Mevrouw de voorzitter, mevrouw de staatssecretaris, mijn vraag is heel kort. Het is een vraag naar de stand van zaken van het rapport van de federale armoedeambtenaren over een studie die zij hebben gemaakt rond automatische rechtentoekenning. Die studie zou ergens in januari 2016 moeten zijn afgerond. Wat zijn de resultaten? Welke gevolgen zullen aan de studie worden gegeven?
Mevrouw de voorzitter, mevrouw Willaert, mijn antwoord is ook niet erg lang. Ten eerste, u weet dat automatische rechtentoekenning voor mij een belangrijk punt is. Ik moet echter jammer genoeg op de volgende vergadering van het netwerk van federale armoedeambtenaren wachten, die midden april 2016 is gepland. Tijdens die vergadering zal het beginsel of ontwerp van het derde federale armoedebestrijdingplan worden besproken. Eind 2015 hebben de federale armoedeambtenaren de vraag gekregen voorstellen te formuleren over te evalueren of te automatiseren sociale rechten. Die voorstellen heeft de POD Maatschappelijke Integratie ondertussen verzameld. Ze zijn ondertussen ook in een ontwerpnota gebundeld. Die nota moet tijdens die bijeenkomst van de federale armoedeambtenaren van midden april 2016 echter ook nog worden besproken en geëvalueerd, vooraleer ze aan mij zal worden voorgelegd. Momenteel heb ik dat rapport nog niet. Ik kan dus ook nog niet volledig op uw vraag antwoorden. Ik wacht de bespreking tijdens de bijeenkomst van de federale armoedeambtenaren af, die in de maand april 2016 zal doorgaan.
Mevrouw de voorzitter, mevrouw de staatssecretaris, ik heb nog een vraag in de marge. Wij hebben al van gedachten gewisseld over de resolutie die ik heb ingediend. Ik heb aan de voorzitter van de commissie voorgesteld hoorzittingen te houden die gericht zijn op personen met een handicap, om daarmee te beginnen. Het zou misschien interessant zijn om, vermoedelijk na de paasvakantie of nog later, iemand van de federale armoedeambtenaren in dat kader het rapport te laten komen voorstellen
Mevrouw de voorzitter, normaal gezien is in april 2016 de vergadering tijdens dewelke zij het rapport en hun bevindingen zullen mededelen. Op dat moment kan uw voorstel dan worden gepland.
Vraag nr. 7733 van mevrouw Ben Hamou wordt omgezet in een schriftelijke vraag, evenals de samengevoegde vragen nrs 8594, 8595, 8596 en 8597 van mevrouw Fonck, vraag nr. 9238 van de heer Clarinval en vraag nr. 9554 van mevrouw Fonck. Vraag nr. 9268 van mevrouw Matz wordt uitgesteld.
Mevrouw de staatssecretaris, de rapporten over het armoedeprobleem in ons land zijn alarmerend. Dit is natuurlijk oud nieuws. Ik heb mijn vraag al een tijd geleden ingediend. Het Planbureau heeft onlangs de welvaart van ons land in kaart gebracht, en terwijl het op andere vlakken vooruitgaat, gaat de situatie wat de armoede betreft achteruit. Het Planbureau stelt vast dat de maatregelen die door de Vlaamse en federale regeringen genomen zijn de 20 % armsten in ons land een factuur van 525 euro op jaarbasis voorschotelen en dat de sociale correcties die in een aantal gevallen beloofd werden voorlopig achterwege blijven. Ik heb u begin februari een vraag gesteld over de timing van het kinderarmoedeplan dat met die problematiek bijzonder veel mee te maken heeft. U hebt toen vrij uitgebreid geantwoord, waarvoor mijn dank overigens. U zei onder meer dat het informatieverslag van 24 februari van de Senaat moest worden afgewacht om tot verdere stappen te komen. Dan zou een analyse kunnen worden gemaakt, waarna een eerste ontwerp van actieplan kon worden opgesteld. Dit moet dan leiden tot een tweede en derde ontwerp, in samenspraak met het Belgische Platform Tegen Armoede en Sociale Uitsluiting. Over de echte timing bleven wij echter in het ongewisse. Ik citeer u: “Wij schatten dat het in de loop van de komende zes maanden afgehandeld zal kunnen worden.” In onze ogen is dat tamelijk vaag. In dit verband heeft mijn collega in het Vlaams Parlement, de heer Van Malderen, enkele vragen gesteld in de plenaire vergadering van 24 februari. Vlaams minister Homans speelde de zwartepiet door naar u en stelde dat het uitblijven van armoedemaatregelen een probleem van de federale regering is. Normaal gezien zou ik na uw antwoord van vorige keer, langer hebben gewacht om u een opvolgingsvraag te stellen. Nu echter de problematiek van het gebrek aan federale maatregelen ook in het Vlaams Parlement een hete aardappel is geworden, wil ik u niettemin een aantal opvolgingsvragen stellen. Nu het informatieverslag van de Senaat er is, kan eindelijk, zoals u hebt verklaard, met het opstellen van een actieplan kinderarmoede worden begonnen. Wat zijn uw bevindingen na het doornemen van het informatieverslag? Wanneer wordt of is al met het eerste ontwerp van actieplan begonnen? Hoe zit het met de timing van een tweede en een derde ontwerp alsook met het overleg met het Belgisch Platform tegen Armoede en Sociale Uitsluiting? Kortom, kan u vandaag concreter zijn over de timing voor de aanmaak van het kinderarmoedeplan?
