Mijnheer de staatssecretaris, enkele maanden geleden kondigde u aan dat er een nieuw KB zou komen inzake de mariene sporten. Het is nu winter en dan zijn er minder sporters op zee dan gewoonlijk, maar de lente komt er aan en dan is er de urgentie om duidelijkheid te geven over wat kan of niet kan, wat veilig is of niet. Wat is de stand van zaken? Wat is uw plan van aanpak? Welke timing heeft u hieromtrent?
Mevrouw Dumery, ik dank u voor uw vraag. U hebt gelijk: de huidige watersportreglementering voor zowel recreanten als topsporters – u weet dat wij een wereldkampioen kitesurfen hebben aan onze kust – was reeds meermaals het onderwerp van discussie, bij de watersportverenigingen zelf, bij de kustburgemeesters en bij de handhavingsdiensten. Ik heb vastgesteld dat wij werk moeten maken van een duidelijk wetgevend kader. Ik heb niet voor niks een van mijn eerste werkbezoeken gepland bij de gouverneur van West-Vlaanderen. Natuurlijk heb ik begrip voor de mensen die de orde moeten handhaven. Zij moeten zich aan de wetgeving houden en zijn verantwoordelijk als er iets misloopt. Ik heb daarover ook al overlegd met mijn administratieve diensten. Een nieuwe, aangepaste wetgeving is inderdaad noodzakelijk. Watersporters moeten hun hobby op zee kunnen uitoefenen, maar wanneer het meer is dan een hobby en men tot de wereldtop behoort in een bepaalde sport, kan het niet dat men naar het buitenland moet worden verwezen om te trainen bij extreme weersomstandigheden. Zoals u weet, is er wind nodig bij het windsurfen. Bij veel wind zijn de omstandigheden iets gevaarlijker, maar zoals in andere discussies, moeten we een evenwicht zoeken tussen veiligheid en vrijheid. Wij streven naar een totaalaanpak waarbij niet enkel de huidige, maar ook de nieuwe trends in de watersportwereld betrokken zullen worden. Ik plan geen gefragmenteerde aanpak, ik wil tot een globaal besluit komen, waarin ook rekening wordt gehouden met nieuwe trends en evoluties. Daarvoor heb ik contact opgenomen met mijn Vlaamse collega, de heer Muyters. De Noordzee en het KB zelf vallen onder mijn bevoegdheid, maar de watersportverenigingen, de surfclubs en de zeilclubs behoren tot de bevoegdheid van het Vlaams Gewest en de Vlaamse Gemeenschap. De heer Muyters is daarvoor bevoegd. Ik heb met hem contact opgenomen om daarvan samen werk te maken. Wat de timing betreft, hebben wij op 21 februari, in de krokusvakantie, een Staten-Generaal voor de Watersport belegd. Die wordt georganiseerd tijdens de Belgian Boat Show in Gent. Op dit overleg van de Staten-Generaal voor de Watersport zullen wij alle stakeholders uitnodigen om de verschillende visies, de pijnpunten en de voorstellen te bediscussiëren. Hierbij focussen wij op de zogenaamde brandingsporten als kitesurfen, windsurfen en stand up paddling. Daarbij kunnen de verschillende onderdelen van de wetgeving ter sprake komen. Het meest urgente en belangrijke is de vraag wat wij doen met mensen die op zee willen wanneer de windkracht van 7 beaufort uit de huidige regelgeving wordt overschreden. Dat is een pijnpunt. Een ander pijnpunt is de verplichte uitrusting van de watersporter, zoals de handstakellichten die hij bij moet hebben, de bepaling van de insteekzones of de toelating voor groepsactiviteiten. Laat mij besluiten met het overlopen van de kernelementen: administratieve vereenvoudiging, responsabilisering en het verhogen van de veiligheid. We beginnen met de Staten-Generaal voor de Watersport en werken dan in de komende maanden het voorstel uit. De nieuwe wetgeving zou ten laatste tegen einde 2015 in voege moeten kunnen treden.
Mijnheer de staatssecretaris, ik dank u voor de duidelijkheid. Het is vooral van belang wanneer die duidelijkheid er komt. Dat wordt dus einde 2015. Deze zomer geldt dan nog de huidige regelgeving inzake 7 beaufort. De watersporters willen gewoon weten waar ze aan toe zijn, ze willen weten dat er een wetgeving komt. Einde 2015 duurt niet zolang meer. Ik dank u alvast voor uw inspanningen om hierop snel een antwoord te bieden.
Ik heb begrip voor het feit dat de handhavers moeten zorgen voor de naleving van de wet, maar aan de andere kant weten ze dat er iets op komst is en dat wij af willen van de regel van 7 beaufort voor topsurfers. Mensen die hier willen trainen, moeten dat kunnen. Ik wil niet in een situatie belanden waarbij wereldkampioenen in Frankrijk of Nederland moeten gaan trainen, omdat het hier niet mag. Met een klein beetje gezond verstand en met concrete afspraken kunnen deze zomer al wat zaken worden opgelost.
Perfect. Wij zullen het dossier opvolgen.
