Bo día. Por favor, vaian ocupando os seus escanos. Ábrese a sesión. A orde do día está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Xustificou a súa inasistencia a deputada dona Carmen Iglesias, do Grupo Mixto. Polo tanto, señorías, entramos na orde do día co punto 1, que é o de preguntas para resposta oral do presidente da Xunta de Galicia. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre a actuación prevista pola Xunta de Galicia respecto do prezo que están a cobrar os gandeiros galegos polo leite, en relación cos do resto do Estado
Ten a palabra, para formular a súa pregunta, o señor Jorquera Caselas.
Grazas, señora presidenta. Señor Feijóo, na última sesión de control aportamos os datos, que falan por si sos, da dramática situación do sector leiteiro. No que levamos de ano, pecharon en España 528 explotacións; 383 en Galiza. Máis do 72 % das explotacións que pecharon son galegas, señor Feijóo. Mire, segundo o Fondo español de garantía agraria, Galiza é o territorio do Estado onde menos se paga polo leite. Aos nosos gandeiros págaselles menos de 28 céntimos por litro: 3 céntimos menos que en España, 6 céntimos menos que en Andalucía. Señor Feijóo, o acordo de Madrid foi un engano masivo aos nosos gandeiros. Ese acordo tan louvado por vostede, só serviu para que se lle subise o prezo en medio céntimo. Séguese pagando o leite por baixo dos custos de produción; e mentres hai industrias que seguen incumprindo os contratos, baixando prezos ou mesmo deixando leite sen recoller, invádese o mercado con leite de importación. España é o sumidoiro dos excedentes da Unión Europea. No que levamos de ano, as importacións medraron un 7 %; un 11 % con respecto a 2013. En 2015, o volume total da materia prima importada equivale á produción total do conxunto das explotacións galegas. Como xa lle teño dito, señor Feijóo, é falso que no Estado español exista un problema de exceso de oferta; prodúcense 6.700.000 toneladas, e consúmense 9 millóns. O que hai é un deseño para expulsar os nosos gandeiros do mercado; unha estratexia para abocar o sector produtor galego a orientarse cara a sectores marxinais sen apenas valor engadido. Primeiro, cun reparto de cotas total e absolutamente discriminatorio, moi inferior á nosa demanda interna, para entregar o noso mercado aos produtores de fóra. E despois de que os produtores de fóra se dimensionasen para facerse co noso mercado, despois de que os nosos gandeiros tivesen que endebedarse parar mercar cota, agora aplícase unha liberalización á brava sen que vostedes fixesen nada para preparar o sector para este novo escenario. E aínda por riba, en vez de exercer as súas competencias, señor Feijóó, en vez de exercer como presidente do país, segue dando as costas ás demandas dos nosos gandeiros. Por iso lle pregunto, señor Feijóo, ¿vai seguir sen facer nada mentres os gandeiros galegos cobran polo leite os prezos máis baixos de todo o Estado? Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Jorquera. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señora presidenta. Señoría, efectivamente en setembro me preguntaba vostede sobre a situación dos prezos do sector lácteo galego. Naquel mes, como vostede recordará, asinábase un acordo transcendental na miña opinión, e tamén na opinión do sector, dado que por primeira vez se sentaban a gran industria, as superficies comerciais e os produtores. ¿Que pasou dende aquela ata hoxe? En primeiro lugar, como vostede tamén sabe, ese acordo levaba un mes de entrada en vigor e as primeiras medidas tiñan que tocar a partir do mes de novembro, é dicir, hai unhas semanas. O primeiro que ocorreu, señoría, é que o prezo medio subiu en Galicia 1,10 céntimos; o prezo medio está en 27,60 céntimos por litro. O segundo, señoría, é que os compromisos do acordo se están executando. Primeiro, a publicación do Real decreto de cesións de prezos; e en segundo lugar, o novo contrato tipo homologado. En relación co Real decreto de cesión de prezos, a Xunta de Galicia presentou as alegacións que corresponden; estamos no período de información pública. Que as comunidades teñamos acceso a informacións sobre prezos para poder tomar opinión, e, en segundo lugar, para modificar alegacións á normativa sobre declaracións obrigatorias dos primeiros compradores. Polo tanto, este instrumento, señoría, estase a cumprir de acordo co pacto. En segundo lugar, refírome ao novo contrato tipo homologado. Como vostede sabe, a industria e os produtores acaban de asinar un contrato tipo que concreta transparencia, estabilidade e seguridade xurídica, e sobre todo, ademais, que en Galicia nos interesa moito, que unifique criterios de calidade do leite, para que a graxa e a proteína sexa un dos indicadores dende o punto de vista de concreción de prezos. En relación co terceiro asunto, o que fixemos nas últimas semanas foi pagar. Galicia é a primeira comunidade autónoma que paga a política agraria común xunto coa axuda acoplada, de forma conxunta, e en Galicia a media dos produtores lácteos, dos gandeiros, por produción está entre 13.000 e 15.000 euros que ingresaron de media nas últimas semanas. Ademais, señoría, do resto das axudas do Goberno central e da Unión Europea, para Galicia viñeron máis do 60 % desas axudas, polo tanto, neste fin de ano fixemos unha inxección de 120 millóns de euros aos produtores gandeiros. Señoría, se vostede me di se estamos satisfeitos co prezo do leite, a resposta é que non. Agora, vostede recordará que, cando asumimos o Goberno, o prezo do leite co Bipartito estaba sensiblemente por debaixo do que está agora. Daquela non sei se vostedes estaban de acordo. Nós non estabamos de acordo cando vostedes gobernaban, e o prezo do leite no último ano empezou a baixar ata 25 céntimos, nin agora. Pero hai que dicir, en primeiro lugar, que o prezo medio é hoxe máis de 1 céntimo superior ao mes de xullo.
Vaia rematando, por favor.
Segundo, que o 73 % dos produtores, cando empezou o acordo, cobraban por riba dos 25 céntimos, e hoxe son máis do 80 %. E por último, señoría, creo que non é razoable dicir, que en Galicia estamos producindo menos leite, porque en Galicia estamos producindo un 15 % máis de leite nos últimos anos que nos anos anteriores. Polo tanto, señoría, non tiña vostede completamente de negro ao sector porque este sector vai ter arreglo e este sector vai ser prioridade do Goberno. Moitas grazas, señoría.
Moitas grazas. Réplica do señor Jorquera Caselas.
Mire, señor Feijóo, vostede prefire falar do 2008 e eu prefiro falar do 2015. Os gandeiros queren prezos xustos, non queren axudas. Os datos que aportei son datos actuais, posteriores á sinatura do acordo. Vostede fixo alusión ao novo contrato, e o novo contrato non resolve ningún dos problemas que ten o sector. Non establece un leite tipo estándar, permitindo que a industria siga establecendo criterios arbitrarios á hora de definir os parámetros de calidade para baixar os prezos. Non hai ningún sistema de mediación vinculante. Segue deixando sen capacidade de negociación real aos produtores, que quedan a expensas das condicións que impoña a industria. O único que lle pedimos, señor Feijóo, é que goberne, que exerza as súas competencias. Mire, voulle dicir que cousas podería facer. Primeiro, poña couto á concentración no sector da distribución. As grandes superficies son a vía para a introdución masiva de leite foráneo, e para arruinar os prezos utilizando o leite como produto reclamo. Pregúntelles aos gandeiros por que levaron os tractores a Alcampo e a Carrefour. Segundo, exerza as súas competencias en materia de consumo. É ilegal vender leite por baixo dos custos de produción. Inspeccione, impoña sancións exemplarizantes e exixa que se identifique con claridade a orixe do leite. Fronte á súa inacción, teñen que ser os gandeiros cos seus tractores quen estean arrancando compromisos da distribución. Terceiro, condicione calquera tipo de axuda pública á industria ao pago dun prezo xusto do leite en orixe e, por suposto, a que se transforme leite no país. E cuarto, deseñe unha estratexia de futuro para o sector, señor Feijóo, impulsando a mobilización de terras para dotar de base territorial as nosas explotacións e poder competir en custos; favorecendo a transformación da materia prima do país en produtos de alto valor engadido; fomentando o consumo de leite galego, de produtos transformados galegos, e o comercio de proximidade. E sobre todo, señor Feijóo, móllese. Cree unha mesa galega de seguimento dos acordos para que, realmente, se aseguren uns prezos sustentábeis e mecanismos de garantías. Asuma, en definitiva, que estamos ante un problema de país, porque o sector leiteiro é o futuro do noso medio rural. Por tanto, mentres sexa presidente de Galiza, exerza como tal. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Jorquera. Réplica do presidente da Xunta.