Mevrouw de voorzitter, mevrouw Jiroflée, ik dank u voor uw vraag. Zoals u weet, is de integrale tekst van het informatieverslag over de noodzakelijke samenwerking tussen de federale overheid, de Gemeenschappen en de Gewesten inzake de gezamenlijke aanpak van de strijd tegen kinderarmoede op 26 februari 2016 tijdens de plenaire vergadering van de Senaat goedgekeurd. De tekst van het informatieverslag werd op 1 maart 2016 door mijn administratie, de POD Maatschappelijke Integratie, aan de leden van de administratieve werkgroep bezorgd. Die werkgroep is samengesteld uit de bevoegde administraties van de federale overheid en van de deelstaten en werd belast met de opmaak van het ontwerp van het nationaal kinderarmoedebestrijdingsplan. De leden van de werkgroep krijgen enkele weken tijd om de tekst grondig door te nemen en zelf concrete voorstellen te doen. Die voorstellen zullen vervolgens door de administratie opnieuw worden gebundeld in een discussienota, die als basis zal dienen voor de opmaak van een eerste concept van het eigenlijk kinderarmoedeplan. De opmaak van het nationaal kinderarmoedeplan wordt voortgezet volgens het stappenplan dat ik u al eerder in mijn antwoord heb gegeven. Ik kan u echter wel een meer gedetailleerde timing mededelen. Een eerste stap is de analyse van het informatieverslag van de Senaat en de bespreking en identificatie van mogelijke gemeenschappelijke acties, geïdentificeerd op basis van het informatieverslag en andere relevante bronnen, op 25 maart 2016. Ten tweede, de opmaak van een eerste ontwerp van actieplan met een overzicht van gemeenschappelijke acties en bespreking van dit ontwerp met de beleidsverantwoordelijken. Op basis van deze bespreking maakt de werkgroep een tweede ontwerp van actieplan. Dit zal in april en mei 2016 plaatsvinden. De organisatie van een bijzondere bijeenkomst van het Belgisch Platform tegen Armoede en Sociale Uitsluiting EU 2020 is gepland voor eind mei 2016 met een ruime stakeholderconsultatie als doel. Het platform zal ook worden gevraagd om aanbevelingen met betrekking tot de opmaak van het kinderarmoedeplan te formuleren op basis van het tweede ontwerp. Vervolgens maakt de werkgroep op basis van de resultaten van de bilaterale besprekingen met de beleidsverantwoordelijken, die zullen plaatsvinden na de stakeholderconsultatie, een derde ontwerp van actieplan op. Daarna volgt de voorstelling van dat actieplan na de goedkeuring in de Ministerraden. Het hele proces van de analyse van het informatieverslag van de Senaat tot het uiteindelijk kinderarmoedeplan zal ongeveer zes maanden in beslag nemen. Ik wil mij echter nog niet op een exacte einddatum fixeren, vooral omdat het een sterke nationale aanpak van de kinderarmoedeproblematiek wil bewerkstelligen, met concrete acties en vooral ook engagementen voor de uitvoering ervan door alle betrokken partijen.