Mevrouw de voorzitter, mijnheer de staatssecretaris, ik zal mijn vraag niet helemaal herhalen, u hebt ze ook kunnen lezen. De vraag gaat over het erkennen van scheepswrakken als erfgoed. Eén wrak is al erkend. Mijn vragen zijn de volgende. U hebt aangekondigd dat nog meer wrakken zullen worden erkend. Welke scheepswrakken hebt u precies voor ogen? Welke procedure zal u volgen? Wat is de timing?
Mevrouw de voorzitter, mevrouw Dumery, wereldwijd liggen naar schatting drie miljoen scheepswrakken onder water, wat een cijfer is dat tot de verbeelding spreekt. Bij ons in het Noordzeegebied liggen er 215 geregistreerde scheepswrakken. Er zijn echter ook nog een paar niet-geregistreerde en dus ongekende wrakken. Behalve het gouden scheepswrak voor de kust van Oostende zijn nog twee andere wrakken als cultureel erfgoed erkend, namelijk de Westhinder en de Wakeful. De derde erkenning betreft een zeilschip voor de kust van Oostende uit een periode dat de haven van Oostende al een grote rol speelde als internationale haven. In de achttiende en de negentiende eeuw zijn er ten oosten en ten westen van de havendam verschillende scheepsrampen gebeurd. Het wrak dat is gevonden, is in opmerkelijk goede staat. De scheepswrakken werden erkend op basis van de wet van 4 april 2014 betreffende de bescherming van het cultureel erfgoed onder water. Let op: voornoemde wet kan niet enkel worden gebruikt om scheepswrakken als erfgoed te erkennen, de wet wordt ook gebruikt voor andere stukken met een archeologisch, historisch of cultureel karakter. Bijvoorbeeld kunnen volgens de wet ook de prehistorische vondsten een beschermd statuut krijgen. De erkenningmogelijkheden zijn dus ruim gedefinieerd. Bij de procedure speelt de West-Vlaamse gouverneur een cruciale rol. De wrakken kunnen worden erkend op basis van een onderzoeksrapport dat door hem in opdracht van de gouverneur wordt opgesteld. De gouverneur heeft daartoe een samenwerkingsakkoord opgesteld met het agentschap Onroerend Erfgoed van de Vlaamse overheid. Ook hier is een goede samenwerking met de Vlaamse overheid opnieuw noodzakelijk. Dat lijkt mij logisch, aangezien de Noordzee aan Vlaams grondgebied grenst en er op dat vlak heel veel samenwerking nodig is. Dat zal ook in de toekomst voor andere zaken nog het geval zijn. Op dit ogenblik werkt het agentschap Onroerend Erfgoed aan een lijst van scheepswrakken die op basis van de criteria als cultureel erfgoed kunnen worden erkend. Eind februari 2015, dus eind volgende maand, zal de lijst aan de gouverneur worden bezorgd. Ik heb nu al weet van de hiernavolgende scheepswrakken die zeker op de lijst zullen worden geplaatst en zullen worden voorgelegd om op de culturele erfgoedlijst te worden geplaatst. Het eerste is een achttiende-eeuws houten scheepswrak dat op de Buitenratelzandbank ligt, het is omstreeks 1740 gezonken. Het tweede is het scheepswrak van ‘t Vliegend Hert, een achttiende-eeuws schip van de Verenigde Oost-Indische Compagnie, dat in 1735 is gezonken. Er staan ook nog scheepswrakken uit WO I op de agenda, aangezien in het Belgisch gedeelte van de Noordzee uiteraard bijzonder veel Duitse duikbootwrakken liggen, die in feite allemaal zeemansgraven zijn. Nadat de gouverneur het rapport heeft doorgestuurd, zal ik een beslissing nemen over de vraag of die wrakken als cultureel erfgoed onder water worden erkend. Er mag dus worden verwacht dat in het voorjaar van 2015 nog nieuwe scheepswrakken als erfgoed zullen worden aangeduid. Ik wil ook in het kader daarvan tijdens de huidige legislatuur onderzoeken of voor de erkende wrakken bijkomende beschermingsmaatregelen kunnen worden uitgewerkt. Ik wens een aantal voorbeelden van een aantal mogelijkheden aan te halen – voor alle duidelijkheid, het gaat hier om suggesties: het leggen van een boei aan een wrakstuk om schade door dreggen te beperken; een aangepast symbool voor beschermde wraksites op de zeekaart aanbrengen of publiceren, en een meldingsplicht aan de ontvanger wanneer men op de beschermde wraksite wil gaan duiken. Ik wil u ook nog melden dat wrakken niet enkel een erfgoedwaarde maar ook een belangrijke ecologische meerwaarde hebben. Het zijn ware schuiloorden en kraamkamers voor de verschillende soorten fauna en flora. Op die manier dragen de wrakken significant aan de rijkdommen van onze Noordzee bij.
Mevrouw de voorzitter, mijnheer de staatssecretaris, ik wens u te danken voor uw antwoord.
Mevrouw de voorzitter, mevrouw Dumery, dat is graag gedaan.