Moitas grazas, señora presidenta. Señoría, vostede di que o contrato tipo non serve. No ano 2008... Permítame, señoría, é que, se non coñecemos o sector lácteo galego, hai que concretar o alcance e contido da súa situación. No ano 2008, o contrato homologado por vostedes foi considerado un paso histórico. Agora, en cambio, resulta que o problema é só galego. Aclárense. "Esgrimió el contrato homologado como respuesta a los problemas del sector, que son generales y no solo de los gallegos". Suárez Canal, conselleiro do BNG do Bipartito. Señoría, vostede sabe igual ca min que a situación do sector lácteo non galego, nin sequera español, senón europeo, é a sobreprodución. En Estados Unidos, un dos principais consumidores e produtores, estase tirando leite, e en varios países de Europa estase... ¿recorda vostede hai poucas semanas os tractores circunvalando París? Señoría, o que está ocorrendo en Europa é que temos uns prezos similares, por exemplo, aos de Galicia. Permítame que lle diga os prezos de Europa, prezo medio estándar: Alemaña, 27,9; Irlanda, 27,4; Holanda, 26,9 e Polonia, 26,8; Galicia, prezo medio estándar, 28,4. Señoría, non confundamos a xente de ben, que está intentando saír adiante todos os meses, simplemente con proclamas. Mire, señoría, en agosto do 2007, cando vostedes gobernaban, o prezo do leite estaba 8 céntimos por debaixo do que está agora. Iso si, agora os prezos do petróleo están moito máis baixos do que estaban hai uns meses, materia prima fundamental para explotar e para producir leite. Mire, señoría, cando di que non traballamos, ¿acórdase vostede de Clesa? No ano 2012, buscamos unha solución para Clesa; hoxe viven 9 cooperativas. Antes producían 200.000 quilos mensuais, e agora 2 millóns de quilos mensuais. Lasurgal, ¿sóalle Lasurgal? Acabamos de buscar outra proposta para Lasurgal, cooperativas de Lugo, para multiplicar por catro a súa produción. Temos 40 millóns de euros á disposición de calquera iniciativa empresarial ou cooperativa do sector lácteo para empuxala. Señoría, ¿por que os prezos do leite noutros lugares de España son superiores aos de Galicia? Sabe vostede exactamente por que. Primeiro, polas razóns estruturais. A loxística. Se producimos o 40 % do leite de España, hai que sacalo e levalo a outros puntos fundamentais de consumo; hai outras comunidades autónomas que producen moito menos leite do que consomen. E en segundo lugar, señoría, falemos claro vostede e mais eu, que nos importa o país. Sabe vostede que, mentres non consigamos unha concentración dos produtores e unha concentración de cooperativas, estamos en inferioridade de condicións. O 70 % do leite asturiano é unha única cooperativa, e o 100 % da produción láctea andaluza é unha única organización de produtores. Mire, señoría, fixemos o noso traballo. Claro que abrimos expedientes aos supermercados e ás grandes superficies. ¡Sorpréndeme que non o saiba! Nas últimas semanas abrimos expedientes. Probablemente, algunha das razóns do que está ocorrendo agora coas grandes superficies é porque antes a Xunta de Galicia abriu expedientes nas últimas semanas ás grandes superficies.
Vaia rematando, presidente.
Pero señoría, creo que non debería de seguir o BNG apuntándose a ir en contra de todo, non creo que lle dea resultado. Gustaríame que puidésemos coincidir na defensa deste sector. Por iso, señoría, se os galegos queremos que o prezo do leite en Galiza se respecte, utilice eta marca, Galego 100 %, [[Aplausos.]] Aí os prezos do leite se respectan en Galicia. Utilicemos esta marca, e xa verá como os prezos do leite soben. Moitas grazas, señorías.
Moitas grazas. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de Dª Yolanda Díaz Pérez, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre os efectos da política social do Goberno galego para a cidadanía
Ten a palabra, para formular a súa pregunta, dona Yolanda Díaz.
Grazas, presidenta. Bos días. Señor presidente, a pregunta sería: ¿Que vai facer vostede con este país? Este país en destrución, este país cos tractores nas rúas, este país con produtores de leite que, efectivamente, –algo inaudito– venden por baixo do seu prezo e do seu valor. Este país cos nosos mariñeiros en situación abafante. E non só os do cerco, señor Feijóo, tamén, por exemplo, os mariscadores e mariscadoras das nosas rías: da ría de Noia, da ría do Burgo... Este país no que nun sector estratéxico como é o sector naval, señor Feijóo, vivimos nunha permanente fraude; non temos dique, non temos traballo, non facemos barcos. Temos a Iberdrola, ocupan as nosas instalacións con Iberdrola, pero –insistimos– non facemos barcos. Este país no que temos a milleiros de traballadores e traballadoras en pé. Os traballadores en risco de Abengoa, os traballadores e traballadoras de Extel, que van saír mañá, día de Noiteboa, ás rúas de Coruña a defender os seus dereitos nesa empresa privatizada por vostedes. Tamén os traballadores de Tragsa, señor Feijóo. ¿Coñece que hai un ERE en Tragsa que vai afectar gravemente a este país? Os traballadores e traballadoras da Función pública, señor Feijóo; máis de 10.000 traballadores que vostedes botaron á rúa. Eses mesmos traballadores que seguen a perder poder adquisitivo, como falabamos onte neste hemiciclo. Tamén o país da perda de traballadores e traballadoras autónomas. Non sei se coñece os últimos datos do IGE, descendentes. Son públicos, señora deputada, 12.000 menos. Mire a enquisa: 12.000 traballadores e traballadoras autónomas menos. O país dos salarios máis baixos do Estado. Tamén na enquisa recente cae o custo laboral en Galicia un 0,4 %, en senda descendente. O país, señor Feijóo, das pensións máis baixas do Estado, por enriba tan só de Extremadura, señor Feijóo. Este é o país, a Galicia real, señor Feijóo. Vostedes están a destruír as xentes deste país. E a pregunta é, señor Feijóo, ¿que vai facer para mudar esta realidade? Onte o conselleiro de Facenda, desmentindo ao señor Conde, dicía que ían tentar con este orzamento crear 18.000 postos de traballo. O señor Conde díxonos na súa competencia de industria que ía crear 50.000. Deben de aclararse entre os 50.000 e os 18.000 do señor conselleiro de Facenda. Con todo, señor Feijóo, aínda que se creasen eses postos, serían tan só o 10 % dos que as súas políticas...
Vaia rematando, por favor.
...teñen destruído. ¿Señor Feijóo, que vai facer con Galicia?
Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, con Galicia o que imos facer é darlle estabilidade, darlle un goberno e non mentirlles aos galegos. As tres cuestións fundamentais do que imos facer con Galicia. [[Aplausos.]] Dime vostede que imos facer cos distintos sectores, aínda que a pregunta está formulada sobre as políticas sociais. Vexo, señorías, que agora, dende que a primeira proposta do seu partido despois das eleccións foi convocar referendos de autodeterminación nas comunidades autónomas, cecais xa non lle interesan as políticas sociais. A nós si, a nós interésanos a xente. Convocar referendos de autodeterminación nas comunidades autónomas correspóndelles a vostedes. Por certo, gustaríame que o seu xefe supremo viñera por aquí e nos explicara aos galegos que a súa primeira prioridade é convocar un referendo de autodeterminación en Galicia. Supoño que non se atreverá. Pero como agora vostede resulta que xa forma parte dunha coalición de partidos que a súa primeira proposta é o referendo de autodeterminación das comunidades, destruír o país e, en consecuencia, destruír a unidade das xentes, é obvio que a vostede a xente non lle interesa para nada. [[Aplausos.]] Mire, señoría, sobre... Como a nós nos interesa a xente, a xente que o está pasando mal, o que fixemos, por exemplo, nestas últimas semanas foron tres decisións. Primeiro, sentarnos con todas as compañías eléctricas e comprometer que non haxa cortes de luz de Galicia; e que antes de que haxa un corte de luz por impago se notifique á Xunta de Galicia. En segundo lugar, que a Xunta de Galicia se fai cargo de dous recibos no ámbito da luz das familias galegas que non teñan facilidades para poder pagala. En segundo lugar, o que fixemos –e imos aprobalo agora no Consello– foi establecer un bono de alugueiro social, tamén para as familias con dificultades, de 150 euros ao mes para que poidan manter os seus alugueiros en prazo. En terceiro lugar, como vostede sabe, dende hai tempo, a partir do 1 de xaneiro ofrecer unha tarxeta de benvida a todos os nenos e nenas que nazan en Galicia. ¿Por que? Porque nós, lonxe de destruír o país, o que queremos é conservar o país, manter o país e facilitar que este país siga para adiante. [[Aplausos.]] E o que imos facer tamén hoxe mesmo, ao saír da Cámara, é volver aprobar unha paga extraordinaria para as rendas máis baixas, para aqueles pensionistas que cobran unha pensión non contributiva; máis de 42.000 pensionistas. Convertémonos un ano máis, a pesar da recesión, na Comunidade Autónoma que máis paga ás pensións non contributivas e na Comunidade Autónoma que fai unha paga extra nas pensións non contributivas. [[Aplausos.]] Por riba, señoría, de Andalucía e de Extremadura, as únicas tres, Andalucía, Estremadura e Galicia, que pagan unha extra. Supoño que agora vostedes, que terán moitas responsabilidades nalgúns sitios, deberían de pagarlles algo. Pero mire, como vostede vén por aquí –non sei o tempo que lle queda– simplemente a escoitar, pero non a asimilar...
