Ábrese a sesión. A orde de do día está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Non se xustificaron inasistencias e, polo tanto, señorías entramos na orde do día comezando polo punto primeiro, que é de textos lexislativos. Debate e votación do Ditame da Comisión 6ª, Industria, Enerxía, Comercio e Turismo, sobre o Decreto lexislativo polo que se aproba o texto refundido das disposicións legais da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de política industrial
Ten a palabra para a presentación do ditame da comisión a presidenta da Comisión 6ª, Industria, Enerxía, Comercio e Turismo, dona Cristina Romero Fernández.
Moitas grazas, señora presidenta. Bos días a todos e a todas, señorías. O Decreto lexislativo polo que aproba o texto refundido das disposicións legais da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de política industrial, logo da súa aprobación polo Consello da Xunta de Galicia na reunión do 12 de febreiro de 2015, tivo entrada no rexistro do Parlamento, cos seus antecedentes, o día 16 de febreiro de 2015 co número de asento 33702. A Mesa do Parlamento, na reunión do 17 de febreiro, dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia e a apertura do prazo de presentación de obxeccións á refundición, que rematou o día 19 de marzo. Dentro do prazo establecido para o efecto, presentouse unha obxección do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, documento número 35463, que a Mesa do Parlamento, na súa sesión do día 23 de marzo de 2015, admitiu a trámite, e dispuxo o seu traslado á Comisión 6ª, Industria, Enerxía, Comercio e Turismo, para emisión do ditame no prazo máximo de dous meses, así como a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia. Posteriormente, a Comisión 6ª, na sesión do día 22 de abril, logo do correspondente debate e tras o rexeitamento da obxección formulada polo Grupo Parlamentario dos Socialistas, aprobou o ditame, polo que entende que a Xunta de Galicia fixo un uso correcto desta delegación lexislativa en materia de política industrial contida na disposición derradeira decimo terceira da Lei 14/2013, do 26 de decembro, de racionalización do sector público autonómico. Cómpre, pois, rematar a tramitación deste procedemento co debate e aprobación, se é o caso, do Ditame da Comisión 6ª, Industria, Enerxía, Comercio e Turismo, sobre o decreto lexislativo polo que se aproba o texto refundido das disposicións legais da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de política industrial. Máis nada e moitas grazas, señora presidenta.
Grazas. Rolda dos grupos para fixar a posición sobre o ditame. Polo Grupo Mixto, a señora Martínez.
Grazas, presidenta. Bo día a todos e a todas. Vou apoiar a devolución presentada polo Partido Socialista polas razóns expostas nas súas obxeccións ao decreto. Para empezar, o decreto vén refundir dúas leis que non responden aos mesmos obxectivos. Por unha banda, a Lei 9/2004, de seguridade industrial, e a Lei 13/2011, de política industrial. A Lei de seguridade industrial ten por obxecto ordenar a seguridade industrial para garantir a seguridade dos establecementos, instalacións e produtos industriais en Galiza. Na propia Lei 9/2004 defínese a seguridade industrial como "as actividades de prevención e limitación de riscos, protección contra accidentes e sinistros derivados da actividade industrial e capaces de producir dano ou prexuízo ás persoas, bens ou medio ambiente". A Lei 13/2011, reguladora da política industrial, ten por obxecto determinar os órganos e entidades do sector público autonómico para planificación e promoción da actividade industrial, disciplinar o réxime xurídico dos clúster en canto axentes do sector privado, singularmente relevantes no ámbito da actividade industrial, e deseñar os instrumentos precisos para a eficaz e eficiente realización das actividades de planificación e promoción. Polo tanto, trátase de refundir unha lei de seguridade na industria cunha lei reguladora da industria e dos clúster. A Lei 13/2011, na súa exposición de motivos, recolle: "A presente lei cabe concibila como pluridisciplinar, pois tamén incide no fomento e planificación da actividade económica de Galiza". Polo tanto, estamos ante unha acción da Xunta que non ten a súa explicación en acadar os obxectivos marcados na Lei 14/2013, de racionalización do sector público, e na que se basea o presente decreto. O artigo 36 da Lei 14/2013, nos obxectivos fundamentais da lei de racionalización, di: "A Administración da Comunidade Autónoma de Galiza procurará o mantemento dun marco normativo estable e o máis simplificado posible, que facilite o coñecemento rápido e comprensible da materia normativa". Pero este non é o caso, xa que as disposicións da Lei 13/2011 non manteñen relación ningunha coa Lei 9/2004, nin responde a ningún interese xeral. Polo tanto, estamos ante un novo acto de propaganda electoral do Partido Popular nun intento de crear unha falsa ilusión de que a Xunta está a preocuparse da política industrial. Este decreto é unha frivolidade máis da Xunta totalmente innecesaria, cando leva desde o ano 2011 incumprindo a Lei reguladora da política industrial de Galiza e permitindo que triúnfe a lei da selva. A Xunta busca resultados inmediatos en propaganda, titulares sobre a redución do paro, pero non está disposta a traballar para que se cree emprego estable e con salarios dignos. Aposta polo sector servizos, turismo e hostalería, marisco e o Camiño de Santiago, é dicir, emprego precario, ligado á temporalidade e con pouco valor engadido. Apostar por un futuro industrial para Galiza só será crible e real cando sexamos quen de acadar un acordo de país por riba de diferenzas partidarias, porque vivimos nun país desindustrializado, onde o 95,5 % das empresas son microempresas. Só un acordo político que garanta unha estabilidade na planificación e deseño da política industrial será quen de conseguir investimentos e atraer talento innovador. No comezo de 2014, das 12.676 empresas industriais rexistradas no INE, 4.930 carecen de asalariados. Só 344 empresas industriais superaban os 50 traballadores, das que só 275 non chegaban a 59. Só 11 empresas superaban as 500 persoas. As empresas de 1 ou 2 asalariados representaban en 2014 o 66,6 % do total das empresas industriais galegas. A realidade demostra que a Xunta non cumpriu ningún dos seus deberes coa Lei 13/2011. No artigo 6, o Consello da Xunta debería aprobar o plan director da industria de Galicia. Tería que ser aprobado o seu anteproxecto aos seis meses da entrada en vigor da lei, é dicir, en xuño de 2011. No artigo 7, a consellería competente en industria debería realizar as avaliacións previas de impacto das actuacións públicas no tecido industrial e propoñer e aprobar programas de impulso, declarar un investimento para un proxecto industrial estratéxico. Remátame o tempo, pero, evidentemente, nin informes, nin estudos, nin avaliacións dos plans industriais nin de repercusións das actuacións públicas sobre a industria. Para rematar, simplemente quero dicirlle á Xunta que, se quere, e aproveitando que está aquí o seu presidente, se de verdade quere desenrolar un plan industrial para Galiza, estou segura de que contará con toda a oposición, para a propaganda xa se valen vostedes sós. Nada máis e moitas grazas.
Grazas. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra a señora Adán Villamarín.
Grazas, presidenta. Bo día, señoras deputadas e señores deputados. O Bloque Nacionalista Galego, tal e como xa fixo en comisión, vai votar en contra deste ditame e apoiar a proposta do Partido Socialista da súa devolución. Entendemos que non aporta nada este decreto lexislativo e que vén a sumarse á típica política industrial que segue o Partido Popular e que puidemos ver no último pleno, na comparecencia do señor Conde para explicar a Axenda de competitividade. O conselleiro, nesta tribuna, afirmou que necesitaba das propostas da oposición. Dende a oposición, en concreto dende o Bloque Nacionalista Galego, propuxémoslle que esa Axenda de competitividade, que en teoría é o Plan director de industria, fora rexistrado neste Parlamento e tiveramos a posibilidade de facer propostas de resolución e poder debatelas en comisión e en pleno. A día de hoxe aínda agardamos que o conselleiro efectivice ese rexistro desa Axenda de competitividade. Porque o certo é que a política industrial transita na Axenda entre a autocompracencia, poderiamos dicir, e a desidia. E digo desidia porque a política industrial e económica do Goberno galego nos leva a uns datos que son francamente aterradores. Aínda hoxe podemos comprobar que nas áreas industriais de Galiza, Ferrol ten un paro do 25,9 %; Vigo, do 24,1 % e Pontevedra do 24,7 %. A desindustrialización de Galiza é crecente, e ningunha das leis que se levaron adiante por parte dos gobernos de Feijóo, ben a Lei de política industrial, ben a Lei de innovación ou ben a Lei de emprendemento, tentou mudar esta situación, senón que foron textos cargados de letra pero sen ningunha concreción. Podemos ver como, se imos a un decreto lexislativo que fale do Igape, non dá nin unha solución á situación na que se atopa este ente. Por iso, cuns datos económicos realmente preocupantes, cun sector industrial que vai caendo, por exemplo, traía o seguinte simplemente para que fixeramos unha reflexión. ¿Como se atopa a economía galega no ano 2014? Se a comparamos, por exemplo, coa economía española –que tampouco é para botar foguetes–, a economía española medrou máis do triplo que a economía galega. Daquela, a economía española, o 1,4 %; e a galega, un 0,4 %. Como é doado de prever, este distinto ritmo púxose de manifesto en case todos os ámbitos, e fundamentalmente nas cifras de emprego. Se no Estado español aumentaron as traballadoras e traballadores ocupados un 2,5 %, reducíronse, en cambio, en Galiza. Esta situación debería levarnos a unha reflexión profunda, non a presentar este decreto lexislativo que a verdade non vai mudar en nada a situación industrial de Galiza, como tampouco o vai facer a Axenda de competitividade, como tampouco o fan os diferentes anuncios que paga a Consellería de Industria. Debemos recordar que é a consellería que máis gasta en propaganda institucional para promocionar as súas políticas. Neste último ano, 2 millóns de euros. Gasta máis a Consellería de Industria en promocionar que Galiza vai ben, que temos ideas, que hai emprendemento, que Galiza é un país fiable, que realmente en promocionar os emprendedores. Por iso, como xa dixen, nós imos votar en contra deste decreto lexislativo, que en todo caso podemos cualificalo de inocuo. A industria, con el ou sen el, vai seguir igual de mal que está neste momento.
Grazas, señora Adán. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, don Antón Sánchez.
Bos días. Estábame a emocionar coas felicitacións do Grupo do Partido Popular á señora Paula Prado polo proceso de beatificación que está a acontecer. Non teño nada persoal contra a señora Paula Prado pero quero dicir que explica moi ben o que o Partido Popular entende por rexeneración democrática. Todo o que non sexa sentenza xudicial vale en política. Supoño que, cando se demostre que contar billetes nun coche non é delito, tamén se rehabilitará ao señor Rus. Ben, nós tamén nos imos opoñer ao ditame sobre o texto refundido das leis de política industrial, porque é a táctica habitual de gobernar facendo que se fai pero sen facer nada. O resultado non mellora os textos orixinais, non hai esforzo por mellorar e harmonizar o texto, senón que se eliminan os únicos puntos que supoñían compromisos na lei anterior. O que si é interesante é voltar ler a lei industrial de 2011 e comprobar o que fixo o Partido Popular, ou máis ben o que non fixo, cos instrumentos que anunciaba como panacea para o desenvolvemento e a planificación industrial deste país. Saber que se fixo co plan industrial, ou o que non se fixo. Disque o conselleiro nos anunciou que a Axenda de competitividade da industria 4.0 era ese plan industrial. Ben, pois iso é unha tomadura de pelo, o plan industrial debería de fixar, como se di na lei, prazos, recursos, concrecións, para un país que se chama Galicia e para un país que ten uns sectores produtivos determinados e que non ten outros, e non un documento que vale o mesmo para Estados Unidos que para Francia que para Holanda. Na lei falaba dos plans estratéxicos sectoriais. ¿Onde está o plan estratéxico para o sector lácteo? ¿Onde está o plan estratéxico para o sector enerxético? ¿Onde está o plan estratéxico para o naval? Pois nós non os coñecemos. Polo tanto, é interesante ver o grao de cumprimento que este goberno ten cos seus compromisos e cos seus anuncios. O importante tamén é facer balance de como estaba a situación cando chegou este goberno e como está agora, como estaba no sector enerxético, no sector eólico, e como está agora. Está peor, está peor; seica, como dicía o señor Arias a semana pasada, é pola inercia herdada do Bipartito. Ben, outra tomadura de pelo máis despois de seis anos de goberno. Eu creo que o empeoramento deste último ano é máis ben pola inercia herdada dos primeiros anos de goberno do Partido Popular. ¿Como está o sector industrial, o emprego industrial, cando chegaron vostedes e como está agora? Peor. ¿Como está o naval? ¿Como está o naval hoxe en día? Pois está, en termos de emprego, a niveis do 2005. ¿Como está o sector lácteo? ¿Como resultaron as accións deste goberno sobre a transformación tan necesaria do leite en produtos elaborados e valor engadido? ¿Cales foron as actuacións e cales foron os resultados? É interesante. Tamén é interesante escoitar de novo palabras baleiras, slogans baleiros, de competitividade, de I+D+i, de voltar repetir esas mesmas verbas que se dixeron hai catro anos. De I+D+i poden dicir o que queiran. A realidade é que, desde que vostedes gobernan, descendeu en termos absolutos e en termos relativos o investimento en I+D+i. E desde que gobernan, centos de investigadores deste país emigraron. E desde que gobernan desmantelaron equipos de investigación que son moi difíciles de crear, de poñer a funcionar, e que despois custará moito tempo en volver ao estado no que se encontraban cando vostedes chegaron. Polo tanto, unha cousa son as palabras, a reiteración nas promesas dun goberno que hai seis anos que ocupa o poder, e outra cousa son as realidades e as perspectivas que vostedes deixan con estes anos de goberno. Polo tanto, a nosa oposición a esta forma de aparentar facer. Nada máis e moitas grazas.
Polo Grupo Socialista ten a palabra o señor Losada.
Grazas, señora presidenta. Señorías. O Grupo Socialista, que presentou, efectivamente, unha oposición por escrito a este ditame, imos votar en contra do mesmo, aprobado cos votos do Partido Popular en comisión. E, desde logo, consideramos que todo o plantexado na comisión mantense, a pesar da batería que houbo desde ese momento en relación con este tema; digo batería de publicidade e propaganda do Goberno galego. Eu voume centrar fundamentalmente en cuestións de actualidade, porque eu creo que reflicten perfectamente como avanzamos en termos de economía produtiva. Hoxe saen os datos de paro rexistrado. Eu dicíalle o outro día ao conselleiro que estaría ben que alguén do Partido Popular reflexionara ou intentara explicar por que esta é a única comunidade autónoma en que o número de afiliados á Seguridade Social medra moito menos que a diminución do paro, a única. Teño aquí os datos sacados hoxe do informe do Ministerio de Traballo –polo tanto para evitarlle ao señor Feijóo que diga que son datos a boleo–. Pois, en fin, exactamente a metade. Todos sabemos cales son as razóns, conselleiro, as razóns son desánimo, envellecemento e emigración. Pero a min gustaríame que vostedes nolo contaran, porque sería unha maneira de avanzar. Onte tamén vostede presentou ou constituíu o Consello Galego de Economía e Competitividade. Despois de todo, soamente dous anos de retraso, exactamente os mesmos que este ditame. A nota de prensa era do 13 de xullo do ano 2013. Veulle ben ao presidente da Xunta para a rolda de San Caetano do xoves, co cal os dous anos de retraso deste ditame tamén os levamos en termos do Consello Galego de Economía e Competitividade, que supoño que vostede tenta complementar coa Axenda de competitividade Galicia industria 4.0. Onte tamén o Goberno de España presentou a revisión do Plan nacional de reformas 2015, que é o documento que se envía á Unión Europea e que sinala as liñas de actuación en termos de política fiscal e política económica –e, polo tanto, política industrial– que o reino de España –como aquí ben pon– vai manter en Bruxelas. Para aforrarlle o traballo de buscalo, o apoio á competitividade industrial, epígrafe AGAGF2C552AGS annual growth survey, é o que fala exactamente deste tema. Nin unha soa palabra nestas 271 páxinas de "industria 4.0", nin unha soa palabra, nin nesta revisión nin nas anteriores. Eu entendo que o seu goberno vai na vangarda económica de Europa, xunto con Flandes ou sur de Holanda, e probablemente Baden-Würtemberg, pero en realidade eu manteño a posición que dixen dende o principio, señor conselleiro: publicidade e propaganda. Porque mire, as afiliacións á Seguridade Social en industria no último ano medraron en 421 persoas, entre marzo de 2015 e marzo do 2014. Para acadar eses 50.000 novos ocupados necesitamos 120 anos. Non está mal, imos a un ritmo axeitado. Pero isto non é o peor de toda esta cuestión da publicidade e da propaganda. Falaba a voceira do BNG dos gastos absolutamente escandalosos en publicidade da súa consellería, que é evidentemente así. O malo é que en realidade esta publicidade e esta propaganda non só pretende agochar uns resultados en termos industriais nefastos. E eu creo que é unha incompetencia en termos de xestión, máis alá desa cuestión que vostede nos conta sobre a maneira de contabilizar a execución orzamentaria. Pero do que vostedes non queren falar de verdade, vostede, o seu goberno e o Partido Popular alí onde goberna, é doutras cousas. Mire, é destes titulares: "A desigualdade salarial aumenta. Os soldos dos directivos subiron máis do 10 % no ano 2014 e os dos empregados caeron un 0,6 %." "A rendibilidade dos grandes patrimonios galegos medrou un 12 % no primeiro trimestre deste ano." De todas estas cuestións relacionadas coa desigualdade, coa pobreza, cunha sociedade na que, independentemente dos datos macroeconómicos –que ademais en Galicia son peores que no conxunto de España–, independentemente destes datos, a situación de desigualdade social e, polo tanto, de dificultades das persoas normais para desenvolver a súa vida e os seus proxectos vitais son cada vez maiores, disto é do que vostedes, señor conselleiro, non queren falar. Por iso nos falan desta "industria 4.0", e falsean a realidade cando din que pediron aportacións aos grupos parlamentarios, tanto para esta cuestión como para a cuestión da chamada RIS3. En fin, toda esta batería á que nos teñen acostumados.
Remate, por favor.
Remato, señora presidenta. Pero os datos, señor conselleiro, máis alá da publicidade e propaganda, da metalinguaxe, están aí. A caída da ocupación na industria galega dende que goberna o señor Feijóo foi dun 25 %, e a caída da produción dun 20 %, nin sequera na reconversión industrial dos oitenta. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Losada. Polo Grupo Popular, o señor Arias Veira.
Señora presidenta, señorías. Ben, hai que facer unha clarificación, exactamente, de qué imos votar, exactamente de qué se trata este punto da orde do día. Porque a oposición dixo que non queremos debater de cousas. Hai 29 puntos na orde do día deste pleno, hai un montón nas comisións, aquí debatemos todo, o divino e o humano. Evidentemente con absoluta liberdade de enfoque, pero hai que clarificar exactamente qué imos votar. Imos votar un decreto lexislativo. ¿Que é un decreto lexislativo? Este tipo polo que se aproba un texto refundido; é dicir, imos tratar de votar a favor, en contra, abstención, etc., sobre unha refundición de dúas leis: a Lei de política industrial e Lei de seguridade industrial, que teñen relación. É dicir, o que se fai é isto, un texto que refunde leis. Polo tanto, trátase fundamentalmente dunha problemática de funcionamento interno da Administración pública. Imos discutir se é axeitada ou non a racionalización en materia lexislativa industrial, de política de economía e industria, de se esta racionalización é axeitada. Nós consideramos que é axeitada en tema de oportunidade, en primeiro lugar, non de legalidade, de oportunidade. ¿Por que? Porque hai unha política da Xunta de Galicia de racionalización do sector público. É dicir, como conxunto, o modelo da Xunta de Galicia deste Goberno o que di é que é necesario simplificar as leis, imos tentar simplificar o 25 % das leis. ¿Por que? Porque iso facilita o control, facilita a claridade, facilita a transparencia, facilita a xestión interna. Iso é tan evidente que case me dá un pouco de corte insistir sobre estes puntos tan evidentes. Entón xa se fixo na Lei de universidades, nas de patrimonio, e vaise facer en moitas outras leis. O tema da legalidade. ¿É legal ou non o contido deste decreto lexislativo? Pois, señorías, eu estou sorprendido, porque algúns partidos, e en particular o Partido Socialista, na comisión dixera que hai elementos de legalidade, porque todos os decretos lexislativos pasan polo Consello Consultivo, existe un enorme control de garantías de legalidade nesta Cámara, nestas institucións para que o que nós poidamos votar aquí sexa legal, que ten a unanimidade do Consello Consultivo. ¿Que é o Consello Consultivo? O Consello Consultivo é un órgano de asesoramento e de control xurídico tamén da legalidade desta institución, onde está, por exemplo, o presidente Touriño, onde están moitos membros que foron designados polas súas señorías de distintos grupos parlamentarios. Eu non entendo como se pode nomear xente para o Consello Consultivo e logo ir en contra e dicir que esas persoas non están sabendo exercer a súa función de consultores legais. Entón, exclusivamente é este tema. ¿Cales son os puntos que na comisión se dixeron? ¿Que cambia? Practicamente nada. ¿Que modifica? Modifica lixeiramente un punto. É dicir, é un punto dunha disposición adicional onde se dicía que se debería formar un anteproxecto de plan director, un anteproxecto nunha disposición adicional na lei no ano 2011 cando aínda non se cambiara este goberno e non aparecera publicamente o enorme déficit tarifario do sector eléctrico, que con tantos miles de millóns de déficit tarifario deu lugar a extraordinarias políticas de cambio no Goberno do Estado con respecto ao sector enerxético, eólico etc. Polo tanto, non se podía, que está levando por unha reestruturación a unha cantidade de demandas lóxicas por parte dos favorecidos polas subvencións do sector eléctrico que facían que este sector practicamente non se puidese programar dende unha perspectiva de plan director específico nos termos que temos acordados. No seu lugar, nós plantexamos políticas, políticas como as que o outro día o señor Conde veu explicar aquí, que son políticas concretas do que se vai facer, dos recursos, das directrices, dos informes. E, polo tanto, nós pensamos que se substitúe iso por políticas. Con respecto ao demais, o Consello Galego de Industria simplificouse, porque podían existir dous, un pola Lei de emprendemento e competitividade e outro pola Lei de política industrial. Suprímese un para fusionar noutro, o que parece unha racionalización administrativa clara. Por estes termos, paréceme que case é evidente, e eu estou sorprendido da incomprensible negativa dos grupos da oposición á aprobación deste decreto lexislativo tan útil, coherente, concreto e, por dicilo así, de interese común. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Arias. Debate e votación do Ditame da Comisión 5ª, Sanidade, Política Social e Emprego, sobre o Decreto lexislativo polo que se aproba o texto refundido das disposicións legais da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de igualdade
Ten a palabra, para a presentación do ditame da comisión, a presidenta da Comisión 5ª, Sanidade, Política Social e Emprego, dona Marta Rodríguez Arias.
Grazas, señora presidenta. O Decreto lexislativo polo que se aproba o texto refundido das disposicións legais da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de igualdade, logo da súa aprobación polo Consello da Xunta de Galicia na reunión do 12 de febreiro, tivo entrada no Rexistro do Parlamento cos seus antecedentes o día 16 de febreiro, co número de asento 33672. A Mesa do Parlamento, na Reunión do día 17 de febreiro, dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, e a apertura do prazo de presentación de obxeccións á refundición, que rematou o día 19 de marzo. Dentro do prazo establecido para o efecto, presentouse unha obxección polo Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, documento número 35462, que a Mesa do Parlamento, na súa sesión do día 23 de marzo de 2015, admitiu a trámite e dispuxo o seu traslado á Comisión 5ª, Sanidade, Política Social e Emprego para a emisión de ditame no prazo máximo de dous meses, así como a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia. Posteriormente, a Comisión 5ª, Sanidade, Política Social e Emprego, na sesión do día 22 de abril, logo do correspondente debate e tras o rexeitamento da obxección formulada polo Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia con 5 votos a favor e 7 en contra, aprobou o ditame con 7 votos a favor e 5 en contra; polo que entende que a Xunta de Galicia fixo un uso correcto desta delegación lexislativa en materia de igualdade contida na disposición derradeira décimo terceira da Lei 14/2013, do 26 de decembro, de racionalización do sector público autonómico. Cómpre, pois, rematar a tramitación deste procedemento coa aprobación, se é o caso, do Ditame da Comisión 5ª, Sanidade, Política Social e Emprego sobre o Decreto lexislativo polo que se aproba o texto refundido das disposicións legais da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de igualdade.
Grazas, señora Rodríguez Arias. Rolda dos grupos parlamentarios para fixar a súa posición. [[Pausa.]] Polo Grupo Mixto, a señora Iglesias Sueiro.
Bo día, señorías. Grazas, presidenta. Denuncio desde esta palestra que este goberno non cumpre as leis, como así o demostra a noticia de La Voz de Galicia do 22 de abril do ano 2015: "Igualdade condenada por non conciliar horarios a unha nai traballadora social en Lugo. A Xunta negouse a flexibilizar o seu horario en centros de día nos que desenvolve a súa actividade laboral. E o Tribunal Superior de Xustiza acaba de confirmar a sentenza condenatoria despois de ter recorrido a Xunta contra a anterior dun xulgado de Lugo". O traballo precario, o peso significativo das mulleres na xornada parcial e a forte deterioración das condicións laborais das que aínda manteñen emprego repercuten de xeito significativo no salario das mulleres. E, como resulta obvio, uns salarios máis baixos van ligados a unhas prestacións máis cativas e a un benestar social moi minguado. Este é o resultado dun modelo económico e social asentado na ideoloxía conservadora, neoliberal e retrógrada que nos goberna, e que pretende eliminar os avances en igualdade longamente pelexados e conseguidos polo feminismo e o sindicalismo de clase. Avances de igualdade no emprego, na formación, no acceso a responsabilidades políticas e económicas, que agora, sumando todos os factores en xogo, están claramente en retroceso. Acuso a este goberno e ao Goberno do Estado de misoxinia por manter unha lei educativa que fomenta a segregación e abandona a coeducación como elemento básico para modificar unha realidade desigual. Acuso a este goberno e ao Goberno do Estado polas súas posturas ideolóxicas e accións lexislativas que eliminan o dereito das mulleres a decidiren sobre a propia maternidade: tratan de eliminar o dereito ao aborto, por un lado; e, polo outro, néganlles a reprodución asistida ás mulleres lesbianas. Tamén os acuso polas políticas e reformas laborais cun evidente contido discriminatorio, que, xunto con medidas como os recortes en servizos públicos e no orzamento social de atención á dependencia, educación infantil e outros servizos de coidado, expulsan as mulleres do emprego. É preciso sacudir conciencias, cambiar mentalidades, mudar realidades retrógradas, todos estes elementos comúns do pensamento crítico e emancipador do feminismo. É preciso poñer a mirada naqueles aspectos da desigualdade que a corrente ideolóxica que nos goberna quere disfrazar con textos como o que estamos a debater para que pasen inadvertidas. Pero a realidade é moi distinta. Nos últimos cinco anos perdéronse 50.900 postos de traballo femininos; e, pola contra, aumenta o emprego a tempo parcial e non escollido. Hoxe en Galiza 1 de cada 4 mulleres ten un contrato, salario e futuras prestacións parciais. Este dato é especialmente grave nas mulleres máis novas, ás que este goberno ofrece só dúas saídas: a emigración ou unha vida marcada pola temporalidade e a parcialidade. Vidas parciais, vidas recortadas, vidas precarias, mulleres que abandonan expectativas de atopar un emprego despois de anos agardando un traballo nun mercado laboral cada vez máis masculino, onde as mulleres e toda a carga social asociada aos coidados e á maternidade se consideran un problema de produción. Fenda salarial, recortes de prestacións, de servizos e de garantías sociais, de dereitos sexuais e reprodutivos, constitúen un modelo de sociedade onde a desigualdade aumenta entre ricos e pobres, entre mulleres e homes. Creo que a miña postura está bastante clara. Máis nada, moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Polo Grupo do Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra a señora Adán.
Grazas, presidenta. Bo día, de novo. Outro decreto lexislativo que non aporta absolutamente nada pero que neste caso nos leva a unha reflexión xeral a respecto das políticas de igualdade. Xa foi exposta pola deputada que me precedeu no uso da palabra a situación laboral das mulleres galegas: aumentou a fenda salarial nos últimos anos; aumentou a precarización; reduciuse o salario das mulleres galegas dende o 2009 ao 2013 nun 1,4 %; pensións máis baixas; problemática para a conciliación; redución, por exemplo, de profesionais sanitarios nos COF; reposición dos colexios que segregan por xénero e das súas subvencións, e ademais con gran defensa desa situación; agardamos por un plan de igualdade no ensino galego, onde vemos que segue a desproporción entre as mulleres que son ensinantes e aquelas que acceden aos cargos de dirección. Nesta situación –que poderiamos ir polo miúdo e non nos chegarían os cinco minutos senón toda a mañá– o que se nos propón por parte do Goberno galego é coller tres textos de natureza completamente distinta, con enfoques teóricos completamente distintos, mesturalos e facer, poderiamos dicir, un remexido. Temos unha lei do 2004, unha lei realmente moi esqueleto, unha lei que nese momento xa era unha lei deficitaria e que tiña unhas eivas importantes na súa formulación e nas medidas que propoñía, e que non contou co voto favorable nese momento do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego; unha lei, a Lei do 2007, de igualdade das mulleres no traballo de Galicia, que afondaba en dúas cuestións básicas, a conciliación dende a óptica municipal e a igualdade no emprego das mulleres; e unha lei posterior –xa de Feijóo– na cal se elimina o Servizo Galego de Igualdade, deixando realmente neste momento as políticas de igualdade sen un órgano que nun goberno determinado –por exemplo, pensemos na próxima lexislatura– poida asumir as políticas de igualdade. Simplemente vai depender da vontade do Goberno cal vai ser o rango que teña esa secretaría ou esa dirección xeral. Dende logo, unha mágoa absolutamente incomprensible. A maiores quero recordar que tamén existe unha lei de violencia e tamén existe un decreto vixente dunha unidade que ten máis rango que calquera neste momento nas políticas de igualdade, como é a Comisión da Muller e Ciencia. Bueno, con toda esta situación o que hai é un remexido que non aporta absolutamente nada, que ao que nos leva é a que a Lei de políticas de igualdade no emprego queda difuminada e mesturada coa outra lei. E o que nos atopamos é que si hai desenvolvidos artigos como o artigo 30, do Plan galego de emprego feminino, ou o artigo 31, de fomento do empresariado, ou a visibilización e valorización de actividades femininas, ou a integración da igualdade na intermediación laboral, calquera deses artigos realmente vai ao fondo da cuestión, mentres outros artigos, que falan sobre os medios de comunicación ou sobre o ensino e que veñen da lei do 2004, quedan realmente moi en esqueleto. Polo tanto, o normal sería elaborar unha nova lei de políticas de igualdade que unira toda a lexislación que se foi construíndo durante os últimos anos, non que se fixera este decreto lexislativo. Mais vendo como leva actuado o Partido Popular na súa implementación das políticas de igualdade e a redución real e o sesgo patriarcal que ten nesas políticas de igualdade, a verdade é que é mellor que fagan este remexido, que é absolutamente inocuo –que é o mesmo facelo que non facelo–. Ten un efecto supoño de propaganda, placebo, dá a sensación de que estamos facendo algo porque se está debatendo. Supoño que ás funcionarias e aos funcionarios lles levou un traballo facer esta redacción. Tamén despois a toda a asesoría xurídica o informe de impacto de xénero. Pero nas vidas das mulleres este decreto lexislativo é exactamente igual que o que di o seu informe: non ten custo económico, favorable. Este decreto lexislativo non ten ningún impacto nas políticas de igualdade, ningún impacto na vida das mulleres galegas que teñen salarios máis baixos, están precarizadas e neste momento, ademais, teñen a fenda salarial máis alta de todo o Estado español e de toda Europa. Se queren facer algo, podían aplicar a Lei do traballo en igualdade das mulleres de Galiza. Para facer simplemente literatura podían, ¿verdade?, ter aforrado este esforzo. Eu creo que hai, ademais, incongruencias dende o punto de vista do que son as políticas de igualdade e a súa traxectoria nos últimos vinte anos. Realmente, cando se le esta lei, o que quedou foi..., bueno, vou buscar unha palabra que non sexa demasiado ofensiva, foi un churro, a mestura de leis de moi distinta natureza e de moi distinta perspectiva. O único positivo, xa digo, é que é totalmente inocuo.
Grazas, señora Adán. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, a señora Solla.
Grazas, presidenta. Pois, reiterando a postura mantida na Comisión 5ª o día 22 de marzo, mantemos tamén o posicionamento e sentido de voto sostido na dita sesión. Como xa expresei ese mesmo día, estamos ante a refundición de varios textos legais que non semellaba a priori necesaria, nin directamente teñen que ver entre si máis que en falar de igualdade. O Goberno da Xunta aprobou, a través da disposición décimo terceira da Lei 14/2013, do 26 de decembro, de racionalización do sector público, a elaboración de varios textos refundidos. É dicir, que parece que a refundición de textos resulta un fin e non unha ferramenta lexislativa, unha ferramenta que debería existir para garantir maior concreción e claridade nos textos dunha materia na que existe exceso de lexislación. E como estamos a ver, non é o caso, non semella o caso da materia de igualdade. Non entendemos como neste caso no que soamente hai dúas leis vixentes –a 7/2014 e a 7/2010– se recorre a este tipo de práctica lexislativa. Pero non o entendemos, como xa reflectimos na comisión e se comentou aquí mesmo, cando a propia Lei 2/2007, do 28 de marzo, do traballo en igualdade, está practicamente sen desenrolar, e cando a lexislación en materia de igualdade –como estamos a ver, desgraciadamente, a través das comparecencias na Comisión de Igualdade para os Dereitos das Mulleres– se está a mostrar claramente insuficiente para garantir a igualdade de dereitos das mulleres. Díxeno tamén ese día, a pesar da lexislación que obriga a tomar medidas en materia de igualdade en todos os ámbitos da nosa vida, que obriga a tomar medidas para alcanzar a corresponsabilidade, ou que obriga a tomar medidas –como xa se dixo aquí– para reducir esa fenda salarial, esa precariedade e esa pauperización da capacidade adquisitiva das mulleres no noso país, non se está a facer realmente absolutamente nada nesta materia. Polo tanto, parece non só innecesario levar a cabo un texto refundido nesta materia senón que, ademais, o necesario debería ser que o Goberno se puxera a traballar en medidas reais que si que mellorasen a vida das mulleres. É certo, como dixen na comisión, que se incluíron algunhas recomendacións do Consello Consultivo para evitar a supresión de diversos aspectos contidos na Lei 2/2007. Porque, desgraciadamente, a pesar de que estamos dicindo que non é necesario e que non supón ningunha mellora, aínda antes desa modificación o Partido Popular tiña pensado detraer varios aspectos contidos en materia de igualdade no traballo. E ademais as disposicións adicionais quinta e sétima da Lei 12/2007, que quedan derrogadas, é certo que parcialmente quedan incluídas nese artigo 6 do texto refundido. Pero realmente o que resulta –como xa se dixo aquí– é unha mestura de varios textos legais que non teñen nada que ver, realmente cun resultado pouco afortunado e, dende logo, nada necesario. Reitero que non aporta, polo tanto, ningún tipo de mellora real para as mulleres, e deixa, ademais, como referín o día 22 interrogantes sobre as atribucións do Consello Galego de Mulleres. O propio artigo 6 do texto refundido no seu punto segundo outorga ao Consello Galego das Mulleres as atribucións, as competencias, que sostiña o extinto Consello Galego de Participación das Mulleres no Ámbito do Emprego e Relacións Laborais; atribucións que recollía tamén o Decreto 181/2006, pero que quedan no aire, sen coñecer qué dotacións vai ter este organismo para levar estas medidas a cabo cando xa non se estaban agora mesmo a garantir os dereitos en materia laboral. Polo tanto, ningún tipo de mellora. Entendemos que esta refundición non aporta absolutamente nada, que as mulleres nos atopamos na mesma situación de desigualdade e que a verdadeira misión dun goberno que si estivera preocupado pola igualdade é poñer en práctica medidas reais de aplicación das propias leis que xa están vixentes –que desgraciadamente non se están a cumprir– para garantir a realidade efectiva nos dereitos que se redactan no papel pero que nunca se poñen en práctica. Polo tanto, entendemos que o que está a facer este goberno é, na realidade, unha serie de medidas que van totalmente en contra da igualdade, como pode ser a propia reforma laboral sostida polo Goberno central e tamén apoiada aquí en Galicia. E, evidentemente, mantendo o noso voto da comisión, imos tamén votar en contra deste ditame.
Grazas, señora Solla. Polo Grupo Socialista, ten a palabra a señora Acuña do Campo.
Grazas, presidenta. Bo día, señorías. Benvido, señor conselleiro. Celebramos que teña interese por este texto refundido que atañe ao seu departamento. O que pasa é que xa case non se vai enterar do debate, porque está a rematar. Outra vez vai ter que vir un pouquiño máis puntual. Señorías, dende o Grupo Parlamentario Socialista rechazamos o texto refundido que o señor Feijóo plantexa para a igualdade, e por iso lle presentamos no seu día obxeccións. Non se trata de estar en desacordo cunha fórmula que, ben aplicada, e para outras materias, podería ata resultar útil, senón que pensamos que non ten sentido aplicala á igualdade. A refundición, a revisión, pode servir para aquelas materias cun longo periplo lexislativo que acumulan antiga, abondosa e variada lexislación, para leis que ao longo dos anos puideron ter sufrido moitas modificacións, e incluso contradicións ou superposicións con outros textos lexislativos, provocando confusión lexislativa. Pois ben, neses casos, nada que obxectar, sempre que esa refundición se faga ben. Pero velaquí que o señor Feijóo, con ese furor lexislador que lle entrou –supoño que para facer caixa, para facer que fai algo–, decide aplicar este método a cinco materias, entre elas a de igualdade. Por certo que, desas cinco, tres xa quedaron polo camiño, e só fixo dúas: a de industria e a de igualdade. Pero, ademais, fíxoas mal. Pero empecemos analizando qué longo é o periplo lexislativo da nosa comunidade autónoma en materia de igualdade. Pois ben, en Galicia dispomos de tres textos lexislativos propios nesta materia. Como xa se dixo aquí, unha lei de igualdade plantexada en 2004 baixo o goberno do señor Fraga, un texto pobre, incompleto, aprobado só cos votos do Partido Popular, e dúas leis da época progresista –que, por certo, nin sequera se teñen molestado en desenrolar, señor Rueda–, unha lei sobre o traballo en igualdade, sólida, completa e profunda, e outra para loitar contra a violencia de xénero que no seu día foi pioneira, foi novidosa e serviu de modelo. Pero o Goberno, que en teoría di que a exclúe desta refundición, na práctica contémplaa para recortala un pouquiño de pasada. Pero, ademais, o resultado desta fusión, señorías, é un texto mostro e con dous brazos: un brazo atrófico, que é a Lei de igualdade do Goberno Fraga; e outro brazo robusto, forte e completo, que é a Lei de igualdade no traballo. Polo que, ao poñelos xuntos, destaca aínda máis que a Lei Fraga desdí que non está en consonancia. Señorías, se a refundición buscaba harmonizar, o que consegue é deixarnos un texto incompleto e, ademais, desequilibrado. Pero ademais é que esta medida pode levar á confusión, pode facer crer que Galicia conta cun texto sobre igualdade harmónico e ben fundando, cando en realidade co que conta é cun mal apaño. Ante este desastre, unha pregúntase para qué. Se non harmoniza, se non reorganiza, se non sintetiza, ¿que pode estar detrás desta refundición? E, coma sempre, supoñemos que a política do Partido Popular: recortar e suprimir. Pero en honor á verdade teño que dicir que este decreto lexislativo si serve para algo, señora Adán. Si, serve para demostrar unha vez máis a falta de interese que o Goberno do Partido Popular, o Goberno do señor Feijóo e todo o Partido Popular, teñen en relación á igualdade, e tanto lexislando como presupostando, pois se para lexislar se conforman con refundir e recortar a tan recente e tan escasa lexislación en materia de igualdade, á hora de orzar, pois outro desastre. Como se evidencia e se deixa moi clariño na memoria, na memoria económica desta refundición, este goberno tan preocupado pola igualdade está a destinar o 0,007 % do orzamento de toda a Xunta para esta materia. Así que, señorías, temos claro que con esta refundición, Feijóo, en igualdade, nin leis nin cartos. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Acuña. Polo Grupo Parlamentario Popular, a señora Oubiña.
Grazas, señor presidente. Bos días a todos e a todas. Benvido, señor conselleiro, a este debate. Nunca, señorías, os procesos de refundición normativa foron obxecto de disputa partidaria, son meros actos administrativos, como vostedes saben, que non supoñen a modificación da normativa vixente e que, ademais, deben contar co informe favorable do órgano consultivo que certifique que a dita refundición non se desviou dese contido previo da norma. ¿Cales son as razóns e cal é a finalidade para fusionar as leis de igualdade? Como exemplo, como vostedes saben, tanto a Lei de 2004 para a igualdade de homes e mulleres como tamén a de 2007, de traballo en igualdade de mulleres de Galicia, están afectadas por normas posteriores que derrogaron ou modificaron bastantes dos seus preceptos, de xeito que resulta imprescindible acabar coa dispersión lexislativa co fin de facilitar un coñecemento máis rápido e máis comprensible da normativa vixente aplicada en materia de igualdade. A finalidade é sinxelamente a ordenación normativa vixente, tendo en conta a actual dispersión, así como as numerosas modificacións normativas efectuadas nesta materia. Trátase, polo tanto, señorías, de sintetizar e de articular nun texto único as leis ou normas que inciden sobre un mesmo obxecto, que neste caso é a igualdade, pero sen alterar a regulación preexistente. O labor de ordenación e o labor de simplificación lexislativa é positiva para os cidadáns, é positiva para a Administración, e tamén para aquelas entidades que traballan, neste caso, no eido da igualdade. Así, a Lei 14/2013, de racionalización do sector público autonómico, inclúe esta facultade. Nese sentido, o texto refundido, como vostedes saben, non pode introducir novas regulacións, só pode recoller cuestións xa reguladas polas normas que son obxecto de refundición. Polo tanto, non pode falarse nin de ausencias nin de carencias neste decreto lexislativo da igualdade, xa que estamos a falar de refundir, non de modificar nin de suprimir, que, como vostedes saben, iso tería outra tramitación. É dicir, limítase a dar cumprimento ao mandato parlamentario establecido na lei, que ademais conta cos informes favorables –entre eles, o do Consello Consultivo de Galicia–. É máis, vostedes mesmos recoñecen aquí que o texto queda igual, que en definitiva vostedes saben que é do que se trata. En consecuencia, non se entende a actitude dos grupos da oposición de bloqueo a esta iniciativa. Trátase dunha postura inédita da oposición, xa que as obxeccións que hoxe aquí presentan ao texto refundido en igualdade son puramente oportunistas. En todo caso, diría que, se non lles gusta a refundición e prefiren vostedes a dispersión normativa, deberían terse expresado cando se debatía a lei que incluíu esta autorización. E cómpre lembrar que naquel momento, por dicir, o Grupo Socialista non presentou ningunha emenda ao seu articulado para eliminar a autorización da refundición. Polo tanto, hai que defender o rigor e a actividade lexislativa da Xunta, que vai encamiñada a dotar a Galicia dun ordenamento xurídico máis claro, máis comprensible e máis accesible para a Administración, e así, sen lugar a dúbidas, dar máis seguridade xurídica aos administrados. A actividade lexislativa da Xunta estivo centrada, nesta e na anterior lexislatura, en renovar leis de moi antiga aprobación –xa dixemos na Comisión 5ª en que se debateu–, anteriores ao ano 2000. En relación coa modificación dalgunhas leis máis recentes, teñen por obxecto, simplemente, adaptalas aos cambios lexislativos da lexislación básica do Estado. Para rematar –porque xa non me queda máis tempo– hai que dicir que vostedes, señorías, non queren falar aquí de refundición normativa, vostedes pretenden falar aquí doutras cousas. É inaudito que a oposición intente boicotear o labor de mera ordenación normativa, como é a refundición de normas con rango de lei. Este texto refundido cumpre co mandato parlamentario establecido na lei. Polo tanto, imos apoiar esta refundición. Nada máis e moitas grazas. [[Aplausos.]] Debate de toma en consideración da Proposición de lei, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, do Plan xeral de normalización da lingua galega
Para a presentación da proposición de lei, ten a palabra a señora Pontón Mondelo.
Moitas grazas, señor vicepresidente. Señorías, este ano 2015 conmemórase o 60º aniversario dun feito histórico que parece simple, mais realmente cambiou a historia do Estados Unidos. Un 1 de decembro de 1955, Rosa Parks, afroamericana, costureira, activista da Asemblea Nacional para o Avance do Pobo de Cor, negábase a cambiar de asento no autobús para que se sentara un home de cor branca. As leis segregacionistas de Estados Unidos naquela altura impedían ás persoas negras sentárense nos asentos de adiante do autobús. Así, cando unha persoa de cor, que eran a maioría dos usuarios do sistema de autobuses dos Estados Unidos, quería coller un autobús, tiña que ir pola parte de adiante, coller o autobús, saír e entrar pola porta de atrás, se quería sentarse. Porén, aquel 1 de decembro de 1995, Rosar Parks negouse, foi detida e esa noite durmiu no calabozo. Mais o seu xesto, a súa rebeldía, foi o punto de inflexión que desencadeou un cambio profundo na lexislación dos Estados Unidos, que rematou coa supresión desas leis segregacionistas. Foi a punta de lanza dunha loita e dunha das conquistas máis importantes de todo o movemento que nos Estados Unidos estaba reclamando a fin desas leis segregacionistas e que, pola vía pacífica, reclamaban e reivindicaban igualdade e xustiza. Nós, señorías, igual que Rosa Parks, defendemos a dignidade e a igualdade. Defendemos que o galego deixe de viaxar na parte de atrás do autobús. Defendemos políticas que rematen coa discriminación e a marxinación da nosa lingua. Defendemos, en definitiva, para a lingua galega dereitos e que remate a política necia e antigalega que instaurou o Partido Popular coa vitoria do señor Núñez Feijóo. Facémolo a través desta proposición que só pretende converter en lei o que xa aprobou este Parlamento, que é o Plan xeral de normalización da lingua galega. Polo tanto, esta non é unha iniciativa do Bloque Nacionalista Galego, é unha iniciativa de todas as persoas que traballaron na elaboración desta lei, de todas as persoas que naquel momento apoiaron unanimemente neste Parlamento este plan xeral. E estamos tamén dando resposta a unha demanda que nos teñen feito desde diversos colectivos; colectivos que van desde Queremos Galego!, desde a Mesa, ProLingua, Coordinadora de Traballadores pola Normalización Lingüística, ao Consello da Cultura ou á Real Academia Galega, que levan pedindo ano tras ano que se aplique o Plan xeral de normalización da lingua galega. E fano, señorías, porque o galego está atravesando o peor momento da súa historia. Somos a única lingua de todo o Estado que perde falantes. Cremos que é preciso, ante esta situación, actuar. E ¿que mellor forma de facelo que acolléndonos a aquilo que xa tiñamos acordado e que segue vixente a día de hoxe? Cremos que o Plan xeral é a base desde a que se pode avanzar, mais tamén, señorías, entendemos que defender o Plan xeral de normalización da lingua galega é defender a democracia e a dignidade deste Parlamento. Porque incumprir os acordos da Cámara galega é burlarse da democracia, é burlarse non só dos deputados e deputadas que representaban o pobo naquela altura, senón deixar o Parlamento galego convertido nun apéndice inútil que non ten ningún tipo de valor para a democracia. Hai xa máis de dez anos que este plan se aprobou por unanimidade. Hai xa máis de seis anos que o Partido Popular do señor Núñez Feijóo decidiu enterralo baixo terra, sepultar o Plan xeral de normalización lingüística. Demostran, señoras e señores do PP, demostra o señor Núñez Feijóo, que só é especialista en dinamitar acordos e en dicir unha cousa e facer a contraria. Veñen sempre aquí, éncheselles a boca falando de grandes consensos, mais logo son os primeiros en rachar os acordos de mínimos aos que se tiña chegado non só neste Parlamento, senón tamén con moitos representantes sociais, con moitas persoas que levan feito un traballo importante en defensa da lingua galega. Preferiron vostedes apuntarse a unha campaña da ultradereita española e facerlle literalmente un escrache á lingua galega. Prefiren vostedes aliñarse con aqueles que atacan a lingua do pobo que defender as leis e a dignidade deste país. E os resultados desa política están visibles. O galego atravesa o peor momento da súa historia. E eu quixera neste momento determe nunha cousa que tamén me parece importante, hoxe que temos un pouquiño máis de tempo para falar sobre esta cuestión. Nunca dixo o Bloque Nacionalista Galego que a culpa de todos os problemas que ten a lingua resida no Goberno Feijóo. Hai unha historia de represión, de humillación, dos galegofalantes, hai toda unha idiosincrasia en contra da lingua galega que, efectivamente, segue tendo un peso hoxe. E isto non forma parte única e exclusivamente do que se fixo durante o franquismo. Eu, que teño 37 anos, que, polo tanto, nacín cando xa morrera o ditador, teño que dicir que tamén vivín en primeira persoa ter que escoitarlles a compañeiros e compañeiras da miña clase frases como: "A mi háblame bien, háblame en castellano", nunha vila deste país como é Sarria. Polo tanto, señorías, dicir que non hai represión contra a lingua ou que hai un clima de cordialidade é negar a propia realidade. E ante esta situación, ante a perda de galegofalantes, despois de ter normas que, en teoría, pulaban pola normalización do idioma, preguntámonos nós, señorías, se o Goberno non ten ningún interese en saber cales son as causas, se non se preguntan vostedes qué está pasando, qué está fallando para que isto estea así. Nós xa sabemos que o PP dirá hoxe aquí que a culpa é do BNG, que nós somos os culpables de que o galego estea nesta situación. Moi ben, tamén somos os culpables de que mañá, señorías, ou de que hoxe non faga sol. Non pasa nada. En todo caso, se imos ao que din os sociolingüistas, ao que din as persoas que están estudando cal é a situación do noso idioma, ¿de que nos falan? Dunha situación de diglosia onde hai unha lingua A, que é o castelán, que literalmente está engulindo a outra lingua B, que neste caso é o galego; que hai un problema porque se manteñen estereotipos e prexuízos; que hai unha lexislación morna, que simplemente practicou unha política de tolerancia coa existencia da lingua galega, pero onde non houbo un impulso real na normalización do idioma, onde hai unha ausencia do galego en moitísimos planos da nosa vida social e institucional. E iso non é unha responsabilidade das familias, é unha responsabilidade directa dos gobernos. ¿Ou acaso que non se poida utilizar o galego na xustiza é un problema das familias? Non. ¿Ou acaso que todos os nosos expedientes no Sergas digan que todos nós falamos en español é un problema das familias? Que che digan que para poder facer unha acta nun notario, de calquera tipo, se a fas en galego tarda máis ¿é un problema das familias ou é un problema da discriminación alarmante e gravísima que segue padecendo o noso idioma? E hai tamén moitas barreiras. Vou citarlles algúns exemplos, algúns que son só a punta do iceberg da discriminación, moitas veces oculta, que existe para a nosa lingua. Son noticias que saíron na prensa nos últimos tres anos: "Un xulgado de Vigo ameaza con non admitir unha demanda en galego se non se presenta con tradución xurada ao castelán", "Un cidadán de Vigo acumula 237 días de retraso para unha operación no Sergas para poder asinar o consentimento informado en galego", "Unha doutora do Sergas exixiu a familiares dun moribundo que non falasen en galego na súa propia casa", "A xustiza ilegaliza sinais de tráfico escritas en galego", "Si haces la prueba en gallego, no te la corregimos –advertencia do tribunal do proceso de selección de bolsas para o departamento de turismo do Concello de Redondela–", "Presións da Deputación da Coruña para que un funcionario non use o galego no traballo", "O Goberno español nega unha bolsa predoutoral a unha estudante por entregar o certificado de estudos en galego", "Génesis Seguros ofrece a posibilidade de que a clientela galega faga as súas pólizas en catalán, alemán, inglés, mais non en galego", "Só o 3 % dos centros de educación infantil das cidades imparten o ensino en galego", "Como pretendes que te contrate si entras aquí hablando en gallego" –é o que lle responderon a unha aspirante hai moi poucos días a un traballo na cidade da Coruña–. Isto é só unha mostra moi pequena, moi pequena, moi cativa, do que sae á luz da situación que en moitas ocasións teñen que vivir moitos homes e mulleres neste país por usar a lingua propia. É tamén, señorías, unha mostra desa falacia que durante estes últimos anos nos vendeu o Partido Popular arroupando o discurso da ultradereita, da caverna madrileña. Vostedes, señorías, cando falan da imposición do galego, o que pretenden facer é converter a vítima en verdugo. Iso é o que vostedes están facendo con ese discurso, que, como dicimos, é un discurso necio e un discurso que ataca a base, a creación máis importante que tivo este país, que é o galego, que vostedes queren mantelo, pois, nun lugar pequeno onde mirar e onde poida verse, mais non queren que sexa unha lingua plena que se poida utilizar con normalidade no noso país. Miren, se vostedes realmente quixeran falar de imposicións poderiamos ir á lexislación estatal. Temos unha Constitución que impón a obriga de coñecer o castelán, 13 leis, 73 reais decretos e 23 ordes ministeriais impoñen o uso obrigatorio do castelán. Por certo, normas todas elas ditadas sen consenso, sen ningún tipo de acordo, que manteñen unha asimetría, que manteñen claramente que hai unha preponderancia dunha lingua fronte ás outras que graciosamente nos deixan empregar, ¡só faltaría! En todo caso, señorías, cando estamos vendo un retroceso brutal do idioma, acelerado nas últimas décadas dunha maneira alarmante, ¿que fixo o Goberno do señor Núñez Feijóo? ¿Aplicar algunha política a favor do galego? Non, unha auténtica desmontaxe de todas as políticas de normalización, desde o ámbito legal ata o ámbito económico, ata o ámbito dos medios. E nós aquí queremos máis unha vez amosar a nosa solidariedade, por exemplo, cos traballadores do Celga, despedidos inxustamente pola Xunta de Galiza, desmantelando o servizo de aprendizaxe de lingua galega para adultos. Ou queremos solidarizarnos cos actores da dobraxe, con aquelas persoas que representan a cultura deste país e que están sufrindo un auténtico ERE. Temos hoxe un orzamento da Xunta de Galiza que non chega aos 6 millóns de euros, a metade dunha décima do orzamento da Xunta. ¿Saben canto recibe só o Instituto Cervantes para a promocionar o castelán? 116 millóns de euros, só o Instituto Cervantes. E a vostedes 6 millóns para a lingua galega parécenlles moito. E vendéronnos, señorías, para atacar a lingua, un falso plurilingüismo. Intentaron crear un falso debate no ensino, que é unha peza clave para a recuperación do idioma neste momento, dicindo que o problema era que hai que aprender máis inglés e confrontando o galego coa aprendizaxe de linguas estranxeiras. Mais, en realidade, nós tamén denunciamos que isto é unha grande estafa. ¿Que significa este decreto do plurilingüismo? Só o 44 % dos centros plurilingües son públicos, mentres que o 56 % son privados. O 39,5 % dos centros privados están incorporados á rede de plurilingüismo, mentres que no ensino público só teñen incorporados o 8,2 %. Isto significa que a inmensa maioría do alumnado deste país que vai a centros públicos, que non está nos centros privados, tampouco está recibindo ningún tipo de apoio de ensinanzas de linguas estranxeiras. Mais ¿en que consiste o plurilingüismo na pública? Unha asignatura en lingua galega, que normalmente, ademais, é plástica. Isto non é aprendizaxe de linguas estranxeiras nin é nada. Isto é a tapadeira para colar pola porta de atrás unha política que o único que busca é que a lingua galega estea marxinada no ensino, como está na actualidade. E non lles importa que neste momento 1 de cada 4 mozos diga que non sabe falar en galego. Vostedes din que iso é cumprir a legalidade e que iso é cordialidade e bilingüismo. Iso é incumprir a Lei de normalización lingüística e fomentar a ignorancia da lingua propia deste país, que é o que vostedes están facendo. Nós, señorías, polo tanto, o que defendemos é actuar e recollermos escrupulosamente as medidas do Plan xeral de normalización lingüística. E cremos que é importante dar este paso porque vai permitir unha mellor protección dos dereitos da lingua galega e unha obriga de que realmente os poderes públicos non poidan burlar o dereito a que a lingua galega sexa unha lingua igual que o resto das linguas do mundo. E para iso necesita políticas de normalización. Por iso introducimos, como dicimos, medidas que non só recollen os principios de garantir a posibilidade de vivir en galego, senón conseguir para a lingua galega máis funcións e máis espazos, introducir unha oferta en positivo do galego na sociedade, promover unha visión amable, moderna e útil da lingua galega, e dotar a lingua de recursos e de medios para a súa normalización. Facémolo a través desta lei, que non me dá tempo agora mesmo a explicar en detalle, pero que recolle medidas para o ámbito da Administración, para a sociedade, medidas para normalizar o galego no ensino, medidas para apoiar o galego na cultura, na economía, na sanidade, nos servizos sociais. En definitiva, recollemos todo aquilo que durante tanto tempo outras persoas elaboraron e que este goberno –e remato, señor presidente está desbotando cando son absolutamente necesarias. Nós estamos hoxe reclamando para a lingua galega o mesmo trato que para o resto das linguas do mundo. No BNG non queremos que a lingua galega sexa unha lingua de segunda, non queremos que as galegas, ao igual que Rosa Parks, teñan que ir no asento de atrás do autobús e ter que sentir esa humillación. Non hai, señorías, nin pobos nin persoas nin linguas de primeira nin de segunda. Vostedes deciden de qué lado están. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Polo Grupo Parlamentario Mixto, a señora Martínez.
