Ábrese a sesión. A orde do día está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Non se xustificaron inasistencias, e, señorías, antes de entrar na orde do día, procede a inclusión dun punto preliminar, que é o de promesa ou xuramento do novo deputado que hoxe se incorpora a esta Cámara. Prestación de promesa ou xuramento de acatamento e fidelidade á Constitución e ao Estatuto de autonomía de Galicia por parte dun novo deputado
En cumprimento do establecido no artigo 7 do Regulamento, procédese a solicitar a prestación de promesa ou xuramento de acatar e gardar fidelidade á Constitución e ao Estatuto de autonomía do novo deputado don Emilio Vázquez Blanco, en substitución de don Francisco Caamaño Domínguez. Segundo o procedemento, a fórmula é contestar "si, xuro" ou "si, prometo" á pregunta desta presidencia. Polo tanto, prégolle que responda desde o escano á pregunta que lle vou formular. Don Emilio Vázquez Blanco, ¿xura ou promete acatar e gardar fidelidade á Constitución e ao Estatuto de Galicia?
Si, prometo.
Ben, prestada a promesa, acada a condición plena de deputado e dámoslle a benvida a esta Cámara. Moitas grazas. Alteración da orde do día
Comunicar tamén ás súas señorías, antes de dar inicio a esta sesión, dúas cuestións: en primeiro lugar, unha pequena alteración da orde do día, no sentido de que o texto lexislativo que iamos substanciar hoxe en segundo lugar, o do Proxecto de lei de creación do Colexio Oficial de Dietistas-Nutricionistas de Galicia, substanciarase en terceiro lugar. Facemos unha alteración e substanciamos en segundo lugar a Proposición de lei de reforma da Lei do Consello de Contas. E recordar tamén que hoxe, diante da fachada principal do Parlamento de Galicia, está un autobús da campaña de doazón de sangue, por se os deputados e deputadas desta Cámara estiman conveniente a súa participación. Ben, moitas grazas. Comezamos, pois, o desenvolvemento da orde do día, co punto 1, de textos lexislativos. Debate e votación do Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei do emprego público de Galicia
Mantéñense para o pleno emendas do Grupo Mixto, do Bloque, do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia. Prego silencio, por favor. Para a presentación do ditame da comisión ten a palabra o presidente da Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, don Agustín Baamonde Díaz.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi bo día, señorías. O Proxecto de lei de emprego público de Galicia tivo entrada no Rexistro do Parlamento o 19 de decembro de 2014. A Mesa do Parlamento dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia e a apertura do prazo de presentación de emendas. Así mesmo, oída a Xunta de Portavoces, acordou a súa tramitación pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior. As emendas á totalidade foron cualificadas o 20 de febreiro de 2015 e as emendas parciais foron cualificadas o 23 de marzo do mesmo ano. Os grupos parlamentarios de Alternativa Galega de Esquerda, dos Socialistas de Galicia e do Bloque Nacionalista Galego presentaron cadansúa emenda á totalidade, que foron rexeitadas na sesión plenaria do 10 de marzo de 2015. Ao respecto das emendas parciais, o Grupo Parlamentario Popular formulou 37; o Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, 181; o Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, 201; o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, 209; e o Grupo Parlamentario Mixto, 214. A Comisión 1ª, na sesión do día 26 de marzo de 2015, designou os seguintes ponentes: do Grupo Parlamentario Popular, dona Paula Prado del Río como titular e don Gonzalo Trenor López como suplente; do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, don José Antonio Sánchez Bugallo como titular e don Ricardo Vicente Docasar Docasar como suplente; do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, dona Yolanda Díaz Pérez como titular e don José Javier Ron Fernández como suplente; do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, dona María Tereixa Paz Franco como titular e dona Ana Pontón Mondelo como suplente; e do Grupo Parlamentario Mixto, dona María Consuelo Martínez García como titular e dona Carmen Iglesias Sueiro como suplente. A ponencia constituíuse o 26 de marzo e rematou o seu informe na reunión do día 13 de abril de 2015, informe que foi debatido e aprobado na Comisión 1ª na sesión celebrada o día 17 de abril pasado. O texto articulado do ditame concrétase en 212 artigos, estruturados en dez títulos, completados con once disposicións adicionais, quince transitorias, dúas derrogatorias e cinco derradeiras. Ata aquí o traballo da Comisión 1ª, que eu presido, e cómpre, pois, hoxe rematar o procedemento lexislativo sometendo o seu ditame á consideración plenaria. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Rolda dos grupos parlamentarios para fixar a súa posición sobre o ditame e se é o caso defender as emendas mantidas. Polo Grupo Mixto ten a palabra a señora Martínez García.
Grazas, presidenta. Ben, o percorrido deste proxecto de lei reflicte o carácter profundamente antidemocrático deste goberno e o seu desprezo polas organizacións sociais e institucións locais e o desinterese por acadar consensos. É ese talante o que explica a negativa a remitir ao CES o proxecto de lei. A calidade democrática da tramitación desta lei maniféstase tamén na exclusión en practicamente todo o articulado da participación das organizacións sindicais logo de non ter aberto un período de negociación coas mesmas durante a tramitación. E, ¡como non!, a capacidade de diálogo e negociación do Partido Popular queda demostrada na súa incapacidade para aceptar as emendas presentadas tanto polos sindicatos como polos grupos da oposición. O proxecto recibe o nome de Lei de emprego público de Galicia e, sen embargo, deixa fóra do seu ámbito o persoal docente investigador e sanitario en moitas materias relacionadas co emprego, como a carreira profesional, retribucións complementarias ou mobilidade, rexeitando todas as emendas referidas á normativa de referencia para os ditos colectivos profesionais. Así mesmo, destaca a constante falta de referencia ao establecido nos convenios colectivos de aplicación e ao V Convenio único do persoal laboral da Xunta de Galicia. Resulta curioso, cando menos, como o texto do proxecto de lei foxe do seu compromiso co V Convenio único, como, por exemplo, o rexeitamento da emenda número 12 do Grupo Mixto, onde se nega a modificar o texto do proxecto de lei que di: "convenios colectivos de ámbito xeral ou que afecten varias consellerías", polo realmente establecido, que é o V Convenio único do persoal laboral da Xunta de Galicia. A tal punto chega a aversión do Goberno galego polas organizacións sindicais e a negociación colectiva que rexeitou todas as emendas que engadían os convenios colectivos como normativa laboral de aplicación, incluían o V Convenio único do persoal laboral da Xunta ou garantían a capacidade negociadora das centrais sindicais. Pero é máis: o proxecto de lei pretende garantir a igualdade de todo o persoal funcionario laboral, pero négase a que esta igualdade quede recollida no V Convenio único. Ademais, o proxecto de lei intenta protexer a Administración procurando establecer as condicións laborais unilateralmente no caso de non chegar a acordo coa representación sindical. Así, no artigo 13.c)recolle: "Corresponde ao Consello da Xunta determinar as instrucións ás que debe aterse a Administración na negociación das condicións de traballo, establecendo as mesmas para os casos nos que non se produce acordo na negociación". Preguntámonos onde está a capacidade negociadora das organizacións sindicais, se hai unha imposición legal previa que garante á Administración que, se non hai acordo, pode impoñer unilateralmente as condicións de traballo que desexe. Pero aínda insiste máis o proxecto de lei en reducir a capacidade negociadora e mobilizadora dos sindicatos e do persoal da Administración galega asegurándose a imposición de servizos mínimos durante as folgas, sen recoller a negociación previa coa representación sindical. É chamativa a contradición entre este proxecto de lei e o discurso triunfalista do Partido Popular sobre a recuperación económica e o próspero que será este ano 2015 e os seguintes. Se en realidade estamos ao inicio da recuperación, ¿por que este proxecto de lei vai dirixido a garantir a estabilidade orzamentaria e os recortes nos servizos públicos, facilitando por exemplo a amortización dos postos de traballo? En canto ao persoal interino, o tratamento que se lle dá ao mesmo no proxecto de lei ten moita semellanza cunha bolsa de contratación dunha ETT. De feito, non se considera que a necesidade de persoal interino que exceda o límite que figura no proxecto de lei sexa considerada unha necesidade estrutural. Segue primando a contención do gasto, polo que, lonxe de considerar ese persoal como necesario para a prestación do servizo, o proxecto de lei asegura que, independentemente das necesidades de servizo, nunca se excederá o límite de contratación do persoal interino. Tamén segue a condicionar a dotación de medios humanos á estabilidade orzamentaria, incluída a asistencia sanitaria. Así, o Partido Popular rexeitou a emenda 68 do Grupo Mixto, que instaba á convocatoria anual de todos os postos de traballo vacantes. É dicir, consagra a precariedade laboral, a eventualidade, a fraude na contratación que se está a facer actualmente, pretendendo no artigo 13 establecer anual e unilateralmente, sen ningún tipo de criterio ou negociación previa coa representación sindical, o número, características e retribucións do persoal eventual. Este proxecto de lei perde tamén unha grande oportunidade para loitar contra a fraude e a corrupción na contratación pública, facendo mención unicamente á responsabilidade legal da conversión en indefinidos de contratos eventuais, pero obviando calquera outra actuación delituosa realizada dende o poder político. E fai mención expresa á conversión en indefinidos de contratos eventuais, porque pretende legalizar a amortización de postos de traballo indefinidos gañados por sentenza xudicial firme e a súa contratación con empresas privadas. Só así se entende que condicione a provisión de postos de traballo coas ditas sentenzas xudiciais. En canto ao persoal directivo, o proxecto de lei avanza na libre designación sen control destes postos, non recollendo nin a natureza dos postos que vai ocupar este persoal nin cales teñen atribuídas funcións directivas, nin se establece límite temporal para estes postos, nin as súas condicións laborais e salariais serán obxecto de negociación colectiva. Insiste na aposta polos postos de confianza a dedo. Así, no artigo 34.3 elimina o requisito de ser empregado público para ter a condición de persoal directivo nalgunhas entidades públicas, como axencias, organismos autonómicos, consorcios e entidades públicas empresariais; é dicir, máis enchufismo dende o partido. A OPE pasa a ser o xogo do parchís, poden comerse prazas –é dicir, amortizarse–, para contar vinte noutro lado e noutras condicións e nomear persoal directivo, onde tampouco se ten en consideración a negociación coas centrais sindicais. No artigo 49 introdúcese como requisito para participar nos procesos selectivos no caso de persoal laboral non ter sido despedido mediante expediente disciplinario de ningunha administración pública ou de órganos constitucionais estatutarios das comunidades autónomas. Trátase dunha restrición do dereito ao emprego público que non ten parangón na lexislación básica. Por conseguinte, esta previsión podería ser inconstitucional, por vulnerar o dereito ao traballo do artigo 35 da Constitución e a orde constitucional da distribución de competencias entre o Estado e a Comunidade Autónoma. No relacionado cos sistemas de selección, o proxecto de lei favorece máis escurantismo e maior capacidade para prevaricar, ao excluír a representación sindical dos órganos especializados e permanentes que se creen para a organización dos procesos selectivos. Así, o Partido Popular rexeitou as emendas presentadas ao artigo 50.2, que ten un texto tan absurdo como o seguinte: "As convocatorias dos procesos selectivos poden establecer con carácter abstracto e xeral requisitos específicos de acceso ao emprego público que garden relación obxectiva e proporcionada coas funcións e tarefas a desempeñar". Así mesmo, o proxecto de lei, para protexer máis o poder político, asegura que a designación dos membros dos procesos selectivos non se realice por sorteo. Inclúe no artigo 55.3 para os procesos selectivos entrevistas e recoñecementos médicos sen ningún tipo de xustificación sobre a súa necesidade, o que ao meu entender consegue o efecto contrario que se di perseguir: falta de transparencia, falta de obxectividade e racionalidade e violación da intimidade. E por se isto fora pouco, obriga á discrecionalidade técnica, intentando así limitar a acción dos tribunais de xustiza. Se a xustiza cede ante a discrecionalidade técnica, desaparece a igualdade de oportunidades e a transparencia no acceso ao emprego público. Non se pode tolerar que por lei se estableza como código de conduta regulado características que, ademais, se chaman na lei principios, como son a exemplaridade, a austeridade ou a honradez, dificilmente cuantificables ou medibles. O proxecto de lei perde unha grande oportunidade de regular o aceso á Administración tanto para funcionarios como laborais, facilitando o acceso previo ás vacantes por promoción interna antes da súa convocatoria pública, igual que non facilita o traslado dos traballadores e traballadoras públicos preto dos seus fogares, nin sequera no caso do persoal que sufriu mobilidade forzosa. En canto aos sistemas de avaliación do desempeño, non se adecúan a criterios de transparencia, obxectividade, imparcialidade e non discriminación, ao avaliarse cuestións tan subxectivas como o grao de interese, iniciativa e esforzo cos que o persoal empregado público realice o seu traballo. ¿Como se mide o grao de interese? ¿Secundar unha folga implica baixar o grao de interese ou implica baixar o esforzo? Tampouco neste caso, en aras da tal laureada transparencia, se contará coa participación da representación do persoal para a aprobación dos sistemas de avaliación do desempeño. Rexeitou así mesmo o Partido Popular todas as emendas encamiñadas a mellorar a calidade de vida dos traballadores e traballadoras públicos, incluídos dereitos que non afectan os orzamentos, como as emendas 70, 71 e 72 do Grupo Mixto, encamiñadas a mellorar o achegamento do persoal público aos seus fogares a través do concurso ordinario. Non digamos xa daquelas que si incidían nos orzamentos, como a cobertura do cen por cento do salario nos casos de IT. Por certo, temos que engadir que o proxecto de lei consagra a utilización do concurso específico, sistema pouco transparente que facilita o nomeamento a dedo. Ao mesmo tempo, consagra a figura da libre designación, facendo que sexa posible empregala en calquera posto que se determine, e, por suposto, sen participación sindical na dita determinación. ¿É esta a tan manida transparencia da que o PP fai gala? Tamén chama a atención que, a pesar das múltiples manifestacións do Partido Popular de promover políticas de conciliación da vida laboral e familiar, rexeite todas as emendas dirixidas á dita conciliación nos permisos, reducións e adaptacións da xornada de traballo, tanto no relativo á ampliación da duración dos permisos como aos permisos para a atención a persoas maiores e dependentes. Igualmente o Partido Popular rexeitou todas as emendas da oposición que melloraban os permisos por parto e lactación, algo dificilmente entendible nun país cun gravísimo problema estrutural de natalidade e envellecemento poboacional. Pero tamén foron rexeitadas as emendas que trasladaban á lei os dereitos en materia de saúde laboral que se lle deben de garantir á muller embarazada ou lactante. Non podo rematar sen facer mención ao apego que ten o Partido Popular polos pagos en diferido, establecendo no artigo 143 retribucións diferidas; retribucións diferidas que non son nin máis nin menos que a privatización das pensións dos empregados públicos coa contratación de plans de pensións e emprego ou seguros colectivos privados que inclúan a cobertura da xubilación. En fin, poderíase falar unha hora sobre todos os aspectos negativos deste proxecto de lei, continuísta coa política de recortes nos servizos públicos, continuísta coas privatizacións e a represión. Un proxecto de lei que ataca os máis elementais dereitos democráticos dos órganos de representación dos traballadores e traballadoras públicos, negándose a garantir a negociación colectiva e a participación sindical en temas que lles son tan propios, como a determinación da xornada, salarios ou o control das contratacións. Un proxecto de lei que intenta lexislar para garantir a opacidade no acceso ao emprego público, limitando o control sindical e impedindo o acceso aos tribunais por sorteo. Ata tal punto chega o proxecto de lei que pretende, a través do artigo 153.10, outorgar á Administración o poder de incumprir os acordos e pactos por razóns económicas. ¿Poderán tamén incumprir o pacto os traballadores públicos por razóns económicas relacionadas cos seus miserentos salarios? E, por suposto, este proxecto de lei non pode saber nada sobre o emprego do noso idioma na Administración, rexeitando todas as iniciativas dirixidas a garantir o coñecemento do galego no acceso á función pública galega, así como o seu uso prioritario na atención á cidadanía. Un proxecto de lei que non resolve ningún dos problemas e necesidades actuais e futuros dos servizos públicos, condicionando a propia estabilidade e a propia existencia dos servizos públicos á estabilidade financeira. Un proxecto de lei encamiñado a perpetuar a precariedade laboral e salarial dos empregados e empregadas públicos, a fraude na contratación, a eventualidade, o exceso de carga de traballo, a deterioración dos servizos públicos, os nomeamentos a dedo e as privatizacións, ao tempo que non resolve a débeda salarial que a Administración ten cos traballadores e traballadoras públicos e a recuperación dos dereitos laborais perdidos. Ademais, o proxecto de lei favorece a falta de transparencia nos procesos selectivos e no proceso de avaliación do desempeño. Indefensión dos empregados e empregadas públicos, así como da cidadanía en xeral, ao vetar a participación das organizacións sindicais nas comisións de valoración dos méritos, capacidades e aptitudes. E tamén un proxecto de lei que traballa a prol da españolización non só da Administración galega, senón da españolización nas relacións entre os cidadáns e a súa administración. Polo tanto, imos rexeitar este proxecto de lei. Mantemos todas as emendas. E consideramos que, en vez dun avance, supón este proxecto de lei un retroceso tanto nos dereitos de acceso da cidadanía aos servizos públicos como nos dereitos sindicais e laborais dos traballadores e das traballadoras públicas. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Paz.
Grazas, señor presidente. Bos días, señoras e señores deputados, señoras e señores que nos acompañan desde a tribuna do Parlamento. Desde o punto de vista do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, unha lei que se chame de emprego público debería regular non só as relacións da Administración cos seus empregados públicos, senón tamén a relación destes coa prestación dos servizos públicos, e sobre todo garantir a calidade na prestación deses servizos públicos e tamén nas relacións laborais entre a Administración e os seus empregados. En primeiro lugar, temos que manifestar que, en relación con esta primeira cuestión, o proxecto de lei que hoxe se somete a debate definitivo non preserva, desde o noso punto de vista, a adecuada profesionalización –á que teoricamente todos aspiramos– da función pública en Galiza, xa que, desde o noso punto de vista, ese –digamos– carácter institucional, de posición institucional que deben ter os empregados públicos como un factor esencial para o funcionamento das administracións, para a garantía de imparcialidade no funcionamento das administracións, para a garantía da súa independencia do poder político, queda claramente cuestionada en diversos aspectos deste proxecto de lei que xa denunciamos no debate de totalidade, fronte ao cal o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego formulou –e os outros grupos tamén– numerosas emendas, pero que non foron tomadas en consideración no trámite de ponencia. E, nese sentido, permítanme que faga mención explícita de varias cuestións que redundan en que este proxecto de lei deseña un proxecto de función pública, unha concepción da función pública máis procurando unha administración e uns empregados públicos submisos ao poder político que que sexan independentes na realización e na prestación das súas funcións, así como na procura dunha maior profesionalización dos empregados públicos con maior independencia e garantes da prestación dos servizos públicos. Nese sentido, cremos que hai elementos moi preocupantes neste proxecto de lei. Poderiamos empezar por dicir que a introdución dese persoal directivo é un dos elementos preocupantes, xa que, a pesar de que está previsto no Estatuto básico do empregado público, non é obrigatoria a súa incorporación. E, desde logo, a forma en que se fai por parte da Xunta de Galiza non obedece a eses criterios establecidos pola OCDE dunha maior profesionalización da Administración pública. Ao contrario, desde o noso punto de vista constitúe unha nova porta de entrada para o control político na Administración, mesmo coa posibilidade –que xa se reseñou aquí– que establecen o artigo 33 e o 34 de que persoal que non teña a condición de empregado público poida acabar ostentando estes postos de traballo. Por outra parte, no proxecto de lei non se regulan aspectos substantivos do que ten que ver con este persoal directivo, como é a forma de provisión deses postos –que, desde o noso punto de vista, deberían ser regulados neste proxecto de lei e non deixados ao albur da decisión regulamentaria que cada goberno queira adoptar en relación con este asunto–, así como a provisión de postos, as súas retribucións e outras consideracións a respecto desta cuestión. Outro elemento de control dos empregados públicos que se introduce a través desta lei é o da avaliación por desempeño. Desde logo, o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego non está en contra de que haxa instrumentos para validar e avaliar permanentemente a calidade das prestacións que se fan desde a Administración pública. Pero no que estamos rotundamente en contra é que iso, ademais, se vincule co novo sistema retributivo e que non haxa, ademais, garantías de ningún tipo, nin de control sindical, para restar algún tipo de arbitrariedade ou subxectividade a esa avaliación, e, polo tanto, o establecemento das retribucións que teñen os distintos empregados públicos, xa que no texto persisten expresións do tipo de que "esa avaliación, que será realizada polo superior xerárquico, se fará en función do grao de interese, a iniciativa e o esforzo do ou da empregada pública". Tamén cremos que, a pesar do que se dixo en relación coas libres designacións, non se reducen, xa que no articulado se establecen excepcións que permitirán que sigan realizándose practicamente nos mesmos parámetros que se viñan desenvolvendo até o día de hoxe no actual marco normativo. Hai outros aspectos, é imposible falar das 209 emendas que presentou este grupo parlamentario. Polo tanto, se me permiten, vou simplemente facer incidencia naqueles aspectos que, a xuízo do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, fan que sexa imposible por parte do noso grupo darlle o noso apoio a esta reforma legal. Existe outro bloque de emendas e de cuestións relacionadas coa restitución dos dereitos dos empregados públicos que, desde logo, non se garanten nesta lei e que, ademais, teñen unha clara correlación coa prestación dos servizos públicos. Todos e todas neste Parlamento recordamos como unha das primeiras iniciativas do Partido Popular en relación cos empregados públicos foi a aprobación da Lei 1/2012, a través da cal se reduciron dunha forma substancial non só os dereitos consolidados e recoñecidos legalmente aos empregados públicos, senón na que mesmo se poñía en cuestión o dereito á negociación colectiva, toda vez que se suspendía a aplicación de determinados preceptos do Convenio colectivo único de persoal laboral da Xunta de Galiza. Pois ben, aquela propia lei, nunha disposición, establecía que, ao cabo de dous anos e en función da situación económica, se revisarían as disposicións desa lei. Pasaron máis de dous anos –tres, de feito–, temos que soportar todas as semanas, todos os días practicamente neste Parlamento o presidente da Xunta de Galiza e demais membros do Goberno dicindo que estamos en recuperación económica, que a economía galega mellora máis que ningunha, e, sen embargo, non se aproveita nin sequera a aprobación desta lei para derrogar a Lei 1/2012 e todas as disposicións que contén. É máis, creo que, nun exercicio de cosmética por parte do Partido Popular, si que se presentou algunha emenda ao texto que remitiu o Goberno na que se pretendía dalgunha forma enxaugar esa situación emendando parcialmente cuestións relacionadas cos dereitos retributivos dos empregados públicos –do que falarei a continuación– pero que, desde o noso punto de vista, non se trata máis que dunha burda propaganda. Non se eliminan as limitacións á reposición de efectivos na Administración pública nin sequera en ámbitos nos que o impacto sobre os servizos públicos foi brutal, como todo o que ten que ver coa prestación de servizos sociais, de atención a persoas maiores e dependentes e menores tutelados pola Administración. Non se restitúe a reposición de empregados públicos no ámbito da educación, onde se perderon máis de 3.000 profesionais, nin no ámbito da sanidade pública, onde vemos como permanentemente se reduce persoal, coa conseguinte deterioración dos servizos públicos. Tampouco se restitúen os dereitos dos empregados públicos, por exemplo, en cuestións tan importantes como as situacións de baixa por enfermidade. Esa é unha das cuestións nas que o Grupo Parlamentario Popular presentou unha emenda, pero que, desde logo, simplemente vén poñer –como dixen con anterioridade– un pequeno parche, pero que en nada restitúe o dereito que, con anterioridade á entrada en vigor da Lei 1/2012, tiñan os empregados públicos a percibir durante a situación de baixa por enfermidade. No que ten que ver coas retribucións dos empregados públicos, non só se establece un sistema retributivo –como dixen con anterioridade– absolutamente inxusto e arbitrario, que vai facer que os empregados públicos teñan unhas retribucións á carta en función de se se portan ben, mal ou regular, senón que, ademais, tamén se establece –digamos– como un fío condutor das retribucións dos empregados públicos o establecemento de retribucións diferidas. Claro, escandalizámonos –e con moita razón– cando a patronal da conserveira pretende pagarlles aos empregados das conserveiras en latas de bonito, pero non nos escandalizamos cando se lles pretende pagar unha parte das retribucións aos empregados públicos en forma de seguros que se contratan con eses bancos que temos que despois rescatar cos cartos públicos que á súa vez aforramos de reducirlles as retribucións e os dereitos aos empregados públicos. Desde logo, todo moi xusto e todo moi equitativo. Hai que dicir tamén, en relación coa recuperación dos cartos que se lles roubaron –si, se lles roubaron aos empregados públicos– como consecuencia da decisión do Goberno do Estado de eliminarlles pagas extraordinarias, mesmo con carácter retroactivo, que é ilegal, como están dicindo todas as sentenzas xudiciais, tanto no ámbito do contencioso-administrativo como no ámbito da xurisdición laboral, que se están ditando por todo o Estado, cremos que, desde logo, nin o proxecto de lei que se remitiu a este Parlamento nin coa emenda formulada e aceptada na ponencia polo Grupo Parlamentario Popular, se vén repoñer o dereito dos empregados públicos. Desde logo, largo me lo fiáis para que a restitución de parte dese dereito retributivo, que mesmo –como dixen en moitas ocasións– xa está recoñecido por sentenzas xudiciais, se fíe ao ano 2018, vulnerando, ademais, claramente un dereito de negociación colectiva básica como é o dereito á negociación das retribucións. É unha lei que, ademais, en lugar de ordenar aquilo que estaba mal ordenado dentro da función pública e da Administración galega, aínda o desordena máis. Unha das cuestións que suscitou máis debate na ponencia foi, sen ningún lugar a dúbidas, a disposición adicional sétima, oitava e novena, na que se establecen as escalas de empregados públicos da Xunta de Galiza e outras tamén disposicións adicionais e finais. A ese respecto, teño que dicir que, se ben é certo que por parte da Xunta de Galicia houbo unha rectificación en relación coa situación en que quedaban no proxecto de lei os funcionarios do corpo de axentes facultativos medioambientais e do corpo de delineantes da Xunta de Galiza, sen embargo, consideramos que a solución que finalmente se deu de crear un grupo B, de manter un grupo C1 declarado a extinguir unha vez, non ao que entre en vigor esta lei, senón unha vez que se desenvolva regulamentariamente a integración deses funcionarios no grupo B, sen embargo, non se resolve, desde o noso punto de vista, dunha forma ecuánime, cal vai ser a situación dos funcionarios que están integrados nos corpos actuais de axentes forestais, sobre todo daqueles que si que están en posesión da titulación para poderen integrarse directamente no grupo B que se crea a través desta lei. E algo similar ocorre en relación cos corpos de delineantes. Hai que dicir, ademais, en relación coa situación dos axentes forestais, que hai un empeño por parte da Xunta de Galiza, por parte do Partido Popular, de desmantelar o sistema que tiñamos establecido en relación coa protección do noso monte, do noso medio ambiente, dos nosos ríos, da nosa caza e da nosa pesca, quitándolles, non só a través desta lei ao derrogar a lei pola que se creaban os corpos facultativos medioambientais, senón tamén no proxecto de modificación da Lei de montes do Estado, a consideración de axentes de autoridade aos axentes forestais. O cal, ademais, constitúe, desde o noso punto de vista, claramente unha deixación de competencias por parte da Xunta de Galiza, xa que iso, na práctica, vai implicar que asuman esas responsabilidades a Garda Civil ou, desde logo, corpos que nada teñen que ver coa dependencia da Xunta de Galiza. Outra cuestión relacionada co persoal, que non só non se resolve, senón que se deixa nun limbo normativo, é o que ten que ver coas persoas que teñen a consideración de persoal laboral indefinido como consecuencia de sentenzas xudiciais, das que a disposición transitoria da vixente lei, a 16, establecía que nun prazo dun ano a Xunta tería que convocar un proceso de funcionarización. A Xunta non fixo iso, agora desaparece esa disposición da lexislación e non sabemos cal é o limbo no que quedan esas arredor de mil persoas que están...
Remate, por favor.
...nesa situación. E, finalmente, outra cuestión importante para o Bloque Nacionalista Galego é que estamos ante unha lei antigalega, non só antigalegos e galegas, senón tamén antigalega, toda vez que non se restitúe ningunha obriga para que os empregados públicos poidan garantir o dereito da cidadanía a ter unha administración galega e que os atenda na súa propia lingua. Polo tanto, desde o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego non podemos máis que dicir que votaremos en contra desta lei, que, máis que establecer unha administración para o século XXI, establece unhas normas dunha administración pública da época feudal. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señora Díaz.
Bos días, señor presidente. Están fóra deste hemiciclo os traballadores e traballadoras da Administración pública, xustamente, señor presidente, combatendo a norma que hoxe ten un punto final, unha norma que non soamente non vai abundar no proceso de precarización e mesmo de sinalamento a dedo da Administración pública do noso país, senón que unha norma que vai constituír unha auténtica perda de oportunidade para profesionalizar e modernizar a Administración pública do noso país. Unha norma que, dende logo, non foi quen, a pesar dos intentos do Partido Popular, de conseguir un só titular positivo –intentárono, señor conselleiro, pero non foron capaces–. Levan dende o ano 2013 intentando negociar, iso si, de maneira absolutamente desaparecida –non sabemos moi ben por que–; despois recobraron, con moito pulo, xusto no debate orzamentario deste exercicio pasado, esta negociación, pero o certo e verdade é que non hai negociación cos sindicatos de clase, e non hai, dende logo, acordo cos colectivos que representan aos traballadores e traballadoras públicas. Pero é certo que esta norma si que evidencia a grande mentira sobre a que constrúe o seu relato o Partido Popular. E ¿por que a grande mentira sobre a que constrúe o seu relato o Partido Popular? Pois por algo tan evidente como que é o que lle estamos instando dende a Alternativa Galega de Esquerda, señor conselleiro. Xa llo pedimos nunha emenda no debate orzamentario, pero agora volvémolo facer a través da emenda 132, na que a Alternativa Galega de Esquerda interesa a derrogación da Lei 1/2012, do 29 de febreiro, por razóns obvias. Se o relato e o constructo do Partido Popular é que Galicia está saíndo da crise, e, ademais, como di o señor Feijóo, Galicia é a campioa e vai moito mellor que o resto de comunidades do Estado, o que teñen que facer, en coherencia, é derrogar esta norma. Esta norma, como saben todos vostedes, foi pensada por mor da situación da crise, mandando unha mensaxe diabólica á cidadanía deste país, que era que os causantes da crise son os funcionarios e as funcionarias públicas e os traballadores e traballadoras públicas. Os causantes da crise non foron nin os traballadores nin as traballadoras públicas, señor conselleiro. Os causantes da crise son os sinvergonzas que gobernan a banca, aos que vostedes, por certo, lles seguen a pór unha alfombra vermella para que pasen por ela. Os traballadores e as traballadoras públicas, non. Tamén temos que lembrar que os traballadores e traballadoras públicas, en números moi grosos, son mileuristas, señor conselleiro. Por tanto, atacar os traballadores e traballadoras públicas, como fan nesta norma, nas súas retribucións, dende logo é xerar unha absoluta inxustiza social. Pero o máis grave é que esa norma –como dixen– estaba pensada para un período de dous anos –levamos tres–, e segundo o seu discurso e o relato –insisto– de Alberto Núñez Feijóo, o que tiñan que facer, se imos ben, dende logo, é derrogala; unha norma que non só ataca nas condicións salariais os traballadores e traballadoras públicas, senón que restrinxe absolutamente todos os dereitos que tiñan acadados. Por tanto, señor conselleiro, dende logo, o titular é que o relato do Partido Popular de que saímos da crise é falso. Están mentíndolle á xente deste país. Galicia non só non vai fenomenal, senón que vostedes seguen atacando os máis débiles na cadea social, neste caso traballadores e traballadoras públicas, para seguir gobernando para os de arriba. Por tanto, o marco de discusión no que poderiamos incorporar esta norma sería xustamente a aceptación desta emenda de AGE, porque claro que nos situaría nun marco distinto. O que fan vostedes nesta norma é, efectivamente, regularizar a política de recortes que teñen construído sobre os traballadores e traballadoras públicas do noso país. Pero o certo e verdade é que é unha norma terrible no que atinxe ao que debe ser unha administración pública propia do século XXI, e unha administración pública, ademais –como dixen ao principio–, moderna, e unha administración pública, como dirían os clásicos do dereito administrativo –García de Enterría, entre outros–, dende logo que non atenda a situacións que teñen que ver cos nomeamentos a dedo; é dicir, que saquemos da norma o máximo de posibilidades de condutas que non son discrecionais –como se di na norma– respecto das libres designacións, senón que, como sabe vostede, tal e como está redactada esta proposta, finalmente van ser cuestións arbitrarias as que decidan quen ascende nunha carreira directiva, ou mesmo cuestións arbitrarias as que decidan cales van ser as retribucións que ostenten os traballadores e traballadoras públicas. Por tanto, pérdese esa oportunidade, e, a pesar dese sainete –reiterado– do Partido Popular de que vostedes eliminan os postos de libre designación, o que fan nesta norma é xustamente situar a dedo un corpo potente, un staff potente, que van facer, segundo rezan os preceptos que hoxe discutimos, pois o que lle diga o xefe ou a xefa de turno nomeada polo Partido Popular. Este é o cariz que ten esta norma. Pero unha norma, ademais, que, efectivamente, é profundamente inxusta no que atinxe aos artigos 33 e seguintes, que AGE insta –como xa sabe o Partido Popular– á súa supresión, e é sobre a necesidade –que nós non compartimos–, a proposta que fai o Partido Popular respecto da chamada carreira profesional. Hai unha demanda importante nos traballadores e traballadoras públicas nunha administración que debe ser moderna, efectivamente, de promocionar na carreira profesional. Porque é certo que se ingresa na carreira pública e non hai nin aspectos curriculares nin –digamos– promoción en horizontal nin en vertical de ningún tipo, que mesmo chegue a motivar os traballadores e traballadoras públicas para seguir mellorando o servizo público. Non esquezamos que os traballadores e traballadoras públicas son esa ferramenta imprescindible para prestar servizos públicos de calidade. A motivación é un factor fundamental, señor conselleiro. Vostede o sabe, seguramente, mellor ca min. O problema é que a redacción que vostedes fan nestes corpos directivos é exactamente un staff directivo a dedo, polo Partido Popular, que vai, ademais, ser xerador de profundas inxustizas e que –insisto– van ter unhas retribucións que, dende logo, Alternativa Galega de Esquerda non comparte. Hai moitos aspectos da norma que son tremendos. É dicir, é tremendo, por exemplo, que se sigan a vulnerar –como dixemos– os recortes nas políticas contra os traballadores e traballadoras públicas, pero é tremendo, por exemplo –xa houbo debates sobre isto–, que permaneza en suspensión o artigo 19 do V Convenio colectivo, que sabe que, ademais, está causando brutais inxustizas, fundamentalmente en moitos sectores, pero fundamentalmente nos traballadores e traballadoras públicas dos centros dependentes de benestar, no que teñen sentenzas que os están condenando polo que están a facer, e porque están vulnerando dereitos fundamentais dos traballadores e traballadoras, señor conselleiro. Pero dálles exactamente igual. A crise serve para todo, serve para atacar os traballadores e traballadoras públicas, pero serve, sobre todo, para causar como unha especie de medo nos traballadores e traballadoras públicas que impida mesmo a reivindicación por parte deles. Pero tamén é certo que non compartimos o texto da norma no que atinxe –aí si– a ese sesgado intervencionismo do Partido Popular. ¿E de que falo? Falo claramente do artigo 13, nos distintos apartados, nos que vostedes teñen claro, mesmo, bueno, con absoluta indiscreción, que queren condicionar o que deben de ser os servizos mínimos en caso de folga. Señor conselleiro, bueno, non estamos de acordo nin o imos estar. O dereito á folga está recollido no texto constitucional e, dende logo, non imos permitir nin imos compartir, aínda que non teñamos os votos suficientes, dende logo, que o Partido Popular poida, a través desta norma, dicir ou impoñer os servizos mínimos en caso de folga. Non estamos absolutamente de acordo. Nin estamos de acordo tamén no que atinxe tamén a esa variable, ¿non?, persoal de libre designación e despois persoal eventual. Nós facémoslle unha emenda: é que no caso de que haxa persoal eventual, en todo caso, ese persoal nunca supere o 0,1 % da masa salarial do capítulo 1. Por tanto, nin carreira profesional nin administración moderna nin administración neutra. Este é o desiderátum da Administración, que ten que ser, efectivamente, neutra, e non o é. Non soamente non o é, senón que, co sistema de retribución que vostedes incorporan, probablemente vai provocarse unha absoluta situación eu creo que de persecucións, de listas negras, na Administración pública. Porque, efectivamente, hai dous titulares seguramente nesta norma. Unha, que sempre o cito, o profesor Antonio Baylos, magnífico profesional nestas cuestións, supón a privatización da Administración pública, directamente, sen lugar a dúbidas; e, en segundo lugar, supón a precarización da Administración pública a través dos seus traballadores e traballadoras. Pero hai un segundo titular, brusco, que é que a Administración galega incorpora o modelo Telefónica de relacións de persoal á Administración pública galega; un modelo de recursos humanos, de relacións laborais, que é depredador, señor conselleiro, é depredador. É un modelo que, de maneira absolutamente contestable, incorporan a esta norma a través da chamada "retribucións por obxectivos", que, como ben sabe vostede, quedan nesta norma absolutamente indeterminadas e van quedar ao albur do que dispoña –insisto– cada un dos xefes e xefas de servizo para decidir se esa retribución dese traballador ou traballadora é correcta ou non o é. Efectivamente, cuestións tamén importantes que lle pedimos. Por exemplo, no artigo 22. Aí, nese precepto, como sabe, regulaméntase cal é o persoal que debe estar revestido de auctoritas, de autoridade, e nós presentamos unha emenda –e seguimos insistindo– na que instamos, efectivamente, a que se contemple especificamente como persoal que deba estar suxeito a esa auctoritas todo o persoal vencellado aos servizos de emerxencias, señor conselleiro. É vital. Casualmente, nunca aceptan esta emenda, e non soamente iso, senón que despois trataremos da Lei dos axentes forestais, con outra emenda de AGE, e, efectivamente, non queren facelo porque saben que, se incorporamos iso a este texto, vai supor, de feito, que non poidan privatizar os servizos de emerxencias, cousas que están facendo directamente. Por tanto, volvemos instar á cualificación deste persoal como revestido de auctoritas. Por certo, mesmo despois se vai discutir a Lei de reforma do Consello de Contas e, obviamente, claro que se lle outorga este revestimento de auctoritas a unha parte do persoal, loxicamente con razón, señor conselleiro. A cuestión é que, efectivamente, o persoal vencellado ás emerxencias non pode estar privatizado. Efectivamente tamén, moitas cuestións que teñen que ver coa negociación colectiva, que o que latexa nesta norma é o espírito franquista –con perdón– do Partido Popular, e é que, efectivamente, sempre, en todas as redaccións que temos, latexa ese carácter de imposición do Partido Popular. É dicir, vostedes non cren na negociación colectiva, e así, en moitos dos preceptos que nós emendamos, dende logo que o están a demostrar. Mesmo froito desa cuestión é a propia lei que hoxe debatemos. Efectivamente, barbaridade no que atinxe á non exixencia de coñecemento de proba de lingua para achegarse á Administración pública. Este non é un país normal, señor conselleiro, non é normal, efectivamente, cando non exiximos este tipo de consideracións. Pero tamén o que ten que ver cos ataques salariais aos traballadores públicos e ás traballadoras públicas con esa exixencia de creación dun fondo de retribucións, que queda sempre permanentemente indeterminado. Pero tamén cuestións moi relevantes, como son e que pedimos a supresión de todos os capítulos que teñen que ver coas sancións en materia disciplinaria, porque son autenticamente unha barbaridade. E tamén –como sabe vostede– foi obxecto dunha profunda discusión a disposición adicional sétima, oitava e novena, efectivamente, no que atinxe aos corpos e escalas e demais e, sobre todo, no que atinxe pois a unha parte do persoal –axentes forestais e outros– en que, efectivamente, dende logo temos unha visión dispar e non compartimos a redacción final do ditame no que atinxe ao propio achegamento á categoría, ao grupo B, nin por exemplo noutros sectores como son os delineantes e demais. E tamén, dende logo, é unha mágoa que non aceptaran a emenda 195, 196 e 199 de Alternativa Galega de Esquerda no que atinxe aos procesos de consolidación. Neste país, finalmente, todo vai quedar como estaba, non imos cambiar practicamente nada e imos deixar nunha absoluta indefensión pois, efectivamente, este colectivo. E tamén unha parte final que instamos –e que non é menor, e que vai dalgunha maneira consolidando ese modelo que vostedes pretenden–, que é o que atinxe á derrogación da Lei 2/2000, do 21 de decembro, dos axentes forestais. E aquí a emenda de AGE o que pide xustamente é o mantemento da disposición adicional primeira, que di literalmente: "No exercicio das funcións os axentes facultativos medioambientais da Xunta de Galicia terán a consideración de axentes de autoridade". Casualmente aquí vostedes volven reiterar este carácter de autoridade a este corpo de axentes que está magnificamente valorado por parte dos xuíces e xuízas deste país. É dicir, a pregunta que nós tamén teriamos que facer é, se fan as cousas moi ben e están sendo valorados...
Remate, por favor.
...–e remato xa, señor presidente– polos xuíces e xuízas deste país, mesmo digamos que destacan ese traballo, por que vostedes non van permitir que fagan o que realmente están a facer meridianamente ben. Por tanto, precariedade, privatización e, sen lugar a dúbidas, un modelo de explotación neste caso na Administración pública. Nunca foi un privilexio traballar na Administración pública, a pesar dese imaxinario colectivo que vostedes incorporan na sociedade, nunca foi, pero agora vai ser unha desgraza.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario Socialista. Señor Sánchez Bugallo.
Moitas grazas, señor presidente. Moi bos días, señorías. Tráese hoxe á aprobación deste Parlamento o Proxecto de lei de emprego público de Galicia. É unha lei que está chamada a substituír tanto a Lei 4/1988, da función pública de Galicia, como o Decreto lexislativo 1/2008, do texto refundido da lei antes mencionada, tras sucesivas modificacións e que seguirá vixente ata a entrada en vigor da nova lei. O texto que hoxe se somete á aprobación plenaria pretende adaptar e desenvolver a lexislación galega nesta materia, no marco establecido pola Lei 7/2007, do Estatuto básico do empregado público. Señorías, cómpre lembrar, tal como fai o preámbulo deste proxecto de lei que hoxe se trae aquí, que "o réxime da función pública estatal" –leo literalmente– "deixa de ser un modelo de referencia e cada un dos lexisladores competentes neste eido" –é dicir, todas as autonomías, salvo o caso de Ceuta e Melilla– "está chamado a deseñar o seu modelo de organización e xestión de emprego público". Iso é o que di o preámbulo deste proxecto, logo veremos en realidade que é o que trae. Polo tanto, señorías, estamos a falar dun tema extraordinariamente complexo e extraordinariamente importante, seguramente a lei máis complexa e quizais máis importante das que se van tramitar nesta lexislatura. Por dúas razóns. En primeiro lugar, porque afecta, determina as condicións de acceso e de funcionamento do conxunto dos empregados públicos de Galicia, salvo os que dependen da Administración central do Estado –estamos a falar de aproximadamente 121.000: 86.000 na propia Xunta de Galicia, 27.000 en concellos e deputacións, 7.600 nas universidades–, senón –aínda máis importante que o anterior, que xa sería de por si dunha enorme transcendencia– porque é a lei que vai determinar como se van prestar o conxunto dos servizos públicos da nosa comunidade autónoma –repito– salvo os que sexan de exclusiva competencia estatal. Falamos, polo tanto, da sanidade, da educación, dos incendios forestais, falamos de múltiples materias. O modelo que se establece neste proxecto de lei dalgunha maneira garantirá para os próximos anos en Galicia unha administración eficiente, útil, axeitada ás necesidades e á realidade galega ou, polo contrario, conseguirá unha administración dependente, incapaz de atender con eficacia estas necesidades. Loxicamente, un tema tan complexo como este require tamén unha lei complexa, e, neste sentido, esta lei, con 211 artigos, quince disposicións transitorias, catro disposicións finais, é unha lei complexa, e ante ela presentáronse –o conxunto dos grupos parlamentarios– 842 emendas. Penso que tamén é a lei máis emendada desta lexislatura. Desas 842 emendas, cómpre lembrar que 37 foron presentadas polo Grupo Parlamentario Popular e 805 pola oposición, cómpre dicir que con moi distinta sorte. Das 37 do Grupo Parlamentario Popular, 36 son admitidas plenamente e unha transaccionada; das 805 da oposición, 7 son admitidas, 12 son transaccionadas e as 790 seguintes, pois, efectivamente, son desestimadas. Vou entrar, señorías, nos elementos que, a xuízo do noso grupo parlamentario, son cualitativos ou especialmente cualitativos neste proxecto de lei, porque loxicamente sería imposible diseccionalo completamente en apenas quince minutos. Empezarei polo artigo 3, no que se definen os principios que informarán a actuación das administracións públicas. E vou citar tres: o a) servizo á cidadanía e aos intereses xerais; o e) obxectividade, profesionalidade e imparcialidade no servizo; e o h) a transparencia. Son tres principios que derivan e están transcritos literalmente do Estatuto básico do empregado público a nivel estatal. Desgraciadamente, señorías, nós cremos que o proxecto de lei que hoxe se trae a aprobación deste Parlamento non só non consegue cumprir estes obxectivos, senón que, polo contrario, nin sequera ten a intención de que se cumpran, antes ao contrario. Empezariamos pola transparencia. Por poñer un simple exemplo, defínese no réxime disciplinario a falta de violación do segredo profesional. En ningún sitio se concreta cal é o segredo profesional. Pero, señorías, non hai nin unha soa liña dedicada a amparar e a protexer os funcionarios públicos que denuncian algunha irregularidade ou, incluso, algunha corrupción. Outro exemplo. Créase e defínese, a través do artigo 33, unha nova categoría de persoal, que é o persoal directivo. Sobre esa categoría de persoal directivo o primeiro que cómpre dicir é que se delega no Consello da Xunta a regulación do seu réxime xurídico; é dicir, que non pasará por este Parlamento, senón que será directamente competencia do Consello da Xunta. Tamén hai que dicir que se regula e se establece que se establecerá un rexistro nesta materia, que será xestionado pola consellería da que dependa a función pública, rexistro no que estarán depositados os contratos e as condicións deste persoal. Por certo, en ningún sitio se indica que ese rexistro deberá ser ou debe ser –ou pode ser ou non– de acceso público. É dicir, que non se garante neste proxecto de lei que os cidadáns poidamos coñecer cales son as condicións que se pactan con este tipo de persoal directivo. Outra segunda cuestión: artigo 92.2 e artigo 92.1, prazas de libre designación. Isto si está clarísimo. A libre designación con convocatoria pública consiste na apreciación discrecional polo órgano competente da idoneidade dos candidatos. É dicir, non importa quen ten mellor currículo, non importa quen ten máis experiencia, non importa quen acredita máis coñecemento, é rigorosamente dixital a designación por libre designación. E nese sentido queda absolutamente claro. Desgraciadamente, no resto dos casos non queda igual claro. E imos falar dos concursos. Mire, vou ler simplemente un parágrafo do artigo 93, que son os concursos ordinarios: "Nos concursos ordinarios teranse en conta unicamente os méritos e as capacidades e, de ser o caso, as aptitudes exixidas das correspondentes convocatorias". Nos concursos específicos, en cambio, introdúcense unha multiplicidade de temas absolutamente incontrolables, algún deles, entre outros unha entrevista persoal. Evidentemente, a mensaxe que se lle está trasladando ao conxunto do funcionariado é: "Querido funcionario/Querida funcionaria, se vostede quere facer carreira profesional, ten que ser bo, porque se vostede é problemático, vai ter moi difícil ascender". Indubidablemente se lle garante a súa condición de funcionario, ¡faltaría máis!, porque iso está respaldado pola lexislación básica do Estado e a propia comunidade autónoma non tería competencias para alteralo nesta materia; pero salvo ese mínimo que está avalado e amparado pola propia Constitución española, a partir de aí, para calquera outra cuestión, pois, efectivamente, se é bo, pois ten posibilidades, e se non é bo, a criterio de quen goberna, as súas posibilidades desaparecen. Gustaríame falar doutro tema, que é do persoal eventual. Do persoal eventual regúlanse as condicións de prestación dos servizos dunha forma bastante indeterminada. Dise asesoramento e fálase de postos de confianza. Habería quizais que acreditar máis que é o que quere dicir iso da confianza. O curioso do caso é que non se establece ningún límite cuantitativo para este número de prazas. Eu téñolles que dicir, señorías, que moitas persoas están convencidas na rúa de que eses postos que dalgunha maneira se dan tamén de forma dixital son utilizados para colocar compañeiros, familiares, amigos que non atopan colocación por outro lado. E desde logo o texto da lei non só non garante que iso non sexa así, senón que abre aínda máis todas as dúbidas e incertezas de que iso poida ser así. Se se acotan as condicións de prestación do seu servizo, ¿por que non se acota pois, por exemplo, a masa salarial que se pode dedicar a esta materia?, por certo, como se fai na Administración local, a través da modificación da Lei de bases de réxime local. En suma, señorías, refórzanse as competencias e a marxe de manobra do Executivo, pero non se garante que se cumpran as finalidades. Póñolles de novo exemplo: como se trata o segredo profesional e onde se garante a transparencia. A transparencia non se garante en ningunha parte. Incluso teño que dicirlles que, a xuízo do noso grupo, probablemente non estaría mal, sobre todo á luz do que está transcendendo nos medios de comunicación ultimamente, algunha referencia ás empresas que prestan servizos públicos a través de contratos ou concesións públicas, polo menos para tratar de garantir que non pase iso que, segundo parece, está pasando en determinadas localidades, está transcendendo en decenas de casos e, segundo parece, é unha práctica bastante habitual do Partido Popular. Como conclusión, esta é unha oportunidade perdida. Se a lei básica, se o Estatuto básico nos daba a posibilidade de establecer un modelo, aquí non se establece ningún modelo novo. Aquí ratifícase e empeórase o modelo existente, refórzase o poder do Executivo, pero desaparece ou diminúen as garantías para o conxunto dos cidadáns. Desde logo, con isto non garantimos unha administración pública eficiente e sobre todo non garantimos unha administración pública transparente de ningunha maneira. O modelo é o de sempre: os funcionarios que queiran facer carreira profesional saben ou entenderán perfectamente con este proxecto de lei cal é o camiño, por onde pasa o camiño para conseguir ascender profesionalmente, para conseguir promocionarse, acceder xa non digo aos postos de libre designación, nin sequera aos postos directivos, senón incluso aos concursos específicos. É verdade que, neste proxecto de lei, algúns colectivos profesionais poden conseguir polo menos dalgunha maneira ver satisfeitas algunhas das súas reivindicacións e demandas colectivas. Pero este non é o obxecto da lei. O obxecto da lei é o que acabo de mencionar anteriormente. Polo tanto, desde ese punto de vista, señorías, por parte do Grupo Parlamentario Socialista non lle podemos nin lle imos prestar o noso apoio a este proxecto de lei, sobre todo porque non garante o cumprimento do servizo público, porque non garante a transparencia, porque predica no artigo 3 unhas cousas pero o resto dos artigos da lei están orientados nunha dirección completamente distinta. Señorías, nós cremos que esta é a lei do Goberno do Partido Popular, é unha lei do Partido Popular, só para o Partido Popular e só ou basicamente para satisfacer as necesidades e demandas dese goberno e en ningún caso para satisfacer as demandas da cidadanía, nin sequera as aspiracións profesionais do colectivo de funcionarios. Pola nosa parte, máis nada nesta primeira intervención e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez Bugallo. Grupo Parlamentario Popular. Señora Prado del Río.
Moitas grazas, señor presidente. En primeiro lugar, quero saudar as persoas que nos acompañan na tribuna. Señor conselleiro, señorías. Bueno, chegamos hoxe á recta final dos traballos de ponencia sobre o Proxecto de lei de emprego público de Galicia, que entrou nesta Cámara hai catro meses. Foron meses intensos de traballo, recibindo moitos colectivos, entidades, organizacións, mesmo persoas individuais, traballo este que culminou coa presentación de 37 emendas do Grupo Parlamentario Popular, que recollen a sensibilidade e a demanda das diferentes entidades e colectivos que aquí recibimos. Estamos ante un texto normativo que establece un marco común que afectará máis de 120.000 empregados públicos de Galicia: da Xunta, da Administración local, das universidades, dos órganos instrumentais, das administracións anteditas e mesmo dos órganos estatutarios, salvo nas cuestións específicas que se regulan nas súas propias leis. Pois ben, estamos ante unha lei que, aínda que algúns se empeñen en negalo, nace dun longo período de elaboración na Xunta de Galicia e de negociación cos sindicatos. O primeiro borrador foi entregado ás organizacións sindicais o 12 de abril de 2013, hai case dous anos. Por tanto, señorías, a partir de aí, a Dirección Xeral de Función Pública e a Consellería de Facenda estiveron en contacto constante tanto en reunións oficiais como en negociacións e reunións informais cos sindicatos para intentar chegar a acordos. De feito, destas reunións recolléronse na norma máis de cento cincuenta alegacións de organizacións sindicais como doutros organismos. Pero tamén a norma recolle as tres reivindicacións sindicais máis importantes que se fixeron. En primeiro lugar, a supresión do denominado plus de altos cargos da Administración; Galicia convértese así na primeira comunidade autónoma que suprime por lei este complemento para ex altos cargos, aprobado polo Goberno bipartito. En segundo lugar, o establecemento dun fondo para recuperar a paga extra de decembro de 2012 e a reposición do complemento específico das pagas extras. E, en terceiro lugar, a cobertura con carácter xeral de xefaturas de servizo por concurso específico. Señorías, péselle a quen lle pese, estamos ante a lei da recuperación económica, a lei que incorpora novos dereitos para o persoal público, dereitos que levan consigo o conseguinte incremento de gasto para a Administración. Só é posible esa incorporación de dereitos nun contexto de crecemento económico, e o Partido Popular mantivo sempre que o esforzo que se lle tiña pedido ao persoal público no peor momento da crise económica remataría en canto se producise a recuperación económica. Pois ben, señorías, nestes catro meses na Cámara e tras as reunións mantidas con diferentes colectivos e organizacións, as propostas e demandas destas persoas e destes colectivos reflectímolas en 37 emendas do Grupo Parlamentario Popular, que incluirei en dous grupos importantes e con repercusión económica, como dicía anteriormente: en primeiro lugar, en relación coa devolución da paga extra; e, en segundo lugar, en materia de igualdade. En relación coa devolución da paga extra, dicir que a Lei de orzamentos para 2015 contemplaba a devolución da metade da paga extra devengada, é dicir, o 20 %, cun custo de 35 millóns para a Administración autonómica. Coa introdución da emenda do Grupo Parlamentario Popular, elevamos case un 25 % a devolución da paga extra para 2015, cun custo para a Administración de 50 millóns de euros. E, ademais, acumúlase en 2016, onde se recupera o 50 %, cun custo orzamentario de 100 millóns de euros, e para 2017 o 25 % restante e a metade do complemento específico, cun custo de 150 millóns de euros, chegando a finais de 2017 ao 100 % do complemento específico incluído na paga extra, cun custo de 200 millóns de euros. Por tanto, señorías, nada de propaganda, nada de cosmética e moito de compromiso económico e orzamentario. Insisto, señorías: este ano, coa devolución da paga extra, a Xunta asumirá un gasto de 50 millóns de euros. Propaganda propaganda, parece que non é. Señorías, a recuperación do poder adquisitivo dos niveis retributivos dos empregados públicos, con esta norma que aprobaremos hoxe, é unha realidade, unha incorporación lexislativa que supón un custo anual de 200 millóns de euros para a Administración autonómica. O mesmo esforzo que teñen feito no seu día os traballadores públicos para colaborar na saída da crise e agora que a recuperación económica é unha realidade devolvemos ao persoal público o esforzo que teñen feito. En materia de igualdade, introducimos medidas de promoción dos dereitos de conciliación. Nos procesos de promoción interna preverase unha puntuación específica na valoración de méritos para quen estea a utilizar ou utilizase nos últimos cinco anos unha licenza de maternidade, un permiso de paternidade, unha redución de xornada ou unha excedencia para o coidado de familiares. Incorporamos ao texto a previsión de salas de repouso e lactación para as empregadas públicas embarazadas e as que lacten o seu fillo ou filla, incluíndo lactación artificial por pais ou nais, entendendo esta previsión para todas as administracións públicas incluídas no ámbito desta lei. Somos a primeira comunidade autónoma que ampliamos a duración dos permisos por parto e adopción ou acollemento a dezaoito semanas. O persoal funcionario ten dereito aos permisos retribuídos necesarios para a realización do tratamento de fecundación asistida. A través da emenda incorporamos que sexan retribuídos e suprimimos a exclusividade da súa realización en centros do sistema público de saúde ou concertado. Isto era unha demanda de todas as organizacións sindicais. Melloramos tamén o permiso por lactación, unha maior flexibilidade, e ademais, se é un parto múltiple, a duración do permiso de lactación incrementarase en proporción ao número de fillos e fillas. Melloramos o dereito das mulleres xestantes a elixir o período de vacacións, incluímos a prioridade para as familias numerosas, incrementamos a duración do permiso retribuído de paternidade ou acollemento –antes estaba só para parto e adopción–. Ben, señorías, quero agradecer tamén a dispoñibilidade e a súa vontade para a negociación ao resto dos ponentes dos grupos parlamentarios. Se ben é certo que presentaron moitas emendas, tamén hai que dicir que estas eran iguais en moitos casos, estaban repetidas, xa que recollían emendas dos sindicatos e demandas dos sindicatos que foron desbotadas no seu día por diferentes motivos. E se non chegamos a máis acordos, é porque ou ben dende o Grupo Popular xa recollemos nas nosas emendas as mesmas cuestións ou porque outras non tiñan encaixe na normativa vixente, ademais daquelas cuxa redacción nos parecía máis axeitada a que estaba no propio proxecto. Por exemplo, non era acorde co establecido no Estatuto básico do empregado público a que pretendía deixar a extinguir todo o persoal indefinido e non fixo, cuestión esta que mesmo vulnera os principios constitucionais de acceso á función pública. Ou a emenda 33 do Partido Socialista, que contradí o EB. Ou, señora Martínez, tamén podemos falar das súas emendas 46 ou 189, que pretenden o acceso ao emprego público establecido imperativamente pola lexislación estatal básica no artigo 57 do EB, ou mesmo a emenda 54, que pretende a participación da representación do persoal nos órganos de selección, cuestión esta que é contraria á exixencia imposta pola lexislación básica de que a pertenza a órganos de selección será sempre a título individual –e neste caso recoméndolle que lea o artigo 60.3 do EB–. Tamén na súa emenda 12, que aquí citou, señora Martínez, pode haber e hai máis convenios colectivos, e a capacidade negociadora do artigo 12 non é materia propia desta lei nin é competencia da comunidade autónoma. Tamén na numeración dos principios de actuación dos funcionarios públicos recollidos no artigo 73 pretende o Bloque Nacionalista Galego, coas súas emendas 63 e 64, suprimir principios de actuación indispoñibles polo lexislador autonómico, xa que se recollen no artigo 52 do EB exemplaridade, austeridade e honradez. Sorprende que pidan retirar estes principios do código de conduta e no marco dos deberes dos empregados públicos. Sorprende moito máis que sexa o Partido Socialista o que solicite esta supresión na súa emenda 66, ao artigo 73, xa que o EB foi aprobado o 12 de abril de 2007, baixo o mandato do señor Rodríguez Zapatero. Pois ben, os grupos da oposición presentaron moitas emendas, pero a proposta –insisto– é igual na maioría dos casos. E tamén, bueno, eu vou englobar en tres grupos o tipo de emendas: emendas que contradín o EB, que en ningún caso poden ser admitidas, xa que entrarían en contradición cunha norma de rango superior; temos 32 do PSOE, 37 do Grupo Mixto, 41 do BNG e 45 de Alternativa Galega de Esquerda. Logo outro grupo de emendas sobre materias que deben ser obxecto de regulamento, e, por tanto, deben de quedar fóra da lei; temos 14 do PSOE, 18 do Mixto, 18 do Bloque e 12 de AGE. E, en terceiro lugar, emendas que coinciden con texto das emendas do Partido Popular e outras que son aceptadas ou transaccionadas. E o que xa nos sorprende é o que acaba de facer aquí o señor Bugallo, vir falar de cuestións das que nin sequera presentaron emendas nin tampouco xurdiron nos debates de ponencia, como é o caso do que acaba de dicir aquí de que se protexan os funcionarios e empregados públicos que queiran denunciar algún tipo de ilegalidade. Ou tamén cuestións como a entrada á Administración vía sentenza cando, señor Bugallo –non sei–, cando vostede era alcalde de Santiago, sabe vostede a porcentaxe tan elevada de persoal que entrou nesa administración vía sentenza e non vía oposición. Cuestións como a que plantexou a señora Martínez de que nos negamos a apoiar emendas sobre o permiso de lactación. Claro, pero é que as súas emendas son moito máis restritivas que o propio texto da norma, señora Martínez. Mire, as emendas ao artigo 112, que emendaron todos os grupos –o PSOE, o Mixto, o Bloque e AGE–, piden que o dereito ao permiso por lactación poderá ser exercido indistintamente por calquera das persoas implicadas ou prorratearse entre elas. Esta cuestión xa está incluída no artigo que se pretende emendar, xa que no apartado 2 establece que cando os dous proxenitores traballen o dereito ao permiso pode ser exercido indistintamente, pero se só traballa un dos proxenitores, este é o que ten dereito ao permiso. O mesmo sucede coas emendas ao artigo 124, que pretende engadir ao permiso do outro proxenitor por nacemento ou adopción dun fillo aqueles que non estean casados nin unidos de feito por análoga relación de afectividade. Mire, é que o permiso se lle dá por ser proxenitor, ninguén fala da súa relación –se son cónxuxes, se son parellas de feito–, é polo simple feito de ser proxenitor. Ou mesmo o artigo 117, que AGE pretende restrinxir ao ámbito escolar, cando a regulación do artigo, tal e como está redactado, inclúe outras cuestións familiares, e, por tanto, consideramos que é moito máis amplo que a redución que quere facer AGE única e exclusivamente ao ámbito escolar. Ou o artigo 106, que fai referencia ás reducións e adaptacións da xornada de traballo para coidado de fillos menores que padezan cancro ou calquera enfermidade grave que implique un ingreso hospitalario. A nós parécenos unha emenda que supón restrinxir ao 75 % cando a propia lei dá para un 99 %, e, por tanto, é máis favorable que o que pretende a emenda. A algúns pódelles parecer sorprendente, a nós parécenos importante non reducir en absoluto os permisos de lactación, e, lonxe diso, o PP increméntaos. En canto ao persoal directivo, é unha novidade importante nesta lei o establecemento do réxime xurídico esencial do persoal directivo da Administración autonómica. E tamén que as xefaturas de servizo pasen a ser cubertas por concurso, en vez de por libre designación, co obxectivo de obxectivizar e profesionalizar. O desenvolvemento do concurso específico farase mediante decreto e con participación sindical mediante negociación. A verdade é que non vexo aquí ningunha posibilidade de colocar ningún afín nin ningunha persoa que queira o Goberno. E tamén, no que ao que persoal directivo se refire, convén recordar que o texto que hoxe debatemos é máis restritivo que a normativa estatal vixente, á vez aprobada en ámbito estatal por un goberno de esquerdas e apoiada por tres das catro organizacións sindicais desta comunidade autónoma: Comisións Obreiras, UXT e CSI-CSIF, así como o establecido nesta materia pola Lofaxga, que tamén foi aprobada co voto favorable de Comisións, UXT e CSIF; normativa estatal que pretenden vostedes modificar vía emenda a unha lei autonómica e contravindo acordos sindicais daquel momento e –o que é máis sorprendente– apelando a que hai cuestións que van ser sen acordo sindical, cando aquí quedou establecido nunha norma por eles acordada. E, por tanto, supoño que estas organizacións sindicais, señora Díaz, de franquistas teñen ben pouco, ou esa é a miña idea; se vostede considera outra cuestión, eu escoitareina con moita atención. En canto aos axentes forestais, dicir, señorías, que se pasa do grupo C1 ao grupo B, loxicamente esta integración só é posible cando o persoal funcionario estea en posesión da titulación requirida para este acceso. Niso xa lles recordei na ponencia a Resolución do 21 de xuño de 2007 sobre as instrucións do EB. En canto a que sexan ou non axentes de autoridade, recordarlles que, ben, o feito de que esta lei non recolla que son axentes de autoridade non quere dicir que non o sexan. Porque mire, recólleo a Lei 7/1992, de pesca fluvial; a 9/2001, de conservación da natureza; a 3/2007, de prevención e defensa de incendios forestais; a 7/2012, de montes; a 13/2013, de caza. Tamén a Lei 7/2012, de montes de Galicia, define como no exercicio das súas funcións o axente forestal terá a condición de axente de autoridade, e o artigo 139 da mesma norma. E tamén acontece igualmente coa normativa estatal de ámbito funcional forestal e de conservación da natureza. E así está recollido tamén no Anteproxecto de lei de montes. Por tanto, señorías, creo que na normativa sectorial está suficientemente recollido que son axentes de autoridade. Ben, señorías, estamos ante a lei da recuperación económica, pero por suposto que non perdemos de vista nunca o control do déficit e a estabilidade financeira, principios ambos que nos levaron á recuperación económica. Para levarnos ao abismo do rescate, xa aplicou a esquerda o descontrol, o despilfarro e a desestabilidade financeira. Por tanto, concordo coa señora Díaz en que os empregados e as empregadas públicas non foron en absoluto os causantes da crise. E os cidadáns tamén así o concordaron nas urnas a nivel estatal no ano 2011 e a nivel autonómico no ano 2012.