Mevrouw de staatssecretaris, ik ben heel bij dat de timing nu vastligt, al blijven wij vinden dat dit veel te traag gaat. Zes maanden is ten vroegste eind augustus. Dat is pas na de vakantie. Ik vind dat dit veel te lang duurt. Dit is een hot item. Er is een probleem: mensen die sowieso in armoede leven krijgen 525 euro op jaarbasis minder, zonder enige sociale correctie. Het Platform zal u zeker en vast een aantal aanbevelingen doen en ik hoop dat u die aanbevelingen echt ter harte zult nemen. Als dat blijkt uit dat plan, ook al is het er slechts binnen de zes maanden, dan zal ik niet nalaten om u te feliciteren, maar voorlopig blijven wij bijzonder kritisch daarover.
Mevrouw de staatssecretaris, uw plannen om twee agenten naar de VS te sturen om een opleiding in de forensische hypnose te volgen, worden door verschillende gerechtspsychologen, om het zacht uit te drukken, op heel veel scepsis onthaald. Volgens u is het de bedoeling om zwaar getraumatiseerde slachtoffers van seksuele misdrijven onder hypnose te brengen om op die manier herinneringen die zij hadden geblokkeerd, te achterhalen. Sommige experts noemen dat idee volstrekte onzin en menen dat u 80 jaar wetenschappelijk onderzoek simpelweg negeert. Het risico op pseudoherinneringen is, volgens gerechtspsychologen, bijzonder groot. Voor een verhoor is dat erg riskant, want het risico op hersenspinsels is dan veel te hoog. Men is bovendien de overtuiging toegedaan dat er op die manier zelden nieuwe elementen opduiken. In Nederland heeft het hoogste gerechtscollege het gebruik van getuigenverklaringen onder hypnose jaren geleden trouwens verboden. Bovendien zijn er in ons land al pijnlijke uitschuivers geweest, onder meer in het onderzoek naar de Bende van Nijvel. Wetenschappers benadrukken dat er in de hele wereld geen enkele zaak te vinden is die is opgelost dankzij hypnose. Er zijn wel zaken bekend waarbij hypnose een kleine hulp is geweest. Met de overvloed aan publicaties over pseudoherinneringen kan een advocaat echter zulke zaken makkelijk winnen in beroep. Ik heb dan ook de volgende vragen voor u. Welke opleiding gaan de agenten precies volgen? Aan welke school of welke instelling zal de opleiding worden gevolgd? Is de opleiding op een of andere manier gecertificeerd? Wat denkt u van de kritiek van een aantal Nederlandse experts van de universiteiten van Maastricht en Amsterdam, toch niet de minste? Wat denkt u van het verbod op getuigenverklaringen onder hypnose in Nederland? Is 8 000 euro de volledige kostprijs voor de opleiding of zijn er dan nog bijkomende kosten van transport, verblijf enzovoort? Is 8 000 euro de kostprijs per persoon of voor de twee personen? Wat is er juist inbegrepen in dat bedrag?
Mevrouw Jiroflée, ik ben blij dat u deze vraag stelt. Zo kan ik wat duiden geven bij deze polemiek. Eerst en vooral, de twee politieagenten zullen een gespecialiseerde opleiding in forensische hypnose volgen. Ik zeg wel forensische hypnose. Aangezien een dergelijke opleiding niet bestaat in België moeten wij inderdaad uitwijken naar de Verenigde Staten waar die opleiding wel bestaat. Zij zullen de opleiding genieten in Austin bij het Texas State Police Department. Het is waar dat, voornamelijk uit Nederlandse hoek, daarop kritiek wordt geuit. Ik wil daar toch wel wat duiding bij geven. Ten eerste, ik vind het bijzonder dat men naar Nederland moet kijken om punten van kritieken te horen want uiteindelijk zijn het toch de Nederlandse gerechtspsychologen, dezelfde personen dus, die ook kritiek hebben op het gebruik van de polygraaftest, de leugendetector. Bij de Belgische politie en het gerecht wordt die nochtans heel vaak gebruikt. Bovendien wordt slechts een van de verschillende meningen uit Nederland weergegeven. In zijn universiteit heeft professor Merckelbach een collega, met name professor Lindsay Raymaekers, die een tegengestelde mening is toegedaan. Professor Merckelbach is trouwens een psycholoog die in feite geen enkele voeling heeft met politieverhoren. Bovendien heeft hij ook in de pers toegegeven dat hypnose als vorm van therapie in sommige gevallen wel kan helpen. Hij voegt eraan toe dat het moeilijk is voor hem om op dat onderwerp in te gaan aangezien er te weinig onderzoek is gedaan naar het fenomeen. Het lijkt mij dan ook zeer tegenstrijdig als hij beweert dat de federale politie 80 jaar onderzoek negeert. Wat betreft de pseudoherinneringen, dat risico