnelerini inceleyin. Bir bakın, gidiyorlar da ne oluyor? Bir doktora gidiyor, “Netice alamadım.” diyor, kalkıyor öbürüne gidiyor, kalkıyor öbürüne gidiyor, kalkıyor öbürüne gidiyor. Her defasında şunu ifade ediyoruz: Önemli olan, sağlık hizmetinde temelde yakalamamız gereken şey sayısal çoğunluk değil. Hekimin hiçbir masraf gerektirmeyen, hastayla karşılaştığı zaman “anamnez” dediğimiz öykü alma kısmını uzun tutabileceği bir sistemi oturtursak hem Türkiye’de sağlık alanında bütçeden sağlığa ayırdığımız tedavi edici hizmetlerdeki devletin harcamış olduğu parayı azaltırız hem de insanlarımız daha kaliteli, nitelikli hizmet alırlar. O zaman bu işten hekim de mutlu olur, hasta da mutlu olur. Bakın, Türkiye’de yapılan radyolojik incelemelerin sayısına bakın. İlaç fiyatlarını düşürdünüz, çok doğru bir uygulama yaptınız, bunu takdir ediyoruz ancak Türkiye’de ilaç fiyatları düşmüş olmasına rağmen nüfusumuza orantının çok daha üstünde bir sayıyla ilaç kutu sayısının tüketilmesini nasıl ifade ediyorsunuz? Bunu nasıl izah edeceksiniz? Bu işte bir çelişki yok mu? Dolayısıyla, burada erişebilirliği kolaylaştırmak önemli olmakla beraber, ama sağlık hizmetinde kaliteyi artırmadan, insanların gittiğinde sadece “Eriştik, mutlu olduk.” demesinin ötesinde hem sağlık çalışanının hem hekimin hem de herkesin mutlu olduğu bir ortamı birlikte yakalayabiliriz. Maddeler üzerinde tabii ki daha çok konuşacağımız şeyler olacak. Burada bu düzenleme içerisinde özellikle acil servislerin, 112’de çalışan arkadaşların ve başka alanlardaki nöbet paralarının artırılması, yüzde 50 oranında artırılması; bu doğru bir yaklaşım. Yani, Türkiye’de sağlık çalışanlarına, zor şartlarda çalışan insanlara bir şeyler yapabilme arzusu içerisinde olduğunuzu görmek elbette ki takdir edilecek ve uygun olan şeyler ama her defasında şunu ifade etmek lazım ki özellikle ülkenin sağlığını emanet ettiğimiz hekimlerin yetiştirilmesi noktasında üniversitelerde gecesini gündüzüne katan, akademik çalışma yapan, kendi tercihiyle esas olarak “Ben bu ülkenin sağlık alanında hizmetkârı olacak hekim yetiştireceğim.” diyen öğretim görevlilerine, profesörlere, doçentlere Allah rızası için –bakın, tekrar söylüyorum Allah rızası için- dokunmayın. Yapmayın bunu, inanın bundan bu ülke fayda görmeyecek. Bu, bu ülkenin menfaatine olacak olsa inanın ki biz de size destek oluruz ama hem üniversitenin kendi iç dinamiklerini bozan, üniversite yönetim kurullarına âdeta ne yapıp da serbest meslek icrası için ön alacağım diyecek tavrı ortaya koyacak öğretim görevlileri yaratmayın. Orada diyorsunuz ki: “Ben sizin üç aylık performansınıza bakacağım, ona göre, yeterli görürsem size serbest meslek icrası için müsaade edeceğim.” Yani bu şu anlama gelecek: O zaman bu hakkı elde etmek adına rastgele -bir cerrahı düşünün- önüne geleni ameliyat yapmak zorunda kalacak. Söylemişsiniz peşin peşin kriteri, “Ne kadar kazanırsan, ne kadar kazandırırsan, ne kadar benim istediğim şekilde hasta bakarsan ben sana bunun karşılığında serbest meslek icrası için yetki veririm.” diyorsunuz. Tabii ki bir de üniversitedeki, Türkiye’deki mecburi hizmet konusuna da değinmek lazım. Bu mecburi hizmet konusunu komisyonda da çok tartıştık. Gerçekten ülkede zor şartlar altında eğitimini tamamlayan, bitirmiş olduğu pratisyen hekimlik, uzmanlık, yan daldan sonra mecburi hizmete gitmek zorunda olan insanlar varken belli bir süre eğitimini dışarıda yapmış olanlara mecburi hizmet zorunluluğunu kaldırmanın içeridekilerin vicdanlarını rahatsız edeceğini ifade ediyor, bu düşüncelerle yüce Meclisi saygılarımla selamlıyorum.
Şahıslar adına ilk söz, Tekirdağ Milletvekili Sayın Candan Yüceer’in. Buyurunuz.