Remate, por favor.
Señorías, estamos ante unha norma vangardista, unha lei do século XXI que permitirá modernizar e racionalizar a función pública e incluír na súa profesionalización os seus empregados e empregadas públicas, e ao mesmo tempo servirá para acadar unha xestión mellor e de máis calidade, que, en definitiva, redundará en beneficio da cidadanía, porque será unha mellor prestación de servizos públicos. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Rolda dos grupos parlamentarios para definirse sobre as emendas. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Grazas, presidente. Ben, é certo que se lles enviou o proxecto de lei ás organizacións sindicais, e non se lles enviou un, enviáronselles dous. Outra cousa é que houbera negociación real, outra cousa é que de verdade a Administración se sentara coas organizacións sindicais e abrira un diálogo construtivo para chegar a un acordo. Está claro que non foi así. Por iso tamén é certo que a oposición coincidimos en moitísimas das nosas emendas, porque recollemos aquelas reclamacións dos traballadores e traballadoras públicos que o Partido Popular se negou a escoitar, e que se negou outra vez a escoitar cando as presenta a oposición. Polo tanto, non é certo que houbera negociación. Si o que hai é o cumprimento mínimo do que hai establecido, evidentemente; se non, sería abertamente xa unha ditadura e sacariámoslle o disfrace da democracia; polo tanto, vostedes o disfrace sempre o empregan. Fala da devolución da paga extra e do complemento específico para 2017. ¡Menudo logro! É unha débeda da Administración cos traballadores e traballadoras públicos. Que, por certo, non é para devolver unha colaboración voluntaria dos traballadores e traballadoras públicos para saír desta crise, é un recorte que se lles impuxo aos traballadores e traballadoras públicos, como se nos impuxeron a todos os cidadáns todos os recortes sen preguntarnos en ningún momento e sen ter en conta tampouco iniciativas distintas que puideran amparar tamén a saída da crise. Pero o Partido Popular agora acábanos de vender o gran diálogo que tivo tamén coa oposición. E hai salas de lactación en toda a Administración, ¡como non!, están por lei tanto para a Administración como para as empresas privadas. Pero tamén é certo que se negou a recoller outros dereitos sobre os permisos maternais e paternais que estarían ben, incluso algunha das emendas presentadas polo Grupo Mixto que pretendían recoller, ademais, tamén pois un pouco de pedagoxía sobre a igualdade e os dereitos da muller. En canto á negociación colectiva, invádese a negociación colectiva, impídese a negociación colectiva e póñense todas as trabas posibles, por se xa eran poucas. E entón hai artigos como o 13, onde di que a Administración pode unilateralmente, se non hai acordo na negociación coas centrais sindicais, impoñer as condicións laborais. Ou o artigo 153, que outorga potestade á Administración de incumprir os pactos coas centrais sindicais por cuestións económicas. Sen embargo, non se lles permite aos traballadores e traballadoras públicos que incumpran eses acordos cando o seu salario é unilateralmente reducido e as súas condicións laborais empeoradas, e esas razóns económicas que afectan a súa vida non valen para incumprir acordos. Se falamos doutros temas, como transparencia, evidentemente, perdemos transparencia coa limitación da capacidade das organizacións sindicais de participar nos procesos de selección dos empregados e empregadas públicos, e tamén na facilidade e na ampliación do nomeamento de postos directivos. Polo tanto, perdemos en transparencia dentro da propia Administración. E perdemos en transparencia e perdemos en calidade democrática con iniciativas como a avaliación do desempeño, que non hai forma de medila e que só serve para castigar aqueles que non sexan dóciles coa Administración. Como facilita tamén seguir coas privatizacións e introduce outra fórmula como é a discrecionalidade técnica, que está claro que o que impide é recorrer aos tribunais ante as inconsistencias ou posibles ilegalidades que realice a Administración. Tamén se elimina e non se acepta pagarlles o cen por cen as baixas por enfermidade aos empregados e empregadas públicos, como se estar enfermo fora un luxo e non un problema de saúde. Introducen outra vez o concurso específico como unha fórmula para utilizar, aumentan o papel do concurso específico. Polo tanto, volvemos cargar e aumentar as posibilidades de nomeamentos a dedo. Limitan e negáronse a aceptar todas as emendas que ían destinadas a mellorar a atención dos maiores e dependentes a través dos permisos recollidos para a súa atención na lei, así como moitos dos permisos de maternidade que se recollían. Tamén se negan, en función tamén desa conciliación da vida laboral e familiar, a facer, previa á OPE, unha promoción interna que aproxime o persoal público aos seus fogares, senón que seguen vostedes cos itinerarios dos traballadores públicos. E introducen as retribucións diferidas para empezar a facer seguros privados de xubilación para os traballadores e traballadoras públicos. É dicir, vostedes, por lei, animan e din que a Administración vai apostar por acabar coas prestacións por xubilacións públicas. E empezan a apostar por darlle ganancias á gran banca. E, xa para rematar, un grande ataque ao uso do noso idioma e ao recoñecemento do noso idioma na Administración. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Paz.
Grazas, señor presidente. Dicía, señora Prado, que había unha gran coincidencia en moitas emendas que formulamos desde os grupos parlamentarios, e iso para o Partido Popular era un elemento para non telas en conta, para non aceptalas, cando, en realidade, o que representan esas emendas coincidentes entre os grupos parlamentarios é tamén a coincidencia, case a unanimidade, das organizacións sindicais representativas dos empregados públicos en Galiza de poñer de manifesto unha situación de que na práctica foi imposíbel que houbese unha negociación merecente de tal nome coa Administración en relación co Proxecto de lei de función pública que se remitiu ao Parlamento. Nós queremos matizar algunha das cuestións que dixo a señora Prado, botando man do que está escrito, ¿non? En relación coa cuestión da integración dos corpos de axentes forestais e de delineantes no grupo B, a nós, desde logo, resúltanos sorprendente que, tendo a titulación, ao que se apele unicamente polo Grupo Parlamentario Popular sexa a unha resolución do Ministerio para a aplicación do EBEP. Porque, desde logo, a min gustaríame saber onde queda a xerarquía normativa e a capacidade lexislativa deste Parlamento cando xa non é só que nos vexamos encorsetados polo que que dispón o EBEP –que ten carácter ou rango de lei– senón que mesmo por resolucións de aplicación normativa por parte do Estado. Desde logo, eu creo que iso non debería ser óbice para que aquí puidésemos ter atopado unha solución, igual que en relación cos aproximadamente mil traballadores e traballadoras que están afectados pola cuestión porque son indefinidos como consecuencia de sentenzas xudiciais. Nós, á parte de manter as nosas emendas, imos votar favorablemente tamén as emendas dos demais grupos parlamentares, porque cremos que, en primeiro lugar, con toda a tramitación deste proxecto de lei vulnerouse o dereito á negociación colectiva. Insisto unha vez máis en que a través desta lei se regulan cuestións que tiñan que ser obxecto de negociación colectiva, como é todo o que ten que ver coas condicións retributivas, e coa devolución deses cartos que a Administración lles debe aos empregados públicos derivados de decisións tales como o das pagas extraordinarias. Hai outro aspecto no ámbito retributivo que non se contempla, e que nós formulamos tamén como emenda, que é: ¿cando van recuperar os empregados públicos o nivel adquisitivo que perderon nos últimos anos? Non só o derivado das pagas extras, senón do resto das retribucións que se lles reduciron, dos días de vacacións que perderon, dos días de asuntos propios que perderon, que tamén debería ser obxecto ou materia de negociación colectiva. En relación co asunto das pagas extraordinarias, eu o que teño que dicir, señora Prado, é que o que figura na emenda que vostedes presentaron, e que, polo tanto, queda incorporado como disposición transitoria décimo primeira, só contradí parcialmente o que estaba establecido inicialmente no proxecto de lei e tamén na memoria en relación con que recursos ía destinar a Administración a esa devolución das pagas extras. Eu teño que dicir que nesa disposición transitoria segue figurando que o fondo mencionado na liña anterior, é dicir, o da recuperación progresiva ata o ano 2018 das pagas extraordinarias, recollerá durante un período máximo de tres anos a dotación precisa para proceder ao completo reintegro das retribucións axustadas á aplicación do real decreto. E tamén di que as dotacións de dito fondo se financiarán do mesmo xeito, incremento proporcional tamén do sistema universitario. Pero na propia lei establece que isto será nun proceso de tres anos, e, desde logo, non se garantiza –e na memoria económica iso quedaba supeditado ás condicións económicas globais– con canto se vai dotar...
Vaia rematando, señora Paz, por favor.
...ese fondo cada ano. Tamén estamos en contra, e apoiamos as emendas formuladas por todos os grupos parlamentares, porque consideramos que esta lei non blinda os servizos públicos na medida en que non se repoñen os efectivos, os 1.500 de persoal laboral da Consellería de Traballo e Benestar, os 3.000 de Educación e tamén os miles da sanidade pública. Consolídanse os recortes nos dereitos dos empregados públicos, como, por exemplo, non percibir o cen por cento das retribucións en caso de baixa por enfermidade ou accidente non laboral.
Remate, por favor.
Consolídase o exterminio da lingua galega na Administración pública, toda vez que segue sen ser obrigatorio o coñecemento da lingua galega por parte dos empregados públicos, e, polo tanto, non se garante o dereito dos cidadáns a seren atendidos en galego. Nós, lamentamos esta oportunidade perdida de facer unha Lei da función pública adaptada a unha Administración profesionalizada e realmente ao servizo dos cidadáns, do pobo e dos servizos públicos, e que vostedes optasen por unha lei que sexa de instrumentalización da...
Grazas.
...Administración pública e de que tamén aos funcionarios, igual que a este Parlamento, vostedes pretenden convertelos en simple terminal política do Partido Popular. Máis nada e moitas grazas.
Grazas. Grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señora Díaz.
Señora Prado, a verdade é que os adxectivos cualificativos que empregou sobre esta norma son máis que cuestionables. Ou vostede non coñeceu o que eran as vangardas artísticas, e mesmo as vangardas en sentido político, ou realmente non se comprende o que acaba de dicir. Porque esta norma –como lle dixen antes– sitúanos no peor do franquismo, nos tempos grises da política –efectivamente, en sentido lato o dos grises– de recursos humanos. Neses nos que había que ser fillo de alguén para poder entrar na Administración pública. Neses tamén de vuelva usted mañana, neses tempos grises, por iso me reafirmo no modelo no que vostedes dicían, e, por desgraza, non nas vangardas e a lucidez que elas aportaron. Vostede falaba de que, das máis de 800 emendas, 400 –xa o dixo na Comisión– eran repetidas. Sinalaba que moitas eran traídas aquí polos sindicatos, polos grupos da oposición. Efectivamente, é que o único grupo que está completamente illado do que pasa no mundo, e está aquí como nunha especie de fortín, que é este Parlamento galego, é o Partido Popular, que non se relaciona con ninguén. E, por suposto, esta norma non foi consensuada con ningún sindicato de clase. Estivo moi ben que aquí vostede citase que a Lofaxga e outras normas acadaran certos consensos sindicais, pero esta non é o caso, señora Prado, non conta co apoio de ninguén e hai alarma social na Administración pública respecto desta norma. Por tanto, estamos –digamos– nunha grande metáfora do Partido Popular, que é o Partido Popular illado na Cámara respecto dunha norma que, efectivamente, vai afectar a milleiros de traballadores e traballadoras e que vai ser relevantísima para o noso país. O Partido Popular completamente illado. Despois dixo vostede unha verdade, aínda que nós a combatemos. É certo que a vostedes o que lles preocupa nesta norma é preservar o déficit público e a chamada estabilidade financeira que emana de Europa. Iso si que é certo. Pero teñen un pequeno problema, e é que todo crece en Galicia, o paro e estas cousas, pero tamén crece de maneira desaforada a débeda pública, señora Prado. Polo tanto, sería conveniente, respecto dos datos que se teñen publicado do cumprimento do déficit, que, no caso de ser certo, tamén tiveran en conta esas cuestións. Efectivamente, algunha das cuestións que vostedes dicía. Respecto do artigo 22, que ten moita relevancia para o noso país –sábeo–, e este grupo, ademais, está empecinado niso, se xa está recollido en normas sectoriais a cualidade de auctoritas dalgún corpo como do que nós falamos, tanto no caso dos servizos de emerxencias como –no segundo caso– na norma do 2000 dos antigos axentes forestais, pois se é así, señora Prado, manteña a redacción que lle pide a Alternativa Galega de Esquerda. Se é así, non teña inconveniente, poña a redacción, acepten esta emenda, e preservemos os grupos de emerxencias, e particularmente o persoal de extinción de incendios, de ser privatizados, porque esa é a conclusión que conleva o feito de estar revestidos de auctoritas, que é, xustamente, que non se pode facer negocio con eles. Efectivamente, hai despois indeterminacións absolutamente calculadas. Xa falei dese espírito imperativo na negociación colectiva, pero hai estratexias de indeterminación calculada como son, por exemplo, as que atinxen á redacción das xornadas dos traballadores e traballadoras públicas. Nós pedímoslles que se concreten claramente esas xornadas, para que non dea lugar a outro tipo de indeterminacións ou algún outro tipo de novidades nos tempos que veñen. Respecto ao que atinxe á disposición adicional oitava, na cualificación no grupo B de certo persoal que xa citamos, do que falamos aquí, señora Prado, é que está claro que é unha interpretación sobre o mesmo, pero iso non resolve o problema que temos no noso país. E non lle estamos dicindo que incumpra a lei, somos conscientes dos debates ou dos límites que podemos ter, pero o que lle estamos instando na disposición sétima, oitava e novena, é xustamente a dar saída a centos e centos de traballadores e traballadoras que van quedar como estaban, ou en peor indeterminación, señora Prado. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, respecto dos procesos de consolidación, imos quedar como estabamos ou peor.
Vaia rematando, por favor.
Vou rematando. Despois, respecto –e remato xa– das pagas extras e demais, señora Prado, é que non se trata disto, é que non é xusto o que están a facer. Vostede aquí invocou que o Partido Socialista tamén recortou aos traballadores e traballadoras públicas. Xa o sabemos. Pero, se combaten iso, sexan exemplares, porque a nós danos igual se recorta o Partido Socialista ou se recorta o Partido Popular, estanlles recortando aos traballadores e traballadoras públicas e é profundamente inxusto. Por tanto é unha perda de oportunidade, e, dende logo, esta norma nos incorpora nos tempos do gris en sentido lato.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario Socialista. Señor Sánchez Bugallo.
Moitas grazas novamente, señor presidente. Señorías, cecais do primeiro que me gustaría falar un pouco é do peculiar sentido que ten o Partido Popular do que significa negociación. Ata agora todos entendiamos –ou fóra de aquí pódese entender– que negociación é que os diferentes interlocutores se sentan a unha mesa e hai unha transacción, uns ceden nunhas cousas, outros ceden noutras, e se busca un punto de común acordo. Aquí, nesta Cámara, señorías –e supoño que noutros ámbitos pasará exactamente o mesmo–, o Partido Popular, coa súa maioría parlamentaria e coas súas matemáticas parlamentarias, todos sabemos que o resultado final é 8-6 en Comisión e 41-34 en Pleno, salvo que falte algún dalgunha das partes, porque as cousas se resolven así. Polo tanto, a negociación é doutra maneira. Nós estamos dispostos a falar disto, disto e disto, e o resto queda como está. E nisto, nisto e nisto, efectivamente, ao mellor acéptase algunha cousa, pero nunca é posible un acordo global porque o propio Partido Popular determina e acouta o ámbito do que está disposto a negociar. Non está disposto a negociar sobre o contido global da lei. De feito, todas as emendas á totalidade decaeron, e aí é onde se plantexaba unha alternativa global á lei. Houbo un pleno, non hai demasiado tempo, no que decaeron xustamente as emendas á totalidade. En segundo lugar gustaríame dicirlle, señora Prado e integrantes do Grupo Parlamentario Popular, que eu nesta lei –vólvoo reiterar e repetir– vexo perfectamente acoutadas as obrigacións, vexo perfectamente acoutadas as competencias do Goberno, pero non vexo por ningún lado garantidos os dereitos do conxunto dos cidadáns. Falo outra vez dun principio básico: a transparencia. Dígame vostede, indíqueme, cales son as garantías do dereito á transparencia. Por exemplo, nin sequera nese rexistro que dependerá da consellería competente en materia da función pública, onde estarán os contratos e as condicións deste persoal directivo, en ningún sitio di que iso será público, como entendo que debe ser. Se se coñece o soldo do presidente da Xunta, deben coñecerse as retribucións e as condicións laborais das persoas que forman parte dese corpo directivo; sen embargo, isto aquí non se pon. Por certo, o que si se pon, e si se acouta, é que non formarán parte da negociación colectiva. Iso si queda claramente acoutado. Vólvolle repetir, ¿que é secreto na Xunta de Galicia? A Xunta de Galicia non é a OTAN, polo tanto, debe estar acoutado o concepto de secreto. Voulle poñer un exemplo. Eu levo catro meses intentando saber a que prezo se venden as parcelas do solo industrial. Ata o día de hoxe non sei nada. ¿É un secreto que un funcionario informe a este humilde deputado de a que prezo se están vendendo as parcelas do solo industrial? ¿Pode ser sancionado ese funcionario por darlle eses datos a un deputado ou a calquera outro cidadán? Non aparece definido cal é o secreto profesional, pero si aparece que pode ser falta grave ou moi grave, en función do que se determine. En suma, señorías, quero rematar. Esta lei non resolve os problemas da carreira profesional. Nesta lei non hai garantías nos procesos de avaliación en xeral, nin nos concursos específicos, nin moito menos nas libres designacións nin no persoal directivo. Nesta lei non hai límites cuantitativos para o persoal eventual. Nesta lei non se garanten sequera uns prazos axeitados para a recuperación do poder adquisitivo dos funcionarios e empregados públicos, e a recuperación plena das cantidades retidas. Desde logo, nesta lei –e non me parece ademais que sexa casual, senón que creo que non é o seu obxecto– non se garante nin a independencia nin a profesionalidade nin a obxectividade nin a imparcialidade da Administración pública. Esta lei é unha perda dunha oportunidade extraordinaria para definir un modelo administrativo e de función pública para Galicia. En suma, esta lei é unha lei que é unha oportunidade perdida. Señora Prado, diríalle que esta non é a lei da recuperación económica, para min é a lei do reforzamento do control político da Administración pública. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez Bugallo. Grupo Parlamentario Popular. Señora Prado.
Moitas grazas, señor presidente. Empezarei dicíndolle á señora Díaz que en 2014 Galicia foi a comunidade autónoma de réxime común que menos aumentou a súa débeda en termos absolutos e relativos, e dende o ano 2008 é a segunda comunidade autónoma que menos incrementou o seu endebedamento. Vou contestar algunhas cuestións que quedaron pendentes do debate anterior. Sobre a indefinición na previsión de postos de libre designación, dicirlles que non é certo porque a libre designación se vai reducir practicamente a subdireccións xerais e secretarios de altos cargos, que é precisamente o que estableceu o bipartito na Lei 13/2007. En canto a persoal eventual, xa sei que tampouco lles gusta falar do bipartito, pero é que seis anos despois resulta inevitable seguir comparando neste ámbito, ¿non?, porque o actual Goberno reduciu máis dun 33 % o persoal eventual con respecto ao Goberno anterior; estamos a niveis do ano 2004. Señor Bugallo, en canto á transparencia, hai unha lei estatal de transparencia que eu lle recomendo que lea porque regula todas estas cuestións, e aprobouna o Partido Popular. E proximamente vai entrar na Cámara tamén unha lei de transparencia da Comunidade Autónoma na que eu tamén o convido a que presente esas iniciativas que, por certo, non presentou vía emenda para esta norma. E sorpréndeme que apele vostede aquí agora a cuestións que non foron introducidas vía emenda, pero que tampouco vostede introduciu nos debates de ponencia. Se me permite unha brincadeira, para saber o que custan as parcelas de solo industrial, é a metade do que custan as do señor Besteiro; así que pregúntelle ao señor Besteiro, divida á metade, e ten o prezo das parcelas de solo industrial. [[Aplausos.]] Falouse aquí sobre os servizos mínimos de folga. Tampouco é certo que haxa unha regulación abusiva, xa que, ao contrario, agora hai pronunciamentos xudiciais claros ao respecto. E sobre a avaliación ao desempeño, que falou AGE, é falso que presente un sesgo de control das persoas. En ningún caso o proxecto establece unha avaliación subxectiva do empregado público por parte dun superior. Ao contrario, a lei establece que ese sistema de valoración establecerase nun regulamento posterior e que, en todo caso, nese proceso de regulación participarán as organizacións sindicais. Estea tranquila, señora Díaz, que os sindicatos teñen cabida nesta negociación. En canto á lingua, gustaríame tamén facer algunha apreciación. Hai emendas ao artigo 51 dos grupos Mixto, BNG e AGE, e a referencia ao artigo 6.3 da Lei de 1983, do 15 de xuño, de normalización lingüística, é innecesaria e desaconsellable dende o punto de vista da técnica normativa. O único grupo que non presenta emendas neste sentido é o Grupo Socialista, e entendo que é porque compartimos o plantexamento de que o coñecemento da lingua galega se garante mediante a realización dunha proba específica ou a acreditación polos medios establecidos na normativa vixente en materia de política lingüística, e a realización dunha ou máis probas da oposición en lingua galega non se considera necesaria para garantir este fin que vostedes propoñen. Pretende tamén o Bloque Nacionalista Galego, vía emenda 45, suprimir os dereitos lingüísticos como dereitos constitucionais. Onte o Bloque Nacionalista Galego acudía ao Tribunal Constitucional a defender dereitos constitucionais. Eu lle recomendo que lea o artigo 3 da Constitución, que en materia de lingua soen esquecer habitualmente e, por tanto, utilizan a Constitución cando queren, e cando non, non lles interesa e non lles parece unha norma de rango superior que hai que atender e respectar. Vostedes, señorías, fan unha defensa da lingua galega tan alonxada do sentir da cidadanía que –xa llo dixen en comisión, señora Paz– parece que só defenden a lingua os nacionalistas, e isto o único que vai conseguir é que os nacionalistas sexan os executores da propia lingua que tanto pretenden protexer e tanto pretender defender, cando o Partido Popular e o resto dos grupos defendemos igualmente a lingua galega como lingua oficial e prioritaria en Galicia. Señorías, hai melloras nesta lei que introducen melloras para os empregados públicos. Nos artigos 80 e 81 a promoción interna vertical e horizontal do persoal funcionario de carreira; no 121 o permiso por parto retribuído de 18 semanas. O número de empregados públicos afectados foi de 1.218 en 2013 e 1.105 en 2014, por tanto, estamos falando de que máis de 1.000 persoas, empregados ou empregadas públicas, poderán beneficiarse do permiso de parto por 18 semanas que prevemos nesta norma. Unha medida, señorías, cuxa implantación ten un custo económico para a Administración, xa que hai que ter en conta que a Xunta de Galicia se fará cargo do custo das semanas adicionais que superen as 16 da lexislación básica do Estado. Se ben é certo que para nós isto non é un custo, senón que é un investimento, e por iso así o incrementamos vía emenda do Grupo Parlamentario Popular. Igualmente para o permiso de adopción ou acollemento...
Por favor.
...as 18 semanas, e a baixa por enfermidade do artigo 145 e a recuperación dos niveis retributivos do persoal ao servizo do sector público da Comunidade Autónoma, que –como lles dicía– ascende a 200 millóns de euros, aínda que vostedes non o queiran ver. Remato. Señora Díaz, vostede pode seguir instalada nese discurso arcaico e que está tan alonxado e illado da sociedade actual. Nós seguiremos traballando porque hoxe é un día importante. Hoxe aprobamos unha norma que materializa un feito: a recuperación económica. Aprobaremos unha lei que busca a modernización e a racionalización da función pública incorporando medidas de simplificación administrativa...;
Remate, por favor.
...unha lei que introduce un marco común para todas as administracións da Comunidade Autónoma, pero tamén, señorías, unha lei que incorpora dereitos que levan consigo un incremento orzamentario. Incremento orzamentario que non é a custa de reducir ningunha outra partida nin de suprimir...
Grazas. Remate, señora Prado.
...ningún dereito ou servizo. Esta é a lei da función pública da recuperación económica, péselle a quen lle pese. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Debate de toma en consideración da Proposición de lei, do G.P. Popular de Galicia, de reforma da Lei 6/1985, do 24 de xuño, do Consello de Contas, e outras normas, para a prevención da corrupción
Para a presentación desta proposición de lei ten a palabra o señor Puy Fraga.
Moitas grazas, señor presidente. Señorías, unha simple ollada a calquera estudo sociolóxico sobre a opinión dos cidadáns de Galicia e o resto dos españois sobre cales son as súas principais preocupacións políticas no momento actual, evidencia que os principais problemas aos que os seus representantes temos que dar resposta son, por esta orde: o paro e a situación económica, a crise social que esta crise económica provocou, e tamén a crise de confianza nas institucións, especialmente impulsada polo comportamento dalgúns membros da chamada clase política que ten afectado á maioría, á inmensa maioría, dos partidos que tiveron responsabilidades de goberno nos últimos anos. Así o evidencia o Centro de Investigacións Sociolóxicas a través do seu barómetro. No mes de marzo do ano 2011 a preocupación pola corrupción e a fraude era compartida polo 4,5 % dos españois; en marzo do ano seguinte, polo 12 %; en marzo do ano 2013, polo 44 %; segue medrando ata acadar un pico en novembro do 2014 co 64 % practicamente de preocupación, e está no último barómetro coñecido no 50 %. Estamos pois –e creo que podemos coincidir todos os grupos nisto– ante un problema que cómpre abordar. Hai, certamente, distintas formas de abordar este problema. A primeira é ignoralo, a política da avestruz, de esconder a cabeza e obviar un problema. A segunda é utilizalo sectaria e partidariamente. Isto pódese facer con dous obxectivos. O primeiro obxectivo é para deslexitimar o adversario político, magnificando a palla ou o palleiro no ollo alleo, sen ver a viga ou o edificio completo no ollo propio. Ou mesmo, en segundo lugar, desde a suposta virxindade de quen nunca gozou da confianza da cidadanía para cuestionar o conxunto das institucións democráticas que nos demos, consensuada e maioritariamente, todos os españois no ano 1978, que permitiron que España vivira un proceso de modernización sen precedentes, a entrada nas institucións europeas e o acceso e desenvolvemento do noso autogoberno. E hai unha terceira forma de abordar o problema da corrupción, que é facelo con rigor, con seriedade, recoñecendo a súa complexidade e procurando consensos, xuntando coñecemento técnico. Esta terceira forma de abordar o problema é a que nós queremos e defendemos como propia para erradicar a corrupción. Ademais, loitando contra ela contribuímos a superar a crise económica, porque sabemos que as institucións que non teñen comportamentos corruptos favorecen o crecemento económico; e tamén porque sabemos que con iso contribuímos a recuperar a confianza e a lexitimidade das nosas institucións democráticas e, no noso caso concreto, tamén das institucións do autogoberno, e así superar esa crise de confianza no comportamento dos que nos dedicamos aos asuntos públicos. E optamos por esta terceira opción, recoñecendo claramente que o vergoñento e ilícito comportamento dalgúns non pode cuestionar o traballo honrado e exemplar da inmensa maioría dos servidores públicos, nin moito menos o das institucións democráticas cuxa actuación, día a día, está a demostrar que a corrupción non ten cabida na nosa sociedade. E precisamente porque algunhas desas persoas actuaron ilícita e vergoñentamente desde a nosa formación política é que nós estamos especialmente comprometidos na erradicación destes comportamentos da vida pública. Uns poucos non poden danar o traballo honrado de milleiros de servidores públicos, dos milleiros e milleiros de persoas, de homes e de mulleres, que contribuíron desde 1977, desde a nosa formación política, así como desde outras formacións democráticas, ao desenvolvemento da democracia no noso país e a construír unha sociedade máis xusta e mellor. O PP –como dicía– está comprometido na erradicación da corrupción. O Goberno central, presidido por Mariano Rajoy, ten impulsado e aprobado numerosas medidas lexislativas para mellorar a calidade da nosa democracia e recuperar a confianza da cidadanía, como, por exemplo, a Lei de transparencia, a Lei de financiamento dos partidos políticos, un estrito réxime para o exercicio do alto cargo da Administración do Estado ou o endurecemento das penas para os casos de corrupción. En Galicia, o goberno presidido por Feijóo tamén está desenvolvendo un plan de impulso democrático con 5 leis –das cales esta é unha delas–, que son a Lei de participación cidadá, unha lei de financiamento dos partidos políticos propia de Galicia, a reforma que hoxe plantexamos do Consello de Contas, unha lei que regule a Asesoría Xurídica e un ambicioso texto lexislativo de transparencia na Administración autonómica e local de Galicia. Dicía hai un momento que a corrupción é un problema complexo. Prodúcese cando alguén aproveita os mecanismos de decisión política en beneficio propio e en prexuízo doutras persoas ou do conxunto da sociedade. É un fenómeno coñecido e estudado. Sabemos cales son as causas, os seus efectos e como minimizar estes corrosivos efectos. As causas teñen que ver, fundamentalmente, coa capacidade do sector público de intervir na economía, que ten crecido polo consenso sobre a construción do Estado de benestar nas últimas décadas e que lle dan ao Estado e aos poderes públicos un poder monopolístico non só de concesións, retribución de concursos e concesións de obras, senón tamén de multitude de subvencións e tamén capacidade de regulamentar, tanto a normativa fiscal como a regulamentación administrativa, con decisións que, polo tanto, conlevan asignacións ou redistribucións de recursos nas que moitas veces pode aparecer o fenómeno da corrupción. Sabemos que os seus efectos son especialmente perniciosos en todas as ordes. Desde o punto de vista da asignación, os recursos asígnanse mal cando se destinan a obter favores e non a compracer, a buscar, a satisfacer, os intereses dos consumidores. Polo tanto, tamén sabemos que se produce unha iniquidade en función de quen se beneficia e a quen prexudica, que é ao conxunto da sociedade. Finalmente, sabemos que é mala para o crecemento e o desenvolvemento económico, e deteriora as propias institucións favorecendo os mesianismos e os populismos extremistas de toda caste. E sabemos tamén que os seus remedios pasan pola reforma institucional, pola prevención, pola transparencia, polo control antes e despois do gasto e polas sancións. Pois ben, a proposición de lei que teño hoxe a honra de defender en nome do meu grupo é unha proposta para o debate e para procurar o consenso nesta Cámara, impulsando unha actuación no ámbito institucional, e que ademais é congruente con algunha votación feita nesta Cámara e apoiada máis que polo noso grupo, por unha ampla maioría desta Cámara, e tamén coherente coas aportacións feitas polos expertos que compareceron na Comisión de estudo de prevención da corrupción creada nesta Cámara. A Proposición de lei de reforma da Lei do Consello de Contas e outras medias pon a énfase, en primeiro lugar, na prevención, que é xunto coa transparencia, de acordo co que todos os expertos dixeron, o mellor mecanismo para previr e minimizar as posibilidades de prácticas corruptas no sector público. Así quedou de manifesto tanto nas súas intervencións como na presenza nesta Cámara do director da OLAF, da Oficina Antifraude da Unión Europea, ou na Comisión do presidente do Tribunal de Contas de Portugal, ou na presentación feita tamén polo representante en España de Transparencia Internacional. A proposición de lei –como dicía– é un documento para que cheguemos a un consenso, está aberta ao consenso, e tamén a melloras técnicas, pois o propio procedemento de tramitación está permitindo que desde o Grupo Popular recibamos aportacións con suxerencias que incorporaremos nós mesmos a través dalgunha emenda. O que fai esta proposición de lei é plantexar varios grandes principios: En primeiro lugar, atribuírlle ao Consello de Contas a responsabilidade de previr a corrupción. No seo da Comisión de estudo da prevención da corrupción quen entón era fiscal superior do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, fiscal xefe do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, Carlos Varela, defendeu unha opinión que nós compartimos, a opinión de que, salvo outro criterio de mellor fundamento, neste órgano, no ámbito do Consello de Contas, podería residenciarse a prevención da corrupción, redundando no incremento da súa lexitimidade e certamente no robustecemento das súas funcións. Porque atribuírlle esta función ao Consello de Contas é recoñecer, como temos feito todos os grupos desta Cámara e ben recentemente cando se presentaron os últimos informes de fiscalización, o enorme e positivo labor que o Consello de Contas está facendo para mellorar a xestión dos recursos públicos en Galicia. E para que preveña a corrupción, na proposición de lei o que plantexamos é atribuírlle claramente esa competencia ao Consello de Contas, a de prevención da corrupción, especificamos cal é o contido desa competencia, establecemos o mecanismo de organización coa creación dunha nova sección, na que traballará aquel persoal que, de acordo co propio criterio de que forme parte o Consello de Contas, pode contribuír desde cada unha das áreas de traballo actualmente existentes a desenvolver esta nova competencia de prevención da corrupción. E, ademais, introducimos, e eu creo que é algo importante, porque se ten dito moitas veces que tamén hai ámbitos de corrupción na Administración local, moitas veces pola carencia de medios persoais, funcionariais destas administracións, tamén se establecen funcións en relación coa Administración local, en materia dos reparos que presentan os interventores, de tal xeito que calquera administración local antes de levantar un reparo pode consultar un criterio que pretendemos que sexa homoxéneo para toda Galicia na cuestión do levantamento dos reparos ao propio Consello de Contas. En segundo lugar, como segunda gran proposta, esta proposición de lei o que quere é afortalar a independencia e a autonomía do Consello de Contas; primeiramente, reforzando o papel dos propios conselleiros e tamén o sistema de elección que garanta a súa máxima independencia e competencia. Por iso introducimos nesta proposición de lei as audiencias previas ao nomeamento dos conselleiros de contas ou que estean suxeitos ás mesmas normas de transparencia que o resto dos cargos públicos da Administración autonómica. E así mesmo intentamos impulsar unha mellora da independencia do persoal, que a partir de agora deixará de ser seleccionado polo sistema de libre designación e pasará a ser seleccionado polo sistema de concurso. Tamén queremos que mellore a coordinación tanto co Parlamento como co Goberno da Xunta. Con esta norma, con esta proposta o Consello converteríase no órgano asesor do Parlamento en materia económica e financeira. Polo tanto, o Parlamento podería pedir asesoramento ou informes sobre calquera materia económica e financeira que estimase conveniente. E tamén se adianta o prazo de rendición de contas para aproximar o coñecemento das fiscalizacións do Consello de Contas no tempo, o prazo de rendición de contas da Administración xeral da Xunta. E créase unha comisión de coordinación co Goberno autonómico para os efectos de facer un seguimento e un impulso das recomendacións do propio Consello de Contas. E en terceiro lugar, como terceira gran medida, introducimos algunhas novidades que a lei de 1985 non podía contemplar, tales son mellorar o dereito de audiencia das persoas ou responsables públicos fiscalizados, ou o uso das comunicacións telemáticas. Propoñemos, en definitiva, unha reforma lexislativa que vai e quere reforzar o compromiso, non do Grupo Popular, senón de toda a Cámara, na erradicación da corrupción, que pretende reforzar o autogoberno de Galicia. E a ninguén se lle escapa que esta proposta de reforzar o Consello de Contas ten lugar no conxunto dun debate sobre o Informe Cora e no conxunto de actuacións noutras comunidades que están a suprimir este tipo de organismos a nivel autonómico; que quere mellorar o control do gasto público, reforzando non só a capacidade do control que fai xa o Consello de Contas, senón tamén introducindo medidas que o propio Consello de Contas impulse co fin de previr, evitar e erradicar a corrupción. E facémolo –quero tamén enfatizar isto– como unha proposición de lei. Non estamos a falar dun proxecto do Goberno, estamos a falar de que un grupo que está limpo ofrece aos demais grupos, desde o máximo respecto institucional, a posibilidade de nesta Cámara establecer mecanismos que reforcen as institucións do autogoberno e contribúan a previr a corrupción. E facémolo confiando en que todos os grupos desta Cámara van estar á altura que exixe o combate contra toda forma de corrupción pública, porque iso é o que a sociedade galega nos demanda. Moitas grazas.
Rolda dos grupos parlamentarios. O Grupo Mixto ten a palabra a señora Martínez.
Grazas, presidenta. Ben, eu antes de empezar a falar da lei, é que despois de escoitar o señor Puy, pois un xa non sabe nin que dicir. Porque escoitar que hai unha repartición de culpas e que case todo o mundo ten corruptos, ben, balóns fóra, todos somos iguais e a todos nos afecta a corrupción. O que non falamos é de que si é certo que corrupción ou persoas corruptas hai e pode haber en todas as organizacións tanto políticas como de calquera outro tema, pero o que si está claro é que dentro do Partido Popular a corrupción é estrutural, ocupa todo o territorio do Estado e todas as institucións que toca. Polo tanto, estamos falando dun problema diferente e moi serio. Por iso, señor Puy, escoitarlle a vostede dicir que é unha proposta dun grupo parlamentario limpo é que de verdade... Polo menos, podería calalo e así os demais non tiñamos nin que contestarlle. Fala da loita contra a corrupción, que é importantísimo para un partido tan limpo como o que vostedes representan aquí, pero esa loita contra a corrupción empeza pola intolerancia dos partidos políticos a amparar a corrupción dentro das súas filas e non a presentar, por exemplo, como candidatos a alcaldes ou alcaldesas persoas non soamente en investigación por corrupción senón persoas incluso xa con sentenzas. Polo tanto, cando falamos de loita contra a corrupción habería que falar dunha loita real dende a propia organización partidaria, verlles algunha acción interna no partido e deixarse de leis que veñen baleiras; igual que vén esta Proposición de lei de modificación do Consello de Contas totalmente baleira. Ten como finalidade –segundo di a propia proposición de lei– dar resposta á demanda de transparencia, honestidade e eficacia no uso dos cartos públicos, e, sen embargo, o proxecto de lei non compromete ningún esforzo en ningún destes obxectivos. É unha verdadeira mágoa que despois de máis de vinte anos de traballo do Consello de Contas a reforma da Lei 6/1995 non pase de ser unha simple maquillaxe. Fala a exposición de motivos de reforzar a independencia do Consello de Contas e, sen embargo, non hai ningunha medida máis alá da comparecencia ante o Parlamento para garantir a dita independencia. Se falamos de eficacia na exposición de motivos pódese ler: "O modelo elixido (...) evita incorrer nos gastos adicionais asociados á creación de novas oficinas, departamentos ou axencias, e permite aproveitar a experiencia do seu persoal". É dicir, a prevención da corrupción e a transparencia seguen sometidas á sacrosanta austeridade, descargando toda a responsabilidade nun persoal ao que se lle denegan dereitos básicos do que logo falarei. Pero é máis evidente o papel propagandista da proposición de lei cando, ademais de non reforzar con medios humanos e materiais o Consello de Contas, tampouco establece ningunha formación específica para o persoal dedicado á prevención da corrupción. A proposición de lei, na súa exposición de motivos, afirma que considera necesario reformar a Lei do Consello de Contas "coa finalidade de reforzar as competencias do órgano de control externo da Comunidade Autónoma, a súa independencia e a súa eficacia e capacidade de cooperación con outras institucións". Sen embargo, no articulado non existe ningunha medida destinada a acadar tal fin. A proposición de lei, ademais de atribuír ao Consello de Contas competencias en materia de prevención da corrupción, atribúelle outras moitas sen comprometer os medios técnicos, materiais e humanos necesarios para a súa asunción. Entre estas funcións, está asesorar o Parlamento en materia económico-financeira, fiscalización de formacións políticas, patrimonio de altos cargos, emitir ditames e consultas e atender as consultas do Parlamento sobre o orzamento e a súa execución, emitir informes facultativos a petición da Administración local, analizar as demandas e as denuncias dos cidadáns. E en canto á prevención da corrupción deberá elaborar códigos de condutas, comprobar sistemas de prevención da corrupción, asesorar o Parlamento sobre prevención e represión da corrupción, impulsar mecanismos de autorregulación do sector privado, iniciar procedementos de fiscalización por denuncia de calquera persoa. É dicir, atribúenselle un montón de funcións na loita e prevención contra a corrupción, pero non se reforza o Consello de Contas. Polo tanto, preguntamos que medios se lle garanten ao Consello de Contas para poder cumprir con todas estas competencias que lle son atribuídas nesta proposición de lei. Por outra banda, a proposición de lei abre a posibilidade de establecer protocolos de colaboración con entidades privadas coa finalidade de mellorar o exercicio das funcións do Consello de Contas, pero non delimita en que consistirá a dita colaboración. Así, pretende que o Parlamento legalice a situación irregular na que se atopa a maioría do persoal que actualmente ten destino no Consello de Contas, así como as súas condicións laborais. As persoas destinadas actualmente no Consello de Contas atópanse nunha situación de libre designación ou como persoal interino nalgúns casos con antigüidade no posto de vinte anos. Un persoal alleo á carreira profesional, á promoción interna segundo un sistema de corpos e escalas, un persoal sen dereitos, un persoal que leva seis anos solicitando negociación dun estatuto propio, como si se fixo co Estatuto do persoal do Parlamento de Galicia e o acordo regulador das condicións laborais dos funcionarios ao servizo do Parlamento de Galicia. Sen embargo, a proposición de lei insiste en manter nesta situación o persoal que xa está ao servizo do Consello de Contas e empregar o concurso específico para o nomeamento do novo persoal. Non entendemos por que non se convoca unha OPE. No Consello de Contas os seus membros e os traballadores xa teñen legalmente establecido o seu deber de sixilo profesional, ¿a que ten medo o Partido Popular de que se acceda a través dunha OPE e non dun concurso específico, que ao final vén ser máis do mesmo? Un proxecto de lei que, como ten por costume o Partido Popular, loa o persoal do Consello de Contas pero non o tivo en conta para a tramitación desta lei. ¿Como se pode presentar unha proposición de lei para garantir a transparencia, honestidade, eficacia e independencia de calquera entidade sen contar coas persoas que forman parte da mesma? ¿Onde están a transparencia e a honestidade do Partido Popular, que presenta unha proposición de lei para a reforma do Consello de Contas de costas aos traballadores e traballadoras do mesmo? Mal empezamos na transparencia. O Partido Popular debe traballar esa versión das organizacións sindicais, pois sen organizacións sindicais activas non hai transparencia, nin prevención da corrupción, nin equidade, nin control do controlador, que ao final parece ser o que busca o Partido Popular. Se o Partido Popular quere realmente avanzar na prevención e loita contra a corrupción, garantir a transparencia nas contas públicas e a honestidade dos cargos públicos, debe promover un acordo parlamentario e coa representación sindical que garanta a implicación activa de toda a sociedade. Debe comprender que todo o orzamento que se destina á prevención e loita contra a corrupción no sector público galego non é un gasto, é un investimento necesario e urxente que reverterá con creces na economía galega e no benestar da súa poboación. A loita contra a corrupción require compromiso e esforzo. É imposible avanzar na prevención sen medios humanos formados e independentes, independentes de verdade. E iso non se consegue nada máis que cun acceso a través dunha oposición onde todo o mundo teña os mesmos dereitos. Os desexos e as leis sen compromisos efectivos non valen de nada, son só propaganda. Un Consello de Contas sen medios para loitar e para prever a corrupción non serve na loita contra a corrupción, é só maquillaxe e é só propaganda. Un compromiso que non se ve no Partido Popular, que votou en contra de todas as recomendacións que instaban a reforzar o Consello de Contas ou a obrigatoriedade do cumprimento das súas recomendacións. ¿Como o Partido Popular destina a través desta proposición de lei e encomenda ao Consello de Contas a loita contra a corrupción e a prevención da corrupción cando votou en contra de que as recomendacións do Consello de Contas foran de obrigado cumprimento?, ¿só vai cumprir aquelas recomendacións que ao Partido Popular lle interese e as que non lle interese non as vai cumprir?
Vaia rematando, por favor.
Xa remato, señora presidenta. Porque o Consello de Contas xa advertiu dos problemas de corrupción que van ligados ás concesións administrativas, e vostedes votaron en contra do cumprimento das recomendacións do Consello de Contas, que ían encamiñadas a previr a corrupción nese ámbito. Polo tanto, estamos ante unha proposición de lei basicamente propagandística e na que votaremos en contra. E pedímoslle ao Partido Popular que a retire e que presente unha proposición de lei que realmente teña calado e que realmente dote o Consello de Contas dos medios humanos e materiais necesarios para a loita e a prevención da corrupción. E ademais teña en conta tamén a regularización xa dunha vez da situación laboral dos traballadores e traballadoras do Consello de Contas. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra o señor Jorquera Caselas.
Grazas, señora presidenta. Deputados e deputadas, señoras e señores do Grupo Popular, en política e na vida as formas son moi importantes, acostuman ser definitorias do fondo. Vostedes non son un grupo de oposición que teña que recorrer ás proposicións de lei como vía para impulsar a actividade lexislativa nesta Cámara; vostedes son o grupo que dá soporte ao Goberno e o grupo que ostenta a maioría neste Parlamento, en boa medida o goberno deste Parlamento tamén depende de vostedes. E dicimos isto porque existían outras dúas vías para reformar a Lei do Consello de Contas: unha, que o Goberno remitise un proxecto de lei a este Parlamento, un proxecto que na fase de anteproxecto tería que estar sometido ao proceso de consultas que agora vostedes saltan; a outra, que promovesen a creación dunha ponencia parlamentaria coa participación de todos os grupos e dando audiencia ao propio órgano e a todos os axentes implicados. Sen dúbida, esta última é a máis acaída, pois estamos a falar dun órgano estatutario que emana directamente do Parlamento e non do Executivo. Pero non, vostedes presentan unha proposición de lei para reforzar presuntamente o Consello de Contas, propoñen ampliar significativamente o seu ámbito de competencias, propoñen incluso introducir mecanismos de inicio de procedementos de fiscalización a través de denuncias remitidas por cidadáns e asociacións. E fan todo isto sen contar co propio Consello de Contas, sen consultar tampouco cos profesionais que traballan neste órgano, sen incorporar medidas para asegurar de verdade e non de boquilla a autonomía e a independencia do Consello de Contas, e sen incorporar medidas para dotar o Consello de Contas de máis medios, de máis recursos humanos e materiais para asumir as novas funcións. E por se fose pouco, mentres tanto seguen incumprindo a lei actual, pois como grupo maioritario teñen unha responsabilidade evidente en que non se procedese aínda á renovación deste órgano, e o Goberno galego segue incumprindo sistematicamente as propias recomendacións que fai o Consello no exercicio das competencias que ten actualmente encomendadas. Miren, señores do Grupo Popular, o problema desta proposición é que é fume, propaganda, non é críbel. O BNG está de acordo en dotar o Consello de competencias en materia de prevención da corrupción. Subscribimos as propostas que fixo o señor Carlos Varela. É máis, o BNG iría máis aló, atribuiría ao Consello de Contas tamén parte das funcións que agora desenvolve o Tribunal de Cuentas, incluída, por exemplo, a competencia en materia de axuizamento, aínda que haxa que reformar para iso a Lei orgánica do Tribunal de Cuentas do Estado. Na febre centralizadora que estamos vivindo chegou a haber voces no Partido Popular que se preguntaban que sentido tiñan dezasete tribunais de contas nas comunidades autónomas. O propio señor Puy fixo alusión ao Informe Cora. Afortunadamente o Consello de Contas en Galiza está blindado polo Estatuto. Eu pido que imaxinen, cando o labor de fiscalización das contas públicas é máis importante que nunca, que esta función dependese única e exclusivamente do Tribunal de Cuentas do Estado; un Tribunal de Cuentas que xa está hoxe en día total e absolutamente desbordado, sen capacidade para desenvolver con eficacia o seu labor. Mais para ampliar as competencias do Consello de Contas hai dúas premisas básicas: A primeira, dotalo de máis medios, de máis recursos. O propio conselleiro maior en funcións dixo neste Parlamento que a asunción de novas funcións requiriría de máis recursos e, por tanto, de máis orzamento. En cambio, o señor Puy manifestou que os actuais recursos son suficientes, e no texto da proposición dise textualmente que "o modelo elixido evita incorrer en gastos adicionais". E eu pregúntolles, pídolles que contesten de verdade ao seguinte: ¿vostedes de verdade pensan que o Consello pode asumir competencias en materia de prevención da corrupción, de fiscalización da actividade económico-financeira dos partidos que perciban subvencións da Comunidade Autónoma, de fiscalización da evolución do patrimonio de altos cargos, de asesoramento ao Parlamento en materia económico-financeira sen mellorar significativamente os medios con que contan? Miren, acreditamos na profesionalidade do persoal que traballa no Consello de Contas, pero, desde logo, nin cremos nas superwomen nin cremos nos supermen. E a segunda premisa, señor Puy, é asegurar a independencia do órgano. Está na tribuna de convidados o señor Jesús Palmou, que me merece pleno respecto, pero non creo que se asegure a independencia do órgano promovendo para o órgano a ex secretarios xerais dun determinado partido político; non creo que se promova a independencia do órgano cando en trinta anos da existencia do Consello de Contas a situación do persoal segue sen regularizarse; non creo que se asegure a independencia do órgano cando a maior parte do persoal do Consello de Contas está nunha situación de interinidade. A precariedade, a falla de estabilidade é incompatíbel coa independencia, señores do Partido Popular. Miren, hai un refrán que di que o papel aguanta todo. Pero, como diciamos antes, o problema desta proposición é que non é críbel, é fume, é propaganda. Forma parte da operación de lifting que anunciou nesta tribuna o señor Feijóo cando compareceu en teoría para dar conta da súa inhibición ante os casos de corrupción e el presentouno como unha comparecencia seica para dar impulso democrático. Vostedes intentan encubrir, señores do Partido Popular, a súa falla de compromiso para loitar contra a corrupción presente sacándose da chistera propostas baleiras para facer crer que van combater a corrupción futura. Propostas que só buscan o golpe de efecto, o titular do xornal do día, porque non van acompañadas das medidas necesarias para que a loita contra a corrupción sexa efectiva. Como dixemos naquel debate, a loita contra a corrupción non se predica, practícase. O primeiro que teñen que facer para que as súas propostas sexan críbeis é combater a corrupción na práctica, e vostedes, señoras e señores do Partido Popular, non o fan. Vostedes seguen mirando para outro lado ante os múltiples escándalos de corrupción que afectan o seu partido. Vostedes seguen mirando para outro lado ante o presunto financiamento irregular durante décadas do seu partido, sendo ademais, segundo todos os indicios, o Partido Popular de Galiza unha peza central nese entramado. Vostedes seguen mirando cara a outro lado ante os múltiples casos de imputación de cargos do seu partido; a lista de imputados do Partido Popular de Galiza é interminábel, e moitos deles aínda por riba son candidatos nas vindeiras eleccións municipais. Por iso, señores do Grupo Popular, as súas propostas son cortinas de fume, son manobras de distracción. Porque son puro fume, pura propaganda, o Bloque Nacionalista Galego vai votar en contra desta proposición do Grupo Popular. Moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, ten a palabra don Ramón Vázquez Díaz.
Bo día a todos e a todas. Ata aquí temos chegado, ¿non? A falta de dez días para o inicio da campaña electoral, en plena precampaña, o Partido Popular presenta esta iniciativa sobre a prevención da corrupción a través do Consello de Contas. En plena precampaña –como dicía– e mentres a Fiscalía de Corrupción vén de constatar no seu escrito de acusación a existencia dunha caixa B no Partido Popular e a súa responsabilidade civil pola contabilidade paralela desta organización; cando a cidadanía no día de hoxe aínda non se ten recuperado do estupor provocado polo roubo e saqueo perpetrado polo señor Rato e outras ratas, eses que dende o Fondo Monetario Internacional receitan recortes para a cidadanía; cando coñecemos que o deputado o señor Pujalte e o ilustre embaixador de Londres, o señor Trillo, percibían cuantiosos emolumentos por asesorar empresas concesionarias da construción; cando o propio antigo secretario da organización do Partido Popular, o señor Pablo Crespo, nas mesmas datas en que o señor Feijóo viaxaba en iate cun narcotraficante, recoñecía que recadaban 300.000 euros anuais en Galicia en diñeiro negro e que esta cifra se duplicaba en campaña electoral; cando sabemos que na actualidade o 10 % dos alcaldes galegos do Partido Popular están imputados, dezaoito en total, e que quince deles concorren ás vixentes eleccións municipais. Esa é a rexeneración democrática que nos propón o señor Puy, imaxino. E, como dicía, en plena precampaña preséntase esta proposición de lei para previr a corrupción. Este país, dende logo, non se merece este goberno, este país non se merece o grupo que sostén este goberno. Faise ademais esta proposición polo procedemento exprés dende o grupo maioritario, sen borrador, sen anteproxecto de lei e, dende logo, sen a posibilidade previa de facer achegas, só a partir de agora. Faise sen falar cos traballadores do Consello de Contas, iso é o máis importante; sen falar cos seus representantes, sen escoitar a Xunta de Persoal do Consello de Contas –así o teñen testemuñado–; sen ter falado tan sequera cos conselleiros do Consello de Contas. Había présa –imaxinamos–, había urxencia por presentar esta iniciativa en plena campaña; era unha iniciativa cun fin puramente cosmético, cun fin estético. Unha lei que basicamente se basea en constituír unha nova sección para a prevención da corrupción. Permitiranme resumila grosso modo deste xeito. A través dun artigo, o artigo 5 bis, que atribúe competencias como colaborar coa Administración, solicitar información, asesorar o Parlamento, fomentar a conciencia e a participación cidadá, etc., etc. Novas e difusas funcións, pero sen novos medios, novos recursos; todo o contrario. A situación do Consello de Contas é de evidente abandono. Sesenta e tres dos sesenta e cinco traballadores foron nomeados por libre designación; supoño que así se garante a independencia, ¡esa é a maneira de garantir a independencia! Hai unha taxa de interinidade que supera o 12 %, dúas prazas dos propios conselleiros están vacantes e a do propio conselleiro maior foi prorrogada dende o ano 2013. Dende o ano 2009 a Mesa de negociación do persoal funcionario presentou un Anteproxecto de estatuto de persoal do Consello de Contas de Galicia; imaxinamos que segue gardado na gabeta, que segue no caixón. E verán, señores do Partido Popular: para loitar contra a corrupción hai que ter medios; para traballar na loita contra a corrupción hai que garantir a seguridade, autonomía, independencia do persoal ao servizo do Consello de Contas; débese contar con corpos e escalas ben definidos, ao contrario do que sucede agora; débese regular de forma precisa a forma de acceso; e débese rematar coa indefinición e a precariedade. Pero a lei non só non resolve estes que si son os problemas do Consello de Contas, senón que os empeora, empeóraos notablemente. De feito, modifícase o artigo 17, no que se sinala que o persoal do Consello de Contas se rexerá pola lexislación reguladora do emprego público de Galicia, e acabamos de falar desa lei. E xa temos, polo tanto, aprobada unha Lei de emprego público de Galicia, na que a través desa lei se establece para o Consello de Contas o sistema de concurso específico para a asignación de persoal, un concurso específico que contempla a posibilidade dun 45 % do baremo a través do proceso de entrevista persoal. ¡Nova vía para garantir a independencia no acceso a unha función fiscalizadora tan importante como a que realiza o Consello de Contas! Polo tanto, introdúcense criterios subxectivos no nomeamento dos traballadores do Consello de Contas. E iso atenta directamente contra a independencia do ente fiscalizador, e así non se pode garantir unha realización de funcións minimamente digna do Consello de Contas. Os auditores, as auditoras, as técnicas de auditoría, os auxiliares administrativos, os secretarios e as secretarias precisan de independencia, pero tamén de medios, de autonomía e tamén da capacidade de facer o seu traballo con rigor. Porque do contrario o que se está a apostar é precisamente por xerar unha profunda impotencia diante dos cando menos numerosos casos de corrupción que asolan o noso país. Pero non só iso, non só se fai iso. No plan de traballo para o ano 2015, presentado na Comisión para as Relacións co Consello de Contas –en datas recentes, por certo–, rexístrase unha redución de persoal, concretamente un axudante de auditoría menos, no apartado referido, ¿como non?, á auditoría das corporacións locais, as corporacións locais do Partido Popular. ¡Que casualidade, xusto se reduce persoal na auditoría das corporacións locais! Por certo, un plan de traballo –o de 2015– que se presentou aos grupos na Comisión para as Relacións co Consello de Contas unha vez que xa estaba presentado e realizado. Polo tanto, dificilmente van poder asumir ese plan de traballo as propostas dos grupos da oposición. Polo tanto, se o Goberno galego, se o Partido Popular, se o grupo que sostén o Goberno quere traballar de maneira decidida na loita contra a corrupción ten que asumir as propostas –como dixo o señor Puy– do fiscal xefe do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, que pasaban, si, por implementar as funcións do Consello de Contas, pero tamén pola creación dunha fiscalía especializada, dunha unidade especializada de loita contra a corrupción. Pero cando o Grupo da Alternativa Galega de Esquerda trouxo esas medidas ao Parlamento, vótase en contra. Esa é a vontade de consenso á que facía referencia –supoño– o señor Puy. A norma, en definitiva e por resumir, non permite, non mellora a realización dunha acción contundente contra a corrupción por parte do Consello de Contas. E podémola resumir nun cúmulo de contradicións; contradicións porque o que pide son máis funcións con menos medios, e iso é imposible de soster dende o punto de vista, cando menos, lóxico; contradicións e redundancias, porque se presenta unha modificación do artigo 5, onde se contempla a derivación dos casos nos que existan indicios de delito contable ao Tribunal de Cuentas, algo que en realidade xa existía; contradicións, redundancias e tamén incongruencias, como no caso do artigo 23, onde se fala da creación dunha comisión mixta, formada polo Consello de Contas e a Intervención Xeral da Xunta de Galicia, e permítame dicir: con claros visos de interferencia, esa comisión mixta. Polo tanto, contradicións, redundancias, incongruencias e tibieza. O apartado de sancións, artigo 28, establece sancións que van dende os 600 euros aos 6.000 euros. Claro, cando falamos de delitos fiscais ou delitos de corrupción que implican millóns de euros a un particular ou a unha entidade, pónselle unha sanción de 600 euros. Supoño que será rendible corromperse, ou non sei se é iso o que pretende o Goberno galego. Fagan caso das recomendacións da Fiscalía. E, dende logo, nós cremos que é necesaria a creación dunha unidade especializada na loita contra a corrupción, pero moitas outras medidas. Alternativa Galega de Esquerda, a través a súa voceira, presentou un programa completo de loita contra a corrupción, máis de cincuenta medidas: medidas que pedían precisamente a creación desa fiscalía galega anticorrupción; medidas para dotar de medios materiais os xulgados que están loitando de maneira incansable...