Vaia rematando, presidente.
...os 50.000 empregos, señoría, non teñen nada que ver co presuposto do ano 2016. Co presuposto do ano 2016 vostedes querían subir os impostos, nós baixalos. Por iso non se entera. Os 50.000 é o Plan Industria 4.0, incremento do emprego na industria ata o ano 2020. [[Murmurios.]] Por certo, señoría, aproveito para agradecerlle á industria de Galicia o mellor ano de exportacións na historia da Comunidade Autónoma. Moitas grazas, señoría.
Moitas grazas, presidente. Réplica da señora Díaz Pérez.
Señor Feijóo, como vai ser a última vez que me dirixa a vostede... [[Murmurios.]] –tranquilidade, tranquilidade, tranquilidade–, non vou perder o tempo dicíndolle o que realmente penso non de vostede, senón do presidente da Xunta de Galicia, sinceramente, señor Feijóo. Mire, señor Feijóo, dígalles aos traballadores de Alcoa, da Coruña, por que vostede incumpriu as súas promesas. Dígalles aos traballadores do sector naval por que vostede incumpriu as súas promesas. Dígalles aos labregos e labregas da Arzúa e de Melide por que vostede incumpriu as promesas. Dígalles aos mariñeiros deste país, e á pesca deste país, por que están defendendo unha lei como a lei da acuicultura, que vai acabar con Galicia. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, señora conselleira. Si, señora conselleira. Defensa das multinacionais, por certo, estranxeiras. Se quere falar comigo, pode falar. Pode falar comigo se quere. Díganos, señor Feijóo, por que temos as pensións máis baixas, díganos por que seguen caendo os custos laborais en Galicia. E, señor Feijóo, ¡claro que os homes e mulleres de En Marea queremos decidilo todo, señor Feijóo!, [[Murmurios.]] ¡claro que si!
Silencio, por favor.
Tamén nos gustaría, se vostede ten a valentía de deixar que os galegos e as galegas decidan, que convoque eleccións, señor Feijóo. [[Murmurios.]] Convoque eleccións e verá como os galegos e as galegas...
Silencio, por favor.
...lle din que se vaia, señor Feijóo, que colla as maletas e que están fartos e fartas das súas políticas, señor Feijóo. Iso é o que ten que facer vostede. Ou se non, señor Feijóo, igual pode facer como aquilo de Bertolt Brecht que lle dixen nunha ocasión: Como non pode coa xente do pobo, igual vostede, señor Feijóo, ten a tentación de disolver o pobo. [[Murmurios.]] Nós deixamos que o pobo fale.
Silencio, por favor.
E vostede, señor Feijóo, no que lle quede nesta casa, debería de defender este país. Se pode, explíquenos esa diferenza de 50.000 a 18.000. E, señor Feijóo, a broma...
Remate, por favor.
...do alugueiro social ¡é unha broma! ¿Leu os requisitos, señor Feijóo? ¿Leu os requisitos?
Remate, por favor.
Ninguén vai poder cumprir eses requisitos. A broma da tarxeta de benvida é unha tomadura de pelo para este país, señor Feijóo, ¡unha tomadura de pelo! E os dous recibos, señor Feijóo, explíquello a Juan Pueblo, que está aí fóra, e non pode pagar os recibos da luz para os seus fillos.
Moitas grazas, señora Díaz.
Dous recibos, señor Feijóo. Esas son as súas políticas.
Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, di que se vai. Espero que cando chegue a Madrid non diga que se vai como consecuencia de que é unha emigrante, e que se vai coa maleta porque aquí non tiña ningunha posibilidade. Mire, señoría, se se vai, ¡alá vostede e o seu compromiso con Galicia! Durante moito tempo estiven escoitando que o que se ía era eu, e agora resulta que todos os que me dicían que me ía eu, resulta que eu sigo no país, sigo en Galicia, e sigo gobernando en Galicia, [[Aplausos.]] e vostede prefire irse a outros derroteiros. ¡Alá vostede, señoría! ¡Alá vostede e o seu compromiso con Galicia! Mire, señoría, a xente de Alcoa sabe moi ben o que fixemos, sábeo perfectamente. E sabe que imos seguir ao lado da xente de Alcoa. E como o sabe, señoría, non é necesario que lle diga ao comité de empresa, tanto de Coruña como de San Cibrao, o que fixemos con Alcoa. Mire, señoría, co sector naval o que fixemos foi que en Astano levabamos dez anos sen un traballador e agora hai 400, e en xaneiro serán 700, [[Murmurios.]] ¡700, señoría!
Señora Díaz, señora Díaz...
Mire, señoría...,
Faga o favor.
...cando di vostede que convoque eleccións, eu recordo que, cando constituímos a Cámara, non soamente non querían que gobernaramos nós, que acababamos de gañar as eleccións, senón que pedía que disolveramos o Parlamento antes de executar o noso mandato democrático. Non me estraña, señoría, que agora volva vostede intentar pedir que se disolva. Señoría –e dígollo con toda humildade–, a confianza que se recibe da xente é para servila, non para alimentar a soberbia. E do mesmo xeito que os arrogantes e os prepotentes ás veces soben moi rápido, outras tamén baixan coa mesma velocidade, moi rápido. Por iso o importante non é o que ocorra durante un tempo, senón o que ocorra durante moito tempo. Mire, señoría, dime vostede que lles diga aos gandeiros de Arzúa e Melide como están. Pois si, os gandeiros votaron e resulta que en Arzúa e Melide o Partido Popular ten maioría absoluta nas últimas eleccións xerais, señoría. [[Murmurios.]] [[Aplausos.]] É sorprendente que vostede non escoite aos gandeiros de Arzúa e de Melide. Mire, señoría, as eleccións galegas, como vostede sabe, xa se convocaron hai tempo, o resultado foi 41 escanos, maioría que representamos aos galegos, e vostedes sacaron 9. Agora son 7 e dáme a sensación de que, se vostede se vai, poden ser 6. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señoría, iso si que é vertebrar e estruturar unha alternativa, [[Aplausos.]] ¡vertebrar e estruturar unha alternativa! Mire, señoría, en Galicia goberna o Partido Popular porque gañou. En Santiago gobernaba Podemos, e acaba de gañar o Partido Popular na cidade. En Coruña gobernaba Podemos, e acaba de volver gañar o Partido Popular na cidade. En Ferrol gobernaba Podemos, e acaba de gañar outra vez o Partido Popular. Señoría, sexa máis humilde, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] sexa máis humilde. Se o seu obxectivo é gañarlle ao Partido Socialista, ¡alá vostedes! O noso obxectivo é manter a estabilidade do país...,
Vaia rematando, presidente.
...a estabilidade das nosas xentes. Señoría, eu quedo con Galicia...,
Señora Díaz...
...¡alá vostede onde vai! Pero a arrogancia non creo que lle sexa unha chave para falar co resto dos seus compañeiros de grupos que conforman, de momento, esa gran coalición que ten como obxectivo fundamental impedir que haxa un goberno para todos. E iso creo que non é ningún obxectivo. Iso é a destrución da política e da convivencia. Moitas grazas, señoría.
Grazas. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. José Luis Méndez Romeu, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a avaliación do Goberno galego respecto da actual situación de Galicia
Ten a palabra, para formular a súa pregunta, o señor Méndez Romeu.
Señor presidente, as eleccións do pasado domingo déronlles a vitoria e a responsabilidade, como minoría maioritaria, de formar goberno. Parabéns polo seu resultado, aínda que quizais sexa unha vitoria pírrica. Por primeira vez na historia moderna, a fragmentación parlamentaria vai obrigar a acordos a varias bandas e a actitudes ben distintas das que vostedes levaron en España e en Galicia. Actitudes que onte mesmo vimos, na tramitación do presuposto, que ata agora non lles permitiron nin escoitar nin integrar. Voltemos aos problemas da xente, que é o que dicía vostede. Señor Feijóo, permítame –xa que estamos en tempo navideño– que lle traduza un menú moi elegante, un menú navideño moi elegante, de alta cociña francesa. Teño aquí como menú, grillos grellados, salteado de escaravellos, queixo de insectos, mouse de ovos de mosca de froita, mel de larvas, e pan de insectos. É un menú extremadamente caro, moi elitista e nada popular. Vostedes son algo máis prosaicos, e están introducindo os insectos nos comedores escolares pola porta de atrás. [[Protestas.]] Si, si.
Silencio, por favor.