Değerli milletvekilleri, bu torbanın ağzını açmadan önce ben torbanın öyküsünü anlatmak istiyorum. Umarım anlaşılabilirim çünkü torbanın uzun ve karmaşık bir hikâyesi var. Hukuk ve usul açısından, sağlık hizmetleri açısından, Meclisin yasama faaliyetleri açısından ibretlik bir öyküsü var. Hikâyede birçok iptal ama güçlü ısrar var, hukuk tanımazlık, yasa tanımazlık var, çok sayıda mağdur, çaresiz insan var, yitirilen canlar, gözyaşı var ve torbada delik var. Üniversite ve sağlık personelinin tam gün çalışmasına dair 21 Ocak 2010 tarih ve 5947 sayılı Kanun’u partimiz 11 başlık altında Anayasa Mahkemesine götürdü ve Anayasa Mahkemesi tam gün çalışmasıyla ilgili hükümleri Anayasa’ya aykırı bularak iptal etti. Sağlık Bakanlığının, iptal kararının üniversite öğretim üyeleri dışındaki kamuda çalışan hekimleri kapsamayacağına dair ibaresi de Danıştayın 5. Dairesi kararıyla durduruldu. Anayasa Mahkemesi ve Danıştay kararlarına rağmen, 26 Ağustos 2011’de 650 sayılı Adalet Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’ye ilişik bir şekilde çeşitli kurumlardaki sağlık çalışanlarının çalışmasını yasaklayan yasaklar tekrar geldi ve üniversite hastanelerinde görev yapan ve muayenehanesi olan öğretim üyelerine gelir getirici faaliyet kapsamında olduğu gerekçesiyle hastalara el sürme yasağı gelirken öğretim üyelerinin üniversite hastanelerinde sadece eğitim ve öğretim faaliyetlerinde bulunabileceği bildirildi. Özellikle, branşında çok özel olan hekimlerin hasta bakamamasından dolayı yaşanılan dramlar aylarca kamuoyunun gündemindeydi. Kanun hükmünde kararnameye eklenen geçici maddeyle, yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl boyunca bu öğretim görevlilerine ücretsiz izin kullanma hakkı tanındı ve bunu kullanan hekimler âdeta bir yaprak dökümü şeklinde ve diğerleri de, muayenehanesi olan hekimler de hastaları elleyemediği için üniversite hastanelerinde ciddi anlamda maddi ve manevi kıyımlar yaşandı. Bakın, Tam Gün Yasası’nın yürürlüğe girdiği 26 Ağustosla 21 Kasım arasındaki üç ayda 246 hekim emekli oldu, 1.157 hekim istifa etti, 26 hekim ücretsiz izne ayrılırken muayenehanesini kapatarak tam güne geçen hekim sayısı 508 oldu. Cumhuriyet Halk Partisi, 650 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin bazı hükümlerinin iptali ve yürürlüğünün durdurulması için Anayasa Mahkemesine dava açtı ve Anayasa Mahkemesi, 650 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin devlet, üniversite hastaneleri, Türk Silahlı Kuvvetleri, GATA gibi değişik kurumlarda çalışan hekimlere çalışma yasakları getiren hükümlerini yetki kanunu kapsamına girmediğinden dolayı iptal etti. 60’ıncı Hükûmet döneminde, 3 Mayıs-3 Kasım tarihleri arasında kullanılmak için alınan kanun hükmünde kararname yetki yasasının dolmasına sadece bir gün kala bir dizi, 12 tane kanun hükmünde kararnameyle beraber 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararname de çıkarılmış oldu ve bu kanun hükmünde kararnameyle Sağlık Bakanlığının teşkilat yapısı baştan aşağı değiştirilmiş oldu. Sağlık Bakanlığının teşkilat şeması ve işleyişiyle ilgili düzenleme, bugüne kadar, 12 Eylül askeri darbesi sonrası 1983 yılında demokrasiye ara verilen dönemde çıkarılan 181 sayılı Sağlık Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki Kanun Hükmünde Kararname’yle otuz yıldır yürütülmekteydi. Bir düzenlemeye gerçekten ihtiyaç vardı ancak 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararname de darbe sonrasının uzlaşmadan, iş birliğinden uzak anlayışıyla hazırlandı maalesef. Mecliste görüşülmeden, sosyal taraflara, meslek odalarına fikri sorulmadan, önemsenmeden, kapalı kapılar arkasında birkaç bürokratın ve onun dışındaki, bazı çevredeki kişilerin dışında kimsenin bilmediği kanun hükmünde kararname çıkarma Meclisin çalışma yöntemi oldu yani usulsüzlük usul oldu. 663 sayılı KHK ile Sağlık Bakanlığının idari yapılanmasında, sağlık personelinin çalışma prensiplerinde ve kamusal sağlık hizmetlerinin sunumunda köklü değişikliklere gidildi ve genel olarak, sözleşmeli ve performansa dayalı çalışma temel çalışma modeli oldu. Bu kanun hükmünde kararnameyle birlikte “kullanım ve iş birliği” adı altında, tıp fakülteleri Sağlık Bakanlığına bağlı sağlık kurumu hâline getirildi. İkinci ve üçüncü basamak sağlık kurumlarının il düzeyinde kamu hastane birlikleri kurularak işletilmesi hedeflendi. Kamu hastane birlikleri, bu birlik hastanelerinin gruplandırılması, sağlık personeline ikamet mecburiyeti ve hukuki yardım gibi birçok düzenleme yapıldı. Kamu hastane birliği ve istihdamın sözleşmeli olması ve bu sözleşmeli personelin tüm çalışma usul ve esaslarının tüm olarak Sağlık Bakanlığının inisiyatifine bırakılması çalışanlara vurulan en büyük darbe oldu. Bir gecede 12 tane kanun hükmünde kararname çıkarılınca, eksiği, yanlışı da çok olunca yedi ay sonra bu kanun hükmünde kararnamenin, 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin tekrar Genel Kurulda düzeltilmesi gerekti ve 15 Şubat 2013’te de Anayasa Mahkemesi 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin bazı hükümlerini iptal etti. İşte, ikamet etme mecburiyeti, denetim görevlilerinin talebi hâlinde gerçek kişilerin özel hayatının gizliliği kapsamındaki bilgiler dâhil bütün bilgilerin verilmesi zorunluluğu, sağlık meslek kurullarının meslekten geçici men ve sürekli men kararı verebilmesi gibi birçok düzenlemeyi iptal etti. Bugün Genel Kurula indirilen torbada 663 no. lu KHK’yla beraber tam gün de var. Tam gün defalarca Anayasa Mahkemesinden döndü, 663 no. lu Kanun Hükmünde Kararname de döndü. Ee, buradaki çelişki, yanlış nedir acaba? Şimdi, getirmeye, yapmaya çalıştığınız yasalar, uygulamalar eğer hukuka, yasalara uygunsa Anayasa Mahkemesi bunu neden iptal ediyor? Bir diğer taraftan, hukuka uygun olmayan, yasaya uygun olmayan uygulamaları neden tekrar tekrar Genel Kurula, Meclis çatısı altına getiriyorsunuz? Bunun adı “yasa tanımazlık” değil midir? Bunun adı “hukuk tanımazlık” değil midir? Bunun adı “kural tanımazlık” değil midir? Herhâlde Sayın Bakanın bir cevabı olacaktır. Buraya kadarki, bu işin hukuki ve Meclis boyutu, bizim yaşadıklarımız. Asıl kargaşayı ve çileyi, ne yapacağını, nereye gideceğini bilemeyen hastalar ve sağlık çalışanları yaşadı yani bu dayanaksız, altyapısız, hukuksuz bir şekilde çıkarılan yasaların sağlık hizmeti alanlar ve sunanlar tarafındaki yansıması tam anlamıyla bir kaos oldu. Doğabilecek sıkıntılar önceden hesap edilmedi ya da umursanmadı. Oysaki bu uygulamalardaki sıkıntılara dikkat çekmek için sağlık çalışanları -ki sağlık hizmetlerinin problemlerini ve çözüm önerilerini en iyi değerlendiren grupların bunlar olduğunu biz biliyoruz ve kabul ediyoruz- Türkiye’nin dört bir yanında eylemler yaptı, bakanı ve bürokratları bu konuda uyarmaya çalıştı. Karşılaştıkları muamele, “Paracı doktorlar gürültü yapıyor.” oldu. Bu plansız, altyapısız uygulamaların ne gibi sorunlara yol açabileceğini, Sayın Bakan, eşinin ve Başbakanın başına gelince anlayabildi. İlk önce, bağırsaklarındaki rahatsızlık sebebiyle Başbakan için tam gün delindi, daha sonra da eski bakanımızın eşi için tam gün delindi. Başbakan ülkesi için, sevenleri için, ailesi için muhakkak ki çok kıymetli ancak size o günlerde annesinin bana ulaşmaya çalıştığı ve ulaştığı 3 yaşındaki Mehmet Arda’dan bahsetmek istiyorum: Mehmet Arda da ailesinin en kıymetlisi tabii ki. Onun da doğumsal olarak her iki kulakta “sensörinöral” dediğimiz işitme kaybı var ve koklear implant olması gerekiyor. Annesi çaresizce kapı kapı dolaşıyor, herkese ulaşmaya çalışıyor çünkü tam gün çıkmış, performansa giremediği için doktorları ameliyat yapamıyor ve onun için tam gün –maalesef- delinmedi. Ama, işte, Başbakan için delinebilen, Bakanın eşi için delinebilen bu tam günle birçok hasta mağdur oldu… [[Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı]] Hepinizi sevgi ve saygıyla selamlıyorum.
Şahıslar adına son söz Kayseri Milletvekili Sayın İsmail Tamer’e aittir. Buyurun Sayın Tamer.
Ayrıca, 3 Aralık Dünya Engelliler Günü, engellilerimizin Dünya Engelliler Günü’nü kutluyorum, engelsiz bir hayat diliyorum. Değerli milletvekilleri, biraz önce, benden önce, BDP Grubundan konuşan arkadaşımız hariç, diğer arkadaşlarımızın hepsi doktor arkadaşlarımız. Sanki Türkiye’de görev yapmamış bu arkadaşlar, sanki bu ülkede mezun olmamış, bu ülke hastanelerinde çalışmamış olan arkadaşlar gibi, uzaydan gelmiş gibi hitap ettiler. Gayet, böyle, büyük bir hayret içerisinde izledim. Nedeni şu: Hafızayı beşer nisyan ile malûldür. Evet, bu arkadaşlarıma hatırlatmak istediğim bu. 2002 yılı öncesinde Türkiye’deki sağlıkla ilgili, hastanelerdeki çilelerle ilgili, hastaların gidip saatlerce kuyruk bekleyip muayene olamadan geri döndükleriyle ilgili herhâlde hatırlatma yapmama gerek kalmayacaktır, hepsi hatırlayacaktır. Bir düşünün bakalım değerli arkadaşlar. O zaman, değişik değişik kurumlar, hastaneler söz konusuydu. Hiçbir hastane kendi başına hareket edemeyecek durumdaydı ve gittikleri zaman, hastaların saatlerce sıra bekletilip muayene edildiği, tam teşekküllü bir tahlil, tetkik, röntgen, MR hiçbir şekilde çekilmeden, onların sadece reçete yazarak gönderildiği, tedavi edilmediği bir dönem söz konusu idi. Bunlar çabuk unutuldu. Yine, aynı şekilde, yazılan reçetelerin eczanelerden alınamadığı, her hastanın, her eczaneye gidemediği ve ilacını alamadığı bir dönemden bahsediyorum ben. Biz de doktorduk, ben de doktordum, yazdığım hastaların ilaçlarını kesinlikle hastalar çeşitli eczanelerden alamıyor sadece kendisine mahsus tahsis edilmiş eczanelere gidiyorlardı. Hele SSK’yla ilgili bir hasta portföyü vardı, SSK’lı hastalar giderler, saatlerce sıra beklerler ve muayene olamadan ertesi güne kalırlardı.
2002 öncesi…
Evet, 2002 öncesinden bahsediyorum.
Yeter, on yıldır iktidardasınız!
Bunun yanında, bu SSK’ya giden 150-200 hastayı bir doktor arkadaşım muayene etmek zorunda kalırdı. Sadece muayene etmek değil, onar kişiyi sıralayarak -önüne dizerek- daha hastaya “Şikayetin ne?” diye sorup hastada “Midem ağrıyor.” dediğinde, mide ilaçlarını yazıp gönderdiği…
Onu sen mi yaptın?