Remate, por favor.
...contra a corrupción, como é o caso do Xulgado número 1 de Lugo, ao que se lle quitan medios persoais, persoal administrativo, xuíces de apoio, e así é como se pretende que loite contra a corrupción; a creación de novas órganos xudiciais; a creación de novos tipos penais e endurecemento das penas contra a corrupción; a ampliación da inhabilitación por delitos relacionados coa corrupción; unha nova Lei de financiamento dos partidos políticos de Galicia; unha nova Lei de publicidade institucional; unha nova Lei electoral; unha redución do persoal de libre designación; unha nova Lei do solo de Galicia, que o que vai facer é ampliar os casos de corrupción vinculados co urbanismo. Aí é onde se ten que demostrar a vontade política, o contrario é un mero exercicio de camuflaxe política, unha operación cosmética...
Remate, por favor.
...E eu o que lles pediría, o que lles pide o pobo galego, é que se deixen de cirurxía estética e apliquen o bisturí, rachen coa corrupción, asuman as responsabilidades, e, de verdade, rompan coa...
Moitas grazas, señor Vázquez.
...corrupción estrutural que asola o seu partido. Máis nada e moitas grazas.
Grupo Socialista, ten a palabra o señor Méndez Romeu.
Señor Puy, hoxe vostede na súa intervención lembroume unha historia moi famosa, un dos contos máis interesantes dun escritor excepcional, que era Jorge Luis Borges. O conto, seguramente vostede o coñecerá, chámase "O xardín de sendeiros que se bifurcan". Nel un chinés perseguido por un irlandés foxe, descobre o segredo do labirinto, mata a alguén que non tiña nada que ver co problema e lanza así unha mensaxe urbi et orbi. É un conto moi filosófico que entraña problemas que son amplisimamente discutidos polos expertos. Porque vostede, señor Puy, que empezou magnificamente o seu discurso poñendo sobre a mesa un feixe de ideas que ningunha persoa preocupada polo problema da corrupción pode esquecer, rapidamente comezou a fuxida. ¿Cara a onde? Cara a buscar unha vítima propiciatoria, cara a buscar un organismo que pasa por aí e que ten unha relación colateral pero onde a través dunha modificación vostede quere mandar unha mensaxe urbi et orbi de que o Goberno está definitivamente implicado contra da corrupción. Igual que o chinés perseguido polo irlandés, porque vostedes están perseguidos policial e xudicialmente. Señor Puy, vostedes traen hoxe unha proposta improvisada e carente de rigor, da que é fácil deducir que non teremos resultados prácticos no seu momento, trátase de aparentar que se fai. Isto é así ata tal punto que a Xunta no Proxecto de lei de financiamento dos partidos –que ese si que o envía a Xunta a esta Cámara– anuncia que o Consello de Contas será reformado no prazo dun ano. Logo, ¿a que vén esta proposición de hoxe? Na resolución número 2 do último debate do estado da Autonomía vostedes comprometéronse a aprobar o ditame da Comisión da corrupción antes de rematar o pasado ano. Aí estaba o labirinto que había que desentrañar, e aí estábase percorrendo o camiño axeitado para poder facelo cun amplo consenso. Vostedes abortaron este asunto e fixeron xustamente o que non deberían, que foi impedir que houbera conclusións, nin ditame nin votos particulares. Non querían nin acordos nin compromisos, só unha pantalla que cubrira as escandalosas actuacións de tantos dirixentes políticos populares –incluído o presidente Rajoy, os numerosos dirixentes populares e de Galicia–, porque son escándalos que implican nada menos que o financiamento ilícito da súa organización a todos os niveis. E hoxe temos aquí a arroupaxe, o manto de púrpura para investir os novos loitadores contra da corrupción. Tanto ten, que co texto que vostede pon hoxe sobre a mesa non se podería ter detectado nin un só dos escándalos recentes, nin urbanismo, nin a selección de persoal, nin en contratacións de bens e servizos, nin en tráfico de influenzas, nin en financiamento ilícito. Tanto ten que non exista un diagnóstico previo das causas e que, polo tanto, non se poidan definir as estratexias axeitadas para resolvelas. O importante é nomear un responsable, haberá un organismo que se ocupe disto e á súa fronte haberá alguén, iso si, da confianza da maioría popular. ¿Quizais están pensando en nomear como novo tsar da loita contra da corrupción un xurista independente de recoñecido prestixio?, ¿talvez un loitador social contra da corrupción?, ¿talvez unha personalidade intelectual de honestidade probada na loita contra do tráfico de influenzas e demais delitos? Non semella probable. Este Goberno nomeou coñecidos persoeiros do partido conservador como membros do Consello de Contas, e do texto proposto non deriva ningunha cautela sobre os futuros membros; ninguén mellor que un ex conselleiro para garantir que non haberá investigación incómoda, informe inoportuno ou datos incontrolados. E así hoxe o Consello de Contas está presidido por quen foi máximo dirixente do Partido Popular, precisamente cando o señor Crespo organizaba a fraude fiscal entre outras actuacións. ¿Vai ser este quen persiga a corrupción? Este feito é determinante para dar credibilidade ao que hoxe debatemos, porque é ontoloxicamente imposible, é unha contradición absoluta, é un oxímoro que un órgano ferreamente controlado polo Goberno sirva como control da corrupción. A falta de credibilidade lastra totalmente este proxecto. Mesmo ten unha cláusula ad hominem para garantir que un dos actuais conselleiros do Partido Popular de 80 anos poida continuar temporalmente. No Sergas, todos os médicos e xefes de servizo expulsados manu militari ao cumpriren os 65 anos, xusto cando están pechadas as plantillas, e aquí necesítase o concurso dun home excepcional. Quizais –pregúntase este grupo– porque foi o único conselleiro que proclamou a súa lealdade ao presidente da Xunta na toma de posesión. Se o teórico controlador se autodefine como servo do controlado, ¿de que serve? ¿Cre o PP que este texto evitaría os escándalos recentes, como financiamento ilícito, trama dos falsos cursos de formación, irregularidades na Deputación de Ourense, pelotazos urbanísticos varios, amiguismo na selección do persoal, o conseguidor e amigo do presidente, etcétera? O PP quería unha aparencia e a proposición responde a ese obxectivo. Por iso nin sequera foi consultado o Consello Consultivo, segundo acaban de dicir os seus membros publicamente. Por iso non se arranxan os problemas endémicos do Consello, como é a estrutura do persoal, totalmente dependente da vontade política, orfo de carreira administrativa e da autonomía dos seus funcionarios. Por iso evitan dotalo de medios axeitados para facer fronte ás novas competencias, porque non son competencias reais, son aparencia de competencias. Como no mito da caverna de Platón, trátase de que os cidadáns que soamente ven o reflexo da realidade a tomen por tal. Señor Puy, vostedes poderían optar por elaborar un texto no Parlamento, con comparecencias e informes. Non queren, só importa dicir que este texto controlará a corrupción. Vaiamos ao texto. Afírmase que o Consello controlará a actividade económica dos partidos. Oia: ¿están obviando a lei vixente e as competencias do Tribunal de Cuentas? Indica que o Consello poderá acceder ao Rexistro patrimonial de altos cargos, pero obvian que non terá capacidade de investigación e de averiguación, nin sequera sobre as declaracións tributarias. Neste asunto, por certo, a lei estatal do mes pasado é moito máis seria. Establecen unha vía de resolución de reparos de legalidade que compromete a independencia do Consello e que, en todo caso, exixiría recursos complementarios, que denegan. Definen un marco de relacións coa Intervención da Xunta que nada menos que transforma o fiscalizador en fiscalizado. Especial mención, porque isto si que ten mérito, merece o engano público de crear un mecanismo para que os cidadáns poidan facer denuncias, cando non establecen nin medios nin procedementos eficaces. Isto vai provocar o colapso da institución. E, por enésima vez, volven modificar unha norma de hai nada, como é o Consello Consultivo, para introducir máis confusión. Son pinceladas dunha proposta normativa, señor Puy, con todo respecto, manifestamente inútil. Aos cidadáns hai que dicirlles algo máis, hai que dicirlles que a democracia virtuosa non é só cuestión de normas escritas, senón de normas tácitas, de actitudes de respecto aos opoñentes e de integración da diferenza. Este Parlamento é hoxe un muro das lamentacións. O muro das lamentacións en Xerusalén serve para que os xudeus se laien da cidade salomónica perdida. Aquí o muro das lamentacións é un laio continuo diante do que puido ser e non é este Parlamento, diante da perda dun parlamentarismo construtivo en troques do despotismo maioritario. Se na Comisión parlamentaria que vostedes abortaron...
Remate, por favor.
...tiveran escoitado con atención, hoxe non presentarían este texto. Señor Puy, vostede está perdido no seu labirinto, porque precisamente non quixo seguir o fío de Ariadna, que era a Comisión que estaba funcionando con normalidade. Por iso non imos poder apoiar este texto, porque apoialo sería contribuír a confundir os cidadáns. E debemos dicirlles que esta norma non persegue mellorar as nosas institucións nin mellorar a transparencia, só persegue lavar a cara dun partido e dun goberno incapaces de poñer orde entre os seus e incapaces de comprometerse coa honestidade e coa decencia.
Grazas, señor Méndez Romeu. Rolda de réplica. Grupo parlamentario autor da proposición de lei, ten a palabra don Pedro Puy Fraga.
Moitas grazas, señora presidenta. Eu quero recordar unha vez máis que estamos no debate de admisión a trámite, e vostedes cando rexeitan que se tramite isto, o que rexeitan e o que votan en contra é que en Galicia haxa alguén que preveña a corrupción, co cal quedan en evidencia, do mesmo xeito que votaron en contra da admisión a trámite da Lei de participación. [[Aplausos.]] Fíxose isto... déronse dous motivos: de forma e de contidos. Permítanme que diga sobre as formas: unha proposición de lei é o método que temos para que no Parlamento cheguemos a acordos. Se chega a ser o Goberno o que presenta unha proposición de lei, estarían dicindo que o Goberno, que vai ser controlado, aproba e remite a lei coa que o van controlar para que o controlen pouco. Eu creo que é o sistema máis respectuoso co desenvolvemento dunha institución estatutaria como é esta. O señor Méndez Romeu veu contarnos unha fermosa historia de Borges e, en realidade, utilizou unha fermosa historia de Borges para contarnos el un conto que si que é chinés. A historia de Borges é dun chinés e dun irlandés e o conto do señor Méndez Romeu é un conto chinés. Porque a segunda proposta que escoitei é o da Comisión, e o señor Méndez Romeu segue empeñado en dicir que a Comisión a abortou o Grupo Popular. Eu quero recordarlle que, cando se constituíu o 23 de setembro de 2013 na Comisión a Ponencia, AGE e Bloque marchan da Ponencia, non queren estar. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non forman parte da Ponencia. [[Murmurios.]] Da Ponencia, si, señora. [[A señora Pontón Mondelo pronuncia palabras que non se perciben.]] Perdón, presidenta, teño pouco tempo.
Si, pero eu son a que lle direi á señora Pontón que non ten a palabra.
Xa, xa, pero isto non parou. [[Murmurios.]] Non entran na Ponencia. Aprobamos a continuación unha resolución na que vostedes, o Partido Socialista, votaron a favor de reformar o Consello de Contas para atribuírlle competencias de prevención da corrupción. E a maiores, que é o máis simpático, o señor Feijóo convoca o señor Besteiro o 5 de novembro e dálle un plan para poder acordalo na Comisión. Señor Méndez Romeu, vostede sabe que eu pedín que se convocara a Ponencia da Comisión anticorrupción e que lle pasei un documento. E paseille o documento aos poucos días daquela data, o 6 de novembro, e vostede non me contestou; entre outras cousas, nese papel ía a proposta de reformar o Consello de Contas. Sigo agardando que vostede a un papel escrito entregado en Ponencia me dea unha contestación. [[Aplausos.]] A continuación, critican as persoas que están no Consello de Contas e din que as nomeou o Goberno, cando é falso, e vostede votounas nesta Cámara. E que chega ata o extremo no seu conto chinés de divagar, de dicir que o nomeou o Goberno ao señor Palmou, cando vostede o votou nesta Cámara porque ten que saír elixido desta Cámara. [[Murmurios.]] Pero o máis grave do asunto é que vostede sabe mellor que ninguén que o día 20 de febreiro o señor presidente da Xunta chamou o señor Besteiro, e díxolle que estaba disposto a falar de perfís, por exemplo, profesionais dos que vostede di, digamos que son coñecidos polo seu compromiso na loita contra a corrupción. E o día 20 de febreiro quedou o señor Besteiro de contestar –isto era un venres– o luns seguinte, é dicir, o día 23 de febreiro, e segue o señor Feijóo agardando pola chamada do señor Besteiro para falar da renovación dos órganos institucionais. Polo tanto, eu pediría un pouco de rigor e que non nos veñan contar contos chineses. Nós presentamos isto porque cremos firmemente que a condición humana, e non a militancia política, é a que condiciona que haxa corrupción. Eu sei que hai grupos aquí que pensan que todos os seus son bos, porque son de esquerdas e son majos, e nunca están corruptos ata que chegan ao poder e aparecen cousas, claro. E nós pensamos que é unha condición propia do ser humano, con independencia das súas crenzas ou das súas ideoloxías, e por iso hai que actuar e cómpre actuar institucionalmente. Eu quero ler o que dixo o fiscal, porque todo o mundo aplaude o fiscal. Dixo literalmente na Comisión: "Como bo coñecedor do mapa de comportamentos de risco nas administracións públicas, ao Consello de Contas poderían caberlle, entre outras funcións, a centralización das informacións necesarias para a xestión preventiva dos riscos da corrupción, a súa tipificación e identificación dos sectores ou actividades onde este risco sexa máis probable, e a elaboración de programas tipo ou plans de prevención adaptados á nosa realidade". Isto foi o que dixo o fiscal e isto é o que vai nesta lei. Pero eu, ¿que queren que lles diga se seguen confundindo? As sancións son por non colaborar co Consello de Contas, non por ter corrupción. E o funcionario que non colabore co Consello de Contas é o que é sancionado nesta lei, e non o que mete a man no cazo, que ese vai aos tribunais de xustiza como estamos a comprobar día a día.
Remate, señor Puy, por favor.
Toca falar do contido, imos ver o contido. Eu dicía ao inicio da miña intervención que fronte á corrupción pode ocultarse, pode utilizala partidistamente...
Remate, por favor.
...e poden tomarse as cousas en serio. Hoxe vostedes decidiron tomala partidistamente, pero agora coas emendas van ter que retratarse en serio, e nós seguimos abrindo a man...
Moitas grazas, señor Puy.
...para negociar e consensuar a reforma da Lei do Consello de Contas. Moitas grazas.
Moitas grazas. Debate de totalidade do Proxecto de lei de creación do Colexio Oficial de Dietistas-Nutricionistas de Galicia
A este proxecto de lei presentouse unha emenda de devolución do Grupo Parlamentario Mixto. Para a presentación do proxecto de lei ten a palabra o vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, don Alfonso Rueda Valenzuela.
Presidenta, señorías, bo día. Comparezo hoxe ante esta Cámara para presentar en nome do Goberno o Proxecto de lei de creación do Colexio Oficial de Dietistas-Nutricionistas de Galicia. Unha petición que lle foi trasladada no seu día á Xunta de Galicia polos propios profesionais que naquel intre se agrupaban na chamada Asociación Galega de Dietistas-Nutricionistas. A Lei 11/2001, de colexios profesionais de Galicia, establece no seu artigo 11 que no ámbito territorial de Galicia a creación de colexios profesionais debe facerse por lei do Parlamento de Galicia e que cando a iniciativa sexa do Consello da Xunta o correspondente anteproxecto de lei se fará a petición dos profesionais interesados, e logo de apreciación por parte do Goberno da Xunta do interese público que concorra na creación dese colexio, polo tanto, na petición que fan. E, polo tanto e en consecuencia, este goberno iniciou a tramitación do procedemento de elaboración do anteproxecto de lei unha vez que lle foi presentada –como dicía– a solicitude de creación pola Asociación Galega de Dietistas-Nutricionistas hai xa catro anos, xunto cunha exposición motivada unida a esta petición das razóns que xustificaban, na súa opinión, a creación do colexio, no que facía referencia ao interese público, que ten sen dúbida a nutrición humana e a dietética na prevención de enfermidades e no coidado da saúde das persoas. O paso seguinte que se deu foi someter a información pública a solicitude de creación do colexio. Fíxose isto no DOG número 249, do 30 de decembro do ano 2011, e hai que dicir que no prazo dun mes non se formularon alegacións que supuxesen cando menos a tramitación do anteproxecto de lei. Non houbo, polo tanto, cuestionamento do que se debatía naquel momento, que era o carácter de interese público da creación e da existencia deste colexio. A continuación solicitáronse os informes preceptivos e aqueloutros que sen ser preceptivos se considerou dende o Goberno da Xunta que eran convenientes para a elaboración do anteproxecto de lei; entre outros, os dos colexios oficiais de médicos e de farmacéuticos de Galicia. Tamén o interese público foi recoñecido nun informe da Consellería de Sanidade, que remarcou a súa condición de profesión sanitaria titulada e, polo tanto, regulada na Lei 44/2003, de ordenación das profesións sanitarias, e tamén a contribución das funcións que desenvolvían estes profesionais: a tutela dun dereito constitucional á saúde e, polo tanto, á vida e á integridade das persoas. Hai que dicir, porque é así, que a tramitación deste anteproxecto de lei é certo que sufriu un atraso, xa dicía que se iniciou no ano 2011, pero a intención era acompasar naquel intre a súa aprobación coa tramitación que se empezou a facer por parte do Goberno do Estado do Anteproxecto de lei de servizos e colexios profesionais, en cumprimento –tiñan que facelo– do establecido na disposición transitoria cuarta da Lei 25/2009, de transposición de directivas europeas. Este anteproxecto incluiría a delimitación de que profesións tiñan que ser de consideración obrigatoria. Co cal a súa aprobación, se tivera tido lugar, nos tería permitido tamén aprobar en Galicia un texto xa adaptado ás exixencias da nova normativa estatal, e esta foi a razón de esperar naquel momento. Pero, como vostedes saben, pese a que é certo que existiron varias versións dese anteproxecto de lei, o certo e verdade é que na data actual non prosperou a aprobación e, polo tanto, consideramos dende o Goberno da Xunta de Galicia que cumpría finalizar a tramitación deste anteproxecto de lei e, polo tanto, crear o Colexio de Dietistas-Nutricionistas; é dicir, que estes profesionais non tiveran que agardar máis e puideran ter o seu colexio creado. Polo tanto, este é o obxecto de debate, dado que entendemos que había motivos dabondo –como dicía– para que os dietistas-nutricionistas de Galicia conten dende xa cun colexio profesional. Hai que destacar, polo tanto, en primeiro lugar, que a día de hoxe Galicia conta con colexios oficiais na maior parte das profesións sanitarias tituladas que están recoñecidas na lei do 2003 á que antes me refería, na Lei 44, de ordenación das profesións sanitarias. Dicir tamén que se facemos un pequeno varrido polo resto das comunidades autónomas constatamos que a día de hoxe existen xa dez colexios de dietistas-nutricionistas en comunidades autónomas, na de Navarra, Baleares, Aragón, Castela-A Mancha, Valencia, País Vasco, Andalucía, Cataluña, Murcia e Castela-León. Polo tanto, non é unha figura nova que non exista xa en moitas das comunidades autónomas. E tamén hai que salientar que nesta lexislatura, como saben vostedes, as Cortes Xerais aprobaron a Lei 19/2014, de creación do Consello Xeral de Colexios Profesionais, como corporación representativa no ámbito estatal e con funcións de coordinación de todos os colexios profesionais de dietistas-nutricionistas que existan no territorio nacional. Quero dicir ademais que foi aprobada no Congreso por todos os grupos parlamentarios. Polo tanto, está claro que existe unha tendencia clara, un desexo de colexiación ou de permitir a colexiación destes profesionais, entendendo que estaba dabondo xustificada e, polo tanto, recoñécese a importancia dunha axeitada nutrición, a importancia da actividade física regular, coñecer e valorar polas sociedades actuais a conexión entre todo isto, e coñecer e valorar que os bos hábitos alimenticios melloran substancialmente a calidade de vida das persoas e son determinantes na prevención de moitas patoloxías. Polo tanto, valoramos positivamente, e por iso se impulsou a creación de colexios profesionais destes profesionais da dietética e da nutrición, para que se poidan organizar, para que poidan promover actuacións, para que se poidan autorregular e para que poidan divulgar e mellorar as súas actividades e os seus coñecementos profesionais. Non se trata, dende logo, dunha cuestión meramente corporativa, senón que sen dúbida, e iso é o que xustifica a aprobación do proxecto polo Goberno da Xunta, vai redundar no interese xeral dos cidadáns e das cidadás na súa saúde e, polo tanto, no seu benestar. Polo tanto, presentamos un texto sinxelo na súa estrutura, que consta dunha exposición de motivos, na que se recoñece o interese xeral na necesidade de creación deste colexio, catro artigos, dúas disposicións transitorias e unha disposición derradeira. O obxecto é –como xa veño dicindo– a creación do Colexio Oficial de Dietistas-Nutricionistas de Galicia, que vai ter ámbito de actuación no territorio da nosa comunidade autónoma e que vai agrupar os profesionais en posesión dos títulos universitarios oficiais en Nutrición e Dietética, ou titulacións doutros países que resulten homologables. Tamén a lei establece que a colexiación será obrigatoria sempre e cando así o estableza unha lei estatal. Non podía ser doutro xeito, señorías, e esta redacción está adoptada seguindo os criterios da Asesoría Xurídica e tal e como se pode comprobar no expediente do proxecto de lei e de acordo coas leis estatais aprobadas na materia. Como saben vostedes, no ano 2009 o Goberno central impulsou a modificación do artigo 3.2 da Lei básica de colexios profesionais para establecer, e así quedou establecido literalmente, que será requisito indispensable para o exercicio das profesións estar incorporado ao colexio profesional correspondente cando así o establece unha lei estatal; é dicir, só unha lei estatal de acordo con esta lei do ano 2009 pode establecer que a colexiación de calquera profesión teña carácter obrigatorio. Ademais, esta decisión establecida nesta redacción da lei do ano 2009 foi referendada polo Tribunal Constitucional, que nos últimos anos ten anulado xa diversos preceptos de leis autonómicas que pretendían entrar na obrigatoriedade ou non da colexiación de diversas profesións. Polo tanto, entendemos, de acordo cun criterio xurídico que no día de hoxe xa non está, xa non admite discusión despois dos procedementos de tema constitucional, que debe ser a futura lei estatal de colexios a que teña que decidir se a colexiación dos profesionais que hoxe nos ocupa dos dietistas e nutricionistas ten que ser ou non obrigatoria, e o que fai a lei galega é establecer esa posibilidade se –insisto– a lei estatal así o acordara finalmente. E mentres tanto esta colexiación, como non podía ser doutro xeito, terá carácter voluntario. Entendemos, polo tanto, que o prexuízo para a libre competencia vai ser mínimo, máximo cando a lei galega, que adaptou á normativa autonómica a Directiva europea de servizos, dispuxo xa medidas como a eliminación das barreiras colexiais para os desprazamentos dos profesionais entre comunidades, tamén a prohibición da fixación de directrices sobre prezos entre os colexios, tamén a prohibición de existencia de cotas de inscrición que superasen os custos administrativos que supón a tramitación destas inscricións. Polo tanto, a creación deste colexio non vén agora, con este carácter voluntario e obrigatorio se se decidise no futuro, en ningún caso a infrinxir a normativa relativa á competencia. E, finalmente, señorías, as disposicións transitorias primeira e segunda o que tratan é da constitución e das atribucións da Comisión xestora provisional, que ten que constituírse para o arranque do colexio, das da Asemblea constituínte e da aprobación dos estatutos. E o proxecto remata establecendo que a lei entrará en vigor aos vinte días da súa publicación no DOG, unha vez que, se o caso, sexa aprobado por este Parlamento. Polo tanto, señorías, pola miña parte e en nome do Goberno galego queda expresar simplemente o desexo de que o texto desta lei finalmente reciba a aprobación do Parlamento co maior, coma sempre, consenso posible, tal e como contou coa unanimidade dos parlamentos autonómicos que aprobaron leis practicamente equivalentes á que hoxe traemos aquí, e que unha vez que estea en vigor sirva para dar resposta ás necesidades, ás demandas duns profesionais que levan tempo reclamando a creación deste colexio, que desenvolven unha función para a saúde pública moi importante e que, polo tanto, merecen e necesitan estar colexiados. Moitas grazas.
Rolda de defensa da emenda á totalidade, ten a palabra polo Grupo Parlamentario Mixto dona Consuelo Martínez.
Grazas, presidenta. Ben, presentamos dende o Grupo Mixto unha emenda á totalidade a este proxecto de lei e explicarei agora os motivos desta emenda. Pola Lei orgánica 16/1995, de transferencia de competencias da Comunidade Autónoma galega, transferíronse no seu artigo 5 competencias de desenvolvemento lexislativo e execución no marco da lexislación básica do Estado en materia de corporacións de dereito público representativas de intereses económicos e profesionais. O artigo 11 da Lei 11/2001, de colexios profesionais de Galiza, establece que, no ámbito territorial da Comunidade Autónoma de Galiza, a creación de colexios profesionais se fará por lei do Parlamento galego". Por iso, hoxe temos a responsabilidade de aprobar ou non a creación dun novo colexio profesional, que, ao meu entender e á marxe doutras consideracións, non responde a ningún interese público. A Lei 11/2001, do 18 de decembro, dos colexios profesionais de Galiza, establece no artigo 3 que os profesionais titulados vinculados coa Administración pública non precisarán estar colexiados; si será obrigatoria a colexiación para o exercicio da actividade privada. Polo tanto, é evidente que a existencia ou non dos colexios profesionais, en xeral, non incide para nada na calidade da prestación dos servizos profesionais que representan nin é tal o seu interese público, senón a súa colexiación sería tamén obrigatoria dentro da propia administración. Máis ben representan asociacións corporativas que teñen como fin único ou máis importante defender os intereses corporativos dos seus profesionais. E neste fin non hai nada de interese público. Así, no artigo 7, Exercicio de competencias e colaboración coa Administración, inclúe: "A Comunidade Autónoma de Galicia poderalles encomendar aos colexios profesionais, a través do correspondente convenio, a realización de actividades de carácter material, técnico ou de servizos da súa propia competencia, segundo os termos establecidos na Lei 30/1992, de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común". Neste senso, o CES, no seu ditame do 9 de outubro do ano 2000 sobre o Anteproxecto de lei do colexios dos profesionais da Comunidade Autónoma de Galiza, recomendaba: "O CES manifesta a súa reserva sobre a necesidade da existencia de entes distintos das asociacións ou sindicatos representativos de intereses profesionais que con carácter de corporacións de dereito público se constitúen para defender os intereses dunha determinada profesión e aos que se lles asignan finalidades de interese público que poderían ser exercidas pola administración". Eu diría: que deberían ser exercidas pola administración. Polo tanto, está claro que son entidades representativas de intereses profesionais e que se nalgún momento teñen un interese público é porque a propia administración lles encomenda unhas competencias que debería asumir a propia administración. No artigo 9 da lei fala sobre as funcións, que son fundamentalmente corporativas, sen ningún interese público, como exercer no seu ámbito a representación e defensa da profesión; exercer a potestade disciplinaria sobre os profesionais colexiados nos termos previstos nesta lei e nos seus propios estatutos; exercitar accións legais e adoptar as medidas necesarias para evitar intrusismo profesional e a competencia desleal; establecer os baremos de honorarios, que terán carácter orientativo –aquí eu entendo que hai unha facultade que vulnera o dereito á libre negociación colectiva entre sindicatos e patronal, establecendo baremos de honorarios que non deberían de corresponder a ningún tipo de colexio, moito menos cando falamos dunha colexiación que non será obrigada, é dicir, o colexio que conta con parte dos profesionais decidirá en nome de todos os profesionais moitas das cousas e, entre outras, pois os seus baremos–; e cantas outras funcións repercutan en beneficio dos intereses profesionais dos colexiados –non dos titulados nin dos profesionais, só dos colexiados– e se encamiñen ao cumprimento dos fins colexiais. Polo tanto, vemos que a creación dun colexio, en concreto, deste colexio, vai encamiñada á defensa fundamentalmente de intereses profesionais das persoas colexiadas, non de todos os profesionais, e que o seu interese público en todo caso dependerá das competencias que a propia administración lle outorgue ou non lle outorgue. Como xa dixo o señor Rueda, no artigo 11 fálase de que "Cando o exercicio da iniciativa lexislativa sexa do Consello da Xunta de Galiza, o correspondente anteproxecto de lei de creación farase a petición dos profesionais interesados e logo da apreciación por parte do Goberno autonómico de interese público concorrente na creación do colexio". Eu por moito que lin todos os informes non dei entendido cal é o interese público, non o dei entendido, eu non o pillei. Tamén di que "Unicamente poderá crearse un novo colexio profesional respecto daquelas profesións para o exercicio das que se exixa estar en posesión dun título académico oficial, e tamén respecto daquelas actividades profesionais nas que o seu exercicio estea condicionado á posesión dun título oficial que acredite cualificación e habilite legalmente para o seu exercicio". Segundo este artigo poderiamos constituír colexios en practicamente calquera profesión cualificada, porque todas as profesións tituladas e a todas as persoas que pretenden exercer unha profesión que require unha titulación se lles pide a mesma para poder incorporarse á actividade laboral. Pero tamén a primeira recomendación que fai o Consello da Competencia no seu informe sobre o anteproxecto di: "Recoméndase ao Consello da Xunta de Galiza que non aprobe o Proxecto de lei de creación do Colexio Profesional de Dietistas-Nutricionistas de Galiza por canto constitúe unha barreira de entrada ao exercicio da actividade profesional de dietista-nutricionista, que non resulta a proporcionada para a consecución do fin público lexítimo de protexer a saúde". É certo, se non todas as profesións sanitarias deberían de estar colexiadas e, sen embargo, múltiples funcións ou múltiples titulacións sanitarias non están colexiadas. Basea a súa recomendación o Consello da Competencia, entre outros, nos seguintes razoamentos: dá a entender que para as persoas usuarias hai dúas categorías profesionais: os profesionais colexiados e os profesionais non colexiados; a regulación dunha profesión non implica a creación dun colexio profesional, non o di en ningún sitio; o recoñecemento dunha profesión como a sanitaria non implica a creación dun colexio profesional, xa que –como dixen– multitude de profesións sanitarias non teñen colexiación, por exemplo: técnico sanitarios, os de laboratorio, medicina nuclear, raios, anatomía patolóxica..., e outras só a teñen nalgunhas comunidades autónomas. Pero se falamos de incidencia na saúde pública, da importancia da alimentación na saúde pública, podemos falar tamén de que hai que colexiar os diplomados en Educación Física, posto que a actividade física é fundamental para a saúde das persoas. Dándolle voltas acabariamos todos e todas colexiados dunha antes ou despois. Máis ben parece que na creación dos colexios profesionais pesa máis o interese político nos mesmos que o interese público dos mesmos. O CES tampouco observa interese público e amosa a súa preocupación pola proliferación dos colexios profesionais. Ademais, se realmente fora de interese público xeral, para garantir unha correcta prestación sanitaria, a súa colexiación sería obrigatoria e seríao en todo o Estado. Non ten ningún sentido recoñecer unha profesión e unha actividade como de interese público xeral e despois que a regule quen queira e quen non queira non. Polo tanto, desvirtúa claramente o seu interese público. Para rematar, coincido plenamente coa preocupación e a reserva que o CES manifesta no seu ditame do 9 de outubro de 2000 sobre o Anteproxecto de lei dos colexios profesionais en relación coa non necesidade de existencia de entes distintos dos sindicatos e asociacións para a defensa dos intereses profesionais. Todos os profesionais e todas as profesionais poden, e fano, asociarse en agrupacións profesionais, o cal non implica a creación dun colexio. E se algunha organización ten capacidade e lexitimidade para a defensa dos intereses dos traballadores e das traballadoras, sexan titulados ou non titulados, son os sindicatos. Cremos que desvirtúa e que, dende logo, vai na liña do Partido Popular, e que ese é o interese público que lle ve o Partido Popular, que é debilitar cada vez máis as funcións dos sindicatos e fortalecer as funcións dos colexios profesionais e dos intereses corporativos, porque, ademais, normalmente os colexios representan persoal titulado, co cal o persoal non titulado, o pobo con menos formación, os traballadores menos cualificados sempre estarán en inferiores condicións, amparándose as titulacións nos colexios profesionais. Polo tanto, defendemos dende aquí o papel dos sindicatos na representación dos profesionais, sexan titulados ou non titulados. Polo que, baseándose na oposición razoada e coincidente coas recomendacións do Consello Galego da Competencia e do CES, solicito ao Parlamento de Galicia que non apoie esta Proposición de lei de creación do Colexio Profesional de Dietistas-Nutricionistas de Galiza por canto constitúe unha barreira de entrada ao exercicio da actividade profesional de dietista-nutricionista que non resulta proporcionada para a consecución do fin público lexítimo de protexer a saúde que di perseguir. E porque constitúe en si unha barreira para a actividade dos sindicatos, suplindo en moitas ocasións o papel que estes teñen no seu deber de negociar as condicións laborais entre a patronal e os traballadores. Nada máis, moitas grazas.
Moitas grazas. ¿Grupos non emendantes? [[Pausa.]] Polo Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra a señora Prado Cores.
Moi bo día. Efectivamente, a creación e funcionamento dos colexios profesionais está regulado en Galiza por unha lei propia, lei galega, a Lei 11/2001, que regula os principios e as regras básicas ás que deberán axustar a súa organización e as súas competencias as corporacións de dereito público representativas de intereses profesionais. Esta lei establece tres requisitos fundamentais á hora de crear un novo colexio profesional. A primeira é que, aínda que a iniciativa parta do colectivo de profesionais afectados –como é o caso que hoxe nos ocupa, do colectivo de dietistas e nutricionistas–, a creación ten que facerse por lei deste Parlamento. E establece que debe ser o poder lexislativo deste Parlamento o que determine qué profesións quedan fóra do principio xeral de liberdade. Porque, cando se crea un colexio profesional, se está a limitar ese principio xeral de liberdade; en concreto, neste caso, o exercicio da libre profesión ao establecer un marco normativo no que esta debe desenvolverse. O segundo requisito que se establece é que se trate dunha profesión ou actividade profesional condicionada á posesión dun título oficial, que tamén cumpre neste caso a creación deste colexio, xa que falamos de titulacións existentes. En Galiza existen desde hai varios anos –en concreto, catro anos– estudos propios de nutrición humana e dietética impartidos na Facultade de Ciencias da Universidade de Compostela, no campus de Lugo, da que no ano 2014 –no ano pasado– saíu a primeira promoción de dietistas e nutricionistas formados en Galiza. Consideramos no BNG que estes dous requisitos se cumpren de xeito inequívoco. O tema é que a este Parlamento lle corresponde lexislar, crear ou non a lei de creación do Colexio de Dietistas-Nutricionistas. Neste caso a iniciativa provén do Goberno galego, e debe ser por instancia do colectivo afectado, que neste caso foi a propia Asociación de Dietistas-Nutricionistas, creada desde o seu inicio case exclusivamente para chegar a este fin, a creación do colexio profesional. Mais en canto ao terceiro requisito, que é que responda ao interese público, esa cuestión cremos que está en dúbida, que hai dúbidas máis que razoables de que ese interese público estea xustificado. Expuxo a deputada que presenta unha emenda á totalidade varias consideracións, e vou reincidir nelas. Tense manifestado tanto polo Consello Galego da Competencia como polo CES, o Consello Económico e Social, a súa oposición á creación deste Colexio Profesional de Dietistas-Nutricionistas. O Consello Galego da Competencia, en concreto, recoméndalle ao Consello da Xunta que non aprobe naquel momento o proxecto de lei de creación do colexio profesional. O Consello da Xunta está claro que non aceptou esta recomendación e seguiu adiante coa tramitación, por iso estamos aquí neste procedemento. E o Consello da Competencia estima que a creación do Colexio de Dietistas-Nutricionistas non é proporcional ao obxectivo de protexer a saúde das persoas. E entende tamén que non está xustificada a creación deste Colexio Oficial de Diestistas-Nutricionistas aquí en Galiza, na medida en que si existe noutras comunidades autónomas pero non no ámbito estatal. E tampouco considera que teña este colexio profesional o seu equivalente noutras profesións reguladas no ámbito sanitario. Tamén o CES fai unha valoración negativa, naquel momento, do anteproxecto de lei, e, en concreto, emite un informe no que se reafirma no que fixo para a Lei galega de creación de colexios profesionais, xa que manifesta as súas reservas sobre a necesidade da existencia de entes distintos das asociacións ou sindicatos. Considera que estas entidades preservan o interese profesional dos asociados. E tamén considera que na normativa non se establece ningunha normativa onde as profesións colexiadas establezan que teña que ser obrigatoria a incorporación ao correspondente colexio profesional. E tamén o CES considera que, en defensa do libre exercicio da profesión, en cumprimento da defensa da competencia, a obrigatoriedade de colexiación debe suprimirse. Tamén establece que non se xustifica suficientemente a motivación do interese xeral e amosa a preocupación pola proliferación de colexios profesionais. No BNG tamén manifestamos a nosa preocupación por que a creación dos colexios profesionais se estea a regular en función da demanda de parte, cando hai unha solicitude, e que non sexa froito dunha planificación das profesións e titulacións que deben ser susceptíbeis de ser reguladas pola vía da creación dun colexio profesional. Cremos que a creación de novos colexios profesionais deberá responder a un deseño reflexionado sobre cal debe ser a administración corporativa galega, e non só vir determinada pola valoración de interese público que fan os profesionais, que se teñen que encargar de demostralo. E por iso nós non presentamos unha emenda á totalidade deste proxecto de lei, porque, xa que non existe esa normativa que establece cales deben ser as profesións colexiadas nas que sexa obrigatoria a incorporación ao correspondente colexio para exercer a profesión, porque realizan funcións que teñen que ver coa finalidade de interese público, estase deixando precisamente á iniciativa dos colectivos interesados esa demanda. Neste caso, a Asociación de Dietistas e Nutricionistas seguiu todo o procedemento para chegar ata aquí, ata que este Parlamento estea debatendo a idoneidade de creación do colexio. Cremos que, xa que se lles deixa esa porta aberta a que poidan instar a creación do colexio, por iso non nos imos opoñer á creación do mesmo. Mais temos presentadas emendas parciais, se hoxe non se ten en consideración a emenda á totalidade presentada, emendas parciais que temos presentadas e que van na dirección de que a colexiación non sexa obrigatoria, e da non supeditación á colexiación normativa estatal. Estamos a falar dunha lei que corresponde ao ámbito competencial de Galiza, ámbito competencial establecido no Estatuto de autonomía de Galiza, ámbito competencial referendado polo decreto de transferencias a Galiza, co cal debe quedar claro que é competencia de Galiza esa regulación. Por iso presentamos emendas nese sentido. A xustificación que acaba de facer aquí o vicepresidente da Xunta podería valer para deixalo ao albur na normativa estatal ou podería valer para reafirmar que é unha competencia galega. No BNG cremos que é unha competencia galega e que debemos pelexar sempre para que sexa unha competencia galega, e debe de quedar claro. Por iso, a emenda parcial que presentamos, insisto, é a emenda que deixa claro que a colexiación non pode ser en ningún caso obrigatoria, e o tema da titulación... Porque estamos nun proceso con todo o que representa o Plan Bolonia, nun proceso onde as titulacións son moi cambiantes, e entón debe quedar claro a qué titulacións queda supeditada esta colexiación. E tamén hai unha cuestión que nos parece fundamental, como é o uso tamén da lingua galega nun colexio profesional galego e que ten o seu ámbito de aplicación no noso país, en Galiza. Polo cal, insisto, non nos imos opoñer á creación deste colexio profesional, mais cremos que, se hoxe non se acepta a emenda de totalidade, na tramitación e no debate en ponencia agardamos que se teñan en conta as emendas que logo presentaremos.
Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra dona Eva Solla Fernández.
Grazas, presidenta. AGE non presentou emenda á totalidade pese a que os colexios profesionais non son tampouco modelo predilecto na defensa dos dereitos das profesións. A realidade é que máis ben entendemos que existe a necesidade real dun debate sobre a regulación dos propios colexios profesionais, as súas atribucións e o seu funcionamento. Xa que se ten demostrado en múltiples ocasións a opacidade de moitos colexios profesionais, mesmo chegando a seren denunciadas estas institucións –algunhas– en casos de corrupción, desgraciadamente. Como sucedeu, por exemplo, co presidente do Consello Xeral de Colexios de Enfermaría, relacionado tamén con esa trama Gürtel. É dicir, é necesario definir as funcións reais e auditar e controlar o funcionamento para evitar opacidade e posibilidade de actividades ilícitas en torno aos colexios profesionais. Iso, evidentemente, non exime de que a lei, efectivamente, permita a creación doutros colexios profesionais das diferentes profesións sanitarias. Polo que non imos votar en contra da tramitación tamén polo feito que xa se comentou aquí, de que foi solicitado pola Asociación de Dietistas e de Nutricionistas, a pesar de que –como xa digo– non está nos principios de AGE o modelo dos colexios profesionais como defensa dos dereitos das profesionais e dos profesionais, que entendemos que competen maioritariamente aos sindicatos de clase. Hai que advertir, aínda así, que é necesario tamén poñer en dúbida a necesidade desta lexislación antes que outros temas máis importantes mesmo para a propia profesión. E que, como xa se indicou aquí, non obedece claramente a ningunha necesidade de saúde da poboación senón máis ben a ese reclamo que fan estes profesionais e estas profesionais. É dicir, que se regule un colexio profesional non incide na mellora da saúde da poboación, nin que sexa un colexio dunha profesión sanitaria. En todo caso incidiría en melloras ou nunhas reclamacións para a propia profesión, de ser así; pero non para a saúde. O noso grupo, pola contra, si que presentou, evidentemente, emendas parciais neste escueto texto; e, sobre todo, relacionadas cun tema que entendemos que será a centralidade do debate na ponencia. Falamos precisamente da obrigatoriedade na colexiación. Xa que, se ben a pesar de non atopar unha necesidade nesta lexislación non imos entorpecer a súa tramitación de entrada, estamos totalmente en contra desa obrigatoriedade da colexiación. Unha cousa é a posibilidade da existencia deste colexio e outra cousa moi diferente é que vostedes pretendan obrigar as dietistas e os dietistas a colexiarse para poder exercer a súa profesión; de forma, polo tanto, imposta, como desgraciadamente sucede noutras profesións con colexios xa regulados. Entendemos que aí é onde vai estar o debate central na ponencia, que xa –como se dixo aquí– o propio Consello Galego da Competencia e o Consello Consultivo advirten do agravio desta medida, e solicitan que, no caso de que finalmente se tramite, sexa retirada esta obrigatoriedade. Advertimos que, evidentemente, de aprobarse con esta imposición, votarémola finalmente en contra. O Goberno galego, ao noso parecer, ten outras cousas que facer polos dietistas e polas dietistas. Eu teño que lembrar a escasa presenza destes e destas profesionais deste ramo no Servizo Galego de Saúde, que choca claramente con esa defensa precisamente da profesión que o propio Goberno fai na exposición de motivos e co que argumenta a creación deste colexio profesional. Semella un interese maior o que manifesta este Goberno de implantación da propia colexiación ou dese colexio que a defensa ou o propio impulso da profesión en si. Cando, ademais, existen escasísimos profesionais públicos e os servizos que temos actualmente en moitos casos están privatizados nos nosos hospitais. Hai pouco visitabamos –visitaba eu co compañeiro Ramón Vázquez– as dependencias do Lucus Augusti, cunha cociña moderna, moi mecanizada e pública, que, por certo, fai imposible soster calquera argumento que xustifique a privatización doutros servizos de cociña noutros centros hospitalarios do Servizo Galego de Saúde. Porque se existe unha cociña que é pública e funciona perfectamente, inhabilita, precisamente, ese discurso do Partido Popular. E, sen embargo, o servizo de dietética, é dicir, o persoal que elabora esas dietas adecuadas para as diferentes patoloxías que están dentro dese hospital público é un servizo que está privatizado, son profesionais privados os que traballan dentro dese servizo. É dicir, a Consellería de Sanidade ten privatizado este servizo sanitario, e ese si é un debate moito máis importante que a creación dun colexio profesional. Semella que teñen máis présa por aprobar a colexiación obrigatoria ou por que se constitúa este colexio que pola importancia que ten a existencia de profesionais públicos dentro do Servizo Galego de Saúde desta profesión, que realmente, a verdade, está moi minorizada. Polo tanto, entendemos que de entrada, se segue adiante e non prospera esta emenda do Grupo Mixto, non imos votar en contra da súa tramitación. Pero entendemos que ese debate queda a expensas da ponencia, que non imos votar a favor posteriormente se non se modifica esa obrigatoriedade na colexiación. E entendemos que a obriga real da Xunta de Galicia coa profesión é a contratación de persoal público no Servizo Galego de Saúde e esa reversión deses servizos privados nos nosos hospitais. Máis nada e moitas grazas.
Grazas. Grupo Parlamentario Socialista. Ten a palabra a señora Acuña do Campo.
Grazas, presidenta. Bo día, señorías; bo día, conselleiro. Quero aproveitar tamén para saudar os profesionais e as profesionais da dietética, da dietética e da nutrición, que seguro que están a seguir este debate dende algún lugar. Os dietistas-nutricionistas autodefínense como aquelas persoas expertas en dietética e en nutrición que desenrolan actividades orientadas a conseguir alimentación adecuada ás necesidades fisiolóxicas ou patolóxicas, ben dunha persoa ou ben dun grupo de persoas, atendendo aos principios de prevención e de saúde pública. Son precisamente, señorías, eses profesionais, os dietistas e os nutricionistas, os que hoxe demandan o noso apoio para a creación do Colexio Oficial de Dietistas-Nutricionistas de Galicia a través desta lei que lle plantexaron no seu día ao Goberno da Xunta. Dende o Grupo Parlamentario Socialista queremos deixar moi claro que non temos ningunha dúbida sobre a utilidade duns profesionais que, como expertos en alimentación, nutrición e dietética, teñen a capacidade de intervir na vida das persoas, tanto na saúde como na enfermidade. Ningunha dúbida, señorías, sobre a utilidade do consello dietético, nin sobre as necesidades da investigación e da docencia nesta materia. Ningunha dúbida de que, ademais, interveñen a través dos organismos gobernamentais na saúde pública, e tamén nas empresas do sector alimentario e na restauración colectiva e individual. Pero sobre o que si temos dúbidas, señorías, no Grupo Parlamentario Socialista, é sobre a obrigatoriedade dos colexios profesionais, pois na práctica resultan, efectivamente, unha barreira para aqueles profesionais que rematan a súa formación e que, aínda sen ter posibilidades reais de entrar no mercado laboral, se ven obrigados a facer fronte a pagar, taxas, cotas de colexiación, nalgúns casos moi elevadas; sen esquecer que, lamentablemente, e tamén hai que dicilo con franqueza, algúns dos colexios profesionais non están a funcionar ben, non. Perderon a súa condición de organización nacida para apoiar, para informar, para ensinar, para respaldar os colexiados e colexiadas e convertéronse nun chiringuito máis ao servizo das persoas que o dirixen. En lugar de pensar nos intereses das persoas colexiadas pensan só no que é interesante para a persoa ou persoas que os presiden, e mesmo para o goberno que os pon ao seu servizo. Pero, dito isto, imos analizar o proxecto de lei que hoxe nos ocupa. Sen dúbida, o primeiro que chama a atención é o tempo transcorrido entre que foi aprobado polo Consello da Xunta, ano 2012, e a entrada nesta Cámara, ano 2015. É verdade que se solicitaron informes a distintos organismos, pero tamén é verdade que estes foron facilitados daquela. Ademais, non sei por que houbo que esperar tres anos. Porque a verdade é que o texto que se presentou en 2015 é moi similar ao plantexado ao Goberno por ese colectivo xa no 2012. Non queremos pensar que o señor Feijóo fixera coa solicitude dos nutricionistas e dietistas o mesmo que fai con case todo: esperar ao ano electoral. Fíxoo coas infraestruturas sanitarias, deixando –si, é que me parece gravísimo, non me vou cansar de repetilo– no caixón os cartos que Europa nos deu para facer esas infraestruturas, anos e anos, sen ter en conta, primeiro, as necesidades sanitarias que había; segundo, a parálise económica que provocou a crise; e sen ter en conta as necesidades dos parados e as paradas deste país. El ao seu, e no caixón ata que chegou o 2015, ano electoral; cando entón o saca e inicia as infraestruturas tarde, mal e nunca. Aínda que neste caso pode ser que tamén influíra, como tamén recoñeceu o vicepresidente da Xunta, o lío, o tremendo lío que montou o Goberno do Estado co anteproxecto de lei dos colexios profesionais. Tanto lío, señorías, que, como con outras moitas cousas, ao final quedou paralizado. E, claro, entre lío e lío, colouse unha sentenza do Tribunal Constitucional, alá polo ano 2013, na que se respalda a colexiación, e ademais obrigatoria, para todas as persoas profesionais da sanidade, exerzan na pública ou na privada. Algo que, dende logo, os socialistas respectamos pero non compartimos. Pero o que máis nos chama a atención non é o retraso, senón que o Partido Popular e o Goberno popular vaian apoiar esta lei baseándose no feito de que se trata dunha profesión sanitaria. ¿En que quedamos, señorías? ¿En que quedamos? ¿A nutrición e a dietética é unha profesión sanitaria? Logo, ¿como entender que o señor Feijóo se empeñe en privatizar toda a alimentación dos hospitais públicos, el, o mesmo presidente que aseguraba que nunca ía privatizar as batas brancas, que nunha ía privatizar nada relacionado coa atención sanitaria? Señorías, o Grupo Parlamentario Socialista vai apoiar a toma en consideración deste proxecto de lei votando en contra da emenda de devolución que propón o Grupo Mixto. A razón fundamental que temos para isto é que son os propios profesionais os que fan esta solicitude. Profesionais que traballan a diario para mellorar a nosa saúde a través da alimentación e que cren que coa creación do colexio poderán mellorar o seu traballo. Alegan que academicamente son un colectivo coa formación e a titulación necesaria. Por certo, hai que sinalar nesta liña que o Colexio de Médicos de Ourense pretendía incluír as persoas técnicas superiores en dietética, pero esta aportación foi desestimada polo Goberno. Alegan tamén que a comunidade galega ten a competencia para crear o colexio profesional galego de dietistas e nutricionistas –este colexio, efectivamente, tamén o reflectiu o señor vicepresidente, xa existe noutras cinco comunidades autónomas–, e que ademais é un colectivo que xa está unido baixo un paraugas, organizado baixo un paraugas, que é a Asociación Galega de Dietistas e Nutricionistas, e que o colexio lles permitiría ir un pasiño máis alá. E tamén alegan que lles vai ser moi útil a creación do colexio para loitar contra o intrusismo, aínda que isto non está tan claro, señorías, pois existen profesións, como pode ser a fisioterapia ou mesmo a medicina, que, a pesar de ter flamantes colexios oficiais, están a padecer o intrusismo. Dende logo, o colexio non estorba, pero non chega para atallar nin o intrusismo nin outros moitos problemas. Tamén fundamentan os dietistas e nutricionistas a súa reivindicación no feito de que, ao tratarse dunha profesión sanitaria, está suxeita á Lei de ordenación das profesións sanitarias, que contempla non só a formación académica necesaria e as habilidades e actitudes propias da atención á saúde, senón tamén que as persoas que se dediquen a esta actividade estean organizadas en colexios profesionais oficialmente coñecidos. Esta lei considera, ademais, as profesións sanitarias, as persoas que realizan profesións sanitarias, como os licenciados en medicina, farmacia, enfermería, odontoloxía, en fisioterapia, en podoloxía, óptica e optometría, protésicos e hixienistas dentais, logopedas, nutrición e dietética e terapia ocupacional. Sen embargo, e tal e como recolle tamén o Consello da Competencia no seu informe de alegacións, a colexiación contémplase de forma moi diferente nunha e noutra profesión sanitaria. Algunhas contan cun colexio estatal, outras cun colexio autonómico, outras con colexio estatal e autonómico, outras ata con colexios provinciais. Por exemplo, medicina ten un Consello Xeral de Colexios de Médicos de España, e logo colexios oficiais de médicos provinciais. Fisioterapia, podoloxía e logopedia teñen dous colexios, un estatal e outro autonómico. Os hixienistas e as hixienistas dentais non teñen colexio a nivel estatal e si contan cun colexio profesional de hixienistas dentais galego. E nutrición e dietética tampouco ten en España colexio estatal. Así que, de aprobarse esta lei, só terían –igual que no caso dos hixienistas dentais– un colexio autonómico. Pero eu pregúntome qué vai pasar agora cos terapeutas ocupacionais. Pois, señorías, son os únicos desa lista de profesións sanitarias que quedarían excluídos, que quedarían sen colexio. Non é fácil de entender por que unhas profesións sanitarias teñen ata dous colexios e outras, sen embargo, non teñen ningún. Tampouco é fácil de entender como en Europa o 50 % dos profesionais da nutrición e a dietética traballan nos hospitais e, en cambio, aquí o señor Feijóo prefire eses cáterings tan cuestionados e a fiambreira. O Grupo Parlamentario Socialista vai rechazar, como xa dixemos, a emenda do Grupo Mixto. Pero, iso si, instando a que ese próximo colexio de nutricionistas e dietistas de Galicia non esqueza nunca que naceu para mellorar a calidade desta prestación, e que non pode resultar unha barreira para aquelas persoas que, pola razón que sexa, non poidan asumir o custo das taxas dunha colexiación obrigatoria. De momento, máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Acuña. Grupo Parlamentario Popular de Galicia. Ten a palabra don Aurelio Núñez Centeno.