Deixando que aparezan con frecuencia. Pregunteille por isto hai un mes. Vostede contestoume cunha lei, unha morea de grandes cifras e un notorio descoñecemento do problema real. Dende aquela, Ribeira, Boiro, Abanqueiro... máis casos e máis queixas. Señor presidente, hai insectos porque vostedes externalizaron os servizos e rebaixaron o prezo a 3 euros, incluído o persoal e o beneficio industrial. Hai insectos porque vostedes entenden os servizos públicos de xeito mercantilista. Rexe o prezo nos contratos, non na calidade do servizo. Pero ¡se ata llo foron a dicir as empresas de cátering galegas! Externalizan en todas partes. Por exemplo, a Cidade da Cultura, buque insignia da súa irrelevante política cultural. Externalizan non para que o leve unha empresa galega, non para que o leve unha empresa do sector cultural. Externalizan para que o leve unha empresa de desratización que ademais é de Málaga. ¿Será que os ratos devoran a súa obra emblemática, ou será que non importa a calidade do servizo con tal de poder despedir a 12 traballadores, que foi o que fixeron exactamente na Cidade da Cultura? Podería dicirlle que hoxe mesmo, no hospital CHUAC, unha fractura de cadeira significa inmobilización de 15 días porque non hai persoas para operar, ¡así de duro!, como consecuencia dos seus recortes. E está acontecendo con outras fracturas. Hoxe, 23 de Nadal, pode comprobalo. Estes casos da xente real que dicía vostede, ¿que valoración lle merecen, señor presidente?
Moitas grazas. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Moitas grazas, señora presidenta. Señor Méndez Romeu, agradézolle a súa felicitación democrática despois do resultado das urnas do pasado domingo. Efectivamente, señoría, o Partido Popular gañou as eleccións cunha diferenza de máis de 1.700.000 votos sobre o Partido Socialista. Gañou as eleccións cunha diferenza de máis de 30 escanos sobre o Partido Socialista. E, en consecuencia, o Partido Popular é o partido que a maioría dos galegos consideran que debe gobernar España. Como vostede recordará, o señor Felipe González no ano 1993 gañou tamén as eleccións con moi pouca diferenza en relación co Partido Popular, e sen embargo o señor Felipe González estivo gobernando durante toda a lexislatura. No ano 1996, o señor Aznar gañou as eleccións tan só cunha diferenza de 300.000 votos sobre o Partido Socialista, cunha diferenza en termos porcentuais de pouco máis de 1 punto, e sen embargo aquela España, e sobre todo aqueles partidos políticos, sabían que nas eleccións goberna o que gana, e o presidente Aznar foi elixido presidente polo Congreso e gobernou España durante esa lexislatura. Agora a diferenza é moito maior da que tiña Felipe González e da que tivera o señor Aznar, por iso agora todos nos preguntamos que vai facer o partido que durante 22 anos gobernou en España. Todos os candidatos, señoría, que se presentan ás eleccións preséntanse cun obxectivo: gobernar o país. [[Murmurios.]] Por iso non me parecería nada razoable que o obxectivo dun dos candidatos agora sexa que non haxa goberno no país. Porque se todos lexitimamente se presentan para gobernar o país, o lóxico é que o que perde non impida a gobernabilidade do país. Pero aí, señoría, seguro que imos seguir falando nas próximas semanas [[Murmurios.]] Señoría, cando vostede me fala da situación –voulle ler–: ¿como avalía a situación actual de Galicia? ¿Vostede formula unha pregunta por ver se falamos de algo? A situación de Galicia resulta que empeza cun menú que non sei se é o que comen os socialistas –dende logo, eu nunca o tomei–, de queixo con insectos, grilos e non sei que. Bueno, ¡alá vostede, señoría! E fálame dos comedores escolares. Mire, señoría, nos comedores escolares o que temos é que seguir garantindo a salubridade de todos os alimentos. E por suposto o que fixemos foi incrementar un 23 % as prazas de comedores escolares. Iso foi o que fixemos. Fálame vostede dunha fractura nun hospital. Veremos a historia clínica, se vostede ma quere pasar, para ver se esa inmobilización é consecuencia da decisión médica, que non está susceptible de operación, ou pola contra é como vostede di. Pero non creo que a anécdota do Partido Socialista forme parte da avaliación dun ano de goberno. Mire, señoría, hoxe en Galicia hai un goberno. Onte aprobamos un presuposto. No mes de xaneiro todos os galegos imos pagar menos impostos. No mes de xaneiro, por fin, o 99 % dos galegos deixarán de pagar o imposto de sucesións. Por iso, señoría, creo que ben merece a pena ter un goberno, ter estabilidade e ter un goberno que goberne.
Vaia rematando, por favor.
Sabe vostede, señoría, que na maioría das comunidades autónomas do Partido Socialista, na maioría, aínda non hai presupostos. Por iso non hai Goberno e por iso non se poden ampliar as prazas de comedores escolares. En todo caso, señoría, se hai calquera discusión ou calquera falta de servizo correcto, non teña dúbidas de pasarma directamente a min, porque me farei cargo desa investigación. Moitas grazas, señoría.
Moitas grazas, presidente. Ten a palabra o señor Méndez Romeu.
Señor Feijóo, fálame vostede do presidente Aznar. Gústame, gústame esa lembranza. ¿Lembra vostede exactamente o que fixo o señor Aznar? Chegou a acordos cos grupos nacionalistas nun exercicio de diálogo moi sorprendente, sobre todo lembrando cales eran as circunstancias políticas da época. ¿E agora vostedes están en condicións de lograr ese tipo de acordo? Normalmente, señor presidente, recóllese o que se sementa. Vostedes sementaron autoritarismo, e agora teñen dificultades para entenderse. Pero se o vimos onte aquí, ¿que me conta vostede de anécdotas, se onte rexeitaron 600 veces outros tantos problemas xerais do país? ¿De que quere que lle falemos realmente, señor Feijóo? ¿De acordos de gobernabilidade de España? Teñen vostedes a responsabilidade de conseguir a gobernación, non os que non gañamos as eleccións. E esa responsabilidade teñen que exercela do único xeito posible, que é pactando. ¿Ou xa están renunciando anticipadamente a formar Goberno? Porque iso é o que se deduce, a impotencia que transluce. ¿Ou acaso está pedindo vostede que os que levamos defendendo un programa alternativo lle entreguemos agora gratis a gobernación, porque vostedes non son quen de conseguir acordos neste país? Señor Feijóo, ¡a soberbia dos gobernos autoritarios agora lles está pasando factura! [[Aplausos.]] Pero mire, vostede quería falar de cuestións xerais, pois imos a cuestións xerais. Asuntos sociais: os usuarios demandan axuda no fogar, transporte adaptado e centro de día. Retiraron o financiamento de axuda no fogar que se presta nos concellos; limitan o número de horas de transporte para que a xente non asista; subiron as taxas, que chegan a ser o 80 % da pensión. Señor presidente, tramitación da Risga, 6 meses. ¿E mentres a xente como vive?, ¿que se apañe? Taxas disuasorias nas residencias. Aumentos do 40 % e nalgúns casos do 300 % e do 400 %. Claro, agora hai prazas libres, ¡non porque haxa exceso de oferta, senón porque a xente está retirando as persoas maiores de residencias que non pode pagar! Vostedes inventaron unha nova categoría social: a categoría dos que teñen dereito á dependencia pero non reciben prestación. Agora hai dereitos pero non se poden exercer, ¡iso si que é unha novidade! ¿Sabe como se chama iso? Maquillaxe estatística. Señor Feijóo, creo que vostede debería de ter máis humildade, e precisamente debería de tela como consecuencia dos resultados e aceptar que hai un certo grao de emenda ás políticas que estiveron levando. E a partir de aí, se quere falar, van ter que empezar a facer modificacións de fondo...
Remate, por favor.
...nas políticas fundamentais, se non, vexo moi difícil que con vostedes se poida seguir levando adiante a gobernación deste país.
Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, recordábame vostede a historia de España do ano 1996, onde o señor Aznar, candidato, se converteu en presidente despois de chegar un acordo con Convergència i Unió e o PNV. Efectivamente, viña do acordo anterior que tiña o señor Felipe González con Convergència i Unió e o PNV. [[Murmurios.]] Señoría, ¿a vostede parécelle ben que poidamos pactar cos nacionalistas independentistas de Cataluña? ¿Si ou non? Señoría, di que o que saca os ventos recolle as tempestades... ou a semente que recollamos.... Mire, señoría, debería vostede mirar no seu lado o que recollen. ¿Vostede cre que é normal que o Partido Socialista xa non sexa alternativa de Goberno na maioría das comunidades autónomas de España, que non sexa alternativa de Goberno na maioría das cidades de España, que non sexa alternativa de Goberno aquí, en Galicia, e que non sexa alternativa de Goberno en España? ¿Que fixeron vostedes para que Podemos se converta na segunda forza en Galicia e na terceira forza en España? ¿Non cre, señoría, que iso deberiamos de miralo entre todos? [[Murmurios.]] ¿Non cre, señoría, que isto dos acordos deberiamos de miralo entre todos? Acabamos de ofrecerlle un acordo, señoría. Agora, na sesión dos senadores, acabamos de ofrecerlle un acordo: votar o Grupo Parlamentario Popular e o Partido Socialista todos os senadores que propoñemos, e vostede rexeitouno. [[Murmurios.]] ¿Exactamente que é o que pretende, señoría? ¿Por que intenta dicirlles aos galegos que non queremos chegar a acordos, se lle propuxemos votar os senadores de común acordo?