bestaat maar dat bestaat ook bij gewone verhoren. In 17 % van de gevallen zijn er pseudoherinneringen bij gewone verhoren. Daarom is het van belang dat zowel een gewoon verhoor als een hypnoseverhoor wordt gedaan door specialisten, personen die een opleiding hebben genoten in verhoortechnieken. Met de hypnose wil ik nu hetzelfde doen, de huidige politieverhoorders, die nu hypnose beoefenen, hebben zowel een opleiding in de therapeutische hypnose als in verhoortechnieken, maar niet in forensische hypnose, omdat die opleiding nog niet bestaat. Door hen deze specifieke opleiding te laten volgen, zullen de verhoorders die er nu zijn, zich nog meer kunnen toeleggen op die specifieke verhoortechniek en dus minder suggestief werken tijdens het hypnoseverhoor, wat uiteindelijk de getuigenverklaringen alleen maar ten goede kan komen. Bovendien is het niet zo dat een getuigenverklaring onder hypnose bewijswaarde zal hebben. De kritiek met betrekking tot de pseudoherinneringen en het feit dat advocaten gemakkelijk zouden winnen in beroep, is dan ook volledig onterecht. De elementen die naar voren komen door hypnose worden immers altijd nog eens onderzocht door de recherche. Het is dus een bijkomende waarde in het onderzoek en het zal getoetst worden aan andere verklaringen van getuigen. Het kan dus een meerwaarde betekenen voor het volledig onderzoek, maar het zal dus niet worden beschouwd als zou men hiermee de waarheid in pacht hebben. De vraag naar de opleiding en met betrekking tot meer hypnoseverhoor, kwam van de federale politie zelf. De federale politie merkt nu reeds dat er wel degelijk nieuwe elementen opduiken. Zij hebben een aantal lopende gerechtelijke dossiers, maar kunnen daarover natuurlijk niet communiceren, net omdat het over lopende dossiers gaat, waarin een aantal nieuwe elementen is aangebracht door hypnose. Dat er in de hele wereld nog nooit een zaak is opgelost dankzij hypnose, is niet juist. Vorige zomer bijvoorbeeld werd een notaris veroordeeld tot tien jaar cel voor verkrachting en foltering nadat het slachtoffer de man als dader had aangewezen toen zij onder hypnose verkeerde. Door die elementen kon de politie extra bewijzen vinden tegen de dader. Dat er wordt gewezen naar het feit dat de gerechtsdeskundige in de zaak van de Bende van Nijvel zelf vrouwen heeft misbruikt onder hypnose, is hier volledig naast de kwestie. Dat had niets te maken met het hypnoseverhoor zelf, wel met machtsmisbruik door die persoon op dat moment. Hij heeft zijn positie als therapeut misbruikt in een therapeutische setting, niet tijdens een politieverhoor. Wat de kosten voor de opleiding betreft, deze omvatten de volledige kosten van de opleiding, inclusief verblijf en transport van de twee politieagenten. Daar deze twee federale agenten daarna het hypnoseverhoor gratis kunnen afnemen in plaats van het te laten uitvoeren door gerechtsdeskundigen, die apart te betalen zijn, lijkt deze 8 000 euro mij gelet op de financiële mogelijkheden van Justitie een goede investering. Ik wil ook benadrukken dat ik van de federale politie hoor dat een aantal zaken vooruit geholpen zijn waarbij de dader van zware zedenmisdrijven anders nooit gevonden zou zijn geworden. Ik kan de vraag, die van de politie zelf komt, dus alleen steunen. De politie krijgt heel wat positieve reacties, ook van de slachtoffers die voor een hypnoseverhoor in aanmerking kwamen. Kortom, ik ben van mening dat als ik zo één gevaarlijke verkrachter kan doen opsluiten en één slachtoffer kan helpen, deze 8 000 euro een goede investering is
Bedankt voor uw antwoorden, mevrouw de staatssecretaris. Laat het duidelijk zijn, als die 8 000 euro alles inclusief is, heb ik daar geen problemen mee. Ik dank u ook voor uw duiding. Ik wou van u horen in welke context dit alles tot stand gekomen is. Laat het eveneens duidelijk zijn dat ik absoluut niets tegen hypnose in therapiesettings heb. Ik ben pedagoog van opleiding en heb heel wat psychologie gestudeerd. Ik ben, net als u, overtuigd van de voordelen ervan. Waar ik wel voor blijf vrezen, is dat het hypnoseverhoor wegens de scepsis in gerechtelijke kringen dikwijls zijn doel zal voorbijschieten, en dat het veeleer zal worden aangegrepen om de zaken om te draaien. Dat zullen wij echter moeten afwachten. Ik waardeer in ieder geval dat u uw nek voor dit systeem uitsteekt, al blijf ik een beetje kritisch. Wij zullen dit in ieder geval opvolgen.