Grazas, presidenta. Bos días, señorías. Bos días, señor vicepresidente. Queremos empezar, dende o Partido Popular, dando os parabéns á Xunta pola elaboración deste proxecto de lei que reclamaban os profesionais. Nós consideramos inxustificable negarlles aos profesionais galegos de dietética e nutrición a estrutura organizativa que xa teñen recoñecida noutras dez comunidades autónomas, un colexio profesional que sirva para a defensa dos intereses das persoas profesionais, pero tamén dos usuarios; ás persoas profesionais recoñecéndolles a súa formación e loitando contra o intrusismo; e ás persoas usuarias, pola evidente relación do traballo destes e destas profesionais co coidado da saúde. Saben vostedes da importancia que ten a obesidade e a síndrome metabólica na orixe das enfermidades cardiovasculares, causa principal de morte e incapacidade no mundo. Pero incluso existe relación demostrada coas enfermidades oncolóxicas, que se está a confirmar cada día máis con estudos clínicos. Queremos lembrar o apoio que sempre tiveron desde o Grupo Popular todas as iniciativas destinadas a coidar os aspectos da saúde relacionados coa dietética e a nutrición, a nutrición humana, como elementos básicos de cara a unha axeitada alimentación. De feito ese Plan Xermola, contra a obesidade infantil, do que falou o señor vicepresidente partía dunha proposición non de lei presentada polo noso grupo, que fai precisamente agora dous anos que a aprobamos, na que se instaba o Goberno a previr esa patoloxía e promover hábitos de alimentación saudables. Se vostedes queren ver ou coñecer o que comemos os galegos e galegas, eu invítoos a que pasen por calquera supermercado ou por calquera centro comercial e vexan o que se leva nos carros e o que se ve nas caixas de venda. Creo que hoxe, con esta iniciativa lexislativa, baseada nun acreditado interese público –repito, un acreditado interese público, é unha profesión sanitaria regulada, vai dirixida á cidadanía no seu conxunto e vai dirixida á mellora da saúde, eu creo que o interese público está claro–, pensamos que contribuímos ao reforzo do prestixio da profesionalidade do colectivo de dietistas-nutricionistas a través da creación do seu colexio oficial. Coñecemos todos da proliferación de informacións alimentarias faltas de rigor profesional, e efectuadas por persoas non acreditadas. E, neste sentido, entendemos que os dietistas e nutricionistas que piden a aprobación deste proxecto e a conseguinte creación do seu colexio ven nel unha oportunidade de acreditar e garantir perante os seus pacientes a súa competencia, fronte aos propagandistas das perigosas dietas milagre. E ese motivo parécenos abondosa xustificación do interese público da creación deste colexio. Respecto da emenda á totalidade do Grupo Mixto teño que manifestar a miña sorpresa; primeiro, pola súa presentación e, segundo, polo contido da propia emenda. Eu cría que neste proxecto de lei, ao que eu non lle vía mal ningún e que se limita a cumprir unha demanda dos profesionais, se rompería esa reacción automática de presentar emendas á totalidade a todo canto texto lexislativo presenta o noso goberno. Quixera lembrar que na lexislatura do Bipartito, na que se dicía que a oposición estaba botada ao monte e que tiña unha actitude destrutiva, o Grupo Popular permitiu tramitar sen emendas á totalidade vinte leis presentadas por aquel goberno. Nunha lei similar aprobada nesa lexislatura, a Lei de creación do colexio de hixienistas dentais, o Partido Popular limitouse a presentar dúas emendas parciais, unha de modificación e outra de adición, e a lei aprobouse por unanimidade. Hoxe, os que entón reclamaban da oposición a actitude dialogante presentaron emenda á totalidade a 25 das 26 leis que trouxo a Xunta, excepto á Lei de arquivos. Eu pensaba que esta podía ser outra excepción, pero non é así. Parece ser que a señora Martínez pensa que todo aquilo que vén da Xunta eméndase á totalidade sexa o que sexa. Pero, bueno, nesta ocasión, polo menos, o resto dos grupos non a apoiaron. Pero o que realmente resulta insólito na emenda á totalidade formulada pola señora Martínez é o contido da mesma. Léndoa vemos que a deputada, que chegou a chamarnos no anterior pleno "ultraneoliberais", de repente, nos adianta pola dereita; convértese a señora Martínez –supoño en "hipermegaultraneoliberal" [[Risos.]] ao acusar a este goberno de presentar un proxecto de lei que supón, segundo ela mesma di, crear barreiras de entrada ao mercado. [[Aplausos.]] Teño que dicir que nunca pensei que me vería nun debate no que fose vostede a que nos acusara de ser pouco liberais, francamente fáiseme difícil. Se isto o xuntamos á pregunta do outro día ao presidente da Xunta da señora Díaz, expresando a preocupación pola débeda, e tendo en conta que a única comunidade que ten menos débeda que Galicia é a Comunidade de Madrid, dá a sensación de que o principal referente político de parte da oposición vai ser a señora Esperanza Aguirre, que tamén ten..., ten aquel... [[Risos.]] [[Murmurios.]] Bromas á parte, ou brincadeiras á parte, o proxecto de lei non supón traba algunha á libre competencia dos dietistas-nutricionistas, nin sequera se establece a obrigatoriedade da colexiación en ningún caso. Como imaxino que as súas señorías saberán, a lexislación básica e xurisprudencia do Tribunal Constitucional deixan claro que corresponde ao Estado e non ás comunidades autónomas a competencia para decidir as obrigas de colexiación. Por iso, este proxecto, para evitar problemas posteriores, remítese ao que poida dicir a lei estatal, nada máis. Non ten máis truco nin ten máis trampa. A colexiación no proxecto é voluntaria, salvo que unha lei estatal determine o contrario. E xa se falou aquí de que había unha lei de servizos e colexios profesionais que está paralizada, e ese foi o motivo, señora Acuña, do retraso da lei, o de acompasala aos tempos para evitar ter que modificala despois. Esa lei vén ser reclamada, a Lei de servizos profesionais, recentemente de novo pola Troika. É dicir, a Comisión Europea, o Fondo Monetario Internacional e o Banco Central Europeo volveron exixir ao Goberno español que saque adiante esa lei e que reduza as colexiacións obrigatorias. De feito, o anteproxecto que manexaba o Ministerio ía cos dietistas-nutricionistas con colexiación voluntaria. Eu, dentro das miñas posibilidades, penso informar o Goberno do Estado de que a deputada Consuelo Martínez se une a unha reclamación da Troika. E, de feito, animo o Goberno, ao que ten chamado "títere da Troika", a facer caso desa recomendación da Troika non atendida –está animando ela ao Goberno–. [[Aplausos.]] Estou seguro de que o señor Junker, a señora Lagarde e o señor Draghi estarán encantados de recibila entre eles. De feito, todo este cambio de nome de "Troika" por "institucións" pensamos que vén dado pola posibilidade de que a señora Martínez entre nese grupo. Non sabemos se chamarlle a "Cuatroika"... Sería o nome. [[Risos.]] En definitiva, lamento profundamente a oposición a boleo, que dicía o presidente, e que perdamos o tempo aquí debatendo unha emenda á totalidade para un proxecto de lei que é sencillísimo. Cando fala do límite de acceso por titulación académica, "non pode limitarse o acceso" –di ela "a unha actividade profesional en función da titulación académica, e dicir iso é un descoñecemento absoluto da lexislación sanitaria". A profesión está regulada nunha lei, que establece no seu artigo 4.2: "O exercicio dunha profesión sanitaria require a posesión do correspondente título oficial que habilite expresamente para iso". E no artigo 2, e no 7.2.g) refírese en concreto aos dietistas-nutricionistas como parte desa profesión. Posteriormente, nun acordo do Consello de Ministros reguláronse as condicións que deberían cumprir os plans de estudos das ensinanzas de grao. De todos os xeitos, señora Prado, non vemos mal que o texto da lei conteña unha referencia expresa á denominación destas novas titulacións de grao. E como vimos que vostedes teñen presentada unha emenda ao articulado nese sentido, ímoslle anunciar xa previamente na reunión da ponencia que imos apoiar esa emenda. Con respecto aos informes negativos, dos que falamos aquí tamén, en todo caso lense de xeito interesado. O do Consello Galego da Competencia cómpre destacar que é un informe emitido con anterioridade á creación estatal, e, señora Acuña, por unanimidade do Consello de Colexios de Dietistas e Nutricionistas a nivel estatal. Está aprobado por unha comisión do Congreso, díxoo o vicepresidente. De feito, desde que se emitiu ese informe, outras catro comunidades autónomas aprobaron colexios de dietistas e nutricionistas. Entón fala de que hai unha discriminación entre os que se colexian e os que non se colexian no informe. Realmente agora o que hai é unha discriminación entre os profesionais galegos que non se poden colexiar e os profesionais de dez comunidades autónomas que si se poden colexiar. No caso do Consello Económico e Social vostede mutila a frase. Efectivamente, amosa ese consello a súa preocupación pola proliferación de colexios profesionais pero de colexiación obrigatoria, e neste proxecto non é o caso. Certamente o Grupo do Bloque Nacionalista Galego mantén a súa coherencia, porque vostedes non votaron no Congreso a favor da colexiación obrigatoria establecida por lei estatal para estes profesionais, e entón entendo que queiran deixar claro ou deixar constancia da súa postura favorable á colexiación voluntaria. Sen embargo, curiosamente, vostedes, cando estaban no Goberno bipartito, aprobaron sete leis de creación de colexios, e as sete establecían a colexiación obrigatoria. E eran logopedas, hixienistas dentais, enxeñeiros informáticos e mesmo xoieiros, que tiñan que ter colexiación obrigatoria. Falando do Grupo da AGE, xa lle dixemos, señora Solla, que a lei mantén a colexiación obrigatoria, salvo que unha lei estatal o impoña, e hai sentenza do Tribunal Constitucional. Eu creo que vostedes debían de poñerse de acordo cos seus compañeiros, porque presentaron en Izquierda Unida, na tramitación da Lei de creación do Consello Xeral de Colexios Oficiais de Dietistas-Nutricionistas –o señor Llamazares no Congreso e o señor Jesús Iglesias no Senado–, emendas destinadas a introducir nesa lei a colexiación obrigatoria sorprendentemente para os dietistas e nutricionistas de todo o Estado. Rexeitouno o Partido Popular. Ben, nas Cortes de Castela-León o señor González Suárez apoiou unha lei totalmente superpoñible á que presentamos hoxe. De verdade que é un pouco difícil aclararse con vostedes ás veces, e son só Esquerda Unida. Ao mellor quédanos ver qué vai pasar cando naveguemos entre mareas. Ao mellor é bastante máis complicado. Pero de todas formas, a postura máis incoherente de todas, desde logo, é a do Grupo Socialista. O Grupo Socialista no ano 2007 e no ano 2008 goberna en Baleares, Aragón e Castela-A Mancha e aproba tres leis de creación de colexios de dietistas-nutricionistas que requiren a colexiación obrigatoria. Iso debe de ser o federalismo asimétrico. No ano 2009 o Goberno do señor Zapatero, ¡o señor Zapatero!, aproba unha lei de transposición da Directiva europea de servizos que aproveita para modificar a Lei de colexios profesionais e retirarlles ás comunidades autónomas a competencia para decidir sobre o carácter obrigatorio ou non dos colexios profesionais. No ano 2014 o Grupo Socialista no Congreso e no Senado vota a favor da emenda de Izquierda Unida, da que falabamos antes, ao Proxecto de lei de creación do Consello Xeral de Colexios Oficiais de Dietistas-Nutricionistas, para establecer a nivel estatal a obrigatoriedade de colexiación. E agora, no ano 2015 busca vulnerar a lei aquí no Parlamento de Galicia que vostedes mesmo aprobaron, para fixar nunha lei autonómica o carácter voluntario dunha colexiación dunha profesión para a que vostedes mesmos apostaron pola colexiación obrigatoria no Congreso e no Senado. De verdade que na ponencia gustaríame... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Estou esperando a que me expliquen como se pode xustificar isto. Rexeitamos, para rematar, como non podería ser doutro xeito, a emenda á totalidade do Grupo Mixto. De verdade que confiamos en mellorar este proxecto entre todos os grupos no traballo de ponencia, para acadar, como ocorreu coas leis de colexios profesionais do ano 2006, con todas as leis de colexios profesionais do ano 2006, a súa aprobación unánime. Máis nada e moitas grazas, presidenta.
Moitas grazas, señor Núñez Centeno. Rolda de réplica do grupo parlamentario emendante, o Grupo Mixto. Ten a palabra a señora Martínez García.
¡Que divertido! ¡Que ben o pasamos, señor Centeno! Isto é un chiste e vimos aquí a facer coñas da Troika... Non veño aquí a levarlle a contraria porque a presente o Goberno. Estou persoalmente en contra da creación de colexios profesionais, porque creo que usurpan funcións que corresponden á Administración e aos sindicatos. Esa é a miña posición política, é a miña posición política, e non ten nada que ver co neoliberalismo. Ten moito que ver co papel dos sindicatos, que vostedes se empeñan en acabar con eles. E o que me chama a atención é a posición da oposición, que permite que se sigan creando colexios profesionais que usurpan os labores e as funcións que legalmente corresponden aos sindicatos, e que simplemente crean barreiras corporativas que despois son, e dentro da sanidade, un dos maiores problemas laborais do mundo sanitario. Polo tanto, lamento moitísimo que a oposición, con base en que se presenta polos profesionais o interese, lle dea para adiante. Para min a responsabilidade non é quedar ben cos profesionais que solicitan a creación do colexio, senón ser responsable co que di a propia lei. E a propia lei di que hai que demostrar o interese público concorrente na creación do colexio, algo que non queda demostrado. E non queda demostrado non porque o diga eu. Non, queda demostrado porque, por exemplo, di a Consellería de Sanidade: "O interese xeral maniféstase na relación existente entre a alimentación, a saúde e a prevención da enfermidade". Se hai algo que diga menos..., practicamente imposible. Porque como a relación entre alimentación, saúde e prevención da enfermidade podemos dicir relación entre o deporte, a saúde e a prevención da enfermidade, a relación entre a educación a saúde e a prevención da enfermidade... E colexiamos a todo o mundo. Polo tanto, non hai. Hai unha desculpa, porque vostedes teñen interese en crear colexios que usurpen funcións dos sindicatos e que lles quiten as castañas do lume naquelas funcións e competencias que a Administración non quere asumir e que lles vai dar aos colexios. Pero, ademais, tamén temos o informe do Consello da Competencia, que fala de hipotéticos intereses públicos e que os vai desmontando un a un. No de existencia de titulación académica, di o Consello da Competencia que a existencia ou non dunha determinada titulación académica é independente da creación dun colexio profesional. Sobre o carácter reservado da profesión, tamén contesta. E di: "A regulación dunha profesión polo Goberno do Estado non xustifica a creación dun colexio profesional". Sobre o recoñecemento de dietistas e nutricionistas como profesionais sanitarios, di: "A inclusión de dietistas e nutricionistas no mencionado texto legal non ten consecuencia ningunha de cara á hipotética creación dun colexio profesional". Vinculación á saúde. Di: "Estimamos que a creación dun colexio de dietistas e nutricionistas non é proporcional ao obxectivo de protección da saúde das persoas. O recoñecemento da saúde como de interese público non significa que estea xustificada calquera normativa pública". É dicir, non hai ningunha xustificación, o Consello da Competencia desmontou unha por unha todas as razóns que deron para demostrar o interese público da creación deste colexio. O mesmo que fai o CES, que di: "O CES considera que non se xustifica motivación de interese xeral preponderante para a creación do colexio tendo en conta os seguintes motivos: existencia ou non dunha determinada titulación académica" –xa quedou demostrado, non inflúe para nada para crear un colexio ou non–. "Non é título habilitante para a creación dun colexio profesional por canto o recoñecemento para esta lei se efectúa para os únicos efectos desta sen prexuízo do disposto nas normas de colexiación. A regulación dunha profesión como sanitaria non significa a creación dun colexio. A regulación de titulacións profesionais que se dedican á actividade de dietistas e nutricionistas non garanten ningún interese público. Polo tanto, si hai, dende logo, en todo isto unha razón política para crear este colexio, pero tamén hai razóns políticas para oporse á razón deste colexio. E eu sigo mantendo a miña oposición á creación dun novo colexio profesional e lamento o posicionamento desta Cámara. Non queda ben con quen o propón e non asumir realmente o que di a lei, que é demostrar o interese público deste proxecto. Nada máis, moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Votación dos textos lexislativos
Pasamos entón á votación dos textos lexislativos. Pechamos as portas. Comezamos polo Ditame, elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei do emprego público de Galicia. Antes da votación das emendas, fixéronme chegar os grupos tres transaccións, ás que vou dar lectura e que serán as primeiras que, se lles parece, imos votar. En primeiro lugar, a transacción ao artigo 98 coa emenda 84 do Grupo Socialista nos seguintes termos: "Engadir na primeira liña, despois de "...familiar...", "...de primeiro grao de consanguinidade". Votamos esta transacción. Votación do texto transaccionado sobre o artigo 98, coa emenda 84 do G.P. dos Socialistas de Galicia, do Ditame, elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei do emprego público de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 66; votos en contra, 2; abstencións, 7. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta transacción.
Votamos a continuación a transacción no artigo 130 bis coa emenda 208 do Grupo Parlamentario Mixto, pola que se engaden as parellas de feito. Votación do texto transaccionado sobre o artigo 130 bis, coa emenda 208 do G.P. Mixto, do Ditame, elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei do emprego público de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 75. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada por unanimidade esta transacción.
E votamos a terceira transacción, que é a aliña primeira da disposición derradeira cuarta coa emenda 181 do Grupo Socialista, nos seguintes termos: "1. Esta lei entrará en vigor aos vinte días da súa publicación no Diario Oficial de Galicia". Votación do texto transaccionado sobre a disposición derradeira cuarta, coa emenda 181 do G.P. dos Socialistas de Galicia, do Ditame, elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei do emprego público de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 61; votos en contra, 7; abstencións, 7. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta transacción.
Comezamos entón a votación das emendas dos distintos grupos, comezando polas emendas do Grupo Parlamentario Mixto. Votamos as mantidas para o pleno menos a emenda 208. Votación das emendas do G.P. Mixto ao Ditame, elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei do emprego público de Galicia, agás a número 208. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 34; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao Ditame, elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei do emprego público de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 34; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda ao Ditame, elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei do emprego público de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 34; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia ao Ditame, elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei do emprego público de Galicia, agás as números 84 e 181. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 34; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas. Votación do Ditame, elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, do Proxecto de lei do emprego público de Galicia, coa incorporación das transaccións xa aprobadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 34. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada a Lei do emprego público de Galicia. Votación da toma en consideración da Proposición de lei do G.P. Popular de Galicia de reforma da Lei 6/1985, do 24 de xuño, do Consello de Contas, e outras normas, para a prevención da corrupción. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 34. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada a toma en consideración desta proposición de lei. Votación da emenda á totalidade de devolución, do G.P. Mixto, do Proxecto de lei de creación do Colexio Oficial de Dietistas-Nutricionistas de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 3; votos en contra, 57; abstencións, 13. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, o proxecto de lei continúa a súa tramitación parlamentaria.
Suspendemos a sesión ata esta tarde ás dezaseis horas, catro da tarde. Moitas grazas.
Boa tarde. Reiniciamos a sesión. Comparecencia do Sr. conselleiro de Economía e Industria, por petición propia, para informar sobre a Axenda da Competitividade Industrial de Galicia
Ten a palabra, para a súa intervención, o conselleiro de Economía e Industria, don Francisco Conde.
Moitas grazas, señora presidenta. Señoras e señores deputados. Hoxe comparezo nesta Cámara co propósito de presentarlles o Plan director de industria-Axenda da Competitividade Galicia Industria 4.0, e fágoo coa firme vontade de promover un diálogo construtivo e en positivo, un diálogo capaz de superar as diferenzas políticas e un diálogo que ante todo sexa útil para as empresas que traballan en Galicia. Polo tanto, señorías, espero que nesta ocasión poidamos ir máis aló de repetir as consignas e os xogos de palabras de plenos anteriores, e espero, de verdade, recoller as súas propostas, as propostas da oposición, para enriquecer unha axenda que a industria galega necesita para fortalecerse e crecer. Porque o que está en xogo é o seu futuro, o noso futuro, porque a industria é importante onte, hoxe e mañá. Neste goberno temos claro que a nosa aposta é precisamente fixar tecido industrial en Galicia, por ser o sector que historicamente ten amosado crear máis emprego e de máis calidade. Señorías, xa temos conseguido a estabilidade macroeconómica necesaria para volver crecer e volver crear industria e construír os piares da economía galega. Porque cando dicimos que Galicia cumpre co obxectivo do déficit, que Galicia controla o endebedamento, que mantén o esforzo investidor e que paga con axilidade aos provedores, estamos a falar de medidas que impulsaron un cambio de tendencia, un cambio de tendencia co que temos logrado que Galicia saíse da recesión no ano 2014, despois de que o PIB galego encadease catro trimestres consecutivos con taxas positivas e aumentase un 0,5 % en termos interanuais; que esta tendencia, ademais, comeza a ter efectos positivos no emprego. Con datos a marzo de 2015, hai 24.300 parados menos que hai un ano e 17.000 afiliados máis á Seguridade Social. Que por primeira vez desde o inicio da crise, 2008, haxa un incremento da demanda interna do 1,1 %, que nos dá unha idea de que a recuperación comeza a chegar pouco a pouco e tamén ás familias. Algo que está a suceder no sector empresarial, porque a formación bruta de capital, que indica a evolución do seu investimento, tamén por primeira vez desde o ano 2007 volveu ser positiva, neste caso cun aumento do 1,3 %. Polo tanto, agora é o momento dunha política, é o momento dunha estratexia por e para fortalecer o sector industrial e convertelo no motor do crecemento da economía galega. Unha planificación que recolle a Axenda da Competitividade Galicia Industria 4.0, no marco do Horizonte 2020, en liña coas directrices da Unión Europea e, ao igual que fixemos no seu momento, coa Estratexia de especialización intelixente, a RIS3, e a estratexia de internacionalización de Galicia. Así, estamos ante unha folla de ruta que está a optimizar os factores exóxenos e territoriais que inciden na competitividade, e unha folla de ruta que tamén incide nos factores endóxenos, e que, polo tanto, servirá para avanzar nun novo modelo produtivo máis baseado na innovación, na tecnoloxía e na creación de valor. E facémolo, señorías, cun dobre obxectivo. En primeiro lugar, que a industria creza ata chegar a aportar o 20 % do produto interior bruto galego no ano 2020; e, en segundo lugar, crear 50.000 novos empregos para desenvolver e que a ocupación industrial de Galicia recupere os niveis anteriores á crise, neste caso do ano 2007. Pero, antes de comezar a esbozar a Axenda da Competitividade Galicia Industria 4.0, permítanme realizar un breve diagnóstico da industria galega hoxe e dos cambios producidos nos últimos anos; un diagnóstico realista, un diagnóstico obxectivo que nos debuxe cal é a tendencia da industria galega e que nos axude a identificar tamén cales son as súas necesidades. A crise económica dos últimos anos levou consigo unha caída do peso do sector industrial no valor engadido bruto, neste caso unha caída de 2,8 puntos, segundo o Instituto Galego de Estatística, pasando do 15,9 % no ano 2007 ao 13,1 % no ano 2014. E isto é algo, señorías, que ten sido común, lamentablemente, no conxunto de España e tamén no conxunto da Unión Europea. En concreto, en España o valor engadido bruto industrial caeu 1,8 puntos, pasando do 15 % ao 3,2 %, é dicir, unha décima tan só por enriba da posición que ten Galicia, e no caso da Unión Europea esa caída foi do 1,3 %. Aínda así, nestes momentos, hai 12.676 empresas industriais en Galicia, empresas que ocupan a 153.000 persoas, e que, ademais, están xerando un valor engadido bruto de máis de 9.000 millóns de euros. Polo tanto, señorías, temos un tecido produtivo baseado nas pequenas e medianas empresas, que vai ser o obxectivo principal das diferentes medidas da Axenda da Competitividade Galicia Industria 4.0. Pero tampouco esqueceremos as grandes empresas, empresas como Inditex, PSA Peugeot Citroën, Estrella Galicia, Finsa, empresas que son especialmente importantes polo seu efecto tractor na economía e pola súa contribución á imaxe de Galicia. Por último –e xa o temos dito tamén–, a recuperación da industria galega está a ser nestes momentos máis fráxil e complexa do que nos gustaría. De feito, a taxa anual do IPI continúa en negativo, -3,5 %, en febreiro deste mesmo ano. Pero, a pesar diso, tamén, señorías, temos síntomas positivos. As exportacións dende o ano 2013-2014 superaron as cifras de calquera ano anterior. Hai 5.876 persoas menos rexistradas no paro dentro do sector industrial, é dicir, un 15,4 % menos que hai un ano. O índice de confianza empresarial é un 5,8 % superior ao dun ano atrás. E tamén crece a confianza das familias galegas, cun indicador que mellorou en máis de 15 puntos no primeiro trimestre do ano con respecto ao mesmo período do ano 2014. Señorías, a situación da industria galega aínda se debe aos efectos da crise, pero é certo que hai unha serie de factores estruturais que sempre teñen estado aí e que debemos reconducir. Sen embargo, tamén é certo que, a medida que nos afastamos e superamos o ano 2007, a industria galega vai mellorando a súa capacidade para competir, unha capacidade que xa ten demostrado. A análise pormenorizada dos factores favorables e desfavorables que condicionan o noso tecido industrial está recollida na Axenda, que está accesible na páxina web do Igape, e, polo tanto, nesta comparecencia, limitareime a citar algún dos aspectos máis importantes na opinión deste goberno. Así, dentro dos aspectos limitativos, destacariamos, en primeiro lugar, a elevada atomización empresarial, é dicir, a existencia en Galicia dun gran número de empresas con tamaño reducido que está a dificultar enormemente acadar a produtividade doutras economías como Alemaña, Francia ou Italia. En segundo lugar, hai unha necesidade clara dunha maior diversificación e unha maior intensidade tecnolóxica do noso tecido produtivo. Tamén temos a necesidade de seguir traballando nunha maior cooperación cunha visión estratéxica especialmente nos ámbitos da innovación e no eido da internacionalización. E tamén saben que en Galicia temos unha elevada concentración das exportacións en determinados mercados, principalmente no ámbito da Unión Europea. No lado positivo, tamén temos factores importantes. Estamos falando dun tecido produtivo que ten aumentado continuamente as empresas con base tecnolóxica e moitas cun éxito internacional. Estamos mantendo o posicionamento dos polos industriais líderes en sectores estratéxicos, como o téxtil, a automoción, a saúde ou a alimentación, e incluso con avances moi significativos en sectores emerxentes como o sector aeronáutico ou o sector biotecnolóxico, que están a amosar un gran potencial. Temos en Galicia tamén infraestruturas loxísticas e de apoio máis modernas e competitivas, temos capacidades e potenciais de crecemento claramente identificadas na Estratexia de especialización intelixente e temos, señorías, novos instrumentos e políticas co foco na industrialización. Neste contexto, a tendencia global, a tendencia da economía internacional diríxese a reinventar a industria a través da fábrica intelixente; unha realidade que está a desenvolverse nos mercados internacionais e que, loxicamente, Galicia e España teñen a responsabilidade de tamén participar nesa reinvención do noso tecido produtivo. E, desta forma, a política industrial do Goberno galego que lles presento esta tarde busca, precisamente, adecuar as nosas pemes a esa realidade, buscando sempre un equilibrio entre o apoio a sectores concretos e un conxunto de actuacións horizontais dirixidas a completar a acción do mercado. Porque, señorías, trátase de empresas, trátase de industrias que comparten o mesmo propósito: competir e crecer, e débeno facer necesariamente nun contexto de crecente competencia internacional. Estamos, señorías, ante unha auténtica revolución que vai máis aló da mera automatización, e que une, por primeira vez, empresas, universidades e centros tecnolóxicos co obxectivo común de conseguir modelos sostibles e competitivos, modelos nos que robots e humanos traballan xuntos en ámbitos con total conectividade, nos que os sistemas ciberfísicos aceleran a produtividade e a innovación, nos que a tecnoloxía de fabricación como a produción aditiva das impresoras 3D é a protagonista, ao igual que o son os novos materiais e os servizos industriais avanzados. E todo isto sen olvidar que estes produtos teñen que chegar ao mercado e que, polo tanto, teñen que atender as demandas de consumidores cada vez máis eficientes que precisan dunha produción ultrapersonalizada, unha produción áxil, que, por suposto, tamén está aberta ás pequenas empresas. Polo tanto, señorías, o modelo de Industria 4.0 é unha realidade incuestionable, é unha realidade que non debemos nin podemos rexeitar. Alemaña, Estados Unidos, Reino Unido e Corea do Sur xa están a avanzar nos seus programas de fábrica intelixente. Pero o cambio non se limita a eles. Outras rexións moi cercanas a Galicia teñen a atención posta neste modelo. Estamos a falar do País Vasco, no caso de España, pero tamén de Flandres, en Bélxica, de Roma ou a rexión sur de Holanda. Unha Industria 4.0 que en ningún caso é excluínte. Trátase dunha nova forma de abordar os procesos industriais e unha nova forma de crear valor a través da tecnoloxía, a través do talento e a través da innovación. Neste senso, o modelo de fábrica intelixente é para todos e resultará determinante tanto para as industriais máis avanzadas e cun alto compoñente tecnolóxico como para as industriais máis tradicionais e pequenas. Este é o caso, por exemplo, da empresa on line Mymuesli, que, con tan só 18 ingredientes, permite aos seus clientes personalizar o seu produto ata máis de 566.000 millóns de maneiras diferentes. Ou estamos a falar de empresas como Molca, que, grazas á impresión 3D, son capaces de reducir os tempos e os custos que supón o lanzamento de novos produtos ao mercado. Señorías, un cambio na forma de producir, un cambio na forma de competir, que así o están a entender varias empresas en Galicia. Estamos a falar de empresas como GKN, como Delta Vigo, como Televés, como Coasa, como PSA Peugeot Citroën, que todas camiñan cara a unha maior robotización e unha maior dixitalización dos seus sistemas produtivos, e que o fan da man de persoal cada vez máis cualificado, co obxectivo permanente de facer as cousas dun modo diferente e de facer as cousas mellor. Cero ineficiencias, cero defectos e a máxima calidade. Porque a Industria 4.0 e a fabricación intelixente é moito máis que robots e máquinas, señorías, moito máis. A tecnoloxía... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Dicíalles, señorías, que a Industria 4.0 e a fabricación intelixente é moito máis que robots e máquinas. A tecnoloxía é xa un commodity que se pode levar a calquera parte do mundo. A tecnoloxía coa que queren competir as nosas empresas pódese levar a calquera parte do mundo. E, dende logo, o que realmente nos fará diferentes, o que fará que a industria galega sexa competitiva é o modo en que usemos esa tecnoloxía para xerar máis valor que os nosos competidores. Esa é a realidade á que ten que facer fronte a nosa empresa. [[Aplausos.]] Nesta dirección, señorías, están traballando tamén aquí empresas máis pequenas; empresas pequenas en Galicia como Lupeon 3D, en Ordes, empresa especializada en impresión 3D e fábrica aditiva; como Prosistemas, no Porriño, especializada na fabricación de pavimentos continuos; ou como CEAMSA, tamén no Porriño, que produce pectinas de alta calidade para a industria agroalimentaria. Estamos, en definitiva, a falar de empresas –tanto grandes empresas como pemes– galegas que están traballando xa na dirección que lles exixe a competencia no mercado, que lles exixe en definitiva a Industria 4.0. E, ademais, en paralelo, en Galicia tamén temos empresas especializadas no deseño de implantación de procesos e sistemas de fabricación intelixente. Estamos a falar de empresas como Russula, como Aukor, como Vigotec, como Macrot, como Itera Técnica ou como Texas Controls. Todas elas, señorías, están a xogar un papel importante na transformación dos procesos de fabricación das nosas empresas a través de solucións de automatización e de robotización. Señorías, a Industria 4.0, en definitiva, non é un slogan. A Industria 4.0 é unha realidade á que a industria galega quere sumarse, porque confía nas súas capacidades para competir cos mellores e tamén porque, como acabo de citar, xa hai empresas que se están preparando para estar no grupo de cabeceira da Industria 4.0 en Europa e, polo tanto, exercer un efecto tractor no tecido industrial galego. Este goberno, dende logo, debe e quere atender a súa demanda. [[Aplausos.]] Neste senso a Axenda da Competitividade Galicia Industria 4.0 que lles presento nace das achegas do empresariado galego, así como das achegas dos clústers, dos centros tecnolóxicos e demais axentes económicos presentes no noso país. En total, participaron máis de cento vinte axentes, entre os que esta tarde quero destacar especialmente as propias empresas. Estamos a falar de grandes e pequenas empresas, de empresas de sectores avanzados ou tradicionais, de empresas máis ou menos innovadoras, de empresas exportadoras ou non exportadoras. Todas elas colaboraron na elaboración desta axenda, unha axenda, señorías, da industria para a industria, unha axenda aberta e integradora que reflicte a colaboración público-privada para poñer en práctica unha nova industria intelixente que sexa quen de converter unha revolución global nunha oportunidade local. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Precisamente este diálogo iniciado o ano pasado levounos a deseñar cinco grandes programas de impulso na Axenda da Competitividade Galicia Industria 4.0, con medidas concretas para responder a necesidades e obxectivos concretos. Estoume a referir á mellora dos factores territoriais de competitividade, a máis organizacións profesionalizadas e máis persoas cualificadas, a afondar na capitalización e crecemento das empresas, a impulsar un compoñente da innovación maior e, por último, a ampliar os mercados. Cinco programas con obxectivos e medidas concretas que lles paso a resumir brevemente. O primeiro programa da Axenda busca mellorar os factores exóxenos e territoriais. Precisamos, señorías, adecuar o ecosistema para facilitar que as industrias galegas sexan máis dinámicas, máis competitivas e máis intensivas nos usos das novas tecnoloxías. Polo tanto, entre os compromisos están precisamente xeneralizar e intensificar o uso das TIC nas empresas, moi especialmente nas pequenas e medianas empresas. Tamén facilitar solo industrial máis económico e mellor dotado, unha actuación que, como saben, xa temos comezado a levar a cabo e que está a dar importantes resultados. Fortalecer e coordinar as diferentes infraestruturas loxísticas. E, finalmente, promover o doing business, é dicir, facilitar a creación dos negocios a través da simplificación normativa e a axilización nas diferentes tramitacións. Como saben, xa eliminamos con carácter xeral as licenzas municipais de apertura, xa temos publicado normas como o decreto para facilitar a apertura de novas gasolineiras a través dun procedemento unificado e integrado. E seguiremos, señorías, seguiremos con medidas como a posta en marcha dunha oficina doing business en Galicia, que vai atender, a través dunha plataforma na internet, todas as denuncias e todas as propostas e suxestións que nos trasladen os empresarios. O obxectivo é claro: que a Administración en ningún momento sexa un obstáculo para a creación dun negocio en Galicia. O segundo dos programas céntrase nas persoas e nas organizacións. Estamos a falar do talento, estamos a falar da excelencia tecnolóxica e organizativa. Coa Axenda buscaremos conectar os sistemas de formación coas novas necesidades da industria, e farémolo a través dunha aposta firme pola formación profesional dual e a educación superior. Facilitaremos o coñecemento dos modelos e das tecnoloxías para a fábrica intelixente, e farémolo a través da identificación, demostración e asesoramento sobre as tendencias, e tamén a través da formación sobre a súa adaptación e implantación. En paralelo, todos faremos un novo esforzo por fortalecer as industrias galegas a través da súa cooperación. E tamén potenciaremos o emprendemento industrial, co foco nos sectores de gran potencial e a creación de startups. Xa temos un claro exemplo no programa Agrobioteg Innovación, polo cal as pemes dos sectores biotecnolóxico, alimentario e biomasa teñen un soporte específico para consolidarse e crecer, e seguiremos con outras iniciativas similares. O terceiro programa da Axenda busca apuntalar o crecemento e o tamaño das nosas pequenas e medianas empresas. O tamaño, señorías, é, sen lugar a dúbidas, unha das grandes eivas que ten o tecido industrial galego. Cos novos fondos europeos 2014-2020 impulsaremos liñas de financiamento que favorecerán os investimentos dos novos establecementos industriais ou a ampliación e mellora dos xa existentes, sen esquecer, por suposto, os apoios para as empresas que aínda necesiten adecuar a súa estrutura financeira, porque esta actuación non deixará de ser unha prioridade para o Goberno galego. Polo tanto, xunto aos fondos europeos 2014-2020, que incluíran subvencións a fondo perdido e instrumentos financeiros innovadores, XesGalicia seguirá a ofrecer financiamento a través de préstamos participativos e participacións no capital social das empresas. O Igape seguirá a poñer á disposición das pemes os préstamos Jeremie, primeira iniciativa, como saben, que ofrece ás nosas pemes préstamos dotados con fondos europeos. E a nova liña de préstamos do BEI permitirá destinar 135 millóns de euros a apoiar o circulante, para que as pemes gañen tamaño e financiar novos investimentos. Con este obxectivo, impulsaremos tamén a diversificación dos nosos produtos e negocios a través da hibridación de diferentes sectores. Señorías, en Galicia xa temos exemplos deste potencial. Exemplos como son a aplicación dos avances da industria madeireira no sector da automoción, da industria TIC no téxtil ou do naval na eólica mariña. Polo tanto, o noso reto será poñer máis iniciativas en práctica. O cuarto programa refírese á innovación. Nel inclúense as medidas para crear valor e deseñar o noso modelo de fábrica intelixente. Como saben, o reto 2 da Estratexia de especialización intelixente céntrase precisamente no impulso da competitividade industrial e, polo tanto, no desenvolvemento deste modelo de fábrica intelixente. Estamos, en definitiva, a impulsar e favorecer proxectos innovadores como base para crear a fábrica intelixente, sen deixar, por suposto, de axudar calquera tipo de innovación competitiva. Impulsaremos a transferencia de resultados de investigación ao mercado –sen transferencia e resultados non hai innovación–. E, por suposto, fomentaremos a captación de fondos públicos e privados para poñer en práctica a Industria 4.0, principalmente a través de fondos da Unión Europea, como é, por exemplo, o programa Horizonte 2020. En quinto lugar, o quinto programa desta Axenda apoiará os aspectos da internacionalización. Neste senso, ensaiaremos novas formas para atraer investimentos do exterior que permitan pechar aquí en Galicia as nosas cadeas de valor. Por esta razón, o Consello da Xunta vén de aprobar unha inxección de case 2 millóns de euros destinada precisamente a favorecer a captación de investimentos estranxeiros, unha iniciativa que se desenvolverá en sectores de especial interese para Galicia, como o sector agroalimentario, a automoción, o naval, a aeronáutica, o transporte, as TIC ou a loxística. E, ademais, seguiremos incidindo na nosa aposta por novos mercados e a diversificación do noso sector exterior, no que o apoio da Rede Pexga, en colaboración coa Confederación de Empresarios de Galicia, será determinante. Polo tanto, señorías, temos en marcha unha estratexia. Temos unha planificación, ambiciosa, deseñada e consensuada coa propia industria galega e co obxectivo claro de facilitar todas as ferramentas posibles para que o noso tecido produtivo sexa máis competitivo e sexa máis sostible; unha axenda para apoiar a adaptación das nosas empresas ás claves da fábrica intelixente, sen deixar de atender en todo momento as necesidades das empresas que non opten por este modelo. Neste camiño, a Axenda da Competitividade Galicia Industria 4.0 buscará a fortaleza de todos e cada un dos nosos sectores produtivos, co obxectivo claro de que crezan e de que creen emprego na nosa comunidade. Todos os sectores produtivos contarán con medidas específicas ás súas necesidades, algúns con medidas ad hoc e con medidas concretas e específicas. Estoulles a falar por exemplo do sector naval, no que, como saben, a través dun acordo vimos de fomentar o impulso do desenvolvemento de novas tecnoloxías innovadoras no sector naval que facilitará o acceso dos nosos estaleiros e da nosa industria auxiliar ás tecnoloxías de fabricación da Industria 4.0. Así mesmo, serán claves os máis de 11 millóns de euros que investiremos no desenvolvemento do sector aeronáutico en Galicia, cunha oportunidade claramente emerxente e no que a aposta do sector aeronáutico é definitiva. [[Aplausos.]] Para pechar, señorías...
¡Silencio, por favor! Continúe, conselleiro. [[Murmurios.]] Continúe, conselleiro, por favor.
Para pechar, señorías, e tras anos de dificultades, é hora de estar orgullosos do que temos. Eu persoalmente estou orgulloso como galego do talento e da industria galega, que traballan cóbado con cóbado no CTAG para revolucionar a interface home-máquina. Eu estou orgulloso do talento e da industria galega, que visten homes, mulleres e nenos de Dubai a Melbourne. Eu estou orgulloso do talento e da industria galega, que nos permiten ocupar os estantes da alimentación nos almacéns comerciais de Xapón. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señorías, é hora de dar un paso a adiante e aproveitar o novo horizonte que se abre ante nós. En definitiva, señorías, é hora de facer país reinventando a nosa industria. Grazas.
Moitas grazas, conselleiro. Rolda dos grupos parlamentarios. Polo Grupo Mixto ten a palabra dona Consuelo Martínez García.
Grazas, presidenta. Boa tardes a todas e a todos. Boas tardes, señor conselleiro.
Silencio, por favor.
Realmente ten vostede un papel difícil. Veu hoxe aquí como quen vai a un comedor social a vender caviar. [[Murmurios.]] ¡Por favor! ¡Exactamente! ¡Por favor! E é certo... –señor Tellado, tranquilo, acabo de empezar. Pois non se poña nervioso–.
Non dialoguen, por favor. Señor Tellado e señora Martínez, por favor.
Si, a boas horas vén vostede aquí, exactamente en mangas verdes, a boas horas vén vostede aquí pedir as achegas da oposición, cando non contou coa oposición para nada, para nada, ¡eh! O Partido Popular fixo só esta axenda, desenrolouna, non contou coa opinión, e é máis, non tivo en conta ningunha das achegas que se fixeron en relación coa industria, tanto en comisión como en pleno, por parte da oposición. Polo tanto, está claro que, cando collemos o carril da propaganda, o PP xa non ten freo, pisa o acelerador a fondo e ata topar co 24 de maio non pararemos de propaganda. Pero si é certo que parte dun diagnóstico realista, parte dun diagnóstico dun país minifundista, con empresas que non chegan a ser nin pemes, microempresas na súa maioría, polo tanto moi pouco cualificadas, e vostede vén aquí falarnos da Industria 4.0, nun país onde o 4,5 % da súa industria é a única que ten posibilidades reais de converterse ou de chegar a ser unha Industria 4.0. Polo tanto, cando digo que vén vender caviar a un comedor social quero dicir que está vendendo un proxecto de industria para o que non temos neste país aínda os alicerces necesarios para establecer o que sería dunha maneira realista por onde vostede debería de empezar. No comezo de 2014, das 12.676 empresas industrias rexistradas no INE, 4.930 carecían de asalariados. Esa é a industria galega. Só 344 empresas industriais superaban os 50 traballadores, e destas 344, 285 non chegaban aos 50 traballadores. Só 11 empresas superan en Galiza os 500 traballadores e traballadores. ¿De que nos está falando vostede, señor conselleiro? Poñan os pés na terra para poder chegar algún día a esa Industria 4.0 e á alta tecnoloxía. As empresas de 1 ou 2 asalariados representaban en 2014 o 66,6 % do total das empresas industriais galegas. Estes datos amosan unha realidade moi lonxe dos anuncios grandilocuentes do Goberno, a realidade dun país afastado do progreso, que basea a súa competitividade na precarización das condicións laborais, no minifundismo empresarial e na inmediatez dos beneficios. Case o 60 % das microempresas, o 50 % das pequenas empresas e o 45,6 % das medianas e grandes concéntranse nun segmento caracterizado pola baixa tecnoloxía. Medidas como a Lei de apoio aos emprendedores e á súa internacionalización, a tarifa plana á Seguridade Social, a posibilidade de capitalizar a prestación por desemprego, encaixan en políticas dirixidas a autónomos, non na creación de industria, e menos Industria 4.0. Sen embargo, o propio Plan estratéxico industrial recoñece que a actual crise puxo en evidencia o papel da industria como xerador de crecemento e emprego, e alega que os países industrializados perderon menos empregos e levaron moito mellor, soportaron moito mellor a crise. Pero, recoñecendo esta realidade, o Partido Popular obstínase en votar en contra de calquera proposta da oposición para activar o sector industrial galego e fomentar a industria de calidade. Como non se entende que nunha situación así, e con tanto interese como ten a Xunta na Industria 4.0, o Igape non sexa quen de dispor de todo o seu orzamento. O obxectivo da política económica da Xunta de Galiza para os próximos anos é ocupar un lugar dentro da Unión como unha rexión europea plenamente integrable, cun modelo sustentable, cohesionado e baseado no crecemento. Pois debemos partir da nosa realidade industrial. O Plan estratéxico industrial identifica os desafíos, e, entre eles, o demográfico, a competitividade da economía, o medioambiental e o enerxético. Sen embargo, fóra da competitividade da economía, ao resto non lle dedica practicamente nada. Os efectos da profunda crise puxeron en cuestión o modelo actual de crecemento de Galiza. As oportunidades e as ameazas destacan o envellecemento da poboación, sen que haxa nin unha soa medida encamiñada a solucionar este problema, nin como atraer nin como manter a man de obra no noso país. Tamén fala e fai referencia a unha Lei de emprego público que vai en contra do que din agora nesta nova axenda, posto que é precisamente a Administración a que máis recorta en emprego e en investimentos para a industria. Dentro das debilidades analizadas, fala da escasa especialización produtiva, pero non di nin establece como se vai facer a formación para dar resposta a esta falta de especialización, porque non se fala tampouco do tempo nin de como se vai solucionar nin de que medidas se van tomar para solucionar esa atomización empresarial. Tampouco atende unha realidade, e é que o 50 % do total das exportacións corresponden a vehículos e pezas de vestir, estando o resto dos sectores moi por debaixo, inda que destacan –¡como non!– o sector forestal ou o sector da pedra. Atraer capital foráneo a Galicia, outra das necesidades, pero tampouco di como se vai traer, igual que a caída do número de empresas industriais e a debilidade financeira das empresas que permanecen no noso país e que sen embargo non son quen de atopar apoios financeiros da propia Xunta de Galiza. Dentro das ameazas, fala da competencia mundial crecente. O que non entendo é, se isto é unha ameaza, por que vostedes non se opoñen ao Tratado de libre comercio con Estado Unidos, que esa si é realmente unha ameaza para o noso país. Tamén fala de ameaza en canto a competencia en custos da rexión norte de Portugal, pero é que Galiza non ten que competir en custos con Portugal, senón que debe de competir vía calidade e non precariedade, é dicir, ofrecendo unha mellor loxística e uns mellores servizos de apoio á industria. Tamén fala do poder de negociación das cadeas de distribución, ás que lle teñen que facer fronte as pemes e as microempresas. Sen embargo, vostedes non teñen esta mesma posición de defensa cando falamos dos gandeiros e do leite; aí as cadeas de distribución para vostedes son intocables. Igual que nas fortalezas, cando fala de sectores de tracción, a min chámame moito a atención, porque vostede o nomeou agora, pero en toda a Axenda hai unha falta total de sector naval como sector estratéxico; noméase, pero desaparece totalmente de toda a Axenda; dá a entender que a Xunta tirou a toalla con respecto ao sector naval. A min gustaríame que me aclarara se iso é así, porque realmente é o que se desprende de todo o texto. Tamén fala do sector alimentario como un dos sectores claves para a industria galega. Sen embargo, a Xunta aplaudiu e non actuou cando se pecharon industrias alimentarias, como conservas Cuca, Alfageme ou Freiremar. Agora vén vostede a dicir que son industrias esenciais para o noso país. E non falemos xa dos parques empresariais, unha rede mercantilista creada por vostedes para deixar contentos os seus alcaldes nos procesos electorais. Váiseme rematando o tempo, e é unha pena, porque, falando de oportunidades, cando falan vostedes de enerxías alternativas, están vostedes falando de biomasa, e...
Vaia rematando, por favor.
...o demais desaparece. Cando fala de políticas públicas máis especializadas e eficaces cara a conseguir os seus obxectivos, queda aí. Eu non sei a que políticas especializadas e eficaces se refire. Encantaríame, por favor, que me dixera cales son esas políticas. E fala tamén de atraer traballadores con alta cualificación a Galiza. Eu non sei. Para min o principal sería que non se marcharan os que temos, xa sería un logro, pero é que, ademais, vostede quere atraelos; eu non sei se os quere atraer vía baixos salarios ou vía xornadas inmensas, practicamente sen cobrar. Polo tanto, cremos que isto é máis propaganda. Desgraciadamente, perden vostedes a oportunidade de partir dunha diagnose real para chegar a algo que non ten ningún sentido se tomamos esa diagnose como real. Eu, señor conselleiro, pediríalle que, partindo desa diagnose...,
Moitas grazas, señora Martínez.
...poñan as pezas necesarias para que a nosa industria empece a medrar e a crecer, e xa chegaremos a onde teñamos que chegar.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Adán Villamarín.
Grazas, presidenta, boa tarde. Señoras deputadas, señores deputados. Boa tarde, señor conselleiro. Estabamos atentas e atentos á súa comparecencia e a min persoalmente, mentres o escoitaba falar da industria, de algo que realmente é concreto –estamos falando de números, de persoas–, soamente me viña á cabeza –e perdoe que a cita sexa parcial, non sexa enteira, é o que recordo–: "Eu vin cousas que vós non creriades: naves en chamas máis alá de Orión, raios C brillar na escuridade." Vostede sabe perfectamente como remata seguramente esta reflexión dun replicante xustamente no momento en que fina na súa vida. Vénnos falar da interacción home-máquina, dos espazos de convivencia na Industria 4.0, recorrente por certo nas súas comparecencias, o cal lle agradecemos, porque nos exercita a capacidade de falar do abstracto e do concreto. Vostede fai unha Axenda da competitividade que chamou Plan director de industria. Primeira pregunta. Aclárenos se vostede entende que esta axenda da competitividade é exactamente un plan director de industria, porque entón teriamos unha diferenza entre o que entendemos que é un plan director de industria e unha axenda da competitividade. Segundo. Pídenos que deixemos as consignas. Ben, eu soamente apuntei tres frases: "a recuperación económica é unha realidade" –entre aspas–, "agora é o momento da política do sector industrial" –entre aspas–, "necesitamos reinventar a Industria 4.0, porque é unha revolución na cal humanos e robots traballan xuntos", textuais, que vostede dixo. Se isto non son consignas, explíqueme vostede exactamente que tipo de reflexións son. Se vostede quere que falemos de cousas concretas, podemos ir a preguntas concretas. Os únicos números e os únicos compromisos que hai nesta axenda son que a industria chegue ao PIB do 20 % e 50.000 postos de emprego. Son os dous compromisos concretos, pero, iso si, non hai compromisos orzamentarios. Vostede fala de novos instrumentos financeiros e políticos. Concrete exactamente cales son eses novos instrumentos, díganos como se van poñer. Tampouco hai indicadores que fagan un cronograma de aquí ao horizonte ese 2020 de como se van conseguir eses 50.000 empregos, que, por outra banda, foron os que xa se perderon no sector industrial nos últimos seis anos de política industrial do señor Feijóo; é dicir, que sería estar nos niveis do 2009. E, xa con cousas máis concretas, vostede fálanos de reforzo, impulso e hibridación. Reforzo. Os sectores existentes. Sector agroalimentario. Algo terá vostede que dicir do sector lácteo, porque aquí temos un grave problema neste momento no agro en Galiza. Hoxe segue baixando o prezo do leite, e é como se coa Consellería de Industria isto non tivera absolutamente nada que ver, como se non tivera nada que ver o feito de que non teñamos en Galiza un sector lácteo, que non teñamos en Galiza ese grupo lácteo que se necesita. Reforzo do sector naval. Aínda hoxe vemos noticias como, bueno, que Pemex vai vender os seus floteis que se están construíndo neste momento. Quero seguir recordándolle que en Galiza vostedes prometeron 21 barcos –2 en construción–. Pero, xa que ademais falou desa hibridación do sector naval, quixeramos que nos explicaran qué entenden –a min a palabra debo confesarlle que si que me gusta, paréceme unha palabra interesante a palabra "híbrido"–, qué quere dicir realmente. ¿Quere dicir que, a falta de poder construír buques, a falta de poder construír barcos, se constrúen elementos para o sector eólico con moitísima menos tecnoloxía incluso que a realización dun barco, que é un dos elementos tecnoloxicamente máis interesante que se pode realizar? Bueno, francamente, parece que é intentar vendernos algo que non é. Outra cuestión tamén concreta, sobre as enerxías alternativas, porque, claro, se falamos de reforzo na industria, vostede di que estamos na senda da recuperación, que é unha realidade, e agora é o momento dunha política do sector industrial. Algo, aínda que sexa pouco, debería dedicarllo ao sector eólico; non sei, igual non debe pedir desculpas, ou igual non quere recoñecer o fracaso dos plans industriais do eólico, dos empregos, das inversións, das mobilizacións –que vostedes falan neses termos non en termos de inversións–. Pero algo terá que dicir sobre o sector eólico e sobre a perda de postos de traballo, e tamén en termos de competitividade, a perda de competitividade de Galiza nese sector. Só unha pregunta tamén concreta: vostede fala de impulso das empresas emerxentes, ¿cales desas empresas emerxentes teñen radiografía de pemes? É algo que non atopamos, nin na Axenda da competitividade da Industria 4.0, porque fundamentalmente son pemes moi pequenas e con moi escasa tecnoloxía. Porque falando de tecnoloxía e de impulso hai varias preguntas que eu quixera que nos explicara. Está moi ben a relación ser humano-máquina –bastante antiga porque ser humano e tecnoloxía dende que a tecnoloxía se denomina technet é un continuo–, pero ¿como explica vostede que dende o 2009 –cos datos que temos e tamén aparece nos anexos da propia axenda– desapareceran en Galiza 8.700 empresas con media e alta tecnoloxía, catalogadas así? É dicir, non é que non existiran empresas tecnolóxicas, aínda tendo unha eiva claramente a respecto doutras comunidades, como pode ser, por exemplo, o País Vasco, claramente. Pero, claro, nin o tamaño das empresas, nin a planificación industrial que se fixo nos gobernos do País Vasco, e os gobernos Fraga non tiveron nada que ver, nin a aposta dende logo pola innovación. Pero ¿como explica vostede que se perderan máis de oito mil empresas que estaban ligadas a sectores de media e alta tecnoloxía, máis ou menos un 20 % do emprego industrial de alta e media tecnoloxía? ¿Isto vostede cre que é a improvisación dos últimos gobernos do señor Feijóo a respecto do ámbito industrial ligado á innovación, que aínda non tiñamos descuberto o que é a Industria 4.0, que o RIS3 aínda estaba no mundo das ideas antes de que o pasaramos ao mundo do papel, porque é no único no que está? Quixeramos que aquilatara ese aspecto. E despois, polo concreto, como non sabemos nada de como se vai facer ese reforzo, impulso e hibridación da nova Industria 4.0, preguntarlle pola execución orzamentaria. Porque como non hai ningún compromiso orzamentario concreto na axenda nin ningún cronograma de como se vai levar esa execución orzamentaria, ¿por que a Consellería de Economía e Industria, de todas as consellerías, é a que ten unha execución máis baixa?, ¿a que se debe? E sobre todo unha execución máis baixa no capítulo VII, no capítulo de transferencias de capital, onde apenas chega a execución a un 52,2 % no ano 2014. Cremos que isto é un tema concreto pero que afecta a industria real, a de todos os días, as pemes de todos os días. Creo que este é un tema importantísimo. Porque, ademais, coincide en que dende o 2009 ata o 2014, por exemplo, no Plan galego de investigación, desenvolvemento e innovación –que vostedes chaman "innovación" a todo– o que houbo foi un recorte do 24 % dos fondos. Fondos que, como acabo de dicirlle, soamente executaron neste caso nun 64 %, pero nas partidas de apoio á modernización e á mellora da competitividade –esa, a da axenda– pois reducíronse un 47 %, e, como dicía antes, cunha escasa execución. Neste caso para esta partida en concreto a execución do ano pasado 2014 foi do 40,8 %. Polo tanto, señor conselleiro, a nós é que de verdade que si que nos gusta a literatura –a min persoalmente gústame a literatura e, dende logo, que tamén a literatura de ciencia ficción, tamén o cine de ciencia ficción–, o que non nos gusta é que saia un conselleiro en reiteradas ocasións á tribuna do Parlamento e o que nos presente é unha literatura para min de escaso valor na súa redacción e, ademais, de impacto moi escaso, vamos, nulo, na economía galega. Porque, señor conselleiro, a situación da industria galega é moito peor que no 2009, os sectores que tiñan realmente potencia industrial en Galiza decreceron, e os sectores novos non vemos cal é a aposta no Plan de innovación.
Remate, por favor.
Vén contarnos o mesmo que no RIS3, o mesmo que nos conta sempre sobre a Industria 4.0, pero as cuestións son moi concretas: ¿por que decrece o emprego industrial?, ¿por que decrecen todos os indicadores a respecto da industria? Por exemplo, tráenos algúns novos dos cales non lle preguntaramos a última vez. ¿Por que decrece o índice de confianza empresarial en Galiza? Mentres sobe no Estado en Galiza decrece no último trimestre do 2015 un 7,9 %. Faga acenos coa cabeza pero son os datos publicados oficialmente.
Remate, por favor.
¿Por que decrece o índice de confianza no consumidor? ¿Por que a formación bruta de capital tamén é a metade que no Estado español? Señor conselleiro, eu creo que ten que deixar esa literatura de ciencia ficción a respecto da industria galega e centrarse en cuestións concretas: ¿que mecanismos financeiros vai poñer enriba da mesa para sacar da situación industrial na que está Galiza? e ¿como vai traballar coas empresas? Nós fixemos propostas neste Parlamento e vostedes votaron en contra, vou recordarlle soamente tres...
Moitas grazas, señora Adán.
...–si, remato– o Instituto de Crédito e Financiamento, a Corporación Industrial e a verdadeira competitividade que sería reducir a factura da luz ás empresas e ás pemes galegas. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, ten a palabra don Antón Sánchez.
Boa tarde. Nestas comparecencias nunca sabes por onde van saír, entón aínda que as traias preparadas pois cambian o terzo. Entón, despois deste relato estilo 1984 de George Orwell vaime dar ata medo ou vergoña dicir que para Galicia no futuro importante é facer queixos e iogures. Porque, claro, o señor conselleiro fixo un discurso que o mesmo valía para Galicia que para Polonia, que para Estados Unidos, que para Suíza. Fixo unha fábula que valía para calquera país, unha fábula, e para papanatas, ¿non? Para papanatas, iso de que o futuro ten que ser moi moderno... pero deste país vostede non falou. Ou sexa, non sei cal é o modelo para este país. Se é Silicon Valley, vostedes expulsaron a todos os xoves con talento nestes últimos anos deste país; se é un proxecto para un país que se chama Galicia que ten –como di a Axenda da competitividade que vostede mesmo fixo– uns factores territoriais de competitividade que hai que aproveitar, se temos que aproveitar as nosas condicións para xerar industria, iso é outra cousa. Do que vostede veu aquí falar é de xeneralidades alleas completamente á nosa realidade, señor conselleiro. Vostede non ten que vir aquí falarnos de que se tal empresa en Ordes funciona moi ben ou se tal empresa no Porriño funciona moi ben, ese non é o seu cometido, nin é o seu mérito que haxa xente que teña talento tampouco. O cometido de vostede é crear o que vostede definiu como ecosistema para que esas persoas con talento poidan desenvolver a súa actividade económica. E ese ecosistema é financiamento, prezo da enerxía, infraestruturas, etc., todo o que vostedes están facendo mal. Pero iso é o seu cometido, o resto xa se apañan eles con tal de que vostedes non estorben demasiado. E despois cero autocrítica, veu aquí facer un diagnóstico totalmente terxiversado da realidade, porque é evidente que vostede non pode falar da realidade e do balance de goberno porque vostedes non chegaron onte, chegaron no 2009. E este é o balance nunha taboíña do seu goberno: ocupados –segundo a EPA– cando vostedes chegaron, 1.170.300 persoas; finais de 2014, 982.000 persoas. Vostedes destruíron 187.000 empregos dende que chegaron, vostedes destruíron máis do 20 % do emprego industrial dende que chegaron, vostedes aumentaron os fogares con dificultades para chegar a fin de mes nun 17 % dende que chegaron, etc. Están aquí todos os indicadores. O índice de produción industrial vostedes lideraron a caída no ano 2014 e no 2015; seguimos igual. Polo tanto, esta é a realidade, unha realidade da que vostede non falou. Tampouco falou da situación de como estaban os sectores estratéxicos, como o eólico, cando chegaron e como están agora, e como están un ano despois de que vostede aprobara unha lei disque para reactivar o sector eólico. Tampouco falou da situación do naval, con niveis de emprego do ano 2005, señor conselleiro, sen contratos para o futuro. Vostedes –como dicía antes– chegaron ao goberno en marzo de 2009 nesta última etapa, levamos seis anos de goberno Feijóo, o Solvente. E non os imos xulgar por promesas que partan de cero, sobre todo coa credibilidade que vostedes teñen. Mire, 1 de setembro de 2011: "O presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, avanzou este mediodía na rolda de prensa do Consello a aprobación do primeiro Proxecto de lei reguladora da política industrial de Galicia. Un proxecto de lei" –dixo– "pioneiro, que impulsa un modelo estratéxico baseado na innovación e a internacionalización, na competitividade e na economía. É a primeira vez que un Goberno galego aproba un anteproxecto de lei para concretar a Estratexia da nova política industrial nun novo escenario económico como o que estamos a vivir. Por primeira vez un Goberno vai planificar e impulsar unha nova política industrial para a próxima década. É un proxecto de lei que facilitará a implantación de proxectos industriais estratéxicos". ¿Onde están, señor conselleiro, os proxectos industriais estratéxicos? Seguindo un procedemento específico, ¿que credibilidade van ter vostedes despois do que fixeron coa Lei de industria deste país? Logo de impulsar reformas con plans estratéxicos específicos, o Plan estratéxico lácteo, ¿onde está o Plan estratéxico lácteo que prometeu o señor Feijóo, señor conselleiro? ¿Ou é que aquí non producimos a metade do leite do Estado, e entón aquí vostede cando vén falar de industria non ten que falar das eivas da industria láctea neste país? Unha nova lei de pesca, un plan agro, un plan para o automóbil, un plan para o naval, un plan enerxético, con grandes resultados, Plan enerxético 2011. ¿Que credibilidade van ter vostedes cando repiten unha e outra vez promesas como se acabaran de chegar hoxe ao goberno? Feijóo afirmou: "O que toca agora é, ademais de manter todo isto, facer un novo escenario da política industrial galega nun novo escenario de crecemento económico" –valla a redundancia, a del, non a miña– "e de modelo económico distinto do que tiñamos ata o de agora: innovación, internacionalización e competitividade. Deste xeito, o presidente da Xunta reiterou que as claves da nova política industrial serán tres: innovación, e para iso xa aprobamos o Plan de investigación, innovación e crecemento 2011-2015, internacionalización e mellora da competitividade para basear as infraestruturas físicas e tecnolóxicas e priorizalas en función da planificación industrial da comunidade". ¿Onde está o Plan director da industria, o plan industrial que tiñan vostedes prometido facer en seis meses?, ¿onde estivo? ¿Agora é unha axenda de competitividade non é un plan industrial? Seis meses poñía na lei que tiñan vostedes para facer ese plan que planificase a industria dos seguintes anos. "Ao longo da súa intervención Feijóo referiuse tamén aos catro aspectos máis destacados desta norma: a visión estratéxica da política industrial, o fomento da cooperación empresarial da participación e concertación", etc. "No tocante ao primeiro aspecto, asegurou que a política industrial de Galicia se incardina no Plan estratéxico de economía 2010-2014 horizonte 2020"; xa nos perdemos con tantos plans. E, polo tanto, a lei prevé unha aprobación dun Plan director da industria de Galicia, Plan estratéxico 2014-2020. Teño por aquí os resultados e as previsións dese plan estratéxico –a ver se o atopo por aquí–. Porque, mire, entre outras cousas falaba de que uns obxectivos que se marcaba ese plan estratéxico –bueno, agora non o estou atopando pero xa o sei de memoria–. Naquel momento, no ano 2010, Galicia investía o 1 % do PIB en I+D; o obxectivo era aumentalo ata o 1,5 no 2014. A finais do 2014, lonxe de chegar ao 1,5 %, vostedes baixárono ao 0,87; e iso que o PIB deses anos baixou e era máis fácil mantelo –xa o atopei–. O PIB per cápita de Galicia con respecto á Unión Europea dos Vinte e sete era do 90 %, a previsión era aumentalo ao 95 %; no 2014 baixou ao 87. A poboación empregada de entre 20 e 64 anos no 2010 era o 63 %, o obxectivo era aumentalo ao 65; no 2014 o 58,18. A credibilidade para que nós nos creamos agora que vostedes van ser capaces de crear de aquí ao 2020 uns 50.000 postos de traballo na industria. "Imos ademais" –dicía o señor Feijóo– "explicitar facilidades para a implantación de empresas, facilidades para a implantación e consolidación de novos proxectos industriais estratéxicos específicos de relevancia en Galicia". ¿Onde están eses proxectos industriais estratéxicos? "A nosa misión" –acababa– "é a xeración dunha industria moderna, creativa e competitiva, creadora de emprego, de calidade e de coñecemento". ¿Non lles soa esta cantinela? É algo parecido ao que vostede veu aquí dicir. Igual que viñeron dicir que a RIS3, etc., unha chea de xeneralidades. Vostede ten que vir aquí como conselleiro de Industria e falar do naval, falar do que fallou no naval para cando prometeron 1.400 empregos e hoxe non chegan a 300; cando falaron dos contratos de Pemex e agora non hai tales contratos; cando dixeron que a operación de Barreras era un éxito e agora vese que o único que viñeron era pola tecnoloxía e a non desenvolver os contratos; de Navantia tiñan que falar. Cando vostede vén aquí tiña que falar en que fallaron no eólico, pois cando vostedes chegaron este país era líder en produción eólica e hoxe en día está totalmente paralizado, e se non veña aquí e diga cantos megavatios de eólico se instalaron en 2014 en Galicia. ¿Cantos megavatios se instalaron?, ¿cantos megavatios se instalaron do concurso eólico, e máis despois desa modificación da lei, señor conselleiro? Vostede tiña que vir aquí e dicir que é o que pasou en Alimentos Lácteos...