Perdón, presidente.
...alá vostedes e a súa conciencia, señoría. Nós imos seguir traballando por Galicia, que é o noso compromiso.
Silencio, por favor.
Señorías, se os deputados do Partido Socialista non coñecen as conversas, é un problema do Partido Socialista, non é un problema do Grupo Parlamentario Popular. [[Aplausos.]] Mire, señoría, nós imos seguir propoñendo acordos. ¡Alá vostedes se non os queren tomar! Din vostedes o dos comedores escolares. Vostede era conselleiro cando as escolas infantís, os seus comedores, se externalizaron todos. Vostede era conselleiro do Bipartito. ¡Todos os comedores das escolas infantís! Vostede sabe que o criterio do Partido Socialista en Asturias...
Señora Gallego.
...para adxudicar un comedor exclusivamente é o criterio económico. O cen por cento do valor, criterio económico, Goberno de Asturias. Señoría, creo que na situación en Galicia en relación, por exemplo, coa Risga non volve vostede contarnos a verdade, porque na Risga estamos coa lista de espera en torno a cero, e acabaremos o ano no entorno de cero. É dicir, dende que chegue o expediente á Xunta de Galicia ata que se dá unha axuda da Risga, estamos a final de ano con lista de espera cero.
¡Silencio, por favor!
Mire, señoría, eu o que si lles ofrezo aos galegos é ser fiel ao mandato que nos deron: dar estabilidade en Galiza, ter uns presupostos aprobados o 1 de xaneiro, baixar o imposto da renda dos galegos, baixar o imposto de sucesións e doazóns para o 99 % dos galegos, poñer imposto cero para todas as transaccións no rural, e, señoría, o que si lle digo é: [[Murmurios.]] pensen vostedes o que van facer neste momento histórico. Con Galicia, ¡alá vostedes o que fan despois das eleccións! Pero con España, pensen vostedes que van facer. En todo caso, señoría, ao que aspira Galicia é a non estar na situación de inestabilidade [[Murmurios.]] da inmensa maioría das comunidades autónomas. Polo tanto, este grupo ao que aspira en Galicia, dentro do tempo que corresponda ata a finalización da lexislatura...,
Silencio, por favor.
...é a ofrecer un goberno estable, porque, como vostede se pode imaxinar, gobernar entre vostedes e Podemos non creo que sexa a solución de Galicia. Moitas grazas, señoría.
Moitas grazas, presidente. Continuamos co desenvolvemento da orde do día, co punto 2, de textos lexislativos. Debate e votación do Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno.
Mantéñense para o Pleno emendas do Grupo Mixto, do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Parlamentario Socialista. [[Murmurios.]] Por favor, prego silencio. Para a presentación do Ditame da Comisión, ten a palabra o presidente da Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, don Agustín Baamonde Díaz. [[Murmurios.]] Silencio.
Moi bo día, señorías. O proxecto de lei ao que fixo referencia a señora presidenta tivo entrada no Rexistro do Parlamento o 2 de outubro de 2015. A Mesa do Parlamento dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia do 7 de outubro e a apertura do prazo de presentación de emendas. Así mesmo, oída a Xunta de Portavoces, acordou a súa tramitación pola Comisión 1ª Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior. As emendas á totalidade foron cualificadas pola Mesa da citada Comisión 1ª o 27 de outubro de 2015, e publicadas no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia o 28 de outubro de 2015. Os grupos parlamentarios Mixto, da Alternativa Galega de Esquerda e do Bloque Nacionalista Galego presentaron cadansúa emenda á totalidade, que foron rexeitadas na sesión plenaria do 10 de novembro de 2015. As emendas ao articulado presentadas, debidamente cualificadas pola Mesa da Comisión 1ª, foron 289 emendas; concretamente 25 do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, 7 do Grupo Parlamentario Popular, 62 do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, 43 do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda e 153 do Grupo Mixto. A Comisión 1ª, na sesión do día 20 de novembro, designou os seguintes ponentes: polo Grupo Parlamentario Popular de Galicia, dona Paula Prado del Río como titular e don Jacobo Moreira Ferro como suplente; polo Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, don José Luis Méndez Romeu como titular e dona María Soledad Soneira Tajes como suplente; polo Grupo da Alternativa Galega de Esquerda, dona Yolanda Díaz Pérez como titular e don José Javier Ron Fernández como suplente; polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, dona María Tereixa Paz Franco como titular e dona Ana Belén Pontón Mondelo como suplente; polo Grupo Mixto, dona Consuelo Martínez García como titular e dona Carme Iglesias Sueiro como suplente. A sesión constitutiva da ponencia tivo lugar o 23 de novembro, e logo de sucesivas xuntanzas a Comisión 1ª, na sesión do día 11 de decembro, aprobou o seu ditame con todas as recomendacións feitas pola ponencia no seu informe. O ditame estrutúrase nun título preliminar e tres títulos, ademais do título relativo ao réxime sancionador. Ata aquí, señorías, o percorrido deste texto lexislativo na Comisión 1ª que eu presido, e que hoxe someto á consideración plenaria. Máis nada e moitas grazas, señora presidenta.
Moitas grazas, señor Baamonde. Rolda dos grupos parlamentarios para fixar a súa posición sobre o ditame e, se é o caso, defender as emendas mantidas. Polo Grupo Mixto, ten a palabra a señora Martínez García.
Grazas, presidenta. Bo día a todas e a todos. Primeiro quero empezar por manifestar que o traballo en ponencia deu lugar ao enriquecemento do texto, xa que se aceptaron ou transaccionaron varias emendas da oposición. Pero aínda así mantén algún texto mellorable e outro co que manteño unha total discrepancia. Das transaccións propostas, non acepto a transacción número 11, da emenda 88 co artigo 10, e a transacción 17, da emenda 108 co artigo 22. Ademais, manteño algunhas das emendas que foron rexeitas. Así, no artigo 2, principios reitores, manteño a emenda 45, principio de normalización lingüística, impulsando a valorización e normalización do uso do galego na actividade administrativa e na sociedade. A situación de vulnerabilidade na que se atopa o noso idioma debe de mover o Goberno a que a normalización lingüística sexa un principio reitor de calquera actividade da Administración. Tamén manteño no mesmo artigo a emenda 48, o principio de igualdade de xénero, promovendo políticas a prol da igualdade efectiva de dereitos entre homes e mulleres, a prevención e loita contra calquera forma de violencia de xénero, e establecendo todas as medidas necesarias para garantir a protección das mulleres vítimas de violencia de xénero e ás persoas do seu contorno afectivo. O portal de transparencia é un lugar idóneo para traballar a prol da igualdade e no rexeitamento da violencia machista sempre que o Goberno non teña unha actitude machista. Manteño a emenda 54 ao artigo 3, ámbito subxectivo de aplicación, ao considerar que os colexios profesionais de colexiación obrigatoria deberían quedar dentro do ámbito desta lei. O mesmo ocorre coa emenda 55, que inclúe as fundacións públicas, e a emenda 57, que inclúe as entidades relixiosas; e máis tendo en conta a inxente cantidade de cartos públicos que recibe a Igrexa Católica. Debo lamentar que no novo artigo 4 bis non se incluíse a avaliación do cumprimento das obrigas en materia de transparencia. Calquera lei debe poder ser avaliable, e a dita avaliación debe ser obrigatoria, xa que é a única maneira de corrixir erros e eivas e introducir as melloras que sexan necesarias para a súa aplicación. En canto ás obrigas de información, manteño as emendas 69, 71 e 76. A 69 fala dos contratos e concertos establecidos coas entidades privadas, incluídos os contratos de colaboración público-privada, as privatizacións, externalizacións e subcontratacións dos servizos deben aparecer no portal de transparencia. Son cartos públicos postos en mans privadas para prestar servizos á poboación; polo tanto, a transparencia debe ser absoluta tanto no que se refire ao uso dos cartos públicos como á calidade dos servizos prestados. A emenda 71 fala sobre as directrices, instrucións, acordos, circulares ou respostas a consultas presentadas por particulares ou outros órganos na medida en que supoñan unha interpretación do dereito ou teñan efectos xurídicos para a cidadanía. Entendo que calquera consulta cidadá que poida ter repercusión no resto da cidadanía –a súa resposta–, que xere dúbidas na cidadanía, debería de ser exposta neste portal de transparencia. Tamén deberían constar as listas de espera estruturais e non estruturais do noso sistema sanitario público e tamén dos centros sanitarios e sociosanitarios que manteñen actividade concertada coa Administración. Manteño tamén a emenda 78 ao artigo 8 sobre obrigas de relevancia xurídica. As resolucións