Grazas, presidente. Hoxe, 5 de maio de 2015, estamos en condicións de afirmar que os obxectivos que a xeración posditadura e o Plan xeral de normalización lingüística se marcaran para acadar un uso normal da lingua propia de Galiza non se cumpriron, e que, desde a entrada en vigor do Decreto do plurilingüismo, a situación empeorou ata extremos que evidencian a gravísima situación. A única lingua que corre perigo na Galiza é esta que estou falando, é o galego, a que naceu na Galiza no século IX e foi a lingua lírica máis valorada no século XIII. No noso país non hai garantías para o uso normal do galego en sectores tan importantes como a educación, a xustiza, os servizos públicos ou os medios de comunicación, incumpríndose de feito os tratados internacionais sobre os dereitos lingüísticos. Apelo á conciencia democrática para que entre todos deamos pasos decisivos para que a lingua propia de Galicia sexa oficial a todos os efectos no seu ámbito territorial, para que as persoas galegofalantes teñamos o mesmo status legal que os falantes de calquera outra lingua no seu país. Aínda apoiando a filosofía de fondo alicerza esta proposición de lei do Plan de normalización da lingua galega, queremos facer notar o seguinte. Calquera actuación neste senso por parte desta Cámara debe partir dunha análise sen prexuízos nin autocompracencias do camiño percorrido deica agora. A lingua é patrimonio de todos e de todas, dos galegos e das galegas, entrar nun enfrontamento partidista é o peor que lle poderiamos prestar. Hai un feito innegable: despois de obtermos unha certa capacidade de autogoberno coa entrada en vigor do Estatuto non somos quen de garantir a normalización da nosa lingua. E, o que é máis grave, somos incapaces de cortar a hemorraxia de falantes. A transmisión oral da lingua está a desaparecer. Temos un marco legal asimétrico e é preciso recoñecelo. Referímonos á asimetría da lexislación que consagrou a Lei de normalización lingüística unha vez revisada polo Tribunal Constitucional. Sen recoñecer un ámbito territorial que lle é propio, a lingua fica en posición desigual porque a outra coa que ten que competir no seu propio espazo si ten recoñecido legalmente ese ámbito territorial. En calquera punto do territorio do Estado español ningún cidadán ou cidadá pode alegar o descoñecemento do español, ten o deber de coñecelo. Ao galego aínda non se lle outorgou esa garantía de supervivencia, habita no pensamento e na palabra de todos aqueles que o manteñen de seu para defender a súa identidade. Agora ben, mesmo atopándose na súa terra, no ámbito territorial da súa lingua, non teñen garantido que a poidan usar libremente porque o seu interlocutor sempre poderá aducir descoñecemento, dado que, contrariamente ao que pasa co español, a lei non prescribe que os galegos debamos coñecer a nosa lingua. Sendo conscientes de que nos movemos en terreos xurídicos complexos, esa é unha premisa que nunca debe desaparecer da nosa análise, non hai unha auténtica cooficialidade respecto da lei á hora de empregar unha lingua ou outra. A min persoalmente si me ten ocorrido que empresarios galegos piden tradutor nos xulgados para escoitar as declaracións da outra parte; sen embargo, ningún galegofalante ten dereito a pedir un tradutor de español a galego, o cal evidencia unha gran diferenza de dereitos dunha lingua a outra. E é aquí onde a Administración debe xogar un papel determinante para compensar ese desequilibrio e garantir un dereito que carece do seu correlato como deber. As administracións públicas están na obriga, como mínimo, de asegurar a igualdade de oportunidades o uso das linguas oficiais da comunidade. Desde que se aprobou a Lei de normalización lingüística, hai que recoñecer que a lingua acadou ámbitos de uso novos, pero o número de falantes non deixa de descender. É máis, a presenza da lingua en determinados medios e sectores é practicamente nula ou en franca retirada. Dito doutra maneira, antes de abordar a posta en marcha dun novo plan é preciso facer unha análise da situación real da lingua e unha avaliación dos obxectivos acadados polo plan actual. Pero ¿como analizalo se quen tiña que poñelo en práctica o fixo de maneira parcial ou en moitos dos casos nin o fixo ou variou á súa conveniencia o que quixo? Debemos concluír que os plans de normalización lingüística fracasaron no que se supón que é o seu obxectivo básico: garantir o uso da lingua e mellorar a súa funcionalidade social erradicando os vellos prexuízos que lastran a súa valoración social. Non só non se erradicaron os vellos prexuízos, senón que se estableceron outros a partir dos comportamentos lingüísticos oportunistas totalmente desleais e interesados, e converteron o uso da lingua nunha ferramenta electoral e partidista. Na presentación dun novo plan consideramos imprescindible e determinante para asegurar a súa eficacia unha nova filosofía na xénese do mesmo, porque require dun amplo consenso social. É preciso contar coa implicación real de todos os sectores e actores sociais, cómpre darlle voz á sociedade e facela partícipe das decisións que derivan dunha situación tan alarmante. A cidadanía debe ver esta nova normativa como un gran acordo nacional no que todos e todas nos temos que implicar e non como algo que vén dado dende o poder. Cómpre, pois, establecer mecanismos de participación efectiva e eficaz que posibiliten ese pacto e que aseguren as achegas de todos os sectores, desde os tecnicamente máis preparados, como as universidades, equipos de investigación, profesorado, como aqueles que representan un campo de actuación determinante polas implicacións inmediatas ou futuras das súas actitudes lingüísticas, como ANPA, asociacións xuvenís, medios de comunicación, sectores tecnolóxicos, sindicatos ou patronal. A posta en práctica do plan require un seguimento periódico, como mínimo bianual, que permita detectar as desviacións que se poidan producir na súa execución. Todas as medidas deste plan deben ser avaliables no período de vixencia que é preciso establecer, ben a nivel xeral para todo o plan ou ben a nivel concreto por sectores. É preciso implicar a sociedade nesa avaliación, do mesmo xeito que reclamamos a súa participación na súa xénese. Será unha maneira de promover, no seo da sociedade, actitudes críticas e reflexivas sobre o grao de consecución dos obxectivos marcados na nosa lingua, establecer os puntos débiles e promover as accións encamiñadas a fortalecelos. Un plan de normalización non é máis que unha medida en si mesma, que require a continuidade en futuros plans, é un chanzo máis da escada. É preciso, nesa secuencia de plans, definir o obxectivo global de cada plan. ¿Cal é o obxectivo deste plan? ¿Deter a caída de falantes? ¿Asegurar a igualdade de oportunidades dos usuarios das dúas linguas? Hai que definilo con claridade. Conseguidos estes obxectivos, non debe contemplarse como meta final. A sociedade estará en disposición de trazar o seguinte plan cun novo obxectivo xeral para un novo período de vixencia. É preciso avanzar, paso a paso pero sen pausa, de cara á plena normalización lingüística. Vainos niso o noso ser galego, o máis valioso e xenuíno da nosa identidade, vai niso Galiza. Galiza sen galegos non é Galiza, Galiza é Galiza porque hai galegos e galegas que manteñen vivas as súas tradicións, a súa lingua e a súa historia. Para que isto non quede nunha declaración de intencións, é preciso concretar unha memoria económica cos orzamentos necesarios para levalo a cabo, e terminar aquelas actuacións que son máis urxentes e dotalas dos recursos económicos suficientes para garantir a súa eficacia. Escatimar recursos nisto daranos a medida da nosa indolencia. É importante, polo tanto, o máis importante dun plan de normalización lingüística, o máis importante de calquera lexislación sobre a nosa lingua, o consenso. Non vale poñer no papel –e lévase demostrado ao longo de todos estes anos– un montón de intencións se despois non levan nin normativas que acompañen nin obrigas que acompañen nin orzamentos que acompañen. Todo queda nunha mera propaganda. Eu creo, señoras e señores do Partido Popular, que é hora de mudar a política lingüística do Partido Popular, que é hora de aceptar que non xoga en igualdade de condicións co idioma español. Dun –falabámolo antes– hai o deber de coñecelo, do outro non. O noso idioma, os galegos e as galegas deberiamos ter o deber e a honra de coñecelo e de utilizalo no noso país. Para rematar, vou dar o apoio a esta proposición de lei, non podería ser doutra maneira. E espero que se aprobe por todos os grupos para despois poder traballar sobre ela. E quero, xa para despedirme, citar unhas palabras de Manuel Antonio: "Encheremos as velas/ c'a luz náufraga da madrugada./ Inventaremos frustradas descobertas/ a barlovento d'os horizontes/ pra acelerar os abolidos corazóns/ d'os nosos veleiros defraudados". Señores e señoras do Partido Popular, non volvan defraudar os galegos e as galegas, aposten polo noso idioma. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Polo Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, o señor Ron.
Bo día a todos e a todas. Ben, estamos aquí de novo para falar e discutir sobre a situación da lingua galega. Entendemos loxicamente a iniciativa que trae o Bloque Nacionalista Galego, que pretende ser no fondo unha chamada de atención sobre o inmobilismo e a parálise do executivo galego no tocante non só á situación da lingua galega en xeral senón sobre todo no tocante ao desenvolvemento do Plan xeral de normalización lingüística aprobado por unanimidade no 2004. O executivo galego sempre se escudou en que non había motivo para a alarma. En canta iniciativa fixo a oposición, sempre era o mesmo: todo, todo estaba ben. Os datos usábanos para precisamente ilustrar o contrario do que dicían. Polo tanto, vostedes insistían en sinalar un futuro certo cando en realidade os datos o que nos amosan é que hai un futuro bastante incerto para a lingua galega. Mais vostedes, loxicamente dicindo iso, que non había motivo para a alarma, e como bos xestores da propaganda, presentaron primeiro ante a prensa e despois aos grupos o documento estrutural básico do Plan de dinamización da lingua galega no tecido económico 2015-2020. Ben, sen que quede moi claro, unha vez que puidemos lelo, como se vai producir ese proceso participativo. Aquí non se enuncia como se orzará, como avanzará isto, e qué grao de garantía normativa ofrecerá o dito plan que sae doutro plan. O 17 de maio de 2013 xa tivemos a ocasión de manifestar, co gallo da manifestación do Día das letras galegas, que era preciso reformar a Lei 3/1983, de normalización lingüística, pois trinta anos eran moitos anos, e que a dita reforma tiña un piar esencial no Plan xeral de normalización lingüística, un piar, un chanzo, repetimos. E como xa formulamos en distintas iniciativas, consideramos que é preciso coñecer e avaliar ben de novo as causas das malas evidencias cuantitativas e cualitativas que pesan sobre o uso da lingua galega en sociedade. E, por exemplo, faciámolo solicitando a creación dunha comisión parlamentaria. Un piar, un chanzo –repetimos–, porque no propio plan do 2004 hai aspectos que para Alternativa Galega de Esquerda son moi mellorables, e hai outros que claramente van en contra do modelo de sociedade que quere AGE para a Galicia do século XXI. E iso verémolo despois. Insistimos, polo tanto, que o plan, entendemos nós, non se pode verter de forma directa a proxecto de lei, non se pode verter de forma mimética. Hai que introducir e ter en conta aspectos que xa se introduciron na bagaxe normativa desde 2004, como a propia lei Valentín Paz Andrade, por exemplo, que entraría en perfecta relación co título VIII ou co artigo 45, ou a referencia inescusable –que hai que facela–, á que é necesario loxicamente aludir nunha exposición de motivos, ao contexto recesivo que introduciu o Decreto do plurilingüísmo no ensino en Galicia. Entendemos que a súa derrogación e a elaboración dun novo decreto deben ser unha obriga para poder saír da nebulosa en que o galego está agora mesmo mergullado. Incidiremos en dous ou tres feitos que nos chamaron a atención da iniciativa, pero que están no propio plan. Unha lei que afronta a necesidade de normalizar a lingua galega debe ter presente qué modelo lingüístico quere defender e desenvolver, e para iso cómpre analizar os resultados do actual modelo, definido como bilingüismo harmónico. AGE xa sabe que este é un modelo fallido, porque no fondo o bilingüismo non se pode definir como harmónico unicamente con base nunha porcentaxe, nun carácter cuantitativo. Porque o bilingüismo harmónico precisamente recibe ese nome polo seu uso en sociedade. E nós, se consideramos os resultados estatísticos coñecidos, coidamos desde AGE que en sociedade estamos ante un triunfo da ideoloxización da diglosia, xa o dixemos por activa e por pasiva desde o inicio desta lexislatura, onde a lingua dominante se impón en espazos e en relevancia social á lingua dominada. Polo tanto, na sociedade galega non existe bilingüismo harmónico ou bilingüismo social equilibrado, non existe, e por iso hai que sentar e avaliar o modelo lingüístico e pensar se unha solución non pasaría por contextos de inmersión lingüística, sobre todo nas zonas castelanfalantes, tal como figura, por exemplo, como recomendación no informe do Comité de Expertos que analiza o seguimento da Carta Europea das Linguas Minorizadas. Os resultados científicos do modelo lingüístico escolar catalán son claros, se atendemos a unha visión cientificamente fundamentada e non a ataques partidistas. Se ollamos os criterios pedagóxicos e os resultados académicos, mesmo usando os métodos de análise cuantitativamente tan queridos polo PP como son os de Pisa, a evidencia empírica é clara, e cito textualmente o resultado dun estudo: "O alumnado do sistema educativo catalán non ten déficits nos seus coñecementos escolares polo feito de seguir programas en que o catalán é a lingua principal vehicular en contextos de inmersión". Compartimos a preocupación e a filosofía central desta iniciativa; polo tanto, a necesidade de asentar unha planificación xeral e global que atenda toda a pluralidade sociolingüística, deseñe estratexias, acade máis funcións sociais e normalice a súa presenza e uso; en definitiva, poder vivir en galego. Non obstante, a linguaxe que empregamos non é inocente, e menos cando falamos de normalización lingüística. A linguaxe ten que ser inclusiva, e non o é. Nós entendemos a etapa infantil como un todo educativo, de 0 a 6 anos, e non desglosariamos nin diferenciariamos as estratexias educativas en dúas franxas. A noción competencia non é máis que unha mostra da colonización lingüística conceptual do sistema capitalista dos xestores educativos do neoliberalismo. Falemos de conceptos pedagóxicos, de coñecemento, de uso, incluso de capacidade, porque a competencia non garante o uso. Falemos de garantía de dereitos e de profesionalización, non de establecer competitividade, como semella emanar do artigo 12. Falemos de crear unha conciencia ética sobre a lingua galega, e non da creación dun discurso estereotipado e tópico, como parece emanar do artigo 23. Falemos finalmente do título VII, dos artigos 56 e 57, que falan de algo que para Alternativa Galega de Esquerda non é compatible co que debe de ser un estado aconfesional, porque a maior parte dos principios enumerados nos artigos 56 e 57 non poden ser obriga legal para a Administración pública galega, no sentido de financiar a Igrexa para que dea cumprimento cunha obriga. Nós non queremos misa na televisión pública, e tanto nos ten que sexa en galego ou en latín, porque o fin é o mesmo. Non queremos a relixión dentro do horario escolar, como figura neses artigos. Por iso diciamos que o plan é un piar, un chanzo, e que non se pode trasladar de forma mimética a rango de lei, porque, se isto é con rango de lei, loxicamente, Alternativa Galega de Esquerda estaría en contra desta lei. Pero nós acreditamos na posibilidade democrática do diálogo, do debate, da confrontación dialéctica, de chegar a unha síntese, a través, precisamente, desa reflexión, e estamos convencidos de que despois desa reflexión e da participación chegariamos á conclusión de que, en efecto, a Xunta de Galicia non pode financiar a Igrexa católica para que cumpra coas súas obrigas, de que non podemos obrigar a ter misas na televisión pública, por moito que estas sexan en galego, e de que, desde logo, a relixión ten que estar fóra do horario escolar. Seguramente chegariamos a esas mesmas conclusións porque o discurso e o diálogo educativo foi nesa liña, polo menos nesta tesitura, nestes tres anos. Nós entendemos que, ademais, hai un feito que nos leva, por exemplo, ao que aconteceu cos empresarios: que, mentres recibían diñeiro público, si que usaban e facían gala da normalización lingüística, pero que cando cesaba o diñeiro público, pois cesaba o afán de normalización lingüística. Polo tanto, nós entendemos que o plan é un paso fundamental, que temos que avanzar e que temos que reanalizar e reavaliar cal é a situación once anos despois da súa aprobación por unanimidade, e que, polo tanto, temos que ter a posibilidade de confrontarnos e de falar, de establecer dialéctica nesta Cámara. Polo tanto, nós imos apoialo, aínda que xa expuxemos que temos bastantes aspectos en contra, pero queremos dialogar e queremos debater. Agardemos que o Partido Popular tamén o queira facer e así poidamos contribuír a que a lingua galega se afortale con traballo de todos e de todas. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Ron. Grupo Parlamentario Socialista, señora Burgo.
Moitas grazas, señor presidente. Moi bos días, señorías. Señor conselleiro, o Estatuto de Galicia no seu artigo 5 di exactamente: "A lingua propia de Galicia é o galego. Os idiomas galego e castelán son oficiais de Galicia, e todos teñen o dereito de os coñecer e de os usar. Os poderes públicos de Galicia garantirán o uso normal e oficial dos dous idiomas e potenciarán o emprego do galego en todos os planos da vida pública, cultural e informativa e disporán dos medios necesarios para facilitar o seu coñecemento. Ninguén poderá ser discriminado por causa da lingua". Parece incrible que nestes momentos sexa necesario lembrarlle á Xunta de Galicia o seu deber e as súas obrigas en torno á lingua, o noso maior sinal de identidade como pobo e como cultura. Pero hai que facelo, porque dende o ano 2009 estamos asistindo a unha situación excepcional; excepcional dende a proclamación da nosa autonomía. Unha situación na que a principal institución que ten que defender a lingua e a cultura, como é a Xunta de Galicia, resulta que está inmersa nunha actitude de ataque á lingua propia, e que converte a lingua, que forma parte básica da nosa autonomía e que dalgunha maneira lexitima o Goberno galego nun elemento de confrontación social e política –e falo claramente de confrontación social e política–... Unha confrontación social e política con base na lingua que o Partido Popular buscou artificialmente xa antes de chegar ao Goberno da Xunta de Galicia; xa antes, porque foi o Partido Popular o que rachou o consenso que tiñamos no ano 2007 co Decreto da lingua e que tiñamos con anterioridade co Goberno do señor Fraga. Eu, para preparar esta intervención, estiven lendo todos os anteriores debates do ano 2014 e 2015 en torno á lingua, e a verdade é que continuamente, de forma repetida, vin que os dous conselleiros e tamén o voceiro do Partido Popular dicían claramente e acusaban os socialistas de romper o consenso da lingua. A min non me gusta facer política –de verdade lles digo– co "e ti máis", ou "isto é mentira", "isto é verdade". Non me gusta, pero si que estou cansa de escoitar –como historiadora, sobre todo– continuamente a manipulación dos feitos, a manipulación do pasado. E o pasado é, por exemplo, que o día 23 de febreiro de 2007 deron unha rolda de prensa a naquel momento conselleira de Educación, dona Laura Piñón, cos representantes dos tres grupos parlamentarios, onde dicían o seguinte, nunha noticia de El País –podiamos buscar outro medio de comunicación, neste caso El País– e en castelán: "La conselleira de Educación, Laura Sánchez Piñón, compareció con los representantes de las tres fuerzas políticas para presentar el ‘El decreto de todos’. Lo hizo con voz afónica, tras las intensas negociaciones, y, según sus palabras, emocionada. Acababa de lograr un difícil consenso político en tiempos de rupturas y crispaciones. ‘Galicia está dando un ejemplo de que la lengua nunca debe enfrentar a los grupos políticos’, resumió la responsable socialista. Junto a ella, la portavoz de Educación del Grupo Parlamentario del Partido Popular, Manuela López Besteiro, apeló al galleguismo de su partido para defender su apoyo a un decreto que ‘garantiza el equilibrio entre las dos lenguas cooficiales y el respecto a la lengua materna, sea el gallego o el castellano’. Isto é o que dicía a voceira de Educación do Partido Popular no ano 2007. ¿Quen rachou o consenso plasmado na Lei de normalización e no Plan xeral? O Partido Popular; o Partido Popular, señor Baamonde. Aquí está a súa voceira naquel momento dicindo que lle parece excepcionalmente bo o decreto, que, por certo, se negociou con todas as forzas políticas, cousa que non se fixo na plasmación da súa nova política lingüística, que era o Decreto chamado "do plurilingüismo". Sábeno perfectamente, e dígoo en honor á verdade e dígoo en honor a unha situación que... De verdade, xa estou cansa de que se nos acuse continuamente ao anterior Goberno presidido polo señor Touriño –señor Baamonde, que fai xestos– de cousas absolutamente incertas, de invencións que son súas. Esta ruptura e esta confrontación viuse acelerada, loxicamente, cando o Partido Popular tomou o poder e puido levar adiante a súa nova política lingüística, que rachaba con todo o que tiñamos feito os partidos políticos neste Parlamento nos anos anteriores: rachaba coa Lei de normalización e rachaba co Plan xeral de normalización lingüística. Trae un decreto de plurilingüismo que foi rexeitado por todos, por todos, fronte ao anterior, aprobado por todos, incluíndo o Partido Popular. Foi rexeitado pola Real Academia Galega, polo Consello da Cultura Galega, polo Consello Escolar de Galicia, pola Mesa sectorial de educación, polos partidos políticos, polos sindicatos, polo Consello Consultivo e polas universidades. ¿Pero quen apoiaba isto? O Partido Popular unicamente. ¿É iso o consenso? ¿Isto é buscar o consenso? Pero, ademais, o que sabemos é que unha parte fundamental deste decreto non era legal e, polo tanto, foi anulado. Desprotexeron o uso do galego na educación infantil e non garanten a aprendizaxe das dúas linguas, e sábeno perfectamente. E os resultados estámolos a ver cinco anos despois. Hai un claro retroceso do galego na escola pública, e non o dicimos nós, dino ata organismos internacionais como o Consello de Europa, que advirte sobre a falta de apoio institucional e público á lingua minoritaria, que é o galego. Señor conselleiro, algo debería de dicirlle a vostede isto, esta chamada de atención do Consello de Europa, que non está precisamente manexado polo Partido Socialista. Nós, dende logo, seguimos pedindo a derrogación deste decreto e buscar unha norma de consenso, de verdadeiro consenso. Pero a política do Partido Popular vai máis alá deste decreto, faino dunha forma sutil, dunha forma realmente bastante perversa de desprestixio do idioma. Faino de múltiples maneiras; dende logo, está claro coa negación a utilizar a lingua galega en matemáticas ou en ciencias, como fai o decreto. ¿Por que non pode ser a lingua vehicular? Isto é considerala –e sábeo perfectamente o señor conselleiro– unha lingua de segunda, un desprestixio; que é máis importante o castelán e, dende logo, que é máis importante o inglés, a lingua do futuro, que o galego, que vostedes mesmos están insinuando que non serve para nada. Ten que estar aquí pero realmente non serve como lingua vehicular. Pero a min o que me molesta moito –e é unha actitude absolutamente perversa– é que vostedes falan sempre unindo o galego á palabra "imposición" e o castelán á palabra "liberdade". É unha unión, señor conselleiro –lea as anteriores intervencións e verá que neste Parlamento se produce sempre–: o galego é imposición e o castelán é liberdade. Os dous conselleiros de Educación e o señor voceiro afirman claramente sempre neste Parlamento que vostedes están aquí para garantir a liberdade dos que falan castelán. ¿E quen garante a liberdade dos que falan galego? Vostedes non, nunca o din, sempre din que están para manter a liberdade dos que falan castelán, coma se os que falan castelán estiveran dalgunha maneira reprimidos ou asoballados neste país. É que é un escándalo, señor conselleiro. Non se pode utilizar... Sabe vostede coma min perfectamente que a linguaxe nunca é inocente, nunca; e unir galego e imposición e castelán e liberdade é un ataque furibundo ao noso idioma. Igual que o é que vostedes manteñen continuamente no discurso público que a existencia de dúas linguas en Galicia –dúas linguas oficiais– é un problema, que é unha fonte de complicacións. Vostedes mantéñeno de forma continuada. É que é tanto como dicir que se o galego non estivera entón aquí estariamos moito mellor, e sabe vostede que non é de ningunha maneira certo, que ter dúas linguas é dende calquera punto de vista –lingüístico, educativo, social e mesmo económico– unha fonte de riqueza, de oportunidades e un elemento que debería ser de cohesión social, pero que vostedes converten nun motivo de confrontación. Non teño tempo para falar das súas políticas negativas, como é a caída dos orzamentos, e de moitos máis elementos; non teño tempo para falar diso. Por iso remato dicindo que nós imos apoiar, por suposto, a proposición de lei do Bloque Nacionalista Galego. Entendémolo –como dicían anteriormente os voceiros– como unha chamada de atención, como unha busca de consenso, como unha maneira de dicirlle ao Partido Popular que hai que poñerse a traballar por un consenso, que nós estamos abertos a ese consenso, pero sempre que ese consenso comece pola Lei de normalización lingüística e comece pola aplicación dun plan xeral de...
Remate, por favor.
...normalización. Aí si que estaremos. Se seguimos tendo un ataque furibundo ao noso idioma, aí non podemos estar. Moitas grazas.
Grazas, señora Burgo. Grupo Parlamentario Popular, señor Baamonde.
Moitas grazas, señor presidente. Moi bo día, señorías. Permítanme que empece por dicir que a proposición de lei que trae hoxe a debate o Bloque Nacionalista Galego nos parece unha proposición completamente inútil, unha proposición que rompe con todos os consensos en materia lingüística, perturbadora e que non ten outro obxecto que o de converter a lingua en centro do debate político. Empezou a señora Pontón por facer referencia a Rosa Parks. Señora Pontón, vaia por diante que precisamente o obxectivo da nosa política lingüística é a liberdade de uso e non discriminación por razón de lingua. Pero eu non lle recomendaría utilizar ese exemplo, equiparar a política lingüística co racismo. A clave do racismo sempre é o odio. Espero eu que non me queira dicir que a política lingüística do Bloque Nacionalista Galego está baseada no odio, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] imaxino que non será iso. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pero, en calquera dos casos, iso probablemente explica a razón de por que cada vez máis xente está desertando dese nacionalismo que encarna o Bloque Nacionalista Galego. [[Murmurios.]] E, mire, fala vostede da caverna. Aquí o único que hai parecido á caverna é a política cavernícola do Bloque Nacionalista Galego; polo menos, no sentido do mito da caverna de Platón, de vivir de costas á realidade e perseguindo as sombras da imposición lingüística que vostedes practican. Mire, falouse aquí de que o galego tiña problemas. Evidentemente que o galego ten problemas, pero –e non o digo eu– non está en perigo de desaparición –dino os redactores do Plan xeral de normalización lingüística–. Claro que ten problemas, pero ten os mesmos problemas que sofren todas as linguas minoritarias; é dicir, a ruptura da transmisión xeracional e o vivir nun contexto de globalización que fai que as linguas se utilicen como elemento de comunicación e non de identidade. Falábase aquí –creo que era o voceiro de AGE– do exemplo catalán; o exemplo, efectivamente, que representa a inmersión obrigatoria e a imposición normativa. Pois, miren, nós temos os datos do Instituto Galego de Estatística. Acaba de publicar un diario catalán datos relativos á situación do catalán en Cataluña, e miren o que resulta. Entende a lingua propia do país: en Galicia, o 95,8 %; en Cataluña, o 94,3 %; sabe falar a lingua propia do país: en Galicia, o 97 %; en Cataluña, o 80 %; sabe ler a lingua propia do país: en Galicia, o 97 %; en Cataluña, o 82 %; sabe escribir a lingua propia do país: en Galicia, o 83 %; en Cataluña, o 60 %; os que utilizan habitualmente o catalán como lingua normal: en Galicia, o galego, o 50,9 %; o catalán, o 36,3 %. ¿Quen dixo que a inmersión é mellor que o equilibrio das linguas, señor Ron? [[Aplausos.]] Para resolver ese problema plantexa a señora Pontón a vella teima da imposición normativa. Por certo, o galego nunca saíu dos seus problemas históricos a través da imposición normativa. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Nin o Rexurdimento nin as Irmandades da Fala nin a Transición optaron pola imposición senón pola política lingüística baseada sempre no consenso. Traen unha proposición que precisamente o que fai é romper todos os consensos en materia lingüística porque empezan precisamente por romper o máis fundamental de todos, que é o consenso normativo. A Lei de normalización lingüística, aprobada por consenso neste Parlamento, veu constituíndo o marco de referencia para a aplicación da Lei de política lingüística. Evidentemente, a lei tiña unha cuestión, que non estaba acompañada do conxunto de regras necesarias para o seu desenvolvemento, e por iso esta Cámara aprobou o Plan de normalización lingüística, que viña cumprir esa función. Os lexisladores daquel momento non lle deron ao Plan de normalización carácter de lei porque non o estimaron oportuno, como así o dixo o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. E non o estimaron oportuno porque consideraron que non debía de ser unha lei senón un documento marco, unha guía estratéxica para avanzar na penetración social do galego, fieis ao principio de que as linguas as falan as xentes e de que o seu futuro será o que a xente queira que sexa. Con esta proposta vostedes laminan a Lei de normalización lingüística, que queda subsumida nesta norma. Evidentemente, a Lei de normalización nunca lles gustou –xa a intentaron cambiar varias veces–, e non lles gusta porque a Lei de normalización parte do principio de coexistencia das linguas e da cooficialidade do galego e do castelán, e iso a vostedes non lles soa demasiado ben. Pero rompe tamén o acordo, o consenso, sobre a consideración do plan non como lei senón como documento marco, documento estratéxico para a penetración social do galego, e rompe tamén o criterio do Plan de normalización de partir da coexistencia das linguas. Dicíano os propios redactores na memoria de presentación: que o castelán non ten por que desaparecer, o que hai é que facer presente o galego; que o castelán é elemento de comunicación imprescindible. Pero, evidentemente, a vostedes esas cousas sóanlles mal. O documento que nos traen é un documento absolutamente inútil desde o punto de vista material e substantivo. En realidade, non é unha lei, é unha norma regulamentista. Vostedes o único que fan é transformar as regras de aplicación da lei e convertelas en norma. Por certo, o único substantivo que lle engaden é que o que no Plan de normalización se consideran estratexias e criterios de aplicación si o converten vostedes en precepto substantivo. Por iso é unha norma inútil, por iso o señor Ron, señora Pontón, lle explicaba claramente cales eran as carencias deste proxecto de lei. Por iso ningún dos grupos políticos que interveu aquí con anterioridade a min apoiou claramente o proxecto de lei en si mesmo considerado, na súa consideración substantiva. Todos lle expuxeron eivas notables, todos puxeron de manifesto que non é unha boa lei e que non ten a posibilidade de converterse en lei, aínda que, loxicamente, o apoien desde o punto de vista de que pode servir de base para un consenso. Moi especialmente a señora Burgo. Señora Burgo, vostedes, cando gobernaron, elevaron a responsabilidade en política lingüística e non quixeron nunca transformar este plan en lei. O señor Touriño –ao que vostede mentou aquí– partiu claramente da consideración do plan como un documento marco. O señor Touriño partiu da consideración do plan como un marco de coexistencia entre o galego e o castelán. Agora ben, señor Ron, é inútil, pero si que ten un modelo, que dicía vostede que non respondía a ningún modelo. Este plan claro que responde a un modelo claro dos tres criterios de normalización lingüística que se poden facer –o do monolingüismo social, o do bilingüismo e o de vivir cada un na súa lingua–. Se desbotamos o terceiro –que, loxicamente, levaría a un país confrontado por razón da lingua ao modo de flamencos e balóns– e se desbotamos o segundo, que é o que defendemos nosoutros, evidentemente, polo que está optando o Bloque Nacionalista Galego é polo primeiro modelo, o modelo de cooficialidade única e de presenza exclusiva do galego na vida pública. Evidentemente que están no seu perfecto dereito de facelo, pero para iso necesitan, loxicamente, o respaldo da maioría social de Galicia. Señora Burgo, dicía vostede que o Decreto do plurilingüismo de Galicia naceu sen consenso de ninguén e sen o apoio de ninguén. Oia, ten o apoio da maioría social de Galicia, que o respalda e o respaldou contundentemente. ¿Que máis apoio é o que necesita? ¡O apoio da maioría social! Están no seu perfecto dereito de facelo, pero non nos poden pedir a nosoutros que ratifiquemos a política lingüística do nacionalismo porque, evidentemente, se facemos iso, provocariamos un auténtico incendio sobre a lingua. En realidade, este plan que presentan non é outra cousa máis que a Lei de normalización lingüística do nacionalismo; non é outra cousa máis que a consagración do proxecto de inmersión obrigatoria no galego que vostedes defenden; non é máis que unha consagración do criterio da lingua como o camiño cara á soberanía. E miren unha cousa, ¿por que o fan? ¡Home!, eu creo que o fan por unha razón elemental e simple: acosados como están por forzas emerxentes no seu entorno, reducidos á consideración dun lugar acasarado, cedendo no seu predicamento social, necesitan recuperar as únicas bandeiras que lles quedan, a da lingua e a da soberanía; bandeiras para motivar a súa lingua e moi especialmente para afirmarse fronte aos demais na idea de que vostedes, o BNG, son os únicos defensores do nacionalismo en Galicia. Fagan o que queiran, pero nosoutros estamos plenamente convencidos de que o problema da lingua non se resolve nin a través da confrontación nin a través da imposición. E, señora Burgo, permítame facer unha consideración. Entendo que os outros grupos, sen estar moi conformes coa proposición de lei da señora Pontón, a apoien porque se moven no mesmo espectro, pero non acabo de entender a súa postura. Nosoutros o que lle dixemos sempre é que non teñen postura sobre a lingua, e vostede acábao de ratificar aquí agora mesmo. Non falou unha soa palabra do proxecto de lei da señora Pontón...,
Remate, por favor.
...falou de escusas e de discusións bizantizas que non viñan a conto. Mire, se vostede o que pretende é aliarse, formar unha pinza contra o Partido Popular, colocándose nun dos extremos co radicalismo nacionalista, deixando no outro extremo os outros radicais que defenden o castelán e cedernos a nosoutros o centro, a política de...
Remate, por favor.
...defensa da coexistencia pacífica e igualitaria das linguas, alá vostede. Que non lles acabe pasando –como xa lle dixen unha vez ao señor Cerviño– o que lles pasou aos romanos na batalla de Cannas.
Moitas grazas, señor Baamonde.
Ben, permítame...
Moitas grazas. Rematou xa.
Bueno, simplemente para dicir que, loxicamente, non imos votar a favor deste plan que nos propón.
Grazas. Grupo parlamentario autor da proposición de lei. Ten a palabra a señora Pontón.
Señora presidenta, señorías, eu quero, en primeiro lugar, agradecer aos grupos que hoxe van dicir e votar, que teñen palabra, que teñen criterio e que teñen respecto polos acordos que se adoptan neste Parlamento. Porque xa, como dixen na miña primeira intervención, hoxe non votamos aquí ningunha proposición de lei do BNG, votamos unha proposición de lei que hai máis de dez anos aprobou por unanimidade este Parlamento e que ten orixe nun proxecto que naceu dun goberno presidido polo señor Fraga e no que traballaron centos de persoas, e houbo un debate social e institucional nesta Cámara. Porque iso é o Plan xeral de normalización da lingua galega e iso é o que hoxe volvemos votar aquí con outra forma, que é forma de lei. Di o PP que isto non é unha lei, sen embargo, foi cualificado pola Mesa do Parlamento como unha proposición de lei; polo tanto, claro que ten, desde un punto de vista técnico, todos os atributos. Díxonos tamén aquí que é inútil, que é unha imposición, que é unha posición nacionalista..., todo un auténtico desatino en relación cos argumentos, que, ademais, son contraditorios en si mesmos, pero que sabe o Partido Popular –que vota en contra da toma en consideración– que, efectivamente, a súa aprobación claro que suporía un cambio importante en relación coa situación que hai neste momento. Por exemplo, o Decreto do plurilingüismo sería ilegal porque iría en contra dos principios desta lei. Pero é que vai en contra do Plan xeral de normalización da lingua galega, que é o que aprobaramos por unanimidade. Polo tanto, señores e señoras do Partido Popular, creo que se retratan vostedes con claridade. Hoxe o Partido Popular vota en contra do plan que aprobou este Parlamento por unanimidade no ano 2002, e ademais con demagoxia barata –en contra do idioma sempre–, dicindo que as medidas dese plan son unha imposición, cando son todas medidas que xa votaron neste Parlamento, e intentando crear unha confusión absolutamente estúpida e que vai en contra da normalización da lingua galega. É, desde logo, un momento moi triste. Pero miren, nós hoxe estabamos recollendo propostas que lanzaron entidades como Queremos Galego –¡que hai máis de 300 entidades detrás desta plataforma!– que mobilizou a miles de galegos en defensa do idioma, da Mesa pola Normalización Lingüística, que efectivamente está denunciando o apartheid e as posicións que no fondo son racistas contra o galego. Porque, nas súas intervencións, o que rezuman en moitas ocasións é racismo contra a lingua galega; porque, se non, como se entende que estean escandalizados cunha política de mínimos que o único que pretende é igualdade, que a lingua galega poida estar onde neste momento está excluída. ¿Por que, señores e señoras do Partido Popular, lle negan ao galego os atributos e os dereitos que ten calquera lingua? Porque é o que hoxe están vostedes facendo con esta iniciativa. Por certo –é curioso–, hoxe, o portavoz do PP non citou a Real Academia Galega; será porque, hai pouco tempo, o 30 de xaneiro, a Real Academia Galega pediu que era unha responsabilidade do Goberno galego asumir o Plan xeral de normalización, e que tiña que poñer en marcha as medidas previstas nel dun xeito programado. Aquí destápase toda esta palabrería que non ten nada que ver coa realidade. Seguramente, todo isto pasa porque houbo cambios que non teñen que ver co que di o Plan, senón coa posición política do Partido Popular. E hai unha foto que recolle un xornal El Correo Gallego –supoño que lles servirá a vostedes de referencia– onde vemos o anterior conselleiro de Educación reunido con Galicia Bilingüe, que di que é indecente o Plan de normalización impulsado por Fraga. Seguramente isto é o que hoxe vostedes están defendendo, a política da ultradereita en contra da lingua galega, porque é o que vostedes están falando. Da mesma maneira que temos tamén que volver a denunciar as súas mentiras, as súas mentiras en relación coa situación do idioma, e cos pasos que van dar. E que o único que realmente fan vostedes...
Vaia rematando.
...é contradicirse. Miren, Diario de Sesións do Parlamento de Galiza, 6 de xuño de 2006, moción do Grupo Popular por iniciativa de dona Manuela López Besteiro, a señora López Besteiro: "Señora presidenta. Señorías. Con esta moción, desde o Grupo Popular, vimos defender tres puntos: primeiro, que no comezo do próximo período de sesións se cumpra o Plan xeral que aprobou por unanimidade este Parlamento, que a Consellería de Presidencia asuma a súa coordinación e que na Comisión de Educación se estableza un grupo que faga seguimento das medidas do Plan xeral de normalización lingüística, que hoxe...
Remate, por favor.
...o Partido Popular di que é un artefacto do nacionalismo en contra do idioma e a favor da imposición." Realmente, señorías, eu hoxe agardaba de vostedes un pouco máis de rigor, agardaba de vostedes, sobre todo, un pouco máis de coherencia, e volvemos dicir: retrátanse no que son, non teñen palabra...
Moitas grazas, señora Pontón.
...ningunean este Parlamento, e o máis grave: actúan en contra da lingua galega. Quedan vostedes retratados. Moitas grazas.
Ben, pasamos á votación dos textos lexislativos. Votación do Ditame da Comisión 6ª, Industria, Enerxía, Comercio e Turismo, sobre o Decreto lexislativo polo que se aproba o texto refundido das disposicións legais da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de política industrial Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 40; votos en contra, 33. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado este decreto lexislativo. Votación do Ditame da Comisión 5ª, Sanidade, Política Social e Emprego, sobre o Decreto lexislativo polo que se aproba o texto refundido das disposicións legais da Comunidade Autónoma de Galicia en materia de igualdade Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 40; votos en contra, 33. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado este decreto lexislativo. Votación da toma en consideración da Proposición de lei, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, do Plan xeral de normalización da lingua galega Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 34; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada a toma en consideración desta proposición de lei
Continuamos co desenvolvemento da orde do día, co punto 2, que é o de comparecencias. Comparecencia da Sra. Conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, por petición propia, para informar sobre os plans do Goberno galego para venda de solo empresarial da Xunta de Galicia
Ten a palabra para a súa primeira intervención a conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, dona Ethel Vázquez Mourelle.
Grazas, señora presidenta. Señorías, comparezo a petición propia nesta Cámara para dar conta das medidas que puxo en marcha a Xunta de Galicia para incentivar a venda de solo empresarial nos parques que temos en Galicia. Unha política de impulso que nace co obxectivo prioritario de lograr que a nosa terra chame e mobilice investimentos, converténdose a medio prazo nun gran polo de atracción de empresas dispostas a apostar por este país para xerar emprego e para xerar riqueza. Un conxunto de actuacións que pretende ofrecer vantaxes competitivas a todas aquelas iniciativas empresariais que busquen emprazamentos para instalarse e para desenvolver novos proxectos ou novos plans de negocio, e que busca dar resposta ás demandas dos emprendedores e empresarios que queren desenvolver a súa actividade económica e crear postos de traballo na nosa terra, aquí en Galicia. Por iso a nosa obriga, o deber como Goberno autonómico, é tentar ofrecerlles as máximas facilidades para impulsar os seus proxectos e, deste xeito, contribuír á recuperación da nosa economía e, tamén, á creación de emprego. Porque a nosa obriga como Goberno é contribuír á creación de emprego e son os emprendedores os que teñen na súa man a chave para a creación dos postos de traballo. Neste camiño non partimos de cero, moitas e moi relevantes foron xa as iniciativas postas en marcha en materia de solo empresarial dende o ano 2009. Dous grandes exemplos son o Plan sectorial de áreas empresariais de Galicia e o Rexistro de Demandantes de Solo Empresarial. Comezando polo Plan sectorial de áreas empresariais de Galicia, unha planificación rigorosa que, tras un período de xestión arbitraria –teño que dicilo– nesta materia, introduce novos criterios obxectivos. Este plan avalía os posibles emprazamentos para os parques empresariais e deseña o desenvolvemento en función da súa idoneidade. Un documento que responde ao obxectivo de ordenación do territorio, porque habilitar espazos axeitados para o desenvolvemento empresarial é, sen dúbida, un exercicio de planificación territorial. E con este plan sectorial non só localizamos axeitadamente os parques, senón que gañamos tempo para a tramitación urbanística no momento preciso. Pero tamén nos dotamos dunha ferramenta importante –como dixen– o Rexistro de Demandantes de Solo Empresarial, que nos permite desenvolver de xeito prioritario aqueles parques nos que temos contrastada a demanda de solo. Dúas iniciativas que demostraron ser útiles na busca da eficiencia do investimento e do incremento de oportunidades para os nosos emprendedores. Pero, pese a estas medidas, a Xunta é a primeira que se decata de que os mellores resultados macroeconómicos non se trasladaron como quixeramos á microeconomía das familias. E, por iso, por este motivo, vimos que era preciso dar un paso máis, dar un paso máis para que Galicia se converta nun foco de investimentos empresariais e da creación de emprego. E por iso, os distintos departamentos autonómicos con competencias nesta materia, estamos a traballar intensamente, e coordinadamente, para desenvolver políticas transversais que permitan fortalecer as nosas industrias, os sectores produtivos, aproveitar as vantaxes de Galicia para converterse nunha plataforma loxística do sur atlántico europeo, apostar pola innovación e a investigación das nosas empresas, atraer novos proxectos á nosa comunidade, e impulsar a internacionalización e a apertura dos novos mercados. Para conseguilo, a Consellería de Economía e Industria, en colaboración coa Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, e o resto de organismos competentes, conta cunha ambiciosa estratexia de competitividade empresarial baixo o lema de Galicia Industria 4.0, que recolle medidas concretas, co que aspiramos a incrementar ao 20 % o peso da industria no produto interior bruto e a crear 50.000 empregos ata o ano 2020. Unha folla de ruta para que as nosas empresas gañen competitividade, e que, no eido concreto do solo empresarial, recolle rebaixas de ata o 50 % na venda das parcelas que son propiedade da comunidade e fai posible que as empresas beneficiadas desta venda de solo poidan contar co apoio financeiro que lles permita materializar as súas iniciativas. Como falabamos, unha das máximas prioridades da Xunta é poñer a disposición dos empresarios, alí onde o demandan, solo necesario para instalar e desenvolver os seus proxectos. Pero non se trata só de favorecer o acceso ao solo que requiren, senón tamén de ofrecerllo ás condicións máis vantaxosas posibles para que as nosas industrias estean mellor preparadas para competir, para dinamizar a economía e, polo tanto, para crear o emprego que Galicia necesita. Desde a Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, a través do Instituto Galego de Vivenda e Solo, traballamos, dende logo intensamente, para conseguir este cometido. Nos últimos meses vimos desenvolvendo políticas activas destinadas a facilitar o acceso ao solo empresarial coa posta en marcha de medidas que xa teñen demostrado a súa eficiencia, e con resultados, dende logo, cuantificables e tanxibles. Neste sentido, o pasado mes de xaneiro convocamos o primeiro concurso de venda de parcelas, neste caso nos parques industriais propiedade de Xestur –e no momento oportuno, no momento en que hai confianza empresarial, que é totalmente necesaria para investir–. Unha primeira convocatoria de solo empresarial a prezos bonificados entre o 15 % e o 50 % segundo a súa localización, sendo a maior bonificación para os polígonos situados nos lugares nos que é máis necesaria a actividade económica e tamén o emprego, nos plans Impulsa, Lugo e Ourense, Costa da Morte, Ferrol, e na zonas transfronteirizas con Portugal. Neste concurso teño que dicir que foron adxudicadas setenta e unha parcelas en vinte parques empresariais cunha superficie de máis de 192.000 metros cadrados, cun importe de venda de 6,7 millóns de euros. Esta primeira fase demostrou que existía demanda de solo empresarial, sempre que as condicións de venda foran e fosen favorables, pero tamén que a rebaixa inicialmente prevista do 15 % para os parques e as grandes cidades tiña que ser incrementada. E, por ese motivo, decidimos abrir unha nova convocatoria, unha nova convocatoria con descontos especiais do 30 % do solo industrial situada nestas grandes áreas urbanas. E o pasado 6 de abril rematou o prazo de presentación das ofertas deste concurso mediante o que se adxudicaron 21.000 metros cadrados por un importe de venda de máis de dous millóns de euros. Como ben saben, unha vez rematados os concursos de venda, as parcelas vacantes pódense adxudicar de forma directa coas mesmas condicións. E isto tennos permitido no que levamos de ano que teñamos adxudicadas, de forma directa ademais, 33 parcelas en 7 parques empresariais, cunha superficie de 39.000 metros cadrados e tamén cun importe, uns ingresos, de 2 millóns de euros. En definitiva, o resultado de venda de solo empresarial dos 33 parques industriais de Xestur Galicia creo que é altamente satisfactorio. Temos boas noticias, e así o certifican os datos. En menos de catro meses adxudicáronse 111 parcelas, 34 na provincia da Coruña, 63 na provincia de Lugo, 10 en Ourense e 4 en Pontevedra; un total de 252.400 metros cadrados adxudicados e un importe de venda de máis de 10,75 millóns de euros. Isto significa que no que vai de ano 2015 se deu un 30 % máis que nos dous últimos anos xuntos, 2013 e 2014, e o máis importante, que os proxectos asociados a este solo empresarial que adxudicamos suporán un investimento de preto de 170 millóns de euros, que se ten que realizar en tres anos e que supón a creación de 5.600 postos de traballo directos e indirectos, unhas cifras suficientemente significativas que demostran ás claras o éxito, dende logo, da medida. Estamos a falar, polo tanto, de boas noticias porque vender solo industrial supón activar proxectos de negocio e, dende logo, dinamizar a economía e tamén o emprego. Pero non nos damos por satisfeitos. A nosa intención é continuar camiñando na senda do impulso empresarial poñendo á disposición o solo en condicións axeitadas. Porque, señorías, dende logo que facilitar o desenvolvemento de novos proxectos é crear novas oportunidades aos galegos e ás galegas de atopar un emprego. E por iso de maneira inmediata imos activar unha segunda fase, unha segunda convocatoria, que prevé rebaixas tamén do 50 % nos parques xestionados polo Instituto Galego de Vivenda e Solo. Así, tras a aprobación do decreto de solo empresarial por parte do Consello da Xunta o pasado 23 de abril, que foi publicado o pasado 27 de abril no Diario Oficial de Galicia, a finais deste mesmo mes de maio procederemos á segunda convocatoria; unha convocatoria do concurso de solo empresarial que permitirá poñer á venda con prezos bonificados 460.000 metros cadrados en 21 parques empresariais propiedade do Instituto Galego de Vivenda e Solo; 80.000 metros cadrados de superficie en 5 parques da Coruña, 150.000 metros cadrados en 7 polígonos na provincia de Lugo –nos que destaca o porto seco de Monforte–, 190.000 metros cadrados na provincia de Ourense –nos que destaca a ampliación do polígono de Pazos en Verín, e o resto en tres parques propiedade do Instituto Galego de Vivenda e Solo na provincia de Pontevedra. En total, case 500.000 metros cadrados de solo industrial pertencente a 21 parques empresariais do Instituto Galego de Vivenda e Solo, que serán con prezos bonificados entre o 30 % e o 50 %. E, como diciamos, todas estas medidas forman parte dunha política integral, dunha estratexia global e dunha acción coordinada do Goberno galego de cara a impulsar a iniciativa empresarial e a atracción de investimentos á nosa comunidade. Non nos conformamos coa bonificación das parcelas industriais. Por iso, en colaboración coa Consellería de Economía e Industria, a Xunta de Galicia pon en marcha actuacións complementarias non só para facilitar o acceso, senón para facilitar o financiamento dos proxectos empresariais. Estou a falar do convenio que asinamos hai pouco entre o Instituto Galego de Promoción Económica, o Igape, o Instituto Galego de Vivenda e Solo e tamén Xestur Galicia; un acordo que vén consolidar o acceso ao solo empresarial da Xunta de Galicia a prezos reducidos mediante concursos públicos de solo propiedade do IGVS e de Xestur, pero que tamén recolle medidas adicionais para que as empresas beneficiadas desta venda poidan acceder ao financiamento e poidan facer realidade os seus proxectos. E tamén favorecerán o acceso ao financiamento bancario para proxectos de investimento que se vaian implantar nos parques industriais. Estamos a falar de préstamos directos e de garantías, ata o 40 % do custo dos proxectos empresariais e de axudas ao financiamento; reducirase o custo financeiro dos préstamos bancarios. É, en definitiva, un acordo de colaboración que estimula a iniciativa empresarial e a atracción de investimentos a Galicia e que contribúe a fixar tecido empresarial competitivo e de calidade na nosa comunidade autónoma. Coñecemos o mercado e sabemos que non se trata só de abaratar solo e de facilitar o acceso de diferentes formas. E por iso a política de solo industrial do Goberno se viu reforzada coa aprobación, por parte do Consello da Xunta o pasado 23 de abril, do Decreto polo que se regula o réxime xurídico do solo de propiedade do IGVS; un decreto que, como dixen, fai posible establecer bonificacións no prezo de todos os parques empresariais do Instituto Galego de Vivenda e Solo, pero que tamén inclúe medidas novidosas que seguro que favorecerán e incentivarán a actividade económica e a creación de emprego en Galicia. Estamos ante unha norma exclusiva que regula o solo empresarial, diferenciándoo claramente do solo residencial e que recolle como unha das principais novidades a flexibilización na forma de pagamento do solo empresarial. Así, fronte á rixidez que existía na normativa anterior do ano 2007 e que obrigaba os adquirentes a pagar o 100 % antes da escritura, este novo decreto permite establecer aprazamentos de pago, ao mesmo tempo que regula a permuta de solo por edificación. Ademais, este decreto recolle expresamente a posibilidade da adxudicación de parcelas por dereito; é un dereito de superficie co obxectivo de reducir o custo do solo para as iniciativas empresariais interesadas neste tipo de adxudicacións. Este procedemento, unha fórmula distinta de comercializar solo público en Galicia, xa lles permite ás empresas adquirir non a titularidade do solo, senón o dereito de empregalo e de construír nel as instalacións para o seu proxecto. Por outra parte, a nova norma establece a posibilidade da adxudicación directa de parcelas cando se trate de ampliacións de parques empresariais xa existentes. Neste caso poderase realizar a adxudicación directa de parcelas lindeiras con outras fases anteriores, sempre que sexan necesarias para a expansión empresarial da empresa xa instalada no parque. Será posible, ademais, a adxudicación directa a favor de fundacións públicas autonómicas ou de empresas de capital participativo pola Xunta de Galicia e cando se trate tamén de permutas de solo ou foran reservadas polo procedemento establecido no Rexistro de Demandantes de Solo Empresarial. Igualmente, poderán adxudicarse de forma directa parcelas de proxectos empresariais declarados singulares; aqueles que teñen carácter estratéxico pola súa actividade, polo gran impacto económico e porque crean un número elevado de empregos ou porque necesitan gran extensión de terreo para a súa implantación. E, por último, como outra das medidas máis salientables, establece a posibilidade da adxudicación de solos aínda non urbanizados a empresas que, polas características do seu proxecto, precisan de grande superficies. Así, a adxudicación de solo non urbanizado permitirá que a urbanización se adapte perfectamente ás necesidades da industria, da factoría, facilitando, dende logo, a súa implantación. Señorías, estamos ante un novo modelo, un novo modelo de desenvolvemento de solo industrial público máis flexible, máis adaptado ás necesidades dos nosos emprendedores. Muda a concepción de venda de solo industrial, recolle medidas inéditas ata agora na Comunidade Autónoma, establece novos mecanismos para ofrecer e favorecer o acceso ao solo empresarial co obxectivo de seguir dinamizando e de servir ao factor dinamizador de crecemento e desenvolvemento do sector do noso territorio. En definitiva, poñer medidas, poñer mecanismos para crear emprego, crear investimentos, crear riqueza e tamén ser máis competitivos, que as nosas empresas sexan máis competitivas. Señorías, tratei nesta miña primeira intervención de expoñer coa máxima claridade as medidas que o Goberno galego ten adoptado en materia de solo empresarial para crear investimentos, para crear empregos, para crear riqueza e para ser máis competitivos; unha actuación que responde a unha política de solo empresarial coordinada e planificada e que parte da concepción de que a dotación e o desenvolvemento de solo industrial é esencial e prioritaria se queremos acadar o progreso e a dinamización económica da nosa comunidade. A pesar de que a maior parte destas iniciativas se puxeron en marcha hai pouco tempo –pero insisto que no momento oportuno– e que algunhas delas aínda non entraron en vigor, xa teñen permitido en Galicia que se estea a rexistrar un incremento notable na venda de solo empresarial. Como xa dixen, no que levamos de ano 2015 vendeuse, adxudicouse, un 30 % máis de solo que nos dous últimos anos xuntos. E o máis importante, os proxectos asociados a este solo suporán investimentos de 170 millóns de euros, que teñen que realizarse en tres anos, e a creación de 5.600 novos postos de traballo en Galicia. Estamos convencidos de que a venda de solo empresarial seguirá rexistrando unha tendencia ascendente nos próximos meses. E así o parece certificar a demanda que temos xa acreditada nos parques como o de Monforte de Lemos, tamén no de Palas de Rei e tamén no de Verín. É unha situación que nos permite marcarnos un ambicioso obxectivo neste ano 2015, cando estamos iniciando a senda da recuperación económica. Un obxectivo ambicioso é que agora o 2015 sexa o ano do último decenio no que a Xunta de Galicia consiga vender máis superficie industrial. Estamos traballando para que este ano 2015 sexa o ano no que se venda máis solo empresarial dende o ano 2005. Porque estamos ante un conxunto de medidas coas que o Goberno galego ofrece condicións favorables e vantaxosas para todas aquelas empresas que queiran investir en Galicia, xerar actividade, riqueza e postos de traballo. E por ese motivo temos tamén previsto solicitar medidas semellantes a Solo Empresarial do Atlántico, na que a Xunta de Galicia participa no 15 %, e que xestiona unha boa parte do solo empresarial en Galicia. Pediremos á Sociedade Pública SEA que aplique nos seus parques os mesmos descontos no prezo do solo que o Goberno galego está a ofrecer con éxito nos parques empresariais da súa titularidade. E estamos seguros de que deste xeito seremos capaces de atraer aínda máis investimentos que dinamicen a economía aquí en Galicia. En conxunto, estamos falando de actuacións que traerán novos proxectos á nosa comunidade; proxectos que seguro que actuarán como focos impulsores do emprego e da economía en Galicia, porque os novos proxectos, dende logo, traen novas oportunidades para os galegos e as galegas. Pola miña parte, nada máis. Moitas grazas.