Vaia rematando.
...esa promesa de grupo lácteo galego para a transformación do leite. ¿Que pasou? Darlles os cartos aos amigos, a dúas persoas que eran incapaces de xestionar esta empresa e despilfarrar diñeiro público. Vostede tiña que vir aquí e dicir que foi o que pasou para que descendese continuamente o investimento en I+D+i. Pero vostede veu aquí disfrazar unha realidade, contar unha fábula, que como xa dixen vale para aquí e para calquera país, e non asumir as súas responsabilidades, porque lle repito que vostedes non chegaron onte...
Remate, por favor.
...vostedes son un goberno que para ter credibilidade nas súas propostas teñen que partir de asumir, polo menos, os seus fracasos nestes seis anos. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario Socialista, ten a palabra don Abel Losada.
Grazas, señora presidenta. Señorías. Señor conselleiro, eu para evitar as consignas das que falou vostede cando comezou a falar, vou empezar coa poesía, que eu creo que sempre axuda. Dicía Ángel González: "Te llaman porvenir, porque non vienes nunca". E é, efectivamente, sen dúbida, a situación da industria galega desde que goberna o señor Feijóo. [[Aplausos.]] E da poesía vou pasar ás matemáticas, seguro que sabe quen é Alan Turing, matemático de Cambridge que axudou a decodificar os códigos secretos nazis, quen dixo: podemos saber pouco do futuro, pero sabemos o suficiente para darnos conta de que queda case todo por facer. E lamentablemente, señor conselleiro, non sei se estas son consignas ou non, pero é evidente que en Galicia, en termos industriais, queda case todo por facer. Eu recordo... Bueno, por certo, non sei como pretende que fagamos as aportacións a este plan, tivemos que asistir na Comisión de Industria, e algúns dos compañeiros tanto da oposición como do partido que apoia o Goberno foron testigos disto, como o director xeral da Axencia Galega de Innovación nos dixo que se nos ofrecera a posibilidade de aportar ideas e de aportar unha concepción á elaboración do Programa RIS3. A min gustaríame que vostede dixera aquí formalmente que iso é falso, porque se non, a min, a verdade é que se me quedou un pouco de cara de imbécil. E dixen eu: a ver se fixen novillos algún día, pero non, non fixera novillos ningún día, porque a voceira do BNG, o voceiro de AGE e a voceira do Grupo Mixto, exactamente igual ca min, non tivemos a máis mínima oportunidade de aportar nada, exactamente igual que neste caso, señor conselleiro. Eu creo que as consignas son súas. É a consigna de vir aquí contarnos unha milonga e dicir que aportemos. Insisto: non sei moi ben como. Pero non me sorprende. Mire, eu teño aquí unha foto paradigmática, ilustrativa; é unha foto na que vostede e o director xeral do Igape reciben o ilustrísimo presidente da Confederación de Empresarios de Galicia e o seu compañeiro presidente da Confederación de Empresarios de Pontevedra, recén elixido, para presentarlles a Axenda da competitividade Galicia Industria 2004. E basta con ver a mesa: dous libros de pintura. Eu creo que é a mellor metáfora das consignas e da mentira, da publicidade e da propaganda que arrastra este Goberno de despacho en despacho e que acaba lamentablemente no Parlamento. Porque vostede falou aquí dalgunhas cuestións que de verdade que agriden, eu non sei se dicir a intelixencia... Pero ¿vostede dáse conta de que países falou cando falaba de Industria 4.0? Eu non sei se llo escribiron e non pensou en que estaba falando: Alemaña, Estados Unidos, Reino Unido e Corea do Sur. ¿Vostede sabe cal é o esforzo en investigación e innovación destes países, señor conselleiro? ¿Pero vostede en verdade cre que esta comunidade autónoma pode compararse en algo en termos de innovación con algúns deste países? E xa cando baixou ás rexións, exactamente o mesmo: o sur de Holanda, Maastricht –case nada–, Eindhoven –onde está Philips, en fin, exactamente o mesmo que isto–, Flandres, Anveres –exactamente o mesmo que isto– e o País Vasco. Calquera delas, mesmo o País Vasco, que é a menor das tres, multiplican por tres o esforzo en I+D+i desta comunidade autónoma. Logo, iso si, falounos de robots humanos –bueno, a interacción entre robots e humanos–, de sistemas ciberfísicos e de produción ultrapersonalizada. Mire, eu comprendo que hai consultoras que viven de vender fume. É dicir, en 1880 en California había xente que vendía crecepelo e vivía diso, lexitimamente, e había mesmo "imbéciles" –entre aspas– que mercaban crecepelo. Pero a realidade deste país non permite o crecepelo, señor conselleiro. Eu creo que hai que dar algún dato. Dixo tamén que se podía levar a commodity a calquera parte do mundo. Eu esta mañá estiven cun empresario de Ponteceso que no polígono industrial non ten nin ADSL, ¿como leva a commodity?, ¿en carro? [[Risos.]] ¿en carro, señor conselleiro? [[Aplausos.]] De verdade, ¿en que leva a commodity? En Ponteceso, ¡eh! Por certo, tamén en Lestedo, a 12 quilómetros da capital da comunidade autónoma. Entón, eu comprendo que vostede vén aquí e cóntanos estas cuestións, fálanos tamén da hibridación, fálanos do Plan Pexga. Estaría moi ben que explicara o dos 18 millóns de euros da Confederación de Empresarios. Non me estraña que os presidentes da Confederación de Empresarios de Galicia estean tan sorrintes sentados no sofá; danlles 18 millóns de euros para non se sabe moi ben que e ninguén lles pide contas de en que os empregan. ¡O mellor dos mundos posibles! Eu non sei se isto é unha consigna, pero, desde logo, aparentemente é un roubo. [[Risos.]] Non sei se é unha consigna, pero aparentemente é un roubo. [[Murmurios.]] [[Risos.]] A verdade é que eu entendo conceptualmente onde nos intentan situar, porque nos intentan situar exactamente nese mundo virtual. Onte o señor Rajoy, bueno, onte pasou unha cousa verdadeiramente sorprendente. O señor Rajoy, o presidente do Goberno de España, ante un público, grandes empresarios e altos cargos do Partido Popular, nos que non creo que houbera infiltrado ningún perigoso marxista, dixo: "Confíen en mí", e houbo unha sonora carcajada. [[Risos.]] É dicir, eu creo... Si, si, supoño que se pode ver en calquera... O paradigma do que estamos falando. O presidente Rajoy onte dixo que "España se estaba abriendo a un largo período de bienestar", [[Murmurios.]] Si, si, é exactamente así; eu creo que convén reflexionar sobre o que significa. Estou seguro de que no castellano Intercontinental Hotel, inaugurado coa asistencia de Ava Gardner no ano 53, pois probablemente non había –insisto– ningún infiltrado da esquerda revolucionaria. Pero este largo período de bienestar, señor conselleiro, vén hoxe referendado por dous datos. Mire, o primeiro é os beneficios do Banco de Santander: no primeiro trimestre 1.717 millóns de euros, un 32 % máis que o ano pasado. Iso si, o salario mínimo interprofesional medrou un 0,5 %. Eu non sei se é unha consigna, señor conselleiro; sei que vostede non é ministro do Goberno de España, pero si que é membro do Partido Popular. Polo tanto, probablemente terían que contarnos algo desta historia. Hoxe tamén se publicou o Boletín do Banco de España, o correspondente ao mes de abril do ano 2015; Banco de España gobernado por ese gran patriota chamado Linde, que di que hai que seguir baixando os salarios, excepto o del, que é de 175.000 euros e que o subiu un 5 % cando chegou ao cargo de gobernador do Banco de España. Entón, estas son as realidades, virtuais algunhas e moi reais outras, nas que se moven os discursos económicos do Partido Popular, mal que lles pese. E eu é verdade que non tiven a capacidade intelectual de atopar ese documento nesa maraña informática na páxina web da Xunta, vino agora en diagonal, en pouco tempo. Pero ata nisto o Goberno de España lles adianta pola esquerda. A Axenda para o fortalecemento do sector industrial de España presentada polo señor Soria, que tampouco é un paradigma de marxista leninista, nalgún momento fala de custos laborais, fala de mellorar as condicións laborais dos traballadores. É dicir, non digo que haxa un nesgo social, que non o hai, pero polo menos hai a conciencia de que probablemente na industria, máis alá das commodities e a interacción entre máquinas e homes, as condicións laborais dos traballadores e das traballadoras é un tema importante. Vostedes absolutamente nin unha palabra de nada diso. Vostede segue coa Industria 4.0, unha especie de situación absolutamente paranormal, porque eu faríalle unha pregunta, absolutamente no terreo: no sector agroalimentario, se realmente as materias primas do sector primario en Galicia son moito máis baratas, lamentablemente para os produtores, que no resto de España, ¿xa podiamos competir, non nos facía falta o 4.0? É pura lei da oferta e demanda, un eixe "x" e un eixe "y", cruzar cantidade e prezo. ¿Por que non acontece? De verdade, ¿cre que a industria agroalimentaria galega necesita de 4.0? Non, non, señor conselleiro. Necesita o que necesita a maior parte da industria nos países occidentais, mesmo neses países como Corea do Sur, Alemaña, Reino Unido ou Estados Unidos dos que vostede fala. Necesita tres cousas –que por certo, están nos manuais de economía industrial, polo menos desde a II Guerra Mundial, eu creo que dende antes–: Demanda interna. Non é posible consolidar un sistema industrial só sobre a exportación, excepto que haxa unha posición competitiva excepcional en termos de recursos de materias primas ou en termos de custos laborais. Se ese é o seu modelo veña aquí e cónteo, non nos fale dos commodities de non sei moi ben que, porque sabe perfectamente que iso existe, e eu sei que existe, pero sabe que non se pode aplicar mecanicamente unha realidade económica, social e laboral que está moi lonxe dos referentes desa chamada Industria 4.0. Por un lado, a demanda...
Vaia rematando, por favor.
...demanda interna tamén –remato, señora presidenta–, por outro lado, financiamento. Señor conselleiro, de verdade, falou dos préstamos Jeremie, eu espero que se apliquen un pouco máis no ano 2015, porque vostede viu o resultado do ano 2014. Bueno, primeiro, proporcionáronos a información na que aparecen detallados os nomes, pero non aparecen as cantidades; supoño que porque están pendentes de confirmación, non estou cuestionando ningunha cousa, pero en todo caso eran seis, eran seis os que nos proporcionaron. Non me mire con cara de escepticismo, non estou mentindo, a este Parlamento chegaron seis; ao mellor, a commodity esta deixou uns cantos polo camiño, pero aquí chegaron seis.
Remate, por favor.
E a execución do Igape coñecémola. E por último, señor conselleiro, necesita a industria innovación. E volvo repetir: non me fale de Flandres ou do sur de Holanda ou de Euscadi; 0,86 % do PIB en I+D+i, como Ucraína e como Turquía.
Remate, por favor. Moitas grazas.
Esa lamentablemente é a realidade. Nada máis e moitas grazas.
Grupo Parlamentario Popular, ten a palabra don Pedro Arias Veira.
Señora presidenta, señorías, señor Conde. Bueno, a verdade é que a oposición vive nun mundo moi especial. Eu non sei exactamente en que mundo vive, porque realmente soamente está observando as cuestións menores, aquelas cuestións que lle permiten montar unha crítica, exclusivamente, pero non teñen idea do que é o esencial, o que caracteriza a realidade actual. Din que non escoitaron nada aquí pertinente. Loxicamente, o Partido Socialista estivo gobernando moito tempo, e debería saber que hai sempre que comezar polo contexto macroeconómico e a novidade, a situación económica nova –que vostede dixo moi claramente– na que nos atopamos. Loxicamente, non está gobernando, cada vez vai máis abaixo e iso ten un reflexo, unha desorientación, insultan, dinnos que somos mentireiros. Nós nunca dixemos que tiñamos o sistema financeiro máis potente do mundo, iso nunca o dixemos; nunca dixemos que con bombillas especiais iamos arreglar o déficit enerxético, tampouco o dixemos. ¿Que dicimos nós? Eu supoño que se o señor Touriño seguira no goberno pois tería que pronunciarse sobre a afirmación esencial, central e fundamental que fixo o señor Conde, de que levamos catro trimestres de crecemento consecutivo, e esta situación tecnicamente é un final de crise e de recesión. [[Murmurios.]] Bueno, iso non é para dicir este tipo de exclamación, que é un exabrupto de mala educación e de superior ignorancia, pero hai que dicilo. [[Aplausos.]] En segundo lugar, dixo tamén que como resumo, porque esta é unha comparecencia... [[Murmurios.]] Cando non se teñen ideas hai que interromper, xa o sei, esperarei. Esperarei tamén a benevolencia da presidenta para que temas importantes que afectan os nosos cidadáns e o porvir da nosa comunidade se poidan tratar como é debido. Outra cousa fundamental é como estamos realmente. Entón, dise que a demanda interna por primeira vez crece o 1 %. ¿Verdade ou mentira? ¿Este dato é importante ou é secundario, é periférico ou non, é demagóxico ou non, ou é estrutural e significativo? Segundo, a formación bruta de capital, a inversión noutros termos, tamén está aumentando no 1 %. Este tipo de dato ¿que é?, ¿tamén un dato de anexo ou é un dato central de recuperación de elementos importantes de cambio de tendencia? Polo menos a algúns que supostamente son profesores universitarios de economía deberíalles producir un certo tipo de inhibición, un certo tipo –por dicilo así– de receo a desatarse en críticas fundamentadas para dicir: bueno, en calquera caso nós deixamos un goberno onde estas magnitudes estaban afundíndose, nós amnistiamos legalmente banqueiros do sector financeiro que nos fixo crítica, o Consello de Ministros, non exclusivamente unha amnistía fiscal, non, banqueiros. Debería haber máis contención, debería haber outro tipo de reflexión, porque ten consecuencias. Se iso é verdade, se tamén é verdade que existe un pulo sostido do crecemento das exportacións, un diría: pois loxicamente esta comunidade... porque eu xa non vou falar do conxunto de España, [[Murmurios.]] que se está dando, pero non hai tempo, teño que falar un pouco de todo, non hai tempo; pero outros dirían: realmente é diferente a xestión económica que se está facendo, porque os resultados son diametralmente opostos nas tendencias que había de cando gobernaba o bipartito, por exemplo. Esas son diametralmente, esas son centrais. O señor Conde veu explicar aquí, falar de política económica, de situación, é dicir, non para facer un papel de esquema directriz, senón da situación política económica conxuntural e situacional nesta. ¿E entón que temos que facer de aquí cara ao futuro? E di: acentuar os elementos de competitividade. Eu non lle escoitei ao señor Conde dicir que a nosa competitividade pasa por baixar os salarios, non o dixo nunca; poderao dicir calquera, pero el non o dixo. Cando as cousas baixan pode ser polo que vostedes deixaron: un proceso de endebedamento. Se vostedes tiveran unha idea complexa e responsable do que fixeron, decataríanse de que o proceso de endebedamento das empresas das que agora o señor Conde pretende facer unha reestruturación financeira para o saneamento, recorrendo a fondos europeos, todo o que indicou ao final de estrutura financeira, de préstamos do BEI, etc., etc., foi a súa herdanza. Un proceso que nunca se viu na economía galega de endebedamento privado nun contexto como vostedes o deixaron, un contexto absolutamente artificial. Pero vostedes illan as consecuencias das causas. As causas din: non, como isto... isto realmente... o proceso da enfermidade estrutural da economía galega asestouse con nós, pero como agora se está manifestando co Partido Popular na Xunta e no Estado atribuímos a eles que son os culpables. ¿Que está pasando? Vostede é o culpable. ¿Iso é facer análise político-económica responsable? ¿Iso é ter perspectiva de conxuntura histórica concreta? Realmente, ¿eu como entendo esta proposta que se nos fixo aquí? Loxicamente, o señor Conde, nin o señor Feijóo, ningún dos dous prediciron o déficit tarifario, ningún lle dixo: poñan vostedes aquí parques eólicos, fagan vostedes toda a economía verde que queiran invertindo en paneis solares, paneis fotovoltaicos, que nós lles imos dar unha cantidade extraordinaria por encima dos custos reais de mercado garantido se fan todo iso. Total, pois o Partido Popular deixou ese déficit en 200 millóns de euros, deixouno. O último Goberno do PP, déficit tarifario: 200 millóns, practicamente inapreciable, ¿non? Cando a esquerda e os grupos que nos critican deixaron case 30.000 millóns de euros, tres veces o presuposto total da Xunta de Galicia. ¿Que están dicindo? Din: e agora arranxen vostedes ese problema, que nós imos facerlles unha crítica de que son antiecoloxistas, son persoas que están facendo..., son instrumentos das grandes patronais, das fotos, etc. As aparencias xa sabemos desde Platón que, en definitiva, son o que son, simplemente as sombras da caverna. Están exclusivamente introducidos niso, en sombras da cadea. Señor Conde, a min paréceme que é importante este tipo de comparecencias, é importante este tipo de documentos, é importante este tipo de discursos. É dicir, nós a competitividade. Aquí nunca dicimos nós: nós saímos, exportamos con baixada de salarios. Nós estamos procurando que sempre se suban os salarios e mellore a produtividade, porque se mellora a innovación, etc. Estamos tratando permanentemente diso. A xente sabe que ese é o noso modelo, as nosas condicións e o que intentamos facer. E poden interpretar, poder facer o seu xuízo de por que non estamos conquerindo todo o que intentamos, pódeno facer, pero saben que nós estamos por iso, saben que nós non andamos por aí dicindo hai que baixar os salarios, non. É que temos... que é unha crítica dicimos. Hai que criticar iso, non estamos por iso. Non estamos por outras cousas, etc., etc. Sabemos que en Europa, en toda Europa, caeu todo o conxunto da porcentaxe de emprego e a porcentaxe de produción industrial con respecto ao conxunto do PIB. E nós intentamos facer aquí, o señor Conde dixo: imos tentar que para o 2020, dentro de cinco anos, a industria represente o 20 % do PIB, imos intentar crear 50.000 novos empregos. Sabemos que está moi difícil, sabemos que hai Europa, e imos ir a Europa tamén para que exista unha conxunción de todas as comunidades, de todos os países para isto. ¿Isto non está precisamente na onda central das novas estratexias de competitividade?, ¿non é iso? ¿Alguén pode facer unha crítica seria a isto? ¿Alguén pode dicir é que non, porque resulta que nun papel tiña posto isto, outro día díxose o outro? ¿Non é isto o que está pasando?, ¿non é isto sobre o que debemos pronunciarnos?, ¿non hai un novo Goberno europeo?, ¿non hai unha nova política monetaria?, ¿non hai unha nova política de incentivación de estruturas? Cando se di: e vostedes ¿que están facendo polo Plan Juncker?, ¿que están facendo? Pois preparando moitas cousas para o Plan Juncker, para incrementos, para etcétera, etc., para a saída da crise e potenciando a saída da crise con estas políticas, con estas actitudes e con estas conviccións. A min paréceme que estamos actuando con competencia profesional, con análise técnica, con ideas e cunha actitude ademais de respecto, paciencia, continuidade e terminación que o señor Conde neste caso está personificando neste momento, na mesma liña que fai o señor Feijóo e que tentamos todos facer, sen insultar a ninguén. Nada máis e moitas grazas.
Réplica do conselleiro de Economía e Industria, don Francisco Conde López.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, a verdade é que lamento moitísimo as diferentes intervencións da oposición, que parece que non lles interesa falar de política industrial, parece que non lles interesa falar das necesidades do tecido produtivo, non lles interesa concretar en que non están de acordo con respecto á axenda que presenta o Goberno, e tampouco, lamentablemente, presentan ningún tipo de alternativa. Son situacións loxicamente que fan moi difícil o debate, plantean aquí diferentes ideas que se lles ocorren, algún quere imitar os poetas, outros plantean simplemente datos ao chou como trasladou tamén o señor Fajardo, e eu creo que realmente, señorías, a industria galega merece un debate con rigor, un debate con seriedade. Este goberno trae propostas concretas, e a min o que me gustaría saber é en que non están de acordo e cales son as súas diferentes propostas. [[Aplausos.]] Como saben vostedes, este goberno aínda non aprobou a Axenda de competitividade e, como saben perfectamente, esta Axenda de competitividade –díxeno na miña intervención– é o Plan director de industria, e, polo tanto, imos dar conta do que marca a Lei de política industrial. E, loxicamente, traemos antes da aprobación por parte do Goberno a axenda para que, efectivamente, nesta Cámara se poidan escoitar as diferentes propostas da oposición, e, polo tanto, estamos abertos aos diferentes posicionamentos que teñen. A min o que me gustaría saber é en que non están de acordo. Seguramente non estean de acordo en que este goberno fixera unha medida para abaratar o solo industrial e que, polo tanto, se diminúa ata un 50 %. Seguramente non estean de acordo, non o sei, en que este goberno vaia instrumentar a figura de dereitos de superficie para pór a disposición máis solo industrial aos diferentes empresarios. Seguramente non estean de acordo en que o Igape estea financiando ata o 40 % o custo dos proxectos empresariais a desenvolver neste solo industrial. Seguramente non estean de acordo en simplificar as diferentes normativas e os trámites administrativos que teñen que pasar os nosos empresarios. Queren falar do naval, pero non se pronuncian sobre ese acordo cos centros tecnolóxicos e co propio sector, co propio sector, para inxectar 2 millóns de euros en proxectos de innovación cara a Industria 4.0 dentro do sector naval e que, polo tanto, o sector naval sexa máis competitivo. Non queren recoñecer –laméntoo profundamente– que, efectivamente, Pemex estea construíndo dous floteis en Galicia por importe de 300 millóns de euros. Aínda non queren recoñecer esa realidade. Aínda non queren recoñecer a realidade de que o bipartito deixou o sector naval sen contratos e que nestes momentos o sector naval está a desenvolver 1.400 millóns de euros en diferentes contratos e que, polo tanto, o sector naval está en plena recuperación. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] Falamos de sectores emerxentes. Eu, efectivamente, falei aquí de forma concreta, señorías, eu falei de datos concretos. Falei do sector aeronáutico e falei da aposta que como sector emerxente ten este sector para Galicia. E o sector aeronáutico ten unha realidade e ten unha potencialidade pola cal este goberno quere apostar. E este goberno vai investir 10 millóns de euros no centro de Rozas e vai impulsar proxectos no eido dos avións non tripulados. ¿Vostedes non están de acordo?, ¿non están de acordo tampouco con apoiar o sector aeronáutico?, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿non están de acordo e non se queren felicitar da noticia onte de que Delta Vigo vai investir 26 millóns de euros para desenvolver proxectos industriais aquí en Galicia no sector aeronáutico? [[Aplausos.]] ¿Iso tampouco lles vale? Señorías, fálanme de financiamento. Eu trasladei aquí claramente que este goberno vai ofertar unha nova liña de colaboración co Banco Europeo de Investimentos de 135 millóns de euros para favorecer o acceso á liquidez e para favorecer os novos desenvolvementos industriais. Falei aquí dos fondos Jeremie, unha iniciativa pioneira como ben saben e que está dotada con fondos europeos. E que cando o señor Losada fala de seis contratos o que non di é que esa liña se aprobou a finais do ano 2014. E o que non quere recoñecer é que esa liña está nestes momentos á disposición da pequena e mediana empresa, nestes momentos dotada con 8 millóns de euros e que, efectivamente, está a permitir o desenvolvemento e a consolidación de novos proxectos industriais. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E o que non quere recoñecer é que este goberno leva concedidos 730 millóns de euros para axudar ao financiamento das nosas empresas tanto a través do Igape como a través de XesGalicia. O que non quere recoñecer é que este goberno está investindo en apoiar as empresas innovadoras a través do Fondo i2C ou o Fondo Xes Innova, que xa mobilizou 12 millóns de euros durante este último ano. Cando falamos de innovación tampouco queren recoñecer os datos. Non sei por que. Non sei por que cando este goberno dá datos concretos do apoio á innovación, que, efectivamente, é un dos eixes principais da Axenda de competitividade, vostedes non queren falar e simplemente se dedican á poesía. Señorías, este goberno mobilizou nos últimos catro anos 260 millóns de euros en proxectos de innovación empresarial a través dos programas Interconecta e os programas Conecta pemes. Está no Diario Oficial de Galicia. Este goberno creou a figura das unidades mixtas, e nestes momentos a través desa figura empresas que antes non innovaban en Galicia, que tiñan os seus centros de innovación fóra de Galicia, hoxe están innovando en Galicia, e estoume a referir a PSA Peugeot Citroën, estoume a referir a Repsol, estoume a referir a Gas Natural, estoume a referir ao Grupo Everis, ao Grupo Copo, o Grupo Borgwarner. Señorías, mobilizando 50 millóns de euros en innovación empresarial. Disto tampouco queren falar. E tampouco queren falar da compra pública innovadora, tampouco queren falar. Iso si, fóra recoñécennolo e fóra dannos premios porque este goberno, a través da Consellería de Sanidade, é pioneiro no desenvolvemento da compra pública innovadora. Estamos a desenvolver 112 millóns de euros en proxectos de compra pública innovadora, e Galicia é pioneira neste tipo de ferramenta para apoiar a innovación. Señorías, cando falamos de innovación este goberno fala de realidades. A min gustaríame saber en que non están de acordo cos diferentes programas de innovación que estamos a impulsar para favorecer a transferencia de coñecemento na economía galega. E fálanme tamén dos fondos de financiamento dentro do horizonte 2020. Como saben perfectamente, o programa operativo Feder Galicia 2014-2020 vai dedicar a maioría dos 883 millóns de euros previstos para ese marco á economía do coñecemento. Polo tanto, vai favorecer un novo modelo baseado na innovación, baseado nas pequenas e medianas empresas, baseado na modernización e baseado na eficiencia enerxética; catro eixes dos que vostedes, lamentablemente, non queren falar aquí. Sete de cada dez euros serán dedicados a unha nova aposta económica. E deses 883 millóns de euros saben perfectamente que 310 millóns se van dedicar a apoiar as nosas pequenas e medianas empresas. E, dende logo, este goberno vai dedicar eses fondos a apoiar a innovación, a apoiar a transferencia de coñecemento, a apoiar as nosas pemes e, por suposto, tamén a apoiar a competitividade da nosa industria. E eu lamento que non queiran entrar no debate, non queiran entrar no debate ao que se teñen que enfrentar as nosas empresas e o noso tecido produtivo. A min gustaríame... e eu lamento moito esa posición que ten permanentemente a señora Martínez de infravalorar o noso tecido produtivo, pero o 33 % do noso PIB son exportacións. Iso significa que as nosas empresas venden mellor que os demais nos mercados internacionais e que esa porcentaxe de exportacións se está incrementando. E iso é unha demostración clara de que, efectivamente, as nosas empresas están facendo ben as cousas e, polo tanto, este goberno, que ten a responsabilidade de seguir apoiando a través de diferentes instrumentos de innovación, de financiamento a súa internacionalización. E, señorías, tamén me falan do sector enerxético. A min escápaseme cal é o motivo polo cal o bipartito segue falando do sector eólico, non o sei porque aínda non pediron desculpas de como deixaron o sector eólico aquí en Galicia. Eu lamento profundamente que incluso o PSdeG non queira falar de como deixou o sector enerxético en España. E agora resulta que o déficit enerxético é unha cousa que pasaba por aí. E que cando deixan o Goberno en Madrid, déixano con 26.000 millóns de euros de déficit enerxético, que temos que pagar entre todos os españois. E agora resulta que a situación do sector eólico derivada efectivamente da reforma enerxética que tivo que afrontar o Goberno central é unha casualidade. Non, vostedes saben que fixeron unha política enerxética absolutamente desordenada, unha política enerxética que levou a un déficit de tarifa de 26.000 millóns de euros, e saben perfectamente que iso requiría...
Señor Gallego.
...reformar a situación do sector enerxético. E, evidentemente, –isto xa foi recoñecido nesta Cámara– afectou o desenvolvemento do sector eólico. Pero aínda así, vostedes saben perfectamente que nas diferentes medidas que se puxeron en marcha por parte deste goberno o sector eólico se segue a desenvolver. Máis do 85 % dos diferentes megavatios do concurso eólico seguen a súa tramitación, e hai once parques que xa teñen autorización administrativa, once parques, que suporá un investimento inicial xa de 385 millóns de euros. E, efectivamente, non queren falar tampouco de que o Goberno central a través da subhasta de 500 megavatios vai dar unha oportunidade para que o sector eólico se poida desenvolver de cara ao futuro. E, dende logo, non teñan ningunha dubida de que Galicia, este goberno, fará todo o posible para que o sector eólico se poida seguir desenvolvendo. E, señorías, fálanme recorrentemente os diferentes grupos da execución do Igape. Eu laméntoo profundamente porque dunha forma intencionada non queren trasladar cal é a realidade. E é un tema recorrente, pero vostedes saben perfectamente que se este goberno aplicara os mesmos criterios que aplicaba o bipartito, a execución do Igape sería do 90 %. Porque vostedes saben perfectamente que dende o punto de vista orzamentario vostedes, o bipartito, contabilizaban como executado a publicación e a adxudicación, e nós o criterio que estamos aplicando é reflectir como executado o realmente executado. Esa é a diferenza. Se queren falar en serio da execución orzamentaria falamos. E se queren falar en serio terían que recoñecer, non o queren recoñecer, que moitas das axudas que concede o Igape son plurianuais e que, polo tanto, se pagan no momento da finalización do investimento, pero diso tampouco queren falar. Igual que non queren falar cando falamos da execución, que vostedes deixaron a execución do fondo tecnolóxico nun 5 %, e resulta que nós executamos o 100 %, diso tampouco queren falar. [[Aplausos.]] En definitiva, señorías, eu creo que a industria, o noso tecido industrial merece un debate con rigor, con propostas concretas que este goberno trae a esta Cámara para que, efectivamente, vostedes poidan trasladar as súas achegas e, dende logo, estámolo facendo dende o realismo, e estámolo facendo aínda que o señor Sánchez pretenda trasladar unha imaxe totalmente distorsionada de Galicia, que parece moitas veces que está alleo a esta realidade. Eu lamento que non se trate con respecto os esforzos que están a desenvolver os empresarios, os esforzos en materia de innovación, os esforzos en materia de internacionalización. Efectivamente, señora Adán, xa lle trasladei os datos concretos da aposta do sector aeronáutico, trasladeille, efectivamente, toda a aposta en materia de innovación e de financiamento, e sabe perfectamente, señora Adán, que os floteis se están construíndo, tan só ten que ir ás gradas de Navantia e ás gradas de Barreras e verá que eses floteis se están a construír. Efectivamente, hai unha aposta clara polo sector agroalimentario, non teña ningunha dúbida. Este goberno nunca rexeitou a aposta, non só polo sector agroalimentario senón tamén pola industria agroalimentaria. Este goberno está apoiando todos os proxectos que en materia da industria agroalimentaria se están a desenvolver e se queren impulsar aquí en Galicia. E, señor Losada, eu creo que debería deixar a teoría; a teoría está moi ben na universidade. Eu entendo perfectamente que vostede queira trasladar aquí os modelos teóricos, pero a realidade da industria no noso país é unha realidade que hai que tratar cun pouco máis de rigor, porque vir aquí ensinar fotografías e falar de poesía eu creo que, sinceramente, a política industrial e o sector industrial non o merecen, señoría, non o merecen. E en calquera caso, loxicamente, señor Losada, vostedes dende o punto de vista mediático, que lles gusta enormemente, dixeron que tiñan un plan director de industria, ¿recorda?, hai semanas. Parece que agora se olvidaron dese contido, pode ser que simplemente tiveran a carátula do Plan director de industria do Partido Socialista, e agora vostede dedícase a falar de poesía, dedícase a falar dos diferentes libros que ve en determinadas fotos e vén aquí non falar de rigor senón falar sencillamente de xeneralidades. [[Aplausos.]] En calquera caso, señorías, –e termino– durante a miña intervención intentei, loxicamente, trasladar a proposta concreta que trae este goberno en materia de política industrial, un Plan director de industria que dá contido as exixencias da Lei de política industrial e, dende logo, unha Axenda de competitividade, Galicia Industria 4.0, que intenta baixo os principios da colaboración público-privada pór á disposición dos empresarios os diferentes instrumentos que lle permitan gañar a súa competitividade. Porque non olviden que a nosa industria ten que competir cos mellores, e os mellores están nos mercados internacionais. Iso significa dispor das ferramentas que, efectivamente, lle poidan permitir esa competitividade, e os nosos empresarios están sabendo competir e os indicadores das exportacións claramente o reflicten. E polo tanto, este goberno –e termino– está disposto a falar permanentemente de política industrial, porque nós, dende logo, si lles podo dicir que estamos comprometidos coa nosa industria, que estamos comprometidos cos traballadores do sector industrial e, dende logo, estamos comprometidos para recuperar a situación de partida que algúns deixaron no pasado. Moitas grazas.
Rolda especial de aclaracións. Grupo Mixto, señora Martínez.
Ben, señor conselleiro, eu creo que a próxima vez en vez de pedir comparecer ante o pleno debería vostede presentar unha interpelación á oposición, sería moito máis efectivo dende logo e contestariámoslle todos. Mire, se non sabe cales son as achegas que pode facer a oposición a esta axenda é porque non escoita a oposición, porque non tivo ningún interese en escoitala. E o que si queda fóra de lugar e, dende logo, creo que ata da educación mínima parlamentaria e da cortesía parlamentaria é que veña aquí dicirnos que agora aquí in voce lle digamos cales son as alternativas que presenta a oposición. Por favor, non nos teñan en conta, pero polo menos respecten o mínimo. E se realmente queren sentar, porque é certo que isto merece un debate con seriedade. Eu dixen máis dunha vez que necesitamos acordos parlamentarios que se manteñan goberne quen goberne, polo menos uns mínimos, como é o sector forestal, industrial... ten que haber uns acordos mínimos en educación, sanidade, pero vostedes néganse a chegar a ningún acordo coa oposición. E eu dígolle o que teño en contra. Teño en contra que a min non me queda claro cal é a política de emprego do Partido Popular, do emprego industrial. Ata os anos setenta –aquí no Estado un pouco máis tarde, nos oitenta– o avance industrial, a progresión tecnolóxica conlevaba para os traballadores e traballadoras melloras na súa vida, melloras sociais, melloras salariais, deducións de xornada. A partir dos anos oitenta, e agora con esta crise, a mellora tecnolóxica só serve para destruír emprego, para baixar salarios e para empobrecer a clase traballadora. A min gustaríame que vostede falara do emprego e da calidade deses 50.000 postos de traballo que vostede promete. Non sei se me está falando de 50.000 postos de traballo a xornada completa e con salarios dignos e formación cualificada, non sei exactamente do que me está falando, pero se é así, eses 50.000 empregos, evidentemente, darían lugar a moitos máis. Entón, gustaríame que me explicara onde son eses 50.000 empregos. Tamén lle digo o que teño en contra dunha formación dual, que non ten límites e que se pode converter no que se están convertendo e no que xa se converteron as prácticas nas empresas: en man de obra gratuíta que substitúe os traballadores e traballadoras da plantilla. Fala de que a oposición non defende o naval. Eu é que o seu interese polo naval aínda non o mirei nunca neste Parlamento. Para empezar pasaron olimpicamente do dique flotante de Ferrol, e seguen pasando do dique seco. Simplemente vostedes decidiron que o naval desaparece da axenda da Xunta, e agora veñen aquí dicir que a responsabilidade é da oposición, que non defende o naval. Pero vostedes si defenden medidas como, por exemplo, a hiperflexibilidade horaria de Citroën, que ten días e semanas que a xornada é de dez horas ou de once e despois pecha outros días en función dos intereses empresariais. Esa maxiflexibilidade é a que vostedes aplauden, como aplauden a dobre escala salarial de Citroën. E eu trouxen unha iniciativa a este Parlamento e o Partido Popular votou en contra de dicirlle a Citroën que deixara de animar as empresas auxiliares de automoción a establecerse en Portugal levando para alí a produción. E vostedes apoiaron que Citroën lles pedira ás empresas auxiliares que marcharan para Portugal. Si, señor, está no Diario de Sesións e está todo gravado, por sorte. Esa foi a posición que tomou o Partido Popular. Pero tamén, cando fala de formación, non fala da formación dos traballadores xa en activo. ¿Como eses traballadores en activo se van ir acoplando a esta nova industria? Polo que parece, vostede vai facer así e mañá vainos aparecer aquí unha industria tremenda. Porque, se hai algo certo, é que non ten nada que ver coa realidade o camiño que vostedes establecen aquí.
Vaia rematando, por favor.
É unha axenda que mestura totalmente as microempresas coas pemes, coas grandes empresas, coa Industria 4.0, coa formación... É dicir, un churro merino que non serve máis que para chegar onde realmente quixo chegar esta axenda, que é que, neste momento electoral, a Xunta presente un programa industrial ante a desgraza de paro industrial e de destrución de emprego industrial do noso país. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Adán Villamarín.
Grazas, presidenta. Señor conselleiro, vostede hoxe pediunos rigor á oposición e propostas concretas, entón, varias cuestións. Vostede quere a colaboración dos grupos parlamentarios da oposición nesta Axenda da competitividade. Preséntea por Rexistro neste Parlamento. Chéganos o documento. Debaterémolo na comisión. Teremos un prazo para presentar emendas ou propostas de resolución ou calquera mecanismo que se estableza. Nós estamos completamente de acordo en que se debata así e que, posteriormente, sexa debatida en comisión ou en pleno a súa aprobación definitiva. Mais non esperará vostede que en dez minutos, máis cinco de réplica, nós traiamos as propostas por escrito, poidamos debatelas unha a unha en cada un dos seus eixes, e despois sexan votadas. É a forma normal de funcionamento nesta Cámara respecto daqueles plans ou propostas que o Goberno ten interese en que se debatan con profundidade. Entón pídolle que, unha vez que saia desta comparecencia, lles pida ás persoas –bueno, hoxe é pola tarde, mañá pola mañá, mércores pola mañá– da súa consellería que inmediatamente rexistren esta Axenda da competitividade –que, segundo parece, pasou polo Consello da Xunta– para ese primeiro deseño. Bueno, pois vostede traia a este Parlamento ese primeiro deseño. Nós presentaremos as propostas e poderémolas debater unha por unha. Entón vostede, a respecto das propostas que lle fagamos, poderá descualificalas tamén, ou non aprobalas, unha a unha. Porque, claro, falamos de que vostede veu aquí e non nos deu datos ningúns. Cuestións concretas a respecto do que vai facer a consellería durante os diferentes anos de aquí ao 2020 tampouco ningunha, co cal, nós temos que facer unha análise en positivo ou en negativo ao chou. Mire, na Axenda da competitividade aparece a Plisan como un eixe básico de desenvolvemento do sector industrial e loxístico do sur da provincia de Pontevedra. Claro, falar da Plisan así, tranquilamente, nesa axenda, e que no nos dea a risa, non nolo pode pedir, señor conselleiro. Da Plisan, que leva –xa non nos acordamos– ¿15, 18 anos de retraso?, ¿cantos? E vostede fala xustamente na Axenda da súa conexión coa autovía. Sobre a Plisan teriamos non un debate de tres minutos de réplica, senón un debate de horas. Polo tanto, a decisión é de vostede, señor conselleiro. ¿Quere de verdade que traballamos sobre a Axenda da competitividade, que vostede agora di que é un plan director? Rexístrea, e, cos prazos regulamentarios, nós dende logo que lle presentaremos propostas. Como as presentamos, por certo, en todos os plenos e en comisión sobre diferentes temas: dende o sector industrial, pequenas empresas, medianas empresas e grandes empresas, ou sobre o sector financeiro. Levamos presentando diferentes iniciativas, e eu aínda non recordo ningunha en concreto sobre o sector industrial que fora aprobada, sempre foi descualificada. E unha cuestión xa para ir rematando. Mire, de Galiza emigraron arredor do 8 % dos investigadores, e non hai innovación sen investigación. E se a xente preparada emigra a investigar fóra, innovarán fóra. No Estado español, o 85 % da investigación en innovación, en I+D+i, fíxose en Madrid, Cataluña, País Vasco, Comunidade Valenciana e Andalucía, por esa orde. E a intensidade da innovación: País Vasco, Navarra, Valencia, Castela-León e Cataluña, por esa orde. Galiza está fóra, non existe. Non existe nin na innovación, nin na investigación no ámbito do Estado español; xa non digamos nas comparacións que vostede nos vén realizar aquí. Polo tanto, ¿cal vai ser o esforzo investigador e innovador que vai facer Galiza no resto da lexislatura e nese Horizonte 2020, máis alá das palabras baleiras do RIS3, da Axenda da competitividade e da Industria 4.0? Hoxe é a segunda ou terceira vez –xa non o recordo– que se cita o mito da caverna. É un clásico, unha constante, nas sesións da mañá, nas sesións da tarde e en xeral. E eu case me vexo obrigada a falar do mito da caverna, porque quero recordarlles que non era un problema de coñecemento, Platón falaba do mito da caverna na famosa República sobre a constitución dun Estado máis xusto. Porque, evidentemente, a saída das sombras era para poder ter unha percepción do ben, que era a idea da xustiza. O mundo no que estamos é un mundo totalmente inxusto, onde as sombras son o que predominan, pero tamén na súa concepción económica, que se plasma en palabras baleiras que ao que nos levan é a que na Industria 4.0 os traballadores e as traballadoras cobren a metade que cobraban hai seis anos, e moitos estanse plantexando case traballar para poder comer. Esa é a realidade. A verdade é que vir aquí e citar a Platón...
Moitas grazas, señora Adán.
...soamente nos leva a unha cousa: cada vez son maiores as inxustizas e as sombras son o que predominan, non a idea do ben. Nada máis. Moitas grazas.
Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Antón Sánchez.
Señor conselleiro, vostede aprendeu bastante ben do señor Feijóo. Aprendeu a mentir e non poñerse colorado, unha característica moi importante, parece ser, para sobrevivir na política. Vostede pide alternativas. Eu non penso caer na trampa do que teño definido –pero non por insultar, senón por definir cunha palabra o máis aproximada o que o señor Feijóo e o seu Goberno é– como trampas de trileros. Pide alternativas e xa as damos. ¡Claro que as damos! Dámolas seguido, e en serio, ademais. Outra cousa é que a vostedes non lles importen nada as alternativas reais para este país. Eu pídolle que non minta, señor conselleiro. Di que din datos ao chou. Os datos que eu din son o relato do fracaso dun Goberno incapaz e que, aínda encima, traizoa a este país e á cidadanía. Os datos que eu din son –e se non desmíntamo– o relato dese fracaso, señor conselleiro. Eu fixen un balance desde cando vostedes chegaron, e como estamos agora, en varios datos que creo eu que son importantes para a vida das persoas. Falei do eólico e vostede non foi capaz de dicir aquí cantos megavatios se instalaron en 2014 e cantos se instalaban en 2009. Se quere un debate honesto, veña aquí e dea un debate honesto, e diga cantos megavatios se instalaban no 2009 e cantos se instalan no 2014; ou diga cantos megavatios se instalan no concurso eólico. E non minta dicindo que o 83 % dos megavatios seguen no concurso. Mire, é que seguir no concurso non custa nada. Gas Natural, grazas á súa amnistía, renunciou ao 41 % dos megavatios, pero o resto –o que segundo vostede segue no concurso– xa dixo que o conxelaba ata nova orde, ¿verdade? Instalarse, nin un só megavatio, dun modelo que, por certo, nós non compartimos, pero é o seu fracaso. Vostede fale do sector lácteo e do que fixeron con Alimentos Lácteos. Unha vergoña, un despilfarro de diñeiro público gastado de xeito caciquil. Con dous responsables do Partido Popular colocados por vostedes, tomando decisións con vostedes, e ao final 80 traballadores na rúa, débedas cos gandeiros, cooperativas en quebra, etc. Aínda non pediron perdón nin desculpas por esa desfeita. Emprego industrial, señor conselleiro, ¿é dicir datos ao chou que vostedes destruíron máis do 20 % do emprego industrial?, ¿si ou non? Innovación, señor conselleiro, ¿é dicir datos ao chou dicir que no 2009 se investía o 1 % do PIB e que no 2014 se investiu o 0,86 %, señor conselleiro?, ¿é dicir datos ao chou? Cando vostede fala de financiamento, ¿por que non fala da súa xestión coas caixas de aforros?, ¿ou é que son anécdotas? ¿Ou é que cando vostedes chegaron non había sistema financeiro galego? ¿E agora que hai, señor conselleiro?, ¿que hai? ¿Que sistema financeiro temos? ¿Ou é que iso non é responsabilidade súa, dun goberno galego? ¿Ou é que vostedes non destruíron emprego? Porque vostedes falan do bipartito sempre, pero os datos obxectivamente eran moito mellores cando saíu o bipartito que hoxe en día. Vostedes destruíron miles e miles de empregos. Vostedes expulsaron investigadores, centos de investigadores, deste país, ¡e veñen falar do talento! ¿Onde está o talento? Xa non lle falo de estatísticas, todo o mundo coñecemos onde se vai a xente preparada. Aquí non ten onde aplicar o seu coñecemento, ¡en ningún sector! [[Aplausos.]] A xente que estuda, os investigadores, teñen que saír fóra pola falta de oportunidades deste país. Igual que esa falta de oportunidades nos leva a ter unha crise demográfica sen parangón: 17.000 galegos e galegas menos no ano 2014 porque nacen menos persoas das que morren e porque se van máis das que veñen, e iso é sintomático dun país que non ten oportunidades, que non ten industria e que non ten oportunidades de emprego para as persoas. O naval, señor conselleiro, si, o naval, ¿onde están os 1.400 empregos que dixeron que ían crear cos contratos de Pemex? Segundo os datos da patronal, non chegan nin a 300. ¿É certo ou é un dato ao chou, señor conselleiro? Desmíntame se é certo ou non.
Vaia rematando, por favor.
Non lle tomen o pelo á cidadanía. Non nos tomen o pelo a nós, pero, sobre todo, non lle tomen o pelo á cidadanía. Escenario de recuperación, innovación. Pero ¿que innovación promoven vostedes? ¿Cal foi o seu esforzo en innovación? Se vostedes mesmos incumpren os plans estratéxicos, que xa perdemos a conta deses plans estratéxicos nos que onde fan máis esforzo é en pensar o nome, porque no resto non fan esforzo nin en facer unhas previsións realistas. ¡Vostedes si que fan previsións ao chou! E no Plan estratéxico 2010-2014...,
Remate, por favor.
...neste momento, antes de empezar con novas fábulas, señor conselleiro, tiñan que ter feita unha análise de por que as previsións dese Plan estratéxico 2010-2014 fallaron tan estrepitosamente. E se non fallaron tan estrepitosamente, veña aquí despois e desmíntame os datos que lle din. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Socialista. Señor Losada.
Grazas, señora presidenta. Señor conselleiro, eu debo de ser un romántico, ¿sabe?, reivindico o papel transformador da poesía. Dicía Gabriel Celaya que a poesía é unha arma cargada de futuro. Ese futuro que vostedes son incapaces de atopar para a industria galega, ese futuro. Porque ¿é verdade ou non é verdade o que dicía o voceiro de AGE, de que se perdeu o 25 % do emprego industrial e o 20 % do PIB industrial desde que o señor Feijóo é presidente da Xunta de Galicia? [[Murmurios.]] ¿Si ou non? É fácil contestalo, ¿si ou non? [[Murmurios.]] Repítoo outra vez –non sei se me desconta o tempo a señora presidenta–: que se destruíu o 25 % do emprego industrial e que se reduciu o PIB industrial nun 20 %. E, por certo, ¿que significa exactamente reducir un 25 % o emprego e o PIB soamente o 20 %? Claro que hai maior competitividad, a conta de maior nivel de paro e de salarios máis baixos. ¡Ese é o esquema, señor conselleiro! Só unha cuestión, señor Arias. Mire, para os socialistas falar de salarios, falar das pensións máis baixas de España, falar dos fogares que teñen todos os seus membros en paro ou falar dos fogares que non reciben ningún ingreso, non é unha cuestión menor. Paréceme insultante que diga vostede aquí que falamos de cuestións menores. O que intentamos é non enganar con palabras absolutamente baleiras, [[Murmurios.]] ¡iso é o que intentamos, señor Arias! Tamén falou das sombras da caverna. Non sei se se refería á platónica ou á da extrema dereita, non sei a cal se refería. Aí probablemente tiña que haber aquilatado tecnicamente un pouco máis, porque a min quedoume..., en fin, non me quedou demasiado claro. Señor conselleiro, a verdade é que vostede... O tema da execución orzamentaria... ¡Oia, a interventora xeral da Xunta de Galicia é actualmente secretaria de Estado no Goberno Rajoy! Dáme a sensación de que non debería de estar tan mal feito o sistema de execución orzamentaria daquel malhadado goberno bipartito, porque, señor conselleiro, nos datos da Xunta de Galicia, máis alá desa cuestión técnica que vostede di, partida 732.05, que, como seguro que vostede ben sabe, é o Igape, significa –grazas, presidenta– que quedan pendentes de pagamento 17,8 millóns de euros –de 82–, e soamente obrigas recoñecidas por 27. Ou sexa, que a execución é dun 33, e deses 27 só pagaron 10 millóns de euros. E se non é así, señor conselleiro, é a fotocopia dos datos proporcionados pola intervención da Xunta de Galicia a este Parlamento. Mire, se está mal, arrégleno. Se está mal, arrégleno. Se hai algunha lectura que se pode facer desta folla que a min se me escapa, agradézolle a clase particular. ¡Agradézolle a clase particular! Pero aquí pon, exactamente, crédito vixente, 82 millóns de euros; obrigas recoñecidas, 27,6 millóns de euros, e pagamentos realizados, 17 millóns de euros. Isto é o que pon nesta folla. Non sei se cambiou a metodoloxía, ou se nos movemos noutra realidade virtual de execución 5.0, pero eses son os datos. E non me estraña, señor conselleiro, porque é intolerable –falou vostede aquí de que se aprobou no último Consello da Xunta a captación de investimentos estranxeiros, 2 millóns de euros– que se dean dous millóns de euros a empresas cando hai técnicos cualificados no Igape. Están facendo unha voladura controlada do Igape, e sábeo perfectamente. Explique aquí por que renuncia aos técnicos da función pública galega e contrata empresas, explíqueo. E explique tamén como un alto cargo, nomeado polo Goberno Feijóo, di nunha conferencia que as subvencións son o cancro da economía e non é cesado inmediatamente. Explíqueo, porque iso é como se un cirurxián di que as operacións no quirófano matan os pacientes, exactamente o mesmo. E ese señor segue aí, de director da área de internacionalización do Igape, só da área de internacionalización do Igape. Así non me estrañan os datos da internacionalización, ¡non me estrañan!
Vaia rematando, señor Losada.
Vou rematando, señora presidenta, é que me despista bastante o señor Tellado porque o vexo bastante interactivo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Podo mirar para calquera lado, supoño, ¿non? Ben.
Para que non se despiste, señor Losada.
As exportacións, no ano 2014, en Galicia baixaron un 3,2 % e en España subiron un 2,5 %. ¿É verdade ou non? Diga iso. ¿É verdade ou non? O segundo peor dato de todas as comunidades autónomas. E, por certo, ¿de verdade que van incrementar o 25 % a entrada de capital estranxeiro? Pero se no ano 2014 entraron 50 millóns de euros. ¡Estamos falando, polo tanto, do 0,29 % do total de España!
Remate, por favor.
¿De verdade que dous millóns de euros para empresas?, ¿para que? Para milongas, para publicidade e para propaganda. E xa que vostede é tan preciso e tan técnico, eu rétoo: na memoria, volume 2, dos orzamentos do ano 2015, cadro de obxectivos por programa, inserte aquí, neste documento aprobado hai catro meses neste Parlamento, ese informe que colgou na páxina web.
Remate, por favor, señor Losada.
Creo que é bastante fácil. E por certo, creo que é bastante responsable por parte...
Moitas grazas, señor Losada.
...deste grupo da oposición.
Grupo Popular. Señor Arias.
Señora presidenta. Señorías. Señor conselleiro de Economía e Industria. Bueno, señor Losada, eu non sei vostede que nivel, que hai que dicir para que non se sinta ofendido. Que nivel de minimalismo crítico hai que exercer aquí para que vostede se considere insultado. Porque vostede... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] ...perdoe, acaba de dicir...
¡Señor Fajardo!
que a miña crítica lle parecía insultante.
Perdoe un momento, señor Arias. Señor Fajardo, prégolle que... [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] ¡Señor Fajardo! Señor Arias, continúe, por favor.
Entón, a cuestión é a seguinte. Cando facemos unha crítica por dicir, non están falando, non están recoñecendo tecnicamente –para facer un novo tipo de política– que hai un cambio importantísimo de tendencia de recesión económica a elementos de crecemento. É unha crítica importante, e eu digo: non ven o fundamental e fan críticas secundarias. É unha crítica. É que os socialistas falamos de salarios, pensións e ingresos. É dicir, como se eu fixera unha crítica moral ás súas cousas. Pero eu dígolle que o salarios, as pensións e os ingresos dependen do crecemento dunha economía; son variables dependentes do outro. É dicir, non están vendo que precisamente o que se fala de crecemento dos ingresos é precisamente do que depende iso. Que non podemos fixar, non se poden fixar dende o Goberno, os salarios, non se pode. Non se pode decidir como se quere, non se pode decidir o nivel de paro así, por decreto. Non se poden decidir os ingresos. É que o Partido Socialista, precisamente, que tivo a posibilidade de xestionar a crise económica en Galicia e en España, foi apartado polos electores; claramente por incapacidade. Hai unha cousa que penso que non se entende, de actitude do Partido Popular de Galicia. Repito, de Galicia. Porque non se pode responder a todo, de Galicia. Hai unha cousa que compartimos, algunha vez dimos clase os dous de historia económica. Donald McCloskey gustábame –agora Deirdre, que se fixo un cambio de sexo–, ese genio da revolución industrial, por exemplo, Christopher Hill –que o coñecerán, obviamente, claro–, tiñan unha cousa común, dicían: ¿cales foron os elementos característicos de cando se produciron importantes cambios económicos na historia? Por actitude dos actores económicos. Non por cifras, polas actitudes. Porque estaban atentos aos cambios, simplemente cambios de prezos. ¿Como se fai o carbón con iso? ¿Faise cun muíño deste tipo ou doutro? Iso é o que fai o noso pobo galego, iso é o que comentaba o señor Conde, que dicía, aquí nós estamos atentos ás actitudes intelixentes, atentas e motivadoras, que están sempre exportando. E logo nós dicimos, a actitude, e o modelo de ideas básico, témolo que centrar precisamente en innovación, etc. O señor Sánchez sempre, sistematicamente, comeza chamándonos mentireiros e trileros. Si, dinos que aprendemos a mentir e que somos uns trileros; sempre, sistematicamente. Non entra a hipótese de que el puidera estar equivocado. Non entra, non concibe iso. Hai un tipo de narcisismo intelectual sistemático, por parte deste señor, con respecto a unha segunda cara de Jano que é de tipo agresiva, insultante, manifesta permanente. Isto no se pode permitir, porque vostede, sistematicamente, incorre na falacia da simultaneidade. Permítame que llo diga así porque hai que dicilo. Non pensa analiticamente ben. Di: esta cousa pasa cando está este; logo voulla atribuír a este. Non pensa as causas e os efectos. Non ten esa concepción de lóxica analítica elemental e rigorosa. É dicir, ¿provocou o señor Feijóo a crise económica en Galicia?, ¿cando a fixo?, ¿por que mecanismos? Explíquenolo. ¿Provocounos todos os problemas? O tema do naval. ¿Non sabe que os que precederon, os nacionalistas e socialistas, deixaron esta execución polo paso do Goberno galego con cero contratos navales? Contratos navales, ¡cero! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] ¿Non o saben? Entón, este tipo de cousas...
Vaia rematando, por favor.