Başka eczaneye değil, sadece SSK içerisindeki eczaneye gidip, orada yine saatlerce kuyruk bekleyip, sıra bekleyip yine çok kalem ilacını almadan evine giden, aynı şekilde de orada devam eden, bir sürü ilaç…
Kuyruklar bitti mi İsmail Ağabey? Gel, gidelim bakalım, bitti mi kuyruklar?
Evlerin âdeta ilaç stoklarıyla dolu olduğu bir günü hatırlatmak istiyorum değerli arkadaşlar. Tabii pek çok şey oldu. “Sağlıkta Dönüşüm.” 2002 sonrasında, büyük bir devrim meydana geldi, sağlıkta devrim yaptık. Neler yaptık? Hastaneleri tek çatı altında birleştirdik. Neler yaptık? Herkesin nüfus cüzdanıyla… Biraz önce, Aytuğ arkadaşımın “Nüfus cüzdanıyla gidemiyor.” dedikleri yere her arkadaşım nüfus cüzdanıyla gidiyor. Artık, bu aydan sonra da avuç okuma sistemiyle gidebilecek duruma geleceğini de hatırlatmak istiyorum.
Siz, değerli arkadaşlar, nisyan… Bakın, çok çabuk unutuyoruz. Lütfen, lütfen, unutmayalım.
Tam güne gel İsmail Ağabey.
Tam güne de geleceğim, oraya da geleceğim değerli arkadaşlar.
Yani adil mi? GATA’da ayrı, eğitim hastanesinde ayrı, üniversitede ayrı, adil mi?
Bak, değerli arkadaşım, ben de seni çok iyi tanıyorum, çok da takdir ediyorum; İyi olan şeyleri de takdir ediyorsunuz ama genel anlamda takdir edeceğiniz şeyleri burada farklı şekilde ifade etmeyi de ben doğrusu yakıştıramıyorum. Değerli arkadaşlar, 11/10/2011 tarihli 663 sayılı Sağlık Bakanlığı ve Bağlı Kuruluşlarının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’ye karşı açılan iptal davasında Anayasa Mahkemesi, Bakanlar Kuruluna kanun hükmünde kararname çıkarma yetkisini veren 6223 sayılı Yetki Kanunu kapsamında bulunmadığı gerekçesiyle mezkûr kanun hükmünde kararnamenin bazı hükümlerinin yetki yönünden iptaline karar vermişti. Gerek iptal edilen hükümlerin yeniden düzenlenmesi gerekse uygulamada görülen ihtiyaçların karşılanması maksadıyla 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’de değişiklik ve düzenlemeler yapıldı. Bu kanun değişiklikleriyle birlikte, sözleşmeli personel ile sözleşme yapma yetkisi yeniden belirlendi ve genel sekreter, başkan ve hastane yöneticilerinin sözleşme yetkisi bakana verildi. Burada bir şeyi daha size hatırlatmak istiyorum. Ben de başhekimlik yaptım. Benim yaptığım dönemde de, diğer arkadaşlarda da, 2002 yılı öncesinde de, 2002 yılından sonra da yine yapmış olduğumuz bu 663 sayılı personel kanunundan önce, benim 18 başhekim yardımcım vardı, ne işe yarar bilemiyordum tabii, o zamanlar. Gayet, öz eleştiriyle söylüyorum.
Sen onları çalıştırmayı bilememişsin.
İşte, bu çarpıklıkları ortadan kaldırmak adına, zaten doktor eksiği olan Türkiye’deki doktor sayısını atıl şekilde kullanmamak adına bu kanun yapıldı. Bugün için de genel sekreterlikler kuruldu ve çok iyi bir şekilde de devam etmektedir. Halkımıza kesintisiz sağlık hizmetleri verilebilmesi bakımından, sağlık personelimizin ikamet mecburiyeti kaldırıldı. Acillerde, yoğun bakımda, 112’de nöbet tutanların ücretlerinde yüzde 50 oranında zamlar yapıldı.
“İyi” dedik Ağabey!
Mecburi hizmetlerini özellikle 5 ile 6’ncı bölgelerde yapanların, tekrar bu mecburi hizmete gittiklerinde… Özellikle aile hekimi olduktan sonra mecburi hizmetler kaldırıldı. Tıp fakültesinin 6’ncı sınıfında okuyan yabancı öğrencilere de mali yardımlar getirildi. Askerî hastanelerde çalışan tabip ve diş tabibi gibi bu sağlık personeline -100 puan artırılarak- aşağı yukarı 800 TL’lik bir artış söz konusu oldu. Araştırmacı kadrolarına atananların mali kayıpları telafi edildi. Aile hekimlerine ve tüm hekimlere iş yeri hekimliği durumu getirildi. Biliyorsunuz, bundan önceki aile hekimlerinin sertifikaları vardı, bu sertifikalar olursa ancak iş yeri hekimliği yapabiliyorlardı, bunlar kaldırıldı. Mevcut aile hekimliğini ifa ederken uzmanlık eğitimi almaları hâlinde devlet hizmeti yükümlülüklerini yapmış sayılmaları hususu getirildi. Sağlık kurum ve kuruluşlarında görev yapan personele karşı kasten müdahale edenlere, yaralama suçu gibi kabul edilerek, artık kanuni cezalar verilmeye başlanacaktır. Yine, Anayasa Mahkemesinin kararına binaen öğretim üyelerine iki seçenek sunduk. Biliyorsunuz, mesaiden sonra, saat beşten sonra devam etmeleri, özel muayene edebilmeleri; kabul etmeyenlerin, yüzde 50’sini de dışarıda, özel hastanelerde yine muayenelerini yapabilmeleri söz konusu oldu. Sünnetle ilgili…
Muayenehane yok Ağabey, muayenehane yok!