Grazas, conselleira. Rolda dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto, señora Martínez.
Grazas, presidenta. Bo día, señora conselleira. Falou vostede do novidoso deste plan. E pediríalle por favor que me explique o novidoso, porque non pillei nada novidoso; á parte de subvencións e de máis axudas económicas aos empresarios sen máis criterios, eu non mirei nada, dende logo, que fora innovador. Fala dun resultado de vendas satisfactorio: en catro meses, 111 parcelas, que superan un investimento de 170 millóns en tres anos, e a creación de 5.600 empregos directos e indirectos. Titular de propaganda. Nunca neste país se crearon tantos empregos como en campaña electoral. Levamos –campaña tras campaña–... Se se crearan todos os empregos que o Partido Popular promete nas campañas, teriamos que buscar inmigración para vir ocupar os postos de traballo porque non seriamos capaces de cubrilos nin sequera cos galegos que hai no exterior. Vostedes, por prometer en campaña...; é algo realmente incrible. E xa o dos 170 millóns que veñen por aí, pois tamén son as contas da vella. Vostedes tiran para diante y se les queda bien el número, dálles igual que sexa real ou non, o importante é a noticia na prensa. O plan consolida o acceso ao solo empresarial da Xunta de Galiza a prezos reducidos –din–, con bonificacións máximas do 30% ou do 50 % en 55 parques galegos; un 50 % para os plans Impulsa Lugo, Ourense, Costa da Morte, Ferrol e zonas fronteirizas, e o 30 % no resto de Galiza, independentemente de que sexan zonas urbanas ou rurais. É dicir, Galiza é todo un campo aberto, é todo igual, e o apoio que necesita é todo exactamente igual. Ademais, ofrece a oportunidade de financiar ata o 40 % o custo do proxecto, e o Igape tamén vai dar préstamos directos do 20 % do custo, avalará outro 20 % e ademais hai unha subvención do tipo de interese dun punto porcentual para os plans Impulsa Lugo, Ourense, Costa da Morte, Ferrol e zonas fronteirizas e un 0,5 % no resto dos emprazamentos. E aquí é onde tiña que vir a novidade, ou realmente a aposta da Xunta pola industria deste país. Entón, eu pregúntolle: ¿estas axudas van ser para todos os proxectos? ¿Os proxectos deben de ir ligados á creación de emprego de calidade ou non ten ningún tipo de compromiso a empresa que se instale para recibir estas axudas? ¿Existe algunha planificación dos parques por parte da Xunta? ¿Sabe como os quere planificar en función de que tipo de actividades serían as recomendables en cada parque para poder atraer esas empresas en función dos servizos que necesitan os tipos de empresas que se instalen e en función deses plans de desarrollo industrial –que eu entendo que a Xunta non nos conta á oposición, pero que os ten na cabeza, que os ten no papel e sabe onde quere levar industrialmente este país–? Non podería ser doutra forma facer un plan de solo industrial sen que a Xunta saiba ou teña un plan de industria. Polo tanto, ¿van dotarse os parques dos servizos necesarios –de garderías, centro médico...– para atender as urxencias ou accidentes laborais, compartidos por todas as empresas, como se leva demandando dende hai anos polos propios empresarios? E imos poñer un exemplo do que a Xunta entende por un parque empresarial e polo apoio ao parque empresarial: quince anos en obras, 127 millóns de diñeiro público, un desterro de 4 millóns de metros cadrados inservible. Esta é a ficha da Plisan, a maior área de solo industrial de Galiza, que acaba de recibir unha nova inxección de 20 millóns de euros por parte da Xunta, Consorcio da Zona Franca e Autoridade Portuaria de Vigo, para intentar por enésima vez o seu desbloqueo. Será cousa de reducir o macroproxecto a un simple polígono de 700.000 metros para poñer á venda no ano 2017. O problema é que, despois de tres lustros, non existe demanda; esa demanda da que a Xunta nos fala. O sector loxístico non entende como unha infraestrutura de semellantes dimensións non conta cunha boa comunicación por tren, e nin sequera contempla unha estación terminal de carga cuberta para mercancía que non se poida mollar. Mitsubishi saíu espantada ante un proxecto que estaba cheo de irregularidades urbanísticas e cargado de denuncias polo proceso de expropiación. Os 20 millóns cos que agora tres administracións intentan relanzar o porto seco de Vigo agrandan a factura desta obra interminable ata case os 150 millóns de euros. ¿En que se investiu o diñeiro? Só o proceso de expropiacións superou os 50 millóns de euros, co metro cadrado pagado a 15 euros. A esta cantidade hai que engadirlle o orzamento da autovía AG-51, un vial de 5 quilómetros que superou os 22 millóns. As obras de movemento de terra ascenderon a máis de 20 millóns, e as indemnizacións pagadas aos propietarios e o inicio das obras de urbanización completaron a factura. Mentres, a Plisan eterniza a súa posta en funcionamento. A 8 quilómetros, ao outro lado da fronteira, Portugal pon en marcha o maior parque empresarial do norte do país, Minho Park, cunha superficie de 50.000 metros cadrados emprazados en Monção, a prezos similares aos que tiñan hai uns anos, desde vinte metros o euro cadrado, cunha capacidade para coller 80 presas e xerar 1.200 empregos. A intención da Cámara de Viana e Monção é captar inversión de provedores da industria do automóbil. Nos polígonos fronteirizos de Valença a metade das empresas instaladas xa son galegas e os parques construídos máis próximos a Tui xa están saturados por empresas tamén galegas. Pero isto só foi a resposta a unha política do solo industrial errada. Mentres que en Valença se venderon os parques a 60 euros o metro cadrado, en Galiza se pagaba a 300 euros o metro cadrado. Durante estes anos de anulación do proxecto do porto seco, o norte de Portugal foi igualando os metros cadrados do solo industrial galego, polo que Galiza foi levando, foi deixando que as súas empresas foran marchando de Galicia para instalarse en Portugal dende o ano 1989, e –volvo repetir– co aplauso tanto do presidente da Xunta como do conselleiro de Industria a Citroën, cando reclamaba ás empresas auxiliares que traballan para ela que se instalaran en Portugal porque era moito máis barato o solo e moito máis barata a man de obra; é dicir, a Xunta, por un lado, tráenos aquí un plan para incentivar a venda de solo industrial, pero, por outro lado, aplaude cando as multinacionais lles piden ás empresas que se instalen en Portugal. Desde Viana a Melgaço xa hai 23 parques industriais; o que está máis lonxe está a 50 quilómetros da fronteira de Tui. Entre Valença e Monção contarán cunha plataforma loxística e outro parque empresarial que sumarán 1,4 millóns de metros máis. Portugal oferta terreos case a prezo de custo, elimina barreiras burocráticas e os custos laborais, evidentemente, non son competitivos, non podemos competir con eles. O prezo medio, na maioría dos parques, está entre os 20 e os 35 euros e, se son privados, como moito chegan a 45 euros metro cadrado. Diso se trata, de competir, polo tanto, vía servizos, infraestruturas e facilidades para a loxística, non de competir en salarios ou en prezos máis baixos nin en falta de calidade. As empresas que xeran alto valor engadido necesitan acceso a servizos de calidade e teñen necesidades loxísticas que garantan o transporte ou o almacenamento dos produtos, non é só unha cuestión do prezo do solo. A Plataforma Loxística de Valença disporá de tren, dun transporte de tren, a través da liña O Porto-Vigo; polo tanto, non vexo que este plan vaia dar resposta ás necesidades que realmente teñen as empresas para poder instalarse en Galiza. Voulles explicar por que este plan vai fracasar dun xeito que o entendan: vai fracasar porque non avaliou os plans anteriores, vai fracasar porque carece da máis mínima autocrítica, vai fracasar porque para redactar un novo plan debe ser o exixible, ou debe exixirse, que rectifiquen os erros detectados nos anteriores –claro que para iso primeiro tiveron que avaliarse– e debe presentarse a un debate parlamentar –non a unha presentación, senón ao debate parlamentar– para que a oposición faga achegas e poidamos ser quen de dar unha resposta ás empresas, e ademais, despois, unha vez aprobado ese plan no Parlamento, debería de desenrolarse e dotarse economicamente o plan aprobado. Vostedes só veñen aquí en campaña electoral con propaganda, non teñen ningunha intención de que a oposición poidamos achegar a este plan ideas, iniciativas e melloras; vostedes non teñen tampouco intención de cumprir o plan, o único que nos di este plan é que vostedes están dispostos a seguir dando diñeiro a empresas amigas, sen ningún tipo de compromiso para a creación de emprego estable e de calidade no noso país. Nada máis e moitas grazas.
Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señor Pombo.
Grazas, señora presidenta. Señoras e señores deputados. Señora conselleira, despois de escoitar a súa comparecencia sobre os plans de venda de solo empresarial na Galiza, teño a sensación de escoitar non sei se por terceira ou se por cuarta vez a solución de todos os males do desenvolvemento industrial do noso país. Acaba de dicírnolo vostede, que imos traer empresas e que imos crear postos de traballo, pero xa levan feito moito, porque primeiro deseñaron o Plan sectorial de solo industrial, despois o Rexistro de Demandantes de Solo Empresarial e nesta ocasión a estrela é outra volta a venda do solo industrial. Mais é a segunda fase, a segunda fase da activación do famoso programa de venda de solo empresarial, que contempla bonificacións no prezo do solo, entre un 30 % e un 50 % e a posibilidade de aprazamento e de pagamento das parcelas e solo nas condicións máis vantaxosas; a segunda fase, nunha palabra, da axenda de competitividade industrial, que seica vai conseguir a venda de 252.400 metros cadrados, vendidos xa. Pero non dixo nada do tema da especulación deste solo, non sei se o aclarará no segundo tema. A Xunta, desde logo, vai activar esta segunda fase no mes de maio, no mes das flores. Coas eleccións, señoras e señores deputados, chegan as solucións. Coas eleccións chega a incentivación da actividade empresarial: bonificación-prezo, flexibilización das formas de pago, posibilidades de adxudicación directa, ampliacións de parques empresariais, posibilidade de permutas, tamén adxudicación directa para proxectos empresariais singulares que van crear moitísimo emprego, moitísima riqueza, moitísimos investimentos e que van facer de Galiza a industria máis competitiva eu penso que de Europa; seica un novo modelo de xestión, señoras e señores deputados, Galiza na cabeza do desenvolvemento industrial de Europa. En xaneiro seica comezara a primeira fase deses 252.000 metros cadrados. Coa segunda parece ser que imos chegar a 462.000 metros cadrados nos 21 parques do IGVS. Os proxectos seica asociados polo solo vendido chegarán aos 170 millóns de investimento e levarán consigo 5.625 postos de traballo máis para o noso país. A propaganda, señoras e señores deputados, dende logo, non ten prezo. A propaganda da primeira fase tampouco estaba nada mal. A Xunta deseñara daquela a axenda para modernizar a industria galega e para crear –escoiten, señores deputados– 50.000 postos de traballo ata o ano 2020; a axenda famosa Galiza Industria 4.0, na busca dunha industria competitiva, diferenciada, xeradora de emprego. Alá polo mes de Santos do pasado ano esta axenda seica ía converter e modernizar a industria galega a través da innovación; pretendía reforzar os nosos sectores estratéxicos –agroalimentario, automoción, naval, forestal e téxtil–, os postos de traballo, señora conselleira, agroalimentarios e forestais, tamén ía impulsar sectores emerxentes como a aeronáutica e a biotecnoloxía. O segredo: solo industrial accesíbel, o máis accesíbel do mundo, rebaixa nas zonas Impulsa Ourense, Ferrolterra, Lugo, Costa da Morte e fronteira portuguesa, impulso da fábrica intelixente e internacionalización da empresa galega. A propaganda da primeira fase tampouco estaba nada mal. Á propaganda da primeira e segunda fase deberiamos sumarlle a anunciada polo anterior conselleiro, que tamén houbo unha fase anterior. No mes de setembro do ano 2013 o señor Agustín Fernández presentaba aos empresarios galegos o plan de impulso para a venda do solo empresarial de Galiza. Dicía daquela que era unha prioridade para o Goberno da Xunta activar non só a venda do solo empresarial, senón tamén colaborar na actividade de novos proxectos empresariais que supoñerían a chegada da actividade, do emprego e da riqueza. Hai máis dun ano. ¿Onde está todo isto, señora conselleira? Daquela falaba de máis de 2 millóns de metros cadrados nas catro provincias galegas. Hai máis dun ano, señora conselleira, Agustín Hernández dicía daquela que o Goberno galego tiña unhas activacións singulares: Plataforma Loxística Industrial Salvaterra-As Neves, porto seco de Monforte... ¡Hai máis dun ano, señora conselleira! ¿Cal é a situación destes proxectos singulares?, ¿cal a actividade?, ¿cal o emprego e cal a riqueza empregada? Porque xa está ben de anunciar primeira, segunda, terceira fase do solo industrial. Falaba daquela –no se lo pierdan, señoras y señoras diputados– o Goberno galego de que no eran só 2,8 millóns de metros cadrados de superficie de parque senón que había outros 3,6 en planeamento aprobados e outros 5,4 en fase de realización de proxecto; liñas de actuacións abundantes, medidas administrativas, económicas, sistemas de negocio, medidas de colaboración... De todas estas fases, a única certeza é que son medidas publicitarias, medidas de propaganda. ¿Publicidade? Canta se queira: axenda para modernizar a industria galega, primeira fase, 50.000 postos de traballo, e, nesta segunda fase, baixaron un pouco, pero falan de 5.600. Un ano despois, ¿cal é a realidade? Fora propaganda. No pasado ano a actividade industrial, cando no Estado español subiu un 2,3 %, en Galiza baixa un 2,5 %. O crecemento do PIB, cando en España sobe un 1,4 %, en Galiza baixa un 0,5 %. O problema fundamental da industria non é o prezo do solo empresarial. Señora conselleira, o que falla é unha política industrial seria e rigorosa, a pesar dese decreto que nos veñen de anunciar, o 63/2015, sobre a flexibilidade da transferencia do solo. Todos sabemos que durante anos os gobernos anteriores ao señor Feijóo executaron parques de solo empresarial con altos estándares de calidade nos servizos, proxectados con multitude de tamaños de parcelas para adecuarse a calquera tipo de actividade –xa digo, antes do señor Feijóo–. ¿Que fixo o señor Feijóo con todo este solo? Recortar a inversión, paralizar a creación de solo, facer propaganda, como vimos hoxe, e flexibilizar a venda, a valoración dos custos. A Consellería de Industria, por outro lado –por moita propaganda que se estableza–, recorta a súa inversión. A Consellería de Industria o ano pasado só executou o 61 % do seu orzamento, e no capítulo VII, Transferencias de capital, para todas estas cousas que nos acaba de falar a conselleira, só o 52,2 %. No Plan galego de investigación, o desenvolvemento á innovación, a execución, non chegou nin ao 65 %. Se consideramos as variacións do 2009 ata hoxe, o recorte supón máis do 24 %. En innovacións, os orzamentos da Xunta no último ano recortáronse un 7 % no 2014, de 110 millóns a 103, pero se nos fixamos no 2009 o recorte foi do 47 %, menos de 94 millóns; o índice de confianza empresarial baixa no Estado un 0,1 %, pero en Galicia case un 8 %; a formación bruta de capital, a metade que no Estado. Todas as inversións son poucas. Sen cambio de modelo produtivo nin orientación estratéxica o abaratamento do solo industrial non resolve o problema do desenvolvemento industrial de Galiza. Vou rematando, señora presidenta, dicindo que respecto dos plans de venda do solo empresarial, efectivamente, se venderá moito solo empresarial –supoño que ese 30 % do que vostede fala–, moita venda de solo, pero o único que sabemos os galegos e as galegas é que isto equivale a moita propaganda. A solución non é máis propaganda e mesmo tampouco é a volta á especulación do solo, como ocorría en épocas pretéritas, que había solo para especular. Aqueles empresarios que seica tiñan proxectos compraban a 5 e vendía a 25. A Galiza, dende logo, non lle interesa a especulación do solo, interésalle o desenvolvemento industrial real, pero con números, non propaganda. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Pombo. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, don Ramón Vázquez.
Bo día a todos e a todas. A realidade é que imaxino que o Parlamento non pode permanecer alleo á actualidade do noso país, e a actualidade do noso país hoxe é que un medio de comunicación nacional fixo público os documentos do tesoureiro do Partido Popular, o señor Rosendo Naseiro, nacido en Vilalba, home de confianza de Fraga, presidente deste país durante máis de quince anos, onde se demostra a existencia dunha contabilidade B, que manexou fondos por riba dos 200 millóns de pesetas da época, e a existencia dunha contabilidade B do Partido Popular dende os seus inicios; un partido que tamén gobernou Galicia durante trinta dos trinta e catro anos da nosa autonomía. E isto ten moitísimo que ver co noso atraso económico, co noso atraso industrial e co noso atraso empresarial. A verdade é que escoitei atentamente a comparecencia da señora conselleira e teño que dicir que semellaba a comparecencia dunha executiva dunha inmobiliaria, a dunha vendedora dunha inmobiliaria. Falouse de descontos, de bonificacións, de parcelas, pero non se falou nada de planificación, de proxecto industrial, de proxecto empresarial para Galicia. Todo iso luciu pola súa ausencia, e é precisamente esa falla de planificación en materia de política industrial e empresarial o que provoca a situación actual de grave crise para o noso país. E esa falta de política empresarial e industrial ten o seu fiel reflexo tamén no deseño do mapa de polígonos industriais e polígonos empresarias do noso país. Na actualidade en Galicia hai 121 polígonos empresariais. O 40 % dos concellos galegos teñen o seu propio polígono empresarial, 117 dos 314 existentes. Dende finais dos anos noventa a Xunta de Galicia investiu máis de 500 millóns de euros en polígonos empresariais, ao que debera engadirse o diñeiro investido polos propios concellos, a Unión Europea, o Estado central, etc. Os polígonos empresariais acumulan, polo tanto, investimentos multimillonarios. Na actualidade Galicia dispón –segundo os datos oficiais dispoñibles no Igape– de 47 millóns de metros cadrados de solo empresarial, incluídos os xestionados por Xestur, o Instituto Galego de Vivenda e Solo e por SEA. Na actualidade en Galicia, ao mesmo tempo, hai máis de 7 millóns de metros cadrados de solo industrial –a solo industrial baleiro, referímonos–. A pesar desta situación, o Plan sectorial de ordenación de áreas empresariais e as intencións do Goberno galego son crear millóns de metros cadrados de novo solo industrial, de novo solo empresarial, nos vindeiros anos. Dito doutro modo, despois dunha burbulla de solo empresarial da que aínda non saímos, estamos xa preparando outra. E, para resolver este problema, este evidente problema, ao Goberno galego non se lle ocorre outra idea que poñer a prezo de saldo o solo empresarial do país, ofrecendo bonificacións do 50 % –da metade do seu prezo– nun 65 % do solo dispoñible na actualidade. Esta é unha evidente mostra da falla de criterio deste goberno; unha falla de criterio que, ademais, ten dúas fases igualmente eivadas: Unha primeira fase na que se impuxeron uns prezos abusivos no solo empresarial público, taponando e obstaculizando o establecemento de empresas e industrias en Galicia, como aconteceu –xa se mencionou aquí– coa fuga de empresas cara ao norte de Portugal debido ao atraso na posta en marcha nos prezos do solo industrial e do chan industrial dispoñible. Agora, quince anos despois de que se prometeran, por exemplo, no caso da Plataforma Loxística de Salvaterra do Miño-As neves, ponse a prezo de saldo o solo dispoñible, e nesta segunda fase moitos dos que compraron parcelas a un determinado prezo ven como esas mesmas parcelas valen a metade do que pagaron eles, propiciando unha especulación evidente. Polo tanto, hai moitos industriais, moitos empresarios, que se senten estafados por este goberno por ter pagados uns prezos que naquel entón consideraban abusivos. Esa é claramente a incerteza, a inestabilidade, a falta de previsión que provocan as políticas deste goberno galego. E, polo tanto, agora esta consellería preséntase e fai como unha inmobiliaria, como dicía antes: anuncia metros cadrados a prezos redondos, solo empresarial en Galicia; unha campaña de márketing coma se fora isto unha inmobiliaria onde a política industrial, económica e empresarial deste goberno é a venda de parcelas de solo industrial. ¡Toda unha innovación en materia de desenvolvemento económico para o noso país! Polo tanto, todo este cúmulo de desatinos, todo este cúmulo de políticas erráticas, de ausencia dunha política industrial clara e definida para Galicia ten unha relación evidente co deseño do noso mapa do solo empresarial, porque nós entendemos que ese deseño do mapa do solo empresarial ten que ir parello e da man do deseño dunha política industrial para o noso país. Pero o problema é que Galicia non ten política industrial, a non ser que entendamos por política industrial o desmantelamento da nosa industria; niso si que son verdadeiramente eficaces. Galicia perdeu 10.000 empresas –¡10.000 empresas!– en cinco anos, segundo os datos oficiais do Instituto Nacional de Estadística. Galicia perdeu 40.000 empregos no sector industrial, 2.500 deles no último trimestre, se temos en conta os datos do INE referidos a xaneiro de 2015. Esta debe ser esa sonada e tan traída e levada recuperación económica. Pero é que esta absoluta desfeita no sector industrial afecta todas as áreas e todos os sectores: no sector da alimentación, no sector textil, no sector da madeira e do papel, nas industrias extractivas, no sector enerxético... A sangría económica e a sangría de emprego do noso país é aguda e acuciante. ¿E cal é a solución? Poñer en saldo o solo industrial. Sangría tamén na taxa de ocupación en emprego industrial, como diciamos, coa perda de 40.000 empregos. Nesta situación, neste contexto, cabería preguntarse cales son as intencións reais do Goberno. ¿Cales son as intencións reais? Pois neste momento, en plena campaña electoral, vender unha política eficaz cando sabemos que se está a facer todo o contrario. Galicia foi durante o ano 2014 a comunidade de todo o Estado cun maior descenso no índice de produción industrial, un 4,1 % menos. Se tomamos en conta os datos de xaneiro do 2015, o índice de produción industrial descende un 4,8 %. Por iso, nós entendemos que vostede, señora conselleira, o Goberno galego, debera de aclarar que vai facer e como van ocupar o solo industrial baleiro e como vai favorecer que iso implique un desenvolvemento industrial e empresarial para Galicia; quen e como vai ocupar eses 7 millóns de metros cadrados de solo industrial dispoñible baleiro no futuro, porque, se non hai empresas, se non hai industria, dificilmente se vai poder ocupar ese solo industrial. En definitiva, ¿cal é a súa planificación?, ¿como se vai ordenar o solo industrial? Porque a obriga do Goberno non é cementar os nosos concellos e cidades sen previsión, sen estimación de beneficios, sen estudos racionais de desenvolvemento industrial. O Goberno debe de facer un estudo de demanda do solo industrial, planificar, permitir unha distribución ordenada, favorecer a sectorialización, a especialización e a innovación industrial. Iso si que é facer política industrial para un país. O Goberno galego debe mellorar tamén a xestión das infraestruturas existentes nos polígonos empresariais do noso país, debe mellorar a dotación dos polígonos empresariais en marcha e viables en materia de subministración eléctrica, en materia de limpeza, en materia de recollida de residuos, en materia de vixilancia, en materia de conservación e mantemento dos viais, no fornecemento das infraestruturas de telecomunicación, en materia de transporte público para os empregados que prestan os seus servizos nos polígonos industriais, en materia de conciliación da vida familiar e laboral dos empregados e das empregadas. ¿Cantos polígonos industriais dispoñen dunha escola infantil nas súas inmediacións para os traballadores e as traballadoras? En definitiva, o que ten que facer o Goberno galego é planificar, organizar e actuar. En definitiva, prever e prover. Nada diso se fixo na súa comparecencia, señora conselleira. Eu non sei se vostede se decata de cal é a importancia do papel que vostede ten que xogar nesta materia. Transmitiu vostede desidia e abulia en doses iguais, doses semellantes, pero o pobo precisa de solucións. Nós seguimos agardando por elas. Esperemos que na súa seguinte intervención avance algo máis de cal é a estratexia en materia de política industrial do noso país. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Vázquez. Polo Grupo Socialista, señor Sánchez Bugallo.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi bos días, señorías. Moi bos días tamén á señora conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas. De feito, quizais as miñas primeiras palabras deberan ser e van ser de benvida e de saúdo, precisamente porque compareza voluntariamente nesta Cámara para expoñer a política en materia de solo industrial por parte do seu departamento. E son así as primeiras, pero, desgraciadamente, teño que introducir algúns matices. O primeiro é que esta comparecencia se produce máis de dez meses despois da súa toma de posesión; é dicir, que o seu tempo lle levou comparecer. E o segundo, señora conselleira, que me parece importante matizar pola súa intervención é que nós non podemos avaliar só estes catro últimos meses do Goberno da Xunta de Galicia, temos que avaliar, como mínimo, os seis anos e pico que leva gobernando. Comparece vostede cando xa transcorreu unha lexislatura, cando vai máis aló de mediada a seguinte e cando faltan menos de dezaoito meses para as próximas eleccións autonómicas; polo tanto, temos que facer unha valoración global. Tamén lle quero dicir, señora conselleira, que o noso grupo é absolutamente crítico coa política en materia de solo industrial seguida pola Xunta de Galicia, non desde agora, senón desde o ano 1981. Eu, se tivera que cualificala –e non quero exaxerar–, e incluso sendo ponderado, tería que cualificala de errática e descoordinada; de errática, polos seus continuos vaivéns e pola falta de criterio amosada en múltiples ocasións, e de descoordinada porque nunca estivo coordinada a actuación da Consellería de Ordenación do Territorio –ou da MATI, como lle chaman agora–, por exemplo, coa Consellería de Economía e Industria. Isto é algo moi evidente, aínda que logo, se me queda tempo, falarei un pouquiño máis dese tema. Tamén teño que dicirlle que hai uns meses por parte deste grupo parlamentario, ante a evidencia dese descontrol e descoordinación, propuxemos que a súa consellería se ocupara da produción do solo e que a xestión dese solo pasara á Consellería de Industria. Hai tamén dous anos comparecía neste Parlamento o seu antecesor –teño que dicir que non a petición propia, senón a partir dunha interpelación formulada por este grupo parlamentario– para expoñernos daquela a boa nova do seu Plan especial de venda de solo industrial e as cousas que se ían facer. Dixémoslle daquela que ese plan era insuficiente e tardío, e creo que quedamos curtos. Eu non vou facer ningunha crítica máis que recoller as súas propias palabras. Vostede, cando facía balance do resultado dese plan e dicía que se vendeu máis solo en catro meses –un 30 % máis– que nos dous anos anteriores, reflectía perfectamente o fiasco completo que foi aquel plan, tal como se lle anunciara. Pero teño que dicirlle, señoría, que despois de escoitar a súa intervención eu creo que vostedes afrontan algún problema pero non afrontan o problema central que teñen ou os problemas centrais que teñen. Un –que é evidente e xa se falou aquí– é o da incapacidade demostrada en moitos aspectos polo Instituto Galego de Vivenda e Solo. E ponse –e non podo evitar eu tamén referirme a el– como exemplo paradigmático o sucedido coa Plisan. O 29 de setembro de 2000 fírmase o protocolo polo que se vai poñer en marcha; o convenio, o 17 de xaneiro de 2001; o Plan sectorial apróbase definitivamente o 15 de maio de 2002. E hoxe, trece anos despois –cando están a punto de cumprirse trece anos despois–, temos 127 millóns de euros investidos, un monte devastado, unha lagoa artificial resultado do abandono e da desidia, pero non temos ningún metro cadrado de solo industrial. Incluso o que sabemos a día de hoxe é que, se todo vai ben e despois de investir 30 millóns de euros máis –unha parte investidos polo seu departamento e outra parte investidos polo Ministerio de Fomento, que acaba de sacar a licitación a día de hoxe as conexións dese polígono–, no ano 2017 –despois de 157 millóns de euros investidos– teremos dispoñible a quinta parte dese polígono industrial. Creo que é un auténtico fiasco, e aínda non sabemos nin a que prezo sairá nin a que prezo se venderá. Pero eu creo que o problema máis grave que houbo na súa consellería desde hai moito tempo é que sempre se plantexou a política de solo industrial cunha visión exclusivamente inmobiliaria. É dicir, eu, se tivera que comparala, compararíaa cunha empresa que actuou e que foi moi potente na zona de Santiago que se chamaba Mahía. Compraba solo onde era barato, logo conseguía a recualificación dese solo –no caso da Xunta, a través dos seus propios mecanismos– e logo vendíao; e ese era o negocio. O problema é que iso non tiña en conta para nada nin o custo social nin os custos socioeconómicos nin sequera as repercusións urbanísticas desa política que se seguía. Voulle poñer un exemplo: ¿sabe cantos metros cadrados de solo industrial creou a súa consellería en trinta e cinco anos de autonomía nas cidades da Coruña e de Vigo? Ningún; é un balance escaso. É dicir, créase solo industrial en moitos sitios onde non hai persoas, non hai xente nin hai demanda; e non se crea onde hai demanda, onde é necesario ese solo industrial. Agora mesmo están co seu plan de vendas. Vostede sabe que ese plan non se está aplicando nin de forma homoxénea nin equilibrada. Non se vende máis solo onde hai máis demanda, non se poñen á venda as maiores rebaixas onde o prezo é máis caro, senón en función doutros criterios. E, entón, hai sitios onde ese solo se pon á venda a 12 euros ou a 20 euros metro/cadrado e hai outros onde se vende a 120 ou 130. ¿Avalían vostedes as consecuencias socioeconómicas que iso pode ter?, ¿o fenómeno que se pode producir de desprazamento de empresas dun sitio a outro? ¿Vostedes teñen habilitado que consecuencias está a producir iso? Porque para unha empresa comprar o solo a 130 euros ou a 20 é algo que pesa á hora de decidir o emprazamento desa empresa, e iso vai ter consecuencias. Agora mesmo, no próximo concurso, ¿que nos anuncian? 460.000 metros: 100.000 na Coruña e Pontevedra, onde vive o 80 % da poboación; tres centos e pico mil nas provincias onde vive só o 20 %. ¿Avalían vostedes que é o que están facendo? Con relación ao norte de Portugal, señoría, na provincia de Pontevedra, no polígono de Mos, vexo que está a 126 euros; no Porto do Molle, a 120; no máis barato, que é Arbo, a 30 euros o metro. ¿E con iso van competir vostedes con polígonos nos que se vende a 1 euro o metro ou se aluga a 0,06 euros o metro? ¿Sabe onde reside a diferenza? Que en Portugal entenden que o solo empresarial é un equipamento para crear emprego e para competir e en Galicia, desgraciadamente, seguimos presos desa visión inmobiliaria dese solo industrial. Eles pensan que ese solo empresarial é como facer unha estrada ou unha vía de alta capacidade, e aquí non, aquí seguimos pensando que é un investimento, que temos que recuperar os cartos investidos directamente. En suma, o que me dá a impresión é que en boa medida vostedes o que están facendo é o mesmo que unha empresa de liquidación: venden as existencias, liquidan as existencias, empezando polos sitios e empezando polas existencias que teñen máis difícil a súa liquidación; en suma, fan caixa. Pero o que hai que facer é política industrial, o que hai que facer é crear emprego, o que hai que facer é un plan integral –como propuxemos varias veces neste Pleno e na comisión correspondente e que sempre foi rexeitado polo seu grupo– para facilitar a creación e a implantación de empresas, ofrecendo solo en alugueiro, ofrecendo naves construídas en alugueiro, para que poidan funcionar como viveiros e se poidan empezar a crear aí empresas. É dicir, en suma, teñen que poñer este enorme capital –os máis de 500 millóns de euros investidos en solo– a producir creando emprego, non a recuperalo para facer caixa con el. Señoría, eu espero que vostede se anime a traer un auténtico plan a este pleno ou a traelo á comisión correspondente. E, desde logo, desde o noso grupo político ofrecémoslle toda a colaboración para sacalo a adiante. Pero temo de novo que isto vai ser unha nova oportunidade fracasada, como foron todas as anteriores que trouxeron. Aos feitos me remito e dentro de pouco poderemos volver falar deste tema. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Bugallo. Polo Grupo Popular ten a palabra don Jaime Castiñeira.
Grazas, señora presidenta. Bos días, señorías. A verdade é que estaba ordenando os papeis porque quedo asombrado do que escoitei. Señor Bugallo, ¡o que hai que escoitar e o que levo escoitado, e agora o que acaba de dicir! E aos compañeiros igual. Para que teñan unha idea voulles ler, porque non hai nada mellor que ler o que escribiron e incluso firmaron –pero espero ter os papeis aquí–. Señora Martínez, señor Ramón Vázquez, emenda presentada neste Parlamento o 21-04-2014 e firmada por dona María Consuelo Martínez García e como voceiro don Xosé Manuel Beiras Torrado –daquela estaban aínda en amor e compañía–. O que pedían era adaptar o prezo do solo industrial das provincias de Pontevedra –o resto dáballes igual, eran provincias xa varias en Pontevedra– ao prezo do mercado en Portugal, garantindo calquera prezo superior ao do país luso e que conleve equiparados os servizos; é dicir, estaban pedindo a rebaixa que agora critican. É dicir, antes criticaban unha cousa: hai que pedir rebaixa para ser competitivos; e agora, que se ofrece un plan que é unha realidade –e despois imos falar de se é propaganda ou unha realidade–, resulta que poñen problemas porque realmente se está rebaixando e se está poñendo un prezo competitivo e planificado debido a que se cambiaron e se mudaron as condicións reais da situación económica do noso país e de España –e de Galicia, por suposto–; pero por unhas medidas que se tomaron desde políticas de gobernos do Partido Popular. Sobre todo, señorías, a confianza, cousa que hai anos non había, porque houbo uns gobernos que se dedicaron a desvalixar este país e deixaron a confianza polos solos. Ninguén investía aínda que lle regalaran o chan, señor Bugallo, ninguén; e vostede sábeo, que foi alcalde de Santiago. E supoño que coñece moi ben esa empresa que dixo, Mahía, supoño que a coñece moi ben, e xa explicou o procedemento: compraba terreos a catro perras, recualificábaos e despois, sen ter en conta para nada... Supoño que con vostedes negociou algunha vez porque edificaba por aquí no seu entorno. Pero, mire, non hai nada mellor que mirar o que fixo o Bipartito, señor Pombo, si. ¿Saben cantos metros de solo pagamos –porque o pagamos cos impostos de todos os galegos– e comprou o Bipartito en calquera ano? Dígame calquera, ¿o 2008? –ano de furor económico, non chegara aínda a crise– Sete millóns e medio, algo máis de sete millóns e medio de metros cadrados de toxeiros, de solo de especial protección agropecuaria, de solo de especial protección forestal e de solo de protección de augas. Si, podemos falar de varios polígonos que vostedes querían facer e que deixaron, por suposto, sen facer e sen pagar, coas débedas de Xestur. Pero podemos falar do de Barbanza, 900.000 metros cadrados de protección especial forestal e de augas, o cen por cento dos 900.000 metros cadrados; podemos falar de Paderne de Allariz, 1.100.000 metros cadrados, máis do 25 % en zona de especial protección agroforestal e de augas; podemos falar de Taboadela, do Val de Rábeda, pegado a Paderne de Allariz, 1.200.000 metros cadrados de solo... Aí había de todo: especial protección de augas, especial protección agroforestal, restos arqueolóxicos, liñas de alta tensión e incluso afectación pola liña do AVE; de todo, menos un proxecto con sentido. E a iso chamábanlle planificar, señor Bugallo. É unha pena que vostede non estivera na época do Bipartito para dicirlle ao señor Touriño como tiña que planificar o solo industrial: como quen sementa patacas, en calquera lado. ¿Onde temos que comprar fincas? Alí. ¿Pagámolas? Si, con financiamento a través dos bancos. É curioso, hai un financiamento custoso –custosísimo, diría eu–, ¿e saben vostedes a como se estaba pagando máis ou menos o metro cadrado de terreo, de solo rústico de especial protección –que non tiña sentido porque, desde logo, a calquera que tivese unha finca nun sitio onde vostedes querían facer un polígono industrial tocáballe a lotería–? Pois entre 10-12 euros; moi por encima dos prezos de mercado, por suposto. E se imos a Taboadela, é curioso –e fala o señor Pombo de propaganda–, aquilo si que era propaganda, señor Pombo, pero de primeira división. Cando vostedes empezaron, cando vostedes compraron 1.200.000 metros cadrados naquela zona, –toxeiros, como dixen–, de especial protección por todos os lados. Iso si, uns días antes das eleccións do ano 2009 empezaron a desbrozar, había toxos: "Xa estamos facendo as obras". Nin licitado nin plan sectorial, absolutamente nada, nada de nada, daba igual; o que importaba era o que pensaba a xente, ¿verdade? Non importa o que se faga, senón o que entenda a xente que fas e xa está. E vostedes pensaban que así ían conseguir os votos. Pero xa ven o que lles pasou, xa ven... Non, están aí, eses son feitos, e, polo tanto, facilmente comprobables. Se estamos mentindo, teñen vostedes fácil desmontalo. Pero, desgraciadamente para nós, para Galicia e para Ourense, é verdade. E, mire, o mesmo pasou en Baamonde, porque é que en Baamonde é o contrario; en Baamonde, sen terreos, sen plans sectoriais e sen nada licitan unha obra e adxudícana sen ter os terreos onde se ía facer o polígono de Baamonde, ¿verdade, señor Pombo? Señor Bugallo, iso si é xestión e axilidade, si, pero, claro, é o que hai. E, se falamos das Gándaras, falaba vostede dos prezos. Nisto, ao mellor, incluso pode haber un debate interesante, fíxese vostede. Se o solo industrial se pode dar como un equipamento, e, polo tanto, gratis, fale cos seus compañeiros desta parte da esquerda, porque din que hai especulación, baixando o prezo ao 50 %, pagando sobre 50 euros o metro cadrado, por exemplo, nas Gándaras, e din que hai especulación. Iso si, aos tres anos teñen que ter a inversión feita, non sei se o saben; en tres anos o que compra unha parcela ten que ter a inversión feita, e, se non, reverte outra vez para Xestur. Iso non se chama especulación, non podes revender, ten que estar a inversión feita. Creo que non é así. Polo tanto, infórmense, que parece que non se informaron adecuadamente. Pero mire, ¿sabe o prezo que deixou vostede, señor Bugallo, e vostede, señor Pombo, co Bipartito para o polígono das Gándaras? Entre 115 e 130 euros o metro cadrado. Ese era o prezo que tiñan fixado vostedes, e estannos dicindo agora que o fagamos gratis. E fala das naves en alquiler. ¡Home!, eu sácolle aquí un dato. É que é fabuloso que fale diso, porque me encanta, porque teñen para todo vostedes; en catro anos teñen para todo, pero para mal. Mire, Bipartito, fixo un concurso público a tres euros o metro cadrado –de alquiler–. Gastaron 143.000 euros nun concurso para facer un proxecto. Estamos falando do polígono de Reigosa, ¿sabe onde é, verdade? Na Reigosa, si, en Pontevedra. Fan naves entre 430 e 659 metros cada unha, 3 euros/metro cadrado de alquiler; é dicir, 1.977 euros/mes a nave. Claro, non houbo nin unha soa, nin unha soa ocupada, nin unha, iso é un éxito. E veñen vostedes dando leccións de como hai que facer política industrial. Mire, de entrada, hai uns polígonos que, loxicamente, obedecen –por exemplo, o das Gándaras de Lugo e outra serie deles– a unha planificación antes do Bipartito, e por suposto que están funcionando. E os datos que deu a conselleira non son datos de propaganda, son datos reais: 111 parcelas vendidas na primeira fase deste proceso de venda que se está a facer, chámenlle inmobiliaria ou chámenlle como queiran. Pero o que si nos interesa... A min non me importa que nos chamen inmobiliaria, o que me preocupa é que vostedes non vexan o que hai detrás, que son 111 parcelas vendidas, 70 xa escrituradas, e que son 111 empresas que se van poñer nos distintos polígonos industriais. Veña dicirlles aos de Lugo –e ao mellor ao señor Orozco, fale con el a ver que opina– que dentro de pouco empeza a haber grúas no polígono das Gándaras, por poñer un exemplo, e a ver que opinan. A ver que opinan os lucenses cando se empecen a implantar as empresas alí e empecen a xerar os postos de traballo, primeiro, para a construción desas industrias, e, segundo, polos postos que xera a propia actividade desas industrias. Falan da Plisán. Parece que lles molesta que por fin se desbloquee e haxa un goberno que sexa capaz de poñela en marcha e que antes de final de ano estean as parcelas en venda. Parece que lles molesta que as cousas vaian ben. Pois son datos positivos, e eu quero felicitar a conselleira... Si, publicamente a quero felicitar polo traballo que desenvolveu nestes escasos dez meses que leva á fronte da Consellería. Foi capaz de dar un impulso importante e de continuar cun traballo que viña desenvolvendo antes o señor Hernández. [[Murmurios.]] Si, foi capaz de facelo, e, desde logo, estamos convencidos de que se está na boa liña, no bo camiño. ¿Por que? Porque é o momento. Si, a Plisán vai ter á venda parcelas, a pesar de vostedes, a pesar de que vostedes non foron capaces de poñela en marcha. Iso é o que lles molesta. Si, vostedes estiveron catro anos gobernando... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Parece que estamos... ¡Se vostede xa lle puxo a medalla ao alcalde de Vigo, home! Non se preocupe, vaino poñer de estatua na rotonda, no barco; seguro que si, que queda moi guapo, ¡mecachis na mar! [[Aplausos.]] ¿Pero non se dá conta de que hai un momento o seu compañeiro pediu solo industrial para Vigo e para Coruña, e o 99 % do solo de Vigo e da Coruña está no Plan xeral como solo residencial? ¿Non se dá conta, señor Bugallo? É que algo diso sabemos, ¡eh! E, loxicamente, nun concello que é todo núcleo urbano, dificilmente pode poñer un polígono industrial. O sitio é no seu entorno. E, loxicamente... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Mire, non...
Remate, por favor. Remate.
Isto é, señora conselleira, de verdade...
Silencio, por favor. Silencio, por favor, e remate, señor Castiñeira.
Vexo que durante o Bipartito, que gobernaban na alcaldía de Vigo e na alcaldía da Coruña, planificaron grandes polígonos e parques empresariais, tanto na Coruña como en Vigo. Vexo que si, vexo que si. Señora conselleira, grazas e noraboa por ese traballo. Continúe nesa liña, porque, desde logo, estou convencido de que si, de que é o momento, porque é o momento en que hai confianza, e as empresas de España, de Galicia e de fóra están confiando en España e en Galicia para investir; polo tanto, é o momento de poñerlles as condicións para que veñan e xeren postos de traballo, que é o que nos interesa a todos os galegos. Moitas grazas.
Grazas, señor Castiñeira. Réplica. Señora conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas.
Grazas, presidente. Señorías, dende logo que este non é un plan pensando en promesas nin en propaganda, son feitos que demostran o seu éxito. Hai poucos meses, dez meses, que son conselleira, e veño aquí dar conta de feitos, de resultados e de números; son cifras que son feitos reais. E dende logo que no Goberno galego queremos seguir avanzando pola senda do crecemento e pola senda da creación do emprego; por iso queremos centrar os esforzos en crear confianza nos nosos empresarios e nos nosos emprendedores. E por iso, fronte a outras épocas en que a política do solo empresarial se xestionaba completamente á marxe das necesidades reais, agora estamos a apostar por unha política transversal, coordinada e, dende logo, planificada; si, planificada, de apoio ao estímulo –planificada, coordinada e transversal–, ao desenvolvemento industrial na nosa comunidade; unha política que se sustenta na posta en marcha dun paquete de medidas que buscan crear condicións propicias para que as empresas non dubiden en apostar por Galicia como sede de novos proxectos ou de ampliar tamén os existentes. Como lles comentaba na miña primeira intervención, trátase dun conxunto de decisións que están contidas na estratexia global de competitividade empresarial do Goberno galego, Galicia Industria 4.0, que tanto critican vostedes, pero que xa o conselleiro de Economía e Industria explicou aquí. É unha axenda de competitividade industrial que, no concreto caso do solo do parques empresariais, recolle actuacións que se traducen non só en facilidades para acceder ás parcelas, senón en mellores condicións para o seu financiamento para que as empresas poidan materializar as súas iniciativas: concurso de vendas de parcelas a prezos bonificados en Xestur, con descontos de entre o 30 % e o 50 %, convenio entre o IGVS, o Igape e as Xestur para contar con medidas que favorezan o financiamento. E a segunda fase será unha segunda fase de programa de venda de solo que activaremos, cuxo concurso convocaremos a finais deste mesmo mes de maio, e que sacará á venda, con descontos de entre o 30 % e o 50 %, 460.000 metros cadrados en 21 parques propiedades do IGVS. Como ven, señorías, unha serie de actuacións que perseguen o mesmo fin: promover a iniciativa empresarial en Galicia, porque, como lle dixen na miña primeira intervención, facilitar o desenvolvemento de novos proxectos é tamén crear oportunidades, novas oportunidades, para que os galegos tamén atopen emprego. Estas iniciativas que estamos a poñer en marcha para abaratar o solo empresarial propiedade do IGVS e tamén de Xestur non se poden entender como medidas illadas ou non planificadas, como critican vostedes; ben ao contrario, responden á estratexia que nos marcamos no Plan sectorial de áreas empresariais de Galicia, que programa e prioriza as actuacións de solo empresarial na nosa comunidade e cuantifica e localiza a superficie necesaria de solo industrial, definindo os ámbitos do noso territorio susceptibles de acoller actuacións para cubrir as necesidades a longo prazo. E para o solo propiedade do Instituto Galego de Vivenda e Solo, do Igape e de Xestur establece que a demanda –a demanda, señor Bugallo– das parcelas por parte das empresas debe estar debidamente acreditada e comprobada a través do Rexistro de Demandantes de Solo Empresarial. Señora Martínez e algúns máis, non é certo que o conxunto das actuacións só estean a favorecer as empresas. O conxunto destas medidas están a favorecer o desenvolvemento de Galicia, o desenvolvemento dos galegos, porque non hai mellor política social que crear emprego; crear emprego e de calidade. Non podemos ofrecer a ningún galego mellor contribución ao benestar que darlle un posto de traballo de calidade, e esa é a aposta que fai este goberno con esta actuación: mobilizar 170 millóns de euros en tres anos, que é onde está acreditado, nos proxectos presentados, e non o di a conselleira, está acreditado en documentos presentados; 170 millóns de euros a mobilizar en tres anos e 5.600 postos de traballo. Se iso non é favorecer os galegos, dígame vostede, señora Martínez, o que é. Señorías, gustaríame resaltar, dar un dato, que creo que marca con claridade as grandes diferenzas existentes entre a xestión do Executivo galego actual e o Goberno bipartito, porque as bonificacións que estamos a aplicar na venda de solo empresarial en realidade están a servir para poñer á venda, a un prezo competitivo, solo dos parques promovidos –case sempre teño que dicilo, señor Bugallo– por mero capricho do Bipartito, porque hai que dicir que actuamos para volver a razoables prezos que eran totalmente desorbitados a causa da mala xestión e da pésima execución –teño que dicilo, é así– do solo empresarial por parte do Goberno anterior: solo adquirido en compravenda a prezos superiores ao de mercado, obras realizadas sen control, enormes gastos financeiros por afrontar parques de gran tamaño nunha única fase e compras de solo totalmente innecesarias. Señorías, o Goberno bipartito comprou 11 millóns de metros cadrados de solo a prezos fóra do mercado, que, en moitos casos, non eran aptos –como xa se dixo aquí– para un parque empresarial, e aínda hoxe o estamos pagando; unha imprudencia que supuxo, dende logo, unha gran hipoteca ao Instituto Galego de Vivenda e Solo, porque, señorías, os parques empresariais que actualmente teñen os prezos máis altos son os que vostedes desenvolveron e compraron. Fronte a isto, a actual Xunta está a levar a cabo unha política responsable, rigorosa. Falaba o señor Sánchez da falta de criterio, da falta de previsón. Dende logo, é unha política integral e coordinada para favorecer a venda de solo industrial, e con ela o impulso de novos proxectos empresariais da nosa terra, para crear novas oportunidades e para crear emprego onde haxa demanda. Con medidas como a venda de solo industrial a prezos bonificados –insisto– arroxáronse resultados que, dende logo, son satisfactorios e son boas noticias. No que vai de ano 2015 levamos adxudicados 252.000 metros cadrados, o que significa que nos catro primeiros meses Xestur vendeu case tanto solo empresarial como no ano 2008, e case incluso diría que como no ano 2007; situación económica bastante distinta por aquel entón, como sabe, señor Bugallo. No ano 2008, 282.000 metros cadrados vendidos; no ano 2007, 325.000 metros cadrados; en catro meses do 2015, 252.000 metros cadrados vendidos. E tamén significa que ata finais de abril Xestur cuadriplicou a venda de solo rexistrada en tamén catro meses do 2009, cando vostedes tiñan, señor Bugallo, responsabilidades no Goberno. Nos catro primeiros meses, no ano 2009, 61.000 metros cadrados; nos catro primeiros meses do ano 2015, 252.000 metros cadrados. Este é o último dato, señorías, dos que o Goberno galego, dende logo, pensamos que son boas noticias. O que penso é que vostedes tamén se deberían de alegrar porque significa que os emprendedores están a apostar por Galicia. Están a apostar por Galicia porque ven un lugar propicio para investir. E o investimento é crear emprego, o investimento é crear emprego. E xusto con isto a señora Martínez dicía que non había ningunha medida novidosa. Eu referinme na miña primeira intervención ao novo decreto. Acabamos de aprobar un novo decreto no Consello da Xunta, o pasado 23 de abril, que regula o réxime xurídico do solo propiedade do IGVS, que inclúe iniciativas teño que dicir novidosas, creo que si, que supoñen dar un paso máis para facilitar a adquisición de parcelas e incentivar a actividade empresarial. Un decreto que flexibiliza a forma de pagamento, abrindo a porta ao aprazamento de pago; establece a posibilidade de adxudicación directa cando se trate de ampliacións de parques empresariais xa existentes e proxectos singulares; que permite a adxudicación de solos non urbanizados a empresas que precisen grandes superficies. Si, permite a adxudicación de solos urbanizados a empresas que precisen grandes superficies. En efecto, señorías, este decreto recolle expresamente a adxudicación de parcelas en dereito de superficie. É a primeira vez que recorremos a esta fórmula de comercialización de solo. Será un procedemento polo que, como saben, non se será titular da parcela, senón que se terá o dereito de superficie sobre a que se poderá construír. Trátase de explorar novas fórmulas, de facilitar aos emprendedores novos mecanismos para que poidan poñer en marcha as súas empresas con maior facilidade, e, en definitiva, tentar fixar tecido industrial en Galicia e favorecer a xeración de emprego. Falaban todos vostedes do solo industrial en Portugal. Eu pediríalles unha cousa, que non fagan publicidade enganosa das condicións do solo empresarial en Portugal, porque con esta actitude parece que están a apoiar a deslocalización das nosas empresas; estanlles a facer un fraco favor. Parece que vostedes queren que se vaian as empresas a Portugal. Creo que hai que aclarar que os baixos prezos en Portugal non corresponden con venda de solo, corresponden coa adxudicación en dereito de superficie, similar a un alquiler; non corresponden con venda de solo. Cando se fan comparacións, hai que facelas con rigor, cotexar modelos que sexan parellos e homoxéneos, e, dende logo, este non é o caso. Estamos a falar de dotación de parques empresariais que pouco ou nada –diría eu– teñen que ver coas infraestruturas e os servizos que ofrecen os polígonos industriais galegos. Se o que vostedes nos piden é que tomemos nota daquelas iniciativas que se están a aplicar noutros lugares e que poden resultar interesantes, dende logo asegúrolles que as analizaremos, as estudaremos e as adoptaremos, dende logo, sempre e cando garantan uns estándares de calidade. O que non estamos dispostos é a asumir modelos que impliquen, por exemplo, salarios máis baixos. Para iso, dende logo, comigo non conten, nin co Goberno galego. [[Murmurios.]] Señorías, señora Martínez, na Xunta non somos alleos á competencia que están a xerar os parques empresariais lusos, falaba tamén vostede da Plisán. Nós puxemos en marcha todo este paquete de iniciativas e tamén a Plisán. Desbloqueamos e reactivamos unha infraestrutura fundamental para o desenvolvemento de Vigo, a Plataforma Loxística Salvaterra-As Neves. Eu teño que dicir que o bloqueo foi especialmente por unha decisión errónea cando se rompeu o condominio, e iso foi o bipartito claramente. Esa foi unha decisión totalmente errónea que bloqueou totalmente este proxecto. [[Murmurios.]] Con respecto á Plisán, por fin podo dicir que está desbloqueada, está en marcha...