administrativas e xudiciais que poidan ter relevancia pública, e as resolucións xudiciais firmes que afecten as persoas obrigadas ao cumprimento desta lei, por razóns do exercicio das funcións e responsabilidades que no seu caso e en virtude se lles atribúan, deben de aparecer no portal de transparencia. Falamos de sentenzas firmes con relevancia pública, é dicir, esta emenda só afirma que se denunciará publicamente a calquera cargo público que incumpra a lei no cumprimento das súas responsabilidades públicas causando un impacto de calquera tipo na sociedade. E ante esta falta de compromiso na denuncia de quen infrinxe a lei, no artigo 9.c)recóllese unha maligna intención en relación cos sindicatos. A emenda 23 propón unha redacción referida a este tema. O que debe aparecer é o número de persoas liberadas institucionais existentes, agrupadas segundo a organización sindical á que pertenzan, as funcións que realizan e o cómputo anual das horas empregadas e os custos asociados a estas liberacións. Ir máis alá, cunha relación nominal e a expresión que consta no texto de "todos os custos que orixinan", indican un concepto antidemocrático das relacións laborais, que entende a representación sindical como un gasto en contra dos intereses da Administración e non como un dereito fundamental da clase traballadora. E este interese na transparencia dos liberados e liberadas institucionais contrasta coa negativa a aceptar a emenda 85, que di que se expoña a relación de empregadas e empregados públicos que teñan autorizada a compatibilidade para un segundo posto ou actividade no sector público, ou recoñecida compatibilidade co exercicio de actividades privadas, ou a emenda 87, para que se faga público o número de persoas que traballan na Administración a través de empresas externas baixo calquera fórmula de contratación pública e os convenios de aplicación de cada unha delas. Os galegos e as galegas temos a obriga e temos o dereito de coñecer en qué e cómo pacta eses concertos, eses acordos e eses contratos a Administración coas empresas, qué condicións son as que se pactan para os traballadores das empresas e cales son as condicións laborais que rexen as relacións destes traballadores que prestan servizos públicos a través de empresas privadas. Non acepto a transacción número 11 ao artigo 10, porque o que pretende a miña emenda 88 é establecer que a información sobre os orzamentos debe ser comprensible e doadamente avaliable pola cidadanía. Non se trata de dar moitos datos, non se trata de que todos os datos dos orzamentos aparezan sen máis na páxina da transparencia. Trátase de que eses datos poidan aparecer dunha maneira avaliable, comparable, e de que se poida facer unha avaliación por parte da cidadanía de cal era o orzamento inicial, cal foi a súa aplicación e cal é o resultado do orzamento final real. Manteño tamén as emendas 95 e 98 ao artigo 13 sobre obrigas de información na concesión de servizos públicos, que é extensible a concertos, convenios e calquera fórmula de contratación pública. Pretenden estas emendas que en calquera fórmula de concesión ou contratación de servizos públicos deben constar as cláusulas de responsabilidade social corporativa, as medidas a prol da igualdade de xénero e da conciliación da vida laboral e persoal, as medidas en prevención e loita contra a violencia de xénero e o acoso laboral e o convenio de aplicación. A loita contra a violencia de xénero quere unha implicación clara da Administración en todos os ámbitos da vida pública; polo tanto, débese empezar por incluír cláusulas nos contratos que avalíen as políticas de igualdade. Dicíao onte e vólvoo dicir hoxe: aquí vólvese insistir por parte do Partido Popular en non exixir das empresas que traballan para a Administración pública políticas de igualdade de xénero, políticas de igualdade salarial entre homes e mulleres, políticas contra o acoso laboral e sexual nas empresas, políticas de responsabilidade social corporativa; medidas que están na lei e que deberían ser obrigatorias para calquera empresa que concerte servizos coa Administración pública. É imprescindible que conste o convenio de aplicación a estes traballadores de empresas que traballan para a Administración pública, porque non é o mesmo –e mirabámolo agora falando dos comedores escolares– facer contratos con empresas por prezos irrisorios, que a Administración sabe que xa non van dar para cubrir as obrigas que ten a empresa cos seus traballadores e traballadoras. E, polo tanto, é a propia Administración a que, coas súas políticas e os seus concertos, está promovendo o despedimento de traballadores e traballadoras nas empresas que son concesionarias de servizos públicos. En canto á transacción 17, en relación coa emenda 108, non a podo aceptar ao non constar os puntos d)e f) da emenda. O punto d)dicía: " O persoal solicitante da información ten dereito a recibila dentro dos prazos máximos establecidos pola lei." ¡Como unha lei que se está aprobando se nega a recoller que a cidadanía ten dereito a recibir a información que solicita dentro dos prazos que a propia lei establece! Así como o punto f) que di: "Coñecer os motivos polos que non se lles facilita a información total ou parcialmente e tamén aqueles polos que non se lles facilita a dita información na forma ou formatos solicitados". Se non constan estes puntos, a lei é inútil, xa que os cidadáns non poden exixir o seu cumprimento. O mínimo que se lle pode dicir a un ou unha cidadá que solicita unha información e non se lle outorga, non se lle dá, non é que pase o tempo e o cidadán ou a cidadá teña que adiviñar que non lle van contestar, senón que esa negación a dar unha contestación ten que estar xustificada ante o cidadán ou a cidadá que pida a información. Porque só así pode reclamar ou pode replantexar a súa petición en función de cales sexan os problemas para que se lle poida contestar. Se a isto unimos o sentido negativo do silencio administrativo recollido na liña 5 do artigo 25, estamos outra vez ante unha unha lei propaganda que o Partido Popular non pensa desenrolar. As solicitudes de información da cidadanía non poden ser despachadas cun silencio administrativo, a negación da información debe ser excepcional e estar probadamente xustificada, dando a oportunidade á persoa reclamante de presentar alegacións. Por iso manteño as emendas 111 e a 112, que regulan a inadmisión das solicitudes e a admisión parcial das mesmas. Manteño as emendas 117 e 118 sobre o Consello Galego de Transparencia, aínda que acepto a transacción que se presentou, porque inclúe dentro deste consello que será a oficina do Valedor do Pobo ou o Consello de Contas. O importante é recoller as competencias, composición, funcións e a capacidade para a actuación dos altos cargos. No texto da ponencia non constaba nada disto, e polo tanto alégrome de que polo menos se acepte a aparición do Consello de Contas neste órgano. Non é aceptable a aliña 3 do artigo 40, polo que manteño as emendas 127 e 128. Ningún alto cargo pode ter en por si ou por persoa imposta participacións directas ou indirectas en empresas que perciban ou non subvencións públicas, ou traballen ou non para a Administración. Un alto cargo no pode ter intereses económicos en negocios, pois é unha persoa susceptible de dispoñer de información privilexiada e anticipada. Manteño tamén as emendas 131, 132 e 133, que establecen as infraccións por incumprimento da súa obriga de información en materia de transparencia. Máis alá da transparencia sobre incompatibilidades, negocios, ingresos, o cumprimento da lei debe tamén sancionar os incumprimentos en canto aos seus deberes de información e transparencia coa cidadanía. Remato coa emenda 140, que manteño, pois considero que as infraccións moi graves e graves reguladas nesta lei que causaran dano á facenda pública, ou aos dereitos fundamentais da cidadanía, e as súas sancións, non prescriban para os efectos establecidos nesta lei. E aínda que aceptei a transaccional á disposición transitoria primeira, creo que debería de engadirse unha aliña 3 nesta disposición, que garantira o acceso a información referida a actuacións previas á entrada en vigor desta lei, que será facilitada a quen así o solicite, porque ao non constar, aínda que ese en principio é o espírito da ponencia, non se ofrece esa información á cidadanía. Polo tanto, por estes motivos, sobre todo, por eses motivos que considero discriminatorios, que non favorecen fundamentalmente a transparencia, o dereito da cidadanía a reclamar ante a negación dunha información, e tamén pola discriminación e a mala fe que hai no artigo que se refire á transparencia das organizacións sindicais e a falta de transparencia das organizacións relixiosas, vou absterme no ditame deste proxecto de lei. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, a señora Paz.