Muayenehane yok, muayenehaneleri kapattığımızı söylemiştik zaten.
Kayıtlara doğru girsin, muayenehane yok.
Sünnet ameliyesinin yalnızca tabiplerce yapılabileceğini ifade ediyoruz. Olağanüstü ve istisnai hâllerde, Bakanlıkça düzenlenen eğitimi alan kişilerce, hekim gözetimi yapılmaksızın…
Nedir olağanüstü durum, nedir?
Özellikle, sünnetlerin hekimler tarafından yapılması sağlandı. Türk Silahlı Kuvvetleri muharip mensupları ve Emniyet Genel Müdürlüğü personeline özel durumlarda müdahale etme yetkisi getirildi.
Vicdanınıza sığdı mı bu?
Yine, sağlık meslek liselerinde artık, hemşirelerin… Sizin, Aytuğ Bey, sözünüze bir cevap olarak da bunu ifade etmek istiyorum: Lise mezunu sağlık hemşirelerinden artık kurtuluyoruz. Bunlarla ilgili, bu son alınan, mezun edilecek talebelerin haricinde artık üniversite ve iki yıllık meslek yüksekokulları getirildi ki bu da önemli bir gelişme olarak karşımıza çıkmış oldu. Bunların hepsi yeni, bir yeniliğin ortaya çıkmasıdır. Biz hekimlerimizi seviyoruz. Profesörler çok kolay yetişmiyor, biz bunların hep farkındayız. Öğretim üyeleri kolay yetişmiyor, doktorlar kolay yetişmiyor. Biz bunların hepsini göz önüne alarak bu çıkaracağımız kanunla o hocalarımıza saygımızı iletiyoruz, sevgimizi iletiyoruz. İnşallah, iyi olacak diyorum. Hepinize, bu duygu ve düşünceler adına, şahsım adına tekrar saygılar sunuyorum. İyi akşamlar diliyorum.
Soru-cevap işlemine geçiyorum. Sayın Belen…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Sayın Bakan, ben kendi seçim bölgemdeki Çorlu Devlet Hastanesiyle ilgili birkaç kelime etmek istiyorum. Kesin kabulü yapılmadan 2002 yılı Ekim ayında hastaneyi zorlayarak taşıttınız ve taşınmaya direnen, 2009’da da Çorlu’dan belediye başkan adayı olan Recep Selvioğlu’nu başhekimlikten azlettiniz. Taşındığınız hastanede sıkıntılar taşınıldığından beri bitmiyor. Beş ay sonra benim annem hastaneye yattı. Kapı kolunun fotoğrafını göstereyim Sayın Bakan, bu tarafa doğru bakarsanız. Beş ay sonra, TOKİ’nin kadrolu müteahhidi Sayın Cemal Kaya’nın yaptığı inşaatın kalitesi bu ve her yağmur yağdığında hastaneyi su basıyor. Bazen yetkilileriniz diyor ki: “Belediye altyapıyı yapmadığı için su basıyor.” Tam tersine, müteahhit firma hastanenin su giderlerini, seviyesini ayarlayamadığı için her yağmur yağdığında hastaneyi su basıyor ve mikrop ürüyor. Buna müdahale edecek misiniz? Teşekkür ederim.
Sayın Erdoğan…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Sayın Bakan, iktidarınız döneminde Muğla’ya hiçbir sağlık yatırımı yapmadınız. Yılan hikâyesine dönen Muğla Araştırma Hastanesi, Ortaca Devlet Hastanesi ve Bodrum Devlet Hastanesi inşaatlarına başlayacak mısınız? Başlayacaksanız, ne zaman başlayacaksınız? Başladığınız inşaatları ne zaman bitirip bu hastaneleri hizmete açacaksınız? Yine, 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’yle birçok idareciyi araştırmacı kadrosuna atadınız ve bunların özlük haklarını da gasbettiniz. Şimdi, bu tasarıyla bunların bir kısmı iade ediliyor. Bu geçen dönemdeki iki-iki buçuk yıllık haklarını da iade edecek misiniz, yoksa onların haklarını öldürecek misiniz? Teşekkür ediyorum.
Sayın Demir…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Sayın Bakan, Muğla’da, yılan hikâyesine dönüşen ve inşaatı duran bir Datça Devlet Hastanesi var. Datça, merkeze ve Marmaris’e uzaklığı 100 kilometre dolayında olan bir ilçemiz; yaz nüfusu, turisti oldukça kalabalık ancak sağlık hizmeti alamıyorlar. Uzman yok, hekim yok ve bu hastane de bir türlü bitmiyor, ne zaman bitecek? İkincisi: Özellikle üniversitelerde asistan ve yan dal uzmanları olmadığı için, birçok üniversitede hasta odalarının kapatıldığı, akademik çalışmaların yapılmadığı biliniyor ve bunları size daha önce de ilettiğimiz hâlde üniversitelerin bu personel, hekim ve asistan takviyesi ne zaman yapılacak?
Sayın Eyidoğan…
Teşekkür ederim Başkan. Acil ihtiyacı raporlarla tespit edilen kanser hastalarının yurt dışından getirilmesi gereken özel ilaçlarının izin süreci çok uzundur. İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumundan alınan izin süreci Türk Eczacıları Birliğine gecikmeli gelmekte, bu da hastaların hayatıyla oynanması anlamına gelmektedir. Bu sürecin kısaltılması için bir çözüm düşünüyor musunuz?