Silencio, silencio.
En decembro de 2014 o Consello da Xunta aprobaba a reposición do réxime de condominio da Plisán.
Silencio, por favor.
Pouco despois, en marzo, asinamos o convenio de volta ao condominio, desbloqueado definitivamente, e hai apenas uns días, o pasado xoves, aprobou o Consello da Xunta a obra para a primeira fase dos sistemas xerais: viais, alumeado, saneamento, abastecemento, 13,5 millóns de euros, e publicouse onte no Diario Oficial de Galicia. Polo tanto, as obras están en contratación, está en marcha a licitación da Plisán, dos sistemas xerais. Todo un impulso que vai permitir comezar a venda de solo empresarial na Plisán a finais deste ano a prezos, dende logo, competitivos; asegúrolle que serán competitivos. A venda das primeiras parcelas será baixo as dúas modalidades: venda de solo e tamén adxudicación por dereito de superficie. Unhas facilidades que seguro propiciarán que esta plataforma loxística se converta nun importante polo de atracción de empresas, que contribúan á xeración de emprego e, dende logo, á dinamización da economía da nosa terra, de Galicia. Como ven, señorías, o actual Goberno da Xunta está comprometido con fixar tecido industrial en Galicia. Estamos convencidos de que vale a pena seguir traballando para facilitar a actividade económica e para tamén facilitar crear postos de traballo, por iso imos continuar coas políticas de incentivo á venda de solo empresarial, que xa teñen sido eficaces, porque crear novos investimentos é crear riqueza, dende logo, é crear postos de traballo, e, señorías, vender solo empresarial é facilitar novos proxectos e, dende logo, xerar emprego. Polo miña parte, nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora conselleira. Rolda especial de aclaracións. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Grazas, presidente. Señor Castiñeira, é certo que eu presentei esa emenda e é certo que eu non dixen aquí nada de que estivera en contra de que se adaptara. Digo que é máis do mesmo, que non hai nada novidoso. Que aparte dunha modificación nos prezos do solo, non se lles ofrece nada ás empresas para que se instalen en Galiza, e non van vir de Portugal para aquí agora. Hai decisións que se tiñan que tomar antes, que se tiñan que tomar cando en Galiza se vendía na Plisán o metro cadrado a 300 euros e en Portugal a 60 euros. Vostedes chegan agora nas eleccións con máis propaganda, como teñen por costume. Falando do índice de confianza empresarial, no primeiro trimestre baixou un 4,8 %, polo tanto, non sei que flores se están botando vostedes. No descenso intertrimestral do primeiro trimestre Galiza foi a segunda comunidade pola cola, tras Baleares. En opinión dos empresarios, estes datos intertrimestrais son os máis pesimistas de todas as comunidades autónomas, cun descenso do 22,7 %. No segundo trimestre, Baleares, que nos ganara en baixar no primeiro trimestre, sobe un 10,6 % a confianza empresarial mentres que Galiza queda só no 5,8 %. E en canto ás expectativas favorables que ven os empresarios galegos, en Galiza está no 16,8 %, mentres que no Estado é do 20,7 %. Polo tanto, non hai nada de que gabarse aquí nin de que vir a dicir que a Xunta está establecendo políticas distintas para atraer o investimento de capital para a creación de empresas, e moito menos de industria. Fala vostede, señora conselleira, de que é unha política coordinada, planificada e transversal. Ben, agora explíquenolo, porque iso tamén o podo dicir eu. ¿Vale? Esas son palabras baleiras, non din nada. Vostede non demostrou nin a coordinación nin a planificación nin a transversalidade. Agora, como discurso queda de marabilla, e como titular na prensa, ¡nin lle quero contar! Eu pregunteille que servizos lles ofrece ás empresas; que lles ofrece vostede respecto á enerxía; que lles ofrecen respecto a transporte; que lles ofrecen respecto a comunicación; que lles ofrecen respecto a servizos. ¿Como pensan promover esta actividade industrial? ¿Están vostedes apostando dalgunha maneira por sectores estratéxicos? ¿Hai algunha política de atracción a empresas estratéxicas con alto valor engadido, con investimentos en I+D+i para atraelas, ou simplemente estamos a la demanda, a ver quen pide, e dános igual que sexa un almacén que unha industria innovadora? Dá igual, ¡que veñan!, ¿dános o mesmo! Polo tanto, non hai ningunha planificación nin coordinación nin transversalidade moito máis alá da propaganda. Fala de que a gran contribución para os galegos vai ser a creación de emprego; de emprego de calidade, ademais. Emprego de calidade. Se estamos falando de 5.600 empregos en toda Galiza, empregos directos e indirectos, e os estudos nos din que por cada emprego industrial se xeran 4 empregos no resto dos sectores, estamos falando realmente de que vostedes falan da creación, como moito, de 1.400 empregos industriais, en toda Galiza, en 3 anos. ¡E ese é o logro que nos vén vender aquí! ¡É que non hai nada novidoso! Eu, de verdade, sinto moitísimo ter que dicirllo, pero non hai nada rigoroso. Política responsable, política rigorosa, é dicir, encheu isto de palabras totalmente baleiras. Ademais, dixo literalmente: o investimento é crear emprego. Depende de onde invista vostede. ¿Que investimento? ¿O investimento da Plisán? ¿Canto emprego se creou? ¿Cantas empresas leva atraído? ¿Canto competiu con Portugal? É que de verdade, de verdade, eu creo que deberían, como mínimo, medirse. Eu non digo que se castiguen, que se laceren, que veñan aquí a dicirnos o mal que o fixeron e que van cambiar; pero tampouco veñan aquí vender o que é inexistente. Evidentemente, eu creo que ninguén na oposición fala da deslocalización a Portugal como algo positivo, senón que o vimos denunciando. Pero tampouco se pode mentir dicindo que a oposición trae aquí datos falsos do prezo do solo industrial, en Portugal e en Galiza, porque non estabamos falando da adquisición de dereitos en superficie, senón do valor de merca do solo. Pero ademais tamén ten –perdoe que llo diga a desfachatez de falar de que lle prestamos ou que lle damos mellores servizos. Xa miramos o que pasou na Plisán con Mitsubishi, que tivo que marchar porque non había servizos, e esas son as grandes críticas de case todas as empresas. Polo tanto, eu sinto moitísimo que a Xunta quede outra vez na propaganda e non aposte polo desenrolo industrial dunha industria competitiva para o noso país. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Pombo.
Grazas, señor presidente. A publicidade e a propaganda non paran. Señor Castiñeira, lamento que lle falle a memoria e que poña uns exemplos bastantes inútiles para defender os seus argumentos. Ano 2010. O Goberno galego naquel momento –penso que era do Partido Popular– anuncia, xunto co alcalde Ribeira e máis da Pobra, referido a ese parque empresarial que vostede non quere facer, anuncia naquel momento: "Tranquilos, alcaldes, que este parque o Goberno galego vaino executar e vaino expropiar. Ou sexa que tranquilos". E agora vén o señor Castiñeira e dinos xustamente o contrario, e fala por estes micrófonos que incluso o Bipartito –digamos– expropiou. O Bipartito, efectivamente, deixou un proxecto acabado para que se puidera facer. Que vostedes vaian alí e o digan, e veñan aquí agora e o neguen, iso é cousa súa. Que vostedes, como a conselleira, sexan moi conscientes de que que o Bipartito famoso comprase 11 millóns de metros cadrados non lles gustou. Agora vén aquí anunciando o que venden. Ou sexa, quéreno vender, pero non querían que se comprara. ¡Lamentable! Desde logo o Bloque Nacionalista Galego non está en contra de que haxa solo empresarial, por iso cando tivo responsabilidades de goberno se fixo con metros e metros cadrados para poder posibilitar eses parques empresariais para crear emprego, señora conselleira, e non para crear propaganda. Entón, ¿cal é a realidade hoxe en día? A realidade é que veñen aquí e intentan envurullarnos e cambiar, e onde dixeron digo, dicir Diego. O modelo BNG non é o modelo Portugal. Señora conselleira, igual hai algún ex colega seu que se senta aquí, nestes escanos, que ten un modelo de marchar con todas as empresas para Portugal. Desde logo, o noso goberno, o Goberno do BNG, cando tivo esa responsabilidade, non era desa modalidade. O noso modelo era crear postos de traballo en Galiza en base a metros cadrados de parque empresarial, que di o señor Castiñeira que son moi caros. A conselleira veu aquí, puxo o exemplo do Parque das Gándaras, en Lugo, e o prezo –non sei– parecíalle moi caro, 100 euros, 110, 120. Sabe o señor Castiñeira que o último prezo pagado polo Ceao, ao lado deste parque, superaba con moito esa cantidade. O Ceao, o vello, superaba con moito esa cantidade, e vén aquí dicirnos que resulta que é caro. Claro, o parque das Gándaras ten alumeado público; non como o outro, mellor. Ten potencia de luz en baixa e media tensión; non como o outro, moito mellor. Rede de telefonía, fibra óptica, abastecemento de pluviais separado das augas sucias, rede de gas, saneamento e mesmo terminal ferroviaria. ¡E vennos aquí convencer o señor Castiñeira de que o parque da Gándaras é caro! O problema, señoras e señores deputados, non é o prezo dos parques, o problema é a política industrial. O problema é vir aquí coa propaganda de que se crean postos de traballo que ninguén ve, pero que ninguén ve en todo o país. A actividade industrial –repito– no último ano en Galiza baixou o 2,5 %, mentres que no Estado subiu o 2,3 %. O Plan galego de investimento famoso, dende o ano 2009 até hoxe, que é cando goberna o Partido Popular, recortouse o 24 %, e recórtase tamén o 47 % o apoio á innovación. Ese índice de confianza do que falan, en Galiza baixa do 10 % cando a nivel de Estado está máis ou menos estable. A cifra de negocio da industria no noso país, un -3,4 %, cando no Estado sobe case o 1 %. E a tarifa eléctrica, que podía o Partido Popular facer algunha iniciativa nese sentido, como fan os vascos, pero non, en Galiza, de tarifa eléctrica, cero, que tampouco é importante para que as industrias puideran vir instalarse neste país noso. Cando Feijóo chegou ao goberno, había no sector industrial 163.214 empregos. En xaneiro de 2015, hai 130.000; ou sexa, 32.300 empregos menos no sector industrial. Iso é –digamos– o que fixo o señor Feijóo e o Goberno do Partido Popular. Polo tanto, eu non sei se o Goberno galego, ante o descenso do índice da produción industrial de Galicia, ante o descenso na cifra de negocios da industria, ten previsto cambiar todo en base á venda do solo empresarial rebaixado, bonificado con prezos flexibles, con posibilidade de adxudicación directa e coa derrogación das disposicións que se contemplan no Decreto 253000/2007...,
Remate, por favor.
...que eran unhas estipulacións pensadas para evitar a especulación co terreo industrial, que foi expropiado precisamente para crear actividade, para crear economía e para crear postos de traballo, pero non para volver ao modelo do Parque do Ceao de Lugo, por poñer un exemplo, que consistía en comprar moitas parcelas e logo revendelas a un prezo moito máis caro, ou sexa, para especular co terreo. O modelo –digamos– do BNG sempre foi non especular co terreo, senón investir en terreos para crear na realidade postos de traballo, cousa que aquí non vemos. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Pombo. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Vázquez.
Sen dúbida o señor Castiñeira e o señor Orozco –non o discuto– saben moitísimo sobre planificación urbanística e obras. En Lugo hai verdadeiros monumentos á planificación urbanística: o edificio de Barañón é unha mostra moi clara, e o índice de ocupación do polígono das Gándaras tamén é outra mostra de planificación en materia de polígonos empresariais. O índice de ocupación deses máis de 2 millóns de metros cadrados, na actualidade, dende logo, é evidente para calquera que pise ese polígono. Vostedes non poden remitirse eternamente ás actuacións do Goberno bipartito, porque vostedes levan seis anos gobernando, ¡seis anos! E o resumo deses seis anos é moi simple, moi sinxelo: non hai solo industrial onde se precisa e sobra solo industrial onde non fai falla. Ese é o resumo simple, nunha frase, da súa política en materia de solo industrial nos últimos seis anos. ¿Como resolveron vostedes esta incidencia tan doada de resumir? Pois poñendo o país en saldo, vendendo o país. Esa é a súa política económica, esa é a súa política industrial. E se esa medida, se poñer as parcelas a prezo de saldo, é tan eficaz, ¿por que non o fixeron antes? ¡Levan seis anos! ¿Tardaron seis anos en decatarse de que poñer a prezo de saldo as parcelas era a solución? Pois non me parece unha mostra dun goberno eficaz. Preséntase a señora conselleira –díxeno antes– como a representante de Promociones Feijóo S.A. Presentan un país de rebaixas e ausente de obxectivos, ausente de estratexias, ausente de medidas organizativas. E iso é o que nós demandamos, esas son as respostas que demanda a cidadanía: cales son os nosos sectores estratéxicos e como se vai traballar para desenvolvelos; cal é a distribución xeográfica deses sectores estratéxicos e a súa implantación nos polígonos empresariais; cales son as nosas áreas deficitarias e como se van priorizar; que se vai facer co sector lácteo, co sector enerxético, co sector naval. En definitiva, levamos insistindo sobre isto un montón de tempo, e non é que o diga Alternativa Galega de Esquerda, senón que o Foro Económico de Galiza, nun informe presentado en relación co solo industrial e os parques industriais e empresariais de Galiza, establece dúas diagnoses claras. Unha primeira, moi evidente: hai unha planificación deficiente na oferta de solo industrial en Galicia, conclusión evidente. A segunda: son necesarias directrices de ordenación do solo empresarial para Galiza. Polo tanto, eses son os verdadeiros retos. Non vender o país a prezo de saldo, senón impulsar, establecer, potenciar modalidades de xestión dos parques empresariais que os fagan máis eficientes; favorecer a creación de entidades de conservación; impulsar a mancomunización de servizos, formación e innovación dos parques empresariais próximos, etc., planificar, actuar. Señor Castiñeira, vostede, como de costume, mente. Nada impide, nas cláusulas de venda incluídas neste plan, que se merque a un prezo de saldo unha parcela e que despois se venda e se especule con ela. Dío claramente nas cláusulas deste plan. Léollo literal para que non o cuestione. A obriga de edificar e de obter licenza da primeira actividade considérase cumprida unha vez que o primeiro adquirente, ou os adquirentes sucesivos, acrediten o seu cumprimento. Unha vez acreditado o cumprimento destas obrigas, os adquirentes sucesivos non estarán suxeitos ás obrigas antes mencionadas. Nada obriga a que unha persoa que teña importantes recursos económicos compre unha parcela, edifique unha nave, obteña unha licenza, e despois a venda no momento en que rematen as ofertas e os saldos. Porque ¿estes saldos van ser indefinidos, van estar sempre ao 50 % esas parcelas? Vostede é un auténtico experto en saber como se obteñen plusvalías comprando a un prezo e vendendo a outro tamén no campo urbanístico, ¿verdade? Non creo que lle sorprenda isto. Saben vostedes o que sucedeu en Lugo coa recalificación dos terreos de Fixós, de Bosende, de Bocamaos, e como iso incorporou importantes plusvalías aos que conseguiron terreos recalificables. Este é un exemplo moi claro de como se favorece a especulación tamén en materia de solo industrial. É evidente. Polo tanto, vostede non o pode discutir. ¿Que lle vai dicir, entón, vostede a un empresario, a un industrial, que comprou unha parcela a 50 e hoxe, uns días despois, vale 30 ou 20? Que fixo unha excelente inversión grazas a vostedes. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Grupo Parlamentario Popular. Señor Castiñeira. Perdón. Grupo Parlamentario Socialista. Señor Sánchez Bugallo. Desculpe.
Non se preocupe. Moitas grazas, señor presidente. Temo que me terá que escoitar igualmente, e o señor Castiñeira tamén. Empezando polo señor Castiñeira, fala vostede do gran éxito: 111 parcelas vendidas. ¿Cantas empresas están instaladas nesas 111? ¿Hai algunha grúa traballando sequera nalgunha desas 111? Non teño moitas noticias, pero, en todo caso, o tempo nolo indicará, e xa teremos ocasión de ver o que sucede con esas 111 parcelas. O que si é certo é que tanto vostede como a señora conselleira cifran o éxito nas parcelas vendidas, e logo falarei algo máis do que iso significa. Mire, señor Castiñeira e tamén señora conselleira, Plisán. A finais de ano van vender as parcelas. ¡Menudo éxito! Quince anos despois, vanse vender as parcelas sen urbanizar e sen accesos, porque a finais deste ano nin están urbanizadas nin hai accesos. Vostede o dixo moi ben, señora conselleira, saíu onte publicado o anuncio: 52 días de prazo para presentar plicas. Hai que adxudicar, e 18 meses de prazo de execución. Ata 2017 non vai haber parcelas urbanizadas e tampouco vai haber accesos, porque aínda están a licitación pública os accesos polo Ministerio de Fomento. Son feitos e non promesas. ¡Home! de momento son promesas, os feitos están por ver. O primeiro que podemos ver é que este decreto, do que vostede presume, que xorde da necesidade de adaptar a situación do IGVS á actual situación social e económica, leva seis anos de atraso. É dicir, levoulles seis anos facer un decreto de nove páxinas. Por certo, se se molesta en ler a intervención neste pleno, a interpelación ao señor conselleiro, e nunha proposición non de lei presentada polo noso grupo, falabamos e propoñiamos e entendiamos que o dereito de superficie é dunha das cuestións que había que regular. Bueno, pois dous anos despois, polo menos se contempla. Cando fala de que agora todo está moi ben, moi planificado, e que antes non había planificación, debemos entender, señor Castiñeira e señora conselleira, que falan dos 29 anos de Goberno do PP. Non lle van botar a culpa aos catro anos do bipartito de toda a falta de planificación. Levan vostedes trinta anos gobernando. Polo tanto, falarán do seu. Pero non me contestou, señora conselleira, ás dúas cuestións principais que lle plantexei aquí. Unha, o efecto de deslocalización empresarial que pode ocasionar o que vostedes están a facer. E reitérolle o que lle dixen antes: ofertan agora, no próximo concurso, 460.000 metros de solo, 100.000 entre Coruña e Pontevedra, e o resto entre Lugo e Ourense. Onde vive o 80 % da poboación, o 20 % do solo, e onde vive o 20 % da poboación, o 80 % do solo. ¿Saben porque fan iso? Porque fan igual que os malos empresarios cando liquidan existencias, tratan de vender primeiro o máis difícil de colocar e deixan para o final aquilo onde pensan que poden obter rendibilidade económica. Ese é o criterio inmobiliario ao que me refería. Non están vostedes valorando que consecuencias se van derivar de que, por exemplo, poñan o parque de Arbo a 30 euros e o de Mos e o de Nigrán a 120 euros; ou de que en Santiago estea a 130 euros e outros parques non demasiado lonxanos a 20 ou a 30. Iso vai ter consecuencias de deslocalización empresarial. Non de captación de novos investimentos, senón de empresas que teñan que investir para renovarse, e en Santiago houbo algunha, que pedían 70.000 metros e que unha diferenza de 100 euros metro cadrado son 7 millóns de euros, e os levará a tomar decisións. No tema fundamental... Por certo, falaba da venda de solo comparando 2007-2008 con agora. ¿Sabe cal é a diferenza fundamental? Que daquela non había solo e agora sobra solo; agora o que non hai é quen o compre ou o que é difícil é atopar quen o compre. O elemento esencial, señorías, non é outro que dar solución ao emprego. Acábanse de facer públicos os datos da enquisa de poboación activa de Galicia, e o número de persoas que viven das rendas, xa sexa da Seguridade Social, xa sexa do paro, supera o número de activos que están traballando, e iso condúcenos a unha auténtica catástrofe. Nós temos aquí un enorme capital, 500 millóns de euros, que podemos utilizar para producir, para crear emprego, para crear riqueza, para que se instalen empresas, ou para liquidalo, para facer caixa, e é o que están facendo, porque segue faltando un plan integral. E nós, despois de escoitar a señora conselleira, moito tememos, señora conselleira, que non debemos seguir esperando en van.
Moitas grazas, señor Bugallo.
A súa consellería non ten mentalidade nin empresarial nin de creación de emprego, só de axustar as contas entre a débeda que consta na contabilidade do Instituto e os activos que tamén teñen contabilizados en forma de parcelas de solo. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Bugallo. Grupo Popular. Señor Castiñeira.
Señorías, teño que darlles as grazas. Teño que darlle as grazas, señor Vázquez. Teño que darlle as grazas, señor Pombo. Que a vostedes, sendo de Lugo, lles pareza mal que se rebaixe o prezo das Gándaras, paréceme bochornoso, e vánllelo ter que explicar aos seus compañeiros de alí. Dende logo, paréceme vergonzoso. E o señor Bugallo parece que representa só os intereses de Coruña e de Vigo. Preocúpalle que haxa deslocalización de empresas cara á provincia de Lugo e Ourense. ¡Hai que ter bemoles! [[Aplausos.]] , si señor, e perdóenme a expresión. E váiallo dicir ao señor Besteiro porque en Lugo está dicindo o contrario. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] É o que acaba de dicir, señor Bugallo, e xa non é a primeira vez que o di, que lle preocupan as inversións na provincia de Lugo. Mire vostede, paréceme... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Reláxese home, reláxese! Paréceme, señor Bugallo, que xa non é a primeira vez, e xa non sei se é que ten algún problema coa provincia de Lugo, pero os que somos de Lugo si defendemos os intereses de Lugo e de Galicia cunha planificación axeitada. E mire, voulles dicir unha cousa: si, está pensada precisamente porque son as provincias que peor están. É unha discriminación positiva onde fixo xa o plan Impulsa este Goberno da Xunta, como foi a Costa da Morte, Ferrol, Lugo e Ourense. Empezouse por aí, precisamente, ¡e oxalá haxa algunha empresa potente que se instale en calquera destas catro áreas, porque si que será aplaudida en Lugo! E miren, a señora Martínez: é que total van ser catro postos de traballo. ¡Pois oxalá sexan eses 1.000 postos de traballo que ela desprezaba en Lugo! E se son 2.000 como ela máis ou menos calculaba, porque se hai 63 parcelas vendidas, segundo os cálculos dela superarían os 2.000 postos de traballo en Lugo, asegúrolle que se aplaudimos con 500, ¡imaxínese os aplausos que daremos con 2.000 postos de traballo! Deslocalización, falan vostedes. ¿Deslocalización a Portugal queren dicir? Queren dicir que a unha das maiores empresas que se quería instalar en Galicia, montando un tema acuícola, cun investimento superior a 200 millóns de euros, vostedes botárona de Galicia para Portugal. [[Murmurios.]] ¿Quéreme falar diso? Lean a prensa hoxe e verán como, efectivamente, a acuicultura está nun proceso importante de mellora, un proceso importante que nosoutros o botamos de Galicia. Si, si, si, iso está aí [[Aplausos.]] E fala o señor Pombo –pasáronlle mal os datos– do Polígono do Barbanza. Home, hai pouco puxéronse en marcha 106.000 metros cadrados no Polígono do Barbanza. Non dese, non, non. E o que vostedes deixaron neses terreos, o cen por cento estaba en zona de especial protección. Polo tanto, houbo que incluso adaptar a Lei do solo para que parte deses polígonos industriais puideran ser unha realidade, señor Pombo. Non sei se o sabe, pero era imposible, de acordo coa Lei do solo, levalos a cabo. Polo tanto, si se está traballando, e o Plan sectorial si que se aprobou; e si se puxeron en marcha 106.000 metros cadrados hai pouco na zona do Barbanza, entre Poboa do Caramiñal e Ribeira. Si, iso é unha realidade. Dende logo, quedo asombrado de que diga e que vostede xustifique que, como había un prezo no Ceao, o das Gándaras tiña que ter un prezo superior. Iso é o que dixo aquí, está recollido na acta. Afortunadamente, o que dicimos aquí queda gravado e queda escrito. E o señor Vázquez igual, prezos de saldo e non sei que, e mala planificación. ¿Moléstalles que haxa un polígono industrial nas Gándaras? Si. ¿É unha planificación dos gobernos do Partido Popular? Si, porque cando vostedes chegaron xa estaba planificado. Había un plan sectorial que vostedes modificaron, e o que fixeron foi que, cando había demanda e as empresas necesitaban solo industrial, vostedes estaban entretidos en como facían e negociaban co alcalde de Lugo para obrigarlle a vender porque, se non, lle expropiaban, e ir aos bancos con créditos, pagando o que tiña que ter o Concello de Lugo, que era unha parte proporcional deses terreos en edificabilidade. E vostedes, socios no concello, e medio socios aquí, non querían. Esa era a coordinación que había naquela época, señor Bugallo; a coordinación que había no bipartito. ¡E me falan vostedes diso!, ¡por favor! Cando conseguiu este goberno da Xunta rematar as obras das Gándaras, ¡claro que xa non había demanda!, porque deixaran vostedes, tanto aquí como en España, esquilmado todo, e non había empresas que puideran adquirir os terreos ou que aspiraran aos terreos, esa é a realidade. E miren, de Portugal si, pero en Portugal sonlle condicións moi diferentes, como dixo a señora conselleira. E do que estamos a falar aquí é desas máis de 110 parcelas vendidas, deses máis de 170 millóns de euros en investimentos que se prevé. E se calculamos as 110 parcelas a pouco máis de 1 millón de euros, temos os 170 millóns de investimento, que é un investimento real...
Remate, por favor.
...–remato, señora presidenta– e son posibles empregos en torno a 6.000. ¡Oxalá sexan bastantes máis!, porque o necesitamos. Este é un primeiro paso, o segundo virá coa segunda fase, onde seguirán aumentando outros polígonos porque Monforte tamén existe, tamén e necesita, e outras zonas de Galicia tamén necesitan que se pense nelas. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Castiñeira. Ten a palabra a conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas para pechar este debate.
Grazas, presidenta. Señorías, a actuación de calquera goberno responsable nos momentos actuais, que parecen verse perspectivas de mellora na economía galega, non pode ser outra que, por suposto, facilitar condicións e medios para que Galicia sexa un destino prioritario para atraer novos investimentos, porque só cun intenso exercicio de estímulo empresarial, con políticas encamiñadas a consolidar e ampliar a actividade industrial, poderemos acadar, dende logo, o verdadeiro progreso económico na nosa comunidade que conduza a un maior benestar dos nosos cidadáns. Dende logo, no Executivo autonómico, no Goberno galego, así o entendemos, e por iso nos últimos meses centramos a nosa acción de goberno realizando unha política integral, e si que teño que dicir planificada, dirixida a crear condicións favorables para que Galicia se converta nun foco de captación de novos proxectos. E, dende logo, coordinada coa Consellería de Industria, porque a Consellería de Medio Ambiente facilita solo a prezos competitivos e a Consellería de Industria facilita a financiación; iso é traballar coordinadamente. É unha acción política que pasa por ofrecer ás empresas as máximas facilidades e vantaxes competitivas para que elixan e escollan a Galicia para materializar e desenvolver os seus proxectos. Señorías, traballamos para afianzar a confianza das empresas e dos emprendedores, e por iso, como relatei e como indiquei ao longo das miñas intervencións, acabamos de poñer en marcha un paquete de medidas concretas destinadas a acadar esta meta, este reto. Novos proxectos, novos investimentos, crear emprego, crear riqueza. Este paquete de medidas, como dixen, venda de solo industrial a prezo bonificado, prezos económicos e competitivos, maior apoio financeiro ás iniciativas empresariais, máis facilidades para a compra flexibilizando o pagamento, e tamén adxudicando as parcelas en dereito de superficie, e máis metros cadrados de solo industrial en lugares claves. Por iso desbloqueamos, desbloqueou este goberno, recentemente a Plisán, que estaba bloqueada como consecuencia dunha decisión totalmente errónea polo bipartito cando rompeu a volta a condominio. Así, o pasado xoves aprobáronse no Consello da Xunta as primeiras obras para dotar de sistemas xerais a Plisán. Licitáronse onte no Diario Oficial de Galicia 13,5 millóns de euros para viais, alumeado, conducións, abastecemento, saneamento, gas e telecomunicacións. Trátase dunha plataforma de solo industrial dunha importancia estratéxica. Está situada na zona perimetral de Portugal, o que facilitará, dende logo, competir cos polígonos de Portugal próximos á fronteira de Galicia. E a finais deste ano procederemos a iniciar o procedemento de venda de solo, para que a finais do ano 2016 poidan empezar a instalarse as empresas; así o faremos e con ese obxectivo traballamos [[Aplausos.]] Como indiquei, as parcelas adxudicaranse con dúas modalidades, venda de solo e tamén, para o que o demande, dereito de superficie, e a prezos competitivos. Señor Bugallo, preguntábame vostede a que prezo. Os primeiros 100.000 metros cadrados da Plisán sairán a un custo de 50 euros por metro cadrado, reducindo a máis da metade o prezo do metro en polígonos semellantes. Como ven, eu, dende logo, estou convencida de que estamos dando pasos fundamentais para facilitar a venda de solo empresarial, aínda que sei, señorías, que isto vostedes non o recoñecerán nin o van recoñecer. Pero aí están os feitos, aí están os datos, aí están os proxectos, polo tanto, aí están as cifras e os proxectos. Insisto en que os datos están aí e falan por si sos. No primeiro cuadrimestre do ano 2015 triplicamos a venda de solo industrial do mesmo período do ano 2009, que gobernaba o bipartito. Se temos en conta só as cifras de Xestur, non o triplicamos senón que cuadriplicamos a venda de solo que se rexistrou no mesmo período no ano 2009. Xestur vendeu case tanto solo como no ano 2008, cando os efectos da crise non se deixaban sentir tan intensamente. A realidade é que, dende o 1 de xaneiro deste ano ata o 30 de abril, levamos adxudicados máis de 252.000 metros cadrados, cun importe de 10,7 millóns de euros de ingresos. E os proxectos asociados á venda, como dixen, os proxectos asociados, coa documentación presentada polas empresas, indican que hai un investimento, que se mobilizará en 3 anos, de case 170 millóns de euros e a creación de 5.600 postos de traballo. A realidade é que, das 111 parcelas adxudicadas, o 63 % está adxudicada. Señor Bugallo se hai case dous meses adxudicamos 111 parcelas, e hai menos dun mes se escrituraron o 63 %, vostede sabe perfectamente que agora mesmo non podemos estar en obras, pero pronto estaremos en obras. Dende logo falamos de feitos constatados e de accións materializadas que nos animan, dende o Goberno galego, a seguir traballando nesta liña. De maneira inmediata activaremos a segunda fase do Plan de venda de solo empresarial poñendo á venda case 500.000 metros cadrados en 21 parques empresariais do Instituto Galego de Vivenda e Solo; unha nova medida coa que esperamos poder finalizar o ano 2015 superando a venda de solo industrial rexistrada en calquera dos anos do Goberno do bipartito. Ese é o noso obxectivo, e dende logo estou segura de que o imos conseguir. Señorías, este é o resultado de poñer orde a unha política de solo empresarial, que eu definiría como caótica, que practicou o anterior Executivo. O que temos agora é o resultado de aplicar planificación en vez de improvisación; responsabilidade fronte a gasto incontrolado dos recursos públicos; criterios obxectivos fronte á arbitrariedade; prezos competitivos fronte a prezos desorbitados, e ingresos. Ingresos para seguir desenvolvendo unha política de vivenda eficaz; ingresos para unha política de vivenda e de solo eficaz, en lugar dunha débeda que hipoteca a acción do Goberno durante anos. Esa é a nosa aposta, e penso que hai motivos para o optimismo. Por iso seguiremos a traballar, seguirá sendo a nosa aposta, porque o noso obxectivo está claro e é irrenunciable: atraer investimentos a Galicia, fortalecer os sectores produtivos, lograr que as nosas industrias sexan competitivas e que sexan capaces de xerar emprego e riqueza. Creo que estamos na boa dirección, teño que dicilo. Se logramos superar este reto, estaremos reforzando as nosas empresas, a economía, a creación de emprego e postos de traballo na nosa comunidade. Porque –insisto– se facilitamos o desenvolvemento de novos proxectos, estamos a crear novas oportunidades aos galegos para que atopen un emprego, porque os novos proxectos son novas oportunidades para os galegos e as galegas. Pola miña parte, nada máis. Moitas grazas.
Grazas. Continuamos co punto 3, de mocións. Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Tereixa Paz Franco e D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, sobre a tributación das pensións das persoas emigrantes retornadas
A esta moción presentáronse emendas do Grupo Socialista e do Grupo Mixto.
Ten a palabra a señora Paz para formulala.
Grazas, señora presidenta. Boas tardes, señoras e señores deputados. Non se trata, con esta moción, neste Parlamento –como parece que pretende facer o Partido Popular cando se suscita o debate sobre a tributación das pensións dos emigrantes retornados e tamén moitos outros debates–, de converter a moción, como dicía, nun medidor de compromiso ou apoio aos retornados. Porque, efectivamente, en moitas ocasións vemos como ese compromiso e apoio non pasa da palabrería. E, desde logo, a nós gustaríanos que se puidese medir e constatar ese apoio e ese compromiso efectivo con feitos que redundasen na resolución dos seus problemas. Até agora, os únicos feitos coñecidos por parte do Partido Popular en relación con este asunto son a aprobación, por unanimidade –11 de setembro de 2013–, dunha proposición non de lei neste Pleno do Parlamento absolutamente cativa e que nós, naquel debate, xa aprobabamos coa condición de consideralo como un punto de partida, non como un punto de chegada; e, polo tanto, por considerala como unha posición de mínimos para empezar a resolver o problema dos emigrantes e das emigrantes retornadas. Ademais, hai que dicir que, desde aquel momento –11 de setembro de 2013; hai, polo tanto, máis dun ano e medio–, se foron detectando cada vez novos problemas que lles foron xurdindo ás persoas afectadas, ás que –por suposto– aquela iniciativa non daba resposta porque, naquel momento, aínda non foran detectadas esas problemáticas nin polas propias persoas afectadas. O segundo feito que se lle coñece ao Partido Popular en relación coa problemática dos emigrantes retornados foi a aprobación e publicación, no Boletín Oficial do Estado, o 28 de novembro de 2014, da Lei 26/2014, chamada de reforma fiscal no Estado español. E tamén se lle coñecen, por suposto, as dúas cartas que, desde a Xunta de Galiza, se lle enviaron á Axencia Tributaria. Tamén, pola contra, se coñecen outras actuacións por parte do Partido Popular en relación con este asunto: coñecemos ducias de iniciativas que foron tombadas neste Parlamento –presentadas por este grupo pero tamén por outros grupos parlamentares– nas que se pretendía dar solución, ben a aspectos parciais da problemática que afecta os emigrantes retornados, ben que pretendían solucións de profundidade a este conflito que manteñen coa Axencia Tributaria. Concretamente, por exemplo, votou en contra o Partido Popular de dúas proposicións de lei para presentar ante o Congreso dos Deputados, en nome deste Parlamento, que tiñan como finalidade a modificación da Lei 35/2006; pero tamén nas distintas comisións e neste propio Pleno votou en contra de numerosas proposicións non de lei. Todo isto, ademais, adubado como corresponde con numerosos intentos de manipulación por parte de distintos membros dos gobernos do Partido Popular, empezando pola señora Báñez no Congreso dos Deputados, e tamén neste Parlamento, no que tivemos que escoitar en varias ocasións como o Goberno do Partido Popular xa modificara a Lei 35/2006 para adaptala á situación dos emigrantes retornados. E eu pregunto: ¿onde se modificou esa lei?, ¿cando se modificou esa lei?, ¿onde se publicou a modificación da dita lei? Porque, até onde nós sabemos, o único que hai publicado no Boletín Oficial do Estado é a Lei 26/2014 que, na súa disposición adicional única –que se chama "de regularización das débedas tributarias correspondentes a pensións procedentes do estranxeiro e con doazón das sancións, recargas e intereses liquidados por este concepto"–, o que establece, e ademais claramente, xa no seu apartado primeiro é que as persoas emigrantes retornadas terán que tributar no imposto do IRPF de conformidade coa normativa vixente; e non provoca ningunha alteración nin modificación de ningunha disposición, nin artigo da Lei 35/2006, o único que fai é establecer un prazo extraordinario de seis meses –o que vai desde o 1 de xaneiro até o 30 de xuño de 2015– para a regularización, pero consonte ao establecido coa mesma literalidade que estivo até agora e que segue na Lei 35/2006. Polo tanto, unha burda manipulación. Por iso nós presentamos hoxe esta moción na que pretendemos ver se ese compromiso –do que se fala permanentemente aquí– do Goberno, deste Parlamento e do Grupo Popular cos emigrantes retornados, somos capaces de constatalo e de contrastalo en cuestións concretas. Primeiro, a derrogación da disposición adicional única da Lei 26/2014 –que é esta á que lles acabo de facer referencia–, que é a que establece un prazo de seis meses para que todos os retornados que non o fixeron con anterioridade fagan as súas declaracións correspondentes aos catro últimos anos, que o fagan sen ser sometidos a ningún tipo de sanción nin cobro de intereses; polo tanto, efectivamente, un período extraordinario de regularización –e tamén se establece ese mesmo período para a devolución das sancións, intereses e recargas daqueles que xa foron sometidos a esa regularización–. Pero, como xa explicamos aquí no anterior Pleno, esta normativa está ocasionando un auténtico caos, unha auténtica confusión, tanto en relación con quen son os suxeitos pasivos obrigados a realizar esta regularización, como en relación aos dereitos e ás obrigas reais de todos e cada un dos emigrantes retornados con casuísticas moi variadas como as que temos neste país. O segundo punto que propoñemos –e, polo tanto, pretendemos saber con isto se realmente o Partido Popular está comprometido ou non cos emigrantes retornados– é esa modificación da Lei 35/2006 que vostedes din que xa fixeron pero que en realidade non fixeron. Unha modificación que regule de forma clara as obrigas e deberes de todas as persoas en relación coas pensións percibidas do estranxeiro, e que ademais estableza un réxime tributario igualitario e non discriminatorio para os emigrantes retornados. Miren, vostedes xa votaron en contra en dúas ocasións do seguinte: o actual artigo 96.3.a)º da Lei 35/2006 di que cando se trate de contribuíntes cuxos únicos rendementos do traballo consistan en prestacións pasivas –é dicir, pensións– e a determinación do tipo de retención aplicable se tivera realizado de acordo co procedemento especial que regulamentariamente se estableza, estas persoas non terán que tributar até os 22.000 euros, con independencia doutras consideracións. Nós propoñiamos, a través dunha proposición de lei, engadir a ese artigo que isto mesmo se aplicase tamén aos pensionistas retornados. Vostedes negáronse a iso. Esa sería unha forma realmente eficaz de lograr esa igualdade dos emigrantes retornados, poñelo na literalidade na lei, que teñan o mesmo trato que o resto dos pensionistas do noso país. É un só exemplo, seguramente poderíase redactar doutra forma pero, en todo caso, ¿están vostedes dispostos a encetar este camiño, si ou non? Poñer en marcha un mecanismo áxil para o recoñecemento de oficio das invalideces. Mire, eu teño aquí un escrito que lle manda a Axencia Tributaria a un emigrante retornado no que lle di: "En canto á tributación das pensións de invalidez é unha cuestión que se regula no artigo 7.f)da Lei 35/2006, que é aplicable a todo tipo de pensións, xa sexan pensións españolas ou procedentes do exterior" –ou sexa, a exención–; pero, iso si, no parágrafo seguinte di que é o contribuínte quen ten que acreditar ante a administración tributaria que esa pensión procedente do estranxeiro equivale a unha pensión de invalidez absoluta ou gran invalidez. E, sen embargo, non están establecidos os mecanismos, nin os baremos, nin os criterios para a equiparación desas invalideces. Polo tanto, póñanse vostedes a facer os deberes e establezan un mecanismo claro para que non sigan existindo emigrantes retornados que se están vendo obrigados a tributar por algo no que o artigo 7 da lei...
Vaia rematando, por favor.
...os exime directa e claramente. E, finalmente, en relación co asunto das pensións de Alemaña: nós insistimos en que vostedes o que están facendo, coa aplicación que están facendo da Lei do IRPF, é abocar miles de persoas retornadas de Alemaña que –segundo todas as sentenzas xudiciais de tribunais superiores de xustiza que están saíndo– non teñen obriga de pagar IPRF, de tributar por IRPF no estado español. E as que vostedes están obrigando a tributar estanas levando a un calexón sen saída que consiste en ter que pagar para despois ter que volver pagar para litigar contra a Axencia Tributaria.
Remate, por favor.
Polo tanto, aquí teñen catro propostas moi concretas para demostrar con feitos –e non con palabrerías– se de verdade existe compromiso ou non cos emigrantes retornados. Poden vostedes votar a favor, poden unha vez máis votar en contra, pero despois non veñan reprochando que, cando os demais defendemos os emigrantes retornados,...
Grazas.
...facemos demagoxia, porque vostedes cando votan en contra o que fan é deixación das súas obrigas. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Grazas, presidente. Hai que ser ruíns para tratar como tratan os emigrantes retornados. Hai que ser ruíns e ter afán recadatorio ilimitado contra os traballadores e traballadoras para dicir que o convenio hispano-alemán do 5 de decembro de 1966, cando se refire ás pensións públicas cobradas na Alemaña –eximíndoos de tributar no Estado español– só se refire ás pensións de quen foi empregado público. Son ruíns e contumaces para esmagar e esmagarlle a vida aos máis febles. Algo así dixen no Pleno da semana pasada e sentou mal na bancada do Partido Popular, e algún hooligan púxome –como dicía Curros Enríquez– "nai que me deu, coma naide me vexa". Perdón, señores do Partido Popular, se se sentiron tratados inxustamente o se os ofendín. Eu falaba da ruindade de Rajoy, de Montoro, e das persoas que os sosteñen, apoian e aplauden desde as institucións. Se ese non é o caso do Grupo Parlamentar Popular de Galiza pido perdón de corazón por telos mesturado con xente tan ruín. Se cadra expliqueime mal ou, o que sería peor, deixeime levar por prexuízos cara a vostedes. Cando votemos esta moción veremos se a indignación que vostedes transmitiron a través do seu voceiro era sincera ou era impostura, porque eu sigo na mesma que no Pleno anterior: considero unha ruindade o espolio que se lles está a facer ás persoas que tiveron que emigrar e entregar os mellores anos da súa vida noutros países, en moitos casos deixando atrás a familia e, en todos os casos, suando moi duro os cartos e dereitos que puideron acumular para pasar unha vellez tranquila. Se cadra trabuqueime con vostedes porque os vin mirar para outro lado, e molestarse polas protestas dos afectados e polas iniciativas da oposición na defensa dos emigrantes retornados. Ata o de agora, ao Grupo Parlamentar Popular sempre lle molestou que alguén defenda os cidadáns maltratados, e cualifica a oposición de demagoga. Pero poden cambiar e poñerse de parte dos traballadores e traballadoras honrados como son os emigrantes retornados, pero non nos digan que xa chega con que Montoro cedera e trate os emigrantes retornados como delincuentes fiscais da lista Falciani; vostedes saben que non é xusto: os emigrantes retornados non son delincuentes nin defraudadores, non é xusto que os traten como a Rodrigo Rato e os outros 30.000 amnistiados do delito fiscal. É certo que os que se sentiron ofendidos pola miña intervención non pode ser que apoien e defendan a lei do funil; non pode ser que a boa xente apoie e defenda que a Facenda pública sangre os que viven do seu traballo –xente traballadora, autónomos e pemes– e amnistíe os delincuentes fiscais. A ruindade non é só de quen provoca directamente o dano e o sufrimento, quen colabora e consente é igualmente ruín. Non pode sentirse honrada e boa persoa quen acepta que o seu partido, co señor Núñez Feijóo e o señor Rajoy á cabeza, defraude a facenda pública e cobre comisións ou agasallos. Non é honrado colaborar e amparar a cúpula do Partido Popular, que cobraba soldos en negro –todos menos Esperanza Aguirre e Gallardón, polo que onte escoitabamos declarar á señora Esperanza Aguirre–, mentres a xente traballadora, dende obreiros a pequenos e medianos empresarios, a xente do común, sofre as consecuencias da crise e do espolio. Que non poden dicir que pagasen en negro a reforma da sede central do partido en Madrid, e que se pagara en negro a maior parte de moitas das campañas electorais para empoleirarse nas institucións –incluídas as achegas en diñeiro do Partido Popular de Galiza ao partido de Madrid–. ¿Poden sentirse dignos sendo parlamentarios dun partido tan podre, sexa PP ou PPdG? A xente normal cando sabe estas cousas sente moito noxo, se cadra algúns –ou moitos de vostedes– tamén son vítimas da corrupción, porque a corrupción se propaga como un cancro e vostedes levan demasiado tempo convivindo coa pezoña. Pero, se é así, espabilen e záfense canto antes da ormetà e colaboren en rexenerar as institucións. Presentei unha emenda a esta moción, que vou apoiar porque creo que é de xustiza, simplemente porque estou acostumada a comprobar como, neste Parlamento, se aproban iniciativas que nunca se levan adiante. Polo tanto, o que pido é que se lle devolva o diñeiro cobrado indebidamente aos emigrantes retornados no presente ano fiscal. Pola miña parte, nada máis, moitas grazas, e espero que o Partido Popular –por primeira vez dende que eu estou neste Parlamento– apoie os intereses da clase traballadora e dos emigrantes retornados. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario Socialista. Señora Gallego.
Moitas grazas, señor presidente. Bos días, señoras deputadas e señores deputados. O Grupo Parlamentario Socialista presentou unha emenda de engádega a esta iniciativa, a esta moción da señora Paz, que agardamos que se apoie, pero en calquera caso xa anunciamos que, sexa como sexa, imos votar a favor da súa iniciativa por moitas razóns. Primeira, porque unha parte importante da súa iniciativa o que vén facer é reiterar que se cumpra aquilo que xa se acordara neste Parlamento, e que o Partido Popular aínda non foi capaz de cumprir a día de hoxe: todo o que ten que ver coa negociación que tiña que facer o Goberno central cos países de onde proceden os emigrantes retornados para evitar que se lles faga unha dobre imposición, para evitar que se lles cobren aquí uns impostos que xa se lles cobraron no seu país de orixe –como están demostrando no caso de Alemaña as sentenzas xudiciais do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia–; que, se houbera vontade política, por parte tanto do Goberno da Xunta de Galicia, como do Goberno central, se podería evitar que esas persoas estiveran agora facendo unha tributación que non teñen que facer, porque o din as sentenzas. En calquera caso, ímoslle dar unha nova saída ao Partido Popular, e é que, se queren ver avalada a súa posición polas sentenzas xudiciais, o que teñen que facer é –á vista de todas esas sentenzas que hai no Tribunal Superior de Xustiza de Galicia– presentar –posto que o Goberno central está personado nesas sentenzas–, un recurso de casación ante o Tribunal Supremo para unificar doutrina e así poder aplicar, a todos os pensionistas emigrantes retornados de Alemaña, esas sentenzas xudiciais e evitar que teñan que seguir facendo unha declaración da renda que non teñen obriga de facer –estoume referindo, evidentemente, ás anteriores ao ano 2013–. Outros dous puntos que engadimos á moción da señora Paz teñen que ver con que, se o Goberno persiste no erro de non facer a devolución de oficio aos pensionistas retornados aos que xa se lle cobrou no seu día –e que agora lles teñen que devolver tanto os intereses de demora como as sancións–, cando menos, as cartas que lles están chegando da Axencia Estatal de Administración Tributaria aos pensionistas emigrantes retornados, que lles cheguen unicamente a aqueles que teñen a obriga de presentar a declaración. Porque, señores do Partido Popular, lles están chegando absolutamente a todo o mundo, co cal temos milleiros de emigrantes retornados que non teñen a obriga de presentar a declaración –porque non chegan aos mínimos esixibles na lexislación tributaria–, indo ás oficinas da Axencia Tributaria con preguntas, con dúbidas, gastando o seu tempo ou o tempo de familiares, ou indo mesmo facer consultas con axencias que lles cobran, evidentemente, por darlles esa información. Iso poderíase aforrar e poderíaselle evitar esa molestia á cidadanía se a Axencia Estatal da Administración Tributaria unicamente lles enviase unha carta a aqueles pensionistas emigrantes –posto que teñen os datos de cales son os ingresos desas pensións– que tiveran realmente a obriga de facer a declaración. A seguinte engádega que facemos a esta moción –que é o 4 ter na nosa emenda– ten que ver co compromiso do Goberno galego: un compromiso que o conselleiro recén chegado, o conselleiro de Facenda, adquiriu coas plataformas de pensionistas e emigrantes retornados, precisamente para que nesta campaña de regularización, onde hai milleiros de persoas que acoden ás oficinas –e que a Axencia Estatal da Administración Tributaria non dá abasto a atendelas–, pois que, cando menos naquelas comarcas de Galicia máis afectadas, se abriran oficinas nos concellos para darlles información a esas persoas. Ese foi un compromiso que adquiriu o conselleiro de Facenda hai máis dun mes xa e que, a pouco máis dun mes de que remate ese prazo para facer esta regularización, pois aínda está sen cumprir, co cal, tememos que, cando chegue ese compromiso a materializarse –se é que chega a materializarse–, xa non sirva absolutamente para nada. Miren, esta cuestión resólvese se hai vontade política. Vostedes aquí quixeron no seu día... apoiaron a iniciativa que trouxo o Grupo Parlamentario Socialista –que, por certo, foi unha iniciativa que se aprobou porque así o reclamaron as plataformas de pensionistas emigrantes retornados–, porque entendiamos que era un punto de partida para resolver unha situación inxusta provocada por un Goberno que decidiu, que decidiu, facer unha inspección, masiva e planificada, a todo o colectivo de pensionistas emigrantes retornados –por certo, decidiuno no mesmo momento no que tamén decidía facer unha amnistía fiscal, planificada tamén, precisamente, para perdoarlle a aqueles...
Vaia rematando, por favor.
...delincuentes fiscais, que hoxe se demostra, que non tiveran que tributar ante a facenda española ou, cando menos, que non tiveran que tributar polo que a obriga legal establecía. Entón, a esta decisión política daquel Goberno naquel momento, que se demostrou co tempo que era unha decisión errada e inxusta, hai que poñerlle remedio; e non só se lle pon remedio apoiando aquí iniciativas da oposición...