Grazas, señor presidente. Bos días, señoras e señores deputados. Quixera comezar esta intervención por lembrar que hai algo máis dun mes –un mes e doce días– debatiamos a toma en consideración deste proxecto de lei, no que este Grupo Parlamentario –ademais doutros– formulaba unha emenda de devolución por estar radicalmente en contra do seu contido no sentido de que considerabamos que era absolutamente insuficiente para dar resposta ás necesidades de transparencia da sociedade actual. Non vou reproducir aquel debate, por suposto, neste trámite da aprobación deste proxecto de lei, pero si farei con posterioridade mención a algún dos elementos que considerabamos como claves naquela intervención. Digo isto porque o texto que hoxe se somete á consideración deste Pleno ten mudado substancialmente no trámite de ponencia. E quixera neste momento, como xa fixen na comisión, poñer de manifesto que neste caso houbo unha disposición por parte da señora Prado e do Grupo Parlamentario Popular, practicamente diría sen precedentes, para intentar chegar a acordos en distintos ámbitos; o cal creo que modestamente propiciou que teñamos un proxecto de lei de moita máis calidade, de moita máis capacidade para os cidadáns e as cidadás para exercer realmente o seu dereito á información, á transparencia e para o bo goberno. Nese sentido, teño que manifestar que se aceptaron emendas –e que se transaccionaron tamén, pero quería empezar polas que se aceptaron– que non son meramente cosméticas nin son insubstanciais, senón que cambian substancialmente o contido inicial deste proxecto de lei. Se me permiten, quixera especialmente facer mención ás emendas que se aceptaron deste grupo parlamentario; á referida, por exemplo, ao artigo 17, na que se introduce a obriga de dar información en relación cos convenios urbanísticos, que agora mesmo seguramente non, pero no pasado –e pode que no futuro– foron elementos moi importantes que deron lugar a prácticas corruptas. E a través desta emenda que se acepta do noso grupo obrígase a que de todo o relativo aos convenios urbanísticos, incluídos propietarios dos terreos etc., teña que facerse pública esa información. Tamén nos parecen especialmente relevantes as emendas que se aceptaron literalmente deste grupo en relación coas actuacións dos gobernos en funcións, que quedan moi delimitadas, non só a través de emendas que se aceptaron directamente, senón tamén de transaccións –unha mesmo incorporada no último momento a este texto que hoxe imos aprobar–. De tal maneira que, por exemplo, estando en funcións, un goberno non pode aprobar ningún tipo de resolución que poña fin a un procedemento de aprobación ou de denegación de plans que teñan que ver con normativa territorial ou ambiental, que dende logo tamén foron elementos que neste país teñen motivado bastantes controversias en relación con este asunto. Tamén pola vía de transaccións, non só con este grupo senón cos outros grupos parlamentarios, creo que se acadaron avances moi significativos neste proxecto de lei. Habería que empezar case por dicir que o primeiro avance hai que circunscribilo ao que é o ámbito de aplicación desta lei, que empezaba sendo un ámbito de aplicación practicamente restrinxido á Administración pública, aos seus entes instrumentais e a algún que outro elemento máis, como as organizacións políticas, sindicais etc., e finalmente, grazas ás transaccións ás que se chegaron ao longo da ponencia, temos dous elementos clave que se introduciron: un, o que ten que ver coa obriga de publicidade activa, que digamos que se mantén máis no ámbito do público; e outra, a obriga de publicidade pasiva, é dicir, do dereito que temos os cidadáns de solicitar información en relación con determinados aspectos, que practicamente se estende a moitos ámbitos que estaban inicialmente excluídos do ámbito da aplicación desta lei. E a min, por exemplo, nese sentido paréceme que é especialmente relevante o que introducimos no artigo 4 de que a obriga de subministrar información atinxe a todas as persoas físicas e xurídicas que contratan coa Administración, é dicir adxudicatarias de contratos coa Administración, ou a todas as persoas físicas e xurídicas beneficiarias de subvencións públicas, de cartos públicos, por parte da Administración. Porque, efectivamente, diciamos no debate de totalidade que, tendo en conta que a día de hoxe as actuacións públicas provocan que gran parte dos cartos públicos acaben derivando, a través da súa xestión ou de subvención, a empresas ou a entidades privadas, non podiamos permitir que un volume tan grande de recursos públicos quedase fóra de ningún tipo de control por parte da cidadanía. Tamén consideramos que se produciron avances relevantes a través da introdución de transaccións cos grupos da oposición en relación coa transparencia do funcionamento da Administración. A min paréceme que, por exemplo, introducir a obriga de publicar as axendas institucionais dos membros da Xunta de Galiza e das persoas que ocupan altos cargos é un elemento que avanza bastante na transparencia; igual que a incluída no artigo 8, na que se obriga á publicación da relación circunstanciada e motivada dos procedementos de elaboración de anteproxectos de lei e de disposicións administrativas de carácter xeral, porque iso permite facer por parte da cidadanía un maior seguimento da produción normativa das administracións públicas. E tamén consideramos que se produciron algúns avances en relación co que poderiamos definir a segunda parte da lei, que é a que ten que ver co bo goberno, fundamentalmente en que diciamos no debate de totalidade que había determinadas obrigas dos altos cargos, como por exemplo a publicidade das declaracións de bens e intereses, que quedaban excluídas da obriga de publicidade. Cremos que coa transacción que se introduciu se preserva adecuadamente a seguridade das persoas afectadas por ese dereito de publicidade ao mesmo tempo que se introducen criterios de maior transparencia nese ámbito. E finalmente, outra cuestión que me parece importante e que se modificou –hai máis, pero o tempo é limitado– é que inicialmente se establecía que a obriga de publicidade comezaba despois da entrada en vigor desta lei, co cal todas as actuacións anteriores quedaban excluídas, e creo que resolvemos adecuadamente esta cuestión sen colapsar a Administración a través dunha transacción que consiste en que efectivamente a publicidade activa entra en vigor coa entrada en vigor desta lei pero a cidadanía ten dereito a solicitar documentación de todos aqueles negocios e actuacións previas á entrada en vigor desta lei, co cal creo que o resolvemos dunha forma bastante adecuada. Dito isto, quixera manifestar que había dúas ou tres cuestións no debate de totalidade que para o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego eran fundamentais. Unha seguramente non a poderiamos ter resolto neste Parlamento, porque tiña que ver con que considerabamos que unha lexislación en materia de transparencia debería adaptarse ás convencións internacionais que consideran que esta xa debería de ter o tratamento dun dereito fundamental. Pero xa digo que non vou facer causa dese asunto porque non está este Parlamento en condicións de modificar esa situación. Pero si que hai unha cuestión que para o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego é especialmente importante e que non demos resolto na ponencia. Ten que ver con que este proxecto de lei, igual que a lei aprobada no Estado e que xa entrou en vigor, establece o silencio administrativo negativo en relación co dereito de petición, ou co dereito de solicitude de información por parte da cidadanía. E iso, ademais, non ten ningún tipo de consecuencia sancionadora nesta lei. Xa o dicía a señora Martínez: establecemos un réxime sancionador nesta lei moi completo para moitos ámbitos que regula esta lei pero sen embargo non existe ningún réxime sancionador para aquelas persoas que deliberadamente incumpran ou vulneren o dereito á información dos e das cidadás utilizando sen ningún tipo de motivación ou sen ningún tipo de xustificación o silencio administrativo como unha forma de denegar o dereito de acceso á información. A nós, aínda que isto poida parecer que non ten importancia, parécenos especialmente relevante. Porque, fronte a iso, ás cidadás e aos cidadáns só nos queda unha vía, que é facer un recurso previo ante ese comisionado que crea esta lei para velar polo cumprimento dos dereitos en materia de transparencia, e, se non, recorrer á Administración de xustiza para facer valer o seu dereito. ¿E por que isto é especialmente grave? Pois porque digamos que temos uns antecedentes neste país de falta de cultura de transparencia que ten motivado que xa tendo en vigor unha Lei de transparencia, desde logo infinitamente máis limitada que a que temos agora mesmo, pero incluso sendo moito máis limitada, dándolles moitos menos dereitos ós e ás cidadáns, nin sequera se cumpría con eses mínimos. E, polo tanto, creo que este asunto é moi importante se de verdade cremos que ten que haber unha lei en materia de transparencia que realmente respecte os dereitos dos cidadáns en relación co dereito á información, co dereito a fiscalizar dalgunha forma a actuación dos poderes públicos e de fiscalizar cal é o destino dos recursos públicos. En materia de transparencia, eu diría que esta é a discrepancia fundamental que mantén o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego en relación con este proxecto de lei. No que ten que ver coa segunda parte da lei, que é o bo goberno –por entendernos entre os deputados e as deputadas–, a pesar de que tamén aí nese ámbito se teñen producido importantes avances, como xa dixen con anterioridade, segue habendo unha cuestión que para nós é importante sobre todo tendo en conta a situación e a percepción que vivimos da cidadanía en relación cos cargos públicos, en relación co que se deu en chamar as portas xiratorias e coa relación entre o público e o privado. Somos plenamente conscientes de que hai aspectos do que chamamos as portas xiratorias que non imos poder regular na súa totalidade desde o Parlamento galego, pero si, por exemplo no que ten que ver coas incompatibilidades dos altos cargos, nós mantemos unha emenda de suprimir a compatibilización da actividade docente dos altos cargos con carácter permanente. Nós non dicimos que ocasionalmente se poida impartir un máster, unha clase, unha conferencia, pero si que discrepamos en que iso se habilite legalmente con carácter permanente. Tamén mantemos unha emenda debido á nosa discrepancia co artigo no...