Sayın Kaplan…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Sayın Bakanım, Kocaeli ili Gebze ilçesinde Fatih Devlet Hastanesinin ek bina inşaatı yapılmasına karar verildi, ihaleye açıldı, ihale yeni eleman tarafından başlanmadan iptal edildi. İptal gerekçesini öğrenmek istiyorum. Yine, bölgemizde, özellikle ilçelerde çok sıkça yaşanan bir konu var. Aile hekimleri cenazelerin defin ruhsatlarının işlemleri esnasında belediye tabipleri olmuş olmasına rağmen ve bölgede adli tabip uzmanı olmuş olmasına rağmen, bu arkadaşlarımız poliklinik sırasında görevlerinden alınarak cenaze defin ruhsatı işlemleri için köye veya ilgili yere götürülmektedir. Bununla ilgili bir tedbir almayı düşünüyor musunuz? Teşekkür ederim.
Sayın Işık…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Sayın Bakan, Hükûmetinizce yeni uygulamaya konulan hastanelere gelen hastaların avuç okuma uygulamasının gerekçesi nedir? Bu konuda, hastaların özel bilgilerinin başkalarına satılmasıyla ilgili ne gibi tedbirler alındı? Bir endişeniz var mı bu uygulamayla ilgili? İkincisi: Hâlen mecburi hizmet yapmamış ve yurt dışında bulunan kaç hekim bulunmaktadır? Bunlar içerisinde bazı Meclis üyelerinin çocukları olduğu iddiaları doğdu mudur? Doğruysa kaç kişi bu durumdadır? Bu uygulamayı adaletli buluyor musunuz? Son olarak da bir yılan hikâyesine dönen Kütahya Devlet Hastanesi yapımı ne aşamadadır? Bu konuda gelinen nokta nedir? Teşekkür ediyorum.
Sayın Öz…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Kula Devlet Hastanesinde ve Alaşehir Devlet Hastanesinde eksiklikler vardır, vatandaşlarımızın şikâyetleri bu konuda artmaktadır. Kula Devlet Hastanesi uzman doktor yetersiz olduğu için, sadece sevk yapan hastane konumundadır. Çocuk doktoru ve radyoloji uzmanı kadrolarında eksiklikler vardır. Bakanlığınız 2014’te Kula Devlet Hastanesinde bir kadro düzenlemesine gidecek midir? Yine, Alaşehir’de yeni yapılan devlet hastanesinin de aynı nitelikte, sevk merkezi olarak çalıştığı iddia edilmektedir. Hasta yakınları doktor eksikliğinden yakınmakta, aralık ayında kaloriferlerin bile yakılmadığı anlatılmaktadır. Hastanedeki sağlık personeli eksikliği yüzünden birçok sağlık çalışanına fazla nöbet yazılmaktadır. Hastane yönetiminin yeni binaya taşınırken demirbaş malzemeyi kendi sağlık personeline taşıttığına dair fotoğraflar da elimizde mevcuttur. Ayrıca, hastanede yakıt tasarrufu yapmak adına hem yatan hastalara hem de sağlık personeline “Kendi evinizden katalitik soba ve UFO getirin.” dendiğine dair iddialar…
Ülkemizde 24.000-24. 500 civarında eczane vardır. Bu eczanelerin üçte 1’i gizli iflasla karşı karşıyadır. Dileğimiz, böyle bir olayın yaşanmamasıdır. Şayet yaşanırsa 12 bin eczane kapanacak, 12 bin eczacı işsiz kalacak, yaklaşık 36 bin personel de işsiz kalacaktır, aileleriyle birlikte yaklaşık 200 bin insanımız ekonomik sıkıntı çekecektir. Bunun farkında mısınız? Farkında iseniz çözüm öneriniz var mı? Teşekkür ederim.
Sayın Acar…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Sayın Bakan, şehir hastanelerini “kamu-özel ortaklığı” adı altında ballı börek yapıyorsunuz. Bu hastanelerin arsasını hazineden tahsis edip, yirmi beş yıllık gelirlerini yatırımcıya bırakıp, aldığınız hizmet için ayrıca ücret ödeyip, üstüne üstlük kampüs içindeki çiçekçisinden marketine, otoparkından gasilhanesine kadar pek çok gelir getirici alanı da yine işletmeciye bırakıyorsunuz. İşletmeci açısından bakarsanız “Oh ne âlâ memleket!” Ama, yaptığınız iş hem kamuyu ve halkı zarara uğratmaktadır hem de Anayasa’ya aykırıdır. Anayasa Mahkemesi bunu iptal ettiği hâlde bir kez daha getirip kanunlaştırdınız. Başbakanın yirmi yıllık hayali ülkemizin yirmi beş yıllık geleceğini yutmuş olmuyor mu? Teşekkür ederim.
Sayın Düzgün…
Sayın Bakan, geçtiğimiz yaz döneminde, Tokat, bütün vilayet -ilçeleri de dâhil olmak üzere- sadece 1 kadın doğum uzmanı tarafından idare edilmeye çalışıldı yani 650 bin nüfusa 1 kadın doğum uzmanı baktı ve en sonunda, bu kadın doğum uzmanı arkadaşımız da görev başında kalp krizi geçirdi. Biz, ana branşlarda -özellikle Anadolu’daki- hekimlerin bulunamayacağını, bu eksikliğin giderilemeyeceğini defalarca burada dile getirdik. Bu sistemle ilgili, özellikle ana branşların Anadolu’da istihdamıyla ilgili herhangi bir değişiklik yapmayı düşünüyor musunuz? Teşekkür ederim.
Sayın Işık…
Teşekkür ederim Sayın Başkanım. Sayın Bakanım, geçen yıl da sormuştum Erzincan Devlet Hastanesinin durumu ne olacak diye. Siz, o zaman, Erzincan Devlet Hastanesine bu sene başlanacağını söylemiştiniz, hatta söz vermiştiniz, ama bu sene başlanmadı. 2014 bütçesine baktığımız zaman orada da görünmüyor. Ayrıca, Erzincan AKP milletvekili gazetelere verdiği demeçte, halk sağlığının, ilk sağlık müdürlüğü laboratuvarının ve 1 no. lu sağlık ocağı -eskiden dediğimiz- şimdi aile merkezi olan yerin ve verem savaş dispanserinin -bu hastanenin yanında olan yerler- buraların yıkılacağını ve başka bir yerde toplanacağını söylemiştir. Bu da demek ki… Erzincan Devlet Hastanesinin yeri, bizim önce de dediğimiz gibi, tamamen kapanıp başka bir yere mi verilecek? Yoksa geçen sene verdiğiniz söz gereği, bu sene başlamayı düşünüyor musunuz Erzincan Devlet Hastanesine? 125 yataklı hastane için… Teşekkür ediyorum.