Remate, por favor.
...pónselle remedio cando o Goberno galego levanta a súa voz diante do Goberno central, e protesta cando fan as cousas mal. E ata o de agora, señores do Partido Popular, a verdade é que vostedes, apoiar aquí apoiaron, pero facer diante do Goberno central máis alá de dúas cartas, outra cousa non hai. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Gallego. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Fajardo.
Bo día a todos e a todas. A verdade é que hai algún tempo alguén me dicía que eu era unha especie de parlamentario "todo a cen", e ao mellor algo de razón tiña, porque hai cousas que un, desde a súa ignorancia, non acaba de entender. E algúns non acabamos de entender como é posible que se persigan, e se faga un trámite de fiscalización profunda, pensionistas retornados para que devolvan cartos –que nós estamos convencidos que, evidentemente, non defraudaron, nin moito menos, como defendía o Partido Popular– e, en cambio, ese mesmo Goberno sexa incapaz de facer o mesmo trámite para perseguir aqueles que defraudan centos de millóns de euros ou que manteñen contas en Suíza –para, por exemplo, que non teñan que ser outros os que descubran os casos Naseiro, Bárcenas, Rato, Blesa, Granados, Rus, Fabra, todos eses casos que teñen que ver co Partido Popular–. Resulta que hoxe mesmo descubrimos que o financiamento do Partido Popular –as caixas "b", os sobresoldos...– incluso vén do 1987. Hai quen cre que, ao mellor, as fontes daquel conto de Alí Babá son outras, ¿non?, ás que nos puxeron naquel momento. Parece que cando Facenda ten que perseguir se equivoca de inimigo: persegue os traballadores, os pensionistas honestos, pero, en cambio, é incapaz de entrar na sede do Partido Popular e comprobar como alí eran habituais os sobres en b, os sobresoldos ou o financiamento irregular. Esas con as cuestións que a nós, dende logo, nos preocupan porque desleixan a xente da política e deixan claro que, ao mellor, alguén participou dopado nas eleccións e gañou de forma inxusta moitas eleccións porque participou con diñeiro que, evidentemente, era irregular. Polo tanto, deberían dar vostedes explicacións desas cuestións, si; sobre todo se vostedes, os que están nesta Cámara, son honestos e non participaron diso, denunciar o que teñan ao lado que coñezan que foi desa situación. Non vaia ser que agora vostedes se saúden nesta Cámara e, dentro duns meses teñan que quitarlle o saúdo, e incluso non recoñecer o nome de alguén que se senta con vostedes, como fai o señor Rajoy, que de repente olvida todos eses nomes, ¿non? –xa non se fala de Rato, di "aquel señor"; xa non se fala de Granados, di "aqueloutro"–. E, polo tanto, ese é un risco que tedes vós e, por honestidade, se coñecedes algún caso destes a maiores, sería bo que o dixerades. E dicímolo porque é inxusto que, mentres se consenten esas cuestións, aos pensionistas retornados se lles teña obrigado e perseguido, e o feito de vivir unha situación indesexable para persoas honestas, que o que foron foi traballar e traer diñeiro para que este país puidera saír da situación na que estaba hai moitos anos. Resulta que estas persoas non só se perseguiron, senón que se están intimidando, continúanse intimidando. Esas decenas de miles de cartas que chegaron a estes pensionistas retornados son cartas intimidatorias. Seguro que ese tipo de linguaxe que utilizaron cos pensionistas non o utilizaron vostedes co señor Rato. Pois esas son as cuestións que hai que cambiar. Pero, sobre todo, nós imos apoiar a proposta que se pon hoxe encima da mesa, porque é absolutamente claro que hai que eliminar ese período extraordinario de regularización, que non se pode continuar cun réxime fiscal con estes pensionistas que é discriminatorio respecto doutros pensionistas, porque é necesario que se recoñezan de oficio as invalideces que son recoñecidas noutros países –e que, polo tanto, alguén que ten a invalidez recoñecida de oficio noutro lugar de Europa, debería de recoñecerse neste momento–; ou, por exemplo, aqueles que, tendo unha pensión de invalidez doutro lugar de Europa, por esa si tributan cando, se fora do Estado español, non tería que tributar. Cremos que o que se pide é de xustiza, pero nós cremos que debería de irse máis alá: se o que se pide é de xustiza, se todos non comprendemos por que se utilizou esta manía persecutoria cara aos de abaixo, o que si deberían de aclarar é como non é posible, non só que se devolvan de oficio as cantidades recadadas, senón por que non se estudan mecanismos de indemnización polos prexuízos sufridos. Todos coñecemos pensionistas que agravaron as súas doenzas despois de ser perseguidos por Facenda, todos sabemos a situación penosa e lamentable que viviron moitas familias que tiveron que deixar de ter diñeiro para cuestións básicas ou para atender os seus fillos desempregados, para pagar as multas inxustas de Facenda. ¿Non se vai facer nada con esa inxustiza? ¿Non se van indemnizar os prexuízos causados por unha Facenda que persegue os de abaixo namentres é capaz de permitir e dicir que todo está caducado cando se fala do financiamento irregular do Partido Popular? Pois iso é o que nós cremos que hai que cambiar. Polo tanto, dende a Alternativa Galega, imos apoiar a iniciativa do Bloque Nacionalista Galego e lamentamos que, neste país, a Facenda teña dúas varas de medir: unha lupa para os traballadores e os pensionistas e, dende logo, unha visión de moi lonxe para aqueles que se financian de forma irregular. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Fajardo. Grupo Parlamentario Popular, señora Pouso.
Bos días, señorías. Ben, unha vez máis estamos nesta Cámara debatendo a moción que deriva da interpelación da que tratamos no Pleno da semana pasada, referente ao imposto da renda das persoas físicas dos emigrantes retornados. Ben, escoitamos aquí, nas distintas intervencións de diversos portavoces dos grupos da oposición, toda clase de acusacións: que non se fixo nada, que o acordo adoptado en setembro de 2013 foi un acordo cativo... Señora Paz, eu creo que si se leva feito, e lévase feito moito a favor deste colectivo. Que poidan quedar aínda flocos que queden pendentes de arranxar, e que estamos traballando para conquistalo, totalmente de acordo; pero, dende logo, ten que recoñecer vostede que si se fixo. E si se fixo, señora Paz, porque conseguimos poñer os emigrantes retornados que non cumpriran coas súas obrigas fiscais nunha situación de non defraudadores –que era o que todos demandabamos nesta Cámara– e, polo tanto, que se lles dera a oportunidade de regularizar a súa situación tributaria sen que tiveran que facer fronte a ningún pago de sancións, multas, nin intereses. E, polo tanto, eu creo que é importante ese acordo acadado. E tamén conseguimos, que pediamos nesta Cámara, que se ampliasen os fraccionamentos de pago, que se tivese en conta a situación familiar e persoal de cada persoa afectada por este problema. E todos sabemos nesta Cámara –todos o sabemos, señoría– que, efectivamente, por parte da Axencia Tributaria si se están tendo en conta esas circunstancias e se están concedendo eses aprazamentos. Ben, eu creo que vostede criticaba aquí que o Partido Popular se ten posicionado en contra dalgunhas proposicións presentadas pola oposición. Señora Paz, eu díxenlle no pasado Pleno que onde nunca nos vai encontrar ao Partido Popular é naquelas proposicións que defendan un trato tributario desigual. Ante situacións iguais, nós defendemos que ten que haber un igual trato tributario. De aí que imos coincidir en varios puntos da súa moción e, concretamente, no punto número 3, e no punto número 4. No punto número 3, que fai referencia a ese recoñecemento das pensións de invalidez, que lles recoñezan esas minusvalías aos pensionistas e emigrantes retornados, de oficio polo organismo correspondente do Estado español para que, efectivamente, se poidan beneficiar deses beneficios fiscais que teñen os pensionistas que reciben as súas pensións de organismos españois. Porque nos parece que é de xustiza e que así debe ser. Explicáballe a semana pasada ao conselleiro de Facenda, que estivo aquí, que xa se tiñan feito xestións dende o Goberno da Xunta de Galicia co organismo competente estatal para que se procedera a efectuar ese recoñecemento e se lles facilitaran as cousas a estes afectados en relación con este punto. E tamén lle dicía o conselleiro a semana pasada, e o noso grupo está completamente de acordo con ese criterio emanado das sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, que esas sentenzas, efectivamente, non sentan xurisprudencia, pero si se ten dirixido á Axencia Estatal da Administración Tributaria para que as teñan en conta, para que adopten ese criterio e para que, digamos, non fagan tributar unhas persoas que dentro dese convenio hispano-alemán, que estaba firmado dende o ano 1968, non teñen a obriga de tributar. Mire vostede, non imos así respaldar o punto número 1, señora Paz, no que pide vostede que se derrogue esa disposición adicional da Lei 26/2014. Esa disposición foi precisamente a que fixo posible que non se lle aplicase como as sancións nin os intereses... non se lle aplicase o criterio de defraudadores a todo este colectivo, recoñecendo, efectivamente, que houbera unha falla de información ou un descoñecemento da normativa tributaria. E, ao mesmo tempo, nesa disposición regúlase tamén esa condonación dos intereses, das sancións e das recargas e, polo tanto, señora Paz, entenderá vostede que dar pasos atrás con todo este colectivo e poñelos en situación daqueles que xa teñen afrontados pagamentos, que non os poidan recuperar, dende logo, que fraco favor lle fariamos. Eu creo que se vostedes queren traballar en positivo por eses emigrantes retornados, nós aí nos encontraremos, dende logo, de acordo neses puntos nos que nunca esteamos discriminando absolutamente a ninguén e, polo tanto, sexamos quen de acadar un acordo e por iso lle imos solicitar a votación da súa moción por puntos. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Pouso. Grupo autor da moción, señora Paz.
Grazas, presidente. Nós, efectivamente, xa recoñecemos na intervención anterior que, efectivamente, o único que fixo o Partido Popular, apremado pola mobilización social e pola presión social, foi recoñecer que os emigrantes retornados non eran defraudadores. Iso si, da intervención da señora Pouso Maneiro sempre se desprende que, bueno, non eran defraudadores pero non cumpriron coas súas obrigas tributarias, cun certo deixe de acusación. Mire, señora Pouso Maneiro, di vostede que a Axencia Tributaria está concedendo aprazamentos en función das condicións persoais e económicas aos emigrantes retornados, pero convirán todos e todas comigo en que eses aprazamentos son previo establecemento de intereses de demora. Polo tanto, nada diferente do que se faga con outros contribuíntes. En relación coas situacións, insiste vostede moito en que vostedes defenden que para idénticas situacións, idéntico tratamento tributario. Eu insisto, se o artigo 96.3.a)2º da Lei 35/2006 establece que os pensionistas que non sexan retornados teñen un límite de 22.000 euros anuais para facer a declaración da renda, ¿por que non podemos estender iso aos emigrantes retornados, que é o que propoñemos nós na nosa iniciativa? Polo tanto, cremos que esa sería a forma de garantir que, efectivamente, situacións idénticas teñen idéntico tratamento fiscal. Polo que atinxe á derrogación da Lei 26/2014, esta por suposto tería que estar en correlación coa modificación da Lei 35/2006 porque consideramos que se non se modifica previamente a Lei 35/2006 nos aspectos que se establecen nesta iniciativa –que son regular estritamente e claramente cales son as obrigas e os dereitos tributarios de todos os contribuíntes, incluídos os emigrantes retornados, e establecer un réxime tributario idéntico para todos os cidadáns–, non ten sentido establecer un período de regularización se non están previamente establecidos con claridade estes parámetros. Con relación ás emendas presentadas, a emenda que presenta o Grupo Mixto ímola aceptar porque consideramos que, ademais, corrixe unha eiva importante da moción presentada por este grupo parlamentario, xa que establece prazos para o cumprimento destas medidas que se propoñen na moción e, polo tanto, cremos que é importante non deixar no aire o tempo no que se debe dar cumprimento a dita iniciativa. En relación coa do Grupo Socialista, aceptamos a emenda de adición que se refire aos apartados 4 bis e 4 ter e non aceptariamos a do recurso de casación, porque entendemos que o Partido Popular ou o Goberno do Estado podería ampararse en que ten que esperar a que se resolva ese recurso de casación para empezar a aplicar o que establecen as sentenzas dos tribunais superiores de xustiza de eximir de pago os emigrantes retornados procedentes de Alemaña. Tendo en conta que a demora actual na resolución dos...
Remate, por favor.
...recursos de casación, segundo a última memoria do Consello Xeral do Poder Xudicial, ronda os 24 meses, cremos que é unha demora excesiva e, polo tanto, por iso non aceptamos ese punto. Máis nada.
Grazas, señora Paz. Suspendemos a sesión ata as 16.15.
Reiniciamos a sesión. Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. Pablo García García, sobre a política desenvolvida pola Xunta de Galicia en relación co sector forestal
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Mixto e unha emenda do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Ten a palabra, para formular a súa moción, don Pablo García, do Grupo Socialista.
Grazas, presidenta. Moi boas tardes a todas e a todos. Esta moción é consecuencia ou continuación do que xa debatemos o outro día, polo tanto, tentarei non repetirme, pero é inevitable facer referencia á filosofía da interpelación que faciamos a semana pasada, que era precisamente esa emenda á totalidade que a industria forestal, a industria que en teoría o conselleiro e o presidente, ademais, sempre nomean como estratéxica, como un dos valores a poñer en alza deste país, lle tiña feito á política forestal desenvolvida por parte desta consellería e deste goberno non só nos últimos anos, e que ademais viña plasmarse nesas medidas, e tal como denunciaban, na elaboración do próximo PDR, onde dalgún xeito todos eses erros e todas esas eivas que esa política tiña se consolidaban, negro sobre branco, na plasmación dese Plan de desenvolvemento rural. Efectivamente, se imos aos datos, e todos os temos, que incluso as propias asociacións nos pasaron, é obvio que nestes últimos anos temos un problema. Xa sei que, tal e como lle adiantaba o outro día a conselleira, se estivera aquí a conselleira, despois me botaría os datos á cabeza de que, efectivamente, seguimos liderando o sector forestal en Galicia. ¡Home, ata aí podiamos chegar! É dicir, ¡que coa superficie arborada que temos, non lideraramos o sector!, entón sería... Hai que facer moito esforzo, e eu considero que nin sequera este goberno, nin sequera esta conselleira, a pesar de que o intenta día a día, vai conseguir lograr iso. Pero, efectivamente, se miramos polo miúdo máis alá, se non quedamos, como fai o Goberno, cos datos de arriba, do volume e das cifras grandes, que, efectivamente, o sector segue sendo moi importante e o seu peso a nivel estatal é obvio, si que vemos que hai unha diminución nos últimos tempos, hai datos que nos levan a pensar que, sen dúbida, hai un problema, que existe un problema. Se falamos do valor das exportacións da madeira, s¡e na media de España sobe un 5 % e en Galicia sobre só un 0,4 %! Claro, se imos ao absoluto, ¡efectivamente! ¿Galicia segue liderando as exportacións de madeira? Obviamente. Pero é obvio, con ese dato, que estamos a atravesar... ou que cando menos temos un problema. Se falamos despois de exportacións concretas, como é o sector do moble, mentres que en España sobre case un 6 %, un 5,9 %, en Galicia non só non sobe, senón que descende tan só neste último ano. E, polo tanto, tamén é outro dato significativo de que, efectivamente, temos un problema. E era o que trataba de dicirlle, con escaso éxito, o sector, que lle dixo o ano pasado, que lle dixo a mediados de ano, e que hai uns meses explicitaba –digamos– de forma máis sonora, igual de contundente, posto que as medidas que reclamaban e os problemas que denunciaban seguían sendo os mesmos, pero que, dalgún xeito se fixo máis público e máis evidente con esa –din– rotura de relacións –digamos–, do diálogo establecido coa propia consellería por mostrarse claramente incapaces de chegar absolutamente a ningún acordo. ¿Que pedían? Era o que nós intentamos trasladar na moción que hoxe presentamos e que tamén o outro día esbozabamos. Esas catro ou cinco cousas que, dalgún xeito, cren que están interrompendo ou están dificultando, que ademais son competencia da consellería e da Administración autonómica, e que o Goberno non lle está dando solución. Son esas catro ou cinco cousas que trasladamos nesta moción. Efectivamente, hai un tema de burocracia, hai un tema dos permisos de cortas, que fai que en moitas zonas sexa tremendamente complicado desenvolver a actividade, onde cada concello ou cada distrito forestal dalgún xeito ten unha normativa ou ten uns requisitos que non están homologados no país. Efectivamente, iso ía quedar superado coa aprobación da Lei de montes, pero, despois de tantos anos que se aprobou a Lei de montes, seguimos aínda tendo esta serie de problemas. Dependendo dos concellos, eu o outro día ensinaba un mapa, e nese mapa se visualiza claramente que, naqueles concellos onde hai unha actividade importante forestal, segue habendo ese tipo de atrancos. Falabamos, por non deternos, porque son os mesmos que xa enumeramos a semana pasada, do problema ocasionado no sur, sobre todo, da provincia de Pontevedra, co tema do nematodo, desa praga. Polo tanto, levamos catrro anos sen poder facer alí actividade. Xa pasaron eses catro anos que, en teoría, Europa nos aconsellaba, e os expertos aconsellaban esa prohibición. É verdade que o propio sector é o primeiro que di que se iso non é así, se dalgún xeito temos que seguir nesa situación para establecer máis garantías para esa madeira, que se faga así, pero, en todo caso, o sector o que quere ter é claridade, e tamén tería que establecer algún tipo de compensación, ou dalgún xeito paliar a aquelas industrias que viven case en exclusiva, que están radicadas nesas zonas, e que a súa actividade se ve directamente mermada, cando ademais hai un ano se lle dicía que só quedaba un ano. Repito, e quero deixar claro que nadie discute que o sector é o máximo interesado en que se preserve a erradicación desa praga, desa enfermidade. Pero o que terá que haber é algún tipo de interlocución para intentar buscar algunha solución que poida paliar eses prexuízos. Falabamos –repito– dun montón de cousas, e eu facía incidencia –e quero rematar con iso porque me parece o máis importante, paréceme o principal–... Falabamos tamén da elaboración do PDR e como foi, e non vou incidir niso, xa o temos aquí debatido porque non foi só no sector forestal, senón que foi en absolutamente todos e cada un dos sectores. E onde facían máis incidencia era na errática política de extinción e prevención de incendios que está a levar a cabo este goberno. Falabamos, e dicían claramente algo que nós levamos dicindo aquí moito tempo, que seguimos gastando moitos máis cartos en apagar o lume, moitísimos máis cartos en apagar o lume, ca en xestionar, planificar e adecuar o máximo posible os nosos montes para poder evitalo. E o que lle viñan dicir e o que viñan pór de manifesto era que isto viña sendo así pero que agora non só non se tiña corrixido, senón que se ía acentuar, ou todo parecía que se ía acentuar, posto que xa está establecido así no PDR, que era esa para nós –témolo denunciado moitas veces– gran falacia que é considerar prevención as brigadas municipais. Seguir gastando fondos europeos dedicados á prevención repito unha vez máis que non nos olvidemos que os fondos europeos non se poden dedicar á extinción, fondos europeos que deberiamos gastar nesa planificación e nesa prevención, nas brigadas municipais. Eses son os catro ou cinco puntos que recollemos nesa moción. Creo que é unha moción que, en definitiva, non está feita co ánimo –digamos– de ser demasiado belixerante. Son as inquedanzas que lle transmitiu o sector, todo o sector, hai un ano e medio á conselleira, que despois lle transmitiu outra vez o sector industrial. E como dixen o outro día, creo que é algo inaudito que unha conselleira logre poñer de acordo, aínda que sexa en contra da súa política, todo o labor e todos os eslavóns da cadea do sector forestal, desde os produtores, desde os propietarios, desde os rematadores, desde os aserradoiros, desde absolutamente todas vertentes que criticaron abertamente e que denunciaron esa falta de interlocución, esa falta de diálogo, esa falta de planificación e esa falta de ningún tipo de iniciativa política para un sector que para o único que vale –e é o que quizais máis os indigna–, é que cada vez que fala o presidente deste goberno parece que para el é importantísimo, que é un dos sectores aos que se lle dedica máis atención, ás veces o conselleiro de Industria tamén o nomea...
Remate, señor García, por favor.
...pero ven que despois, na práctica, no día a día, o que están é no máis absoluto abandono por parte desta Xunta de Galicia, igual que outros moitos. Moitas grazas.
Moitas grazas. Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto. Señora Martínez.
Grazas, presidenta. Boa tarde a todas e a todos. Con ocasión da interpelación do pleno da semana pasada, xa dixen que en liñas xerais coincido coa preocupación dos autores, e, loxicamente, tamén coincido con esta moción que concreta a interpelación en propostas. Reclamar que a Xunta recupere o diálogo e escoite o sector, vendo de incorporar as demandas razoábeis tanto na modificación do PDR como en toda a normativa que afecta ao sector forestal. Simplificar a normativa para a obtención dos permisos de corta. Establecer compensacións para os afectados polas restricións derivadas da praga dos piñeiros e reconsiderar a política de extinción de incendios. Parécenme todas medidas que merecen o meu voto favorábel. No que se refire aos permisos de corta penso que é preciso introducir unha precisión, que, aínda que poida sobreentenderse, non sobra facela explícita. Por iso presentei unha demanda de adición para que quede claro a necesidade de que a simplificación normativa non supoña diminución da protección de especies ou espazos protexidos, nin bens públicos como camiños ou estradas. O Grupo do Partido Popular que sostén o Goberno da Xunta seguro que se vai opoñer a esta moción, porque xa vimos que están encantados coa capacidade de diálogo da conselleira, e non vai permitir que prospere nada que poña en cuestión os grandes acertos do Goberno Feijóo. Persistirán en gobernar de costas a todos e todas, agás aos seus intereses persoais particulares de partido ou das grandes empresas, que é a quen se deben. O descontento do sector forestal, os problemas do sector forestal, impórtanlles pouco. Se poden facer algún xesto sen mudar a política, farano, porque estamos en ano electoral. A crise do sector forestal impórtalles tan pouco como os desafiuzamentos ou o sufrimento dos enfermos aos que deixan sen medicinas. Como xa dixen na interpelación, as ramas da actividade que integran o complexo produtivo forestal están a decrecer dende o inicio da crise a unha taxa media do 7,9 %, fronte ao 1,2 % do total da economía. A facturación conxunta da industria de transformación da madeira supera en Galiza os 1.600 millóns de euros anuais. A cadea principal de transformación da madeira supón, segundo o IGE, en torno ao 2 % da economía galega se falamos de valor engadido, mentres en termos de emprego este peso é do 2,3 % do total, e do emprego industrial do 12,3 %. Tampouco lles importa nada e tampouco lles preocupa que a industria de base forestal represente máis do 30 % dos establecementos industriais. O pouco ou nada que lles importa reflíctese no grao de execución en inversións produtivas no monte: o 40 % do previsto nos xa raquíticos orzamentos adicados á economía produtiva. A explotación racional do monte traerá riqueza ao noso país e industria e poboación ao medio rural. Aínda que sen confianza ningunha, debo reiterar a miña petición de diálogo ao Goberno. Pero diálogo de verdade, exercendo a escoita activa, evitando calquera predisposición a discrepar. Tendo como obxectivo acadar un acordo nacional en política forestal no que estean implicados todos os axentes con intereses no tema: concellos, organizacións agrarias, patronal do sector, sindicatos, organizacións ecoloxistas e o propio Parlamento de Galiza; un acordo con obxectivos concretos e medibles e con apoio institucional e orzamentario, que fomente o peche do ciclo produtivo da madeira en Galiza, dende o sector do moble ao papel. Pero, seguramente, seguiremos a contemplar a incapacidade do Partido Popular para o diálogo nesta Cámara e fóra dela; unha incapacidade para dialogar que pon en perigo non soamente a creación dunha potente industria dependente do noso monte, senón tamén unha total incapacidade de diálogo e de acordo para garantir uns servizos contraincendios que realmente se dediquen á loita contra incendios independentemente dun servizo de prevención de incendios, indispensable no noso país. Porque en Galiza, se hai máis incendios, non é porque sexamos máis incendiarios, ten que ver coas políticas que se toman, políticas forestais, políticas preventivas, que non se aplican no noso país, que, ademais de crear emprego, xerarían tamén riqueza no noso monte e gañariamos en biodiversidade. Seguramente seguiremos sen ser capaces de dialogar co Partido Popular, non porque a oposición, os sindicatos e as asociacións agrarias e de empresarios non saibamos, senón porque temos un goberno incapaz de escoitar. E se algunha vez acordan, non cumpren. Lémbrolles o que dixo Confemadera publicamente: "O Goberno galego incumpre sempre o acordado." Este é o seu modelo de Goberno, esta é a súa preocupación pola xente e pola economía do noso país.
Remate, por favor.
Nada máis que afirmar o noso apoio a esta moción.
Grazas. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Paz Franco.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde, señoras e señores deputados. No anterior pleno, creo que temos datos na interpelación que acreditaban dúas cuestións fundamentais. Unha, que en Galiza, en función dos datos que imos tendo, tanto de comparación do volume de facturación que representa o noso sector da madeira en relación co Estado, como da propia evolución do sector desde o ano 2008, temos un modelo forestal absolutamente errático. E segundo, que o noso monte, a nosa capacidade de xerar riqueza a partir do monte que temos, supera con moito os 1.699 millóns de euros de facturación do ano 2013, e mesmo me atrevería a dicir que ese potencial tamén supera os 2.400 millóns de euros de facturación do ano 2008, pero para iso é necesario que reconsideremos algúns aspectos da política forestal do Goberno da Xunta de Galiza, e nese sentido van as emendas que presenta o Grupo Parlamentar do Bloque Nacionalista Galego a esta moción: a desenvolver determinados aspectos que, aínda que aparecen recollidos como principios inspiradores da Lei de montes, sen embargo cremos que non é ese o valor que se lles está dando na aplicación da política forestal. En primeiro lugar, eu creo que hai que recordar algunhas magnitudes. Galiza, de 3 millóns de hectáreas de territorio, temos algo máis de 2 millóns de hectáreas de monte, das cales 1.400.000 son de monte arborado e aproximadamente 600.000 hectáreas son de monte baixo ou non arborizado, o cal creo que debería de facernos chegar á primeira conclusión. Temos espazo forestal ou monte máis que suficiente como para seguir estendendo a outras partes do noso territorio a forestación, por iso cremos que é imprescindible que haxa unha posición de partida clara. Non hai que forestar máis terras para que teñamos máis rendemento do noso territorio forestal, senón que simplemente hai que ter unha política máis adecuada. Segundo dato relevante que ten que ver coa nosa moción. En Galiza, nos últimos anos, houbo un retroceso de máis de 400.000 hectáreas nas coníferas, e un avance de máis de 200.900 hectáreas do eucalipto no mesmo período. Tamén nos debería facer reflexionar, a tenor dos datos que demos o outro día de como vai diminuíndo a capacidade de xeración de emprego en Galiza, sobre o destino do eucalipto, que fundamentalmente vai a pasta de papel; se esa ten que seguir sendo a única orientación produtiva do noso monte. Outro dato. En Galiza existe superficie, baixo figuras de ordenación de xestión forestal, só o 10 %, aproximadamente 200.000 hectáreas, das cales 170.000 son de montes consorciados ou conveniados. A Xunta de Galiza está a piques de desfacerse de todos os convenios e consorcios que ten actualmente con montes de particulares, fundamentalmente con montes veciñais en man común, cando é unha figura que demostra que é a única que até agora ten propiciado unha xestión forestal adecuada. O mesmo poderiamos dicir a respecto da superficie certificada, que só representa o 8 % do monte e que nos últimos anos non evoluiu nin un centímetro. A respecto dos usos do monte –e de aí a nosa emenda de que se faga un aproveitamento multifuncional–, actualmente en Galiza hai 193 millóns de metros cúbicos de madeira. Voulles dar outro dato para que entendan a magnitude desta cifra. Cada ano cortamos en Galiza entre 7 e 8 millóns de toneladas de madeira; é dicir, temos unha cantidade impresionante de madeira no monte que, seguramente, non somos capaces de poñer no mercado precisamente porque non está planificada...
Vaia rematando, por favor.
...en función das orientacións produtivas e das necesidades de mercado, e seguimos plantando, seguimos plantando. Por iso nós presentamos dúas emendas ben claras. Unha, que se apoien todos os proxectos de aproveitamento multifuncional, porque o monte ten moitos outros usos que poderían xerar moita riqueza e moito valor engadido máis alá do estritamente madeireiro; e orientar o novo Plan forestal a que se valoricen es 193 millóns de toneladas de madeira que xa temos no monte e se deixen de forestar máis superficies agrarias; e incluso que se revertan aquelas superficie agrarias que foron concentradas e que actualmente están sendo utilizadas para plantar eucaliptos, porque este país non ten un problema de cantidade de monte, ten un problema de calidade das plantacións forestais. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Antón Sánchez.
Boas tardes. Nós imos apoiar esta moción porque cremos que nela se fala dalgunhas das cuestións importantes que hai que afrontar neste país para mudar necesariamente de modelo. O primeiro que debemos de facer é dicir claramente que modelo de monte queremos para Galiza, porque cremos que unha axeitada xestión do monte, dende unha perspectiva integral e non só forestal, non é só unha materia pendente que ten este país, senón que é urxente facelo. Esta xestión do monte está moi ligada á xestión do territorio, á ocupación do mesmo, mais tamén a facer unha correcta análise do papel do monte, das súas funcións, da súa importancia económica. Pero os feitos e os datos demostran que o Partido Popular aposta por un modelo forestal que se basea no monocultivo de especies de crecemento rápido, de baixo valor engadido, que crea pouco emprego; o exemplo é eucalipto para pasta de papel. Se o Partido Popular recoñece que ese é o seu modelo, aplaudiriámoslle porque o está facendo ben, os datos así o confirman. Ese é o modelo despois de trinta anos de Goberno do Partido Popular: está a incentivar sinxelamente o monocultivo forestal co obxecto de trasladar unha riqueza parcelada, integrada no territorio, equitativa socialmente, cara a unha riqueza para o monopolio, onde distintos sectores da transformación forestal –pasta de papel e taboleiros principalmente– dominan o mercado e impoñen os prezos e as condicións. Galiza, como xa se dixo aquí, ten os dous terzos da súa superficie como forestal, pero, se se analizan os datos máis de vagar –non é por aburrir, xa se dixeron moitos–, vemos que a superficie arborada tratada silvicolamente oscila entre o 30 % e o 40 % da superficie de Galiza; outra tanta porcentaxe é mato ou rebrotado espontaneamente e probablemente abandonado. A produción forestal saída do monte ascende a 400-450 millóns de euros aproximadamente. Case dúas terceiras partes desta produción se dedican á exportación. Estamos pois ante un sector que os datos din que é extractor de materia prima sen transformar con destino á exportación, evidenciando a dependencia da nosa economía, incapaz de xerar producións centradas no país que dean lugar á exportación, si, pero de produtos elaborados con maior valor engadido. Tamén os datos de xeración de valor engadido da superficie forestal son ben indicativos, xa que a superficie agraria, significando un terzo da superficie forestal, xera 1.300 millóns de euros de valor engadido, 1,3 euros por hectárea. En cambio á superficie forestal, se lle reducimos os custos de extinción de incendios, non chega a 0,30 euros por hectárea. Xa sabemos que sempre a actividade agraria vai ter maior valor engadido que a superficie forestal, pero comparativamente son uns datos bastante pobres en valor engadido do noso monte. O mesmo podiamos dicir da creación de emprego. Claro que se crean moitos empregos en 2 millóns de hectáreas de superficie, pero poderíanse crear moitos máis con outro modelo de xestión do monte. Non significa isto facer unha contraposición entre a actividade agraria e a actividade forestal, as dúas teñen cabida neste país, pero, iso si, cunha correcta ordenación e cun enfoque que garanta que o sector forestal camiñe cara á creación de máis valor engadido e máis emprego, que fai moita falta no noso rural para fixar poboación; polo tanto, o obxectivo non pode ser aumentar a superficie, senón mellorar a calidade. Tendo en conta, ademais, que neste país se leva diagnosticando como unha cuestión fundamental a mellora da estrutura da propiedade, non estaría de máis que o Partido Popular fixese honestamente un balance do resultado das políticas de mellora da estrutura de propiedade do monte, porque practicamente en trinta anos non cambiou nada, en tal caso empeorou a estrutura da propiedade do monte. E dende que vostedes cearon as Sofor para solucionar ese problema, ¿cal é o balance? Eu non escoitei facer autocrítica por parte do Partido Popular, a pesar de que só se crearan dúas e signifique o 0,05 % de toda a superficie en 6 anos, ou en 4, tanto me dá. Vostedes, en menos de catro anos, criticaban as Uxfor...
Remate, por favor.
...porque non se constituían. Polo tanto, haberá que facer autocrítica e haberá que tomar as medidas correctoras para modificar esta cuestión. Igual que a porcentaxe que se gasta en extinción de incendios, como di o Plan forestal de Galicia, debería de ir minguando en favor das políticas preventivas. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Sánchez. Grupo Popular. Señor Balseiro.
Señora presidenta, señoras deputadas, señores deputados. Señor García, presenta vostede hoxe unha moción con cinco puntos, e entrando xa nos puntos da moción que presenta vostede, nós, desde o Grupo Parlamentario Popular, non podemos soster e falar de desatención e de falta de participación do sector como fala vostede nos puntos que presenta. Eu diríalle a vostede que é imposible soster ese argumento hoxe, é imposible. A Xunta promoveu a participación de todos, sen excepción ningunha. O sector, ademais, está representado tanto no Consello Forestal como na Mesa da madeira, e ata o de agora toda, sen excepción, toda a abundante normativa aprobada contou coa participación e contou coa consulta do sector. Incluso, señor García, un dos proxecto máis ambiciosos, como é a revisión do Plan forestal, conta coa orientación e coas directrices que marcan o grupo de traballo do Consello Forestal, que teñen a posibilidade e teñen tamén o deber de incorporar as súas demandas. A pregunta é moi sinxela, a pregunta é: ¿que sentido ten que vostede reclame na súa moción aquilo que neste momento xa se está facendo e xa se leva tempo facendo? Pide vostede tamén, na súa moción, reflexionar sobre a figura das Sofor, Pensamos que o asociacionismo no sector é positivo; a propia lei –tanto galega como estatal– de montes insiste en incentivalo. Temos exemplos –voulle falar dunha comarca que eu coñezo ben–, por exemplo, na Mariña de Lugo, co bo funcionamento das asociacións de produtores municipais –por exemplo, nos concellos de Foz, de Viveiro e hai algún máis tamén–, que incluso negocian directamente con ENCE en condicións moi vantaxosas para estes propietarios. Pero insisto unha vez máis, señor García, non nos pida aquilo que xa se está facendo porque é perder o tempo. Agora mesmo poderiamos estar debatendo outra iniciativa aquí que fose necesaria e vostede vén debater unha moción aquí que xa se está facendo. Digo que xa se está facendo porque desde o Decreto 45/2011 as Sofor se benefician da exención en materia de vendas e permutas das parcelas, tamén do imposto de sucesións e tamén puxemos fin á desvantaxe impositiva. E é certo que llelo explicou a señora conselleira na pasada intervención neste Parlamento, na pasada interpelación, que hai constituídas agora dúas pero que seis máis solicitaron axudas. Pide vostede reconsiderar as brigadas forestais. Vale. Nós, desde logo, defendemos –xa sei que a loita contra o fogo é totalmente distinta á que levaron vostedes– que a loita contra os incendios funciona. Mire ata que punto funciona que as brigadas municipais as piden todos os alcaldes. ¿Por que non lle pregunta aos alcaldes do Partido Socialista que piden as brigadas municipais se funcionan ou non? Porque as piden. Ou aos poucos que ten o Bloque Nacionalista Galego. Non lle pregunte aos de AGE porque AGE non os ten para poderlles preguntar. Pero despois, do resto, pódelles preguntar tanto aos do Bloque Nacionalista Galego como aos do Partido Socialista... ¡pregúntelles! Pero é que ademais este modelo... [[Murmurios.]] Non, non, escoiten. É que ademais este modelo deu como resultado... ¿Saben o resultado que deu? As mellores cifras da serie histórica en décadas, ano tras ano, en canto a número de lumes e en canto a superficie queimada. [[Aplausos.]] Esas son as políticas que aplicaban vostedes cando Galicia ardía polos catro costados e non sabían que facer, e as políticas que aplica o Goberno Popular. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] E pide vostede apostar pola simplificación normativa. ¡Home!, cando menos, foi este goberno –recoñecerá que foi este goberno– quen aprobou normas no Decreto de ordenación e xestión que introducen facilidades administrativas, que substitúen a autorización pola simple notificación para efectuar diversas tarefas en montes ordenados, que inclúen beneficios económicos e fiscais para os propietarios, exención do IVE e exención do IRPF das axudas recibidas. E hoxe a Xunta ademais –non sei se o sabe vostede– funciona xa como portelo único, o que simplifica os trámites. E preguntamos nosoutros, ¿de que informes sectoriais quere prescindir vostede? ¿Quere prescindir dos informes sectoriais de patrimonio? ¿Quere prescindir vostede dos informes sectoriais de vertidos? [[Murmurios.]] ¿Quere prescindir vostede dos informes sectoriais acuíferos?
Remate, por favor.
¿De cales deles quere prescindir? Polo cal, señores do Partido Socialista, señores do Bloque Nacionalista Galego e señores da AGE, nós temos unha política totalmente diferente da que tiveron vostedes no monte galego no Plan de incendios. [[Murmurios.]] ¡Só faltaría que tiveramos a que tiveron vostedes! Nós témola distinta, é normal que non coincidamos.
Moitas grazas, señor Balseiro.
Nada máis e moitas grazas, señora presidenta.
Grupo autor da moción. Ten a palabra, señor García. Dende o escano, por favor.
Grazas, presidenta. Vaia por diante que imos aceptar a emenda que presenta o Bloque Nacionalista Galego porque non é para nada contraditoria coa nosa moción; vai máis alá e coincidimos plenamente. Ben é verdade que a nosa moción [[Murmurios.]] era a que presentaba o sector. Eu limiteime a plasmar todo aquilo que o sector lle dixo á conselleira que estaba facendo mal. Non é que o dixera o Partido Socialista, que nin sequera engadiu nin sacou, senón que todo o sector lle dixo á conselleira que o estaba facendo mal. Polo tanto, señor Balseiro, non o digo eu, dío todo o sector, repito que é algo histórico. Dicía o outro o día que poñer de acordo a tres neste país é dificilísimo; se eses tres son representantes de colectivos, imposible; e se aínda por encima son representantes dos colectivos onde están produtores, industriais, transformadores e comercializadores, e todos están de acordo en que o está facendo mal, pois só queda vostede, señor Balseiro, mais a conselleira dicindo que é mentira. En todo caso, é o sector o que di isto, polo tanto, non falo eu, fala o sector. Todo o sector lle dixo á consellería que o estaba facendo mal, e estas reclamacións que fai o sector son as que se trasladaron nesta moción. Non diga que son nosas, aínda que o Partido Socialista as faga súas. Señor Balseiro, efectivamente hai dúas Sofor, unha no meu pobo, creo que en tantos anos non está mal; é dicir, eu creo que é bastante obvio que é unha figura que non funciona. Despois de seis-sete anos dicindo que as Sofor son a única canle que temos para facer asociacionismo forestal neste país, e que haxa dúas funcionando, pois creo que o di por si mesmo. Señor Balseiro, vostedes son libres de defender as brigadas municipais, ninguén di o contrario, pero todo o sector tamén –igual que nós o dicimos e igual que o dixo a oposición–, e o que consideran é que gastar 16 millóns ao ano en brigadas municipais –¡16 millóns de euros todos os anos en brigadas municipais!–, e vender que eses cartos vaian en detrimento doutros fondos para planificar e para ordenar o noso monte, é no que non está de acordo ninguén. E os nosos alcaldes, loxicamente, cumpren a lexislación vixente, que é a que vostedes poñen en marcha, ¿que van facer? Os nosos e os de todos, non teñen outra saída, ¿que van facer?, ¿non ter brigada? Vostedes desmontaron, están desmontando e insisten en desmontar o servizo que existía de protección de incendios en favor das brigadas municipais, non lles queda outro remedio, pero iso non quere dicir que estean de acordo co modelo. Dende logo, nós non estamos de acordo co modelo. Dixémolo aquí en numerosas ocasións e tamén todo o sector o di; polo tanto, non é unha cousa nosa. Mire, repito: que a señora conselleira tome nota de que por unanimidade todo o sector forestal está en desacordo coa súa política. Eu non sei se cambiou algo nesta última semana...,
Grazas, señor García.
...pero ata onde me din a min, señor Balseiro, seguen exactamente igual que hai ano e medio, e isto enviáronllo por escrito –é público– á señora conselleira, dicindo que necesitaban isto...,
Moitas grazas, señor García. Rematou o seu tempo.
...sen que obtiveran resposta ata o momento. Moitas grazas.
Señor García, ¿a emenda do Grupo Mixto? Non, é que non falou da do Grupo Mixto.
Dígollo despois, presidenta. Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Eva Solla Fernández, sobre as camas pechadas durante o verán de 2014 nos hospitais do Sergas e a cobertura das vacacións do persoal
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia.
Para formular a moción, ten a palabra dona Eva Solla.
Grazas, presidenta. O pasado pleno interpelamos á señora conselleira de Sanidade coa esperanza de que exercera como tal, de que nalgún momento decidira facerse cargo das súas obrigas e responder na Cámara como obriga o Estatuto de autonomía de Galicia; satisfacer a demanda de información dos parlamentarios e parlamentarias da Cámara como ampara o Regulamento; dar conta do que é a súa xestión á fronte da consellería. Pero nada disto sucedeu. É intolerable a negativa continua a facilitar os datos que se piden, a responder ás preguntas que se fan, a xustificar con datos solicitados a xestión ante unha interpelación. É intolerable que se sigan negando a responder ou que respondan con calquera outra cousa; é intolerable porque o que denota é pura arrogancia. Cre a señora conselleira de Sanidade que os integrantes da consellería están por enriba nosa, por enriba dos traballadores e traballadoras da sanidade e tamén por enriba dos galegos e galegas; que se poden permitir non responder na Cámara porque son o Goberno e, polo tanto, fan o que queren. Esa é a súa concepción da democracia, o mero sentido do dereito a votar e logo absolutamente nada; logo, cheque en branco durante catro anos. Ante a súa desinformación e opacidade, nós continuamos defendendo a transparencia, solicitando datos da súa xestión e facendo propostas. Por segunda vez defendemos xa nesta Cámara unha moción na que solicitamos que se auditen as listas de espera no Servizo Galego de Saúde para coñecer a realidade, para saber cantas persoas de verdade hai agardando nesas listas; para destapar esas listas ocultas que denunciaba o señor Feijóo cando era oposición e que non facilita cando é Goberno. Queremos saber canta xente hai agardando para ser operada; canta xente agarda por consultas; por segundas consultas de atención especializada; canto tempo levan e canto tempo tarda a xente en poder realizar as probas que se lle piden. Pedimos por terceira vez os datos referidos aos traslados de centros públicos a centros privados. As anteriores veces negáronse a informar. No pasado pleno, a señora Mosquera tivo o atrevemento de afirmar que non existe ocupación en todas as camas do Servizo Galego de Saúde e que por iso poden pechalas. Sen embargo, non explicou tampouco como se calcula esa ocupación. Non explicou como pode ser que, se ela sostiña que non estaban ocupadas o cen por cento das camas, continúen existindo interminables listas de espera cirúrxica. Non explicou como pode ser que a Xunta defenda que non se ocupa o cen por cento das camas e que, ao mesmo tempo, estean instaurados de forma habitual os colapsos nas urxencias motivados en moitos casos tamén pola propia falta de camas. Non explicou como Sanidade pode dicir que non se ocupa o cen por cento das camas e que, ao mesmo tempo, continúen dándose os traslados a centros privados. Por iso preguntamos, e tamén solicitamos nesta moción, que se traslade a información relativa a estes traslados, o número de traslados. Seguen sen responder tamén sobre o número de persoal das diferentes categorías, en cada área de xestión, que desfruta das vacacións en período estival, e cantas son cubertas. Hoxe solicitamos –propoño que se trasladen os datos– por cuarta vez esta mesma información. A cuarta vez, ¡é un escándalo! O Partido Popular non quere facilitar a información quizais porque a escaseza de cobertura das vacacións indicaría a medida en que se está a esquilmar a sanidade pública e, polo tanto, prefiren ocultar esa información. Solicitamos nesta moción, por enésima vez, tamén os datos sobre o número de camas pechadas, as que se van pechar en cada hospital público durante os vindeiros meses e os criterios que se seguen para ese peche. O pasado ano –segundo a señora Mosquera no pasado pleno– pecharon o 14 % das camas. ¡Unha barbaridade, unha obscenidade, que esta señora poida vir aquí presumir desta xestión, unha xestión de criterios económicos! ¿Como a máxima responsable da sanidade pública no noso país pode dicir que manter todas as camas abertas en verán é un derroche? Iso é o que dixo no pasado Pleno. ¿Como se pode manifestar tanta falla de ética e falla de aptitude para a xestión dun servizo público como manifesta esta persoa? ¿Como pode trasladar que é un luxo ter abertas as camas cando hai listas de espera e cando hai colapsos tamén nos meses de verán? Señorías, semella que en Galicia enfermamos por enriba das nosas posibilidades. ¡Non teñen vergoña ningunha! Nin vergoña nin tampouco ningún tipo de plan de xestión. Que estratexia seguen para decidir ese peche de camas, se cada ano lle toca a un servizo diferente, non sabemos en función de que. Se a propia señora Mosquera foi quen de defender no pasado pleno unha cousa e a contraria. Primeiro dixo que se pechaban unidades de hospitalización –é dicir, servizos–, para uns minutos despois dicir que non se pechaban os servizos, as unidades enteiras. ¿En que quedamos? Non teñen nin idea de como se xestiona a sanidade pública. Exiximos saber tamén –como dixen– de que maneira se calcula a ocupación das camas. E, por suposto, o sexto punto da moción propón: Exiximos que se evite ese peche de camas substituíndo o persoal. Non é de recibo que durante o verán, cando hai tamén colapsos, que mentres persisten as listas de espera se poidan permitir o luxo –¡iso si que é un luxo!– de pechar camas dicindo que é un derroche. Pedimos que eses datos de contratación teñan que ser públicos, e que quede constancia de que, no caso de que algún profesional especialista determinado, moi especializado, non poida ser cuberto por mor desa especialización necesaria, quede constancia pública e notoria. Porque o que se fai –fíxoo no pasado pleno– é sempre utilizar a escusa de que hai profesionais que non se poden substituír. O problema é que, cando se lles pregunta cales e cantos, nunca dan o dato porque non é certo. Eses profesionais son unha minoría a respecto da totalidade dos profesionais sanitarios, e é máis fácil utilizalo como escusa para dar a entender que realmente non se pode substituír o persoal sanitario, cando a realidade é que hai moitas persoas no paro que queren traballar na nosa sanidade e non poden. Ao final o que non queren é que a xente poida coñecer a realidade, porque a realidade é que están rematando coa sanidade pública. ¿Cómo é posible que un señor que representa os intereses dun lobby privado como é Sedisa, que defende a implantación da empresa privada dentro do sistema público sanitario –dío abertamente, non o inventou eu–, poida ser agora mesmo o novo director de Asistencia Sanitaria do Servizo Galego de Saúde? ¡É unha desvergoña! ¿Como pode ser que a propia conselleira, e o resto de altos cartos desa consellería de Sanidade, que en teoría deberían defender a sanidade pública, participen nas actividades dese lobby privado? ¿Que explicación hai ante iso? ¿Como pode ser que un cargo da consellería de Sanidade participe mañá mesmo en Barcelona con AEO, unha asociación, un lobby, que defende os intereses das grandes empresas e holdings como pode ser o propio Corte Inglés, que ademais xestiona datos informáticos relacionadas coa sanidade, como pode ser Alcampo, como pode ser Mercadona, como poden ser un montón de empresas privadas? ¿Que pinta ese señor, ese responsable sanitario, ese alto cargo da Consellería de Sanidade, con estas empresas, cando ademais resulta, ¡oh, casualidade!, que é o responsable de Innova Saúde e do Hospital 2050. É dicir, a innovación que está sendo absolutamente e totalmente privatizada. É dicir, estamos traspasando un espolio do patrimonio público a empresas privadas, e aquí se fai sen ningún tipo de problema; é dicir, publicamente. Claro, evidentemente, como a maior parte das galegas e galegos non se enteran, desgraciadamente, porque isto non se publicita a bombo e platillo, como outro tipo de cousas, de que estas persoas participan en lobbies empresariais e en lobbies de presión para a privatización da sanidade, pois isto, evidentemente, non se traslada á opinión pública. Isto é o que é. É a facilidade, a facilitación da porta xiratoria, das privatizacións e do espolio do patrimonio público. Eu díxeno no pasado pleno, que a conselleira é colaboradora imprescindible para ese espolio do patrimonio público, e hoxe cada vez nos queda máis claro. Polo tanto, hoxe, por enésima vez, solicitamos información da Consellería de Sanidade, a través esta vez dunha moción. Datos que deberan ser públicos, que non deberamos nin ter que pedirllos por cuarta, por quinta ou por sexta vez aquí. Datos que entendemos que o que van facer é confirmar esa despatrimonialización do Servizo Galego de Saúde e, polo tanto, o espolio do patrimonio público. Entendemos que precisamente, como é así, ese é o motivo polo cal non queren nunca facilitar eses datos. Vostedes verán que fan hoxe. Atenderemos os seus posicionamentos, pero entendemos que, unha vez máis, votarán en contra de facilitarlles a galegas e galegos a información á que teñen dereito.
Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Socialista. Señora Acuña do Campo.
Grazas, presidenta. Boa tarde, señorías. Durante a pasada interpelación, dende o noso grupo preguntabámoslle á conselleira nin dimitida nin cesada –e teño que dicir que con moi pouquiño resultado– polo número de camas que pechou durante o verán. Preguntámoslle tamén sobre o número de camas que deixou sen abrir durante o resto do ano. Preguntámoslle canto tiña aforrado con esa medida e a que destinara eses cartos aforrados. Preguntámoslle como ía activar esas camas pechadas, se non dispoñía do persoal sanitario, e como podería facer para activar os profesionais sanitarios que desesperados, desesperanzados, e, sobre todo, moi ben formados, emigraron cara a Alemaña, cara ao Reino Unido ou calquera outro lugar do mundo. Preguntámoslle tamén á conselleira nin dimitida nin cesada sobre a repercusión que os peches masivos, xeneralizados e mantidos no tempo tiñan sobre os servizos de urxencia, colapsados tamén da mesma maneira. É dicir, colapsados masivamente todos eles; é dicir, xeneralizados e, ademais, colapsados durante todo o tempo. Tamén lle preguntamos sobre a repercusión que os peches ían ter na espera sanitaria. Eu pregúntome como pode falar esa señora de xestionar con eficiencia o Sistema Sanitario Público cando pecha durante máis de catro meses as camas coa desculpa de que hai menos actividade cirúrxica, cando ao mesmo tempo ten as listas de espera totalmente desbordadas. Poderíase, en boa lóxica, aproveitar que descenden as enfermidades infecciosas para solucionar ou para mellorar un pouco a espera sanitaria. Pero, sobre todo, preguntámoslle e nos preguntamos se cos peches o que busca é deteriorar o público e incrementar a privatización, pois unha vez, señorías, aprobada a Lei de garantías sanitarias, en outono, á volta dos peches, o señor Feijóo, aplicando esa Lei de Garantías, pode coller e directamente volcar o sistema sanitario público na privada; é dicir, pode derivar absolutamente todo á privada coa desculpa de que non se cumpren os prazos que recolle a lei. Tamén lle preguntamos polo deterioro que os medios de comunicación máis libres, eses que son menos afíns ao réxime –que teño que dicir que hai moi pouquiños–, recollen con títulos como este: Galicia, unha sanidade enferma de amiguismo. Señorías, lideramos as listas das privatizacións en sanidade. Privatizamos os hospitais, a tecnoloxía, a radioloxía, o laboratorio, é dicir, absolutamente todo, mentres a conselleira o xustifica todo coa palabra modernizar. Pero non é modernizar, señorías, é privatizar. E o uso das fundacións, das xefaturas de servizo e dos cargos do sistema sanitario público para maridos, hermanas, primas, e familiares e amigos do señor Feijóo e da señora conselleira non é modernizar, é nepotismo. E impedir que se coñezan as críticas que a Comisión de Bioética fai ante a perda da universalidade e o cambio de modelo sanitario non é modernizar, é censurar. Señorías, dende o Grupo Parlamentar Socialista imos apoiar esta moción que nos permitimos emendar. Esperemos que a nosa emenda sexa aceptada polo grupo propoñente porque vai na mesma liña que propón este grupo, porque dicimos que si a auditar as listas de espera. De feito, e dende o Grupo Parlamentar Socialista, temos presentadas innumerables iniciativas solicitando os datos da espera sanitaria. Só no mes de abril temos pendentes cinco artigos 9 para coñecer o estado das listas de espera en cada un dos complexos hospitalarios do noso país. E seguro que ás súas señorías recordan como, dende esta Cámara, solicitamos a creación dunha Comisión non permanente para o estudo das listas, todo isto rechazado polo Partido Popular. Pero hoxe queremos máis, queremos coñecer as listas de espera onde non as había ata o de agora, na atención primaria; e tamén nos servizos onde non pode haber espera, como é...
Vaia rematando.
...o de Coidados Paliativos. Remato xa, señor presidente, dicindo que información sobre cantas persoas se contratan para cubrir as vacantes provocadas polas vacacións, por suposto, pero tamén deberían darnos os datos de cantas son contratadas a tempo completo e por todo o tempo que dura a vacante, porque non vale contratar unha persoa unha xornada para cubrir tres libranzas. Remato xa facendo unha matización, a conselleira dende aquí nos falaba o outro día de que non ten importante o recurso cama. ¿Como que non ten importancia o recurso cama? O recurso cama é imprescindible para calquera profesional do sistema sanitario público, e, se non, pregunte. Pero tamén é imprescindible para calquera cidadá de Galicia que fai uso do sistema sanitario público, porque, señorías, o recurso cama é o que converte un centro sanitario nun centro hospitalario. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Acuña. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Iglesias.