Dit staat ook in het handboek Zedenmisdrijven. De studiedagen zijn een enorm succes. De politie is echt vragende partij om daaraan meer te kunnen doen. Het is de bedoeling om dit te evalueren na een jaar. Wat is er gebeurd? Wat hebben zij daarmee gedaan? Het is zeker geen vrijblijvende investering. Dit gebeurt op hun vraag en ik denk dat ik daarop ook moet ingaan. Zij hebben immers duidelijke argumenten waarom zij dit willen doen. In de toekomst kan alles weer ter discussie worden gesteld, als blijkt dat het toch niet is wat het zou moeten zijn. Met het enthousiasme en de duiding van de politie zelf vond ik dat ik dit toch een kans moest geven, gelet op de mogelijkheden om in zeer specifieke gevallen de slachtoffers te kunnen helpen en tot daderidentificatie te kunnen overgaan.
Wat is de timing? Wanneer zijn die mensen afgestudeerd? Wanneer start men hiermee?
Dat zal vrij snel zijn. Ik meen dat zij in de komende weken naar Texas gaan, waar zij die opleiding volgen en dat het na de zomer al van start zal kunnen gaan. Omstreeks dezelfde periode volgend jaar kunnen wij misschien al, afhankelijk van de lopende zaken, een eerste evaluatie maken. Ik kan moeilijk een timing geven. Zolang er een onderzoek loopt kan ik moeilijk antwoorden. Ik heb gevraagd om bij de eerste toepassing alles goed te notuleren en te acteren, zodanig dat in de loop van volgend jaar een eerste voorlopige evaluatie kan worden gemaakt.
Dan zal ik daarover opnieuw een vraag stellen.
Met plezier.
Madame la présidente, madame la secrétaire d'État, je vous concède que le titre de la question aurait peut-être pu être mieux choisi. J'aurais voulu faire le point avec vous sur le rapport d'information récemment approuvé à l'unanimité au Sénat et dont il ressort que l'abaissement de l'âge de l'obligation scolaire constituerait un élément clé dans la lutte contre la pauvreté infantile dans notre pays ainsi qu'un facteur promoteur d'une meilleure intégration selon la Région dans laquelle on se situe. En effet, se rendre plus tôt à l'école permettrait de tacler plus efficacement la problématique d'une mauvaise maîtrise de la langue maternelle ainsi que le déficit de compétences sociales, rencontrés chez nombre d'enfants qui grandissent dans des milieux défavorisés. Je sais qu'il s'agit d'une compétence traitée en commission de l'Économie mais je me situe dans une optique de lutte contre la pauvreté et de promotion de l'égalité des chances. J'ai déposé une proposition de loi visant notamment l'abaissement de l'obligation scolaire à cinq ans. D'autres propositions qui circulent vont encore plus loin et souhaitent l'instaurer à partir de trois ans. Si la possibilité existait d'obliger les enfants à aller à l'école à cinq ans, ce serait déjà important car cette mesure pourrait être un facteur de réussite déterminant pour la suite de la scolarité de l'enfant. Au contraire, une arrivée tardive à l'école peut représenter une source de difficulté d’adaptation et, partant, d’apprentissage lors de son parcours ultérieur. Madame la secrétaire d’État, avez-vous déjà pu prendre connaissance de ce rapport selon lequel l'abaissement de l'âge de l'obligation scolaire serait un enjeu déterminant pour la lutte contre la pauvreté? J'avais cru comprendre que le Sénat allait organiser une journée d'étude sur la problématique de la pauvreté infantile. Il aurait déjà dû le faire, si mes informations sont bonnes, en février. Durant cette journée cette thématique aurait aussi été abordée. En tirez-vous également des conclusions importantes pour votre politique générale?