Sayın Bakan, buyurun.
Sayın Belen, öncelikle, size ve tüm arkadaşlara teşekkür ediyorum. Çorlu Devlet Hastanesi, önce bir geneliyle baktığımızda, gerçekten, Çorlu için gerek arazisiyle gerek fiziki mekânıyla fevkalade bir hastane.
O yönden memnunuz.
Tabii ki yer yer müteahhitlerden kaynaklanan sıkıntıları yaşıyoruz. Ben iki defa Çorlu Devlet Hastanesine gittim, bu anlamda mutlu olduğum bir hastane, Çorlu için de mutlu olduğum. Eksikliklerini de tamamlarız inşallah en kısa zamanda, bu tür sorunları da takip ederiz ve çözmeye çalışırız. Müteahhitlikten kaynaklanan veya ihale şartnamelerinden kaynaklanan sorunları yer yer, yalnız Çorlu’da değil, bazı hastanelerimizde yaşıyoruz. Ümit ederim ki önümüzdeki süreçte, daha yakın takiple bunları minimuma indirmeyi başarırız. Sayın Erdoğan, geçtiğimiz hafta sonu Muğla’daydık. Muğla Devlet Hastanesinin ve üniversite ile bir eğitim araştırma hastanesinin -yanılmıyorsam- 15 Şubatta ihale tarihi alındı. 15 Şubat itibarıyla ihalesi yapılacak, ondan sonraki süreci de başlamış olacak. Onun dışında, Ortaca ve diğerini alamadım ama…
Bodrum Devlet Hastanesi.
Bodrum da yine ihale tarihi alma aşamasında. Araştırmacı kadrolarına… İşte, bu yeni düzenlemede, inşallah, bugün yarın, o mağdur olan araştırmacılarımızın mağduriyetini gidermeye çalışacağız ama geçmişe dönük bir düzenleme yapma şansımız veya bir şeyimiz yok. Maliyeyle ancak bu boyutuyla düzenleme yapabilme noktasındayız.
Ortaca Devlet Hastanesi ne oldu Sayın Bakanım?
Bir saniye… Ortaca’ya arkadaşlar bir baksınlar ve bana notu gelince tekrar döneyim.
Datça, Datça…
Arkadaşlar, o kadar hızlı geliyor ki… Ortaca, 22/10/2013’te ihalesi yapıldı, değerlendirme aşamasında. Bodrum Devlet Hastanesinin zemin etüdü yapıldı, proje çalışmaları başladı. Evet, Sayın Demir’in de sorduğu Muğla, Datça, bunlarla ilgili gerekli bilgiyi vermiş olduk. “Üniversite… Ne zaman bitecek?” Üniversitelerin çoğunda asistan ve yan dal uzman sorunu var. Bunun üzerinde, açıkçası üniversitelerimizde asistan kadroları açma çalışmalarımızı yapıyoruz. Birazdan, belki bugün yarın, yine tartışacağımız… Bir de soru olarak geldi “Yurt dışında mecburi hizmetini yapmamış ne kadar hekim var ve bunların kaçı milletvekili yakını?” diye.
İddialar var Sayın Bakan.
Net olarak elimizde bir sayı yok. “Herhangi bir milletvekilinin yakını var mı?” Açıkçası, bilmiyorum ama biz, milletvekili yakınına göre değil… Türkiye’nin bu anlamdaki insan kaynağının bu şekilde kalmasına mı razı olacağız, yoksa yurt dışından yabancı hekimlere Türkiye’de çalışma hakkı verirken bu ülkenin yetiştirdiği, eğittiği insanlara da “Bırak ne hâli varsa görsün, yurt dışında kalsın.” mı diyeceğiz? Burada, üniversitelerimizin bu alanlarında açacağımız kadrolarına gelirlerse belki -Meclisimizin de onayı olursa- üniversitelerimizdeki bu sıkıntının da bir kısmını bu arkadaşlarla da çözmeyi başarabiliriz diye düşünüyorum. Eyidoğan, bu ilaçla ilgili, yanılmıyorsam, “Uzun sürüyor…” Başvuruların yüzde 90’ına otomatik onay işlemi yapılmaktadır, kalan başvurular en geç yedi gün, ortalama iki gün içinde cevaplandırılmaktadır. Süreci uzayanları, ilaç ile hastalık arasında bilimsel tartışmaların tamamlanmadığı veya hastanın zarar görme ihtimali bulunan istisnai başvurular şeklinde değerlendiriyoruz. Yine, Sayın Kaplan “Gebze Fatih Devlet Hastanesi yeni ihalesinin iptal gerekçesi…” 11/11 tarihinde ihalesi yapılıp değerlendirme süreci devam ediyor. İhale iptali teknik bir konu olup TOKİ tarafından… Onu gerekirse sorarız ama şu anda, bizde ihale iptaliyle ilgili teknik sebebin ne olduğu bilgisi yok. “Aile hekimlerinin defin ruhsatı...” Evet, yer yer, belediye hekimlerinin yetersizliği veya bazı belediyelerimizde hekim kadrosunun olmaması nedeniyle, aile hekimlerimize bu anlamda yük gelmekte. Bu yükü nasıl çözeceğimiz konusunda çalışma yapıyoruz ama açıkçası çok kısa vadeli çözüm şansımız görünmüyor. Mesai saatleri içinde belediye hekimleri tarafından veriliyor ama tabii, burada, onların kadro yetersizliği sorun oluşturuyor. Havuz oluşturarak bir nöbet şeklinde düzenleme yapılabilir diye, üzerinde çalışıyoruz. “Avuç okuma gerekçesi