Boa tarde, señorías. Grazas, presidente. Apoio a moción na súa totalidade e solicito a dimisión da conselleira de Sanidade, a señora Mosquera. Solicito a súa dimisión por incompetencia e incapacidade na súa xestión á fronte da consellería; unha xestión insostible, destrutiva e desapegada da realidade. Unha xestión inmudable, xa que a señora Mosquera opera aos ditados das multinacionais e financeiras ianquis, propietarias da meirande parte da xestión da nosa maltreita sanidade pública. O peche que realizou durante os meses do verán do ano 2014, de 1.200 camas en toda Galiza, é un feito abusivo e inxustificado, que vai en detrimento dos dereitos das pacientes e profesionais da sanidade pública, e que está impulsado por un criterio pura e duramente economicista, sen xustificación, recoñecido pola Constitución como o dereito de protección por parte dos poderes públicos. Resulta obvio que o peche de camas só fai aumentar as xa saturadas listas de espera que existen en numerosos centros galegos, danando as arcas públicas ao non cumprirse os prazos establecidos e derivando as enfermas e enfermos a centros de titularidade privada. Esta incontinencia pechadora de camas e quirófanos provocou un incremento de 1.300 pacientes nas listas de espera de intervencións, pero ¿que imos esperar? A conselleira non ten vontade de facer o seu traballo como un servizo para a cidadanía. Unha conselleira que non ten pizca de pudor en enchufar ao seu marido e que trata de xustificar a súa mala xestión culpabilizando ás doentes, aos andazos estacionais, e, como non, ao Goberno bipartito. Si hay menos niños, a lo mejor no necesitamos tantos pediatras y si más geriatras, xustificando recortes en servizos pediátricos. No estoy satisfecha ni con el confor, ni con el tiempo, no último pico da gripe coas urxencias colapsadas e desbordadas. El 70% de las que acuden a urgencias no estaban vacunadas, tratando de culpabilizar de novo ás persoas que acoden a este servizo. ¿Que podemos esperar –repito– da xestión dunha conselleira que accedeu ao cargo a través dunha porta xiratoria que a conduciu á consellería desde o grupo Nosa Terra de Povisa, onde ocupaba un cargo directivo? ¿Que podemos esperar –insisto– dunha conselleira que sen pudor usa o cargo para, supostamente, colocar ao seu home na xefatura do CHUS e ten unha filla vinculada á consultora PWC, que participou na adxudicación do hospital de Vigo? Apoio a moción e insisto na demanda de dimisión da conselleira, a señora Mosquera. Máis nada. Moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Prado.
Moi boa tarde. Desde o BNG tamén imos apoiar esta iniciativa porque, ao mellor por cansazo, nalgún momento o Partido Popular é quen de facilitar a información que por lei están obrigados a facer e que incumpren sistematicamente. Por moito que os diferentes grupos solicitemos a información a respecto de cal é a situación asistencial en Galiza, de número de camas, de persoal contratado, encontrámonos co valado do Partido Popular ao fronte do Goberno galego, que, incumprindo unha vez máis outra das súas obrigas, non o facilita. A pasada sesión parlamentaria, o pasado pleno, a verdade é que na intervención da conselleira resultou non sorprendente, pero si moi ilustrativo, o seu silencio, por máis que cando menos eu, en nome do Bloque Nacionalista Galego, lle preguntei por que a estas alturas do ano 2015 –estamos en maio– non tiña publicada a información respecto de cal era a planificación para o verán. Porque o seu silencio non informando de cales van ser as previsións de camas pechadas nin cales van ser as contratacións, cando en anos anteriores a estas alturas xa as tiñan facilitado, vén demostrar que poñen os intereses electorais do Partido Popular por encima da asistencia sanitaria dos galegos e das galegas. É evidente que por moito que pretenda negar o Partido Popular a realidade, por moito que inventen frases retóricas, resulta bastante irrisorio que persista a conselleira en afirmar que o recurso cama non é tan imprescindíbel como era antes, ou saídas imaxinativas do tipo hai que fomentar o hospital na casa, ou xa rizar o rizo dicindo que hai que profundar nas posibilidades de hospitalización a domicilio, o cal non sei se despois o deputado do Partido Popular que saia aquí a intervir vai ser quen de explicarnos como se hospitaliza na casa, porque ou estás na casa ou estás hospitalizado, pero hospitalización na casa xa é a deturpación total da linguaxe. É dicir, ou se está hospitalizado ou se está de alta na casa. Entón, vostedes xa fan unha mezcla, xa hospitalizan na casa. Eu xa lle dixen o outro día á conselleira que a custa dos familiares, a custa fundamentalmente das mulleres. A realidade é que o Partido Popular cada ano pecha... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, cada ano pecha máis camas durante máis meses no verán, durante os últimos anos foron catro meses, e isto non se fai por casualidade, é unha escolla ideolóxica. Na vez de priorizar a saúde dos galegos e das galegas, as súas necesidades de atención sanitaria e a necesaria calidade asistencial, pois o Partido Popular prioriza os recortes: recortes orzamentarios, repago e pasarlle o custo ás persoas, e usan aquela máxima: se non hai actividade, non hai gasto. Así é o xeito de que lles cadren as contas, aquilo de que fan máis con menos. Por moito que o queira negar, pechar camas si ten consecuencias, non é inocuo. Ten consecuencias para a calidade asistencial porque se multiplican as listas de espera, porque hai máis presión sobre os profesionais e porque moitas persoas neste momento están sufrindo as consecuencias das súas políticas. O número de persoas que están en lista de espera para prioridade 1 e para prioridade 2 está moi por encima do que vostedes están a recoñecer. Ás persoas que se negan a ir á privada estanas deixando nun caixón, están pasando meses e incluso anos sen que as chamen se non aceptan ir á privada; esa é a auténtica realidade. E a todo isto hai que engadir a importante repercusión que ten sobre o emprego do sector sanitario. Están condenando a miles de persoas que están nas listas de contratación, que pagan por estar nas listas de contratación, a non ter un só contrato en todo o ano ou a ter contratos por horas, porque, efectivamente, soamente na área sanitaria...
Vaia rematando.
...da Coruña por exemplo, 5.000 profesionais e 30.000 contratos. ¿Que tipo de contratos son? Contratos por horas, contratos por días, contrato dunha persoa para atender varias baixas, para atender varios procesos vacacionais. Esa é a situación á que teñen vostedes condenados aos profesionais sanitarios. O Sergas ten o índice máis baixo de contratacións do Estado e o máis alto de precariedade. É dicir, consecuencias asistenciais...,
Remate, por favor.
...consecuencias para os profesionais e, sobre todo, consecuencias para a poboación, que está a sufrir dun xeito brutal as consecuencias das medidas que toma o Partido Popular. Unha vez máis, supoño que sairán aquí a negalo, mais a realidade é que non queren dar información; escurantismo e ocultación dos datos. O BNG vai apoiar esta iniciativa. Se tiveran un pouco de valor, votarían a favor e darían dunha vez por todas os datos que lles vimos exixindo.
Grazas, señora Prado. Grupo Parlamentario Popular. Señor Núñez Centeno.
Grazas, presidente. Boas tardes, señorías. Desde logo, señora Prado, non lle vou explicar o que é un servizo de hospitalización a domicilio. Existe nos hospitais desde moito antes aínda de que gobernara o bipartito. Xa vén de antes e segue existindo, pero bueno. [[Aplausos.]] Deputados, deputadas, estamos outra vez escoitando a teoría do caos en versión da esquerda galega. Todo é malo, malísimo, nada funciona, a sanidade é un desastre. Pero, realmente, iso non cadra nin coas enquisas de satisfacción nin cos resultados da Estratexia Sergas 2014 que se presentaron neste Parlamento hai moi pouco tempo. Os indicadores das enquisas de satisfacción falan dun altísimo grao de aceptación da sanidade pública polos galegos e as galegas. Din, por exemplo, que o sistema funciona ben ou moi ben un 77,4 %, fronte ao 75,5 % que o dicía no ano 2009. Ou póñenlle unha nota dun 6,07, fronte a un 5,91 deses mesmos anos. Na Estratexia Sergas 2014 avalíanse cifras, non se avalían opinións, e esas cifras din, por exemplo, que o rendemento cirúrxico aumentou de xeito sensible; reduciuse a lista de espera da prioridade 1 de 28,3 a 17,1 días entre os anos 2009 e 2014; a espera media para consulta de enfermidade nos nosos hospitais baixou de 68 a 50 días; a cirurxía maior ambulatoria medrou máis dun 45 %; ingresáronse 5.716 persoas en hospitalización a domicilio, señora Prado, máis de 98.000 estancias; fixéronse no ano 2014 máis de 100.000 intervencións en cirurxía ambulatoria, máis do 50 % do total. Monitorizáronse a domicilio enfermidades crónicas do tipo da EPOC ou da diabetes, preparáronnos aos profesionais de atención primaria para manexar a insuficiencia cardíaca, etc. E ¿para que? ¿Para aforrar? Non, para evitar días de ingreso hospitalario, que sobre todo en xente maior –e vostede sábeo moi ben, señora Acuña– conduce moitas veces a complicacións físicas e, sobre todo, psíquicas. Esa é a tendencia en todas as sociedades avanzadas, gústelles ou non lles guste. Vostedes, na interpelación á conselleira, dixeron cousas tremendamente graves. Falaron de altas precipitadas, falaron de estancias medias por debaixo dos tempos necesarios.¿Acusa vostede, señora Acuña, aos facultativos do Sergas de dar altas precipitadas antes de tempo? ¿Volvemos outra vez a aquilo das altas por 30 euros? Eu creo que iso é tremendamente grave. Se vostede cre iso que di supoño que terá probas, debería de ir ao xulgado. Eu creo que debería de ir ao xulgado. A señora Prado, nesa mesma comparecencia, falou tamén de altas prematuras e estancias medias de hospitalización por debaixo do que sería necesario. Desde logo o noso grupo, o Grupo Parlamentario Popular, defende os facultativos do Servizo Galego de Saúde, agradecéndolles o seu traballo e a súa dedicación. Non nos escoitarán nunca dicir o que vostedes din aquí, ou cousas similares que xa dixeron no pasado. Eu, desde logo, tiven que escoitalas e rexeitalas cando exercía a miña actividade profesional e vostedes dixeron que eu daba altas por 30 euros. Con respecto ás estancias medias, queríalle dicir que galegas son as máis altas de todo o Estado, e as españolas eran as máis altas de toda Europa. Afortunadamente, iso estase a normalizar. A medicina avanza a pasos axigantados, e cousas como as cirurxías de cataratas, laparoscópicas, hepatites agudas, ou moitos procesos que precisaban ingresos largos, hoxe resólvense no día. Eses son os motivos de que o recurso cama sexa cada vez menos importante. Valóranse resultados, non se valoran camas. E os resultados son os suficientemente bos para que a poboación os valore como os valora. O señor Santalices xa o dixo no pleno anterior. ¿Que vai ocorrer este verán? Pois que se vai abrir o hospital público Álvaro Cunqueiro de Vigo con 1.465 camas hospitalarias. Xa saben que está entregado pola empresa e que nos primeiros días do mes de xullo se poñerá en funcionamento. Esa é realmente a noticia sanitaria do verán. Non seremos nós os que cataloguemos este feito como un acontecemento histórico planetario, para iso temos outros grupos distintos do noso. Nós soamente estamos a dicir que é unha gran infraestrutura sanitaria que se construíu, e se vai poñer en funcionamento, en tempos moi difíciles. Iso é o que valora a poboación, e por iso valora como o fai o Servizo Galego de Saúde. En resumo, como todos os anos e como todos os servizos de saúde do noso país, a Consellería de Sanidade procederá a planificar –como non podería ser doutro xeito– as medidas de reorganización asistencial da hospitalización no período estival. Para calmar o seu desacougo xa lle confirmou a conselleira que non se pechaban servizos como Medicina Interna ou como Paliativos. O ano pasado estiveron operativas todo o ano máis do 86 % das camas, e o índice de ocupación foi do 77,7 %, moi por debaixo do 85 %, que se considera como ocupación ideal na literatura médica. Esa planificación faise porque hai unha obriga de xestionar con eficiencia os fondos públicos, pero garántese sempre a seguridade e a calidade asistencial dos enfermos e a atención naqueles procesos que non admiten demora. Pódense activar esas unidades en calquera momento que faga falta, e temos exemplos recentes. Xestiónanse de maneira eficaz as vacacións regulamentarias do persoal, e o pasado ano, entre xullo e agosto, colleu as vacacións o 63 % do persoal do Sergas.
Remate, por favor.
Remato, presidenta. Saben vostedes se falou aquí da imposibilidade de substituír. Substitúese o que fai falta con control sindical. Aprovéitase para facer reparacións, e sabemos todos que no verán hai un descenso de patoloxías crónicas estacionais.
Moitas grazas, señor Núñez Centeno.
Non imos apoiar a súa moción, pero si podemos anunciarlle a comparecencia que rexistrou o Goberno galego para explicar os pormenores e as cifras da reorganización dos recursos de hospitalización...
Moitas grazas, señor Núñez. Grazas.
...durante o verán deste ano. Máis nada e moitas grazas.
Grupo autor da moción. Ten a palabra dona Eva Solla.
En primeiro lugar, agradecer ao Partido Socialista, ao Bloque Nacionalista Galego e ao Grupo Mixto o apoio da moción. Imos aceptar a emenda do PSdeG. Entendemos que complementa o que se solicita na propia moción. E referido ao Grupo Popular, se ven que tal, poderían terse pronunciado a respecto do contido da moción, porque outra vez, como no pleno anterior, viñeron falar do que lles deu a gana. Eu a verdade é que fico abraiada. Poden falar absolutamente do que queiran, pero das iniciativas que se están a debater non falan e tampouco se lle chama á cuestión. A verdade é que se ve a dobre vara de medir. Pero nese sentido, señor Centeno, se vostede fala de avaliación de cifras, quizás debería de dar as cifras para que se puideran avaliar. O que se solicita nesta moción son unha serie de datos que se levan negando sistematicamente a proporcionar nesta Cámara, o que é unha vergoña, porque nalgúns casos é a cuarta vez que os pedimos, e están obrigados polo propio Estatuto de Autonomía, señora conselleira de Sanidade, a dar conta aquí da súa xestión. Están obrigados a facilitar a información aos deputados e deputadas desta Cámara, pero vostedes se pasan o Regulamento e a normativa por onde queren e, evidentemente, non veñen aquí a proporcionar os datos que se solicitan. Mire vostede, 2.000 profesionais menos, 450 camas menos no Servizo Galego de Saúde, dixémosllelo no pasado pleno e tamén no pleno no que veu comparecer a señora conselleira; un 12 % menos de orzamento sanitario, e a metade do orzamento sanitario actualmente privatizado. Non sei que é o que veñen facer a este pleno cando non son capaces nin de posicionarse sobre unha petición de información, e non sei xa como llela imos pedir, se imos vir cun cartaz aquí, se nos imos poñer facéndolles un escrache diante da Consellería de Sanidade ou que é o que queren. Porque non estamos pedindo algo para nós, estamos pedindo o dereito que teñen as galegas e os galegos a coñecer como se xestiona a súa sanidade, que é un servizo público que está a ser espoliado polas súas políticas neoliberais, estamos fartas e fartos de dicilo neste pleno. Queremos saber que vacacións se van cubrir, porque existe un paro tremendo entre os profesionais de sanidade e as escusas que dan de que hai prazas que non se poden cubrir xa non valen. Non se poden continuar pechando camas no Servizo Galego de Saúde cando hai lista de espera. Non se pode vir aquí a dicir que non se necesitan todas as camas cando continúan habendo colapsos nas urxencias e listas de espera. Non teñen vostedes vergoña, ¡non teñen vergoña! E dá igual, díganlle o que acaban de dicir aquí, díganlle que van votar en contra de facilitar esa información, á xente que nalgúns casos, como nas listas de traumatoloxía, levan anos e anos agardando para intervirse. [[Aplausos.]] Votación das mocións
Moitas grazas. Pasamos á votación das mocións. Comezamos coa votación da moción do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego por iniciativa da señora Paz Franco, que acepta a emenda do Grupo Mixto, e do Grupo Parlamentario Socialista acepta a parte de adición 4bis e 4ter, a segunda das emendas. Iso é o que eu entendín. Despois o PP pedía a votación por puntos, ¿non? ¿Acepta todo iso?
Si, señora presidenta. Se me permite, para aclarar exactamente os termos da votación. Aceptando a proposta que formula o Grupo Popular, e de acordo coa portavoz, votariamos, por un lado, o punto 1 e 2 coa incorporación da emenda do Grupo Mixto; e a continuación os puntos 3 e 4, tamén coa incorporación da emenda do Grupo Mixto, e o 4bis e 4ter, iso xunto.
Non, eu penso que é máis complicado, señora Paz. Eu penso que é mellor votar os puntos e despois as emendas, se lle parece, 1 e 2, 3 e 4.
Non, porque as emendas van incorporadas aos puntos.
Pero son de adición.
Xa.
Eu creo que é moito máis...
Non, pero é que así...
Normalmente votamos os puntos e despois as adicións...
Pero eu creo que é máis fácil votar punto 1 e 2 por un lado, que é o que imos votar uns, e, por outro lado, o 3, o 4, o 5 e o 6,
Vale.
...que vai ter unha votación diferente. E dicir que, se ao Grupo Socialista non lle importa, fágolle unha transacción. Onde pon "confusionismo" poñemos "confusión", que creo que é máis correcto.
¿Entón parécelle que votemos os puntos 1 e 2 e despois os puntos 3 e 4 e mais as emendas?, ¿parécelle?
Non sei, é que non...
Ben, entón coa asesoría do letrado conforme o que dixo a señora Paz, comezamos en principio votando o punto 1 e 2 da moción. Votamos. Votación dos puntos 1 e 2 da Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Tereixa Paz Franco e D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, sobre a tributación das pensións das persoas emigrantes retornadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitados estes puntos.
Votamos a continuación os puntos 3 e 4. Votamos. Votación dos puntos 3 e 4 da Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Tereixa Paz Franco e D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, sobre a tributación das pensións das persoas emigrantes retornadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 73. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan estes puntos aprobados por unanimidade.
Agora votamos, se lles parece, as emendas de adición, tanto do Grupo Mixto como do Grupo Socialista. [[Interrupcións.]] Un momento. [[A señora Paz Franco pronuncia palabras que non se perciben.]] Vamos ver, señora Paz, o que quedaría por votar é a adición dos puntos 4 bis e 4 ter da emenda socialista. A do Grupo Mixto non estaba incorpora, non a votamos, é o que lle estaba a dicir. Imos votar o 4 bis e o 4 ter da emenda socialista. Votamos. Votación dos puntos de adición 4 bis e 4 ter da emenda do G.P. dos Socialistas de Galicia á Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Tereixa Paz Franco e D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, sobre a tributación das pensións das persoas emigrantes retornadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 72. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan estes dous puntos de adición aprobados por unanimidade.
E agora quedaría por votar a emenda do Grupo Mixto. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdón. A ver, señora Paz, se nos aclaramos, porque eu recoñezo que non estou moi áxil agora, pero o que si que é certo é que... Imos lelo e acabamos antes. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pois entón é a mellor forma de votala por separado. [[A señora Paz Franco pronuncia palabras que non se perciben.]] Vexamos, señora Paz, eu creo que o que votamos foron os puntos 1 e 2, os puntos 3 e 4, a adición do Grupo Socialista, e agora votamos a emenda do Grupo Mixto. [[A señora Paz Franco pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, agora votamos como emenda completa. Pois, a ver, ¿que puntos quere votar vostede?
Señor Puy, explíquello vostede, a ver se con vostede se entende mellor ca comigo.
¿Votamos por puntos a emenda do Grupo Mixto? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Pausa.]] Señora Paz, ao mellor é que eu estou un pouco... Vexamos: votamos os puntos 1 e 2, votamos os puntos 3 e 4 e votamos o 4 bis e o 4 ter. O que plantexei mal é o 1 e 2, porque o 1 e o 2 pódense votar coa emenda incorporada do Grupo Mixto. ¿Iso é o que vostede me quere dicir? Entón, se lles parece, o único que fariamos é que a votación dos puntos 1 e 2 a repetimos coa emenda incorporada do Grupo Mixto, que dá igual. Entón, se lles parece, –perdón, perdón, perdón– vexamos: os puntos 3 e 4 están votados xa... [[Interrupcións.]] [[A señora Paz Franco pronuncia palabras que non se perciben.]] Mire, señora Paz, se lle parece imos seguir votando e pásame vostede por escrito o que quere que votemos e punto, porque ao final non nos poñemos de acordo. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] Pois paréceme moi ben, señor Gallego, ¿que lle imos facer? É o que hai. Votamos a segunda das mocións. Retomamos a moción despois, imos rematar co resto das mocións se lles parece. Votamos a moción do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa do señor García, que acepta a emenda do Grupo Mixto e acepta a emenda do BNG como emendas de adición. Votamos. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. Pablo García García e dous deputados máis, sobre a política desenvolvida pola Xunta de Galicia en relación co sector forestal. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Votamos a moción do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa da señora Solla Fernández, que dixo que aceptaba a emenda do Grupo Socialista. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Eva Solla Fernández, sobre as camas pechadas durante o verán de 2014 nos hospitais do Sergas e a cobertura das vacacións do persoal. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Señora Paz, imos continuar co... [[Murmurios.]] Tranquilidade, por favor. Tranquilidade, ás veces as cousas non saen como teñen que saír e hai que reorganizalas, e non pasa nada. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Entón, comezamos coa votación. Votariamos os puntos 1 e 2 coa parte da emenda do Grupo Mixto que os afecta. Votamos. Votación do texto transaccionado dos puntos 1 e 2 da Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Tereixa Paz Franco e D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, sobre a tributación das pensións das persoas emigrantes retornadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitados estes puntos.
E votamos a continuación os puntos 3 e 4 coa parte da emenda do Grupo Mixto, e poderiamos votar tamén o 4 bis e o 4 ter do Grupo Socialista. É que ás veces se non me deixan non podo aclarar. [[Risos.]] Ben, votamos. Votación do texto transaccionado dos puntos 3 e 4, e mais os puntos 4 bis e 4 ter da emenda do G.P. dos Socialistas de Galicia, da Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Tereixa Paz Franco e D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, sobre a tributación das pensións das persoas emigrantes retornadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 72. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobados por unanimidade.
Despois desta votación tan complicada pola miña parte, pido desculpas por non telo mellor controlado, pero ás veces pasan cousas e eu pido desculpas por iso. Continuamos co desenvolvemento da orde do día, co punto 4, de proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª Ana Belén Pontón Mondelo e D. Daniel Roda Chapela, sobre as actuacións da Xunta de Galicia destinadas a garantir o saneamento e a depuración integral das rías galegas
Á proposición non se presentaron emendas e para formulala ten a palabra a señora Pontón.
Moi boa tarde. A verdade é que hoxe é un día curioso, pola mañá o PP votou en contra dun plan que aprobou o Goberno do señor Fraga, do que era vicepresidente o señor Feijóo, e agora...
Silencio, por favor. Señora Pontón, continúe.
Ben, continúo se a democracia do PP mo permite, claro, se non, efectivamente, xa nos poñemos a mordaza, que é o que lles gustaría a vostedes que fixeramos, ¿verdade?
Señora Pontón, non dialogue por favor e continúe. Silencio, por favor.
Eu o que pediría é que me respecten os deputados e deputadas do Grupo Parlamentario Popular. Pois, como dicía, hoxe parece ser que é un día curioso porque o Partido Popular –como digo– pola mañá votou en contra dun plan promovido e aprobado polo señor Fraga Iribarne, ao que acusaron de ser pois un nacionalista trasnoitado, que impoñía o galego ferozmente, que o galego sempre se impón –iso é unha cousa natural para o Partido Popular– e agora acabamos de ver como na mesma sesión nun minuto o PP vota en contra e a favor do mesmo. É dicir, son unha forza política seria, solvente e moi respectuosa ademais co que facemos neste Parlamento. E hoxe imos falar dun tema serio e dun tema importante, creo que moi importante para este país, como é a situación das rías. E permítanme que comparta con vostedes unha reflexión pois dunha persoa, que me imaxino que para os membros do Partido Popular terá algún tipo de credibilidade, e dicía: "Hoxe traemos aquí eses espazos emblemáticos que son as nosas rías, pero para falar delas e dos seus problemas hai que falar antes das augas, dese recurso natural escaso en moitas partes do planeta e do que nós temos un tesouro baixo das nosas terras. Habería que falar dos nosos acuíferos, das augas subterráneas, dos problemas dos pozos, brancos e negros. E iso levaríanos a falar do espectáculo lamentable que se produce día si e día tamén cos vertidos incontrolados aos nosos ríos. É triste recoñecelo, pero o espectáculo é pouco edificante e moi pouco europeo se facemos un balance das últimas datas en relación cos vertidos aos ríos Verdugo, Barbaña, Gafos, Ulla, Sil, Sar –¿que diría Rosalía?–... E "los ríos van morir a la mar" como dicía o poeta. E as nosas rías, que foron sinónimo de beleza e de riqueza, beleza na súa paisaxe, riqueza pesqueira e marisqueira, pola calidade das súas augas, polo plancto, pola temperatura, polas nosas correntes, están hoxe tocadas, tocadas de morte por uns vertidos e por unha situación á que, verdadeiramente, é preciso que poñamos remedio. É certo que nas últimas décadas houbo un incremento importante dos núcleos de poboación, pero tamén unha gran presión urbanística descontrolada. Houbo un crecemento económico e industrial pouco ou nada planificado, houbo unha desordenación do territorio, houbo, en definitiva, unha falta de sensibilidade en el todo vale que conduciu ao desequilibrio ambiental que hoxe temos e que é moi grave. Temos dezanove rías nas que hai hoxe contabilizados sete mil vertidos contaminantes; fundamentalmente municipais, porque verten sen depurar, mal depurados e cun mal funcionamento das depuradoras, ao que hai que engadir os vertidos industriais, sobre todo, nas grandes rías como Vigo ou Arousa, e ademais engadir os sedimentos, os lodos, os vertidos directos de particulares. A situación é verdadeiramente insostible, e nunca mellor dito. Hai que entoar un ¡basta xa! As rías non poden ser os vertedoiros do territorio galego, algunhas xa convertidas en auténticas cloacas, como poden ser a do Burgo ou Ferrol, nas que mariscar é unha aventura e incluso un risco para a saúde humana". Esta intervención, señorías, que creo que poderiamos subscribir, pois é a intervención e o balance que facía no ano 2009 o Grupo Parlamentario Popular, e hoxe é a principal descualificación do que leva feito o señor Núñez Feijóo ao longo destes seis anos. Porque esta intervención, que –como digo– fixo un deputado do Grupo Popular, o señor Varela Suanzes-Carpegna, pois hoxe, efectivamente, serve para describir a realidade que temos nas nosas rías e serve para describir a incompetencia dos gobernos do Partido Popular, que vemos que non lles preocupa que un dos elementos máis importantes e sensibles do noso territorio, como son as rías, que teñen un valor medioambiental, que teñen un valor social e cultural e económico importantísimo, pois estean nesa situación que se describía con tanta claridade no ano 2009. Efectivamente, temos moitos problemas que se están cronificando e facendo cada vez peores no tempo en relación coa situación das nosas rías. Naquel momento o que ignoraba ou o que non dicía o señor portavoz do Grupo Popular pois era que as directivas e as leis foran incumpridas de maneira fragrante cunha responsabilidade directa de gobernos do Partido Popular. A Directa 91/271 dicía que no ano 2001 tiñan que ter sistemas de saneamento e depuración todas as poboacións de 150.000 habitantes ou equivalente; no 31 de decembro de 2005 tiñan que ter eses sistemas todas as poboacións con 2.000 habitantes ou equivalente. E en Galiza estas directivas no ano 2016 seguen sen estar cumpridas. E temos un problema crónico nas nosas rías, en parte porque hai unha responsabilidade relevante de gobernos do Partido Popular, que preferiron investir os cartos que tiñan que ir á depuración, ao saneamento, en paseos marítimos, en obras por riba, aínda que por baixo o que tiveramos fora un problema moi grave, que hoxe se converte en crónico e que nos está custando moito desde un punto de vista económico. E queremos seguir denunciando esas mentiras, porque aquí houbo ministros e ministras que viñeron prometernos que o problema das rías ía estar superado. No ano 1999 houbo unha destas visitas estelares que nos fan previas ás campañas electorais, e a señora Tocino, do lado dese señor Fraga, do que agora parece ser que o Partido Popular renega, comprometeuse a que no 2006 estarían en funcionamento todas as obras declaradas de interese xeral do Estado. Tardou moito tempo en estar iso en funcionamento, non o está de maneira plena e seguimos tendo un problema moi grande no noso país. Un problema que nos leva a que teñamos hoxe en Galiza un 87 % das áreas de marisqueo con presenza de contaminantes fecais, que teñamos zonas e bancos marisqueiros nos que non se pode mariscar, que teñamos moi poucas zonas xa que dicir de calidade óptima nas nosas rías. E iso ten consecuencias desde o punto de vista económico, desde o punto de vista da creación de emprego e tamén desde o punto de vista da saúde das persoas, o que cremos que é algo moi importante. Seguimos tendo un problema gravísimo con depuradoras que son focos de contaminación, depuradoras xestionadas pola Xunta de Galiza, depuradoras que están pagando os galegos e as galegas cos seus impostos, porque hai que lembrarlles que, en virtude desa Lei de augas que aprobou o Partido Popular, hoxe as persoas que teñen unha depuradora xestionada pola Xunta de Galiza están pagando unhas taxas elevadísimas, e en moitos casos esas depuradoras non están funcionando ben. Segundo un informe da propia Xunta de Galiza, dous terzos das depuradoras que verten ao mar funcionan de maneira deficiente. Seguimos tendo moitísimos puntos de verteduras incontroladas –acabamos de ver os problemas que iso xera, por exemplo, na ría da Coruña–, sen que a Xunta de Galicia faga absolutamente nada, de mans cruzadas, como se iso non fora con eles. E o máis grave: o único que nos venden é máis publicidade e propaganda. Miren, o señor Feijóo no ano 2014 dixo que desde o 2009 se mobilizaran 465 millóns –isto foi en febreiro–. En decembro do 2014 –aquí os milagres operan moi ben na propaganda do señor Feijóo– xa mobilizaramos 1.000 millóns. A verdade é que é todo unha auténtica tomadura de pelo...
Vaia rematando, por favor.
...Nós entendemos, señorías, que hai unha débeda histórica do Estado con Galiza, que nos discriminou sempre en relación co investimento en depuración e saneamento; fomos os últimos do Estado en ter algún tipo de financiamento e sempre tiveron que colaborar as administracións locais e as comunidades autónomas. E iso non pasou noutros lugares do Estado. E temos un problema moi grave coa planificación e coa depuración das nosas rías, porque os problemas non son só que haxa problemas coas fecais, hai tamén problemas de contaminacións de metais, importantísimos en moitas das nosas rías. Investigacións da universidade que alertan do grave problema que disto se fai, mais o PP supoñemos que aquí como no Prestige tamén quere fundir a realidade. Pois nós hoxe o que dicimos é que, en primeiro lugar, este Parlamento ten que dicir que está farto de propaganda e de mentiras nesta materia, que se teñen que declarar prioritarias e estratéxicas as actuacións destinadas a conseguir unha depuración e un saneamento integral das nosas rías...
Remate, por favor.
...E para iso requírense recursos, requírese planificación e seguimento, e que este Parlamento se converta nun órgano no que realmente fiscalicemos a actuación do Goberno e poñamos prioridades, porque xa está ben, porque nós dicimos que as nosas rías, que son un dos motores económicos, un dos emblemas deste país, teñen que estar en boas condicións e non como as teñen na actualidade. Moitas grazas.
Moitas grazas. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Grupo Parlamentario Mixto ten a palabra a señora Iglesias Sueiro.
Grazas, presidenta. No seu momento, o presidente Núñez Feijóo, ao principio da anterior lexislatura, anuncia un Plan de saneamento das rías 2009-2016. E digo eu que polo estado no que se atopan as rías a día de hoxe, e a nosa costa, pois o plan ou fíxose mal ou non se fixo. As costas de Galicia abranguen ao redor de 1.700 quilómetros de lonxitude, máis do 30 % de toda a costa peninsular ibérica. O litoral galego é sabido por todas que conta cunha riqueza paisaxística, biolóxica e etnográfica única no mundo, e forma parte imprescindible da nosa identidade cultural, das nosas referencias emocionais e do noso futuro como pobo. Mais esta singularidade non foi apoiada nin valorada desde as administracións, nin tampouco respectada no ámbito privado. Os ecosistemas litorais e costeiros somerxidos son áreas moi sensibles ás alteracións na contorna. A costa galega xa ten amplamente superada a súa capacidade de carga, entendida como a capacidade de asimilar as previsións humanas sen sufrir unha deterioración irreversible, na medida dos asentamentos humanos e industriais, que carecen na súa meirande parte das medidas mínimas de xestións de verteduras e depuración das augas. Esta situación, que xa supuxo que na ría de Vigo formularan unha sanción superior aos 20 millóns de euros por parte da Unión Europea, significa que máis de 650.000 galegos e galegas verten sen tratar os residuos ás rías galegas. E estes residuos non son unicamente domésticos, máis da metade teñen a súa orixe na industria. Segundo estudos acreditados, cada nova vivenda construída no litoral xera cada ano a seguinte carga ambiental: un consumo duns 60.000 litros de auga e máis de 600 quilovatios/hora ao ano, 584 quilos de residuos urbanos e 1.083 quilos/ano ano de CO2. Cando aínda non se ten capacidade para atender os impactos do xa urbanizado –dar unha volta por Sanxenxo e Portonovo é chorar de pena–, semella sensato un incremento cero de construción no litoral e, por suposto, nas rías. No eido industrial e de obra civil, recheos, pistas deportivas, parques eólicos, piscifactorías e industrias de todo tipo invaden a costa, independentemente da figura de protección coa que conta un determinado espazo, nunha carreira subvencionada cara a ningures, coa falsa escusa da creación de postos de traballo. Pan para hoxe e fame para mañá, que abre a porta á destrución do litoral e, de xeito especial, á destrución das rías. Todo isto tradúcese nunha perda cultural, ambiental e económica de xeito irreversible. Dano colateral do capitalismo. Entre outras medidas, é preciso un plan de saneamento integral que contemple mecanismos de depuración separada de augas residuais, industriais e urbanas, para facilitar a reciclaxe das lamas por unha rede de depuradoras, de tamaño reducido e situadas cerca dos lugares de xeración das augas residuais. Apoio esta iniciativa. Máis nada. Moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra o señor Fajardo.
Boa tarde a todos e a todas. Alternativa Galega de Esquerda vai apoiar a iniciativa. Pero, dende logo, é frustrante que un país gobernado por un presidente acostumado a ir pola ría –¡iso si, nos iates de narcotraficantes!– teña a situación que ten no día de hoxe en canto ao mantemento e á biodiversidade da súas rías. Polo tanto, eu creo que non pode ser porque non saiban como actuar, porque non coñezan cales son as problemáticas das rías, senón simplemente porque é unha estratéxica económica decidida. ¿Como, se non, se pode entender –xa se explicou aquí– que o presidente falase de 457 millóns de euros de investimento, e noutras ocasións de 1.000 millóns de euros de investimento, e a situación a día de hoxe sexa absolutamente dramática, se non é unha situación buscada? E certamente nós, como boa parte do sector, cremos que hai un obxectivo fundamental, que é expulsar a xente que vive do mar das nosas rías, co obxectivo de que unha vez que non sexa posible manter unha familia pola pesca ou polo marisqueo das nosas rías, teñan o camiño abonado para a implantación das grandes industriais que foron visitar non hai moitos meses a Asia, o propio Feijóo. Se xa intentan expulsar os nosos mariscadores e os nosos pescadores polos baixísimos índices de rendemento das súas industrias, ademais agora o que queren é facelo a través da inutilidade dunhas rías contaminadas, sen que se estea a facer nada para sanear esta situación. É tanto así que o número de postos de traballo que se destruíron na pesca e no marisqueo é vinte puntos superior aos postos de traballo que se destruíron no resto dos sectores. Polo tanto, hai unha iniciativa económica clara, que é repartirse as nosas costas, repartirse sobre todo as nosas rías, para que alí se instalen as grandes piscifactorías. É máis, hoxe mesmo nas publicacións deste país sae como o Goberno aposta por ese mecanismo. Incluso unha avezada deputada deste Parlamento, moi acostumada a chamar por teléfono, a recibir "regalos de la hostia" e a que os seus sumarios sexan secretos di tamén no seu tuiter que ese é o camiño. É o que busca o Partido Popular: acabar co noso modelo de explotación das rías para instalar grandes industrias que acaben explotando de forma privada o conxunto das rías. Porque, se non, non se podería entender que, logo supostamente de gastar 457 millóns de euros, a día de hoxe a maioría das nosas rías teñan unha situación lamentable, por dúas cuestións fundamentais: e é que máis da metade do que se verte á ría se verte directamente, sen ningún tipo de tratamento, porque case ningunha das novas depuradoras ten depuración terciaria. Pero, sobre todo, porque non se teñen en conta novos procesos de contaminación e non son atallados cando se coñecen. Hai un estudo moi importante da Universidade de Vigo, que fala xa dos contaminantes emerxentes, os medicamentos. Ás nosas rías seguen e continúan chegando medicamentos sen tratar, e, por exemplo, na ría de Pontevedra ou na ría de Arousa hai grandes concentracións de paracetamol ou diclofenaco. Polo tanto, existen novos contaminantes e non se está a facer nada. ¿Por que non se fai nada? Simplemente, porque existe esa estratexia económica, pensada para acabar cun modelo de produción histórico e que dá de comer a moita xente. Simplemente, por un proceso de acumulación de capital, que pretende –o que eu xa expliquei aquí algunha vez– que grandes piscifactorías se instalen nas nosas rías e utilicen o mexillón galego como comida para eses animais, e, ademais, que sexa o mexillón o que se encargue de depurar os desperdicios desas piscifactorías. Polo tanto, estamos ante unha situación dramática e non se fai absolutamente nada. Porque non basta con crear novas depuradoras en todos os concellos do país que teñan costa, senón que, ademais, se está deixando, por exemplo, que os nosos portos se convertan en polígonos industriais. Non hai unha política industrial pero, en cambio, somos capaces de encher de recheos as nosas rías...
Vaia rematando, por favor.
...onde os portos son entendidos como polígonos industriais. Ou, por exemplo, contémplase de forma normal que en todos os nosos ríos se coloquen industrias contaminantes nas súas beiras e non se controle que esas industrias contaminantes vertan directamente aos ríos. Tamén un exemplo que nós poñemos aquí moitas veces: ¿como o Partido Popular e o señor Núñez Feijóo van anunciar plans de emprego a unha empresa que fai xornadas laborais de doce horas moi preto do río Ulla? Pero esa mesma empresa tamén ten problemas de depuración e segue vertendo en moitos casos directamente ao río Ulla, e ninguén se preocupa de mirar esa situación. Igual que ninguén se preocupa de observar os efectos daniños que sobre as rías tiveron as obras do eixe atlántico. ¿Como é posible que a afectación que teñen, por exemplo, a ría de Pontevedra, a ría de Vigo e a ría de Arousa teña moito que ver con algúns dos sedimentos que proceden das obras do eixe atlántico? Polo tanto, estamos ante un ataque brutal e indiscriminado das nosas rías, co único obxectivo de facelas improdutivas para despois dicir: a única forma que tedes para vivir das rías é permitir que se instalen multinacionais...
Remate, señor Fajardo, por favor.
...e que traballedes polo caldo nesas multinacionais. Como, por certo, está pedindo Anfaco, que, como vostedes coñecen, está plantexando que as súas traballadoras cobren parte do seu salario en latas de conserva e non en diñeiro como cobramos nós. Espero que aquí tamén propoñamos que parte do noso salario se cobre en papeis e non en diñeiro.
Moitas grazas, señor Fajardo.
Moitas grazas.
En calquera caso, señor Fajardo, non lle vou retirar nada da súa intervención, pero si vai ter unha chamada á orde porque en dúas ocasións polo menos eu creo que faltou vostede ao decoro desta Cámara dirixíndose ao presidente e a unha deputada. E, polo tanto, ten unha chamada á orde. A continuación, ten a palabra a señora Vilán, representante do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia.
Grazas, presidenta. Boa tarde. Era unha vez, en marzo de 2009, que o PSdeG perdía as eleccións e remataba un goberno malo, malísimo, cunha madrasta que deixaba todo sen facer en materia de depuración e saneamento. Deixaba sen licitar dúas depuradoras: unha en Poio e Sanxenxo, en Pontevedra, e outra en Ribeira, na Coruña. E Galicia perdía a posibilidade de recibir máis subvencións da Unión Europea, e as sancións estaban ás portas. Era unha vez, en marzo de 2009, que un príncipe do Partido Popular gañaba de novo as eleccións e así, fronte aos seis anos escasos de goberno con aquela madrasta terrible, había un príncipe que conseguiría ata hoxe ter vinte e seis anos de goberno do Partido Popular. Era unha vez, en xuño de 2009, que o Goberno deste príncipe anunciaba nun bando: "La contaminación de las rías está peor que hace cuatro años. Reorientaremos la política de saneamiento de las rías tras el fracaso de gestión del bipartito, que dejó estos espacios peor que hace cuatro años". ¡Por fin, grazas a este príncipe, Poio, Sanxenxo e Ribeira ían ter de novo depuradoras! Era unha vez, en outubro de 2012, que o Partido Popular volvía gañar as eleccións e ese príncipe volvía ser o presidente da Xunta de Galicia, mais Poio, Sanxenxo e Ribeira aínda non tiñan depuradoras. Era unha vez, en febreiro de 2013, que varios soldadiños do rei Parlamento Europeo viñan a Galicia para controlar a depuración das rías galegas e concluían que hai zonas nas nosas rías que son moi produtivas pero que están en grave perigo se non se toman medidas urxentes. Falaban estes soldadiños de inmundicia nas rías galegas. Era unha vez, a finais de 2014, que a raíña desta Europa anunciaba que vai denunciar a España, e a Galicia, polo tanto, ante o Tribunal de Xustiza da Unión Europea porque non hai garantía do bo tratamento das augas residuais urbanas en varias zonas de Galicia, porque falta un sistema axeitado de tratamento e porque hai risco para a saúde pública. Pero non era a primeira vez; neste conto había unha repetición tamén en abril de 2011 e en outubro de 2013, e a raíña denunciaba exactamente o mesmo. A propia raíña europea facía referencia aos informes procedentes das autoridades españolas, que estamos a esperar desde hai seis meses do Goberno daquel príncipe. E polo visto eses informes indican que falta un sistema de tratamento axeitado en varias aglomeracións de Galicia, pero Poio, Sanxenxo e Ribeira seguían sen depuradoras. Era unha vez tres rías exemplares: Pontevedra, Arousa, O Burgo. Pontevedra, contaminada e con toxinas que fan que estea pechada ao marisqueo dende o mes de abril; Arousa, onde o berberecho morre, a ameixa morre, con marea vermella e toxina que están estrangulando aos produtores de mexillón; a do Burgo, con lodos que chegan –segundo esa raíña europea– a dous metros de profundidade e con verteduras nestes últimos meses que teñen pechado a ría ao marisqueo. ¿Cal é entón a política –preguntámonos– dese príncipe do Partido Popular en materia de depuración e saneamento? Quizais a mesma que nos deu nestes días en resposta polo artigo 9 onte mesmo o presidente de Augas de Galicia: "Desde Augas de Galicia estanse a iniciar os traballos que conduzan á elaboración do Plan de saneamento da ría de Pontevedra". Vinte e seis anos despois do inicio do conto. Colorín colorado, este conto rematou. Imos votar a favor. Grazas.
Polo Grupo Popular ten a palabra o señor Freire Abeijón.
Moitas grazas, presidenta. Boas tardes. Señora Vilán, non sei se a marcha hoxe do señor Vázquez desta Cámara ten algo que ver coa súa fábula ou se o conto sería doutro xeito de estar aquí presente. Pero o certo é que algúns se non tiveran nunca responsabilidades de goberno terían máis doado manter un discurso coherente. E o certo é que esa etapa de goberno non foi moi longa pero foi suficiente para que vostedes non poidan sacar peito das actuacións realizadas e levadas a cabo nesta materia, ao igual que noutras moitas. Eu, ademais, diríalle que precisamente postos a soportar comparativas pois ese período non soporta moi facilmente as comparativas en xestión medioambiental. Pero o certo é que a Xunta ten un compromiso claro co saneamento das rías e está contribuíndo eficazmente a este saneamento, aínda que vostedes non o vexan así. Hai vinte e cinco anos Galicia só tiña unha depuradora en explotación e na actualidade hai 153 grandes depuradoras. Hai vinte e cinco anos a capacidade de depurar augas a través desa depuradora era para 10.000 veciños, e na actualidade hai máis de tres millóns e medio de habitantes equivalentes con capacidade para ser depurados a través das depuradoras que están en funcionamento ou que están en construción. E o certo é que dende o ano 2009 –ao que tamén facían referencia aquí– se están a mobilizar máis de 750 millóns de euros en obras de depuración espalladas por todo o territorio. Suprimíronse xa moitos puntos de vertedura incontrolada, e algunha proba diso serían a estación depuradora de Vigo, a de Ribeira, a do Grove, a de Corrubedo, a de Gandarío, a de Malpica, a de Cervo, a de Ribadeo, Ribadumia... A pesar de que a algún lle moleste que dea estes datos, o certo é que, ademais, estas actuacións se fixeron sen esquecer que as competencias de saneamento e depuración son competencias municipais, e a responsabilidade da Xunta de Galicia é colaborar cos concellos para facer unha xestión máis eficaz e para poder levar a cabo eses investimentos. Pero, en todo caso, o Goberno galego está dando pasos decididos e continuos para acadar esa xestión eficaz. E estao a facer en materia de calidade das augas a través de dúas directivas fundamentais, como é a Directiva de tratamento de augas e a Directiva marco da auga. Respecto da de tratamento de augas, infórmolles que, como xa comentabamos, existen 153 depuradoras de máis de dous mil habitantes equivalentes en explotación en Galicia neste momento; hai tres novas practicamente rematadas: no Grove, Corrubedo, Ribeira; tamén tres en execución: en Gandarío, Malpica e San Cibrao; e estanse levando a cabo obras para mellorar a depuración en lugares como Negreira, Vigo, Santiago de Compostela, etc. Con estas actuacións, a finais deste mesmo ano, do ano 2015, todos os núcleos de máis de dous mil habitantes terán obras para poder cumprir esta directiva. E no que se refire á Directiva marco da auga, no ano 2010 a Xunta de Galicia aprobou un Plan hidrolóxico, planificado e meditado, que foi, por certo, o segundo de toda España, e tamén en xaneiro de 2015 saíu a información pública o borrador do novo plan. Inclúese neste borrador información sobre a situación actual das rías, que teño que dicirlles que non coincide precisamente en moito coa descrición que algúns veñen de facer aquí. Respecto da estratexia adoptada e as actuacións que se van desenvolver, estase afrontando esta problemática dende catro frontes: unha fronte normativa, unha fronte técnica, unha fronte operativa e tamén, ¿como non?, a través dun forte investimento para poder facer efectiva esa xestión. Dicir que en canto á estratexia de investimento para os próximos anos está previsto aplicar fondos europeos en dúas liñas básicas de actuación, que inciden directamente na calidade das rías, tales como son o saneamento e a depuración para cumprir os obxectivos das directivas europeas, e a reforma e optimización dos sistemas de saneamento das rías galegas. En definitiva, as rías son unha prioridade para este goberno, son unha prioridade para o Goberno galego e estanse mobilizando actualmente arredor de 460 millóns de euros directamente no saneamento delas. E, ademais, estanse executando ou xa están executadas obras necesarias para cumprir estas directivas tamén a través do novo período operativo de fondos europeos. E o novo Plan hidrolóxico que está actualmente en fase de consulta pública..
Remate, por favor.
...recolle a situación de cada unha delas e as medidas que hai que adoptar para mellorala. Por tanto, non temos outra opción que rexeitar a súa iniciativa. Nada máis e moitas grazas.
Grazas. Grupo autor da proposición non de lei, ten a palabra a señora Pontón.
Moitas grazas, señora presidenta. Desde logo, eu creo que hoxe é unha moi mala noticia que o Partido Popular se enquiste en negar a realidade, porque dicirnos que a situación das rías é óptima, que non hai ningún tipo de problemas e que xa está todo solucionado é vivir de costas á realidade. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E iso sempre é negativo porque un goberno –neste caso un partido que ten a responsabilidade de dicirlle ao Goberno se ten que actuar nun ámbito ou non– que veña aquí dicirnos que non hai ningún tipo de problemas pois a verdade é absurdo, sobre todo, porque até cando veñen os membros do Goberno a esta Cámara teñen que recoñecer os problemas que hai. E recoñecen que hai problemas no saneamento e na depuración e que non se están facendo as cousas todo o ben que se debería, que hai incumprimentos da normativa, que, por certo, nos poden saír moi caros porque poden supoñer novas sancións, que, ao final, aínda que non vaian directamente aos cidadáns van indirectamente se o teñen que pagar cos impostos que están nos orzamentos que logo administran os gobernos. Paréceme que vir aquí coa cantinela do bipartito é tan cansino como acusador da ineficacia [[Murmurios.]] dun goberno que leva seis anos gobernando [[Murmurios.]] e dun partido que estivo á fronte do Goberno pois creo que en máis dos últimos vinte anos. Polo tanto, señores e señoras do Partido Popular, deixen de practicar ese cinismo que os caracteriza e recoñezan a súa responsabilidade. Temos –díxeno– o 87 % das áreas de marisqueo que presentan contaminantes fecais neste momento; isto supón que hai moitas persoas que non poden traballar ou que están vendo limitados os seus ingresos. Temos bancos marisqueiros que se realmente se quixera actuar hoxe poderían estar dándolles traballo a moitas persoas, mais parece que a vostedes isto non lles preocupa. Nós hoxe propoñemos algo que é moi sinxelo. Eu entendo que o Partido Popular non puidera aceptar o primeiro punto; en todo caso, supoño que como non hai emendas sería fácil a votación desta iniciativa por puntos. Porque nós o que estabamos pedindo é que se depuren e que se saneen, que se considere prioritario, e que neste Parlamento se faga un seguimento exhaustivo de que se está facendo. Porque, mire, é curioso que vostede veña agora aquí dicir que xa está todo estudado e que xa se sabe todo o que hai que facer. Porque iso contradí, por exemplo, esa estratexia electoral que está levando o Partido Popular en Pontevedra, que nos di que o problema é que non se sabe como está a rede de saneamento. Desde logo, é todo un exemplo do cinismo que vostedes gastan nesta materia, da súa hipocrisía, e, o máis grave, unha irresponsabilidade, porque están xogando coa saúde e co medio ambiente. E iso esperamos que algún día, desde logo, lles teña un custo que non sexa só electoral. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Proposición do Grupo Parlamentario Popular de Galicia, por iniciativa do señor Santalices... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdón, ¿que pasa, señor Jorquera? Si.
Polo artigo 77, señora presidenta. O artigo 77 que, como vostede sabe, di: "En calquera estado do debate, un deputado poderá pedir a observancia do Regulamento. Para este efecto, deberá citar un artigo ou os artigos dos que reclama a aplicación". É para reclamar a aplicación do artigo 162, se quere léoo textualmente: "A proposición non de lei será obxecto de debate, no que poderá intervir, tras o grupo parlamentario autor daquela, un representante de cada un dos grupos que presentasen emendas e, a seguir, daqueles que non o fixesen. Unha vez concluídas estas intervencións, a proposición, coas emendas aceptadas polo propoñente daquela, será sometida a votación". Por tanto, en aplicación deste artigo, o que demandamos é que se someta a votación esta proposición non de lei e que se proceda do mesmo xeito co resto das proposicións non de lei incluídas nesta orde do día.
Ben, en calquera caso... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vamos ver, efectivamente, as proposicións non de lei pódense votar en cada unha delas... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Ben, ben, pero aquí hai un acordo desde o inicio de lexislatura polo que os distintos puntos que se teñen que... [[A señora Pontón Mondelo pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Estou a falar eu, señora Pontón, non me metín cando falaba vostede. Hai un acordo de inicio de lexislatura que tanto os puntos onde hai votación de mocións, de textos lexislativos e de proposicións non de lei se votan ao final. E, polo tanto, se vostede quere plantexar unha proposta, plantéxea onde corresponda, na reunión da Mesa-Xunta de Portavoces. Ben, imos continuar coas proposicións... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Xa non ten a palabra, señor... [[O señor Jorquera Caselas pronuncia palabras que non se perciben.]] Paréceme moi ben. Señor Jorquera, non ten a palabra, e aquí todo consta en Diario de Sesións cando vostede ten a palabra. Entón, se lles parece, continuamos coa orde do día, coa proposición non de lei. Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de D. Miguel Ángel Santalices Vieira e doce deputados/as máis, sobre a demanda polo Goberno galego ao Goberno central do estudo da posibilidade de acceso aos balnearios e centros españois de hidroterapia daqueles cidadáns dos países da Unión Europea que teñan incluídas as terapias hidrotermais na súa carteira de servizos
O Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego presentou unha emenda a esta proposición non de lei.
Ten a palabra o señor Santalices.