Paréceme que, en calquera caso, nós podemos... A min non me gusta a arrogancia insultante. Non, non me gusta. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Pois non, porque eu non lles dixen ningún tipo de descualificativo, ningún. Nin o señor Conde, que pacientemente volveu reescribir todas as propostas do plan concretando, desde o chan industrial importante, o financiamento do Igape, etc, o naval dos plans, o aeronáutico. Cousas concretas, programas, pero cun modelo xeral que, efectivamente, si se pode dicir que é competitividade de futuro. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra, para pechar o debate, o conselleiro de Economía e Industria, don Francisco Conde.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías. Moitas grazas polas súas aportacións neste turno de réplica. Eu, efectivamente, comezaba a miña intervención coa vontade de levar a cabo nesta comparecencia un diálogo construtivo e positivo, por riba de diferenzas políticas, e, sobre todo, que fose útil para o noso tecido empresarial. A verdade é que moitas veces, ao longo das súas diferentes intervencións, tiven a impresión de que non o conseguín. Pero o que si é certo é que este Goberno do que quere falar é do futuro de Galicia, quere falar do futuro industrial e quere falar, loxicamente, da Galicia de todos. Seguramente poderiamos ter discutidos os matices, podiamos ter incluso, señorías, intercambiado as camisetas, pero os grupos da oposición desta Cámara parece que non queren o diálogo. Eu, señora Martínez, comparezo por responsabilidade de Goberno, e por responsabilidade pedín a petición propia unha comparecencia, señora Adán, para, efectivamente, debater nesta Cámara o contido da Axenda de Competitividade Galicia Industria 4.0. Loxicamente, eu estiven atento, e estarei atento, a todas as achegas que vostedes me queiran trasladar se teñen criterio, porque, señora Martínez, moitas veces parece simplemente que vostede, desde o Grupo Mixto, non ten criterio. Esta axenda –díxeno na miña intervención– consensuouse coa industria. É unha axenda da industria, é unha axenda das empresas, de todo tipo de empresas, dos clusters, dos centros tecnolóxicos e dos diferentes axentes cos que estamos a concretar todas as medidas que se conteñen neste plan. Fálame vostede do interese do Goberno polo sector naval. Recórdolle que, efectivamente, este goberno foi o primeiro que se puxo a traballar para defender unha situación límite para o sector naval, cun expediente no tax lease que se abriu por parte do comisario do Partido Socialista, o señor Almunia, e foi este goberno, en colaboración co Goberno central, o que permitiu que, efectivamente, Galicia e o sector naval galego hoxe sexa unha realidade. Foi este goberno o que se encontrou sen contratos no sector naval, e finalmente, efectivamente, puido reverter a situación e hoxe Navantia ten contratos por máis de 800 millóns de euros e o sector naval ten contratos asinados por máis de 1.400 millóns de euros. Vostede non quere falar da competitividade do sector naval. O sector naval, loxicamente, terá que ser competitivo na medida en que saiba gañar contratos pola súa competencia. Iso significa investir en innovación, significa investir en competitividade, e, loxicamente, este goberno está a traballar co sector nas diferentes ferramentas. Este goberno tamén está a traballar, señoría, na diversificación do sector naval, porque entendemos que, efectivamente, o sector naval ten unha oportunidade non só na construción civil, na construción militar e na área de reparacións, senón que ten unha realidade pola que ten que loitar na diversificación a través do sector eólico offshore e dos sectores vinculados. E, dende logo, este goberno está ocupado para que, efectivamente, o sector naval poida consolidarse e os diferentes traballadores poidan reverter e poida ser unha realidade moito máis sólida e con máis carga de traballo, que é o que necesita nestes momentos o sector naval. Pero unha carga de traballo que se gañará a través da competitividade, a través da innovación, a través das diferentes licitacións internacionais e a través tamén, señorías, da propia diversificación. Eu lamento enormemente que vostede dixera, señora Martínez, que este goberno apoia a deslocalización do sector da automoción. Laméntoo profundamente. Creo que non é xusto dicir esa aseveración nesta Cámara por respecto aos propios galegos. Pero, en calquera caso, o que si debería saber –e eu recórdollo– é que este goberno está a apoiar o sector da automoción. Que o sector da automoción ten unha realidade de futuro concreta grazas á adxudicación da furgoneta K9, que se fixo recentemente na factoría de Vigo. Que este goberno está a apoiar a Citroën, está a apoiar o sector da automoción, o clúster e o centro tecnolóxico da CTAG a través de investimentos concretos en materia de innovación, en concreto, apoiando á unidade mixta, que está permitindo desenvolver proxectos de innovación entre o centro CTAG e a propia Citroën. Eu recórdolle que este goberno seguirá apoiando o sector da industria de compoñentes e que, polo tanto, seguirá traballando pola competitividade, polo desenvolvemento de novos proxectos industriais aquí, na factoría de Vigo, e, polo tanto, para que o sector da automoción siga sendo o que é, que é un polo de referencia internacional. Loxicamente, grazas ao bo facer da industria de compoñentes e grazas ao bo facer tamén de PSA-Peugeot-Citroën. Señora Adán, fálame vostede de cousas distintas, porque a verdade é que en ningún momento quixo entrar ao contido real da Axenda que eu presentei. É verdade que o BNG plantexa diferentes propostas, incluso pechar empresas. Desas propostas o BNG plantexa moitas, moitas. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] En calquera caso, non imos entrar nesa polémica, pero, efectivamente, as diferentes iniciativas do BNG se asemellan a determinados países que, efectivamente, promoven institutos públicos de crédito, etc. Eu non sei como queren realmente financiar, seguramente, co apoio de AGE, con diferentes iniciativas a nivel internacional, pero esa non é a realidade, iso xa llo dixemos claramente aquí, [[Murmurios.]] non é o modelo do Goberno. Polo tanto, se quere insistir en propostas que xa teñen unha resposta, eu creo que iso non nos leva a ningunha parte, creo que non merece este debate esta Cámara. En calquera caso, como sabe, en materia de innovación hai unha aposta clara pola innovación empresarial; hai unha aposta clara polas unidades mixtas; hai unha aposta clara pola compra pública innovadora, e iso estase a reflexar continuamente en investimentos e en orzamentos a través da Axencia Galega de Innovación. Por certo, señor Losada, sabe perfectamente que o director de innovación trouxo a estratexia de especialización a debate na comisión correspondente. Señor Sánchez, a min impórtame enormemente o tecido industrial, e a min, loxicamente, impórtanme [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] profundamente todas as cuestións que afectan ao sector industrial. Eu lamento que vostede fale [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] de trileros. Non sei por que quere facer este tipo de plantexamentos. En calquera caso, cando vostede me fala do concurso eólico, sabe perfectamente que ese 83 % dos megavatios que están en tramitación están vinculados a compromisos no desenvolvemento de plans industriais de investimentos e de emprego. Polo tanto, sabe perfectamente que permanecer no concurso eólico significa seguir investindo e seguir creando emprego. Hai 850 millóns de euros de investimentos e máis de 3.000 empregos que se crearon derivados dos plans industriais do concurso eólico. E séguese investindo, séguese creando emprego. Polo tanto, o concurso eólico é unha realidade non só porque se seguen tramitando os diferentes megavatios, senón porque se segue investindo e se segue creando emprego vinculado a eses planos industriais. Fálame do talento innovador. Sabe que este goberno aposta polo talento e sabe que este goberno puxo en marcha un programa, o Programa Oportunius, para, efectivamente, darlle oportunidade aos mellores investigadores, galegos e non galegos, para que poidan desenvolver os seus investimentos en Galicia. E sabe perfectamente –quérello ocultar a esta Cámara– que a través do Programa Oportunius un dos principais investigadores galegos, Diego Martínez, vai investigar aquí, en Galicia, grazas á aposta da Xunta de Galicia e grazas ao contrato que se vai facer a través da Axencia Galega de Innovación e da propia Universidade de Santiago. Polo tanto, este goberno está poñendo á disposición dos nosos investigadores todas as ferramentas, primeiro, para que poidan desenvolver os seus proxectos de innovación, e, segundo, para que, efectivamente, eses proxectos tamén se poidan desenvolver aquí, en Galicia. Polo tanto, unha aposta sen fisuras, señoría, polo talento galego, pola innovación galega e, loxicamente, porque aquí, en Galicia, se poidan desenvolver este tipo de proxectos. Señor Losada, siga anclado na poesía, nós seguimos anclados na industria. Eu lamento profundamente que vostede queira vir aquí permanentemente a falar de poesía. [[Murmurios.]] Eu seguirei falando de industria, seguirei falando de industria, señoría. [[Aplausos.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] En calquera caso, señoría, eu non dixen en ningún momento tampouco que a execución do bipartito estivese mal, non o dixen. O que dixen foi, sinxelamente, que os criterios que se adoptaron no bipartito para cuantificar a execución e os criterios que se aplican neste goberno son distintos. Polo tanto, eu non dixen en ningún momento que o bipartito non contabilizase adecuadamente os datos de execución, o que lle digo e lle reitero é que, sinxelamente, os criterios son distintos e, polo tanto, non son comparables. Polo tanto, o que lle digo é que, se este goberno aplicara os mesmos criterios que aplicou no seu momento o bipartito –que eu non poño en cuestión en ningún momento–, sinxelamente a execución do Igape sería superior ao 90 %. Vostede o sabe, e vostede quere trasladar aquí unha situación que non é real, que é que o Igape está a desenvolver o seu traballo, está a promover a dinamización económica e está a poñer á disposición dos empresarios galegos, das pemes galegas, os diferentes instrumentos a través de subvencións a fondo perdido, por suposto, e tamén a través de financiamento. Polo tanto, a través das diferentes liñas, o Igape seguirá traballando, e seguiremos intentando facer atractiva Galicia para os investidores internacionais, por suposto. Por iso nos apoiaremos nunha liña que entendemos que pode permitir que investidores internacionais poidan investir aquí, en Galicia, coas mesmas condicións e cos mesmos instrumentos que poñemos á disposición das pequenas e medianas empresas galegas, as mesmas condicións. Pero, por suposto, este goberno claro que aposta por investimentos estranxeiros con vocación de estabilidade, con vocación de crear emprego. Eu simplemente me remito aos exemplos, remítome a PSA-Peugeot-Citroën, remítome a Alcoa, remítome a Nestlé e remítome a todas as empresas estranxeiras que están investindo aquí con vocación de permanencia, creando emprego de calidade, e, dende logo, esa tamén é a aposta deste goberno. En definitiva, señorías –e termino–, a Axenda de Competitividade Galicia-Industria 4.0 pretende ser [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] unha folla de ruta, pretende ser un instrumento...
Señor Gallego, faga o favor.
...de planificación, un instrumento de estratexia coas diferentes iniciativas que queremos poñer –e que estamos poñendo xa– á disposición das pequenas e medianas empresas e do conxunto do tecido industrial de Galicia. Dende logo, as bases do crecemento e as bases da competitividade non teñan dúbida ningunha de que están na Industria 4.0 e no desenvolvemento da fábrica intelixente. Vostedes parece que non o queren ver. En ningún momento das súas intervencións quixeron falar da Industria 4.0, pero si lles traslado que esa é a realidade. Esa é a realidade coa que ten que competir o noso tecido produtivo. Esa é a realidade na que día a día a nosa industria ten que competir nos mercados internacionais. E, dende logo, este goberno estará traballando e apoiando o tecido produtivo, e estarao apoiando grazas aos diferentes instrumentos de innovación, establecendo, por suposto, novas fórmulas de produción; apoiando os sectores tradicionais e apoiando os sectores emerxentes, como o sector aeronáutico ou o sector biotecnolóxico; facilitando solo industrial máis económico; promovendo, señorías, un maior tamaño das nosas empresas que nos fagan máis competitivos nos mercados internacionais; potenciando, en definitiva, a cooperación público-privada, o emprendemento, e achegando o coñecemento dos modelos e das tecnoloxías para a fábrica intelixente moi especialmente ás nosas pequenas e medianas empresas. En definitiva, señorías, a través desta Axenda de Competitividade Galicia-Industria 4.0 queremos reinventar a nosa industria, queremos desenvolver un novo modelo produtivo que sexa máis competitivo, que sexa máis innovador, que sexa máis internacional e que sexa máis sostible; que impulse, en definitiva, o crecemento da economía galega e a creación de postos de traballo de calidade. Somos moitos, señorías, os que estamos convencidos de que Galicia está preparada para asumir este reto, e, desde logo, desde o Goberno galego imos facer todo o posible para conseguilo coa guía da Axenda da Competitividade Galicia-Industria 4.0. Moitas grazas.
Grazas, conselleiro. Continuamos co desenvolvemento da orde do día co punto 3, de mocións. Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. José Luis Méndez Romeu, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa fraude fiscal
A esta moción presentáronse emendas do Grupo Mixto e do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda.
Para formular a moción, ten a palabra o señor Méndez Romeu, do Grupo Socialista.
Señora presidenta. Señorías, cando debatemos a interpelación correspondente a esta moción, sen dúbida a fraude fiscal era un problema de actualidade. Hoxe, quince días máis tarde, estamos ultrapasados pola magnitude e a desfachatez da fraude a cargo de persoeiros relevantes do Goberno. Porque a actuación do señor Rato, primeiro evadindo impostos e logo acolléndose a unha amnistía fiscal do Goberno amigo, coa agravante de ter sido nada menos que o vicepresidente económico do Goberno e banqueiro de referencia grazas precisamente á súa amizade co Goberno, escandaliza a sociedade. É indubidable que o Goberno foxe de calquera responsabilidade, é a mesma actitude do señor Bárcenas, administrador e recadador do Partido Popular e novamente a actitude do Partido Popular; fuxida da realidade, ningunha explicación. É lóxico, o señor Bárcenas, por conta dos seus mandantes e xefes, estaba dedicado ao financiamento ilícito do Partido Popular a gran escala, e unha parte disto era directamente reembolsado aos propios membros do Goberno en forma de sobresoldos. Tamén é escandaloso, por ilícito, que persoeiros como o señor Trillo fagan unha interpretación mais que laxa do sistema de incompatibilidades para asesorar a quen logo se beneficia de concursos amañados. ¿Consistirá o asesoramento, precisamente, no deseño deses concursos? ¿Consistirá no tráfico de influencias ou noutra das figuras penalmente perseguidas? Aínda non dimitiu, pero sabemos xa que non existe rastro documental dese asesoramento. ¿Coñecen hoxe as súas señorías algunha actividade económica neste país tan carente de soporte ningún e tan ben retribuída? ¿Será un premio, unha mordida, un agasallo, ou algo máis que un asesoramento? ¿Ou será labor de comisionista ou de intermediario? ¿Será un émulo de Pachi Lucas ou viceversa? ¿Estamos de novo diante de alguén que participa das operacións irregulares co coñecemento directo do Goberno? Porque o silencio ominoso do Goberno engade preocupación. Este goberno naufraga, un día si e outro tamén, nos escándalos de corrupción, no espolio das institución do Estado. Comprendo que se lles acumula o traballo, pero a democracia consiste en render contas, en dar explicacións. Hai un patrón político en todos estes casos: a plena asunción da inmunidade. Situarse á marxe das normas que rexen para o común dos mortais. É a actitude que teñen en común todos os persoeiros implicados. Este grupo denunciou no ano 2012 a amnistía fiscal que vostedes aprobaron nada máis chegar ao goberno. Dixemos entón que era inxusta, ineficaz e improvisada. Era inxusta porque a inmensa maioría dos cidadáns paga en tempo e forma, e vostedes permitiron regularizar cunha multa do 10 %. E se os capitais estaban fóra dende antes do 2008, o 10 % de multa sobre intereses devengados entre os anos 2008 e 2010. Foi ineficaz. Vostedes anunciaron que recadarían 2.500 millóns de euros, e a recadación real foi de 1.200; menos da metade. E foi improvisada porque, logo do real decreto inicial, decatáronse de que non había cobertura xurídica e tiveron que modificar o Código penal e aínda aproveitar de novo a tramitación do real decreto de liberalización do comercio. Hoxe temos que engadir, ademais, que foi inmoral, porque equiparar os sobres en B que percibían os altos cargos do Goberno cos donativos a Cáritas, ademais de ser un insulto ás organizacións non gobernamentais, significa poñer no mesmo plano a corrupción e a loita contra a pobreza que xera a acción do goberno. A política fiscal que vostedes aplican ten moitas zonas de sombra. Vostedes chegaron ao goberno e iniciaron unha ola de ceses masivos na Oficina nacional de loita contra a fraude. Foron denunciados naquel momento, xa o dixemos. Logo continuaron coa Axencia Tributaria e coa Delegación de grandes contribuíntes. Querían dobregar a autonomía e profesionalidade dos funcionarios directamente responsables de loitar contra a fraude. ¿Que nos di o CIS, por exemplo? Pois dinos que en España o 80 % dos cidadáns considera na actualidade que a fiscalidade non é equitativa, que non pagamos todos de xeito proporcional á nosa capacidade. Isto é así porque os cidadáns comprenden o que está ocorrendo. Con vostedes a presión fiscal sobre asalariados, autónomos e clases medias bate récords históricos, mentres que as grandes fortunas, na última reforma fiscal, saen netamente beneficiadas; sen esquecer que son precisamente as grandes fortunas, como as empresas multinacionais, as que teñen capacidade para utilizar as técnicas de enxeñería e de elusión fiscal. A moción que hoxe presentamos consta de tres puntos. No primeiro, proponse un conxunto de iniciativas a desenvolver pola Administración do Estado en relación coa independencia da Axencia Tributaria, coa publicidade da fraude, coa modificación dos tipos reais polos que tributan as grandes empresas e os grandes patrimonios, para aproximar tipos reais a tipos nominais, e tamén para que as entidades bancarias informen máis minuciosamente sobre particulares e empresas que teñen contas en paraísos fiscais. Ademais, propoñemos unha compensación económica á Comunidade Autónoma pola posible perda de ingresos derivada da fraude fiscal. En segundo lugar, e aínda que teña carácter simbólico, propoñemos que o Parlamento reprobe a amnistía fiscal do ano 2012, verdadeira claudicación do Estado de dereito para salvagardar os amigos do Goberno. É unha declaración política que reclamamos desta Cámara diante dos cidadáns, e mesmo é unha esixencia democrática. Por certo, este grupo demandará no lugar pertinente, que son as Cortes Xerais, a publicidade da lista dos 700 defraudadores que aparecen na lista Falciani. En terceiro lugar, a moción propón actuacións da Axencia Tributaria Galega. Entre outras, demandamos a presentación na Cámara dunha análise da fraude fiscal en Galicia, elaborada por expertos, que sirva de base a unha estratexia de futuro. Tamén un plan plurianual de loita contra a fraude que poida ser debatido e enriquecido coa aportación do Parlamento. E do mesmo xeito propoñemos o incremento de medios e persoal da Axencia Tributaria Galega que permita aumentar o número anual de inspeccións fiscais. Señorías, este grupo coñece que hai áreas da fraude fiscal de difícil solución. Por exemplo, pola súa propia natureza, as actividades ilícitas; ou, por exemplo, aquelas actividades onde o custo de regularización daría lugar a prezos moito maiores dos actuais. Pero si é posible actuar no resto dos casos, que representan, pese a todo, varios puntos do PIB galego. Estamos, polo tanto, diante dunha situación na que a maioría da Cámara, e, polo tanto, o Goberno, ten que elixir entre loitar contra a fraude ou continuar favorecendo os comportamentos fraudulentos. Neste país, por desgraza, tense consolidado a expresión "capitalismo de amiguetes" para enunciar, para nomear, a conivencia entre empresarios e dirixentes políticos, na que estes –os dirixentes políticos– facilitan os negocios daqueles en prexuízo das regras de libre mercado. É un importante problema político, e as respostas legais a medida, como foi a amnistía fiscal, non fixeron máis que engadir riscos nesa relación e crear unha tentación de fraude nos propios cargos públicos, como agora estamos a comprobar. Os gobernos de España e de Galicia non están sendo dabondo dilixentes para corrixir esta situación. Ben polo contrario, están protexendo os seus e dificultando a información. Esta moción, polo tanto, persegue un marco máis moderno, máis axeitado e máis eficaz de loita contra a corrupción.
Moitas grazas, señor Méndez Romeu. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Con motivo da interpelación da que se deriva esta moción, no pleno anterior, xa me referín á propaganda do Goberno galego con anuncios varios de transparencia e loita contra a fraude, e a contradición entre o que dixo o director da Axencia Tributaria, Ulpiano Villanueva, na comparecencia nesta Cámara, e a realidade dos 16 millóns que a Axencia Tributaria Galega recadou nas súas actividades de inspección. A pouco que se comprobe, quedan en evidencia as mentiras e o consentimento da fraude que se agocha tras a propaganda do señor Núñez Feijóo. Non vou insistir na complicidade dos gobernos do PP coa fraude fiscal, que leva a reclamar ao sindicato dos técnicos de Facenda a reorganización da Axencia Estatal Tributaria para que adique máis esforzo a perseguir a fraude das multinacionais e das grandes compañías, no canto de concentrar o 80 % dos recursos en investigar autónomos, microempresas, Pemes e asalariados. Abonda con lembrar que as estimacións máis serias din que a economía mergullada en Galiza move uns 4.700 millóns ao ano. O sindicato de técnicos do Ministerio de Facenda asegura que o Estado español é o Estado da Unión Europea con menos recursos para loitar contra a fraude fiscal: un traballador de Facenda por cada 1.958 habitantes, fronte a 1 cada 942 habitantes de Francia, 1 cada 740 de Alemaña ou 1 cada 574 de Luxemburgo. As grandes palabras e os xestos propagandísticos do Partido Popular contra a fraude non teñen credibilidade ningunha fronte á evidencia da negativa de recursos a que someten a quen tería que levar adiante a loita contra a fraude fiscal. Xuíces e Axencia Tributaria están desbordados, cando non sometidos a presións. Por non falar da proposición de lei de modificación da lei do Consello de Contas aprobada hoxe cos únicos votos do Partido Popular, que carece da máis mínima credibilidade polas razóns que xa expuxen pola mañá e que non vou repetir, pero entre as que destaca a falta de compromiso para dotar o Consello de Contas dos medios técnicos, materiais e humanos independentes. Se a todo isto unimos a vergoñenta actuación do Goberno do Estado cos defraudadores da lista Falciani, podemos ver que hai unha declaración voluntaria do propio Goberno para libralos dun expediente sancionador. Polo tanto, non só estamos falando de fraude fiscal, senón que hai moito máis en toda a actuación do Partido Popular. Igual que cando falamos da amnistía de 2013, á que se acolleron 30.000 contribuíntes, e entre os amnistiados hai polo menos 715 sospeitosos de fraude fiscal. Un xa o coñecemos, Rodrigo Rato, só nos quedan 714. Estamos falando de [...] [[Por orde do señor presidente, e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] dende o Estado por quen o ocupa sen ningunha lexitimidade, pois non hai votos nin cargos que habiliten a ninguén para delinquir. Iso si, neste Parlamento está prohibido dicir que estas actuacións son mafiosas ou propias das mafias. Non quere entender o Partido Popular que o problema non son as palabras, o problema está nos feitos, no que a xente sabe hoxe e como o pobo o define. O que queiran ou non queiran oír vostedes non cambia a realidade dun pobo escandalizado polas actuacións corruptas dun partido e de todos e cada un dos gobernos que sustenta. Así que, se queren, o nome pódenllo poñer vostedes. Preocúpense menos dos adxectivos e máis de non dar motivos para que llos coloquen. A fraude fiscal é unha consecuencia do consentimento e a colaboración para defraudar. A fraude é do Ministerio de Facenda e administracións públicas, da Axencia Tributaria Española e do Goberno de Rajoy. Tamén delinquen como cómplices os cargos do partido Popular que encobren, amparan e fan posible esta estafa monumental. Por iso, propoño unha emenda de adición que espero que a acepte o Partido Socialista, porque moitas destas persoas arruinaron este país co único obxectivo do seu enriquecemento persoal e levan aínda o distintivo da dignidade de gran empresario, e moitas veces incluso alardean de terse feito a si mesmos partindo da nada. Por iso esperamos que isto nos sirva para aprender que os delincuentes de luvas brancas son moito máis perigosos que os delincuentes comúns, aínda que as penas son maiores para os delincuentes comúns. Por iso esta emenda, que pide engadir no punto 1a): Facer pública a relación das persoas da lista Falciani con obriga de declarar no Estado español, así como a relación das persoas acollidas á amnistía fiscal do Goberno Rajoy. E engadir un novo punto h)ou punto 2, para exixir do Goberno que a Axencia Tributaria Estatal, para facilitar o labor da Axencia tributaria galega, poña á súa disposición a relación de persoas da lista Falciani que tiñan obriga de declarar no Estado español e teñen o seu domicilio fiscal en Galiza, así como a relación de persoas con domicilio fiscal en Galiza acollidas á amnistía fiscal de 2013. Esperemos que o Partido Socialista acepte esta emenda. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Queda retirada a expresión [...] [[Por orde do señor presidente, e so abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] , e faise a correspondente chamada á orde. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Señor Ron.
Boa tarde a todos e a todas. Difícil sería non repetirse –imos procurar non facelo– con respecto á intervención dada durante a substanciación da interpelación. Xa sinalabamos, precisamente na defensa das nosas preguntas, durante esa interpelación que todo o que sexa loitar contra a fraude fiscal é esencial. Gústanos o triplo enfoque da moción que ofrece o Partido Socialista porque compartimos, en efecto, que hai que, por un lado, reclamar desde Galicia ao Goberno central que cumpra coas súas obrigas. E temos que reprobar a amnistía fiscal do 2012, que permitiu o perdón a verdadeiros ladróns de patrimonio público. Porque un ladrón é quen se leva a plusvalía xerada polos traballadores e traballadoras, e un ladrón é o que, ademais, impide que con ese roubo se saneen as arcas públicas e se permita contribuír á redistribución da riqueza e afortalar os servizos públicos. En terceiro lugar, tamén estamos totalmente de acordo coas obrigas que debe cumprir a Atriga para avanzar e frear a fraude fiscal. Pola nosa banda –como xa dixemos, non queremos caer na repetición–, aportamos un par de adicións á moción do Partido Socialista que inciden, sobre todo, nunha idea esencial. Non abonda con preocuparse pola existencia da evasión e da elusión fiscal. Estamos cansados de palabras bonitas, de retóricas baleiras. Cómpre impedir a súa existencia con normas estritas e rigorosas, e impedir a festa dos ladróns e dos poderosos, que xogan coa circulación de capitais mentres dispoñen fronteiras de morte para as persoas. Cómpre normativa estrita, inspección, sancións exemplarizantes, e non amnistías para quen rouba a plusvalía xerada pola clase traballadora. Dicímolo alto e claro: é un roubo. Un deses roubos tolerados, permitidos e seica animados, polo que se ve, polo Partido Popular. E segundo escoitamos antes, incluso, polo conselleiro de Economía e Industria, existen estratexias de optimización fiscal á carta no noso Estado, no Estado español, unha delas son as empresas de tenencia de valores estranxeiros, e aí centramos unha das nosa adicións, como emenda á moción do Partido Socialista. As empresas de tenencia de valores estranxeiros non tributan practicamente. Converten o Estado español nun paraíso fiscal. Consisten nun proceso de defiscalización, sen que estas empresas veñan acompañadas da creación de estruturas produtivas, nin crean valor real duradeiro. Ademais, socavan as bases fiscais doutros países; por riba, somos insolidarios. Os capitais mobilizados non tributan nin á entrada nin á saída. Os dividendos, beneficios e plusvalías que xeren esas empresas estranxeiras, nas que participan as ETVE, están exentas de pago. Tampouco tributa o reparto de beneficios aos socios; unha vantaxe, ademais, que teñen poucas sociedades-holding europeas. Isto todo, ademais, fai que mesmo apareza por aí, en diferentes grupos de opinión, como que o Estado español é unha festa para as empresas, precisamente, porque de media, con respecto a Europa, somos máis permisivos. Nós dicimos claramente, despois, sobre todo, de escoitar as palabras do ministro de Economía e Competitividade, que definía estas empresas como sociedades instrumentais, cuxa existencia obedece a estratexias de optimización fiscal dentro dun mesmo grupo empresarial e, en moitos casos, os seus investimentos carecen de efectos económicos directos. Recoñecen que é para eludir fiscalmente as responsabilidades tributarias, para eludir a solidariedade e a equidade. Polo tanto, a nosa petición é dirixirse ao Goberno central para que se suprima esta figura xurídica de empresas de tenencia en valores estranxeiros e todos os privilexios fiscais que conlevan. Porque aquí, a través desta permisividade, se organiza o roubo do diñeiro público, o roubo que permitiría sanear a nosas arcas públicas. Finalmente, a segunda adición é simplemente unha demanda que ademais fai practicamente todo o mundo que traballa en contra da elusión e da evasión fiscal, que é reclamar a elaboración dunha nova lei contra a evasión e a elusión fiscal para, precisamente, frear estas estratexias en mans de grandes empresarios e avanzar cara á solidariedade, a equidade, a xustiza, a progresividade e a redistribución da riqueza. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Ron. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. Deputados e deputadas, os contidos concretos desta moción difiren, cando menos, en parte dos aspectos que centraron o debate da interpelación. A interpelación estivo centrada na avaliación da loita contra a fraude fiscal levada a cabo pola Axencia Tributaria Galega. En cambio, a moción inclúe un punto para que o Parlamento de Galiza reprobe a amnistía fiscal levada a cabo polo Goberno do Estado no ano 2012, e inclúe tamén un primeiro punto con sete propostas de actuación que a Xunta debe de demandar ao Goberno do Estado. Teño que dicir que nos parece lóxico isto á luz dos últimos acontecementos, dos múltiples escándalos aos que fixo referencia na súa intervención o señor Méndez Romeu; pero, en particular, dos indicios que apuntan a que o señor Rodrigo Rato branqueou capitais e defraudou á Facenda. Nada máis e nada menos, señoras e señores do Partido Popular, que Rodrigo Rato, o artífice –segundo vostedes– do chamado milagre económico español, en definitiva, dese modelo de enriquecemento rápido, especulativo, baseado na cultura do pelotazo que nos trouxo esta crise. O señor que foi director do Fondo Monetario Internacional, ese organismo que dita aos estados que hai que recortar en salarios, en pensións, en sanidade, no ensino; mentres resulta que o seu director defraudaba a Facenda e branqueaba capitais. O que sendo ministro de Economía e de Facenda lle dicía á xente que cumprise coas súas obrigas tributarias, mentres el mesmo defraudaba a Facenda e logo acolleuse a esa vergoñenta amnistía para os grandes defraudadores que aprobou o Partido Popular. Por tanto, comprendemos o cambio de enfoque da moción a respecto do debate da interpelación. Moitas das propostas contidas no primeiro punto da moción o que demandan é transparencia, dar publicidade ás situacións de incumprimento das obrigas tributarias, informar sobre os particulares e empresas que teñen contas en paraísos fiscais, modificar a normativa para poder coñecer a identidade dos contribuíntes que obteñen beneficios tributarios que superen unha determinada contía; e estamos total e absolutamente de acordo. A propia organización de inspectores de Facenda do Estado ten apuntado que un dos xeitos máis eficaces de loitar contra a fraude fiscal é que haxa transparencia e que todos poidamos saber canto tributa cada cidadán e cada empresa. E, por suposto, coincidimos tamén coas propostas referidas ás actuacións contra a fraude fiscal en Galiza. Hai estudos que xa sitúan o volume da fraude fiscal na nosa nación no 25,6 % do PIB, un punto por riba da media estatal, un volume total e absolutamente escandaloso. En cambio, a actividade inspectora da Axencia Tributaria Galega reduciuse nun 60 %, e o propio Ministerio de Facenda do Estado advirte que os medios humanos destinados á persecución da fraude se reduciron en Galiza nun 30 %, cando en Galiza xa eran inferiores á media. Non cremos que este sexa o mellor xeito de cumprir o acordo deste Parlamento para que a persecución das distintas formas de fraude, evasión e elusión fiscal que practican as grandes fortunas, os grandes patrimonios e as grandes empresas tamén, sexan unha actuación prioritaria. Por iso cremos que é imprescindíbel que, no ámbito das súas competencias, a Xunta incremente os medios contra a fraude fiscal. Cremos que é imprescindíbel tamén que haxa transparencia, que exista un control parlamentario real sobre a actuación neste eido –como propón o Grupo Socialista–. Na moción, entre outras medidas, proponse que se presente á Cámara un informe elaborado por expertos –parécenos ben–. Aínda que aproveito para volver lamentar que o Grupo Popular tivese bloqueado –como ten bloqueado tantas cousas nesta Cámara– a creación dunha comisión de estudo sobre a fraude fiscal que, entre outras cousas, dese audiencia a expertos; como propuxo o Grupo Parlamentario do BNG. En calquera caso, compartimos as medidas contidas nesta moción. Cremos, ademais, que debe de ser unha actuación total e absolutamente prioritaria. Por estas razóns, esta moción contará co voto favorábel do Bloque Nacionalista Galego.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario Popular. Señor Puy.
Boa tarde. Señorías, permítanme que antes de avanzar o sentido do voto do Grupo Parlamentario Popular nesta moción me refira previamente a tres cuestións: unha, teórica, desde a economía política; unha segunda, xurídica, desde o dereito, e unha terceira, práctica, desde os datos. Sempre tendo en conta –como vostede dixo non hai moito na Comisión 3ª– que todos estamos a favor de loitar contra a fraude fiscal, aínda que podemos diferir en como ser máis efectivos. A teórica. A fraude fiscal depende basicamente de dúas cuestións, a predisposición á fraude e a oportunidade da fraude, que depende moito das actividades económicas gravadas. E estas dúas cuestións, predisposición e oportunidade, están condicionadas por distintas variables. As clásicas son o custo das infraccións, tanto pola probabilidade de ser detido ou percibida a fraude; a probabilidade de ser sancionado; a contía da sanción, ou os custos de cumprimento das obrigas fiscais. Loxicamente, ponderados polos beneficios da fraude, que teñen que ver moito coa presión fiscal marxinal. Tamén teñen que ver coa aversión ao risco dos contribuíntes, pero tamén teñen que ver –e a moderna socioloxía financeira así o demostra– con cuestións como a estigmatización social da fraude, a percepción da equivalencia do sistema fiscal, a percepción da equidade do sistema fiscal ou a percepción que existe no grupo sobre a existencia de moita ou pouca fraude fiscal. Estes son os condicionantes da fraude fiscal, e, evidentemente, disto pódese concluír que incrementar falsamente a percepción de que hai moita fraude ou de que non se loita contra a fraude é contraproducente, precisamente, para os obxectivos de loitar contra a fraude fiscal. A segunda consideración é xurídica. Tanto a Constitución como a Lei de medidas urxentes do ano 1977 –medidas urxentes de reforma fiscal na que Fuentes Quintana senta as bases do noso sistema fiscal–, como o Tribunal Constitucional en moitas decisións, establéceno claramente. E cito o Tribunal Constitucional: "Con especial energía se recuerda el deber de sigilo que pesa sobre todas las autoridades y funcionarios que tengan conocimiento de datos revelados en las investigaciones fiscales. Sigilo que ha de ser estricto y completo y que está especialmente protegido. De esta larga lista de requisitos merece especial mención el deber de sigilo que pesa sobre quiénes tengan conocimiento, por razón de su cargo, de los datos descubiertos en las investigaciones, asegurando al máximo, en los límites de lo posible, la efectividad del secreto". Constitucionalmente hai que gardar sixilo sobre o cumprimento das obrigas fiscais de cada un dos contribuíntes de España. Terceira consideración: datos. Datos da Axencia Estatal de Administración Tributaria na loita contra a fraude. Resultados de xestión e de inspección: ano 2014, 12.138 millóns de euros detectados, un 12,5 % máis que o ano anterior; un 20 % máis do que detectou a última administración socialista. Regularizacións e control de bens situados no estranxeiro: en base á cooperación institucional, e en parte tamén ao proceso de regularización fiscal, 108.000 millóns de euros que se incorporan ás bases tributarias españolas e, polo tanto, se insiren e pasan a cotizar a partir de agora todos os anos. Estamos a falar dun equivalente ao 10 % do produto interior bruto. Datos da Atriga, 260.000 comprobacións no ano 2014, un 13 % máis sobre o 2013; 181 millóns, dos cales 148 en xestión e 33 en inspección, un 20 % máis que o ano anterior, un 50 % máis se falamos dos datos de inspección. Un plan de control tributario xa publicado, unha vez máis, recollendo o acordo unánime desta casa. En definitiva, conclúo, contribuír ao deterioro da percepción do cumprimento das obrigas fiscais é contraproducente. É ilegal facer publicidade das actuacións das autoridades tributarias. E ademais, tanto os datos da Axencia Tributaria como da Atriga confirman o compromiso na loita contra a fraude fiscal. De feito, o 87 % dos galegos revisados pola Atriga cumpriron axeitadamente as súas obrigas fiscais. Estamos, pois, ante dunha situación en que o PSOE en toda España está embarcado nunha campaña de politización da actuación das autoridades tributarias, á marxe de calquera competencia e atribución competencial e, sorprendentemente, cun entusiasmo engadido polo señor Méndez Romeu, que mesmo no seu discurso cada día se asemella máis á incansable portavoz do Grupo Mixto. Obvian os resultados, obvian as aclaracións que se lle fixeron, como o número concreto de revisións que se fixeron, que vostedes dicían –e insistiron varias veces– que diminuíran a 115.000 cando en realidade subiron un 13 %, a 260.000. E utilizan asuntos como mínimo estraños, nos que participan candidatos do Partido Socialista ao concello de Madrid para, vulnerando tamén o que é a presunción de inocencia, intentar desprestixiar o PP. E o problema deste comportamento é que non desprestixian o PP, senón que se están cargando a credibilidade da Administración Tributaria española e agora queren tamén da galega. E iso fano encima os que poden pedir listas de nomes, porque cando eles facían amnistías fiscais eran absolutamente opacas, en letras e pagarés do Tesouro, que se publicitaban como "su inversión más ágil, sin retenciones", porque eran completamente anónimas, non se sabía se viña do narcotráfico ou de que tipo de cuestións.
Remate, por favor.
Ou máis recentemente, señora portavoz do Grupo Mixto, foron os do Grupo Socialista os que fixeron unha amnistía á lista Falciani, xusto antes de saír do Goberno. Señorías, precisamente porque o PP está comprometido na loita contra a fraude, e precisamente porque esta loita está demostrada por feitos e cifras que acabo de mencionar, non imos entrar no xogo perigoso e contraproducente de contribuír a estender un manto de sospeita sobre o comportamento da Administración Tributaria estatal e autonómica. Porque ademais supoñería a vulneración de dereitos fundamentais das persoas e socavaría a percepción da equivalencia e da equidade do sistema fiscal. En definitiva, imos votar en contra. Grazas.
Grazas, señor Puy. Grupo autor da moción. Señor Méndez Romeu.
Señor presidente. Señorías. Quero comezar agradecendo o apoio e o discurso semellante do Bloque Nacionalista Galego e entender as posicións dos demais grupos que presentan emendas... Propoñen asuntos moi relevantes que necesitarían un debate polo miúdo que agora no temos tempo e que, polo tanto, non imos engadir a esta moción. Señor Puy, vostede hoxe tería que falar [[Murmurios.]] basicamente co señor Montoro. ¡Pero se foron o señor Montoro e o director da Axencia Tributaria os que esta mesma semana estiveron dicindo nas Cortes que o que sabían era a pera patatera, a repera...! Pero, oia, ¿de onde están saíndo as filtracións? ¿Quen se ocupou de eliminar, de quebrar a credibilidade da Axencia Tributaria cando chegou ao Goberno? O señor Montoro. [[Aplausos.]] ¡Foron vostedes os que deterioraron a credibilidade da Axencia Tributaria! [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] E mire, señor Puy, o problema é que a estas alturas, en abril do ano 2015, temos que falar da inmoralidade que está presidindo este debate. ¿Ou é que vostede non le os periódicos? ¿Ou é que os nomes que lle citei para vostede resultan descoñecidos? Vostedes teñen un problema que se chama señor Rato, señor Rajoy, señora Cospedal; teñen un problema que se chama señor Trillo; e teñen un problema aquí que se chama señor Feijóo, señor Baltar e outros. Teñen un problema de credibilidade porque non están facendo o que debían e, en cambio, están facendo o contrario do que se necesita. E aí están os datos do CIS, o 80 % dos cidadáns cre que o sistema é notoriamente inxusto. Señor Puy, non hai indicios de que vostedes queiran modificar estas condutas. Esta mañá asistimos a un debate tramposo. Vostedes veñen aquí e din que agora van ter un organismo que se vai ocupar de corrixir todo isto, e ao mesmo tempo, no texto real que se vota e que sae publicado, néganlle a ese organismo os medios necesarios para actuar. Pero, ¿de que vai isto? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Claro que o vou emendar, claro que o imos emendar de arriba abaixo, señor Puy. Ímolo emendar de arriba a abaixo, sabendo que servirá para o que serve aquí o labor da oposición, como vimos esta mañá no emprego público: 800 emendas desbotadas e só catro cuestións menores aceptadas. Xa sabemos cales son as regras de xogo, e as regras de xogo son que vostedes non teñen vontade de corrixir a fraude porque a fraude directamente lles beneficia, ou beneficia directamente aos seus amigos políticos. Esta é a situación na que nos atopamos, e contra isto é contra o que os cidadáns claman, e claman con toda a razón. E este Parlamento non debería ser alleo. Comprendemos a súa posición e comprendemos que non queren cambiar o status quo porque lles favorece.
Grazas, señor Méndez Romeu. Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. José Antonio Sánchez Bugallo, sobre o establecemento polo Goberno galego duns compromisos concretos e cuantificados en materia de vivenda e a súa remisión ao Parlamento de Galicia
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Ten a palabra o señor Sánchez Bugallo.
Moitas grazas, señor presidente. Boas tardes, señorías. Comparecemos unha vez máis neste Parlamento para falar dun tema que, desde o noso punto de vista, non acaba de ter solución, que é a política de vivenda. No pleno pasado, hai menos dun mes, comparecía a señora conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, responsable da política de vivenda, con competencias exclusivas en política de vivenda, e nesa comparecencia faciamos balance dos anos 2009-2014. Cando falabamos da construción de vivendas protexidas ao longo destes anos, salientabamos que no ano 2007 foron 4.319. Pasou no ano 2010 a 1.817 –é dicir, un 60% menos–. Pasou no ano 2013 a 439; é dicir, outro 70% adicional menos. E segundo os datos que nos comunica o Ministerio de Fomento, competente en materia de vivenda, no ano 2014 –o ano pasado– foron 42 vivendas. Así diciamos que o balance indicaba que, en materia de vivenda protexida, Galicia construíra no ano 2014 o 0,35 % do total nacional. Pois incorporado o cuarto trimestre, no que non aparece nin unha soa vivenda en Galicia, ese 0,35 % convértese nun 0,28 %. Contrasta esta cifra en materia de vivenda protexida coa de vivenda libre, na que, xa coñecidos os datos do cuarto trimestre, Galicia aparece con 2.624 unidades, o cal constitúe o 7,45 % do total nacional. É dicir, se os galegos somos aproximadamente un 6 % dos españois, resulta que en vivenda libre estamos un 30 % por riba da media, pero en vivenda protexida estamos vinte veces –non un 20 %, senón vinte veces– por debaixo da media. Pedín tamén os datos de rehabilitación, porque ao mellor poderiamos entender que, efectivamente, se abandonaba a política de vivenda nova porque concentrabamos os esforzos en vivenda protexida e en materia de rehabilitación, e a verdade é que os datos en vivenda protexida e en rehabilitación son sencillamente incribles; eu quero pensar que hai algún problema nos datos do Ministerio de Fomento. Voulle dar algúns datos: Andalucía aproximadamente 12.000 vivendas protexidas e rehabilitadas; o País Vasco, once mil e pico vivendas rehabilitadas; Galicia, cero. A verdade é que me parece absolutamente sorprendente; quero pensar que, seguramente, non están actualizados os datos de Galicia. Pero, en todo caso, o que é certo é que Galicia pasa dun 7 %, aproximadamente, no ano 2011, con 7.611 vivendas; diminúe en 2013 a 72 vivendas, un 0,22 %; e o dato con que aparece en 2014 é cero patatero, ¡nin unha soa vivenda rehabilitada en Galicia! Eu quero pensar que eses datos non están ben. En todo caso, esta cifra non é excesivamente diferente doutro dato que manexabamos o outro día, que era o grao de execución do presuposto para rehabilitación, é dicir, a partida 451C, que lembrabamos que no ano 2013 se executou só nun 1,3 % –é dicir, de 22 millóns de euros gastáronse menos de 300.000–, e no ano 2014 os datos que coñecemos, isto é, a liquidación oficial emitida pola Consellería de Facenda, sitúan que se consumiron apenas 1.600.000 euros de 22 millóns novamente, polo tanto, un 7 %. E tamén contrastan estes datos con outros datos dramáticos que coñecemos nestes días. O Consello Xeral do Poder Xudicial acaba de facer públicas as listas de desafiuzamentos entre o ano 2008 e 2014. A cifra que dá é pavorosa: 513.973. Seguramente non todos os desafiuzamentos son de vivenda habitual, pero probablemente en torno á metade, que é a proporción habitual, si o son, e estariamos falando de 250.000 vivendas habituais desafiuzadas no conxunto de España ao longo destes sete anos. Señorías, 250.000 vivendas é o equivalente ás cidades de Vigo, A Coruña, Lugo e Ourense xuntas. Iso no conxunto de España. No caso galego, os datos que manexamos fálannos de entre 2.000 e 2.500 desafiuzamentos de vivenda habitual en Galicia. Evidentemente, nestes momentos a maioría non son por impago na hipoteca, senón que son polo impago da renda. Probablemente, os datos do ano 2014 –aínda non coñecemos os datos definitivos– indiquen que, desas dúas mil e pico vivendas, unhas 800 serán por impago de hipotecas, e cerca de 2.000, unhas 1.700, serán por impago de rendas. O certo é que iso implica que miles de familias galegas, e centos de familias do conxunto de España, están a perder a súa vivenda. E fronte a iso, a reacción da comunidade autónoma, con competencias exclusivas nesta materia, é absoluta e radicalmente insuficiente. O outro día falábanos, señora conselleira, de que en Galicia se levaban investido nesta materia 278 millóns de euros ao longo destes seis anos de goberno do Partido Popular. Esquecíase de dicir que a dotación presupostaria, xa diminuída, era de 670 millóns, o cal vén significar que aproximadamente o 60 % do presuposto dispoñible quedou sen executar, ou polo menos non se executou nin se dedicou a políticas de vivenda, senón que se dedicou a outras finalidades. E todo isto segue contrastando cunha lista de demandantes de vivenda xa corrixida, xa rectificada, xa depurada pola consellería correspondente, que nos dá a cifra de 15.226 familias no mes de xaneiro. Señorías, se construímos a un ritmo de 42 vivendas novas; se realoxamos a 43 familias afectadas por desafiuzamento en dous anos, é evidente que non só non imos dar unha solución a este problema, senón que cada día ese problema se vai ir agravando. Por todo iso, desde o Grupo Parlamentario Socialista presentamos esta moción, que contén esencialmente dúas propostas. Unha primeira, que é de recriminar á Comunidade Autónoma a súa desidia, a súa deixación, o seu incumprimento en materia de política de vivenda. Cremos que este Parlamento debe exixir da Comunidade Autónoma que cumpra coa súa obrigación de acordo coa Lei de vivenda. Competencia exclusiva en materia de vivenda. E a segunda que dicimos é que a señora conselleira falaba o outro día do Plan RehaVita, que é un plan que seica vai facer grandes milagres. Pero se o que fai é o mesmo que veu facendo ata agora, todo é fume, non é nada, todo é publicidade e propaganda. Polo tanto, o que nós pedimos é que esta Cámara lle exixa ao Goberno galego que asuma compromisos concretos, perfectamente cuantificados. ¿Cantas vivendas de protección oficial de promoción pública se van construír cada ano? ¿Cantas vivendas se van rehabilitar? ¿Cantas vivendas se van ofrecer en réxime de aluguer para acoller as familias afectadas por desafiuzamento, e que se vai facer con estas 15.226 familias que están en lista de espera para conseguir a súa vivenda? Nós cremos que iso si lle daría credibilidade. Se non hai un compromiso cuantificado, concreto, que poidamos medir, e que cada ano poidamos comprobar se se cumpren ou non se cumpren os obxectivos, entendemos que todo é papel mollado e de novo publicidade e propaganda. Máis nada e moitas grazas.
Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Bloque Nacionalista Galego ten a palabra o señor Pombo Rodríguez.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde, señoras e señores deputados e convidados da tribuna. Diante desta moción para substanciar a interpelación do pasado pleno, o Grupo Parlamentario do BNG debe lembrar o que xa manifestou naquela ocasión, que xa pasamos o ecuador desta segunda lexislatura, do segundo Goberno do señor Feijóo, cunha herdanza, desde logo, totalmente negativa en materia de políticas económicas, sociais e de vivenda. Estamos a vivir o Informe de Cáritas: 600.000 galegos que sofren exclusión social, dos cales máis de 130.000 en exclusión social severa. Estamos nunha situación na que os problemas máis urxentes para os galegos e as galegas son os de emprego, saúde e vivenda; un emprego que, despois dunha lexislatura e media do Goberno Feijóo, o gran logro é que hai 100.000 desempregados máis dos que había cando chegou, dos cales, a metade sen prestación ningunha; moitos, o 60 %, en paro de longa duración; en 90.000 fogares galegos, todos no paro. Ese é o gran logro do emprego. Na saúde, máis ou menos do mesmo. Deterioro constante da atención sanitaria, e xa empezan a anunciar que, de cara ao verán, centos, miles de camas, se van pechar, porque seica de verán as enfermidades non atacan e non hai que atendelas. A vivenda, o terceiro gran problema, excesivamente cara para moitas familias e inexistente para máis de 4.000 persoas galegas que teñen que vivir non na vivenda, senón na rúa. Señorías, fracaso das políticas de emprego, de saúde e vivenda, porque o Goberno do señor Feijóo non foi quen de garantir o dereito a unha vivenda, só foi garantindo recortes continuados nas políticas de vivenda e rehabilitación. Recortes de entre o 80 % e o 87 %. O Goberno galego non foi quen de empregar as ferramentas que ten para garantir este dereito fundamental das persoas: nin detivo desafiuzamentos nin protexeu as persoas ante a banca e os fondos de inversión piratas. É certo que na precampaña electoral –hai un par de plenos– a señora conselleira trouxo propaganda dabondo para encher de fume esta Cámara parlamentar; máis fume e máis propaganda para tentar ocultar os recortes continuados nas políticas de vivenda do señor Feijóo. Fume e propaganda que, desde logo, resulta insoportable. Mesmo o Valedor do Pobo tivo que poñer o foco sobre familias desafiuzadas con menores afectados. O Grupo Parlamentar do BNG, desde logo, ten demandado un compromiso activo deste Parlamento galego para asegurar o dereito de todas as galegas e de todos os galegos a unha vivenda digna, para rematar con esa lacra que na Galiza afecta a máis de 10.000 familias na época do Goberno Feijóo e que segue a medrar, mes a mes, con centos de desafiuzados máis. O Goberno galego non foi quen de garantir o dereito á vivenda, aínda que si houbo cartos dabondo para sanear a banca: 9.000 millóns de euros á banca. O orzamento de todo un ano da Xunta para salvar os problemas da banca, mentres as familias non teñen –digamos– un plan para acceder a unha vivenda. O Goberno galego trouxo un plan de corta e pega do Estado, que eu diría máis ben un plan de recorta e pega no ano 2009. Dese do que tanto se lles enche a boca de falar mal del empregouse en vivenda en Galiza 185 millóns, no ano 2009. A conselleira, hai unhas semanas, anunciou a bombo e platillo aquí propaganda para investir –atención, señoras e señores– 51 millóns por ano; de 185 a 51. Polo tanto, señor Bugallo, faltan recursos para garantir o dereito á vivenda de todas as galegas e de todos os galegos. Xa lle digo que o BNG coincide coa súa moción, que rexeita as políticas de vivenda da Xunta.
Vaia rematando, por favor.
Presentamos unha emenda –xa remato, señora presidenta– para instar a Xunta de Galiza a demandar a paralización de todos os expedientes de desafiuzamento derivados de execucións hipotecarias e para reclamar a nulidade de todas as cláusulas solo abusivas. Tamén reclamamos e coincidimos con vostede –e xa remato– para establecer un compromisos claros, concretos e cuantificados en materia de vivenda. A nosa emenda pretende que, á parte de falar de vivenda protexida, tamén se inclúa a rehabilitación de vivenda, o patrimonio de vivenda e os baixos dese patrimonio, medidas de promoción de aluguer das vivendas baleiras.
Remate, por favor, señor Pombo.
Agardo que acepten esta emenda. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Mixto. Señora Martínez.
A política de vivenda da Xunta é, como en case todo o que ten que ver cos intereses sociais, inexistente ou ao servizo de intereses privados dunha minoría. Coas reformas legais de 2010 e 2012 fixeron desaparecer na práctica a reserva de solo para vivendas protexidas que fixaba a Lei de 2008, do tan vilipendiado bipartito. Os fondos para a construción de vivendas de promoción pública case desapareceron dos orzamentos: 52 millóns orzados cando chegou Feijóo e pouco máis de 3 millóns este ano. Pero se non chega cos recortes orzamentarios, alí onde gobernan non só non promoven nova vivenda, senón que liquidan os proxectos existentes para beneficio de promotores privados, como fixeron en Compostela coas vivendas de Xoán XXIII. Como os soares son apetecibles para as promotoras privadas amigas, vai o soar para os amigos e as vivendas de promoción pública para as aforas da cidade. A perda do poder adquisitivo derivado das súas políticas de empobrecemento xeral fai fracasar os plans de alugueiro, porque simplemente os alugueiros quedan fóra do alcance de quen precisa vivenda. O fracaso confírmase coas cifras de descenso de solicitantes en todas as cidades galegas. O Partido Popular derroga na práctica o dereito constitucional á vivenda, igual que fai con calquera outro que sexa unha pexa para a prosperidade do capital financeiro ou dos intereses dos seus amigos. E, en Galiza, máis. Segundo Cáritas, somos a segunda comunidade autónoma en número de persoas sen teito, case o dobre da media española, 133 fronte a 71 por cada 100.000 habitantes. Para colmo da desfeita provocada pola súa política, en Galiza temos 241.047 vivendas baleiras, algunhas delas propiedade da Xunta, que, como foron feitas polo maldito bipartito, están desocupadas e no abandono, como ocorre, por exemplo, en Chantada. Persoas sen casa e casas sen persoas, é a eficiencia da que vostedes tanto presumen. E haberá que seguir sumando casas baleiras e persoas sen casa, porque os desafiuzamentos, os despexos, continúan; cinco por día, segundo o Consello Xeral do Poder Xudicial. O primeiro paso sería dar saída ás vivendas baleiras, favorecendo o alugueiro a prezos asumibles por quen non ten casa. Non debería ser tan difícil negociar cunha banca rescatada con fondos públicos tanto medidas para evitar os desafiuzamentos da vivenda habitual como a disposición das vivendas procedentes de desafiuzamentos para dedicalas ao alugueiro social, moito máis cando cada vez son máis as comunidades de propietarios que denuncian as débedas que a banca ten con elas por impago das cotas correspondentes das vivendas provenientes de desafiuzamentos. Pero o Partido Popular coa banca nunca negociará, senón que lle ofrece agasallos, como fixeron coa entrega a Abanca de Caixanova. A primeira medida que se debería tomar en cuestión de vivenda sería evitar os desafiuzamentos, paralizalos, en vez de enviar as forzas represivas a machacar e multar as persoas que defenden o dereito á vivenda. Para potenciar a inclusión social, a sostibilidade ambiental e económica do parque de vivendas existentes, é necesario facer unha nova política. A gravidade dos desafiuzamentos exixe unha resposta urxente que promova o alugueiro social, especialmente a mobilización de vivendas desocupadas. Esta mobilización posibilitaría unha intervención pública en tempo real dunha vivenda protexida ou pública de alugueiro, xa que as que quedan por construír inda hai que construílas e, polo tanto, atrasa o acceso á vivenda de moitas familias e persoas que non se poden permitir ese tempo. Estamos moi lonxe do stock de vivendas de alugueiro da media da Unión Europea, e inda moito máis lonxe de vivendas de alugueiro en Estados como Finlandia, Francia, Reino Unido, Suecia, Dinamarca, Austria ou Holanda. En definitiva, a mobilización de vivendas baleiras precísase con urxencia para esta sociedade. Tamén se debe mudar o modelo de axuda. Tal como está o mercado laboral, a depreciación salarial e a facilidade para perder o emprego, incluso en empresas con altos beneficios, as persoas non se comprometen a asumir pagos. As axudas deberían basearse en ofrecer alugueiros adaptados ás características das persoas alugadas e cun pagamento por parte da persoa beneficiaria que non superara o 20 % dos ingresos da unidade familiar.
Vaia rematando, por favor.
Só así se lles daría solución ás necesidades de vivenda. Remato, xa se me acabou o tempo. Nada máis, moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra dona Yolanda Díaz.
Señor Bugallo, tal e como fixemos na interpelación que anunciabamos xustamente cando estaba presente a conselleira de Vivenda, que merecía unha reprobación, pois loxicamente nesta moción, que trae causa desa interpelación, obviamente imos apoiar esta moción nos dous puntos que plantexa, sobre todo no que atinxe á reprobación da mesma, ¿non? Así que é unha mágoa que nin sequera amose a sensibilidade suficiente a conselleira para estar aquí mentres substanciamos esta moción, porque suponse que para un goberno que nos está a dicir reiteradamente que a súa preocupación fundamental son as políticas sociais suponse que dentro desas políticas sociais un dereito básico fundamental, un dereito humano por enriba de calquera outro sen ser a vida, seguramente será o termos ou garantir o dereito á vivenda; o que pasa é que se ve que a conselleira ten outras cousas que facer e non pode estar hoxe connosco. A verdade é que eu quixera empezar esta pequena intervención citando a relatora especial da ONU sobre vivenda, que sinala algo relevante respecto do noso Estado, e é –di ela– que pasou de ser provedores de vivendas asequibles a facilitadores de mercados financeiros. E di ela, que non é sospeitosa de ser unha marxista revolucionaria, que conciben a vivenda como un activo e non como un produto básico e fundamental, en definitiva, como un dereito humano que debe ser obxecto de preservación nestes días. Está claro que estamos a falar do artigo 25 da Declaración de dereitos humanos e está claro que no día de hoxe este dereito no noso país aínda non se cumpre. Respecto dos datos que se acaban de publicar do Consello Xeral do Poder Xudicial, que van in crescendo a medida que pasa o tempo, pois, efectivamente, na serie deste ano Galicia acada 1.887 desafiuzamentos, cuestión que dende logo é máis que relevante, segundo reflicten os propios datos do Consello Xeral do Poder Xudicial. Por tanto, se fora un goberno –insisto– preocupado por un dereito básico e fundamental como é a vivenda, sen lugar a dúbidas estarían emprendendo algunha das accións que dende a oposición lle estamos a propoñer. Pero é certo que, se facemos unha comparativa da redución dos programas dedicados á vivenda dende o maldito bipartito ata agora, pois veremos como así é imposible. Se vemos por exemplo o programa 451A, no ano 2009 tiña consignados 54,6 millóns de euros –o maldito bipartito–; na actualidade, ese mesmo programa ten consignados 15,3 millóns de euros. Pero podemos tamén falar do programa 451B: na época do maldito bipartito, 38 millóns de euros; e na actualidade, ano 2015, 13,6 millóns de euros. E no global das partidas que o preocupado Goberno do Partido Popular en materia social dedica a esta cuestión, pois dende que gobernaba o maldito bipartito reduciron exactamente o 80 % das consignacións orzamentarias. E aquí están a comparativa dos datos do bipartito, ano 2009, e a actual do ano 2015; por tanto, os números son números e quedan, efectivamente, reflectidos. Pero tamén é que poderiamos facer un relatorio das políticas de rehabilitación –que xa o fixo o señor Bugallo–; é dicir, cero patatero, sobre todo por unha cuestión: porque vostedes non cren realmente neste xeito de actuar nin mesmo de intervir. Para vostedes realmente isto de ter competencias en materia de vivenda é un obstáculo, porque vostedes cren que o mercado debe ser o que interceda de maneira natural, como unha cousa que cae do ceo realmente nestas cuestións. Pero sinaladamente hai factores que dende logo exixirían o coidado e a atención, e a atención e a intervención pública nunha materia tan sensible como son a rehabilitación de vivendas, tendo en conta que temos en Galicia preto de 300.000 vivendas completamente baleiras. E é certo que respecto dos datos de rexistros de demandantes de vivendas, tal e como reflicten os datos oficiais –xa o dixo o señor Bugallo–...,
Vaia rematando, por favor.
...temos 15.423 unidades familiares que, segundo os seus informes ou o Plan RehaVita, efectivamente, afectan máis de 50.000 persoas que están demandando vivenda e que no día de hoxe están privadas dela no noso país. Por tanto, señores e señoras do Partido Popular, algo están a facer mal. E, dende logo, si que remato, señora conselleira, facendo dúas reflexións. A primeira: ¿que é do IGVS? ¿Para que serve o IGVS? Porque, realmente, para emprender e desenvolver materias que teñen que ver con vivenda e solo, non. Pechen o IGVS –dígoo en sentido irónico–, non vale para nada. E, en segundo lugar, a súa política de desafiuzamentos é a que se recolle no Plan RehaVita na súa páxina 35. E leo literalmente: "O que hai que facer...
Remate, señora Díaz, por favor.
...–e remato– é seguir afondando en medidas que extremen a protección das persoas". ¿Cales son esas medidas? Pois non o sabemos, supoñemos que estas que está reflectindo o señor Bugallo na súa proposta.
Moitas grazas, señora Díaz.
Por tanto, señor Bugallo, votaremos a favor desas dúas iniciativas.
Grupo Popular. Señor Castiñeira Broz.
Señora presidenta. Señorías, boas tardes. Señor Bugallo, vostede deu moitas cifras, e téñolle que dicir que só coincido nunha. Porque, de verdade, se o pensa –dixo ou eu entendín mal–, pero dixo 500.000 desahucios en España, 250.000 en vivendas. Eu creo que lle sobra como mínimo un cero. Vostede pense... Vostede mesmo dixo igual ás vivendas que hai en Lugo, Vigo, A Coruña e Santiago xuntos e algún máis. É dicir, ¡home!, a min paréceme sinceramente un pouco exaxerado, sinceramente. E creo que desde logo os datos que eu collín, a nivel Galicia –non collín os de España–, pero xa lle digo que lle sobra como mínimo un cero. E son moitos, e seguen sendo moitos. Pero mire, en Galicia, e voulle dar os datos comparativos, para que se vexa o que hai, que son moitos, globais, vivendas e o resto que están aí no informe do poder xudicial. Lanzamentos, execucións hipotecarias positivas en Galicia. No 2014, 1.341; no 2010, el malvado bipartito en Madrid, 1.600. É dicir, son moitas, seguen sendo moitas, pero sonlle case 300 menos que no 2010, época del señor Zapatero, e vostede naquel momento alcalde de Santiago. Quero dicir que, ¡home!, seguen sendo moitas, pero parece que á cousa se lle están poñendo medidas, cousa que outros gobernos que estiveron antes, non. E dicía que coincidía con vostede nunha cifra, efectivamente, que son 600 millóns de euros ao longo destes anos nos orzamentos do IGVS. E dicía vostede 270, a conselleira dixo 330. Eu polo menos son os datos que teño de investimentos ao longo destes seis anos, desde maio do 2009, 330 millóns de euros investidos, e o resto explícollo, porque xa llo explicamos o outro día. Os outros 263 millóns de euros foron para pagar as débedas que vostedes deixaron no caixón do Xestur. E o señor Pombo, alto cargo naquel momento de Xestur e de Vivenda, sabe perfectamente ao que me refiro, 40 millóns de euros. Incluso este ano nos orzamentos hai 40 millóns de euros nos orzamentos do IGVS para pagar as débedas que vostedes deixaron. E, ¡home!, a execución, o baixo nivel de execución hai que ter en conta tamén, porque niso eran uns mestres, e hai que recoñecelo, vostedes o 28 de decembro de 2008 –curiosamente, día de Santos Inocentes– o señor Zapatero –naquel momento ministro de Fomento do Goberno do señor Zapatero– fai un ingreso na Xunta bipartita de 44 millóns de euros sobre o Plan 2005-2008. Curiosamente terminaba o plan e xa non había maneira de executalo, pero ao señor Zapatero figuráballe que tiña a execución do 100 % do programa, e do Plan de vivenda pasou a pelota á Xunta, a Xunta non pode executalo e despois hai niveis baixos de execución porque hai que devolvelo. Efectivamente, esas son xogadas dalgúns que, desde logo, non son o máis normal, nin moito menos. Pero, mire, en materia de vivenda, eu pódolle dicir como diciamos antes, sen ser... Por suposto que a nós nos gustaría, pero a situación económica é a que é e a situación que deixaron vostedes na Xunta de Galicia, igual que en España, tamén foi a que foi, e creo que todos os cidadáns, tanto os galegos como españois, o saben, desgraciadamente moitos a sufriron na súa pel. Pero, mire, non son certos os seus datos, porque durante estes anos fixéronse, rematáronse e entregáronse máis de 2.000 vivendas de promoción pública. O parque de vivenda pública propiedade do IGVS é de 2.800 vivendas, e as axudas a familias para a compra de vivendas de protección autonómica foi a 2.900 familias. Polo tanto, non me coinciden os datos que vostede dá, nin moitísimo menos. E o Programa Aluga, onde parte dese rexistro está, efectivamente, no Programa Aluga, que demandan axudas para alquiler, 13.100 contratos firmáronse, e agora co Plan ReaVita –ese que vostede di que é fume– acábase de incrementar unha dotación orzamentaria de 5,3 millóns de euros, para ese programa. Curiosamente, ese programa na época do bipartito, e hai que dicilo, ¿saben vostedes canto dedicaban á xestión, a xestionar ese programa? Uns 2,5 millóns de euros. Había 75 empregados, privatizado o sistema, porque estaba privatizado, señor Bugallo, e vostede sábeo, privatizados 75 empregados, –digamos– asesores deses, ¿como lle chamaban?, chiringuitos que poñían arredor; había 75 empregados neses chiringuitos, por suposto, afíns a algúns partidos, máis cinco funcionarios. Neste momento, ese programa contrólase e xestiónase a través de sete funcionarios. Polo tanto, non miren as cantidades globais, miren realmente as cantidades e as cifras que van realmente ás persoas...