nedir?” Yani avuç okuma gerekçesi, ana sebebi istismarın veya farklı kişiler üzerinden işlem yapılmaması, temel mantığı bu ama hasta bilgilerinin bir başkasına verilmesi veya satılması açıkçası yasal olarak da yasaktır, doğru değildir, yasal süreç… Bakanlık olarak da asla bunun, hasta bilgilerinin, kişiye ait bilgilerin satılmasının doğru olmadığı düşüncesindeyiz. Mecburi hizmet yapmamışlarla ilgili az önce söylediğim gibi, yine maddesi geldiğinde de tartışırız. Burada, 2 bin civarında olduğu söylenen, bizim de yaklaşık 500 ile bin arasında dönmesini beklediğimiz bu anlamdaki bizim, bu ülkenin vatandaşı hekimlerimizi… İşte, yine yer yer -Tokat’tan gelen şey- birçok yerde açıkçası uzman hekim sorunu yaşıyoruz, ana dallarda sorun yaşıyoruz. Çünkü, Bakan olduğum günden beri ısrarla söylediğim cümle şu: Bugün Türkiye’nin 20 bin uzman hekim açığı var. 20 bin uzman hekim açığının olduğu bir yapıda, bizim, ilçelerde ve yeni yaptığımız hastanelerin bir kısmında bu ve buna benzer sorunları önümüzdeki beş yıl daha tartışacağımız veya bu sorunu yaşayacağımız açıktır. Çünkü, ilk defa bu yıl 2 bin pratisyen hekim normal rutinden fazla geldi. Önümüzdeki yıldan itibaren 3.500- 4 000, sonra 5 binlere çıkılacak ama bunların takdir edersiniz ki uzman hekim olarak, ilave sayı olarak ülkemizin hizmetine girişi ortalama on yıl. O nedenle, yeni gelenlerin, pratisyen hekimlerin uzman oluşuna baktığımızda da dört yıl sonra ancak ilave 2.500, ilave 4 bin gelmeye başlayacak ve ondan sonra, biz yavaş yavaş biraz nefes alma şansı yakalamış olacağız. Kula Devlet Hastanesinde 11 uzman, Alaşehir Devlet Hastanesinde 28 uzman çalışıyor ve temmuz ayında açılan bir hastanemiz. Tabii, yirmi dört saatini düşündüğümüzde, bunları yirmi dört saat uzmanla çevirebilmemizin de mümkün olmadığı tabii ki sizlerin takdirinde.
Şimdi, sizin süreniz doldu, geri kalanını yazılı vereceksiniz ama sistemde bir problem mi -el mi değdi kol mu- ne oldu bilmiyorum, Sayın Tanal’ın bir hakkı doğdu. Bir dakikalık kendisine bir süre vereceğim, ondan sonra da bitireceğiz. Buyurun.
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Sayın Bakan, siz kadın istihdamına karşı mısınız bilemiyorum ama yani Bakanlığınızda erkek arkadaşlarımız kadar eğitimli, donanımlı, bilgili hiç kadın kimse yok mu ki Bakanlığınıza siz bürokratlardan kadın personel almamışsınız? Bu konuda bunu öğrenmek istiyorum. Benim ikinci sorum eczanelerle ilgili. Reçete ücretini eczaneler alıyor, tahsil ediyor, Maliye de ayrıca KDV’yi eczacılardan tahsil ediyor. Hakikaten, eczacılar bu anlamda da mağdur. Bakanlığın parasını da eczacılar tahsil ediyor ve eczacılar ayrıca bu iş için ekstra bir personel tahsis ediyor. Bu yanlış uygulamaya ne zaman son vereceksiniz veyahut da eczacılar personel çalıştırdığı için bir personelin ücretini ve sigortasını Bakanlık mı ödeyecek? Teşekkür ederim.
Tasarının tümü üzerindeki görüşmeler tamamlanmıştır. Maddelerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum… [[CHP sıralarından bir grup milletvekili ayağa kalktı]] Sayın Atıcı, Sayın Çelebi, Sayın Işık, Sayın Eyidoğan, Sayın Öner, Sayın Ediboğlu, Sayın Yüceer, Sayın Karaahmetoğlu, Sayın Kaplan, Sayın Düzgün, Sayın Yılmaz, Sayın Acar, Sayın Öztürk, Sayın Öz, Sayın Tanal, Sayın Demir, Sayın Aygün, Sayın Tunay, Sayın Öztürk, Sayın Özel. Yoklama için üç dakika süre veriyorum ve yoklamayı başlatıyorum. [[Elektronik cihazla yoklama yapıldı]] Birleşime on dakika ara veriyorum.
Sayın milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 24’üncü Birleşiminin Dördüncü Oturumunu açıyorum. Tasarının maddelerine geçilmesi oylamasından önce, istem üzerine yapılan yoklamada toplantı yeter sayısı bulunamamıştı. Şimdi yoklama işlemini tekrarlayacağım. Evet, iki dakika süre veriyorum ve yoklamayı başlatıyorum. Sayın milletvekilleri, ikinci defa yapılan yoklamada da toplantı yeter sayısı bulunamadığından, alınan karar gereğince, kanun tasarı ve teklifleri ile komisyonlardan gelen diğer işleri sırasıyla görüşmek için 4 Aralık 2013 Çarşamba günü saat 14. 00’te toplanmak üzere birleşimi kapatıyorum.[[Elektronik cihazla yoklama yapıldı]]