Grazas, señora presidenta. Boas tardes a todos e a todas. Bueno, imos falar brevemente de termalismo, de termalismo terapéutico. E traemos esta proposición non de lei, porque o que queremos é profundar no aspecto máis importante das augas mineromedicinais, e queremos profundar, ademais, polos efectos e polas propiedades terapéuticas que teñen as mesmas. O concepto de balneario, como ben saben, xa xorde alá polo século XIX. Vanse desenvolvendo balnearios, e aquí na nosa comunidade moitos por certo. Pero este importante desenvolvemento dos balnearios vese truncado nun momento determinado polo desenvolvemento da industria farmacéutica a partir dos anos corenta, que relegou as augas mineromedicinais a un segundo plano. Afortunadamente, non hai moito, volveron rexurdir os tratamentos termais; volvemos, polo tanto, á hidroloxía médica, tratamentos eficaces pero menos agresivos, porque se consideran que son terapias brandas. Non debemos de concibir a medicina actual como que se basee soamente nunha praxe mecanicista, deberiamos de considerar outros aspectos terapéuticos, como son as curas hidrolóxicas. A cura balnearia é unha terapia –como dixen– pouco agresiva, suave, é unha cura ben tolerada, que practicamente non ten efectos secundarios. A cura balnearia segue sendo, ademais, indiscutible como factor que coadxuva no tratamento e na rehabilitación de distintos procesos e mais na evolución crónica dalgún deles. Por exemplo, en patoloxías do aparello locomotor, como poden ser patoloxías reumáticas, que –recordemos– causan o 10 % do absentismo laboral na nosa poboación, ou patoloxías do aparello respiratorio, que causan ao redor dun 25-30 %, patoloxías dermatolóxicas, etc. As augas mineromedicinais son medicamentos naturais complexos. Os seus efectos terapéuticos están relacionados coas características físicas, químicas e biolóxicas e coas técnicas de administración que teña esta auga. Así podemos falar de que as augas cloruradas están indicadas en procesos respiratorios e procesos que necesitan dunha cicatrización, as augas sulfatadas están indicadas en procesos dixestivos, as sulforadas en procesos dermatolóxicos e as radioactivas están indicadas en efectos sedantes e analxésicos. Claro, a elección dun balneario debería de estar condicionada pola patoloxía que se vai tratar e polas propiedades que ten a auga de cada balneario. Non debemos de facer a elección do balneario en función da proximidade ou en función das ofertas que nos fan determinadas axencias. Isto está ben, pero é para outras cousas. Aquí estamos falando de propiedades terapéuticas das augas mineromedicinais. Non quere esta proposición non de lei chocar co aspecto lúdico dos balnearios, nin moitísimo menos, pero quere deixar ben claro que aquí do que estamos falando é do efecto terapéutico das augas mineromedicinais. Polo tanto, a cura balnearia non é, por exemplo, ir unha fin de semana a un balneario, non; a cura balnearia ten un tratamento terapéutico, que é mínimo catorce días. Isto é o que indican todos os especialistas neste tema. Os tratamentos terapéuticos deben de realizarse baixo a prescrición de facultativos, dun médico, por suposto, e a administración do tratamento en si debe de estar tutelada por médicos especialistas. ¿Cales son as principais indicacións que poderiamos dicir da cura terapéutica termal? Pois os procesos crónicos –que aquí antes xa se mencionaron algúns, como son os procesos orteoarticulares–, tratamentos ou secuelas de prevencións de enfermidades neurolóxicas, recuperación de tratamentos poscirúrxicos ou postraumáticos, procesos alérxicos e procesos dermatolóxicos. Xa existe un termalismo como prestación sociosanitaria, na que aquí nós non nos imos meter; é o termalismo social e isto parécenos que é interesante, pero o fondo desta proposición non de lei vai noutro senso. En Europa máis de corenta millóns de persoas acoden cada ano aos balnearios, en España 1.200.000 e en Galicia, aproximadamente, 140.000. A balneoterapia en España –como ben saben a maioría de todos vostedes– non está incluída como prestación sanitaria no Sistema nacional de saúde, ao contrario do que ocorre na maioría dos países europeos. Si, dende o ano 1989, quedou establecida a prestación –digamos– sociosanitaria do termalismo que se fai a través do Imserso. Pero, como dixen antes, hoxe o que estamos plantexando é outra cousa. Ademais, cada vez son máis as voces que reclaman a necesidade de que a cura balnearia sexa incluída como terapia dentro da carteira de servizos do Sistema nacional de saúde. Polo tanto, incluír a terapia termal está tamén ligado neste asunto ao envellecemento da poboación. Hai unha demanda asistencial grande; a factura farmacéutica, que o termalismo terapéutico escapa evidentemente dela, pois aquí témola como a temos, 1.200 millóns de euros; e unha insuficiencia financeira do sistema, onde os balnearios poden aportar o seu papel. Estes son factores que deberían de terse en conta para incluír a prestación dentro do sistema sanitario. Xa a Comunidade Autónoma deu pasos, pois hai algún tempo plantexouse a través da Dirección Xeral de Saúde Pública que se incluíra dentro da carteira de servizos do Sistema nacional de saúde esta prestación, a cura terapéutica, a prestación termal. Ademais, nós aquí temos unha vantaxe engadida, porque a Hidroloxía Médica é unha especialidade que se estuda nas facultades de Medicina, e neste momento en España só existen tres facultades de Medicina con Cátedra de Hidroloxía Médica: a Complutense de Madrid, a de Sevilla e a de Santiago de Compostela. Polo tanto, as nosas propostas inciden na promoción da saúde, que é alongar e mellorar a calidade de vida, e atrasar enfermidades, aplicando así que aumentemos a nosa esperanza de vida. E nisto da promoción da saúde, aproveito esta proposición non de lei para dar algún dato importante con respecto á morbilidade de determinadas prácticas non desexables. Por exemplo, deixar de fumar permite que recuperemos a normalidade do risco cardíaco que todos temos –todos temos risco cardíaco–; por deixar de fumar mellora o risco cardíaco en dous anos, e en dez se o relacionamos co cancro de pulmón. Aquí os balnearios xogan tamén un papel importante, porque dentro deles practícanse hábitos saudables. Galicia creo que ten unha potencia extrema nese tema. Este tema está plantexado ante o ministerio, por iso hai una emenda do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, que poderemos falar dela despois, pero nós imos máis á importancia que se lles debe de dar aos balnearios e á cura termal en Galicia, e tamén tomalo como fonte de referencia. Xa dixen antes que había moitos países en Europa que tiñan incluída na súa carteira de servizos a prestación termal. Nós o que estamos pedindo, aínda que xa sei que existe unha lei europea, que pode permitir que aqueles que teñen incluído o tratamento termal dentro das súas prestacións lles permiten o reembolso. Pero este non é un sistema eficaz, a nosa proposición non de lei non vai tanto ao reembolso, porque iso frea moito a xente que ten incluído o termalismo noutros países que poida vir aquí. Nós ao que imos é que se poida facturar dende aquí, que se poida facturar dende aquí o que é a cura termal. Polo tanto, parécenos unha proposta interesante, unha proposta que é boa para Galicia, unha proposta que pon en valor algo que nós temos, que son as augas mineromedicinais, e que espero que conte co apoio de todos os grupos da Cámara. Nada máis, señora presidenta.
Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Bloque Nacionalista Galego ten a palabra a señora Prado Cores.
Boa tarde. Antes de empezar coa intervención desta iniciativa quero manifestar o rexeitamento ao uso discrecional que está facendo a presidenta deste Parlamento do Regulamento, aplicándoo totalmente dun xeito discrecional e non como establece o mesmo, impedindo neste caso que as proposicións non de lei se voten ao final do debate de cada unha como establece o artigo 162.
Céntrese e despois cando remate dígolle outro artigo que pode tamén vostede ler.
Pois cando queira, señora presidenta. Sorpréndeme que sexa o señor Santalices o que vén defender esta iniciativa e que non sexa o señor Jesús Vázquez, ¿non?, na súa dobre condición de deputado do Partido Popular nesta Cámara e de candidato á Alcaldía de Ourense polo Partido Popular, porque hai catro anos, finais do ano 2010, en plena campaña preelectoral, campaña das eleccións municipais do ano 2011, foi naquel momento o candidato á Alcaldía de Ourense polo Partido Popular e tamén deputado nesta Cámara, o señor Rosendo Fernández, o que trouxo aquí, efectivamente, unha iniciativa na que instaba a Xunta de Galiza a levar a cabo os traballos que resulten pertinentes para a inclusión na carteira de servizos complementaria do Sistema de saúde de Galiza de técnicas de hidroloxía médica. Evidentemente, naquel momento era fume, era propaganda electoral, estaba a usar o Partido Popular esta Cámara para a campaña electoral, non para traer iniciativas que tiveran algún viso de responder á realidade, e era unha iniciativa sen ningunha concreción, sen prazos e sen orzamento. O BNG xa manifestou naquel momento que era, efectivamente, propaganda electoral en precampaña das eleccións. E catro anos despois nada se soubo daquela iniciativa, non houbo partidas orzamentarias, o Partido Popular non a incluíu nos sucesivos orzamentos, non pediu que se incluíra nos orzamentos da Xunta partida orzamentaria para que esa iniciativa, aprobada aquí neste Parlamento, se puidera converter en realidade. E, en resumo, non houbo vontade política, era fume electoral, igual que é a iniciativa que hoxe traen aquí vostedes. Eu lémbrolles aos deputados e deputadas do Partido Popular que Galiza ten competencias en materia de sanidade, que se hai vontade política nada lle impide á Consellería de Sanidade, nada lle impide ao Goberno galego establecer a hidroterapia termal na carteira de servizos, nada llo impide. O que pasa é que vostedes queren agocharse detrás de que queren que se declare para todo o Estado, porque iso é un parapeto moi bo, señoras e señores do Partido Popular. Nada lles impide poñelo en marcha en Galiza. O que pasa é que vostedes cada convocatoria electoral sacan en procesión que son os grandes defensores do termalismo en Ourense, entón sacan en procesión o termalismo en Ourense en campaña electoral. Traen aquí hoxe unha iniciativa que volve ser fume, volve ser un brinde ao sol única e exclusivamente. Por iso o Bloque Nacionalista Galego presenta unha emenda na que o que propoñemos é que o Parlamento de Galiza inste a Xunta de Galiza a que incorpore na carteira de servizos da sanidade pública de Galiza a hidroterapia termal para aquelas patoloxías nas que estea demostrada a súa eficacia. Despois desa incorporación, no caso de que a capacidade dos establecementos termais así o permita, a partir de aí que veñan todos os europeos que queiran, sempre que haxa espazo para que así sexa. Traemos esta emenda porque, sinceramente, señor Santalices, na presentación con foto de familia, de vostede co señor presidente da Deputación de Ourense e cos candidatos de vilas termais de Ourense, vostede atreveuse a dicir que "agora nós atornillamos esta cuestión". Será que empezan a facer algo, o que lle falla é o tornillo ou o parafuso, algo lle falla; porque en catro anos non fixeron absolutamente nada por este tema. Entón, se vostedes tiveran algunha seriedade e trouxeran aquí esta iniciativa coa vontade de convertela nalgunha realidade, evidentemente...
Vaia rematando, por favor.
...non vai ser o Bloque Nacionalista Galego o que impida que veñan moitos europeos ocupar os establecementos termais, despois de que lles dean a oportunidade aos galegos e galegas de que teñan ese tratamento no servizo público, despois de que o fagan. E vostedes o que teñen que demostrar é algunha vontade política para que iso sexa así. E en catro anos non a demostraron, non se fixo absolutamente nada. Co cal eu, permítame que, brincadeiras, atornillen vostedes o que queiran, pero empecen por poñer algún tornillo, empecen por poñer algún tornillo...
Remate, por favor.
...que sustente e que a hidroterapia termal sexa unha realidade en Galiza para os galegos e as galegas. A partir de aí...
Moitas grazas, señora Prado.
...falaremos do seguinte, pero fagan algo, poñan un tornillo.
Grupo Mixto, señora Iglesias.
Grazas, presidenta. É verdade, Galicia conta cunha riqueza termal das máis importantes de Europa en canto á calidade e tamén en cantidade, e Ourense dun xeito especial. Os nosos balnearios, as nosas termas, as nosas pozas teñen un grandísimo prestixio pola excelencia das súas augas e tamén das instalacións, así como das contornas nas que se atopa esta riqueza termal. Son ricas en sulfuro. As propiedades do sulfuro melloran a calidade de vida das pacientes con enfermidades..., con doenzas respiratorias, reumáticas e da pel. Todas estas doenzas afectan dunha maneira importante a poboación galega. As propiedades antiinflamatorias e asépticas tamén destas augas fanas idóneas para diminuír as inflamacións e para combater enfermidades tales –como se poden considerar enfermidades– o estrés e o insomnio. O presidente da Xunta, o señor Feijóo, declaraba no seu momento que o Goberno galego estaba a estudar en colaboración coa Asociación Galega da Propiedade Balnearia incluír algunha das terapias termais que se aplican nos balnearios galegos dentro da sanidade pública de Galiza. "Esta iniciativa," –dicía o señor Feijóo– "de levarse a cabo, aproximaría a Galiza ao modelo francés, que inclúe o termalismo na medicina pública", tamén seica o alemán o inclúe. Ademais, incluír a terapia termal entre as prestacións da sanidade pública comporta vantaxes incuestionables para todos e todas, e tamén para a propia sanidade pública, porque proporciona saúde e relax dun xeito completamente natural, evita os efectos secundarios que poidan xerar produtos farmacéuticos, como, por exemplo, todos sabemos das contraindicacións dos antiinflamatorios, dos somníferos, e ademais xa conta con todo para a súa implantación, así que tería un custo moi baixo. Señor Santalices, é de xustiza que galegas e galegos se beneficien, nos beneficiemos dunha riqueza natural propia, natural e propia, que mellora a calidade de vida e a saúde. Suporía un agravio comparativo e sería un agravio comparativo para a cidadanía galega que cidadáns doutros países e doutras nacións se beneficiasen dun ben natural con cargo ao sistema sanitario correspondente, mentres a poboación galega teña que pagar –ao non ser nas pozas, nos balnearios sempre hai que pagar– por este servizo terapéutico. Máis nada, moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, dona Eva Solla.
Grazas, presidenta. Estamos ante as típicas iniciativas de aparencia banal que o Partido Popular trae aos plenos, unha iniciativa ben escueta, que podiamos ter resolto nunha Comisión de Sanidade. E coñecemos xa todas e todos a opinión das persoas que forman parte desa Cátedra de Hidroloxía, porque é habitual que trasladen a través dos medios de comunicación a súa opinión sobre a importancia do tratamento termal ou o tratamento con augas. E certamente sabemos de vello que a bañoterapia e hidroterapia non son unha novidade, senón que –como xa se dixo aquí– son bastante antigas, teñen as súas utilidades en tratamentos dermatolóxicos, reumatolóxicos ou como outro tipo de tratamentos coadxuvantes ou terapias alternativas e secundarias a outros tratamentos. Pero, sen embargo, resulta que a capacidade de asistir aos centros onde proporcionan estes tratamentos ou poder recibir esas terapias con augas mineromedicinais depende en gran medida da capacidade adquisitiva das persoas, porque non está contemplado –como xa se dixo aquí– na carteira de servizos do Servizo Galego de Saúde e, polo tanto, depende directamente do peto das persoas susceptibles acudir a estas terapias, se poden pagar ou non. É dicir, se tes cartos, podes ir a un balneario e, se non os tes, non podes ir, xa que a maioría destes centros, salvo algunhas excepcións, como poden ser algunhas termas, son centros que obviamente son de pago, sobre todo se falamos daqueles onde se aplican certas técnicas de aplicación ou certos circuítos, etc. Polo tanto, se analizamos a iniciativa, podemos darnos conta de que non está motivada por un interese da saúde de galegas e galegos, senón para o negocio dos centros de augas a través do turismo termal. Isto obedece claramente aos intereses partidistas do Partido Popular e á campaña electoral. O señor Santalices e o señor Baltar saíron presentando esta iniciativa en Ourense hai escasos días, semanas, e, polo tanto, o interese que suscita é a mera propaganda de campaña, como xa se indicou aquí nunha intervención anterior. A realidade é que non subxace ningunha proposta sanitaria tras esta iniciativa, nin sequera para a saúde de galegas e galegos, que de verdade poidan obter os beneficios destas terapias e poidan acceder ás mesmas independentemente do seu e da súa capacidade adquisitiva ou nivel de renda, senón que o que piden na iniciativa é que naqueles sitios, países, estados onde si teñan esta prestación, poidan desfrutar da mesma aquí, aínda que nós non poidamos. Curioso que para isto o Partido Popular, que dicía que existía turismo sanitario, non teña reparo en facilitar o turismo neste caso doutros sistemas sanitarios para desfrutar desa terapia termal que as galegas e galegos non podemos desfrutar. Nós, evidentemente, non estamos en contra deste extremo de que veñan outras persoas a estes centros, porque entendemos que si pode favorecer certo sector hostaleiro, pero o que entendemos e reiteramos é que isto é un mero anuncio publicitario do Partido Popular en campaña electoral, que non busca ningún tipo de interese sanitario. Temos que lembrar que mesmo as prazas non sanitarias senón sociais que hai para os propios centros, balnearios e centros de hidroterapia, son recortadas ano tras ano e que cada vez é máis difícil a través do Imserso poder acceder a ese tipo de prazas. E entendemos que este é un anuncio máis que non vai encamiñado nin a implementar ese tipo de prestación dentro do sistema sanitario público, nin, obviamente, xa non falemos de que non sexa unha prestación evidentemente privada. Polo tanto, non imos votar a favor desta iniciativa, mais tampouco a votaremos en contra, porque entendemos que este non é o lugar, nin sequera é unha iniciativa que pule por un dereito sanitario ou por un interese de saúde das galegas e galegos, senón un mero anuncio de campaña electoral. Máis nada.
Grazas. Grupo Socialista, señora Acuña do Campo.
Grazas, presidenta. De novo boa tarde, señorías. Señor Santalices, como ourensá pídolle respecto polo termalismo, pois xa está ben de utilizalo tan partidariamente e tan descaradamente en cada unha das campañas electorais. Ademais, a vostedes o termalismo nas campañas válelles igual para un roto que para un descosido. Que o candidato á cidade de Ourense era o conselleiro de Educación, pois xa está: termalismo máis educación, e sácanse vostedes da manga a formación profesional en termalismo. Pero ante a dúbida de que esa medida ou esa propaganda quedara moi circunscrita ao persoeiro, á figura do señor Jesús Vázquez, e non alcanzara ao señor Baltar, o presidente da Deputación, tamén candidato, pois tiran de novo no Partido Popular do señor Santalices, para que volva traer a esta Cámara termalismo máis sanidade. Pero iso si, sen custarlles un peso. Señor deputado, vostede vén aquí sacar peito coa ourensanía e coas nosas caldas, pero sen gastar un duro, e botando balóns fóra. Non lle vén pór deberes á Xunta de Galicia, ao Goberno do señor Feijóo, non, ao ministerio. E non vén pedir para os galegos e as galegas, como, por certo, facía alto e claro dende a oposición, non, vén aquí pedir non sei, para os húngaros, para os alemáns, para os franceses, para os portugueses, que lle van estar agradecidísimos por axudarlles a deixar de fumar. Seguro que si, señor Santalices. Mire, a deputada do Bloque Nacionalista Galego recordáballe –¡bendita hemeroteca!– unha intervención nunha campaña das municipais, a anterior, do señor Rosendo Fernández. Eu voulle recordar unha súa, señor Santalices, tamén nunha campaña electoral, nas autonómicas do 2009. Nesa época vostede dicía dende aquí o seguinte, exixía ao Goberno daquela "tratamento termal financiado polo sistema público, polo Sergas, para todas as persoas nas que estivera indicado como tratamento de elección por parte do especialista". E non só iso, senón que ademais vostede quería que o Servizo Galego de Saúde financiara os gastos derivados da estancia e do tratamento termal, e por se isto fora pouco tamén os desprazamentos. Mire vostede, dende a oposición termalismo na sanidade pública para toda a cidadanía galega; dende o Goberno temo que o único que lle aplican vostedes a toda a cidadanía galega son os copagos. Porque, señor Santalices, con vostedes no goberno nin sequera a atención sanitaria no Sistema público de saúde é para toda a cidadanía, xa que perdeu a condición de universal. Dende a oposición todas as virtudes do tratamento hidroterápico para os galegos e as galegas; dende o Goberno o termalismo e todas as súas virtudes en venda e reservadas para que os desfruten outros. Así que, señor Santalices, menos fume e máis compromiso real co noso e coa nosa xente. Mire, ademais, ¿en que quedamos?, ¿en que quedamos, señoría? Se de verdade teñen tan claras as virtudes do termalismo, ¿por que nestes sete anos que están á fronte do Goberno da Xunta non incrementaron vostedes o Plan de termalismo que se presta a través do Imserso, senón que –como xa se dixo antes aquí– o recortan ano tras ano? ¿En que quedamos? ¿É bo o termalismo para o Partido Popular, si ou nou, ou depende de quen o pague? Mire, na prensa do 29 de abril pasado podíase ler: "Cospedal aniquila o termalismo social convocando un 90 % menos...
Vaia rematando, por favor.
...de prazas e ademais un 130 % máis caras". Por certo, non lle importa nin que puideran sentarlles moi ben eses tratamentos aos maiores nin a riqueza e o emprego que esa actividade xera. Eu pregúntome, señor Santalices, se detrás desta proposta non estará algo diso. ¿Non quererán vostedes quitarlles esta prestación aos poucos maiores de Galicia que a están a disfrutar a través do Imserso para deixarlles o sitio aos cidadáns europeos para que os paguen os outros? Dende logo, se fora así, deberían de dicilo vostedes moi claro. Mire, sen embargo, señor Santalices, señorías, por respecto ao termalismo, imos apoiar esta iniciativa, aínda a sabendas de que non é máis que fume electoral. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Acuña. Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra o señor Santalices. Déanlle voz, por favor, ao escano do señor Santalices.
Grazas, señora presidenta. Bueno, eu agradezo todas as intervencións. Este é un tema médico, non é un tema de candidatos... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Agora, se vostede o quere levar ao tema de candidatos... Ao candidato de Ourense non lle fai falta vir aquí con ningunha proposta porque o candidato de Ourense sabe desenvolverse ben en Ourense, e verán vostedes os resultados cando se celebren as eleccións. [[Aplausos.]] Non confundan unha cousa con outra. Eu non falei en ningún momento de Ourense, pero se vostedes me poñen ese paxaro non o vou deixar escapar, [[Risos.]] terei que falar de Ourense. Ourense, evidentemente, é a provincia termal por excelencia e tamén lidera a inversión no tema do termalismo, mal que lle pese á Deputación Provincial, que neste momento a preside o señor Baltar. Isto é certo, pero eu non me quixen meter nesta cuestión. [[Murmurios.]] Se vostedes me poñen ese asunto así tan fácil, bueno, pois eu, ¿que quere que lle diga?, agradézollo. Mire, eu esta proposición non de lei voulla dedicar ao doutor Luis Rodríguez Míguez. Eu fun alumno del. Toda a vida estivo pelexando pola inclusión do termalismo e por potenciar as augas mineiromedicinais; este era o sentir da proposición non de lei. E vostedes parece mentira que aínda non teñan claro que o recoñecemento para a inclusión na carteira básica de servizos sexa unha competencia estatal. Por iso, señora Prado, eu o único que podo –e xa está plantexado, pero reforzámolo coa súa emenda– é pedirlle ao ministerio que se inclúa isto como prestación sanitaria dentro da carteira de servizos. Pero non debemos de dar nós un paso que non é competencia nosa. E, señora Acuña, todo o que dixo vostede aí que eu dixen ratifícoo, ¿como non o vou ratificar, se eu mesmo levo anos pedindo isto? ¡Eu levo anos pedindo isto porque creo no termalismo! [[Murmurios.]] ¡Creo no termalismo terapéutico! E vostede parece mentira que sexa médico e que hoxe veña aquí zorregar cunha historia que nada ten que ver coas propiedades da cura termal. A cura termal sabe vostede que está indicada en moitos casos. Non confundamos, porque esta proposición non de lei pode servir para moitas cousas; para potenciar os balnearios..., pero vai máis alá, é para potenciar as augas mineiromedicinais, que, como moi ben dixo a señora Iglesias, nisto Galicia lidera, e Ourense especialmente; temos máis de 300 captacións. Polo tanto, non escapen da realidade. Se non queren apoiar isto, non o apoien. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E, coidado, non confundan o que eu propuxen aquí co turismo sanitario, porque eu o que estou dicindo é que aquí poden vir os que teñan incluída a carteira de servizos, pero estou pedindo facturación; facturemos, non o outro turismo sanitario perverso onde nos veñen outros facer aquí...
Remate, por favor, señor Santalices.
Si, ¡claro! [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] ¡Oia!, que tontos non somos, ¡tontos non somos! ¿Ou vostedes queren que os suecos, noruegueses e tal veñan...
Remate, señor Santalices, por favor.
...aquí facer intervencións cirúrxicas e que las pague el papá Estado español? Por esas eu non paso, iso si que non.
Moitas grazas, señor Santalices.
O que estamos pedindo é unha cousa razoable. Nada máis, señora presidenta. [[Aplausos.]] Proposición non de lei do G.P. Mixto, por iniciativa de Dª María Consuelo Martínez García, sobre a demanda do Goberno galego ao Goberno central de transferencia a Galicia das competencias en materia de saúde penitenciaria para a súa asunción polo Sergas
A esta proposición non de lei presentáronse emendas do Grupo Socialista, do Bloque Nacionalista Galego e do Grupo Popular.
Ten a palabra, para formular a proposición non de lei, a señora Martínez.
Traio aquí unha iniciativa que se refire e que afecta a 65.000 persoas dispersas por todo o Estado, as persoas internas en institucións penitenciarias que quedan fóra do Sistema nacional de saúde. Na exposición de motivos do Decreto do 5 de xullo de 1933 –é dicir, nada moderno– xa se recollía que é necesario evitar que a sanidade penitenciaria constitúa un cantón independente do resto da sanidade do Estado, sen relación ningunha coas institucións provinciais de sanidade. A Lei xeral de sanidade do 25 de abril de 1986 establece que o Sistema nacional de saúde debe comprender por expreso mandato legal, recollido na disposición final terceira da norma, o subsistema da sanidade penitenciaria. O vixente regulamento penitenciario, no capítulo I do seu preámbulo, fala da necesidade da efectiva asunción de competencias polas comunidades autónomas. A Lei 16/2003, do 28 de maio, de cohesión e calidade do Sistema nacional de saúde, na súa disposición adicional sexta, establece a obrigatoriedade do traspaso de competencias en materia de sanidade penitenciaria e a súa posterior integración nos respectivos servizos de saúde autonómicos. Pero, ademais, esta asistencia sanitaria ten o obxectivo constitucional xenérico de protección da saúde da poboación que excede o propio ámbito penitenciario para introducirse no campo da saúde pública en orde a prever e romper a cadea de transmisións de múltiples enfermidades, por un lado, e a levar unha estrita e necesaria supervisión dos tratamentos dalgunhas outras. E tamén debería ter como obxectivo a prevención e a abolición da tortura no ámbito penitenciario. Os suicidios son a terceira causa de mortalidade nas prisións do Estado. A OMS asocia o suicidio coa ruptura de relacións e illamento social e problemas xurídicos, entre outras cuestións. Dende hai tempo asistimos a denuncias relacionadas coas condicións de vida e as torturas nos cárceres galegos, ante as que o Parlamento galego se dirixiu ás institucións penitenciarias, trasladando a súa preocupación polas condicións de vida das persoas internas. Entre os días 2 e 3 de maio de 2014 un preso morría na cela de illamento do centro penitenciario da Lama. Eugenio tiña 48 anos, fora castigado e atopara a dirección do cárcere a carta do avogado dun colectivo de defensa dos dereitos das persoas presas. Non era a primeira vez que Eugenio recibía un castigo na Lama; un castigo de catro fins de semana encerrado por falar cun veciño de cela desde a fiestra; ou 20 días de illamento por dar un golpe na porta da cela. Son medidas tan desproporcionadas que o único efecto que teñen é converter o preso nun alienado ou nun rebelde. Unha persoa normal non pode vivir vinte días estando as 24 horas só e illado. Reinaldo é un deses presos que sofren cadea perpetua dende moito antes de que se recoñeza a súa existencia no sistema punitivo español incoporándoo ao Código penal. Leva vinte e un anos preso e aínda está clasificado como primeiro grao. Levaba bastante tempo sen sancións, pero cara ao Nadal foi trasladado ao departamento de illamentos sen ningunha acusación formal. Os seus compañeiros de módulo protestaron por iso e atrasaron o momento de iniciar as tarefas da limpeza ata que se aclarara a situación. El non estaba alí, estaba en illamento, pero a actitude dos seus compañeiros foi cualificada como conato de motín, e acusouse a Reinaldo de incitalos a rebelarse. Encerrárono na mesma cela na que morreu Eugenio en circunstancias aínda non aclaradas e dende o primeiro día recibiu ameazas por algúns funcionarios. Ata as queixas cursadas pola familia cambiárono de cela, pero notificáronlle tres sancións moi graves como promotor dun motín que nunca existiu. Está sometido a unha dinámica de tensión permanente, pechado nunha cela sen ningunha das súas pertenzas, constantemente vixiado, premido e ameazado, cando o sacan da cela colócanlle as esposas. En lugar de darlle a oportunidade de progresar aproximándose á reinserción social, estáselle acosando, reducíndoo a unha situación desesperada. Denuncias de malnutrición, abuso de poder, torturas, condicións insalubres son constantes nos cárceres galegos. Varias asociacións teñen denunciado malos tratos e torturas nas prisións da Lama e Teixeiro e reivindican unha quenda de oficio penitenciario para combater a impunidade con que se vulneran os dereitos fundamentais dos reclusos e das reclusas, sobre todo daqueles que alzan a voz. Representantes de Esculca e Avogados Novos de Vigo refiren tamén mortes en estrañas circunstancias que Institucións Penitenciarias achacan a suicidios ou cualifican de accidentais, e ás dificultades para poder investigar desde fóra. A defensa dun recluso non ten acceso, por exemplo, ás copias das gravacións das cámaras instaladas nos módulos de illamento, e danse casos nos que as direccións de prisións poñen trabas para que poidan ver os seus clientes. Tanto Esculca como Avogados Novos de Vigo denuncian tamén deficiencias na calefacción, na comida e na asistencia sanitaria dentro dos cárceres galegos, así como na sobrepoboación dos centros, que deriva na dilación de resolucións de revisión de grao con atrasos de ata un ano. Un exemplo paradigmático é o do gaditano Javier Guerrero, un recluso da Lama en folga de fame dende decembro e que rematou o 25 de abril; neste tempo perdera 20 quilos. As súas principais demandas eran o cumprimento do regulamento penitenciario e o respecto dos dereitos humanos, aínda tamén ten recorrido ao xaxún para protestar por dilacións nas resolucións de revisión de grao. No seu caso non lle descontaran tres anos que pasou na prisión de Zaragoza. Este recluso tiña restrinxidas as visitas ao Hospital Provincial de Pontevedra, onde estivo ingresado dende o 5 de xaneiro, onde foi intervido dun ril, e tampouco pode recibir chamadas telefónicas. O detonante da súa folga de fame foi unha sanción porque na súa cela apareceu un aparato de música sen etiquetar, o que derivou na delegación dun permiso para poder pasar o Ano Novo coa súa familia. O outro desencadeante foi que non puido someterse a unha intervención cirúrxica que tiña programada porque ese día non había un vehículo policial para trasladalo ao hospital. No BOE do 22 de xullo de 2006 recóllese a ratificación do protocolo do facultativo da Convención contra a Tortura e outros tratos e penas crueis inhumanos e degradadantes. O Estado español ten atribuídas as competencias de prevención da tortura; en España, o Defensor del Pueblo, para que realice visitas periódicas para prever a tortura. É evidente, hai posibilidades de que o Defensor del Pueblo dea desempeñado as funcións que ten delegadas como mecanismo nacional de prevención xa que só pode limitarse a investigar as denuncias presentadas. Hai uns meses esta deputada solicitou visitar no cárcere da Lama un recluso en folga de fame. Tras varias chamadas ao cárcere da Lama, esperando resposta do Ministerio do Interior, comunican que a visita ten que ser solicitada polo interno. Cando o interno solicita a visita, curiosamente é trasladado a un cárcere fóra de Galiza. Recentemente o Partido Socialista solicitaba que unha delegación parlamentar visitara cada un dos centros penitenciarios de Galiza ante as múltiples noticias. O Ministerio do Interior prohibiuno –déixolle a explicación ao Partido Socialista, xa que deles foi o escrito–. Queda, pois, patente o concepto colonial que o Estado ten de Galiza, pero Galiza pode e debe empregar as súas competencias e reclamar como mínimo aquelas que legalmente lle corresponden. Trátase, pois, de cumprir coa obriga legal de protexer a saúde das persoas privadas de liberdade, un dereito que xamais pode verse limitado por unha sentenza. E a saúde da poboación reclusa é unha responsabilidade da Xunta de Galiza. Só a atención directa polos médicos do Servizo Galego de Saúde á poboación reclusa pode garantir a equidade co resto da poboación de Galiza e a prevención e defensa das torturas. Vivimos nun estado de dereito, nunha democracia; non é compatible co linchamento, as malleiras e as torturas. A prisión non pode ser concibida como unha vinganza da sociedade; a prisión debe ser un instrumento para a reinserción. En prisión o ser humano perde a súa liberdade, non só a liberdade de saír e actuar no mundo, perde a liberdade de ser si mesmo, de decidir, de comunicarse co mundo. Nunha democracia real onde o ser humano é o fundamento do seu dereito, a poboación reclusa goza dos mesmos dereitos á saúde que o resto da poboación e do mesmo nivel de protección da súa intimidade e dereitos constitucionais. Por todo o exposto, presentamos esta iniciativa; unha iniciativa que quere asegurarse de que todas as persoas que están en prisión, todos os reclusos e reclusas, teñan unha calidade de vida e un acceso a coidar a súa saúde igual que calquera outra persoa do noso país. É unha obriga e, polo tanto, esperamos que o Partido Popular apoie esta iniciativa. Nada máis. Moitas grazas.
Moitas grazas. ¿Grupos parlamentarios que queiran intervir? Grupo do Bloque Nacionalista Galego, señora Prado Cores. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] É que hai tres emendas, señora Acuña, grazas. Eu estou hoxe un pouco despistada, pero tanto, non, grazas.
Moi boa tarde. O Bloque Nacionalista Galego vai apoiar esta iniciativa e agardamos pois que teña o apoio do resto dos grupos da Cámara, porque en xuño do ano 2014 –inda apenas hai un ano– o BNG xa presentou esta demanda na Comisión 5ª, e lamentabelmente naquela oportunidade non acadou o voto favorábel do Partido Popular. A deputada do Partido Popular que defendeu a iniciativa, o non voto favorable –quero dicir–, naquel momento a señora Paula Prado, escudouse na cuestión de que ningunha comunidade autónoma o tiña reclamado, agás o País Vasco, e non parecía razoábel –dixo textualmente– "que o reclame Galiza cando non o teñen reclamado as outras comunidades autónomas, e sería estraño que o faga Galiza e non Asturias"; dixo cousas dese tipo, ¿non? Tamén dixo que avogaba porque a situación mellorara, pero que non estaban en condicións de solicitar a transferencia. Eu agardo, efectivamente, que hoxe o Partido Popular cambie de opinión e sexa quen de votar a favor desta iniciativa, que non pide outra cousa que que as persoas privadas de liberdade, as persoas que estean recluídas, pois teñan unha asistencia sanitaria en condicións, e o que se pretendía con aquela iniciativa que hoxe presenta o Grupo Mixto –que é a mesma– é que a sanidade das persoas internas pois que non siga a depender de Institucións Penitenciarias; que a sanidade, a necesidade de consultas, de tratamentos, pois non sexan os funcionarios de prisións os que decidan a necesidade ou non da asistencia sanitaria médica, senón que sexan os facultativos, pero os facultativos non dependentes da propia institución penitenciaria, senón facultativos dependentes do Servizo Galego de Saúde. Non se pretende outra cousa que que a transferencia pois teña efectos beneficiosos sobre a saúde da poboación reclusa, cun elevado índice de doenzas infecciosas; por exemplo, máis do 26 % pois teñen o VIH, en moitos casos contraído nas propias cadeas; podemos falar da incidencia da hepatite C. E, entón, manter a actual situación, alén de supoñer un incumprimento dunha disposición legal que vincula o Executivo e todos os poderes públicos, pois determina unha condena supletoria; é dicir, as asociacións pro dereitos humanos, en diferentes relatorios, pois teñen establecido que unha asistencia sanitaria non en condicións supón unha condena supletoria, ¿non? As persoas presas non poden acceder ao dereito á saúde en igualdade de condicións que o resto da poboación, pois trátase de –insisto– acrecentar a súa cadea. Hai declaracións de persoal facultativo que fan mención a que pois non teñen acceso aos historiais médicos, que non poden dar asistencia sanitaria en condicións. Entón, o BNG considera que a situación, agravada, ademais, polos recortes do Ministerio de Interior na atención sanitaria nas cárceres, hai un recorte moi substancial que significa recorte das prestacións farmacéuticas, restrición para acceder a determinadas terapias, teñen recortado quendas de facultativos nas cadeas, é dicir, unhas condicións dende logo que non cumpren os mínimos establecidos. Por iso imos apoiar esta iniciativa e presentamos unha emenda que cremos que complementa a presentada polo Grupo Mixto e que di, ademais da parte propositiva, que se inste a Comisión Mixta á redacción do regulamento de transferencias, poñendo especial énfase en que o traspaso de competencias non se limite aos recursos humanos, senón ao deseño dun modelo sanitario onde a atención a este colectivo se realice na rede pública, na súa plena integración no Servizo Galego de Saúde. O que establece a lexislación é que deben ser as comunidades autónomas as que soliciten esa transferencia, co cal está no tellado do Goberno galego solicitar esa transferencia. Pode facelo en canto queira; é dicir, puido telo feito desde o ano 2003. Creo que leva sobardado máis que dabondo, e agardo que hoxe quen interveña polo Partido Popular non volva incidir no que fixo a deputada señora Paula Prado no seu momento: dicir que puido facelo o bipartito no seu momento. Pois non o fixo o bipartito, e desde o 2003 pasaron doce anos, cremos que estamos nun momento máis que suficiente para...
Remate, señora Prado.
...que o Goberno galego demande esta transferencia, que só está na súa man facelo, non depende do Ministerio aceptalo, senón que está xa aprobada a lei que permite facelo. Moitas grazas.
Moitas grazas, señora Prado. Grupo Parlamentario Socialista. Ten a palabra a señora Acuña do Campo.
Grazas, presidenta. Señorías. Bueno, pois aínda que non lle guste ao Ministerio do Interior que se fale disto, pois algo debe de estar pasando nas cadeas. O que para o noso grupo empezou sendo unha preocupación ante unha denuncia recibida dunha asociación que traballa en prol dos dereitos humanos pois hoxe, co comportamento do Goberno, a verdade é que esa preocupación se foi incrementando. Hai xa máis dun ano que nos chegaron as primeiras denuncias en relación con que os recortes do Partido Popular pois chegaron tamén ás cadeas, empeorando substancialmente as condicións de vida dos reclusos e das reclusas. Así que eu mesma, xunto con outra deputada do meu grupo, pois trasladamos aos responsables dunha cadea galega o noso interese por visitar a institución e comprobar in situ a veracidade ou non desas denuncias. E aí nos topamos, señorías, coa primeira negativa, baseada en que pola nosa condición de deputadas pois obrigaba a facer unha solicitude máis formal. Así que a fixemos, pero a día de hoxe aínda non recibimos resposta, polo que, ante esa negativa inicial e ante o silencio posterior, decidimos plantear a visita a través da Delegación do Goberno, organismo que elevou a nosa solicitude ao Ministerio do Interior, o cal nos acaba de respostar denegando a visita aos cárceres situados en territorio galego a dúas deputadas desta Cámara, alegando que non somos nin deputadas nin senadoras no Congreso. Deixareille a documentación á señora presidenta ao finalizar este debate. Nós preguntámonos se talvez os cárceres teñen fronteiras, fronteiras que non impiden encarcerar neles os galegos e as galegas, pero que sen embargo si impiden que persoas representantes da cidadanía galega os visiten, para coñecer de primeira man as condicións en que viven as persoas alí encarceradas. Ou talvez esta negativa se deba a que as condicións se teñen deteriorado tanto que mellor é que non se coñezan. Iso talvez explicaría o incremento que se ten dado en folgas de fame e incluso en suicidios. Señorías, o Grupo Parlamentario Socialista ten presentado unha solicitude para realizar unha visita aos cárceres a través da Mesa da Comisión 5ª e da Comisión 1ª. Esperamos que, por respecto institucional, polo respecto que se merece esta Cámara, o Ministerio do Interior recapacite e autorice esa visita. Se non, obrigaranos a seguir insistindo, a través da Mesa do Parlamento, a través do propio goberno e mesmo do Valedor do Pobo. Os socialistas imos apoiar esta solicitude que fai hoxe o Grupo Mixto, para que se cumpra a lei en materia sanitaria, pero, ademais, presentamos unha emenda –que esperamos que sexa aceptada– pedindo que os reclusos e as reclusas que cumpren condena en Galicia dispoñan de maneira inmediata dos novos tratamentos da hepatite C, e baixo os mesmos requisitos que se aplican ás demais persoas, e que se recollen no Plan estratéxico vixente. En España hai unhas 65.000 persoas na cadea, e delas algo máis do 21 % son portadores do virus da hepatite C, pero no 2013 tan só un 2,8 % deses enfermos recibían tratamento. Imaxinamos que pode estar pasando agora co prezo tan elevado que teñen os novos fármacos, cando xa se lle estaban aplicando recortes ao tratamento para a hepatite C cando estes eran moito máis económicos. Entre o ano 2012 e o 2013, o orzamento...
Vaia rematando, por favor.
...–remato– para o tratamento da hepatite C nos cárceres baixou en máis dun 26 %. Remato xa pedindo que non se trate de maneira diferente as persoas, que as persoas reclusas teñen o mesmo dereito, e non podemos xerar persoas de primeira e de segunda. Así que esperamos que sexa aceptada a nosa emenda, e que as persoas que están no cárcere enfermas de hepatite –insisto– dispoñan de forma inmediata dese tratamento, que, por certo, terá que correr a cargo do Ministerio do Interior, polo menos ata que se cumpra a lei e entren de pleno dereito no sistema sanitario público. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Popular. Señor Santalices Vieira.
Grazas, señora presidenta. Nós tamén imos apoiar esta proposición non de lei, e, ademais, neste sentido tamén anunciar que nós, creo que como todos os grupos, tivemos unha reunión con Esculca, e creo que se acordou unha proposición non de lei, firmada por todos os grupos, na que incidiamos nas melloras nas infraestruturas dentro dos cárceres e tamén que dalgunha maneira se melloraran os hábitos alimentarios da poboación reclusa. Isto creo que é conveniente recordalo. Efectivamente, a Lei xeral de sanidade, como aglutinadora que foi no seu día, contempla tamén a sanidade penitenciaria, que se debera de incluír como sistema de cobertura, e niso incide tamén a Lei de cohesión sanitaria do ano 2003, na que incluso se fala de que nos procesos de transferencias han de ser as comunidades autónomas ás que se lles transfira este servizo as que implanten a cobertura da sanidade penitenciaria. Claro, todos sabemos que hai recursos humanos dentro da sanidade penitenciaria, pero nós neste senso presentamos unha emenda, porque imos un pouco máis alá, e é que esta transferencia, estando de acordo con ela, ha de vir acompañada dos medios económicos e materiais necesarios suficientes para atender a prestación correspondente a este servizo. Xa se dixo aquí que estamos falando de que en determinados cárceres pois hai patoloxías moito máis frecuentes –creo que foi a señora Prado quen o mencionou–: o VIH, a hepatite, a tuberculose incluso. Bueno, este senso xera pois unha atención que todos temos que dicir que, como ben se sabe, é cara, e que isto non significa que se deixe de prestar, pero que dalgunha maneira hai que prestala. E o problema empeza a xurdir cando se teñen que atender, non nos módulos da prisión, porque aí non hai problema, os médicos e o persoal de enfermería atende perfectamente; o asunto vén cando hai que atender nos hospitais; nos hospitais hai poucos módulos hospitalarios e hai que acondicionalos dun xeito especial para a atención desta poboación. Por iso nós incidimos, dalgunha maneira, en que se transfira todo iso, e creo que, ademais, isto nos parece que é razoable. A sanidade finánciase, como vostedes saben, é un financiamento por poboación protexida, pero aquí estamos falando dunha poboación que incluso moita dela non está nin asignada á propia comunidade autónoma, pero tendo por suposto os dereitos á atención. Eu, ¡home!, obvio, señora Acuña, a emenda que vostede fai, porque, bueno, eu non son quen para pronunciarme sobre esa emenda, pero eu dou por feito que aquí ninguén pon en dúbida que, cando se fala do tratamento dos fármacos da hepatite C, inclúa toda a poboación, sexan reclusos ou non sexan reclusos. Por favor, eu isto sinceramente non o poría, eu isto non o poría; eu dou por feito que aquí estamos falando de atención ás persoas. Polo tanto, a nosa emenda vai nese sentido, de que apoiamos a transferencia, pero, dalgunha maneira, incidimos en que esta veña cos medios e cos recursos necesarios para poder prestar xa non só unha atención no módulo –digamos– das prisións, senón tamén a atención que se debe prestar a aqueles reclusos que necesiten atención hospitalaria –que aquí é onde está realmente quizá o problema– e que debe de vir acompañada dun financiamento. Imos apoiar esta proposición non de lei. Moitas grazas, señora presidenta.
Pola Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra dona Eva Solla.
Grazas, presidenta. Certamente a saúde dos homes e mulleres presas no noso país e no conxunto do Estado non parece unha das prioridades deste goberno. As enfermidades, como xa se dixo aquí, nas prisións teñen moita maior incidencia que no resto da sociedade, sobor de todo cando falamos de taxas de morbilidade, de mortalidade relacionada con algunhas enfermidades infecciosas, como pode ser –e xa se nomeou aquí– a hepatite C, a sida ou problemas de saúde mental, mesmo o índice de suicidios ou de toxicomanías. As cadeas, dende logo, o sistema penitenciario, desgraciadamente, non está deseñado na maioría dos casos para propiciar unha reinserción. Cando falamos de que a maioría da poboación reclusa está formada por presos e presas comúns que, ademais, en troques de ter facilitadas medidas sociais e mesmo sanitarias que facilitan esa manida reinserción social, en moitos casos vense afectados por sistemas que perpetúan pois ambientes de desigualdade, incluso de mercadeo con drogas ou mesmo de falla de medios que propicien esta inserción. Hai medios para privatizar, pero semella que non hai medios para mellorar a situación real da poboación reclusa e dos traballadores e traballadoras públicos. Algunhas asociacións e colectivos –como xa referiron os anteriores intervenientes– teñen denunciado malos tratos, dietas ou alimentacións inadecuadas –que é outra maneira de maltratar– e incumprimento nos dereitos de acceso á saúde das persoas reclusas. Incumprimento que recolle, por exemplo, o propio informe da señora Soledad Becerril –que non é para nada de esquerdas–, defensora do pobo, que denuncia precisamente a dificultade, a desigualdade no acceso a algúns tratamentos farmacéuticos, como tamén pode ser o caso, por exemplo –e nomeouse aquí–, dos tratamentos novos para a hepatite C. Denuncia a señora Becerril que existen persoas presas con tratamentos prescritos que non están a recibir os ditos tratamentos, dicindo, ademais, que o importe económico deberan satisfacelo as comunidades autónomas, pero estas son as que se negan a asumir precisamente eses custos, señor Santalices, polo que pedía a propia señora Becerril ás institucións penitenciarias que se fixesen cargo dos tratamentos. Falamos de que o 21 % da poboación reclusa padece o virus da hepatite C e que o 27,5 % teñen tamén VIH-sida. Segundo o informe, só estaba accedendo a estes tratamentos o 2,8 % da poboación reclusa susceptible, algo que confirmou a propia Sociedade Española de Sanidade Penitenciaria. Semella que finalmente tivo que ser –a min paréceme incrible– o propio Ministerio do Interior o que decidise dispoñer dunha pequena partida –pequena– para mercar algúns tratamentos dese fármaco, Sovaldi, que vostedes decidiron non ter acceso a un xenérico –é unha medida política, unha decisión política que vostedes tomaron, o Goberno central do Partido Popular–, cando pois entendemos que este acceso debería ser normalizado para todas as persoas presas que o teñan prescrito. ¿Por que quedan fóra esas persoas? Pois que aquí se negou a maior, a min a verdade é que me parece algo moi grave. ¿Por que hai 33 millóns de euros para privatizar a seguridade exterior dos centros penitenciarios pero hai un nulo interese precisamente na sanidade, na saúde das persoas reclusas, e un nulo interese para que o Ministerio de Sanidade financie o acceso aos tratamentos da hepatite C? ¡Home!, pois esas son preguntas que deben ser aclaradas. Hai tres semanas, en comisión, eu mesma preguntei polos tratamentos e o acceso dos tratamentos de hepatite C na poboación reclusa, e o señor Rubial, director de Asistencia Sanitaria, hoxe xerente do Chuvi...,
Vaia rematando, por favor.
...negoume a resposta, non quixo respostar. Silencio. Parece que o interese das persoas presas pois queda en segundo lugar. Tamén este grupo ten reclamado poder entrar nesas institucións penitenciarias. Dende que estamos neste Parlamento, unha vez cada ano solicitamos a visita ás institucións penitenciarias e cada ano négannos esa visita. Posteriormente a esas negacións, o que fixemos foi trasladar a petición a través do Ministerio, pero desgraciadamente tamén nos negaron esa petición de visita, porque considera que só poden entrar deputados e deputadas do Congreso dos Deputados e Deputadas. E, polo tanto, obviamente isto entendemos que é un atropelo no exercicio das nosas obrigas como deputadas. E tamén entendemos que as persoas presas teñen que ter o dereito garantido á saúde, igual que o resto da cidadanía, pois por cuestión de dereitos humanos. E obviamente imos votar a favor desta proposición non de lei.
Grazas, señora Solla. Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra a señora Martínez. Déanlle voz ao escano da señora Martínez, por favor.
Grazas, presidenta. Primeiro, agradecer o apoio de todos os grupos a esta iniciativa, que creo que é moi importante para a poboación reclusa de Galiza, porque as persoas presas teñen que manter, teñen que ter e hai que garantirlles o seu dereito á dignidade, o seu dereito á saúde, o seu dereito a comunicarse, o seu dereito a recibir visitas no hospital e o seu dereito a defender os seus propios dereitos. Xa é duro estar preso, privado de liberdade e afectos, non é de recibo facer máis difícil o seu paso polo cárcere. En canto ás emendas, acepto a emenda do BNG; creo que completa o texto da iniciativa. A emenda do Partido Socialista acéptoa; creo que non está de máis recoller que esa poboación reclusa ten o mesmo dereito ao acceso a unha medicación nova, cara, e que está dando problemas incluso de acceso para as persoas non reclusas, e, polo tanto, paréceme importante recollelo explicitamente. En canto á emenda do Partido Popular, propóñolle unha transacción, porque a emenda do Partido Popular condiciona a transferencia a que veña acompañada dunha achega económica, dos medios económicos. Eu acéptolla como un segundo punto, onde, ademais de pedir a transferencia das competencias, se pida tamén o acompañamento, polo cal quedaría: "Solicítase dirixirse ao Goberno do Estado para transferir os medios económicos e materiais atendendo a suficiencia dinámica para a prestación do correspondente servizo", é dicir, sen condicionar a parte económica ou a parte dispositiva primeira coa parte económica. Polo tanto, nada máis que agradecérllelo, e esperemos que o Partido Popular acepte a transacción. Moitas grazas.
Ben, pois se fan a transacción, eu pido que fagan chegar á Mesa se hai algún tipo de acordo. Continuamos coas proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de D. Javier Dorado Soto, sobre a actuación que debe levar a cabo o Goberno galego para posibilitar a mellora das competencias curriculares das persoas mozas a través de programas de educación non formal
A esta proposición non de lei presentáronse emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Ten a palabra para formular a proposición non de lei don Javier Dorado.