Vaia rematando, por favor.
...que realmente é o que conta. E, desde logo, o Plan RehaVita 2015-2020 é un plan ambicioso, que ten a previsión de investimentos de 600 millóns de euros, 307 de investimento público, ao longo dos próximos anos, e que se espera que saian beneficiados 152.000 veciños e veciñas de Galicia. E, señor Bugallo, fume, pregúntelles aos concellos, un deles o de Santiago ou o de Lugo, que teñen áreas de rehabilitación integral, se teñen ou non ou se están ou non rehabilitando vivendas. Por iso que esas contas de cero vivendas non me cadran porque, entre outras cousas, nos plans de rehabilitación xa hai varias. Moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo autor da moción, ten a palabra o señor Sánchez Bugallo.
Moitas grazas, señora presidenta. En primeiro lugar, agradecer aos grupos que comparten a oposición co Grupo Parlamentario Socialista o seu voto favorable, e, por suposto, aceptamos a emenda que nos formula o Bloque Nacionalista Galego, que cremos que, en todo caso, complementa e amplía a proposta que nós presentabamos. Mire, señor Castiñeira: lanzamentos, 513.973, 2008-2014, sumados os sete anos. Non é o meu dato, é o dato que acaba de facer público o Consello do Poder Xudicial, e vólvollo reiterar. Segundo dato, señor Castiñeira: o dos 330 millóns investidos díxoo vostede, e repetiuno no pleno, pero non a conselleira, a conselleira falou de 278, salvo que eu a escoitara mal. Terceiro dato, rehabilitación, datos oficiais –teño aquí a páxina do Ministerio–: Andalucía 12.366 vivendas rehabilitadas –Andalucía, que sempre a poñen de exemplo–, País Vasco 11.632, Galicia cero patatero. Non sei se está ben ou está mal pero son os datos oficiais. É igual, datos oficiais do Ministerio de Fomento, vivendas de protección oficial: Andalucía 2.055 no ano 2014, País Vasco 2.244, Galicia 42, é dicir, cincuenta veces menos. Esa é a realidade, esa é a realidade que se produciu en Galicia, que é o abandono real da política de vivenda, e iso é o que pasou e pódese ver en calquera das cidades galegas. Falan vostedes de 2.000 vivendas entregadas en seis anos. ¿E parécenlle moito 300 por ano, cando temos unha lista de espera de máis de 15.000 persoas, 2.000 en seis anos? Corenta e cinco anos de espera terían que ter estas familias para acabar con esta lista de espera, e aínda vén presumir diso. E o Plan RehaVita, extraordinario, cento e pico millóns de euros públicos que virán de Madrid, porque a Xunta non sabemos o que vai poñer. Temo que nada, porque iso é o que está facendo realmente. Sobre 5 millóns de euros adicionais para o Programa de alugueres, e ¿parécelle moito co que está chovendo, co que está pasando, co paro que hai, coas decenas de miles de familias que están a pasar enormes dificultades para ter unha vivenda limpa? Pero ¿cre vostede que se pode presumir diso? É unha vergonza. Entendo que o Partido Popular debera reflexionar e ten que rectificar radicalmente a súa política. O 0,28 % das vivendas protexidas de España que se inician en España inícianse en Galicia, 7,5 % en cambio das privadas. Ao mellor, iso é ao que se referían antes vostedes cando falan da recuperación económica, a recuperación económica dos de sempre, non dos da maioría.
Moitas grazas, señor Bugallo. Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Tereixa Paz Franco, sobre as medidas que debe adoptar o Goberno galego en relación coa situación que está a atravesar o sector lácteo
A esta moción non se presentaron emendas e para formulala ten a palabra a señora Paz Franco, do Bloque Nacionalista Galego.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde, señoras e señores deputados. A verdade é que creo que xa non me quedan moitos epítetos cos que definir a situación do sector lácteo a día de hoxe. Podemos dicir que está nunha situación crítica e, sobre todo, que está nunha situación de total abandono por parte do Goberno, dos gobernos do Partido Popular. Francamente, a estas alturas xa non sabemos se nos parece máis escandalosa a actitude das industrias, baixando sistematicamente case cada día que pasa o prezo do leite que perciben os gandeiros, até o punto de que xa temos noticias de contratos nos que unha parte do leite se paga a menos de 20 céntimos/litro, non sei –insisto– se nos parece máis escandalosa esa actitude ou se nos parece máis escandaloso que os gandeiros e as gandeiras teñan que estar soportando permanentemente os insultos cos que se dirixen a eles e a elas os distintos dirixentes políticos, os distintos cargos públicos. Teñen que aturar permanentemente que a señora Ulloa, directora xeral desta rama, diga que a situación está así porque os gandeiros e as gandeiras non fixeron os deberes. Teñen que aturar que lles diga que o que teñen que aprender a facer é aforrar de cando van ben as cousas para cando van mal as cousas. Teñen que aturar que a conselleira do Medio Rural diga que o Goberno ten que manter a súa neutralidade, é dicir, permitir que as industrias, as grandes multinacionais, campen ás súas anchas e sigan chantaxeando literalmente os gandeiros con todo tipo de instrumentos. E teñen que aturar tamén que a señora Tejerina, a señora ministra, veña aquí á súa colonia insultarnos aos galegos e ás galegas dicindo que o problema do sector lácteo galego e dos prezos que perciben os gandeiros galegos é porque non saben negociar. Só lle faltou dicir que non saben negociar porque son galegos e somos xeneticamente parvos e, polo tanto, estamos mal dotados para os negocios. Mire, a realidade é que estamos nunha situación na que quen define a política do sector lácteo, lamentablemente, non é a Xunta de Galiza, que é quen debería definila, porque para algo producimos máis do 40 % do leite que se produce no Estado español e temos máis do 50 % aínda, e a pesar das que pecharon, das explotacións lácteas de todo o Estado español. Non é a Xunta de Galiza, pero, lamentablemente, tampouco é o Ministerio de Agricultura quen define a política láctea. A política láctea defínena a día de hoxe, e cada vez máis e cada vez con máis contundencia, as multinacionais. As multinacionais son as que din, as que deciden a que prezo se vende e se paga o litro de leite. As multinacionais son as que marcan o novo marco do sector lácteo. Até agora tiñamos un marco que viña definido pola Unión Europea, que dicía canto podía producir cada gandeiro, en función do que era unha autorización administrativa; agora non, iso desapareceu, pero agora son as industrias lácteas as que din canto pode producir cada un dos gandeiros que seguen tendo explotacións no noso país. Pero o que é máis dramático é que nas últimas semanas estamos detectando tamén que á industria láctea non lle bastaba con decidir iso, senón que agora tamén decide onde, en que partes do territorio está permitido e en cales non producir leite. Estamos vendo como hai industrias que xa deciden abandonar a recollida do leite en determinadas zonas do territorio, porque lles parece que lles é pouco rendible. Aínda regalándollelo non llelo queren ir buscar alí porque queda a desmán para os intereses da industria. E a Xunta, que se saiba, nin está nin se lle agarda. E temos que soportar que veña a señora Tejerina aquí, que faga unha tournée televisiva, para dicirnos que o paquete lácteo é a oitava marabilla, que o paquete lácteo lles dá moitísimas ferramentas aos gandeiros e ás gandeiras para poder negociar e para poder defenderse. ¿Que ferramentas? É que non teñen vergoña, señoras e señores do Partido Popular, se consenten que o Ministerio e a Xunta de Galiza sigan insultando desta maneira os gandeiros e as gandeiras. Recentemente, vimos como todas as organizacións sindicais, todas as organizacións profesionais do sector lácteo veñen de presentar unha denuncia por fraude, para que se declaren nulos todos os contratos asinados, porque, realmente, son unha fraude, porque nin sequera as mínimas garantías que recoñece o paquete lácteo para os gandeiros e as gandeiras se están cumprindo. E a Xunta mirando para outro lado, e a señora Tejerina dicindo que teñen un montón de ferramentas. Estamos vendo como nas grandes superficies comerciais o leite segue sendo un elemento de reclamo e un elemento claramente banalizado, e temos que aturar a señora Tejerina dicindo que "es que a ella le parece mal". Pero mire, señora, á parte de parecerlle mal, vostede, que di que hai instrumentos para sancionar iso, díganos cantas sancións interpuxo contra as empresas de distribución pola banalización do leite. Ou, señora García Pacín, díganos vostede despois aquí cantas puxo a Xunta de Galiza ou cantas ten pensado poñer. ¿Ou teñen vostedes pensado seguir tomándolles o pelo aos gandeiros e ás gandeiras? Temos que soportar que nos digan que o escenario sen cotas é unha oportunidade. E, efectivamente, podería ter sido unha oportunidade seguramente se tanto o Goberno da Xunta de Galiza como o Goberno do Estado, pero sobre todo neste caso o Goberno da Xunta de Galiza, desde o ano 2009, que se sabe fehacientemente que non hai marcha atrás na desaparición das cotas o día 1 de abril do ano 2015, tomara algún tipo de medida para preparar o sector lácteo para esa situación, definir algunha estratexia. Tanto que lle gustan a este Goberno as estratexias 4.0, ¿sabe cal foi a estratexia en relación co sector lácteo? Catro tetos.0. Efectivamente, esa foi a única estratexia, que é que as vacas a poder ser deixen de producir leite. Porque nin unha soa medida no ámbito da industrialización; nin unha soa medida no PDR para promover pequenas iniciativas de transformación do leite en queixos, en derivados lácteos, en batidos, etc.; nin unha soa iniciativa para dimensionar o cooperativismo. Para que despois volva vir a señora ministra dicirnos que o problema que temos os galegos é que temos un cooperativismo pouco dimensionado. Xa o sabemos, señora ministra, pero é que o señor Núñez Feijóo o único que ten feito polo cooperativismo galego é regalarlles 9 millóns de euros a dous cacos do Partido Popular, que estragaron tres cooperativas ou catro de paso ademais de Alimentos Lácteos, que deron ao traste con La Arzuana, con Gancobre e con varias cooperativas máis que se cruzaron polo camiño. Esta é a situación, señoras e señores do Partido Popular. E agora, hoxe, día 28 de abril, ¿que máis queren que pase no sector lácteo neste país para que desde este Parlamento lle digamos ao Goberno que faga algo? ¿Que máis ten que pasar nunha situación na que os gandeiros están ao borde do precipicio e que, se seguimos así, señoras e señores do Partido Popular, vostedes serán os responsables de darlles o último empurrón para que acaben caendo polo precipicio? Porque, desde logo, o que non pode ser é que sigamos mirando para outro lado, que ante esa situación de indefensión na que se atopan os gandeiros o Goberno da Xunta de Galiza siga sen utilizar os instrumentos que ten ou os que non ten. Porque creo que, chegados a este momento e sendo o sector lácteo –iso recoñecerano, digo eu, os deputados do Partido Popular– básico para manter a actividade, a vida humana –atreveríame a dicir eu–, a demografía, o movemento económico en practicamente dúas terceiras partes do territorio galego, teremos mesmo, se fai falta, que declararnos insubmisos ante calquera legalidade do Estado ou da Unión Europea. Porque nos vai a pervivencia do noso país en que pervivan as 9.600 explotacións que aínda quedan neste país producindo leite e con vocación de seguir facéndoo. E, desde logo, se non fan nada, será a súa responsabilidade.
Vaia rematando, por favor.
Temos, señores e señoras deputadas do Partido Popular, dúas señoras á fronte do sector lácteo que teñen unha actitude non só insolvente, senón absolutamente insolente, en relación cos gandeiros e coas gandeiras e en relación co sector lácteo. E, desde logo, desde aquí, os deputados e as deputadas do Partido Popular deberían dicirlle ao señor Feijóo que deixe de ser compracente con esta actitude e que deixe que a única posición que teña a respecto do sector lácteo sexa a de ser palmeiro do Goberno do Estado e palmeiro de quen está destruíndo o sector lácteo galego. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto. Señora Martínez.
Ben, de entrada anuncio o apoio a esta moción de principio a fin e subscribo cada unha das súas palabras. E, señora Paz, o único que nos queda por ver aquí é unha manifestación de vacas diante do Parlamento por despedimento colectivo. Porque xa máis razóns, máis argumentos, máis realidades non se lle poden expoñer a un goberno que non quere mirar. E o certo é que ou hai unha intervención pública para protexer os máis febles ou corremos un risco serio de sufrir unha reconversión traumática que pode levar á ruína a maioría do sector lácteo galego. Levamos falado moito do sector lácteo neste Parlamento, pero con nulos resultados, porque a Xunta non fai nada, aínda que a conselleira veña contarnos unha e outra vez que falou coas empresas, coa distribución e cos gandeiros. A Xunta, moito falar, pero de resultados, nada de nada. Cómpre gobernar e elixir de que lado se pon o Goberno e que intereses debe defender, e agora os intereses de Galiza reclaman un goberno que estea do lado dos febles, dos produtores, e non do lado da distribución e da industria que os esmaga. Non me cansarei de repetir que a Xunta de Galiza é responsable de estragar a oportunidade de contar cun grupo lácteo galego de base cooperativa, como foi o que ocorreu con Alimentos Lácteos. Xa teño falado da oportunidade que abría a desaparición da cota láctea se Galiza fora quen de aproveitar as vantaxes comparativas que supón ter terras especialmente aptas para a produción de forraxes, que son a base para producir leite de mellor calidade e que ademais pode competir en prezos con calquera da Unión Europea. Pero tamén dixen que estamos nun momento especialmente difícil para o sector dos produtores de leite existentes e que as dificultades son tan grandes que é precisa unha intervención pública que free a codicia irresponsable das industrias, que ou non queren facer contratos ou ofrecen contratos aos gandeiros que saben que están por debaixo do custo. Compórtanse como o escorpión coa ra na coñecida fábula. Por iso exiximos o fin da complicidade das administracións coa industria e a distribución. Se non saben ou non poden facer nada, ¿para que lles serven aos gandeiros e gandeiras a conselleira e a ministra, o Ministerio e a Consellería? O problema non é só das gandeiras, é de toda Galiza. Unha situación que atinxe ao conxunto do país e especialmente á Administración galega se tomamos en serio que a produción de alimentos de calidade ten que ser unha liña estratéxica de calquera goberno merecente de tal nome. Insisto e insistirei en que é preciso o apoio ao sector lácteo, con intervención decidida e con orzamentos, para paliar os efectos negativos para as explotacións existentes, sobre todo neste primeiro ano da desaparición da cota láctea. Partimos dunha situación difícil para as case 10.000 explotacións leiteiras de Galiza, que ven como se disiparon en pouco tempo as inxentes cantidades de cartos investidas en adquirir uns dereitos de produción que se lles asegurou que ían servir para garantir un marco estable de prezos. Pero todas e todos sabemos que foi un engano no que participaron activamente os sucesivos gobernos do Partido Popular, que case sen interrupción ocuparon a Xunta; tamén os sucesivos gobernos do Estado, fose dos afíns ou dos vermellos, foron actores decisivos deste engano. Tamén se ten falado nos últimos anos –e foi unha demanda constante do sector produtor– da necesidade de establecer un marco de relacións entre produtores e empresas lácteas coa mínima estabilidade que posibilitase a planificación na produción e na industria e a supervivencia económica de ambos. Na moción só se trata de minorar os efectos da lei da selva que vén rexendo nas relacións entre a produción, industria e comercialización, que tivo sempre as labregas e labregos como vítimas. Trátase de garantir a competencia entre as empresas e rematar co leite como reclamo na comercializacion, rematar coa fraude de venda a perdas. Señores e señoras do Partido Popular, exerzan o goberno para garantir a libre competencia coa que enchen a boca cando se trata de esmagar os traballadores e os de abaixo. Xa falamos moitas veces dende a oposición da necesidade de vixiar e sancionar os acordos tramposos da industria, dándolle medios á Comisión Nacional dos Mercados e a Competencia e modificando o réxime sancionador para que non paguen con 80 millóns de multa unha estafa de máis de 800 millóns, como ocorreu recentemente coas industrias lácteas.
Vaia rematando, por favor.
Por iso, o meu apoio a esta moción, de principio a fin, e a miña esperanza de que o Goberno, por primeira vez, defenda o sector lácteo. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Antón Sánchez.
Ben, pois unha vez máis imos falar dun asunto ben importante. Xa o falamos moitas veces, pero non está de máis reiterar moito máis a situación que están a vivir hoxe en día moitos gandeiros deste país. É certo que tanto a conselleira como a directora xeral de Producións Agropecuarias, como a ministra, teñen responsabilizado os propios gandeiros da súa situación. ¡Home!, produce bastante indignación que estas señoras lles endosen a responsabilidade aos gandeiros, primeiro, porque os erros dos gandeiros lles van ao pelexo dos gandeiros: os seus erros páganos co seu patrimonio, coa súa vida, cando estas señoras nin sequera asumen as súas responsabilidades, que non lles custan nada; cando hai datos obxectivos que indican que estas señoras non teñen competencia nin capacidade para cumprir co seu cometido; cando hai datos obxectivos que falan do fracaso deste goberno neste campo. Non asumen nin unha crítica, non asumen ningunha responsabilidade por non facer os deberes. Porque, ademais, casualmente, neste sector quen si fixo os deberes foron os gandeiros, que se adaptaron ao modelo que lles dicían que era o moderno, o eficiente, o competitivo: investir en cota para ganar dimensión, investir en tecnoloxía para producir moi moderno, investir en instalacións para a produción intensiva e non en base a terreos, etc. Mentres tanto, ¿cales eran os deberes que tiña que ter feito un goberno galego? Dimensión, base territorial, ordenación do territorio. Segundo vostedes, cumpriron. Neste país hai unha exitosa política de ordenación do territorio; si, señor, políticas de mobilidade de terras. ¿Cando pensan asumir responsabilidades sobre os datos, por exemplo, do INE, que din que dende 2007 a 2013 se baixou de 748.000 hectáreas de superficie agraria útil a 655? Xa partindo dunha cantidade moi exigua, cunha porcentaxe moi pequena de superficie agraria útil, vostedes, despois de facer todos os plans –leis de mobilidade de terras, etc.–, redúcese case en 100.000 hectáreas. E aquí, segundo a señora Patricia Ulloa e a señora Rosa Quintana, a culpa é dos gandeiros, a culpa é dos gandeiros. Cando neste país se cobran os prezos do leite máis baixos do Estado, non pasa nada. ¿Que fixeron vostedes tamén para garantir un marco normativo que evitase o abuso da posición de dominio da industria? ¿Que fixeron? Hoxe en día os gandeiros teñen que asinar o que lles pon a industria, con contratos que son máis ben chantaxes de "lo tomas o lo dejas", e teñen que asinar. Non se modificou nada con respecto a hai catro anos, cando o señor Feijóo asinou un acordo coas organizacións agrarias no que se comprometía a tomar medidas para resolver esa cuestión. Nada, tampouco se asumen responsabilidades por iso. Tampouco se asumen responsabilidades por nin sequera desenvolver un plan estratéxico para o final do sistema de cotas, que é ridículo, ridículo, de vergoña. Mandan os programas de desenvolvemento rural, eles teñen que contestar á Comisión Europea dicindo: é que aquí nin se nomea o impacto do final do sistema de cotas nas pequenas e medianas explotacións. O Programa de desenvolvemento rural de Galicia non ten que contemplar que no 2015, en abril, se van acabar as cotas do sistema lácteo; rigor ao máximo. Pero, en cambio, a culpa é dos gandeiros. En cambio, nin dimite a directora xeral de Produción Agropecuaria, nin de Desenvolvemento Rural, nin a conselleira pide perdón por esa falta de rigor. Nada, cobramos todos os meses igual. En cambio, os gandeiros non cobran todos os meses igual. Están cobrando a 21 céntimos o litro de leite, co cal perden diñeiro, e están perdendo diñeiro desde hai meses. Esa é a diferenza: que se un gandeiro comete erros, págaos co seu propio pelexo; en cambio, vostedes non pagan nada, nin sequera pagan de poñerse colorados, porque xa perderon esa capacidade.
Vaia rematando, por favor.
Polo tanto –xa o falamos–, claro que hai que falar de alternativas, etc., pero cun goberno que non vén aquí, ou cun grupo parlamentario que non vén aquí falar honestamente, que parta dos datos, que asuma os erros, que diga: por aquí non imos ben, queremos cambiar, non se pode debater seriamente, non se pode debater. Vostedes seguen co discurso triunfalista, baleiro, de que esta é unha oportunidade, un escenario dunha oportunidade.
Remate, por favor.
Séntense a falar cos gandeiros, séntense a escoitar os seus problemas e recoñezan os seus erros e cambien. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Grupo Socialista. Ten a palabra don Pablo García.
Grazas, presidenta. Efectivamente, esta debe ser a oitava iniciativa. Eu creo que desde hai tres meses en todos os plenos falamos do sector lácteo, con idéntico éxito: todas as iniciativas foron absolutamente rexeitadas. Por certo, señora Pacín, estes días están desautorizando os seus alcaldes. Os seus alcaldes están nas comarcas asinando un documento de respaldo ao sector que di exactamente o que lle dixemos aquí todos os grupos da oposición dúas ou tres veces cada un. Os seus alcaldes e os seus candidatos, ¡eh!, están asinando ese documento e están dicindo que están a favor totalmente do que di ese documento. Explíqueo vostede, explíqueo vostede . É máis, seguro que o seu alcalde en Friol tamén o asina, seguro que si, seguro que si, tócalle mañá ou pasado, xa verá como o asina, xa verá como o asina; se non, terá que explicárllelo aos de Friol, a ver por que non o asina. Porque, claro, unha cousa é falar aquí. ¿Que é o que pasa neste sector? Lévase falando deste sector nos últimos tres meses en absolutamente todos os foros. No Parlamento creo que fixemos os deberes, falouse. Incluso nos medios de comunicación, por certo, cunha falla por parte dos medios de comunicación, que se dedican todos á análise. A análise está súper feita, non hai quen pida responsabilidades, porque todo o que está pasando xa dixemos aquí... Bueno, por certo, xa o dixemos aquí, que parece que o descubriron os medios de comunicación agora hai quince días, hai quince días. Cando falamos aquí do tema, normalmente os periodistas fannos escaso caso, como os do Partido Popular. Pero ninguén en absoluto escribe neste país dunha responsabilidade. E eu vou..., e é unha pena que non estea o señor Arias, porque falaba da análise crítica, das circunstancias, dos culpables, de por que chegamos a esta situación, onde se iniciou o problema. ¿É culpable o señor Feijóo deste problema? Si, é culpable, directamente. Iniciouse co señor Feijóo, iniciouse con el. Polo tanto, non pode achacalo ao que viña de antes. Hoxe xa temos contratos –como aquí xa se dixo– a 20 céntimos, ofertas, pseudoofertas de contratos a 20 céntimos. Xa se fala, non hai... Por suposto, non vou incidir na falta de negociación, nas medidas unilaterais, nas renuncias voluntarias que xa veñen grampadas ao propio contrato. E todo iso, como tamén xa se dixo aquí, non sabemos que ten que pasar para que a conselleira... Señora Martínez, é mentira, a conselleira non chamou aos produtores a unha reunión que teñen solicitada desde hai mes e medio, aínda non os chamou a unha reunión. É dicir, con todo o que escribiron nos xornais, os grandes xornais deste país e os que marcan a opinión neste país, e incluso nas televisións, aínda a conselleira non chamou os produtores a unha reunión despois de mes e medio, aínda non os chamou. ¿Que ten que pasar para que neste tema a conselleira diga algo? ¿Que dixo neste tempo a conselleira?, ¿que fixo?, ¿que manifestou con respecto a este tema? Banalidades, e no peor dos casos, como tamén xa se comentou aquí, insultos e trasladarlles o problema aos propios afectados. E volvo coa análise crítica, esa que dicía o señor Arias antes, porque todo isto que está pasando non era moi difícil de prever, e nós xa dixemos aquí que ía pasar. Está pasando o que é lóxico que pasase. Todo isto ten lóxica; é máis, a lóxica súa, a lóxica do mercado. ¿Ou é que ninguén podía pensar –e nós xa o dixemos aquí– que os alemáns e os franceses, que son excedentarios, ante o inminente da liberalización e, polo tanto, sen o corsé da cota láctea, non ían pretender invadir e seguir presionando e presionar máis o mercado español, que é deficitario? ¿Ou é que pensan que os franceses e os alemáns ían dicir as memeces que dixo o señor Feijóo, de que había que ir a México, a Cuba ou a non sei onde exportar o leite, cando teñen aquí tres millóns de toneladas anuais para consumir? ¿Que pasa? Que o señor Feijóo, en vez de poñer os mecanismos para protexer e que ese incremento, ese baleiro de consumo que podiamos nós captar e producir,...
Vaia rematando, por favor.
...andou por aí dicindo tonterías, que o había que facer era ir a México ou a Cuba ou á India. Polo tanto, o señor Feijóo é culpable. E todo isto que está pasando non é un castigo divino, é a propia lei do mercado. Se teñen aquí os consumidores e somos deficitarios, loxicamente, teñen a distribución e teñen a industria, van intentar abordar este país, o mercado deste país, antes de plantexarse outro tipo de mercados. Polo tanto, ¿de que oportunidades nos fala a conselleira? A oportunidade sería se tiveramos protexido este mercado e tiveramos intentando nós producir, pero nós dixémoslles aos gandeiros que tiñan que producir menos todos estes meses. Hoxe en día, en Galicia xa non está nin garantida a recollida. Fala o conselleiro dunha oportunidade para producir máis e todos os contratos lles din aos gandeiros: non, a vostede voulle garantir o 80 % do leite que produciu, e o outro 20 % veremos. Iso é o novo escenario de oportunidade. En teoría, a oportunidade era para poder producir moito máis e poder ampliar a nosa produción.
Remate, señor García.
E non é o que está pasando. Polo tanto, espero que o Partido Popular vote esta iniciativa e, se non, que lles diga aos seus alcaldes e aos seus voceiros que deixen de facer o idiota, que non a estean asinando por aí; ou unha cousa ou a outra, señora Pacín. Moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Parlamentario Popular ten a palabra a señora García Pacín.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde, señorías. Ben, estivemos escoitando diferentes descualificativos aos que nos teñen acostumados, pero se no pasado debate sobre o lácteo o señor García cualificada como "chuminada" a promoción ou querer facer organizacións de produtores lácteos, hoxe cualificou de "memeces" as declaracións do presidente. Realmente cando lles fallan os argumentos...
¡Silencio, por favor!
...porque alternativas e propostas vemos que non hai nada novo na iniciativa que se trae hoxe a debate, é outra vez repetir as mesmas cuestións, que eu creo que están as posturas de todos os grupos suficientemente coñecidas. E eu sei, señora Paz, que a vostede non a vou convencer; vostede hoxe dixo algo moi grave, dixo aquí nesta tribuna que se debería, non sei se politicamente para que os descualificativos sexan aceptados, pero falou vostede de insubmisión ante as normativas europeas e ante as normativas españolas. Eu entendo que esas normativas hai que mudalas, hai que perfeccionalas, hai que corrixilas, como se veu facendo co real decreto que modificou o anterior en aplicación do paquete lácteo. Porque, señora Paz, fronte ás cuestións que vostede propón na súa iniciativa, fala de medidas. Señora Paz, ¿que medidas?, ¿volver á Mesa do leite?, ¿volver aos contratos homologados? Señorías, por primeira vez os contratos son obrigatorios. Realmente, eu creo que temos adiantado moito. Se vostedes non o queren ver, pois é certo, sigan vostedes na súa visión, que non sei que obxectivo perseguen, pero, realmente, non é o beneficio dos produtores nin das nosas explotacións. Porque, señor Sánchez, fala vostede outra vez de que a superficie agraria útil en Galicia se reduciu, e téñolle contado nos mesmos datos aos que vostede fai referencia que Galicia foi unha das únicas comunidades que aumentou a superficie agraria útil por explotación; que non é suficiente, señor Sánchez, que ninguén fala de que estamos moi ben, non, temos que seguir loitando todos, e a oposición a primeira. [[Murmurios.]] Porque vostedes non teñen alternativa, non teñen proposta, non teñen... Falaba vostede, señora Paz, onde está o Goberno da Xunta no respecto ao sector lácteo. Eu pregúntome: ¿onde está o BNG?, ¿onde están as políticas nacionalistas? Porque teñen vostedes infinidade delas. Mire, mire...
Silencio, por favor.
...cando todos reman na mesma dirección, porque aquí, señorías, ninguén insultou os gandeiros e os produtores, aínda que nolo queiran facer ver coa súas interpretacións. Aquí o único que se dixo é que o paquete lácteo e os distintos reais decretos permitían ás organizacións de produtores lácteos a súa creación. Permitían a negociación colectiva por primeira vez, pero, claro, o Sindicato Labrego di que hai que facer moitas e pequenas, que hai que reducir e modificar os criterios e os condicionantes. Ben, cando todos somos conscientes de que aquí o gran problema segue a ser que o peso na construción do prezo en orixe e no mercado é que os produtores seguen estando en desvantaxe con respecto á industria e á distribución. Distribución que, por certo, non está na Interprofesional Láctea galega. Si, señora Paz, aí é onde temos que estar, cando toda a industria, unha porcentaxe importante é foránea, que non é da nosa comunidade. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Temos que seguir liderando a Interprofesional Láctea nacional...
¡Silencio, por favor!
...como se está facendo, con presidencias galegas. Temos que seguir apostando polo sector, pero pola unión do sector. Si, a unión do sector, porque vostede fala cuestións, manipula e modifica. Fala vostede de que o marco definido pola Unión...
Vaia rematando.
...Europea, é dicir, as cotas desaparecen. ¿Que se fixo dende que se anunciou a súa desaparición? ¿Que se fixo cando se tivo a oportunidade de opoñerse a esa desaparición ou de buscar aterraxe suave? ¿Acórdanse vostedes? Si, si, pero daquela tamén cando se implantaron as cotas, vostedes eran os primeiros que as rexeitaron [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Claro, ten razón. [[A señora Paz Franco pronuncia palabras que non se perciben.]] Si. O que realmente interesa, señora Paz, é que aquí vostede plantexa catro puntos que non son novidosos porque teñen mediadores obrigatorios...
¡Silencio, señor Paz!
...impídeo a normativa. Claro que coa insubmisión, ten razón. Negociación colectiva, pois non existe, porque como se fala...
Remate, por favor.
...mal dos produtores. Realmente, eu creo que cada un é responsable e as OPL aquí teñen moito que dicir, por iso modificouse o paquete lácteo, por iso deuse máis poder ás OPL e por iso estase traballando en unificar...
Moitas grazas, señora Pacín.
...xunto co Goberno do señor Feijóo, non xunto co goberno da oposición.
Moitas grazas, señora Pacín. Moitas grazas. Votación das mocións
Ben, pasamos á votación as mocións. Votamos, en primeiro lugar, a moción do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa do señor Méndez Romeu, que dixo que non aceptaba as emendas presentadas. Polo tanto, votamos a moción tal e como foi presentada. Votación da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. José Luis Méndez Romeu, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa fraude fiscal. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
¿Si, señor Vázquez? Un voto afirmativo, entón votos afirmativos, 31. Eu prego que esteamos todos atentos, se non... Ben, votamos a continuación a proposición do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa do señor Sánchez Bugallo, que dixo que aceptaba a emenda do BNG como emenda de adición. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. José Antonio Sánchez Bugallo, sobre o establecemento polo Goberno galego duns compromisos concretos e cuantificados en materia de vivenda e a súa remisión ao Parlamento de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Votamos, por último, a moción do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa da señora Paz Franco, á que non se presentaron emendas. Votación da Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Tereixa Paz Franco, sobre as medidas que debe adoptar o Goberno galego en relación coa situación que está a atravesar o sector lácteo. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Continuamos co desenvolvemento da orde do día, co punto de proposicións non de lei. Proposición non de lei, do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª Beatriz Sestayo Doce e dous deputados/as máis, sobre a demanda que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central en relación coa proposta de reforma dos rexistros civís
A esta proposición non de lei non se presentaron emendas e para formulala ten a palabra a señora Sestayo.
Grazas, presidenta. Bueno, orixinariamente a esta iniciativa parlamentaria que ten que ver coa privatización dos rexistros civís, a retirada da reforma do Partido Popular que pide este grupo parlamentario, si existía unha emenda por parte do Partido Popular, do Grupo Parlamentario do Partido Popular, que aquí está selada, efectivamente, hai uns días e que esta rexistrada o día exactamente 27 de abril, ou sexa, onte, ás 18.28 horas, en que aínda o Partido Popular, o Grupo Parlamentario do Partido Popular de Galicia... Váiase, señor Rueda, si, señor, ese é o interese respecto á xustiza do conselleiro de Xustiza e vicepresidente da Xunta de Galicia. Sen dúbida, síntoo polo público, os funcionarios e funcionarias do Rexistro Civil, que vexan o interese do señor Rueda por escaquearse do debate desta iniciativa parlamentaria. Ben, como dicía, o Grupo Parlamentario Popular aínda no día de onte tiña rexistrada unha emenda, que seguía insistindo no mantemento da reforma do Rexistro Civil co doutrinario de sempre: solicítanse reformas que garantan unha Administración de xustiza eficaz e próxima aos cidadáns, aproveitamento das vantaxes das novas tecnoloxías, o mantemento dos postos de traballo e dos funcionarios destinados no Rexistro Civil. Só faltaría que os funcionarios deixaran de ser funcionarios, xa era o que quedaba respecto ás reformas do Partido Popular, se ben coa aceptación e aprobación hoxe en solitario da Lei de emprego público a verdade é que pouco falta. Ben, como levamos xa infinitos debates sobre a xustiza, sobre a reforma da xustiza e sobre todas as reformas, dende que chegou Mariano Rajoy respecto á Administración de xustiza, con agresións claras e directas respecto a un acceso aos dereitos dos cidadáns, así como un acceso á tutela xudicial efectiva, falamos así do taxazo xudicial, que orixinou a contestación inmediata e a resposta unívoca de todas e todos os operadores xurídicos que traballan e traballamos nos xulgados e tribunais, ou da reforma da Lei orgánica do poder xudicial, pola cal se modifica a demarcación xudicial, –non sei, presidenta, porque a verdade é que...– ou a Lei de modificación do Rexistro Civil, xunto ás que fan referencia ao Código penal, á Lei de axuizamento criminal, etc., etc. Bueno, o certo é que, bueno, pois estamos ante reformas continuas de agresións que foron sempre nós aquí pedindo que se retiraran e o Goberno do Partido Popular e Grupo Parlamentario Popular e o señor Feijóo votando, efectivamente, unha e outra vez en contra. Fronte a isto, o Goberno do señor Feijóo –ausente– pois estaba ausente tamén na manifestación respecto a esa reforma. Ás veces o señor Rueda dicía que eran reformas impostas. Se vía que era unha competencia de Galicia en materia de xustiza, o vicepresidente da Xunta de Galicia só podía facer o que fixo agora: mutis polo foro. Ou cando dicían que en realidade –e isto está gravado en Diario de Sesións– cando fomos denunciando as diferentes reformas, anunciaban que os socialistas creabamos alarma social. Meses despois sempre se ían producindo cada unha das reformas. Ben, pois isto acontecía coa reforma do Rexistro Civil, unha institución que funcionaba de forma perfecta, sen que existira ningún tipo de queixa por parte da cidadanía, ningún motivo que xustificara que unha institución de finais do século XIX, sen queixas por parte da cidadanía, bueno, pois fora modificada; foi modificada, cando, bueno, pois atoparon un nicho de negocio deses novos nichos que busca o Partido Popular. Efectivamente, na Comisión 1ª, ante preguntas desta mesma deputada en nome do Grupo Parlamentario Socialista sobre o porqué da reforma, da privatización do Rexistro Civil, o director xeral de Xustiza –está gravado en vídeo, poden vostedes acudir ao arquivo audiovisual do Parlamento de Galicia– contestaba a esta deputada que, bueno, unha vez que a caída do ladrillo cerraba o negocio e o nicho de mercado para moitas persoas, obviamente había que buscar a eses, bueno, corpos vip –curiosamente, que teñen un vínculo ben próximo co señor Rajoy, co señor Gallardón, etc., etc.–, bueno, pois había que buscarlles unha alternativa. Porque, claro, as traballadoras e os traballadores poden sufrir recortes, poden sufrir reformas laborais, poden sufrir despedimento libre, as traballadoras e traballadores poden sufrir todo tipo de vexacións, os empregados e empregadas públicas poden sufrir todo tipo de recortes, pero ¡home!, se estamos a falar dos rexistradores mercantís ou da propiedade no seu caso, ¡non vaia ser que perdan un nicho de negocio! E isto acontecía na Comisión de Xustiza deste Parlamento, onde lles parecía normal ao Goberno do señor Feijóo que houbera que buscar un nicho de enriquecemento para os rexistradores mercantís. Pois esta sería unha reforma que foi contestada, e quero felicitar publicamente a todos os funcionarios e as funcionarias do Rexistro Civil, que conseguiron coa presión social que sentira o Partido Popular non ningún tipo de culpa, que pode ser aplicado a un grupo parlamentario que se move tantas veces pola fe ou que intenta mover a sociedade tantas veces pola fe, senón que entra o pánico electoral. Efectivamente, en numerosos concellos, cando empezan a entrar as mocións que este mesmo Grupo Parlamentario Socialista enviou, empeza a crearse pánico ante diferentes enquisas polas que, bueno, pois hai que andar con coidado, e Mariano Rajoy ten que facer rectificacións ou paralizacións ou suspensións, que é o que nos preocupa, suspensións –que non sabemos por canto tempo– de reformas emprendidas, neste caso en materia de xustiza. Efectivamente, a reforma do Rexistro Civil, que supoñía unha mercantilización clara dunha institución que está accesible –ou que debera estar accesible– a toda a cidadanía para facer os trámites máis sinxelos da vida cotiá –é unha das institucións polas que pasan máis cidadáns dentro da Administración de xustiza; sen dúbida, todos e todas algunha vez pasamos ou pasaremos polos rexistros civís–, bueno, pois acometíase unha reforma que alonxaba o Rexistro ás capitais da provincia –isto ía acontecer o mesmo que ese afastamento da xustiza que se pretende coa reforma da Lei orgánica do poder xudicial–, mercantilizaba un servizo público, co conseguinte negocio para determinados corpos vip, e, ademais, loxicamente se deterioraba un servizo público, cando datos sensibles de todos os cidadáns pasaban de repente ao feito da mercantilización, o que xera un acceso a eses datos sensibles protexidos pola Lei de protección de datos que puideran pasar a ese acceso aos mercados. Por iso, este grupo parlamentario presenta unha iniciativa para que se dirixa o Parlamento, este Parlamento inste o Goberno galego para que se dirixa ao Goberno central e solicite a retirada da proposta da reforma de mercantilización dos rexistros civís. Efectivamente, o 21 de abril Catalá comunicaba ao decano do Colexio de Rexistradores –por certo, non se dirixía aos funcionarios e funcionarias dos rexistros civís; unha vez máis, os seus interlocutores eran os rexistradores mercantís, non fora ser que molestara o corpo–, bueno, pois dicía que ían paralizar esa reforma. Tres días máis tarde confirmaba o posible abandono do traspaso. Pero o certo é que se segue falando de paralización, séguese falando de suspensión. Estiven collendo a hemeroteca, así como as distintas frases que emitiu o ministro, e fala de paralización, hoxe mesmo se fala de suspensión sen tempo. Bueno, pois durante un ano, ou quizais menos, quizais máis –como había agora unha frase dun técnico de xustiza–, seguramente ese quizais menos-quizais máis teña que ver coas eleccións, coas eleccións do 24 de maio e coas eleccións de novembro, as eleccións xerais de Mariano Rajoy. Polo tanto, este grupo parlamentario quere que quede claro que se retira esa reforma, esa reforma da mercantilización dos...
Vaia rematando, por favor.
...rexistros civís. Non queremos que exista unha suspensión sen máis respecto, bueno, pois a ese nicho de mercado que se busca aos rexistradores, nin, bueno, a ese paripé que se facía cando o ministro e responsables do Partido Popular anunciaban que os trámites serían gratuítos, mentres pola porta de atrás, na comisión mixta cos rexistradores da propiedade, negociaban por exemplo...
Remate, por favor.
...o prezo dos libros de familia, algo ao que, sen dúbida, todos e todas tamén acudimos ao Rexistro. Polo tanto, unha vez máis, discordaban e había asintonía entre o que eran as declaracións públicas e as negociacións. O que querían...
Remate, por favor.
...–xa remato, señora presidenta– os rexistradores mercantís era aínda máis diñeiro que o ministro e que o señor Mariano Rajoy, coa complicidade ausente do señor Feijóo, bueno, pois intentaban facer un mix de prezos máis aranceis.
Moitas grazas, señora Sestayo.
Polo tanto, señorías, espero que o Grupo Parlamentario Popular apoie sen dúbida esta retirada absoluta da reforma da privatización do Rexistro Civil. É unha pena que, unha vez máis, veña con...
Moitas grazas, señora Sestayo. Rematou o seu tempo. Señora Sestayo, rematou o seu tempo. [[A señora Sestayo Doce pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, xa se vai. Leva máis dun minuto, señora Sestayo. [[A señora Sestayo Doce pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Sestayo, deixeille máis dun minuto. Polo tanto, ten unha chamada á orde. [[Aplausos.]] Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto. Señora Martínez.
Ben, anuncio de entrada o meu apoio a esta proposición non de lei do Partido Socialista, dado que a actuación do Goberno galego e do Estado, así como a dos deputados e deputadas que o sosteñen, respecto da eufemisticamente chamada reforma do Rexistro Civil está relacionada co seu desexo de limitar o dereito á tutela xudicial efectiva dun goberno que está de costas á cidadanía e que utiliza as institucións como barricada na defensa dos seus, dos seus amigos, dos seus intereses, do seu partido, do seu goberno; enténdanme ben: do seu goberno, do goberno alén do Padornelo, de Madrid, dos que nos negan o dereito a vivir, a ser e a decidir, daquel que non permite que fagamos cos nosos recursos naturais unha utilización da que tirarmos beneficio, porque seica o recibo da luz debe ser igual para todos os españois, pero non o prezo dos carburantes, eses poden ser máis caros para os galegos e as galegas. ¿Cando farán que as pensións e os salarios das galegas e dos galegos sexan iguais entre si e conflúan coa media, xa non digo da Unión Europea, senón do Estado? Pero, entrando en materia, a pesar do anuncio da retirada da reforma do Rexistro Civil, mantemos –e así llo solicitamos a este pleno– que o Parlamento galego debe instar o Goberno para que se dirixa ao Goberno do Estado para que retire definitivamente esta reforma. E dicimos definitivamente, porque temos o convencemento, igual que o Partido Socialista manifestaba agora, de que a retirada da devandita reforma é conxuntural e adiada ata que as circunstancias electorais e a aparición de máis apoios así o indiquen. E este convencemento de que non hai tal retirada definitiva desta reforma ou destrución dun servizo público baséase nas palabras do ministro de Xustiza do Goberno do Estado, que dixo: "Sería absurdo que o Goberno se empeñara en levar a adiante unha reforma que non teña os apoios necesarios mínimos". E a continuación engadiu: "Imos buscar un modelo que nos satisfaga a todos". Así pois, non é unha retirada, senón que é un adiamento provocado pola conxuntura electoral. Non se abandona a idea por considerala negativa para a cidadanía, non se retira por contar coa oposición de todos os sectores aos que dun xeito ou doutro afecta o asunto e de toda a oposición. O que me preocupa –e coido que nos debería preocupar a todos e a todas– é o que se agocha detrás da declaración do ministro de buscar un modelo que satisfaga a todos. E eu pregúntome: ¿a quen non satisfai o modelo actual, ademais de ao Partido Popular? Realmente, non había un problema social co Rexistro nin ninguén rexeitaba un rexistro público, só o Partido Popular rompe esa unidade de todos e de todas. Defendemos un Rexistro Civil accesible á cidadanía, gratuíto e público, un Rexistro Civil que garanta a privacidade da información confidencial que manexa e que nunca deberá estar en mans de empresas privadas. Por outro lado, temos o vicepresidente do Goberno galego, o señor Rueda, que avalía como positiva a decisión do ministro de aparcar a reforma, e emprega os mesmos argumentos que o ministro, facendo o contrario do que realizou ata o de agora, que estaba caladiño. Si, o Goberno galego, o seu presidente e o seu vicepresidente permaneceron mudos, non opinaban, non informaban, non exerceron as súas competencias na defensa dos galegos e das galegas. Esta deputada alégrase de que, por fin, a súa apatía rematara. Fronte á súa desidia, señores do Goberno e deputados e deputadas do Partido Popular, confronten co espello. O Parlamento aragonés opúxose por unanimidade a calquera reforma dos rexistros civís que leve aparellada a súa privatización e que non garanta a gratuidade e acceso ao servizo. Evidentemente, contou co apoio do Partido Popular en Aragón. Non sei o que farán vostedes hoxe. Quizás o Goberno aragonés, o Partido Popular aragonés se preocupe máis dos seus cidadáns do que a Xunta e o Partido Popular de Galiza se preocupa dos dereitos dos galegos e das galegas. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Paz.
Grazas, señor presidente. Boas tardes ás persoas que nos acompañan desde a tribuna do Parlamento, compañeiros e compañeiras, funcionarios e funcionarias da Administración de xustiza. Eu quixera empezar a miña intervención precisamente parabenizando os funcionarios e as funcionarias da Administración de xustiza, que coas súas mobilizacións foron quen de conseguir a adhesión dunha importante base social de cidadáns galegos e galegas, e tamén no resto de España, que sen ningún lugar a dúbida foron os que motivaron que o día 21 de abril, cando falta un mes e tres días para a celebración dunhas eleccións, o Partido Popular medio dea marcha atrás neste asunto da privatización e mercantilización dos rexistros civís. Porque, por outro lado, é un asunto do que vimos falando desde hai moito tempo, do que vimos debatendo desde hai moito tempo, e, desde logo, nunca até agora houbo ningún tipo de disposición por parte do Partido Popular, polo menos neste Parlamento, nin na representación do Goberno da Xunta de Galiza, por dar marcha atrás nesta situación. Polo tanto, eu quero, ademais, felicitalos dobremente, porque hai que dicir que isto aos empregados públicos non os afecta no que ten que ver coa perda do seu posto de traballo. Efectivamente, van seguir sendo funcionarios, terán que recolocalos dentro da mesma localidade. E, polo tanto, non é unha defensa individual, corporativa dos seus postos de traballo, si do emprego público, porque iso, evidentemente, á larga vai conlevar que se creen menos prazas de emprego público, pero, sobre todo, unha defensa do interese colectivo da cidadanía por seguir mantendo un rexistro público que siga sendo público e gratuíto para o conxunto da cidadanía. É unha loita en nome do conxunto da cidadanía para frear a mercantilización dos datos persoais máis íntimos e confidenciais das persoas. Porque ¿acaso alguén pensa que había algún tipo de garantía na norma que se aprobou a través do Real decreto lexislativo 8/2014 de que a través desa empresa pública, cuxa creación se prevía, non ía poder haber ningún tipo de mercantilización cos nosos datos, cos datos de todas as persoas afectadas? Parabenizo os funcionarios porque foron quen de loitar contra un interese económico que ten un montante recoñecido neste Parlamento de máis de 300 millóns de euros. O señor Martín, director xeral de Xustiza, recoñeceu a preguntas da oposición neste Parlamento que, efectivamente, esta operación tiña por finalidade compensar os rexistradores da propiedade dos 300 millóns de euros que perdían como consecuencia da diminución das transaccións inmobiliarias. É curioso que, ademais, o Partido Popular, amparándose nunha norma do ano 2011, que pretendía unicamente a dexudicialización do Rexistro Civil, o cal non quere dicir que significase a súa privatización, aproveite para facer un negocio para algúns cos rexistros civís. E agora, efectivamente, temos unha marcha atrás. O que non sabemos é canto vai durar esta marcha atrás, se é provisional, se é definitiva, porque, desde logo, até agora que este grupo parlamentario saiba, non hai ningún documento público rexistrado no Congreso dos Deputados, ningún proxecto de lei, ningunha proposición de lei que diga exactamente en que consiste a marcha atrás do Goberno. Porque non deixa de ser moi curioso a técnica lexislativa que ten este goberno, que está tramitando, supostamente, unha Lei de demarcación de planta xudicial, unha Lei orgánica do poder xudicial e que, sen embargo, adopta este tipo de decisións, por exemplo, no marco do Real decreto lexislativo antes nomeado, que viña sendo de medidas urxentes para o crecemento, a competitividade e a eficiencia. Polo tanto, nós temos unha desconfianza, cremos que ademais xustificada tendo en conta os antecedentes deste goberno. Vimos todos e todas como o señor Gallardón –cando aínda era ministro– no pasado mes de agosto veu aquí a Galicia, onde había unha maior contestación social fronte á desaparición dos partidos xudiciais e a creación dos tribunais de instancia nas capitais de provincia máis Vigo, que era o que finalmente estaba disposto a facer, dicir que se ía paralizar a lei orgánica e que nuns meses nos achegarían outra redacción. Nunca máis volvemos saber desa redacción...
Vaia rematando, por favor.
...e, polo tanto, nunca máis volvemos saber se iso se vai efectivizar ou non. E finalmente, para rematar, dicir que nós imos votar a favor desta iniciativa porque, ademais, temos unha desconfianza na manifestación feita polo señor Catalá de atopar un modelo que satisfaga a todos, porque, desde logo, o modelo que satisfaga aos rexistradores da propiedade, de que os resarzamos neses 300 millóns de euros, creo que non é o modelo que lle satisfai ao Bloque Nacionalista Galego. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señora Díaz.
Boas tardes. En primeiro lugar, benvidas a este hemiciclo aos compañeiros e compañeiras dos xulgados e, por suposto, darlles os parabéns, porque como en cada un dos pasos que imos dando cara a adiante, sen lugar a dúbidas, son os distintos colectivos de afectados e de afectadas os que conseguen derrubar este muro potente que está a ser o Partido Popular. Poderiamos ter dous grandes titulares respecto do que lle pasa ao Partido Popular en España e ao Partido Popular en Galicia. Seguramente o primeiro sería que o Partido Popular en España vai á deriva, non saben que facer. E deste xeito soamente se entende que permanentemente en tempos de horas estean rectificando sen saber moi ben que facer en cada unha das súas políticas. Polo tanto, sen lugar a dúbidas, isto é unha situación de absoluta inseguridade para as xentes de ben deste país. Pero, en segundo lugar, si que podemos dicir que o segundo titular respecto do señor Rueda e do Partido Popular de Galicia, que dirixe a xustiza, aínda que non con consellería propia, neste país, que, dende logo, son máis papistas que o Papa. E digo isto porque na pasada semana na Comisión 1ª esta mesma voceira interpelou o director xeral de Xustiza sobre esta cuestión e, dende logo, eran os campións de defender o que fai o señor Catalá, sexa ao prezo que sexa. Polo tanto, os máis papistas que o Papa. Pero o certo e verdade é que algo hai de novo. Eu acabo de constatar con todos os sindicatos que é certo que hai contactos e aquí está a propia nota de prensa, e todos os sindicatos de todo o Estado implicados nesta negociación parece que son susceptibles a dar un paso cara a atrás e parece que son susceptibles como se anuncia publicamente a derrogar o Real decreto lei 8/2014 e mesmo tamén a Lei 18/2014. Supoñemos que isto que se expide dende o Ministerio de Xustiza, e mesmo hoxe neste mesmo intre está comparecendo na sesión de control no Senado o señor Catalá, e esperemos que sexan serios e que, dende logo, cumpran co que están dicindo nos medios públicos e mesmo o que lles están dicindo aos sindicatos do conxunto do Estado. O que pasa é que a cuestión é que, efectivamente, claro que hai que votala aquí no Parlamento, e hoxe mellor que nunca. Porque se isto é así, supoñemos que nas bancadas do Partido Popular van votar favorablemente esta iniciativa. Se é certo que teñen vontade política como está reflectindo o Ministerio de Xustiza respecto desta cuestión, pois supoñemos que van dicir que si á proposta que se trae a esta Cámara, e supoñemos que vai ser así, sobre todo que rectifiquen as súas políticas. Porque si que quero lembrar unha cuestión que é preocupante, é dicir, aquí había dous nichos de negocio: un negocio que era propiamente a translatio a eses amigos do señor Rajoy, de outorgarlles nada máis e nada menos que ese negocio suculento polo que pasarían a cobrar, aínda que na definición se dicía que era un servizo gratuíto, pero que ían pasar a cobrar polas certificacións que se expediran, e facíanse obrigatorios unha serie de asentos que hoxe non son obrigatorios; pero había un segundo bloque de negocio moi relevante, que era nada máis e nada menos que a translatio de todos os datos de nada máis e nada menos que de todo o Estado. ¡Imaxinade o que custa iso en termos económicos! E con carácter presunto, vencellados por suposto eses datos a un irmán do señor Mariano Rajoy, Enrique Rajoy Brey, á sazón –como dixen– irmán co que insisto imos facer negocio. Pensade ou pensen a relevancia do negocio que ten a propiedade de todos estes datos. Pero o grave desta cuestión é que xa como saben en abril houbo unha encomenda de xestión por 4 millóns de euros para unha parte desta cuestión, que é xustamente os expedientes de nacionalidade. E eu quero aquí lembrar unha cuestión e sinto que non estea o señor Rueda. O director xeral de Xustiza, na sesión de control da Comisión 1.ª da semana pasada, dixo unha cousa grosa, que eu quero dicir aquí: xustificou a encomenda de xestión por 4 millóns de euros, iso si, o servizo gratuíto, pero 4 millóns de euros que paga Juan Pueblo, porque o servizo funcionaba mal. Ben, como están aquí os funcionarios e as funcionarias, vou dicir, e así o din as enquisas de avaliación, que o Rexistro Civil é, efectivamente, o servizo mellor valorado pola cidadanía deste país e do conxunto do Estado. Se hai algo que ten que estar nas mans públicas, igual que a inspección de tributos, é xustamente todo o que atinxe a materia do Rexistro Civil. Polo tanto, dende logo, este foi un erro histórico do Partido Popular, e esperemos que o anuncio que se fai hoxe sexa definitivo. Polo tanto, señora Sestayo, coido que a pesar do papismo, máis papismo que o Papa, do Partido Popular de Galicia a semana pasada pois nesta ocasión o Partido Popular aquí hoxe prema o botón para dicir que si, xa que están anunciando que van darlle unha volta...
Remate por favor.
...–e remato xa.– O traballo está feito, chámase isto de socializar perdas e privatizar beneficios. Custou dixitalizar o Rexistro Civil máis de 128 millóns de euros, que agora imos poñelo enriba da mesa no caso de Galicia pois de tan só cinco rexistradores mercantís. Veremos como queda esta cuestión. En todo caso, supoño que en coherencia hoxe o Partido Popular votará favorablemente.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario Popular, señora Prado.
Moitas grazas, señor presidente. Señora Sestayo, non está vostede en condicións de pasar lista despois de estar desaparecida desta Cámara máis de dous meses. [[Aplausos.]] Supoño que o seu regreso se debe ao pánico que lle produciu o comprobar o lamentable resultado que lle dan as enquisas en Ferrol, que confirman que vai sacar o peor resultado da historia do Partido Socialista de Ferrol, valoracións dos candidatos á marxe. [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] [[Aplausos.]] Ben, pero en calquera caso, benvida ao debate, señora Sestayo, benvida outra vez ao debate nesta Cámara.
Silencio, por favor.
Señora Paz e señora Díaz, menos mal que a comparecencia do señor Martín está gravada, porque o seu nivel de demagoxia... [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] Xa sei que non lles gusta pero é a realidade. Eu levo dous meses traballando co señor Bugallo na Lei da función pública, sendo a voceira de función pública a señora Sestayo. Eu pregúntome onde estivo estes dous meses, mentres os grupos debatiamos e...
Señora Prado, á cuestión.
...traballabamos nas nosas portavocías. [[Murmurios.]] En calquera caso, señora Paz, menos mal que as comparecencias están gravadas, porque o seu nivel de demagoxia e de mentira non ten límite. Non me estaña que vostedes desconfíen de todo, porque se a verdade é que actuando como actúan vostedes, con esta falsidade e con esta mentira non me estraña que desconfíen de todo o mundo. Pero, mire: non todos somos iguais. E señora Díaz, nós iremos a deriva, pero é que a vostedes os van levar as mareas, e aí tamén están as enquisas. [[Murmurios.]] Señora Pontón, vostedes tamén teñen bastante que dicir. Ben, en canto ao tema que nos ocupa, a ordenación do Rexistro Civil é unha cuestión que é competencia estatal, e por iso no marco desa competencia o lexislador... [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] A min, ou párame o tempo ou déixanme falar, señor presidente.
Prosiga.
Eu escoitei con moitísima atención as barbaridades que...
¡Silencio! Silencio por favor.
...dixeron desde esta tribuna. Xa sei que non lles gusta pero eu escoitei...
Silencio, comprendo que hai cansazo, pero un pouco de silencio e acabaremos antes. Silencio.
Ben, na pasada lexislatura aprobaron a Lei 20/2011, do 21 de xullo, a impulso do anterior goberno socialista, sendo ministro de Xustiza o señor Caamaño. Normativa que creaba un novo modelo de Rexistro Civil, que supoñía un cambio radical na concepción que ata entón se tiña do Rexistro, onde a súa levanza estaba atribuída á Administración de xustiza. Pois ben, a lei socialista de 2011 foi aprobada por unanimidade e a idea central baseábase na dexudicialización do Rexistro, porque as súas tarefas eran administrativas e non xudiciais, e deste xeito aproveitábanse os actuais recursos humanos, xuíces, secretarios e funcionarios para traballar na Administración de xustiza. Por esa mesma razón, os futuros encargados nada tiñan que ver cos funcionarios xudiciais ou, en todo caso, de optar algúns deles polo novo modelo, quedaría en excedencia no corpo de funcionarios de xustiza. Pois ben, consciente o lexislador do ano 2011 das dificultades que o tal cambio supoñía, pois puxo a entrada en vigor desta norma a tres anos, prazo que se cumpriu o pasado mes de xullo do ano 2014. E a piques de chegar a data de entrada en vigor e ante a posibilidade da súa posta en funcionamento, o Real decreto 8/2014, que tras a súa validación nas Cortes, e a actual Lei 18/2014, mediante a que se adiaba a entrada en vigor outro ano máis, ata xullo deste ano, asegurábase na lei a gratuidade dos servizos para o cidadán, encomendábase a levanza do Rexistro aos rexistradores mercantís. Pero, señorías, non existe con estas decisións ningunha mercantilización dos rexistros civís, que é o que pretenden vostedes que votemos hoxe. Unha iniciativa, datada do mes de setembro, onde falan de que o ministro é Gallardón e onde falan de mercantilización dos rexistros civís. Pois non, ningunha desas tres cuestións son actuais a día de hoxe. Porque miren: a lei que aprobou o Partido Popular, a 18/2014, é a que expresamente determina a gratuidade do servizo, cuestión esta que non adoptaba a lei do 2011 do Goberno socialista e do ministro Caamaño. E eu pregunto, señorías: ¿onde está o negocio dunha suposta mercantilización cando a propia oposición afirma que os rexistradores da propiedade non queren asumir o servizo, ou que querían máis, ou que non estaban de acordo porque non se lles daban cartos? Ben, se era un negocio, ¿por que se opoñen?; se era un negocio –como din vostedes–, ¿por que os rexistradores non querían levalo? Pois, miren, nós o que dicimos, señorías, é que hai catro días –concretamente, o 24 de abril– o ministro de Xustiza anunciou a revisión da reforma de xestión do Rexistro Civil para acadar maior grao de consenso cos profesionais do sector, [[Murmurios.]] sen abandonar a idea necesaria da dexudicialización.