Madame Jadin, nous avons reçu le rapport du Sénat. Nous savons depuis lors que l'exposition à la pauvreté durant l'enfance peut avoir un impact négatif grave pour l'avenir. Il est crucial d'investir dans le jeune enfant si nous voulons rompre le cercle vicieux de la pauvreté. Compte tenu de ce constat, je salue la recommandation du Sénat visant à abaisser l'âge de l'obligation scolaire. Toutefois, l'investissement dans la période pré-scolaire ne doit pas pour autant faiblir. Les premières années de la vie sont la phase cruciale par excellence pour l'éducation et le développement de l'enfant. J'ai appris que la journée d'étude du Sénat à laquelle vous faites référence, qui devait normalement être organisée fin février, n'a pas eu lieu. Un groupe de travail administratif élabore actuellement le projet d'un plan d'action national de lutte contre la pauvreté infantile. Dans le cadre de l'élaboration de ce plan, la Plate-forme belge contre la pauvreté et l'exclusion sociale UE2020 a demandé de pouvoir organiser un colloque au Sénat. Il s'agira d'une large consultation des parties prenantes, destinée à alimenter l'élaboration du deuxième plan national de lutte contre la pauvreté. La demande d'organisation de cet échange a été transmise à la Commission des matières transversales – Compétences communautaires. Cela permettra de vérifier dans quelle mesure ce colloque pourrait se rattacher à d'autres initiatives proposées en vue du rapport d'information sur la pauvreté infantile. Le rapport d'information du Sénat servira de fil conducteur au groupe de travail, qui en analysera les recommandations en fonction de la rédaction du plan d'action. Il devra aussi alimenter la consultation des parties prenantes. Le plan sera achevé dans six mois, car il faut encore consulter les stakeholders et les organisations concernées, parmi lesquelles la Plate-forme belge.
Madame la secrétaire d'État, je vais demander à mon groupe de déposer cette proposition de loi en priorité auprès de la commission de l'Économie. C'est en 2007 que j'ai introduit ce texte pour la première fois. Nous sommes en 2016 et nous continuons de nous poser les mêmes questions. Je sais qu'une concertation interfédérale est nécessaire. À l'époque, nous étions allés un tout petit peu plus loin. La fixation de l'obligation scolaire reste une compétence fédérale.
Les Régions se chargent de l'éducation. Il ne s'agit pas ici d'obligation scolaire, mais d'une obligation d'éducation. C'est là que se situe le problème. Ce n'est pas parce que les enfants devront être inscrits à partir de trois ans qu'ils iront pour autant à l'école. La Belgique reconnaît et applique la seconde obligation, mais pas la première. Schoolplicht en leerplicht, dat is niet hetzelfde. Je comprends votre question. Selon moi, à partir de trois ans, il est préférable et même souhaitable qu'un enfant aille à l'école, puisse parler la langue de la Communauté à laquelle il appartient et apprenne le vivre ensemble. En Belgique, l'obligation d'éducation est d'application. Ceci ne veut pas dire que l'enfant doit aller à l'école. Un parent peut décider d'éduquer son enfant à la maison.
Je pense que j'ai saisi la différence entre l'obligation d'éducation et l'obligation scolaire. Cette dernière est fixée à six ans. C'est la loi. Je souhaiterais que cette obligation soit ramenée à cinq ans. Ce serait déjà un bon début. Je me souviens qu'il en avait été question il y a déjà deux législatures, je crois, et qu'une concertation avait été menée avec les Communautés. Cela ne posait pas beaucoup de problèmes. Singulièrement dans ma Région, 95 % des enfants sont déjà scolarisés à partir de cinq ans. Mais il y a des endroits, comme dans la capitale, où on constate un manquement flagrant en ce qui concerne le suivi de l'obligation d'éducation pour les enfants de moins de six ans. C'est un facteur sur lequel nous, en tant que législateurs, pouvons réellement travailler; cela devrait permettre, par la force de la contrainte, à amener son enfant vers une éducation. Il est évident qu'il faudrait que toutes les Régions le veuillent de la même manière. Je crois qu'à l'époque c'était la Région flamande qui n'avait pas souhaité suivre.
C'est vrai. Mais votre proposition de loi parle d'une application à partir de cinq ans.
Effectivement, mais je suis disposée à discuter de la possibilité de la prévoir à partir de trois ans aussi.
Pour cinq ans, il y a peut-être une unanimité. Les choses ont changé depuis quelques années. Si l'on dit "à partir de trois ans", cela fera l'objet de grandes discussions, mais si l'on dit "à partir de cinq ans", nous atteindrons plus facilement l'unanimité.
Certes, les choses évoluent mais dans certaines Régions de notre pays, c'est parfois un peu plus difficile.
Vraag nr. 9737 van de heer Van Biesen is zonder voorwerp.