Grazas, presidenta. Moi boas tardes, señorías. A iniciativa que hoxe traemos a este Parlamento non é froito da improvisación nin é unha medida illada, é parte dun plan, un plan que ten como obxectivo rachar cun dos maiores problemas que temos hoxe en Galicia e en España: a alta taxa de desemprego xuvenil que estamos a sufrir. É dicir, con iniciativas como as que hoxe estamos a presentar aquí tratamos de mellorar a empregabilidade da mocidade no seu conxunto. ¿Como entendemos nós que se mellora a empregabilidade da mocidade? Pois ben, nós destacamos cinco grandes eixos. O primeiro deles, unha formación completa e de calidade, cuns mellores contidos e cunha mellor planificación; o segundo, unha maior profesionalización e unha maior competencia plurilingüe, plurilingüe en galego, en castelán e, por suposto, noutras linguas estranxeiras –como o caso do inglés, o francés ou o portugués–; o terceiro, o crecemento e o desenrolo persoal, algo que consideramos fundamental; o cuarto, políticas públicas impulsoras de creación de emprego; e, por último –e non menos importante–, a potenciación da educación formal, que é a educación que non está nos libros e que, dende logo, centra esta iniciativa. Non é a primeira vez que debatemos, a iniciativa deste grupo, propostas desta índole. Xa falamos aquí dunha estratexia de xuventude transversal, como a Estratexia xuventude 2015; propuxemos nesta Cámara a elaboración e a aprobación dun Plan de emprego xuvenil por parte da Xunta de Galicia; falamos do fomento da capacidade emprendedora no estudantado, nas escolas e nos centros de estudo; e, por suposto, tamén falamos do fomento do espírito emprendedor entre a mocidade; e xa lles adianto que esta non será a última neste sentido. Por sorte, a Xunta de Galicia tomou a sabia decisión de reformular o eixo fundamental que centra a actividade da Dirección Xeral de Xuventude e Voluntariado, que ata a entrada do novo Goberno se centraba en actividades lúdicas, de ocio e tempo libre, e que dende agora está centrada na busca dunha mellor empregabilidade da mocidade, neste caso na mocidade galega. E, por sorte, non só é o obxectivo dunha dirección xeral, senón que é un obxectivo de todo un goberno, de todo o Goberno da Xunta de Galicia. E de aí pódese falar da convocatoria da Comisión Interdepartamental da Xuventude, pódese falar dun Plan de emprego xuvenil dotado de máis de 150 millóns de euros; en definitiva, pódese falar de moitas medidas en moitos eixos destinadas a un único obxectivo: mellorar a empregabilidade na mocidade. Ademais, os resultados avalan esta política. Galicia é a comunidade autónoma de toda España na que máis descendeu o paro no último exercicio, no ano 2014, exactamente máis dun 21 %; é dicir, de 16.700 parados cos que comezamos o ano 2014 menores de 25 anos hoxe –en decembro do ano 2014 Galicia tiña 13.100– aínda son menos. Isto supón 15 puntos menos que a media nacional e 22 puntos menos que algúns sistemas, que algúns réximes, que algúns gobernos que hoxe están aquí representados e que gobernan nalgunhas comunidades autónomas, como é o caso de Andalucía, que neste caso foi a única comunidade autónoma de toda España na que creceu o desemprego no ano 2014. Por iso consideramos fundamental afondar nese camiño, afondar naquelas medidas que deron os seus froitos, afondar naquelas medidas que deron oportunidades á mocidade. Quedan aínda 13.000 rapaces menores de 25 anos que non teñen oportunidades, e esta e outras medidas e outras iniciativas tratarán de dotalos delas. Hoxe concretamente vimos falar de educación non formal. A educación non formal é un fenómeno que está incipiente, que está a transformar a experiencia curricular da mocidade en toda Europa e onde Galicia está a ter unha posición pioneira, unha posición pioneira que ten reflexo na Lei de xuventude aprobada nesta mesma Cámara no ano 2012, a cal ten como eixo principal a participación da mocidade na sociedade e que promove ademais a formación tamén fóra dos libros –aínda que iso obviamente era máis importante–, neste caso a través da educación non formal. A educación non formal, un eixo que consideramos nexo de unión das políticas máis modernas e innovadoras de toda Europa e que xa están a ser recomendadas en diferentes ámbitos da Unión Europea, como é o Youth Forum, como é a Comisión Europea e mesmo tamén o Parlamento Europeo. Por iso, nós consideramos fundamental a participación xuvenil naqueles programas que poidan desenvolver valores, valores que consideramos fundamentais para o desenrolo dunha mocidade máis preparada e mellor formada, valores como son o traballo en grupo, a responsabilidade e a comunicación, o sentido da iniciativa e a autoconfianza; tamén, mellorar o seu currículo, incrementar a súa competencia en idiomas, a súa capacidade de asumir responsabilidades e o seu criterio á hora de tomar decisións. As cifras demostran que programas de educación non formal xa postos en marcha, como o caso do Leonardo da Vinci, deron unha empregabilidade maior do 70 % a aqueles que formaron parte del. Por iso consideramos que é importante seguir afondando nesta liña. E tamén unha maior empregabilidade, que se fixo a través da posta en marcha dunha regulación de certificacións oficiais, de experiencias de educación non formal, tal e como lle pediu esta Cámara ao Goberno da Xunta de Galicia nunha iniciativa desas características, e que hoxe aquelas mozas e mozos que participaron e participan en experiencias desta índole teñen a posibilidade de incluílo no seu currículo a través dunha certificación oficial que expide a Xunta de Galicia e que lles dá maiores opcións de empregabilidade. Tamén, un compromiso que non só se ve nas actividades, tamén se ve nos orzamentos. E para iso hai que sinalar que hoxe, neste ano 2015, a Xunta de Galicia destinou 2,5 millóns de euros para programas desas características; é dicir, un 25 % máis do que se destinou no ano 2014. E tamén se aumentaron os beneficiarios; neste caso, 4.000 mozos van poder beneficiarse da programación actual para o ano 2015 proposta pola Xunta de Galicia, que é un 53 % máis dos que puideron no ano 2014. E, por suposto, este non é só un eixo no que teña que incidir a Xunta de Galicia, tamén hai outros axentes sociais que teñen que ter un papel fundamental no desenrolo destes programas, como é o caso das universidades. E por iso, dende aquí, queremos agradecer á Universidade de Santiago de Compostela a firma dun convenio para avaliar os beneficios da educación non formal e de todos os programas postos en marcha en Galicia; por certo, un estudo que miraremos con detemento, as súas conclusións, os seus beneficios e os seus prexuízos, para tratar de mellorar a súa programación de cara ás próximas edicións. E tamén outro axente moi importante e que temos que involucrar en maior medida: as entidades locais, tanto o tecido asociativo local como os concellos, que deben ter unha maior implicación neste tipo de programas, nos cales teñen, dende logo, a partir deste ano, maior protagonismo a través de partidas que xa están reflectidas tamén nos orzamentos, neste caso de 600.000 euros, e que lles van dar pé a que moitas asociacións xuvenís e prestadoras dos servizos da xuventude poidan ter un proxecto que poida acadar esta avaliación. É de xustiza –noutro eixo– poñer de relevo programas que ata o de agora tiveron éxito, como é o caso do programa Iniciativa Xove, un programa que se leva a cabo dende hai anos e que ten unha incidencia moi importante no conxunto da mocidade. E digo isto porque son máis de 550.000 euros –perdón, é que estou un pouco agripallado–, aos que se lles dá a posibilidade dun total de 150 proxectos de ser financiados a través do orzamento da Xunta de Galicia; un total de 700 mozos foron participantes no último ano, e esperamos que este ano sexan máis. Tamén un servizo de voluntariado xuvenil, que permite a incorporación de mozos entre 16 e 30 anos, incorporación a programas que son máis de 300 en 2014, e que lles poden acreditar tamén esta certificación tan importante para o seu currículo. Tamén o programa Galeuropa, un programa de axudas para proxectos en mobilidade transnacional para menores de 25 anos, que xa da pé á realización de prácticas formativas non retribuídas en empresas de países europeos, que reforzan a realidade, que reforza as competencias e que mellora a duración das prácticas de dous a tres meses, cun orzamento total para o período 2015-2020 de 6,9 millóns de euros. Poderiamos falar da aplicación do Erasmus+. Poderiamos falar da campaña de verán, que se converteu nunha campaña realmente centrada na empregabilidade da mocidade, ou dun programa que si que me gustaría destacar, que é o programa Ensinando o teu futuro, que é unha maneira de aproximar a mocidade galega ao ámbito sociolaboral, que se fixo de maneira experimental con 16 mozos no ano 2014 pero que este ano xa se vai poder levar a cabo por máis de 750 mozos, cunha dotación de 130.000 euros no seu orzamento. En definitiva, consideramos que é importante que a Xunta...
Vaia rematando, por favor.
...de Galicia e o seu orzamento se aclimaten á nova realidade sociolaboral de Galicia, que é que os recursos humanos das empresas xa non só buscan títulos, buscan habilidades, buscan compromiso, buscan responsabilidade. E programas como os que estamos a propoñer nesta iniciativa dan esas posibilidades á mocidade. Por iso, consideramos que é importante que se aproben co maior consenso posible iniciativas deste calado neste pleno desta Cámara. E, ademais, para complementar o que xa está ata o de agora feito, necesitamos unha programación máis completa, que involucre máis axentes, non só a Xunta, non só as universidades, tamén os diferentes concellos, e de aí que esta iniciativa vaia directamente destinada a outras entidades financeiras –perdón–, a outras institucións públicas, para que desta maneira os mozos e mozas poidan ter a posibilidade de participar tamén en programas municipais no desenrolo de habilidades e de competencias que mellorarán a súa empregabilidade. Nada máis e moitas grazas.
Grazas. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Bloque Nacionalista Galego ten a palabra o señor Pombo Rodríguez.
Grazas, presidenta. Boa tarde a todas e a todos. Outra volta o Grupo Parlamentario Popular trae unha proposición non de lei adaptada ao mes de maio, ao mes das flores, ao mes electoral. Seica esta proposición non de lei quere afondar na educación non formal, porque pode servir como medio para mellorar as competencias curriculares dos mozos e mozas do noso país de cara a aumentar a empregabilidade dos mesmos. Seica as políticas máis modernas e innovadoras en materia de xuventude en toda Europa pasan pola educación non formal como medio para mellorar as competencias curriculares das mozas e mozos galegos, para facilitar a empregabilidade dos nosos mozos. O BNG, desde logo, discrepa. Non entende que a empregabilidade dos nosos mozos pase por este tema. Porque, primeiramente, Galicia xa dispón, como dixo o señor Dorado, dunha Lei de xuventude, na que unificaron toda a normativa que estaba dispersa, que reforzaron a súa transversalidade con todas as consellerías, coa universidade e cos concellos. Chegaron a unha educación non formal na que planifican con integralidade a curto, medio e longo prazo, transversal a todo tutiplé, universal, no que se busca a igualdade, no que se busca a emancipación, no que se busca que se estableza con proximidade dos mozos, no que haxa unha información continuada, e mesmo chegouse a crear a Escola Galega de Xuventude como órgano especializado na educación non formal en temas relacionados coa mocidade, adscrito ao Instituto da Xuventude de Galicia, que elabora o programa anual de cursos e actividades formativas e que imparte actividades formativas que teñen un carácter estratéxico e innovador con respecto á programación anual. Pois ben, a pesar de todo isto, señoras e señores deputados, a pesar da educación non formal, a empregabilidade da nosa mocidade sabemos todos cal é. Desde logo, para o BNG o problema fundamental é garantir a calidade da educación básica obrigatoria, incluso a postobrigatoria e o acceso á universidade; ese é o miolo da cuestión. Mais, curiosamente, o Partido Popular neste tema o único que fai é recortar profesorado, recortar orzamentos, recortar formación do profesorado no acceso á igualdade de oportunidades, recorte continuo, recorte no I+D+i; ou sexa, que por un lado o que é fundamental recórtano e agora veñen aquí falando da educación non formal. Desgraciadamente, para nós o problema da nosa xuventude non está aí. O problema da nosa xuventude é o da emigración; emigración, desgraciado problema da nosa xuventude que non ten base na falla de cualificación. Lamentablemente, no Goberno Feijóo, dende 2009 a hoxe, 146.963 –datos do Instituto Galego de Estatística– xoves emigraron do noso país, o 25 % dos que hoxe hai neste país. E, curiosamente, a propia universidade está denunciando que os nosos cerebros tamén escapan, pero non o 25 %, senón o 50 %. Ou sexa, non é problema de formación, é un problema de emigración, é un problema de que o noso país non pode atender a xuventude. Polo tanto, a nós parécenos moi ben, non teño nada en contra da educación formal, pero presentamos unha emenda para ir ao miolo da cuestión, para buscar empregabilidade real da nosa xuventude. Por iso propoñemos unha emenda de substitución na que o Parlamento de Galiza insta o Goberno galego a marcar como obxectivos estratéxicos que as mozas e mozos galegos poidan vivir e traballar dignamente en Galicia, establecendo as seguintes medidas: Primeira. Posta en marcha de políticas activas de emprego...
Remate, por favor.
...destinadas á mocidade, establecendo un programa específico de orientación, formación e recualificación. Segundo. Cumprimento da recomendación da Comisión Europea sobre garantía xuvenil, para que as persoas menores de 25 anos reciban unha boa oferta de emprego, formación continua ou prácticas, nun prazo non superior aos catro meses tras quedar en situación de desemprego ou rematar a formación regrada. Terceiro. Elaboración dun plan de medidas para o retorno da emigración moza, a través de mecanismos de capacitación, colocación e autoemprego ou emprendemento en actividades que potencien o tecido produtivo galego, os seus sectores estratéxicos, o I+D+i, ou aqueles que permitan a explotación de novos xacementos de emprego. Remato, presidenta. Agardamos que se teña en consideración esta emenda para reverter a situación dramática da mocidade galega, para reverter a situación dramática do noso país, que, se non lle pon remedio, imos camiño, xustamente, ao noso suicidio demográfico. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Pombo. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Ramón Vázquez.
Ben, boa tarde a todos e a todas. Bueno, quixera comezar a miña intervención facendo algunha aclaración terminolóxica, e dígoo porque hai ambigüidade na redacción desta iniciativa, e tamén na exposición de motivos que fixo a persoa que interveu no nome do Grupo Popular, pois aportan máis confusións que desde logo certezas, ¿non? Porque a distinción entre educación formal, non formal e informal parte dunha publicación xa clásica no ámbito da pedagoxía, feita por Coombs, no ano 1967, unha obra titulada "A crise mundial da educación" –crise mundial da educación, ano 67, fixémonos onde estamos agora–. Nesa obra, Coombs falaba da educación formal como aquela que tiña lugar dentro do sistema educativo que vai dende o ensino obrigatorio ata a universidade. E referíase á educación non formal –e así se entende no eido pedagóxico, no eido educativo, no eido científico– como aquela organizada por institucións específicas fóra do marco escolar, vinculada coa formación permanente, coa educación para adultos, etc. Esa formación, a educación non formal, caracterízase por unha grande flexibilidade organizativa, diversidade de medios, diversidade de materiais, diversidade de tempos, diversidade de lugares, e abrangue áreas fundamentais como a atención á primeira infancia, programas de alfabetización, educación para a saúde, formación para o traballo, educación permanente. E, finalmente, un terceiro ámbito –non menos importante– que é a educación informal, que é aquela que se produce a través da socialización do individuo en contacto co contorno familiar e os amigos, os medios de comunicación, as redes sociais, a lectura, o cine, o ocio, a actividade deportiva, etc. E penso que vostedes teñen un lío tremendo entre estes tres conceptos: educación formal, educación informal e educación non formal. Fago esta distinción –insisto– a risco de resultar pedante, pero é que a súa exposición de motivos confunde, e confunde tamén a parte resolutiva. Non sei se pretenden que a través da educación non formal se faga un proceso de substitución das obrigas que corresponden á educación formal a través de modalidades de ensinanza a distancia, a través do emprego de novas tecnoloxías. Non sei se o que pretenden é externalizar funcións específicas do sistema educativo, porque, cando aluden á adquisición de competencias curriculares, estas son específicas do sistema educativo e non poden ser delegadas, dende logo, en ámbitos de educación non formal. Por iso, dende o noso punto de vista, é fundamental aportar concreción ás iniciativas, máis cando son da importancia, do calado do que pretende ser esta. Para o Grupo da Alternativa Galega de Esquerda é importantísimo, dende logo, ser preciso ao falar de terminoloxía educativa. Falou vostede na súa intervención de mellorar a empregabilidade dos mozos. Cando se di empregabilidade, ponse a carga da proba no suxeito; é el corresponsable de empregarse e subtráese de toda responsabilidade o sistema económico no que o suxeito está inmerso. Polo tanto, xa dá a atender a deixadez de funcións coa que se presenta esta iniciativa. Falou de mellorar as competencias curriculares dos mozos e das mozas, algo que dende o noso punto de vista deixa entrever unhas intencións tremendamente perversas, porque non se pode deixar en mans da educación non formal a adquisición de contidos curriculares; iso é obriga do sistema educativo público. Eu –insisto– creo que teñen vostedes un cacao de tomo e lomo; escoitan as campás que veñen dende Europa sobre a competitividade, a empregabilidade e toda esta terminoloxía antipedagóxica e antieducativa e...
Vaia rematando, por favor.
...incorpórana ao seu vocabulario. Non queda claro de que están a falar. ¿Están a falar da formación permanente?, o cal ten as súas vías; ¿están a falar de cursos de capacitación para desempregados?; ¿están a falar de acreditación de novas competencias? Temos serias dúbidas. Por iso nós fixemos unha emenda que o único que pretende é aportar concreción, dende logo aproveitar tamén os recursos da educación formal para, dende logo, ser empregados dentro e en beneficio de toda a comunidade, e niso consiste exactamente a nosa emenda. O que pretendemos é aproveitar a potencialidade dos centros educativos para que beneficien a comunidade na que están inmersos, empregar os centros educativos como dinamizadores da vida cultural, social, deportiva da comunidade, e para iso establecer unha programación complementaria nos centros de ensino que permita a realización de actividades de lecer e tempo libre, actividades de animación sociocultural...
Remate, por favor.
....,actividades de desenvolvemento comunitario, actividades de carácter cultural e deportivo, sobre todo nas etapas de ensino non obrigatorio, posto que é nas idades máis avanzadas cando máis dificultade teñen os mozos...
Moitas grazas, señor Vázquez.
...e as mozas para acceder a ela. Esperemos que sexa asumida. Máis nada e moitas grazas.
Grupo Mixto. Señora Iglesias.
Grazas, presidenta. Na sociedade do coñecemento, a aprendizaxe, verdadeiramente, traspasa o ámbito da educación formal. As preceptivas de educación non formal limitadas, ou sexa establecidas, como dixo o anterior interveniente, na década dos sesenta-setenta, son de suma importancia, xa que establecen educación para todas, continuidade educativa, e quero dicir tamén na madurez, porque esta iniciativa está dirixida só para a xente nova, e a educación non formal ten que abarcar a todo tipo de persoas. O desenrolo cognoscitivo fomenta o seguimento da formación, alternancia do estudo e do traballo, relacións entre a escola e o emprego, formación de profesionais da educación e a colaboración da familia e o entorno. O auxe da educación non formal ten distintas orixes, pero as máis importantes son a protección á infancia, a educación, a igualdade de oportunidades e a solidariedade. Como é moi amplo este termo, eu ceñinme para a miña intervención a unha das súas múltiples aplicacións, que son os servizos de educación non formal que se ocupan das nenas e nenos cando rematan as clases e as nais e pais están aínda no traballo. Son un recurso moi importante para os proxenitores e tamén para as fillas, porque axudan aos proxenitores a compaxinar o traballo coa vida familiar e ofrécenlles ás nenas e nenos xogos, compaña e actividades culturais. Nos países da Unión Europea, estes servizos teñen nomes diferentes e distintos graos de énfase. Nalgúns membros estes servizos están ben desenvolvidos, pero noutros nin sequera están programados, pese ao apoio importante que supoñen para a vida familiar. O preámbulo da Convención dos dereitos das nenas e nenos di que estes centros poden considerarse necesarios para o crecemento e benestar de todos os seus membros, particularmente da infancia, e para que a familia poida asumir plenamente a súas responsabilidades dentro da comunidade. Os centros de educación non formal de calidade axudan ao desenvolvemento das nenas e tamén a protexelas dalgúns riscos aos que terían que enfrontarse sen esa atención; amplían o mundo social e promoven as súas relacións dunha maneira máis libre que a escola, proporcionándolles a oportunidade de relacionarse con adultos que non son nin as mestras nin os proxenitores e que lles poden dar modelos sociais diferentes. Planifican actividades artísticas e culturais e conciencian sobre os riscos do tabaco, do alcohol, das relacións sexuais inseguras, ademais de protexelas contra os riscos físicos e sociais aos que poden expoñerse. Reconciliar o traballo coa educación das fillas e fillos e máis fácil nalgúns países da Unión Europea que noutros, por exemplo en Francia e Dinamarca. Son varios os aspectos que teñen un papel importante na educación non formal: a duración e disposición das horas de traballo e as escolares, a duración das vacacións escolares e laborais, o papel que pode xogar a escola á hora de atender ás nenas fóra dos horarios escolares, e a provisión de centros de educación non formal, de servizos lúdicos e recreo. Existen moitas opcións políticas no que respecta á educación non formal, e moitas diferenzas entre as políticas dos diferentes países, e Galiza non sae ben parada, pois, segundo estudos contrastados, non presenta signos de desenvolvemento da educación non formal. Na meirande parte dos países europeos, estes servizos préstanse dentro do sistema de benestar. En Galiza non destaca esta consellería na xestión dos servizos sobre os que ten as súas competencias. E con respecto ao nivel de formación do persoal educador, varían considerablemente. En Francia, Alemaña e Finlandia os niveis de cualificación son altos...,
Vaia rematando, por favor.
...mentres que en Galiza apenas se necesita titulación. Engadir aquí a miña inquietude porque o voluntariado non agoche o que sería a man de obra gratis. A educación non formal debe contar, pois, cunha planificación para acadar metas analizando as necesidades, os obxectivos formativos, os contidos, métodos, técnicas, resultados didácticos, e a súa evolución e avaliación. A xeneralidade, tanto do texto expositivo como do texto resolutivo, faime ter dúbidas. Entón, vou esperar a que remate o debate para posicionarme sobre esta PNL. Moitas grazas. Máis nada.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Socialista. Ten a palabra a señora Gallego Calvar.
Moitas grazas, señora presidenta. Boa tarde, señoras deputadas, señores deputados. Cando iniciaba a súa intervención o señor Dorado eu pensei –logo el o aclarou e dixo que tiña un pequeno acceso de gripe, agardo que se recupere pronto– que estaba un pouco atragantado coa iniciativa que traía, pero logo xa me din conta de que non, que era un problema de saúde, e espero de verdade que se recupere. Dígoo porque esta iniciativa que trae hoxe o Partido Popular na cota que ten que levar o deputado portavoz en materia de xuventude, pois di –porque igual alguén non leu a parte resolutiva– máis ou menos así: O Parlamento de Galicia insta a Xunta de Galicia a incidir na posta en marcha de outros programas onde a educación non formal poida servir como medio para mellorar as competencias curriculares dos mozos e mozas. Moi ben. ¿E logo o Goberno de Galicia non será capaz xa de facer estas cuestións e de que a educación non formal se poida introducir nas competencias curriculares dos mozos e mozas, sen que faga falta o acordo de todos os grupos desta Cámara? ¿Non será capaz o Goberno galego, co mandato que ten da maioría do pobo galego, para levar a cabo unha política deste tipo, que lle fará falta traela aquí para ter o acordo de todos os deputados e deputadas desta Cámara? Pois miren, ¿saben que pasa? Que esta é unha máis das do PP, pero non das do Partido Popular, senón das de publicidade e propaganda. Porque o señor deputado, na súa intervención, falou das iniciativas que está facendo o Goberno galego, tanto a Dirección de Xuventude, como o resto dos departamentos, en materia de política xuvenil. Claro que a todos eses datos ou nomes de programas, que soan como grandes e rimbombantes, esqueceuse de poñerlles ao lado as cifras da execución orzamentaria. Por exemplo, falounos o señor deputado, moi emocionado, dun programa que se puxo en marcha o pasado 10 de abril. No Diario Oficial de Galicia publicábanse as axudas para un programa que se di chamar Deseña o teu futuro. É un programa dirixido tanto a concellos como a entidades sen ánimo de lucro. A aplicación orzamentaria dedicada ás entidades locais para este ano 2014, 85.000 euros. Aplicación orzamentaria para as entidades sen ánimo de lucro para o ano 2014, 45.000 euros. E di a continuación: De producirse remanentes de crédito nunha das partidas indicadas no punto anterior, poderanse reasignar as contías sobrantes noutra. Claro que con dúas partidas orzamentarias dunha contía tan importante para deseñar o futuro dos mozos e mozas de Galicia, probablemente sobre, efectivamente, dunha partida para que o remanente poida pasar á outra. Pero non terminan aquí a publicidade e a propaganda. Tamén podemos falar do programa xuvenil de servizos á xuventude dos orzamentos da Comunidade Autónoma, que se recortou nada menos que un 34 % dende que goberna o señor Feijóo, ou en relación co ano 2010, que é o primeiro orzamento completo que fixo o señor Feijóo. Ou podemos falar tamén de como no conxunto dos programas dedicados á empregabilidade se deixaron de utilizar, por exemplo o ano pasado. máis de 58 millóns de euros. ¡Máis de 58 millóns de euros sen executar no ano pasado, cando temos os datos que temos en materia de emprego xuvenil! E agora imos aos datos e á realidade, porque, se existe un colectivo onde as consecuencias desta crise económica están a resultar máis alarmantes e máis negativas, dende logo é na mocidade galega, pese a toda a propaganda e publicidade do Goberno do señor Feijóo. Porque miren, a taxa de paro xuvenil...
Vaia rematando, por favor.
...entre os 16 e os 29 anos aumentou nun 60 % dende o ano 2010 á actualidade. E a taxa de emprego ou ocupación descendeu en case un 30 %. Pero iso non é o peor, señores do Partido Popular, o peor é que o colectivo da mocidade ten un grao de protección social por desemprego que se sitúa unicamente en torno ao 15 %; é dicir, que da orde de 9.000 mozos teñen algunha prestación, fronte aos 56.000 sen ela. Por non falar dos 45 mozos e mozas que cada día marchan de Galicia porque aquí non teñen oportunidades de futuro. E vostedes, señores do Partido Popular, falando de se introducimos nas competencias curriculares dos mozos e mozas a educación non formal. Pois ¡por suposto que si!, pero este non é, dende logo, o problema que teñen os mozos e mozas do noso país. Miren, para iso dende o Grupo Parlamentario Socialista trouxemos a esta Cámara varias iniciativas para crear un plan de emprego xuvenil, tanto no Debate do estado da Autonomía como nas emendas aos orzamentos...,
Remate, señora Gallego.
...e vostedes, compromiso con cifras, con prazos e con obxectivos concretos, cero; propaganda e publicidade, toda a do mundo.
Grazas, señora Gallego. Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra o señor Dorado Soto. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdón, non ten voz. Déanlle voz, por favor, ao escano do señor Dorado.
Moitas grazas, presidenta. A verdade é que é sorprendente o que acabamos de escoitar nesta Cámara. Resulta realmente sorprendente ver como unha representante do Partido Socialista vén aquí falar de aplicación orzamentaria. Non sei se sabe vostede, señora Gallego, que no Concello de Vigo existía un orzamento de 300.000 euros para emprego xuvenil, dos cales só se executaron 30.000, [[Murmurios.]] ¡30.000 euros!
Señor Tellado, faga o favor.
Nin un 10 % do orzamento que vostedes predestinaron a emprego xuvenil. E, aínda así, o alcalde de Vigo ten a [...] [[Por orde da señora presidenta, e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] de manifestarse o 1 de maio polo Día do traballo. Iso é lamentable.
Señor Dorado. [[Murmurios.]] Silencio, por favor.
É lamentable.
Señor Dorado. Señor Dorado, faga o favor. Faga o favor. [[Murmurios.]] Perdón, estou a falar eu co señor Dorado, ¡fagan o favor! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pero ¿podo falar co señor Dorado? Faga o favor, señor Fajardo, a ver se de rebote leva vostede outra. [[Murmurios.]] Señor Dorado, señor Dorado... Por favor, ¡déixenme falar! Señor Dorado, chámoo á orde e pídolle que retire esas expresións. Faga o favor.
Retiro a expresión, desculpen. Ten a [...] [[Por orde da señora presidenta, e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] de manifestarse o día...
Señor Dorado, señor Dorado, señor Dorado... Prégolle respecto a esta Cámara e ás institucións, ¡faga o favor!, e pídolle que retire absolutamente todos os conceptos ofensivos. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor Fajardo, estou a falar eu co señor Dorado. [[Murmurios.]] Señor Dorado, continúe.
Pois ten o rostro... A palabra "rostro" vale, ¿non? [[Murmurios.]] Ten o rostro de manifestarse o 1 de maio polo día do emprego, cando realmente non aplica nin o 10 % do presuposto que ten para emprego xuvenil. [[Murmurios.]] Aínda así, señora Gallego, voulle ensinar... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ...un gráfico, o gráfico da evolución do paro xuvenil no ano 2014. Aquí ten a Galicia, foi cabeceira na baixada do desemprego xuvenil no ano 2014. [[Murmurios.]] Aquí ten o seu modelo, Andalucía, a única comunidade autónoma de toda España onde creceu o desemprego xuvenil. [[Murmurios.]] ¿Cal é o seu modelo, señora Gallego? O noso é este, o seu é este. Leccións de desemprego xuvenil, ningunha, señora Gallego. [[Aplausos.]] Con respecto ás emendas, primeiro agradecer, por suposto, o traballo dos grupos emendantes. Dende logo, agradécense dende este grupo parlamentario, pero tanto a do Bloque Nacionalista Galego como a do grupo da AGE desvirtúan a esencia da emenda. No caso do Bloque Nacionalista Galego fai referencia ao Plan de emprego xuvenil e ao programa de garantía xuvenil da Unión Europea, e ambos xa están aplicándose, ambos veu aquí explicalos a conselleira de Traballo e Benestar. Polo tanto, non vemos realmente a coherencia de ter esa emenda nesta iniciativa. E no que respecta á iniciativa da AGE, dende logo, nós o que pretendiamos precisamente era facer o contrario, era tratar de focalizar a política da Dirección Xeral de Xuventude na mellora da empregabilidade dos mozos. E agora explicareille cal é para min o concepto de empregabilidade. O concepto de empregabilidade para min é que un mozo, cando vaia buscar un traballo, teña máis oportunidades e teña mellores condicións para facelo, e para min iso si se pode facer dende a Xunta de Galicia. Por iso o traio a esta Cámara e espero o apoio de todos os grupos parlamentarios. E, dende logo, señor Pombo, si lle vou dicir unha cousa: este grupo parlamentario ten 4 iniciativas de 26 que hai neste pleno. Creo que polo menos aquí non hai mordaza ningunha, nós non o consideramos. Pero cando un grupo de 41 deputados ten 4 iniciativas, e aínda así os grupos opoñentes están aquí a desvirtuar o concepto das iniciativas, creo que non é xusto e creo que tamén temos dereito. Polo tanto, tanto que se fala de mordaza, cando realmente un grupo de 41 deputados ten 4 iniciativas e o resto ten 22, fala moito da democracia e da pluralidade deste Parlamento, que en ningún caso ten ningunha mordaza, nin para uns nin para outros. Nada máis e moitas grazas. [[Aplausos.]] Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. José Antonio Sánchez Bugallo e dous deputados/as máis, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coas axudas para a subsidiación de préstamos dirixidos aos titulares de vivendas de protección pública acollidos aos plans nacionais de vivenda
Por favor, prego silencio e me gustaría... [[Murmurios.]] Por favor, tomen asento. Prego silencio. A esta proposición non de lei presentouse unha emenda do Bloque Nacionalista Galego.
Para formulala ten a palabra o señor Sánchez Bugallo.
Moitas grazas, señora presidenta. Boas tardes novamente, señorías. Imos falar dun tema, que é a cuarta vez que vén ao pleno desta Cámara por iniciativa do Grupo Parlamentario Socialista e penso que debe de ser a quinta, a sexta ou a sétima que vén en total. Polo tanto, é un tema que é sobradamente coñecido e que espero que esta vez consiga acadar algún tipo de consenso. A cuestión plantéxase no ano 2012, a partir do Real decreto 20/2012. É un decreto de medidas económicas que no seu artigo 35 contén unha disposición que di que a partir da entrada en vigor deste decreto lei quedan suprimidas as axudas de subsidiación de préstamos contidas no Real decreto 2066/2008, polo que se regula o Plan estatal de vivenda e rehabilitación 2009/2012. Sorprendemente, por partida dobre, é sorprendente porque a través dun decreto se modifican con carácter retroactivo as condicións de plans nacionais de vivenda aprobados por lei anteriores que se viñan aplicando, e sorprendentemente aínda máis, porque mentres o decreto anula soamente un plan nacional de vivenda, que é o 2009-2012, a través dunha instrución interpretativa emitida polo Ministerio aplícaselle tamén ao 2002-2005 e ao 2005-2008. Todo isto deu lugar a un montón de queixas, a un montón de preitos nos xulgados e posteriormente a unha rectificación por parte do Goberno do Partido Popular, que, en realidade, non é unha rectificación, senón que é unha corrección. E así, nunha nova lei, que é a Lei de medidas de flexibilización e fomento do mercado de alugueiro de vivendas, introdúcese unha disposición adicional segunda, que no seu apartado a)di: "Quedan suprimidas y sin efectos el resto de ayudas de subsidiación al préstamo reconocidas dentro del marco de los planes estatales de vivienda." Señorías, esta rectificación, en realidade, non só non arregla nada, senón que o empeora absolutamente todo, e agora, xa non en virtude dun decreto lei, senón en virtude dunha lei, quedan derrogadas, con efectos retroactivos, as axudas de vivenda concedidas nos anos anteriores. Señorías, dicir que contra esta lei está presentado un recurso de inconstitucionalidade polo Grupo Parlamentario Socialista, recurso de inconstitucionalidade que seguramente algún día se resolverá –e esperemos que positivamente–, pero ata aquela pasarán, cinco, seis, sete ou oito anos, mentres os veciños e os cidadáns de España se ven prexudicados por esta decisión. Cómpre dicir que o número total de familias afectadas se estima en ao redor de 250.000 no conxunto do Estado e estimamos que probablemente en torno a 12.000 en Galicia. Teño que dicirlles tamén que as disposicións contidas nos plans nacionais de vivenda obrigaban a que os beneficiarios destas axudas tiñan que empezar por pedir un crédito hipotecario a vinte e cinco anos; non podía ser por menos tempo. En segundo lugar, esas vivendas están gravadas cunha serie de obrigacións, como, por exemplo, que non se poden vender nin alugar antes de dez anos. E, en terceiro lugar, a concesión destes beneficios en materia de subsidiación de préstamos non se concedían por todo o período do préstamo, senón por un período de cinco anos, renovable, sempre e cando as familias cumpriran estas condicións. Recentemente, nunha comparecencia diante da Comisión 2ª desta Cámara, o director xeral do Instituto Galego da Vivenda e Solo díxonos que este problema xa estaba arreglado, que houbera 1.800 reclamacións, algo máis de 1.000 foran atendidas, pero esqueceulle dicir que non estaba arreglado o problema, soamente estaba arreglado o problema dos vencementos que se produciran entre o mes de xullo do ano 2012 e o 5 de xuño do ano 2013; todos os demais estaban sen resolver. Polo tanto, das 12.000 familias galegas afectadas, hai 1.000 que viron arreglado parcialmente o seu problema, na medida en que tiveron dereito a unha prórroga de cinco anos –dentro de cinco anos desapareceralles o dereito, igual que aos demais– e hai outras once mil e pico para as que ese problema segue sen resolver. Señorías, a Xunta de Galicia, a Comunidade Autónoma de Galicia, en virtude tanto do Estatuto de autonomía como da Lei de vivenda que aprobou este Parlamento –en realidade, as dúas leis de vivenda que aprobou este Parlamento, tanto no 2008 como no 2011–, ten a competencia exclusiva en materia de vivenda. "Competencia exclusiva" nós interpretamos que indica tamén a responsabilidade exclusiva en materia de vivenda. Polo tanto, máis aló de que a decisión sexa do Estado, a Comunidade Autónoma de Galicia debe responsabilizarse do cumprimento dos obxectivos e dos compromisos, entre outras cuestións porque estas axudas se tramitaron e se concederon a través do Instituto Galego da Vivenda e Solo, que, por certo, no momento en que as concedeu, non fixo constar nin fixo especial incidencia a que os fondos viñan do Estado e, polo tanto, se o Estado deixaba de pagar, a Xunta tamén ía deixar de facelo. Polo tanto, nós entendemos que a Xunta de Galicia debe manter estas axudas, e por suposto a Xunta de Galicia debe personarse contra o Goberno de España, reclamando o cumprimento das súas obrigacións. Xa debera ter presentado seguramente un recurso de inconstitucionalidade no seu día, pero non o fixo, pero ten a obrigación de defender, en todos os ámbitos xurisdicionais, os intereses e os compromisos con estas 12.000 familias de Galicia. E, por último, señorías, especialmente dirixido á maioría desta Cámara, teño que lembrar que quen aprobou a Lei 4/2013 é a maioría do Partido Popular no Parlamento de España, e nesa maioría do Partido Popular inclúense os senadores e deputados do Partido Popular de Galicia. Polo tanto, de nada vale poñer aquí cara de pena e dicir qué malo é o Goberno de Madrid cando son os votos deste Partido Popular os que están sostendo o Goberno de Madrid e son os votos deste Partido Popular os que fan posible que infamias como a Lei 4/2013 saian a adiante, ao igual que estes votos foron os que permitiron a ratificación no Congreso dos Deputados do Real decreto 20/2012, do mes de xullo, que era un decreto lexislativo. Pola miña parte, máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Bugallo. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Bloque Nacionalista Galego ten a palabra o señor Pombo Rodríguez.
Efectivamente, señor Bugallo, foron moitas as ocasións nas que temos tratado este tema neste Parlamento. O Grupo Parlamentario do BNG denunciou varias veces a tremenda inxustiza á que se viron sometidos milleiros de galegos e galegas, afectados pola inxusta decisión da eliminación das axudas á subsidiación de préstamos para a adquisición de vivenda protexida. Por varias veces temos falado neste Parlamento do Real decreto 20/2012, que suprimiu as axudas á subsidiación dos préstamos. O Grupo Parlamentario do BNG, desde o primeiro momento, manifestouse a favor de manter as axudas á subsidiación destes préstamos cualificados para a adquisición de vivendas protexidas, e por iso instamos varias veces o Goberno, ou pretendemos que o Parlamento o fixese, instar o Goberno do Estado, a exixir do Ministerio de Fomento respectar os compromisos adquiridos cos titulares de axudas concedidas con anterioridade ao Plan de vivenda 2009-2012. Estamos, nunha palabra, a cumprir coa lexislación vixente, para que a Xunta defendese as súas competencias propias en materia de vivenda, e defendese a todas as galegas e galegos que teñen dereitos adquiridos que o Goberno do Estado lles nega, para que a Xunta defendera o dereito nun momento no que a terríbel lacra dos desafiuzamentos, a lacra de vivir na rúa, non para de medrar. Lamentabelmente, o voto do Partido Popular sempre foi contrario ás demandas do BNG e doutros grupos sobre este particular neste Parlamento. Lamentabelmente, o mesmo Goberno denegou prórrogas de subsidiación aos préstamos hipotecarios, polo cal miles –xa digo– de familias de toda a xeografía do noso país viron retiradas –xa digo– unhas subvencións que tiñan recoñecidas segundo a lexislación vixente, miles de familias, moitas delas que non van poder pagar o seu crédito hipotecario, e que desgraciadamente tamén pasarán a engrosar –digamos– as familias que sofren desafiuzamento. Hoxe, efectivamente, señor Bugallo, sabemos de varias sentenzas firmes que recoñecen o dereito á prorroga de subsidiación destes préstamos que foron denegadas, sentenzas que recoñecen o dereito mesmo aos intereses legais devengados desde que a prórroga debía facerse efectiva. Hoxe hai varias sentenzas firmes, señorías, que recoñecen o dereito a que se cumpran as condicións establecidas e previstas nos plans de vivenda anteriores ao Real decreto 20/2012, no que o Goberno do PP decidiu suprimilas. Desde logo que o Grupo Parlamentario do BNG vai apoiar esta proposición non de lei que vostede presenta, porque entendemos que resulta moi necesaria para facer xustiza a milleiros de familias no noso país. Iso si, presentamos unha emenda de engádega á súa proposición non de lei, que nós consideramos importante para manter as axudas á subsidiación dos préstamos anteriores ao Real decreto 20/2012. Agardo que acepte esta emenda do BNG, que sería ao noso entender positiva para defender os dereitos a unha vivenda digna, que está recoñecido en toda a lexislación internacional e nacional, mais que moitas veces non se respecta por parte de quen goberna o noso país. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Mixto, señora Martínez.
Grazas, presidenta. Atopámonos novamente cun exemplo de como o Partido Popular antepón os intereses do capital financeiro ao das persoas. Non debería ser preciso lembrar o artigo 47 da sacrosanta Constitución, que recoñece como dereito fundamental o disfrute dunha vivenda digna e adecuada. En 2012 o Goberno do Partido Popular, en solitario, aprobou o Real decreto 20/2012, pomposamente titulado de medidas para garantir a estabilidade presupostaria e de fomento da competitividade, no que se suprimiron as axudas de subsidiación de préstamos contempladas no Plan estatal de vivenda 2009-2012; é dicir, retirábanse as axudas ás persoas que máis as necesitan. Insírese este decreto nunha serie de normas que os gobernos do Estado levan a adiante para favorecer os intereses do capital nunha crise da que sacaron proveito os negocios e as finanzas, mentres as clases populares se empobreceron. É dicir, a crise foi aproveitada como coartada para reducir dereitos e para cargar aínda máis os custos da crise sobre a maioría social. A axuda financeira da que estamos a falar era para facilitar o pago da amortización de capital do préstamo hipotecario e dos seus intereses. Ao ser eliminada, as persoas titulares de vivenda de promoción pública acollidas ao Plan estatal de vivenda viron incumpridas as condicións previstas por un decreto posterior. Isto afectou e afectará milleiros de familias galegas, que, ao perder a axuda e o dereito a prorrogala, verán elevados os seus gastos en hipoteca nunha media de entre o 30 e o 60 %, segundo sinala a propia proposición non de lei do Partido Socialista. Unha sentenza da Sala do Contencioso do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid fallou a favor dun particular que recorreu a denegación do aboamento de axuda de subsidiación. Así, a denegación da subsidiación do préstamo por parte do subdirector xeral de Política de Axudas de Vivenda da Comunidade de Madrid foi anulada por non ser axustada a dereito; é dicir, a sentenza recoñece que o dereito recoñecido á axuda debe facerse efectivo. Polo tanto, recoñece o que as persoas afectadas e os grupos da oposición veñen reclamando: que se deben cumprir as condicións previstas nos plans de vivenda para as persoas que se acolleron a eles, porque, cando unha persoa ou familia decide mercar unha vivenda, fai contas en relación cos seus salarios e as axudas coas que conta. Se algunha destas premisas, salario e axudas, varía á baixa, é moi probable que non se poida facer fronte ao pago da hipoteca, e polo tanto chegará o temido desafiuzamento e a preocupación de Esperanza Aguirre de ver os pobres pola rúa sen poder escondelos. Polo tanto, a modificación nas condicións de axuda no acceso á vivenda habitual deixa en evidencia unha política que non pensa nas persoas nin nos seus dereitos constitucionais, quedando estes dependentes dos intereses económicos do poder financeiro. O Parlamento vasco aprobará proximamente un anteproxecto de lei de vivenda que regula, por primeira vez no Estado, o dereito de acceso a unha vivenda protexida aos que reúnan uns determinados requisitos económicos. A normativa prevé, igual que en Andalucía, a expropiación á banca dos pisos que quedan tras os desafiuzamentos. En xeral, establécese que non se destine máis do 30 % dos ingresos familiares a gastos de vivenda, porcentaxe que baixa ata o 15 % no caso das familias con ingresos inferiores ao salario mínimo interprofesional. Trátase de que toda persoa que non supere un determinado umbral de renda, poida acceder a un piso protexido en aluguer. En caso de que á persoa se lle denegue esa posibilidade, poderá facer valer os seu dereito nos tribunais. Fixa tamén que a Administración deixe de financiar pisos protexidos en propiedade, xa que entenden que é pagar con diñeiro público os bens privados, algo co que estou totalmente de acordo. No prazo de cinco anos, en Euskadi o cen por cento das promocións públicas serán xa en alugueiro, pero en Galiza nin se apoia a promoción da vivenda en alugueiro social...
Vaia rematando, por favor.
...nin se ofrece garantías xurídica para aquelas persoas que mercaron vivenda, xa que as condicións nas que a mercaron poden ser modificadas unilateralmente e con efecto retroactivo. Concordamos que deben manterse as axudas para a subsidiación de préstamos, e que para as persoas que se acolleron aos plans estatais de vivenda deben manterse as condicións previstas, polo que anunciamos o noso apoio a esta moción. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra dona Yolanda Díaz.
Boas tardes. Señor Bugallo, anunciar o voto favorable da Alternativa Galega a esta iniciativa nos dous puntos que sinalan. Sabe e coñece perfectamente que trouxemos iniciativas similares, semellantes a esta en distintas ocasións, como se reflicte na propia iniciativa. E, sobre todo, coido que hai confluencia na oposición reivindicando esta cuestión, que é de sentido común, xustamente porque é unha grandísima demanda social na cidadanía, e porque hai milleiros e milleiros de persoas en Galiza que están afectadas por mor das normas que está practicando o Partido Popular. Certamente, a primeira norma que publicou o Partido Popular está recollida no Real decreto 20/2012, no artigo 35, que falaba de que, dende a entrada en vigor desta norma, se suprimirían os subsidios aos préstamos que se tiñan contidos no Real decreto 2066 do ano 2012, no que se recollía xustamente o Plan estatal de vivenda do ano 2009 ao 2012, o que pasa é que –como ben coñece vostede– o que fixo o Partido Popular foi unha aplicación fraudulenta da norma, toda vez que aplicou este artigo con carácter retroactivo, e así se ten recoñecido por moitas das sentenzas que se teñen xa ditadas en Galiza e, por suposto, no conxunto do Estado, sobre todo cando ese real decreto podería ter esbozado ou disposto unha aplicación distinta da norma, ou mesmo normativizar a aplicación retroactiva da mesma, cousa que non fixo, por tanto o que estivo facendo o Partido Popular con esa supresión cara atrás dos préstamos que se tiñan concedido foi absolutamente ilegal –insisto–, como están a sinalar os propios tribunais. A pregunta que nos deberiamos de facer é cal é a política do Partido Popular e quen gaña coa supresión destas axudas que se tiñan concedido. É moi fácil sabelo, somos como somos –dixo hoxe o señor Rajoy diante deses casos que inundan de corrupción e de financiación irregular con carácter presunto o Partido Popular–. Efectivamente, son como son, señor Bugallo, e retiraron esas axudas xustamente para seguir dando beneficios á banca. Obviamente, o que supuxo foi, directamente, que as persoas que non son causantes da crise saíran empobrecidas por mor da retirada desa subsidiación dos préstamos, e, efectivamente, unha vez máis, a banca gaña, polo tanto, claro que lexislan vostedes para os de arriba, e claro que están disposto a acabar cos de abaixo, sen lugar a dúbidas, e ademais sen rubor. Rescatan bancos. Vemos as noticias obscenas do día de hoxe, do que ninguén dá contas. E de toda esa cantidade inxente que o señor De Guindos ten a ben diferenciar a que deu a Abanca o Partido Popular e o que deron os antecesores, tan só fomos quen de recobrar, con absoluta tranquilidade por parte de De Guindos e do Partido Popular, 6.000 millóns de euros. Por tanto, Abanca gaña, non pasa nada, pero, iso si, afogamos as familias e afogamos as persoas. Pero é certo que despois desa norma ditouse outra norma, que é a Lei 4/2013, de xuño, que regulamentaba o que se chaman medidas de flexibilización e fomento do mercado de aluguer. Esta norma, señor Bugallo, modificaba distintas normas do noso país, entre elas a Lei de arrendamentos urbanos, tamén a Lei de enxuizamento civil, incorporaba distintas normas no que atinxe aos desafiuzamentos, e, efectivamente, modificaba con carácter absolutamente severo todo o que ten que ver co Plan estatal de vivenda do que estamos a falar. Efectivamente, esta norma o que fai é, por unha banda, só manter as axudas que se teñan formalizado nos 12 meses seguintes, pero o resto das axudas que se tiñan concitado suprímeas con carácter radical. Certamente hai escasos días, unha vez máis a señora Becerril –ímola a proclamar cidadá de honra neste Parlamento porque foi citada varias veces neste Parlamento– saíu instando o Partido Popular a que dera un novo prazo de 6 meses para prorrogar esas axudas das que estamos a falar. ¿E por que? Pois porque como ela mesma di en documento público, efectivamente, o número das persoas afectadas é moi groso no conxunto do Estado, porque hai razóns de interese público e de defensa de dereitos fundamentais, persoas que, sen lugar a dúbidas, coincidiremos en que teñen dereito a ter un teito baixo o que vivir, porque se vulnerou xustamente o artigo 60 da Lei 30/1992 porque non se deu información...,
Remate, señora Díaz, por favor.
...e, en definitiva, porque coma sempre o Partido Popular se rebela contra as normas que están en vigor. E, efectivamente, agora supoño que o señor Castiñeira nos dirá que o Plan RehaVita vai subsanar esta cuestión. Señor Castiñeira, eu non son a propoñente desta iniciativa, pero, se iso é así, concito a que voten a favor e, seguramente, así o Plan rehabita se consuma. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Popular. Señor Castiñeira Broz.
Boas tardes. Agradezo, señora Díaz, que xa respostara por min. É dicir, así xa está o traballo adiantado, e ¡se sabe o que ía dicir...! A verdade é que case o podiamos saber, porque, como dicía o señor Bugallo, unha vez máis traemos esta iniciativa. Non por iso hai que recordar que non é menos interesante, nin moito menos, porque as familias que teñen que pagar os intereses que se sacaron da subsidiación, loxicamente teñen ese problema. Incluso cunha iniciativa moito máis recente, que acabamos de debater nunha comisión o día 9 exactamente, hai menos de un mes. E esta é unha iniciativa que o Partido Socialista tiña aí no caixón e reflotouna para arriba, non sei se é que non tiña outra máis recente, porque incluso ten cousas que xa están máis desfasadas que a debatida na última comisión, por así dicilo. Eu vin que todos dixeron o mesmo e que non hai moitas novidades que aportar sobre isto, dado que vén sendo o mesmo. Está claro, e eu repítolle unha vez máis, señor Bugallo, que vostedes din que co Decreto do ano 2012, efectivamente, se retira a subsidiación de intereses, pero tamén hai que recordar que no ano 2011 –xaneiro do 2011, Goberno de Zapatero– retiraron algo non menos importante, nin moito menos, as axudas directas á adquisición de vivenda, que eran por importe de 12.000 euros, e esas si que eran para todos. As cifras que vostede di, señor Bugallo, non cadran coas reais, nin moito menos. Vostede dá unha cifra dunha serie de xente que ten vivendas de protección oficial, efectivamente, adquirentes de vivendas de protección oficial, que podían ser posibles usuarios ou beneficiarios desa subsidiación de intereses, pero non é así porque non todos reunían as condicións para ter a subsidiación de intereses, e despois, sucesivamente, cada 5 anos, como se revisan, hai moitas familias que porque mellorou a súa situación económica, pola situación que fora, perden o dereito a esa subsidiación, porque, loxicamente, hai que cumprir os requisitos establecidos no plan de vivenda correspondente; é dicir, neste caso estamos a falar, fundamentalmente, dd 2009 ao 2012, pero tamén dos anteriores nas sucesivas revisións. Unha das cousas que precisamente revisa a Xunta, que é a única función que ten, que é de xestor, é precisamente se as familias que teñen concedida inicialmente esa subsidiación de intereses, seguen mantendo ese dereito a telos. Pero o feito é que dos mil oitocentos e algo –díxoo o señor Bugallo, porque os datos están aí–, dos 1.875 expedientes que había paralizados, pendentes de resolución pola interpretación do Ministerio, que efectivamente corrixiu esa interpretación, e non só polo que dixeron os afectados, senón pola propia Xunta de Galicia, xa que a propia Consellería de MATI foi unha das insistentes, por así dicilo, no cambio desa interpretación, o cal se fixo en agosto do ano pasado, dando lugar a ese novo prazo para revisar eses expedientes que estaban paralizados. En torno a 1.800 expedientes pendentes que había aí, que foran denegatorios por non cumprir ou non adaptarse ao criterio interpretativo do Real decreto 20/2012, quedan só 61 por revisar, e hai en torno a 1.150, máis ou menos, que teñen autorización, que cumprían os requisitos, e uns 650 que non cumprían os requisitos. Quero dicir que máis dunha terceira parte, ou en torno a unha terceira parte, non cumprían os requisitos e, polo tanto, non teñen dereito á subsidiación de intereses. Estes van decaendo e, loxicamente, tampouco van solicitalos para a seguinte vez. Polo tanto, os 12.000 dos que vostede fala, non é esa cifra nin moito menos; é dicir, non é que sexa pequena a cifra de afectados, nin quero eu minimizala, pero os datos non son eses, señor Bugallo, a vostede sempre lle gusta aumentalos...
Vaia rematando, por favor.
...–remato xa, señora presidenta– en case todo. O que si está claro é que o único que ten competencias na subsidiación de intereses é o ministerio, e a Xunta fixo todo o que estaba na súa man. Para aquelas familias máis necesitadas, supliu esa axuda, pero o que non pode é, loxicamente, con fondos de todos os galegos, pagar o que lle corresponde ao ministerio, como así se veu demostrar e así o demostran as sucesivas sentenzas. De todo o tipo de subvencións que dependían da Xunta de Galicia non se retirou absolutamente ningunha, senón todo o contrario, e incluso se fixeron xestións co ministerio, como para o Plan Renove ou para o Plan das áreas de rehabilitación, onde se están a cumprir neste momento, xa en fase de tramitación dos expedientes, que había algúns deles pendentes, por exemplo, no Plan Renove, que había varios para os que non chegaban os fondos do Plan 2009-2012. Moitas grazas, señora presidenta.
Moitas grazas. Autor da proposición non de lei. Ten a palabra o señor Sánchez Bugallo,.
Moitas grazas, señora presidenta. En primeiro lugar, agradecer o voto favorable dos grupos da oposición. Dicir que con relación á emenda presentada polo Bloque Nacionalista Galego faremos unha pequena transacción para incorporar a referencia á Lei 4/2013, e non só ao Real decreto 20/2012. E con relación á intervención do señor Castiñeira, efectivamente, novidades hai poucas, pero o problema está sen resolver. O problema é que miles de familias galegas están vendo como finaliza o período de cinco anos e non se prorrogan as subsidiacións de préstamos. Sei que non son familias moi importantes, son familias numerosas pero con escasos recursos económicos. Familias que van ver como a súa hipoteca sobe 90, 100, 150 euros ao mes. Ao mellor para o señor Castiñeira, e para moita xente, pois é unha cantidade pequena, incluso ridícula ou irrisoria, pero para un pensionista que vive dunha pensión de 700 euros, ou para unha persoa que vive dun salario mínimo de 600 euros, 150 euros máis ao mes pode supoñer a diferenza entre poder pagar a vivenda ou non poder pagala. E señorías, o outro problema é que isto é unha tropelía. Se isto afectara a algunha empresa, non habería problema, acudiría aos tribunais de Xustiza, acudiría a Estrasburgo e isto se anularía porque hai un principio básico que é a irretroactividade das normas. Non se pode modificar unilateralmente unha norma e aplicala con efectos retroactivos en contra da vontade da outra parte, salvo que sexa máis favorable. E cando se fai así, iso dá lugar a unha indemnización, e iso é o que habería que facer. Pero neste caso se abusa porque falamos de familias sen recursos económicos que non se poden plantexar ir a Estrasburgo nin ir buscar un amparo e unha protección xudicial efectiva. Por iso, señorías, para iso debera estar este Parlamento, para representar a voz daqueles que non teñen recursos para defenderse nos tribunais. O señor Amancio Ortega non necesita deste Parlamento nin destes deputados, sóbralle para contratar avogados. Mire, os 480 millóns de euros que, segundo a prensa, acaba de cobrar en concepto de beneficios do ano pasado, é máis do dobre do que custa repoñer todas as bonificacións, todas as axudas de subsidiación de préstamos para toda España. É máis do dobre. Polo tanto, el non ten ese problema. Pero miles de familias humildes si. E cando eu falo de 12.000, señor Castiñeira, son os beneficiarios, os acollidos aos plans nacionais de vivenda. Que, se algúns non cumpren as condicións lexitimamente, mellor para eles, non necesitarán axuda. Pero a maioría, desgraciadamente, non só as cumpren, senón que están peor que hai cinco ou seis anos.
Señor Bugallo, ¿acepta a emenda ou non?
A emenda acéptase cunha transacción que lle pasarei mañá, se lle vén ben, ou agora mesmo.
Grazas. Suspendemos a sesión ata mañá ás dez horas. Boa noite e moitas grazas.