Vaia rematando, por favor.
E, miren, o ministro non llelo dixo aos interlocutores que vostede di, porque xa o ministro en sede parlamentaria, e, por tanto, sendo os seus interlocutores os representantes dos cidadáns, [[Murmurios.]] dixo concretamente: "Estamos absolutamente dispuestos a trabajar con los grupos para encontrar el mejor modelo que desarrolle la Ley 20/2011 que aprobó esta Cámara por mayoría de todos los grupos. Estaré encantado de conocer la propuesta de su grupo y de otros cuantos..." [[Interrupcións.]] "...que también se han manifestado en esta materia"...
Estou compensando as interrupcións. Remate, señora Prado.
..."que lo lleven los secretarios judiciales, que lo sigan llevando los jueces, que lo lleven los secretarios del ayuntamiento". [[Interrupcións.]] Por tanto, señorías...
Remate, por favor.
...nós mantemos que a postura do ministro é acadar...
Silencio, por favor.
...un consenso.
Remate, señora Prado.
Ese é o totalitarismo que os caracteriza. [[Interrupcións.]] Cando a señora Sestayo, porque, claro, leva dous meses sen falar...
Remate. Remate xa, señora Prado.
...necesitaba máis tempo para falar...
Terminou o seu tempo.
...déuselle tempo pola presidencia...
Grazas.
...non dixeron nada...
Grazas.
...e agora pretenden calar a esta deputada.
Grazas.
Non hai ningún problema, xa que non lles gusta...
Grazas, señora Prado.
...non hai ningún problema.
Grazas. Grupo autor da proposición, señora Sestayo.
Perdón, déanlle voz ao escano da señora Sestayo, por favor. Grazas.
Grazas. Antes o meu compañeiro Abel Losada facía poesía neste Parlamento, que é difícil, e eu quero tamén dicir: "me gusta cuando callas porque estás ausente", Neruda. Porque a verdade, señora Prado, é que non nos quedou claro se vostede necesitaba unha enquisa para decidir o que van votar mañá ou se segue publicitando o seu auto secreto. Por certo, debe de ser a única persoa que ten un auto secreto na Administración de xustiza, [[Aplausos.]] e mira que pasei anos nisto. Tamén vexo que está moi preocupada porque non sexa eu a portavoz dunha lei. Supoño que non lle gustará medirse co señor Bugallo. Por certo, a quen esas mesmas enquisas antes das eleccións lle daban catro concelleiros no seu día, cando foi alcalde de Santiago ao seu pesar, señora Paula Prado, con nove. Pero eu si vou respectar os funcionarios públicos, xa vexo que vostede mantén o mesmo respecto á Lei do Rexistro Civil que mantén con los bolsos de la hostia. Entón, mire, o certo é que, señora Prado, a reforma da Administración de xustiza –como sabe, encomendada pola Administración Zapatero– falaba de dexudicialización. Eu, a verdade, que a estas alturas entendan a dexudicialización coa privatización, sei que a perversión da linguaxe do Partido Popular é sobradamente coñecida, pero non deixa de ser curiosa. Sen embargo, cando ofrece o corpo de secretarios xudiciais –como recoñece que admitía Zapatero a levanza dos rexistros civís–, por suposto, tamén o señor Catalá di que non será encomendado, senón que o irá estudar nun tempo, que aínda non se sabe cal será o modelo. Vostedes seguen dicindo que se someten ao que dirá o ministro. Bueno, pois unha vez máis temos un goberno da Xunta de Galicia completamente ausente –iso si, o señor Feijóo ausente, o señor Rueda ausente– dun debate en que quedaron aquí retratados votando a favor da privatización do Rexistro Civil, admitindo que necesitaban dar negocio a aqueles que sufrían a caída do ladrillo e que agora abochornados teñen que estar ausentes deste pleno ante os funcionarios, que son os que estiveron mantendo cada día o debate vivo en cada unha das rúas, en cada un dos rexistros civís. Efectivamente, chegan tempos electorais, que é o único que funciona para as presións do Partido Popular. A continua soberbia non lles permite admitir que estaban errados cunha reforma pola que pretendían aniquilar un servizo público que está inmensamente valorado aquí. Pero ademais é que vostedes estaban pertinaces no seu desexo de facerse con outra base de datos para os rexistros mercantís, esas bases de datos para entidades aseguradoras e para outras entidades con ánimo de lucro, que lles vai bastante ben co Partido Popular.
Remate, por favor.
Pois nós pedimos a retirada desta reforma, vostedes cando resolvan a enquisa –non sei se a van pagar ou non– pois mañá cóntannolo votando. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Sestayo. Proposición non de lei do G.P. Mixto, por iniciativa de Dª Carmen Iglesias Sueiro e Dª María Consuelo Martínez García, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación co proxecto de derruba do edificio da casa da Xuventude, sito na praza do Matadoiro de Santiago de Compostela
A esta proposición non de lei presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Socialista.
Para a defensa da emenda ten a palabra a señora Iglesias.
...Ben. Traemos aquí esta iniciativa para salvar a casa da Xuventude de Santiago. E quero empezar a miña intervención indicando que está admitida a trámite a paralización cautelar do derrubamento da casa da Xuventude. É que o derrubamento constituiría unha infracción urbanística por ser contrario ao establecido no Plan especial de protección da cidade histórica vixente, que protexe a estrutura e as aliñacións da praza do Matadoiro, e que para o edificio propón unicamente un tratamento das súas fachadas para mellorar a integración ambiental do edificio no conxunto. Pero vexamos de que falamos. Falamos da casa da Xuventude de Santiago de Compostela, un edificio sito na praza do Matadoiro e cuxa construción corresponde a un arquitecto chamado Severino González, alá polos oitenta, nun soar que sempre contou cun edificio dende o século XVI. A súa construción –para falar en favor do edificio que tan vilipendiado ten sido– axudou no seu momento a preservar a faldra nacente da cidade e creou espazos públicos excelentes, como o gran espazo central ou o pequeno anfiteatro de gradas. Ben, o edificio, o lugar, a praza do Matadoiro, o lugar onde se atopa o edificio é dende o século XVIII un espazo pechado urbanisticamente, que perdería o seu carácter de praza se se derruba o devandito edificio. No ano 2014 o Concello de Santiago recupera a titularidade deste edificio, que estivera nas mans da Xunta, e decide derrubalo. Como el decide derrubalo, encárgalle o proxecto a un arquitecto asignado directamente, sen pasar a través de concurso público e aberto, e sen que lle se dea voz á cidadanía, que, como non está de acordo, se organiza na Plataforma Cidadá Defender o Público-Salvemos a Casa da Xuventude. Desde a Plataforma sosteñen que non se pode xustificar o gasto de diñeiro público para destruír un edificio en condicións de uso, senón que precisaría que o acondicionaran para poñelo á disposición da cidade de Santiago, cumprindo o uso sociocultural para o que foi creado. Porque o tal edificio conta cun auditorio e salas polivalentes, entre outras dependencias, que se atopan, pese á ausencia de mantemento, en moi boas condicións. O seu derrubamento tería ademais un custo que eu penso que non nos podemos permitir nestes tempos de austeridade. O custo é moi elevado, son 165.000 euros pola demolición máis 575.000 de acondicionamento da zona, e a isto hai que engadirlle a perda patrimonial do edificio, valorado nun millón de euros. Ademais, a Plataforma denuncia nun recurso presentado no concello o 31 de decembro que a derruba incumpre a Lei do solo, a Lei de patrimonio cultural de Galicia e o Plan especial de protección da cidade histórica, que protexe a estrutura e as aliñacións da praza do Matadoiro. Clara Fernández, arquitecta, sostén que o edificio segue vixente pola flexibilidade dos seus usos con tabiques móbiles, espazos abertos e circulares continuos. Ricardo Varela, tamén arquitecto, mantén: "Eliminar o edificio é un erro urbanístico e cultural. Eliminar un dos flancos da praza do Matadoiro para acceder frontalmente á cabeceira do parque de Belvís é un erro urbanístico" –que é o pretexto que poñen para derrubalo– "e cultural, pois supón baleirar o tecido histórico da cidade e alterar a fisionomía das vellas hortas". E lembra que as aliñacións e o parcelario, segundo a Lei do patrimonio cultural de Galiza, son un dos elementos determinantes que merecen especial protección. Con respecto ao acceso ao parque de Belvís, usado como pretexto para a demolición, hai propostas alternativas como as que propón o mesmo Ricardo Varela, e como son o plan especial vixente, que formula o acceso a través da parcela continua ou a conexión co parque a través do propio edificio. Disto hai un exemplo na cidade de Ourense, que é o centro cívico Colón, que está estupendamente comunicando a praza máis unha rúa, a rúa Colón. Ademais, o parque conta con nove accesos de distintas zonas, o que pasa é que non se atopan en boas condicións de sinalización e iluminación. A Plataforma á que me referín leva realizando accións ante o Concello, o Valedor, a Dirección Xeral de Patrimonio e a Fiscalía. Xa dixen ao principio que foi admitida a trámite...
Silencio, por favor.
...a paralización cautelar do derrubamento. A localización privilexiada do edificio convérteo no único destas características na cidade vella, e podería chegar a ser un importante elemento dinamizador social e cultural desa zona da cidade, un espazo apto para dar servizo a actividades de nenas e nenos, de persoas maiores, asociacionismo, exposición, locais de ensaio, reunións, foros... E ademais temos que ter en conta que Santiago ten unha cidade vella cada vez máis afanada no turismo que na poboación residente. Este edificio pode chegar a ser o eixe que vincule os habitantes aportando servizos e conciencia de barrio, paliando así a tendencia crecente de parque temático que está a padecer o casco vello de Santiago de Compostela. Por todo isto presentamos esta iniciativa, que é unha iniciativa sustentanda pola demanda cidadá que representa a Plataforma que antes citei, que esperamos que sexa aprobada por este Parlamento. Moitas grazas, máis nada.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario Socialista, señor Sánchez Bugallo.
Grazas novamente, señor presidente. E tamén novamente boas tardes a todos os deputados presentes. Ben, aló polo ano 1975 asinouse –falo de memoria– un convenio entre o daquela alcalde de Santiago e o conselleiro correspondente, polo que o Concello cedía durante vinte e cinco anos un espazo, que era o antigo matadoiro, á Xunta de Galicia, e a cambio de que a Xunta de Galicia fixera unha casa, un edificio que sería dedicado aos xoves, onde terían un uso preferente por parte das asociacións xuvenís. Isto deu lugar a un proxecto que encargou a Xunta, a unha licenza municipal, e no ano 1989 concluíse a construción e a apertura deste edificio. Como se dixo antes, a cesión era por vinte e cinco anos; polo tanto, cumpriuse no 2014 e procedía no 2014 a devolución do inmoble á titularidade municipal. Teño que dicir sobre iso varias cousas: A primeira, que naquel momento cando se fixo este edificio e se derrubou o edificio antigo do século XVI –que era o antigo matadoiro municipal, que nese momento era o parque móbil municipal o que estaba instalado aí– entre os cidadáns había división de opinións. Había os que opinaban que era un erro, ou recoñeciamos que era un erro, e os que opinaban que era un erro e que non encaixaba nesa praza de ningunha maneira. A verdade é que foi obxecto de absolutas e unánimes críticas. Eu lémbrome dunha discusión moi interesante –na que eu estaba presente– entre un alcalde e un cidadán médico, que lle dicía o cidadán ao alcalde, insistía na crítica, e ao final o alcalde acabou resolvéndoa dicindo: "Bueno, a diferenza entre os médicos e os arquitectos é que os médicos enterrades os vosos erros, e os dos arquitectos quedan aí noventa anos para que os vexa todo o mundo". Eu non vou entrar se iso foi un erro ou un horror daquela, o que si sucede é que ao final todos nos acostumamos e encaixamos esa imaxe, e o que nun momento viamos como algo equivocado pois ao final acaba pasando a formar parte da paisaxe e a quedar integrado nela. Teño que dicir que na época en que fun alcalde de Santiago, para que non haxa dúbidas, tiñamos previsto e esperabamos a devolución do edificio para derrubalo, porque a nosa intención era instalar un teleférico, que tería a súa saída dende o parque de Belvís e que uniría coa Cidade da Cultura, e, polo tanto, ese era o acceso a ese teleférico. Hoxe en día, a historia do teleférico parece ciencia ficción e dá a impresión de que non ten ningunha virtualidade e que non vai haber teleférico. Polo tanto, que a día de hoxe se plantexa simplemente tirar o edificio para remodelar a praza e abrir o paso ao parque de Belvís. A dúbida que se nos plantexa a nós, señorías, é se xustamente no escenario económico que estamos a vivir no noso país e ante a carencia de espazos dotacionais, e especificamente de espazos dotacionais dedicados aos xoves, se non hai un uso claro previsto para ese espazo, se ten sentido a derruba dese edificio. Por iso nós presentamos unha emenda de substitución, que de ser aceptada votariamos a favor e de non ser aceptada procederiamos a absternos. A nosa emenda di así: "O Parlamento insta a Xunta de Galicia para que traslade ao Concello de Santiago a proposta de suspender temporalmente a derruba da casa da Xuventude, sita na praza do Matadoiro, pondo á disposición dos cidadáns, especialmente dos xoves, o dito edificio, destinándoo a uso sociocultural". Nós, da proposta inicial, que contén tres aspectos, hai dous polo menos que non podemos asumir. Un deles é que este Parlamento paralice ou inste a Xunta a que paralice esa actuación. Cremos que sería unha invasión da competencia municipal. A modificación do plan especial e a licenza municipal entran dentro das competencias exclusivas do Concello de Santiago, porque se trata de solo urbano consolidado e porque a modificación do plan especial contou co preceptivo e vinculante informe favorable da Dirección Xeral de Patrimonio Histórico- Artístico. Tampouco estamos de acordo con abrir ningunha investigación a instancia deste Parlamento, porque nin temos dúbidas da legalidade do acordo, máis alá de que sexa lexitimamente razoable que cada un teña a súa opinión, nin cremos que este Parlamento deba ser o órgano que se dedique a esas cousas. E xa de protexer o edificio, ¡home!, entre que sexa un erro, sexa un horror ou que o aceptemos, pero tanto como protexelo, paréceme que non hai ningún motivo que xustifique declarar ese edificio ben protexido, e, desde logo, non ten ningún encaixe cos edificios do contorno. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez Bugallo. Iso dos médicos non corría moita présa, perdóeme a broma, pero bueno, está ben. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Pontón.
Moitas grazas, señor presidente. Moi boa noite. Eu si quixera empezar por facer unha moi breve historia, porque comprenderán que cinco minutos dan moi pouco para un debate que penso que requiriría moito máis en relación co que hoxe nos ocupa, que eu tamén teño que dicir que parece polas propias competencias máis propio do Pleno municipal de Santiago de Compostela que deste Parlamento. En todo caso, no ano 2010 houbo un congreso que promoveu o propio Concello de Santiago de Compostela, que se chamaba "A cidade intuída". Un congreso no que participaron numerosos arquitectos e o que se pretendía era facer unha reflexión sobre a evolución que tiña que ter a cidade de Santiago de Compostela até o ano 2021. Un congreso que se vostedes visitan a súa páxina web verán que unha das súas intencións era promover todo un proceso de reflexión para como intervir no espazo público, non só desde o que se pode considerar a xestión urbanística, senón para pensar, redeseñar e facer un cambio importante sobre as posibilidades que tiña a propia cidade de Santiago de Compostela, e en particular o contorno do casco histórico, e como tamén diferentes arquitectos programaban ou vían posibilidades que tiña de desenvolvemento a cidade de Santiago de Compostela. Unha desas propostas –non a única– era constituír un novo espazo público na praza do Matadoiro, entendendo que hai un problema no acceso a un dos parques urbanos, eu creo que un dos máis –para min polo menos– bonitos que ten a cidade de Santiago de Compostela, tamén un dos máis descoñecidos, porque é certo que, tal e como está a propia trama, hai unha parte moi importante de persoas que viven ou visitan a cidade que non coñecen este espazo e que, polo tanto, dentro da propia praza do Matadoiro había unha posibilidade de dar unha entrada diferente a ese parque. Esa era unha das reflexións que estaba detrás desta proposta. E esta era unha proposta que se recolle, que o noso grupo a nivel municipal recolleu e que cristalizou nun acordo plenario. Agora ben, dito isto, nós tamén cremos que neste momento na cidade de Santiago de Compostela hai unha serie de debates e unha serie de condicionantes en relación con este asunto que deben de terse en consideración e que para nós non son, desde logo, menores. O primeiro é que cremos que a xestión que ten feito o Grupo Municipal do Partido Popular non é unha boa xestión en relación con este asunto. Primeiro, hai dúbidas sobre como está sendo a legalidade de todo este proceso. De feito, a derruba da casa da Xuventude está paralizada por unha orde xudicial, porque hai interposta unha demanda que está, polo tanto, neste caso, neste momento, nos xulgados e que será en sede xudicial onde finalmente se vaia determinar a legalidade deste asunto. Porque por algunha estraña razón o Partido Popular negouse tamén a que esta cuestión se puidera dirimir. Tamén entendemos que se un xulgado está investigando isto e admitiu a trámite a demanda, algo estará feito mal na tramitación de todo este proceso. Tamén cremos que hai unha demanda cidadá, que hai unha plataforma social que abre un debate sobre cal debe de ser a prioridade dos recursos públicos, neste caso en relación co barrio afectado, que sería o barrio de San Pedro, e que, polo tanto, o primeiro que tiña que ter feito este goberno era escoitar, dialogar e abrir un debate público na cidade sobre, realmente, cal debe de ser a utilización dese espazo e o redeseño dun espazo público como é a praza do Matadoiro. A nós tamén nos parece que o problema ou, desde logo, a situación que se ten creado non é en absoluto razoábel, que non é lóxico que o único proxecto que exista sexa un proxecto de derrubar un espazo público, sen saber que vai pasar, como vai ser esa intervención, se vai haber unha solución, por exemplo, ao problema dese rego, que está por debaixo da praza e que está claramente contaminado. É dicir, neste momento, o lóxico sería abrir un debate en relación con que se esa é unha solución ou non, se hai outras solucións intermedias, e, polo tanto, propiciar outro tipo de actitude por parte dos poderes públicos en relación coas demandas cidadás. Nese sentido, nós, aínda que entendemos que o terceiro punto da iniciativa que presenta o Grupo Mixto cercena a posibilidade de abrir ese debate, que cremos que é un debate importante e que é un debate que sería interesante mesmo na propia reformulación de todo ese barrio, que ten unha importancia moi grande na actividade cultural, social, na vida asociativa da propia cidade, ben, pois aínda que entendamos que ese punto en concreto cercena esa posibilidade, si imos votar a favor, porque cremos que hoxe aquí o que se nos está dicindo, o que se nos está –digamos– increpando é se estamos ou non a favor dunha actuación que se está levando adiante no Concello de Santiago de Compostela. E o BNG xa ten manifestado as súas distancias en relación con como xestionou todo este proceso o Partido Popular...
Vaia rematando, por favor.
...e, sobre todo, a necesidade de que se escoite cando hai unha demanda, pois neste caso onde hai un grupo importante de veciños e veciñas que queren reconsiderar unha posición. Creo que iso é lóxico, que iso é o democrático e que iso é o que vai apoiar hoxe o BNG.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Ron.
Boa tarde de novo. Con esta iniciativa é certo que, como xa se dixo, falamos case dun aspecto de competencia local. Non obstante, hai aspectos que se elevan, e un deles pode ser, efectivamente, a falta de claridade sobre a legalidade que conleva a derruba e o cambio de uso de solo que se prevé para a zona. De feito, a demanda xudicial... –digamos– a parálise provisional da derruba obedece, precisamente, a unha demanda que se interpuxo, e, polo tanto, hai supostas irregularidades que se dirimirán. En todo caso, con respecto a este edificio sempre se falou e moito –xa o dixo o señor Bugallo– para ben e para mal, escoitamos todo tipo de aspectos. Mais hoxe, o que nos toca falar é certamente no contexto actual. No contexto actual, o tempo ensina que ás veces erramos e ás veces cómpre aprender dos erros para mellorar. Aprender, por exemplo, que hai edificios que ao principio, cun criterio estético unicamente, cualificamos de feísmo, pero que dentro deles se fai vida, lévase a cabo un uso social determinado. Polo tanto, cómpre ter en conta, precisamente, esa vida que a cidadanía lle dá ou lle quere dar a un edificio vilipendiado por un criterio, ás veces, formalista ou estético, que cómpre, desde logo, no noso entender, agora mesmo desterrar. Sobre todo, tamén porque perseverar nos erros é o que fai –ao noso entender–, por exemplo, a Xunta de Goberno local do Concello compostelán cando o 4 de decembro de 2014 fala sobre a casa da Xuventude e propón a demolición da edificación, facilitando a accesibilidade ao parque de Belvís. Prodúcese así –ao noso entender– unha xustificación errada, é dicir, para acceder ao parque de Belvís non é preciso derrubar o edificio, porque, de feito, o Plan especial do casco histórico xa contempla unha posibilidade alternativa no espazo lindante. Se hai que actuar na praza do Matadoiro, actúese para favorecer a accesibilidade das persoas con diversidade funcional, para todas as persoas, para que poidan acceder ao parque a través dunha entrada ben acondicionada que permita a convivencia co edificio, tamén acondicionado de forma digna para o seu uso sociocultural, para que a cidadanía, a veciñanza do barrio poida aproveitalo. A proposta do Concello, ademais tivemos ocasión de ollar a simulación, para o noso entender atenta contra a noción de espazo verde natural, espazo de hortas, parcelario, e suporía a canalización do río ademais e unha intervención, para nós, na praza excesiva. Cremos que –como diciamos– hai alternativas para un acceso que combine, precisamente, o uso de edificio para a veciñanza e para unha entrada ao parque de Belvís non demasiado abusiva como é o plan que se proxecta desde o Concello. Ademais, as alternativas que se ofrecen neste contexto actual, no que á cidadanía se lle di que non hai diñeiro para servizos sociais, que non hai diñeiro para certas modalidades de transporte, que non hai diñeiro para facer determinados arranxos de rúas, que non hai diñeiro, etc., etc., pois resulta que se pretende derrubar, e a derruba en si está orzada en 165.000 euros. E 500.000 euros é o que orza o Concello para intervir na praza e facer a apertura de 4 metros de amplo ao parque de Belvís. E, logo, está o propio patrimonio do edificio actualmente en pé, valorado nun millón de euros. E logo tamén hai que calcular o patrimonio inmaterial, porque ás veces olvidamos que nos habituamos a usar os espazos que por un criterio estético algúns cualifican de feísmo, pero é como cando sae nesas fotos de xornal unha casa dunha persoa que é cualificada de feísmo, sen pensar que nesa casa viven persoas e que hai vidas humanas que se fan aí e que fan o seu proxecto de vida. E, polo tanto, nós entendemos que un criterio estético non se pode impor ao uso social dun barrio, dunha veciñanza, que o que reclama é ter, precisamente, espazo para facer a súa vida en comunidade e o que reclama, simplemente, é que ese edificio estea acondicionado. Si, nós defenderemos esta iniciativa. Polo tanto, e entendemos que é necesario, ademais, investigar por que tanta premura, por que o cambio de uso e por que non se respecta o Plan especial do casco histórico. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Ron. Grupo Parlamentario Popular, señor Freire.
Moitas grazas, presidente. Boas tardes, señorías. Resulta sorprendente escoitar algúns dos posicionamentos aquí relatados hai uns momentos, sobre todo cando debemos ter presente que por parte do Concello en Pleno de Santiago se acordou por unanimidade, –repito– por unanimidade, de todos os grupos no Pleno en sesión ordinaria que tivo lugar en data do 28 de xuño de 2012 o cambio de uso da reserva de equipamento sociocultural do Plan especial de protección e rehabilitación da cidade histórica-casa da Xuventude e praza do Matadoiro, coa finalidade de dar cumprimento ao acordo plenario adoptado por unanimidade dos seus membros de data do 16 de novembro de 2012, para conectar o parque de Belvís coa porta do Camiño mediante a derriba do edificio que alberga a casa da Xuventude. E digo que resulta sorprendente porque naquel momento esta iniciativa partía dunha proposta de derriba formulada por parte do Bloque Nacionalista Galego, que ademais esta proposta estaba incluída e formaba parte do programa de goberno co que o Bloque Nacionalista Galego concorreu ás pasadas eleccións municipais de maio de 2011, e por ese motivo recibiuse como unha boa nova no seu momento a intención do actual Goberno de Santiago de proceder a facer as xestións oportunas para poder levar a cabo esta actuación. Pero está visto que dende entón cambiaron as posturas ou cambiou a forma de pensar dalgún dos seus representantes. Pero tamén é curiosa a postura do Partido Socialista, dado que no seu momento dona Mercedes Rosón Ferreiro interviña e indicaba que era conveniente facer un pequeno exercicio de memoria colectiva sobre a cuestión que plantexaba a proposición do Bloque Nacionalista Galego, porque esta idea fora proposta aproximadamente había catro anos polo Consorcio da Cidade de Santiago, xestionado naquel momento por don Xosé Manuel Villanueva e presidido polo entón alcalde de Santiago, don Xosé Antonio Sánchez Bugallo. Naquel momento parecía que había unha pelexa por ver quen era o que plantexara inicialmente esa proposta. E tamén resulta curioso, señor Bugallo, escoitar o seu posicionamento neste momento, pero, de todos xeitos, engadía a señora Rosón, que "en todo caso o seu grupo está de acordo coa proposición do Bloque Nacionalista Galego", ao entender que "o edificio que alberga a casa da Xuventude non é o acertado, que ten un volume excesivo e que o tratamento da traseira é malísimo" –palabras textuais da señora Rosón–. Rematando o debate o Pleno da Corporación, por unanimidade, adoptaba unha serie de acordos que non vou detallar agora. E como consecuencia diso, con data do 20 de xaneiro de 2012, o xefe de servizo da Oficina Municipal da Cidade Histórica e de Rehabilitación emitiu informe avaliando a conveniencia de abordar a derriba da edificación coñecida como casa da Xuventude, sita na praza do Matadoiro. O informe concluía na conveniencia de que se incorporase a parcela ao sistema de espazos libres públicos do parque de Belvís, coa conseguinte derriba da edificación existente. Pero aconsellaba tamén que o proxecto de demolición fora acompañado dun proxecto de rehabilitación da zona. E así se fixo, dado que a tramitación do expediente cumpriu co procedemento regulado no artigo 47.4 da Louga, contando cun informe da Dirección Xeral de Patrimonio Cultural, non presentándose ningún recurso naquel momento ao dito acordo en tempo e forma, e, ao mesmo tempo, o plan especial establece, entre outros obxectivos de ordenación, a formalización do arranque do parque urbano de Belvís a través da porta do Matadoiro. Tanto na tramitación da modificación de usos como na tramitación do expediente de demolición cumpríronse as condicións da resolución do director xeral de Patrimonio Cultural en informe asinado o día 8 de xuño de 2012. A edificación non figura nin no Catálogo do Plan especial de protección e rehabilitación da cidade histórica –como aquí xa se dixo–, nin no Catálogo do Plan xeral de ordenación urbana. O edificio forma parte do patrimonio non catalogado, e que tal e como se sinala no artigo 73 do plan especial son aqueles que non presentan valores arquitectónicos nin interese histórico ou ambiental. Dicir tamén que, como antes reflectía, o proxecto de demolición está acompañado polo proxecto de reurbanización do espazo libre que a conforma. E dicir tamén que na actualidade existe o proxecto de trasladar o servizo que se presta na casa da Xuventude a un local municipal de case quiñentos metros cadrados de superficie, no centro urbano da cidade, local que está sito na rúa Xeneral Pardiñas, a través dunha cesión gratuíta de uso, polo que non haberá merma do servizo para os usuarios, aos que seguirán...
Remate, por favor.
...prestándose mellores condicións ao tratarse dun local novo, sen uso, en mellor ubicación e con mellores dotacións. Por tanto, entendemos que procede o rexeitamento desta iniciativa. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Freire. Grupo autor da proposición non de lei, señora Iglesias.
Grazas, señor presidente. O que si resulta sorprendente é que non teñan en conta o que dixen cando intervín a primeira vez: está admitida a trámite a paralización cautelar do derrubamento da casa da Xuventude. Sábado 11 de abril. Primeira historia. Segunda historia. No procedemento de alteración do uso dotacional non hai constancia do sometemento ao preceptivo trámite de información pública requirido pola Lei do solo estatal, RDL 2/2208, nos seus artigos 4 e 11; sendo esta unha carencia procedemental que determina a nulidade do acordo adoptado polo Pleno da Corporación municipal do 28 de xuño de 2012, na que pretenden fundamentarse vostedes. E a apertura do parque de Belvís á cidade xa está prevista na normativa municipal, a través da parcela situada na outra beira do rego de Canelón, sen necesidade de derruba ningún, e executada e xa está. A suposta fealdade do edificio, un concepto totalmente subxectivo –hai a quen lle gusta moito–, é fácil e economicamente subsanable; bastaría cunha intervención xa reflectida na normativa municipal. Ademais aquí non se falou en absoluto dos danos que pode recibir o tan fermoso parque de Belvís, que será inevitablemente empregado como vía de acceso para camións e maquinarias de levarse a cabo a demolición. Señor Sánchez, no ano 2008 o Colexio Oficial de Arquitectos de Galiza maniféstase en contra dun teleférico. E esta é unha manifestación que fai o Colexio Oficial de Arquitectos de Galiza no 2008. Supoño que terán criterios e que estarán acreditados para opinar sobre un tema deste tipo. Por outra parte, volvo repetir que gastar cartos públicos en derrubar un edificio en plenas condicións de uso –por dentro está estupendo– non é admisible, non se pode contemplar. E dá que pensar esta maneira de se negar, de se negar, de se negar que hai escuros intereses urbanísticos e especulativos por detrás de todo isto. De feito, o arquitecto que foi contratado cando se aprobou o proxecto este, foi contratado –xa dixen– sen transparencia ningunha. A emenda presentada polo Partido Socialista non ten sentido; non ten sentido porque xa o di a noticia que dixen ao principio. Non necesitamos esa emenda para que paralicen o derrubamento. E o que si, eu ofrecinlle unha transaccional, non a aceptaron, porque quería manter o punto 2, porque me parece moi importante a investigación que solicita esta deputada sobre a legalidade do procedemento polo que se aprobou o proxecto de derruba do edificio da casa da Xuventude, incluíndo a legalidade do acordo de ampliación –xa remato– e cambio de uso da parcela. Moitas grazas, ao Bloque Nacionalista Galego e a AGE polo seu apoio. Máis nada.
¿Acepta a emenda do Grupo Parlamentario Socialista?
Non, xa o dixen, presidente. Grazas.
Non a tiña entendido. Descúlpeme. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non... puido ser nun momento que estaba falando por teléfono coa señora Gallego. [[Murmurios.]] Desculpen. Pero xa lle pedín desculpas á señora Iglesias. Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de D. Hipólito Fariñas Sobrino e sete deputados máis, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego para posibilitar, desde o respecto á autonomía dos centros educativos, a progresiva implantación do xadrez con carácter transversal e específico nos currículos de educación primaria e ESO
A esta proposición presentáronse emendas do Grupo Parlamentario Mixto, do Grupo Parlamentario Socialista e do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Para a defensa da proposición non de lei ten a palabra o señor Fariñas.
Moitas grazas, señor presidente. Boas tardes noites, señorías. Presenta hoxe o Grupo Parlamentario Popular unha proposición non de lei relativa á inclusión dunha nova disciplina con carácter transversal dentro do currículo de educación primaria e secundaria. Falamos do xadrez, unha disciplina que ten acadado relevancia importantísima e que a súa orixe provoca diferentes conflitos con diferentes países e pobos, que practicamente todos, dá igual da latitude que falemos, cada un se atribúe a súa creación –insisto– debido á relevancia que acadou. Practicamente non hai ningún pobo que non se atribúa súa invención. Esta falta de confirmación histórica contribúe tamén notablemente ao nacemento ao longo dos séculos de múltiples historias e de múltiples lendas que se atribúen tamén á súa creación. De entre todas quizais a máis coñecida sexa a de Lahur Sisa, un xove hindú. Nunha das súas variantes, conta a lenda que un gobernante da India para defender a súa cidade consegue derrotar os invasores cunha grande estratexia a pesar de dispoñer de menos soldados. A pesar desta vitoria, a tristeza embárgao porque nesa refrega bélica perdeu o seu único fillo, que era o príncipe herdeiro do seu trono. Nin as pregarias nin o regalos nin os entretementos conseguían paliar a súa tristeza ata que chegou Lahur e lle propuxo en audiencia un novo xogo que descoñecía. Explicadas as normas, Lahur nunha das partidas derrota o soberano e explícalle que esa derrota se produce por defender inutilmente un alfil, que representa o príncipe, pero que ás veces convén sacrificar unha desas pezas para manter a posición de privilexio nunha partida, ou, como sucedera na batalla, para poder manter a paz e a liberdade dos pobos. O soberano satisfeito consegue a alegría e con base nesa alegría proponlle que elixa o regalo que máis lle guste. E ante a gargallada xeral de toda a corte, Lahur pide un gran de trigo pola primeira casa, o dobre pola segunda, o dobre pola terceira e así sucesivamente, ao cal o monarca lles explica aos seus vasalos que lle dean un saco de grans de trigo. Lahur reacciona e di que non hai suficiente gran no saco nin suficiente gran en todo o territorio da India para pagar a débeda á que se comprometeu o soberano. Entón os matemáticos de palacio botan a conta e a conclusión é que plantando todo o territorio da India durante un século non habería grans suficientes para saldar a débeda. Esta lenda pode ser verdadeira ou pode ser falsa, pode ser unha lenda ou non sela, pero o que si nos dá é a verdadeira dimensión, a extraordinaria dimensión que pode acadar un xogo, tanto desde o punto de valores humanos coma desde o punto meramente mercantilista. A importancia deste xogo, que pode ser tildado de xogo en si mesmo, de deporte, de ciencia, de arte... calquera delas sería atribuíble, e seguro que algunhas máis dada a súa importancia, pedagóxica tamén, que é a que nos ocupa hoxe aquí nesta proposta. O Parlamento Europeo o 15 de marzo de 2012 fixo unha declaración específica para que o xadrez na escola fora incorporado aos sistemas educativos da Unión Europea, sinalando os efectos beneficiosos que o xadrez podería ter para nenos e nenas de calquera idade, baseado en evidencias científicas, entre as que se atopan, por exemplo, a creatividade, a intuición, a memoria ou a facilidade para desenvolver competencias e valores como a motivación, a determinación e a deportividade. Tamén o Congreso dos Deputados, por iniciativa do Grupo Parlamentario Socialista e cunha transacción do Grupo Parlamentario Popular, aprobou unha iniciativa para a implantación específica da práctica do xadrez nas escolas, tamén nos espazos públicos e o seu impulso como deporte. A eficiencia e relevancia do xadrez como ferramenta pedagóxica na que inciden todas as iniciativas baséanse en estudos rigorosos e científicos moi variados, de moitísimas nacionalidades. Pero a min gustaríame destacar un que, pola proximidade que me toca e polo vínculo, merece ser reflectido nesta Cámara. Estoume a referir ao desenvolvido en 1993, dous anos antes de que a Unesco recomendara a súa incorporación aos currículo escolares, a un proxecto desenvolvido nun colexio de Fene, dirixido polo ruso afincado en Ferrol Boris Zlotnik, doutor en Pedagoxía, ex catedrático de Xadrez na Universidade de Moscova, que fixo un estudo con rapaces e rapazas de 7 e 5 anos. Ao final, despois de aplicarlles o test de Raven, concluíu que os rapaces e rapazas de 7 anos melloraran nun 65 % e os de 5 anos nun 25 %. Estas teses foron confirmadas posteriormente por un estudo que desenvolveu a Xunta de Galicia, tamén aquí en Santiago, en dous colexios aplicando os tests ao principio, posteriormente facendo unha análise despois dun curso estudando xadrez nun colexio e noutro non, e a conclusión foi que o nivel de coeficiente intelectual dos que estudaran xadrez era moi superior ao dos que non o estudaran. Estamos a falar do Proxecto Xaque, que –como digo– se desenvolveu en dous colexios de Santiago. O pasado 11 de marzo, o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, presente nesta Cámara no debate, asinou con Silvio Danailov, presidente da ECU, a Unión de Xadrez Europea, e co alcalde de Redondela un acordo que puxo en escena a experiencia desenvolvida en colexios deste municipio, para tratar de incorporar ao currículo o estudo do xadrez. Este memorando, enmarcado na liña da Consellería de promover a innovación e de loitar contra a fracaso escolar, é o marco da base metodolóxica na que se vai organizar o Proxecto Galicia ECU. Esta iniciativa non é única, vénse sumar a algunhas que xa estaban en marcha, como a que nas aulas desenvolve a asociación lucense Xaquedrum, en colaboración coa Consellería, que permite estudar e permite desenvolver a actividade do xadrez con materiais en lingua galega. Cremos que é o momento, dado o proceso no que estamos de implantación da LOMCE, de desenvolver o cambio curricular e metodolóxico que permita afondar e impulsar as accións emprendidas para a aplicación do xadrez nas escolas, como ferramenta e medio de mellora educativa. Entendemos que o reforzo e a presenza do xadrez na aulas contribuirá a mellorar as competencias claves do alumnado, entre elas, a comprensión lectora e o cálculo matemático, que, por certo, non saímos moi ben parados nos informes internacionais. Pero tan importante coma os resultados académicos son os aspectos relacionados coa formación do individuo como persoa. Hoxe falar da avaliación das consecuencias, acerto na toma de decisións, planificación a longo prazo e reformulación de plans ante novas situacións, aceptación das regras establecidas, tolerancia á derrota, análise crítica ante unha decisión errónea ou aprender dos erros é falar de xadrez pero tamén é falar de educación. O xadrez facilita a comprensión das outras materias, por iso o carácter transversal da súa implantación, e anima a extraversión e a autoestima do individuo, e fomenta o ánimo de superación e modo independente de actuar. Non hai un só mestre no Sistema educativo galego que non empregue os xogos instrutivos como material pedagóxico de motivación, e o xadrez, non cabe ningunha dúbida, a estas alturas é un elemento xenuíno para facelo. Señorías, estes son os motivos polos que o Grupo Parlamentario Popular presenta esta proposición non de lei, nun sentido construtivo, e esperamos o apoio de todos os grupos. Máis nada e moitas grazas, señor presidente.
Grazas, señor Fariñas. Grupo Parlamentario Mixto, señora Iglesias.
Grazas, presidente. A idea de levar o xadrez ás aulas e ao pobo xa vén de 1917, en tempos da Revolución rusa. O obxectivo era formar persoas críticas e rigorosas como pensadores. O PP retira materias como a filosofía, música e aquelas que chamamos humanidades e logo chega con propostas coma esta. En fin, ¡cousas veredes! Os beneficios que aporta a práctica do xadrez son enormes: concentración, cálculo mental, distribución do tempo, intuición, imaxinación, creatividade; ademais doutros valores, como a xustiza, o carácter, a toma de decisións responsables e fundamentadas, a empatía, o respecto pola persoa rival, non inimiga; incluso favorece moito a rapazas con problemas de trastorno psíquico, problemas do TDH ou trastornos psíquicos ou sociais. E é unha excelente ferramenta preventiva e terapéutica contra o alzhéimer, aínda que isto excede o ámbito desta proposta. E en Ourense provincia temos a inmensa sorte neste sentido, pois o xadrez está implantado en máis de vinte e cinco centros como materia extraescolar, incluso nalgún dentro do horario lectivo. Non é casualidade que dous torneos de xadrez escolar celebrados en Ourense, a Copa Galicia Escolar e o Festival Internacional de Expourense, teñan superado con folgura os trescentos participantes de entre 3 e 16 anos, converténdoos nos de maior participación, e incluso do Estado. O Club Xadrez de Ourense, como exemplo, imparte xadrez en catorce centros con monitores titulados, profesionais do sector e psicólogos licenciados, que están conseguindo chegar a día de hoxe a case unha quincena de centros en Ourense provincia. Noutros lugares, por suposto, tamén se está a traballar. En Lugo, a Escola Luguesa de Xadrez; en Ferrol, o Círculo Ferrolán; na Coruña, o Club Alexandre Bóveda; en Vilagarcía, o Club de Xadrez Fonte Carmoa. Por iso chama poderosamente a atención que de súpeto a Consellería de Educación considere Redondela o epicentro do taboleiro do xadrez galego, onde o conselleiro de Educación asinou un convenio de colaboración co señor Silvio Danailov, directivo da Federación Europea, e co alcalde de Redondela, Javier Bas, co fin de estudar ideas e métodos para desenvolver este proxecto en Galicia. Resulta curioso que un representante da Federación Europea, que pouco máis fixo que chegar para saír na foto e volver a Bulgaria, e o alcalde dunha localidade sen ningunha tradición xadrezística ata o momento sirva de exemplo para o PP para a proposta. Así que pregunto: ¿quen vai ser o responsable de implantar o xadrez nas escolas galegas?, ¿algúns dos oportunistas que saen nas fotos, que a prensa publicou xa en marzo pasado, responsables de que se conte con señores de Bulgaria para iluminarnos e desenvolver proxectos propios, ou, ao contrario, con persoas realmente vinculadas ao sector en Galicia, escolas de xadrez e clubs, como os antes mencionados e avalados por anos de traballo impartindo xadrez no noso país con amor, dedicación, coñecemento, eficacia e acadando resultados? Eu chamaría á reflexión ás señorías do PP para definir concretamente a introdución e implementación do xadrez nas aulas e non deixalas en mans de calquera. De aí a emenda presentada. Estando de acordo coa proposta, é imprescindible unha programación seria, unha estrutura definida dentro dos horarios lectivos e un número elevado de mestres e pedagogos cun amplo coñecemento de xadrez, senón calquera rapaz de 10 anos dun dos moitos clubs de xadrez que hai en Galiza superará en coñecementos o seu profesor; se estes xorden como cogordos en campo húmido e sen preparación. Os mestres deben superar un curso de capacitación serio na materia do xadrez, que lles permita impartir esta dificilísima materia con confianza, e isto non se fai da noite para mañá. Ademais, débese aproveitar a experiencia da xente que leva décadas impartindo aulas de xadrez extraescolar, das monitoras e monitores tituladas e contrastadas que hai en Galiza, da xente que leva anos vivindo o xadrez dende dentro e tratar de implicalos para darlle forma seria ao proxecto. Non deixen que esta disciplina milenaria se imparta de calquera xeito e por calquera persoa pouco preparada para obter un bonito titular. Pois nada, non apoiarei esta iniciativa se non aproban as emendas presentadas polo Grupo Mixto. Grazas.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señor Pombo.
Boa noite a todas e a todos. Boa noite, señor conselleiro. A importancia do xadrez, efectivamente, vén de vello; non sei se da India, de Exipto ou da China, non sei de hai 1.500 ou 4.000 anos, pero de vén de vello. Na península Ibérica, dende logo, leva preto de mil anos ou máis, e en Europa máis de cincocentos. Nos cinco minutos que teño non vou abondar nisto, si centrarme no tema. Efectivamente, no ano 1995 a UNESCO recomendou a introdución do xadrez nos programas escolares. Dezasete anos despois o Parlamento Europeo, no 2012, efectivamente, aprobou a Declaración sobre a introdución do programa do xadrez na escola, nos sistemas educativos da Unión Europea, ao considerar que a Unión ten competencias –digamos– no deporte, e considerar o xadrez como un deporte accesíbel, un deporte importante e que axuda a desenvolver o sentido creativo, a intuición, a memoria, as competencias tanto analíticas como de toma de decisións do alumnado. E, polo tanto, ao considerar que o xadrez ensina tamén valores como a determinación, a motivación e a deportividade, pídelles, naquel momento, aos estados membros que apoien a introdución do Programa xadrez na escola nos seus sistemas educativas. Pero tamén o Parlamento lle pide á propia Comisión que na súa propia comunicación sobre o deporte preste a atención necesaria ao Programa de xadrez na escola e asegure un financiamento suficiente neste programa a partir do 2012. Tres anos despois deste pronunciamento do Parlamento Europeo, no Congreso dos Deputados hai tamén unha aprobación unánime dunha iniciativa, efectivamente, introducida polo Partido Socialista, para a implantación da práctica do xadrez nas escolas e nos espazos públicos, baseada nos moitos estudos que defenden as bondades pedagóxicas que a práctica do xadrez produce nos menores: aumento da capacidade de estratexia, capacidades matemáticas, memorísticas, de concentración e toma de decisións, baseada tamén no baixo custo económico que supón a introdución do xadrez na escola e nas experiencias en varias comunidades autónomas, entre elas, por suposto, a galega. Non vou abondar nos datos que se deron da introdución na Galiza, en Fene, en Lugo, en Ourense, en toda Galiza, e tamén en Redondela, desta actividade do xadrez, ben en tema de actividades extraescolares, ben como asignatura optativa. E os estudosos e os profesores que traballan o tema conclúen en que o xadrez aumenta un rendemento en matemáticas, na comprensión lectora e na visión espacial, que fomenta e axuda a crear alumnos máis críticos, máis reflexivos, máis ordenados, que incluso valoran o silencio –o mesmo que os músicos–, que mellora a memoria, a concentración, a capacidade de atención, resolución de problemas e mellor razoamento. En fin, o xadrez, ferramenta pedagóxica barata, democrática, porque fomenta a cohesión social e a igualdade de oportunidades; só se precisa o noso intelecto, un contrario e un taboleiro e unhas pezas para xogar. Non é discriminatorio, pois brancas e negras teñen as mesmas capacidades e oportunidades. Señorías, se o xadrez facilita o pensamento lóxico, axuda a desenvolver tantas cualidades como a memoria, as matemáticas, a capacidade mental, a capacidade espacial, o cálculo, o Grupo Parlamentario do BNG, por suposto, está a favor de afondar nesta presenza do xadrez na escola, e non agardar vinte anos máis para que iso se faga realidade. Non imos pedir, señor Fariñas, o que pedía aquel home dun gran de trigo na primeira casa, dous na segunda, catro... e ao final non imos pedir dous mil anos de colleita de Galiza para pagar –digamos– todo o xadrez, imos ir a unha cousa moi práctica. Xa que se teñen iniciado iniciativas en Redondela, en moitos sitios coa actividade extraescolar, como non gustamos moito da propaganda, propomos unha emenda de carácter –xa digo– práctico para a totalidade do alumnado galego, que non discrimine o rural do urbano e que poida todo o alumnado beneficiarse do tema. E, polo tanto, presentamos en positivo unha emenda, de engádega, no sentido de que, en todo caso, a Consellería de Educación ofertará en todos os centros públicos galegos de primaria e secundaria actividades extraescolares con carácter gratuíto, recorrendo ao financiamento europeo. Aquí temos escolas de xadrez galegas moi importantes. Non dubidamos de que sexa aceptada esta nosa emenda para introducir na realidade o xadrez na escola. Un pequeno paso práctico que podemos introducir sen agardar –como dixen antes– vinte anos máis, en saber se vai no currículo, se non vai no currículo, se é carácter transversal, se é carácter específico ou como é.
Remate, por favor.
Agardo que acepten a nosa emenda. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Pombo. Grupo Parlamentario Socialista, señor Docasar.
Boas noites. Señorías, señor Fariñas, señor conselleiro, benvido. O Grupo Popular trae hoxe a debate unha cuestión que nos queren vender como moi novidosa pero na realidade –permítame, señor Fariñas– non o é tanto. Quero dicirlle –ademais tamén xa vostede o dixo hai un momentiño– que o Grupo Parlamentario Socialista levou a debate no Congreso dos Deputados unha proposición semellante, xustamente o pasado o 11 de febreiro. Unha iniciativa, por certo, que foi aprobada por unanimidade alí e, por tanto, por pura coherencia nós temos hoxe toda a vontade de facer algo similar no Parlamento galego. Pero permítame, señor Fariñas, que aproveite esta oportunidade para facer algunhas puntualizacións que me parecen relevantes e para pedir tamén algunhas aclaracións que considero tamén pertinentes. ¿Que levou os socialistas no Congreso dos Deputados a presentaren esa proposición non de lei en apoio do xadrez na escola, señor Fariñas? Intentarei explicalo moi brevemente no pouco tempo de que dispoño no día de hoxe. O xadrez dende a súa aparición hai xa varios séculos foi considerado como xogo, como filosofía, como arte e mesmo como ciencia. Probablemente todas esas denominacións son certas de maneira conxunta, pois acoutar unha disciplina tan fascinante e rica en matices e posibilidades nunha soa delas resultaría pechar o paso a outras que tamén definen a súa esencia. A facilidade que supón poder dispoñer dun taboleiro e as correspondentes pezas outórgalle un acceso a todo tipo de persoas con independencia do seu poder económico. Estamos, por tanto, diante dunha actividade que pode practicarse en calquera lugar, cun custo económico moi pequeno e que pode ser practicado dende idades moi temperás. Sabemos tamén que diferentes estudos teñen acreditado que o xadrez introducido a idade temperá pode mellorar a capacidade de concentración dos menores, desenvolver a súa creatividade, estimular a paciencia, a persistencia, a memoria, a toma de decisións e mesmo as competencias matemáticas e lingüísticas. Ese foi precisamente un dos motivos que levou o Parlamento Europeo, en marzo de 2012, a emitir unha declaración que pedía expresamente aos estados membros da Unión Europea que apoiaran a introdución do xadrez na escola. Sabemos asemade que xa hai varios países que teñen desenvolvido dende hai tempo programas de xadrez educativo. En España contamos na actualidade cuns 1.200 centros educativos que imparten o xadrez como asignatura ou a teñen como actividade extraescolar. O noso país contou sempre con ilustres xadrecistas, e poderiamos subliñar nomes como Lope de Segura, Francisco Vallejo, Miguel Illescas, Arturo Pomar, Mónica Calceta ou Iván Salgado. Con todo, a promoción deste deporte por parte das diferentes administracións públicas non tivo nunca a dimensión real que o seu potencial requiría. Hoxe en día, xa contamos en Galicia con experiencias interesantes e moi exitosas, e citarei como bos exemplos o bo traballo que se desenvolve nas cidades de Lugo ou Ferrol, por poñer só un par de exemplos de boas prácticas na difusión do xadrez. Aquí teño un documento, que tamén é interesante –despois déixollo aí ao señor conselleiro–; xa temos documentos, non temos que inventar a pólvora con este tema. Hai tamén exemplos de boas prácticas en colexios públicos e privados de Galicia, pero o que falta é unha coordinación máis global, que entendo que é o que se busca neste momento. Houbo tamén no seu día, en marzo de 1995, –tamén coincidía o señor Fariñas– un acordo do propio Senado no que se instaba o Goberno a que o xadrez se convertera nunha asignatura optativa. É dicir, moitos intentos e boas intencións ata o momento actual, pero sen acadar unha implantación global dese proxecto nas nosas escolas. Señor Fariñas, hai tamén un tema que non quero hoxe deixar de comentar aproveitando o debate desta proposición non de lei. Os que coñecemos ben as dinámicas de funcionamento dos centros educativos sabemos que cando aparece unha nova asignatura sempre é en detrimento do horario dalgunha outra. Ese será un dos temas a lidiar por parte das comunidades educativas, para poñer hora de xadrez nas escolas haberá que pensar á que se lle quita. E finalmente un asunto que ten que ver coa nosa emenda de engádega, señor Fariñas, e que agardo que sexa tida en consideración polo Grupo Popular. Para o Grupo Socialista é importante que á hora de abordar este proxecto contemos coa implicación e colaboración expresa das federacións galega, española e europea de xadrez. Queremos pensar que non estamos diante un proxecto para que algúns listillos que dirixen determinada fundación fagan negocietes. Por ter ata temos xa –como lle dicía hai un momentiño– dende o 2009 documentos na propia Consellería de Educación, en galego, que ademais pertencen a Política Lingüística. Por iso, e coas observacións e precisións que veño de expoñerlle, o Grupo Socialista, señor Fariñas, estaría disposto a apoiar esta iniciativa do Grupo Popular. Agardo pois que vostedes acepten a nosa emenda de engádega, pois entendo que serviría para clarificar as cousas e evitar que algúns listillos –insisto nisto dos listillos– intenten facer negocietes co xadrez nas escolas. Aquí tamén teño un documento –que tamén lle vou entregar ao señor Fariñas– da Federación de Xadrez, digamos que teñen xa todo un desenvolvemento de como facelo. Nos próximos días en Pontevedra hai un curso de formación de profesores no Cefore de Pontevedra, polo tanto, no estamos en pañales. O que si espero é que non sexa aproveitado isto para que alguén faga negocios. Espero que hoxe, señor Fariñas, vostede o aclare. Moitas grazas.
Grazas, señor Docasar. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Vázquez.
Ben, boa noite. Intentarei ser breve e non redundar nos argumentos xa reflectidos. En realidade, enfrontámonos de novo a un problema xa clásico ao que nos somete e que nos presenta o Partido Popular. Ao mesmo tempo que se acometen medidas que desequilibran estruturalmente o Sistema educativo galego, despois preséntanse medidas inconsistentes, declaracións de intencións que non van paliar en si mesmas as desfeitas previamente realizadas. Deste xeito, realízanse recortes orzamentarios brutais no ensino, 400 millóns de euros en cinco anos; recortes de plantilla insoportables, máis de 1.250 profesores menos; peche de aulas e centros, 450 aulas menos, 76 escolas suprimidas; e un longo etcétera. E despois preséntase unha medida como esta para implantar o xadrez nas escolas, que, en principio, é unha medida que pode asumirse, como moitísimas outras. Porque o certo é que a día de hoxe xa nada impide que ningún centro traballe o xadrez de xeito transversal, que o incorpore como disciplina complementaria na súa aula, que se realice como actividade extraescolar; que se lle dea, en definitiva, o enfoque que se lle queira dar. Nada impide que se incorpore o xadrez como proxecto de innovación educativa, como nada impide que se incorpore pois a aprendizaxe en contacto co contorno, o traballo por proxectos, a creación de hortos escolares... En fin, un montón de actuacións metodolóxicas e pedagóxicas de contidos que son favorables para o alumnado, non soamente o xadrez. Polo tanto, nós cremos que se presenta unha medida a través de apostar pola innovación educativa, pero, realmente, ¿como se vai facer? Esa é a gran pregunta. ¿Como se vai facer isto? Porque o Goberno no ano 2011 precisamente aprobou unha modificación da xornada lectiva do profesorado que incrementaba o tempo lectivo á custa das horas complementarias que ten o profesorado, precisamente, para traballar con proxectos, para elaborar contidos transversais, para establecer as conexións entre os diferentes profesores e materias, e que ademais lle permitía facer desdobres, reforzos, apoios e, en definitiva, planificar as actividades do centro. Polo tanto, ¿como se vai facer a formación do profesorado para que realice esta actividade, se é o profesorado quen a vai facer? ¿Como se vai permitir que se articulen programas de innovación deste tipo ou outros calquera? ¿Como se vai permitir que a través de diferentes metodoloxías se asuman diferentes estilos de aprendizaxe, diferentes metodoloxías, proxectos innovadores? ¿Como se pode facer todo isto cando un ten unha aula de 25 nenos, 5 deles de diferentes nacionalidades, 6 con dificultades de aprendizaxe, 3 con necesidades educativas especiais, o resto con diferentes intereses e motivacións? Isto é a descrición dunha aula cotiá de calquera día. ¿Como se fai todo iso? ¿Como se emprenden metodoloxías creativas e variacións metodolóxicas? Nós –insisto– non poñemos obxeccións a que se traballe o xadrez na escola, non hai ningunha obxección posible a este respecto. Coincidimos en que existen estudos que amosan e demostran que é beneficioso, como moitos outros contidos, como moitas outras metodoloxías. Pero preguntámonos: ¿como pretenden vostedes facelo? Señor Fariñas, non o aclarou, fixo un relato sobre unha lenda. Pero aquí temos que ser rigorosos en canto á aplicación das normas ou medidas que temos que aprobar. ¿Vaise facer en colaboración coas federacións, cos clubs de xadrez? ¿Vaise implantar como asignatura?, ¿só como materia extraescolar? ¿Vaise facer en colaboración co profesorado do centro? ¿Vanse contratar monitores? ¿Vaise traballar con empresas privadas? Porque tamén esa posibilidade está sobrevoando esta iniciativa. Non aclaran ningunha cuestión deste tipo, espero que o señor Fariñas o faga no seu turno final. E, finalmente, o señor Fariñas cometeu un erro dende o meu punto de vista descomunal: vincular a práctica do xadrez á aprobación da LOMCE, coma se a LOMCE posibilitara este tipo de actividades. E nada máis lonxe da realidade, pois a práctica do xadrez está vinculada á creatividade, ao razoamento, ao pensamento flexible. Toda unha serie de cuestións, toda unha serie de capacidades moi arredadas da LOMCE. A LOMCE baséase no establecemento de estándares de aprendizaxe, no establecemento de reválidas, que o único que pretenden é dirixirse a un alumno tipo, establecer un molde, facilmente medible, facilmente comparable, e no que todo aquel que queda fóra, evidentemente, é rexeitado desta especie de cadea de montaxe...
Remate, por favor.
...á que é reducido o ensino e a educación. Polo tanto, pediriamos coherencia, aclaracións e pensaremos o noso voto. Máis nada, moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Grupo autor da proposición non de lei, señor Fariñas. Déanlle voz ao escano do señor Fariñas, por favor. Grazas.
Moitas grazas, señor presidente. Señor Vázquez, precisamente o xadrez o que pretende é aproveitar as posibilidades que o xadrez presta como xogo, como ciencia, como arte, dentro dos currículos de primaria e de secundaria, para que os nosos alumnos se poidan aproveitar das vantaxes pedagóxicas que ten o xadrez como asignatura transversal de aproveitamento curricular nas asignaturas que na libre configuración á que teñen dereito os colexios na súa liberdade e autonomía as deseñen ao gusto e ás necesidades de cada un dos colexios alí onde figure, sexa rural, sexa urbano, semiurbano ou semirrural. [[Aplausos.]] E esa é unha das capacidades que vai poder permitir a reforma educativa que estamos hoxe tendo como exemplo para acabar cos resultados malos en cada unha das epígrafes que deu cada un dos portavoces aquí e agora, e que se comprobaron ano tras ano en todas as leis que non aprobou nunca o Partido Popular e que si aprobaron outros. Non sei se vostede é responsable diso ou non, pero os resultados son os que son. E, por outra parte, teño que referirme obrigatoriamente á aceptación ou non das emendas. Pero antes permítame, señora Iglesias, dicirlle que si, o xadrez ten unha longa tradición pero non en todo o mundo só, aquí tamén, e de implantación nas escolas tamén, pero incluso dentro das aulas. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Claro, claro, calvo. [[Murmurios.]] O que ten que facerse agora é regulalo, precisamente para que non suceda o que vostede nos dixo aquí: en mans de calquera. Díxoo, pero é que non queda en mans de calquera, señora, queda en mans dos profesionais cualificados e acreditados, que son os grandes mestres dos que dispón o Sistema educativo galego. [[Murmurios.]] [[Risos.]] Cousa que non pode suceder... Si, si, ríanse. Acabo de dicir dos "grandes mestres dos que dispón o Sistema educativo galego" e vostedes soltaron unha gargallada. Que figure no libro de sesións, señor presidente, de que se riron todos e se seguen rindo do que acabo de dicir agora mesmo. [[Risos.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] En calquera caso, é unha curiosa intervención rozando a épica para ao final dicir que ou me dá a razón, que a teño toda na miña emenda, ou non hai aprobación. Pois non hai emenda, señora Iglesias, [[Murmurios.]] precisamente porque contravén absolutamente todo o que nosoutros propoñemos na nosa proposición non de lei. [[Murmurios.]] Respecto da emenda, que agradezo de todas maneiras, igual que o BNG, que tamén agradezo a emenda, pero absolutamente o deixa en mans e fóra do sistema educativo ao propoñer o contrario do que nós propoñemos. Nós, dentro do colexio en horario lectivo, e vostedes propóñena fóra e horario extraescolar. Acepto, señor Docasar, a súa emenda, estou disposto a aceptala, cunha pequena transacción, que ata o día da votación, que é mañá, teremos tempo, que creo que imos chegar a un acordo porque é mínima, para ampliar aínda máis a a súa proposta de hoxe. Máis nada e moitas grazas, señor presidente.
Grazas, señor Fariñas. Suspendemos o pleno ata mañá ás dez da mañá.