Vaia rematando.
...que se establece, no seu punto primeiro, unha carencia, un prazo de carencia de dous anos para aquelas persoas que ostentaron cargos públicos para volver á actividade privada relacionada co seu cargo, e, sen embargo, nós discrepamos con que se manteña o punto 2 neste artigo, que exceptúa do disposto na anterior epígrafe as persoas que xa desempeñaran ese posto con anterioridade. Ou tamén consideramos que a limitación que se establece no punto 3 do artigo 42 de que si que se poida volver a unha empresa ou a unha entidade coa que en función do seu cargo tivese relación estando á fronte do Goberno sempre que non teña máis dun 10 % de participación...
Remate, por favor.
...nesa empresa, por exemplo, parécenos que habería que eliminalo, porque, efectivamente, non é o mesmo ter o 10 % dun bufete de avogados normal e corrente de Ourense ou dunha mercería de Ourense que ter o 10 % de ACS, ¿non? –creo eu–, ou de Acciona. Creo que a ninguén se nos escapa que esa é unha cuestión bastante relevante. Por iso, finalizo dicindo que este grupo parlamentario modifica a súa posición inicial en relación con esta lei que manifestamos no debate de totalidade, que era de total oposición e que mesmo pediamos a súa devolución ao Goberno para elaborar unha nova lei, por unha posición de abstención, valorando moi positivamente os avances que se introduciron tanto pola aceptación como pola transacción de emendas dos distintos grupos parlamentarios, valorando nesa medida o esforzo realizado pola ponente do Partido Popular, pero manifestando que quedan tres ou catro elementos que para nós son esenciais e que fan que non poidamos prestar o noso total apoio a este texto. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Señor Ron.
Bo día a todos e a todas. Comezaremos, antes de máis, a falar dos antecedentes deste proxecto de lei que hoxe discutimos. O texto inicial, como xa se avanzou polas voceiras que me precederon, ofrecía un denso mosaico de eivas e serias limitacións nos obxectos, nos principios, nas definicións e no alcance do que debe ser a provisión do dereito básico á información por parte das administracións públicas, aspectos que provocaran a nosa emenda de devolución á totalidade, pois, en esencia, nese texto só viamos unha especie de declaración de boa vontade do que debe significar abrir a caixa negra dos aparellos burocráticos. Onde debían rexer con plena forza os principios de apertura, participación e democratización viamos ancorados os de peche, exclusión e opacidade selectiva. Era un texto que emanaba dunha especie de facer ver que facemos, sen facer, empregando unha terminoloxía de moda, "transparencia", como unha especie de panacea que só por nomeala xa contribuiría a termos un goberno aberto, democrático e participativo. Iso con respecto a ese texto inicial. Entendemos, ademais, que detrás desa formulación latexaba a Lei 19/2013, do 9 de decembro, de transparencia, acceso á información pública e bo goberno, do Estado, unha lei que non pode representar, tal e como está hoxe, unha boa lei, plenamente garante do dereito de acceso á información pública, porque non se procedeu a unha revisión simultánea da Lei orgánica de protección de datos e do seu regulamento, o que fai que ambas as leis colisionen, e nesa colisión o que perde é o dereito de acceso de información á cidadanía. Si destacaremos o que xa fixeron as voceiras que me precederon. O traballo realizado en ponencia e a correcta disposición do grupo que sustenta ao Executivo favoreceu unha mellora e unha corrección de moitas das eivas que detallaramos logo da devolución á totalidade, se ben, como diciamos, con respecto a eses tres principios de peche, exclusión e opacidade selectiva, consideramos que aínda quedan aspectos que permanecen no proxecto de lei actual. Vou falar dalgúns dos aspectos que aínda merecen unha reflexión por parte de todos e de todas nós. Por exemplo, no artigo 4 bis, fomento da cultura da transparencia, existe ao noso entender a confusión de que o bo goberno ou un goberno aberto é sinónimo de goberno electrónico, mais analistas internacionais expertos en materia de goberno aberto e transparencia activa sinalan que o goberno electrónico é necesario, si, pero que non pode garantir por si mesmo o bo goberno e a participación da cidadanía na xestión dos asuntos públicos, aspecto que para AGE é fundamental e que é consecuencia natural do dereito de acceso á información. Porque bo goberno significa poder, mentres que un goberno electrónico é simplemente xestión. Cómpre, ademais, lembrar que Tim Berners-Lee, o pai da web, dicía que a información ten que ser sempre entendible e expresada de forma concreta, tanxible, porque non existe sinonimia entre ampliación da información en poder do público e o seu acceso. Hai evidencias sobradas que demostran que se están introducindo barreiras legais, dixitais e institucionais no acceso á información que violentan o dereito de información e de participación da cidadanía, incluso en países con marcos lexislativos en principio a favor, como acontece –xa se dixo e xa dixen– no Estado español coa lei mencionada anteriormente. Para empoderar a cidadanía, a accesibilidade lingüística ten que ser unha realidade no sentido de ofrecer a información en datos organizados e estruturados, porque os datos non organizados non son información. De aí o que xa se mencionou: a necesidade de procesos de avaliación, de procesos de participación con respecto a todo o que se pretende ofrecer nese fomento da cultura da transparencia. Destacaremos, ademais, que unha das nosas emendas facía unha ancoraxe especial nos artigos 20 e 23 da Constitución española, recollendo 19 dereitos humanos ou o Convenio das Nacións Unidas e o Convenio europeo para a protección dos dereitos humanos e liberdades fundamentais, onde se define precisamente o dereito á información como un dereito humano básico, estreitamente vinculado á participación da cidadanía na vida pública. Iso para nós é fundamental. De aí a nosa emenda número 2, onde introduciamos textualmente o dereito de participación, en estreita consonancia coa nosa emenda número 3 –esta si transaccionada–, onde definiamos os principios que ao entender de AGE deben caracterizar unha lei de transparencia e bo goberno: relevancia da información, transparencia, libre acceso á información, responsabilidade, non discriminación tecnolóxica, veracidade, gratuidade, normalización lingüística e participación cidadá. Entendemos que non se pode pretender recoller como principios, como si se fai na transaccionada, a participación cidadá, pero logo non darlle de forma efectiva unha concreción real a esa participación, porque o segredo é unha das formas que limita precisamente esa participación. O segredo –e vou falar un tanto deste concepto, porque estase convertendo nunha forma de regulación gobernamental–, o exceso de segredo ten consecuencias negativas sobre o interese xeral, e mesmo sobre o interese nacional, porque, ademais, impide a rendición de contas e o público non pode involucrarse en debates que son esenciais para a súa vida. Nós entendemos que o segredo debe limitarse aos casos estritamente precisos; se non, o acceso á información quedaría reducido case a información meramente administrativa. AGE defende a presunción de divulgación de toda información para toda a cidadanía, para que poida estar realmente informada e poida participar na vida pública. De feito, hai un aspecto fundamental: o segredo tamén afecta as vidas das propias persoas, porque temos dereito a acceder aos datos que a Administración pública ten sobre nós, e poder verificala e poder corrixila, porque sabemos que existen listas negras, sabemos que existen listas negras sobre persoas, e, polo tanto, temos dereito a acceder plenamente. O segredo non pode estar sobre as nosas vidas e sobre a información que a propia Administración pública ten sobre nós, e loxicamente tampouco pode intervir noutros aspectos que son fundamentais para coñecer que está facendo o Goberno sobre determinados aspectos. De aí que o segredo non pode ser unha forma de goberno, pois, en aras desa forma que nós definimos como opaca, moitas das cuestións que afectan o establecemento de acordos nas prácticas de privatización de servizos públicos quedan fóra. Reducir o segredo e a opacidade da caixa negra da burocracia implica ampliar a prevención contra a corrupción e afortalar a saúde democrática. Ese é, fundamentalmente, o sentido da nosa emenda número 9, e non outros que se airearon por aí. E vai en consonancia coas eivas que nos sitúan baixo a Lei 19/2013, onde o artigo 14 recolle ata doce casuísticas que permiten a exclusión do dereito de información e o segredo. E tamén vai en consonancia coas emendas que mantemos aquí, por exemplo a emenda número 6, ao artigo 3, apartado e) Ou nós, que pedimos que a publicidade, que o rexistro de bens patrimoniais dos altos cargos deixe de ser reservado e pase a ser público. Ou ben as declaracións patrimoniais, porque entendemos o que se dicía, que no bo goberno e precisamente nese goberno aberto que queremos favorecer pois non poden existir zonas opacas, sobre todo se non hai nada que ocultar. Con respecto a outras emendas que mantemos vivas neste debate, nós entendemos fundamental, por exemplo, a emenda número 13, ao artigo 24.4. Cando o texto mantén que a persoa solicitante non está obrigada a motivar a súa solicitude de acceso á información, porén poderá expoñer os motivos polos cales solicita información e que poderán ser tidos en conta, nós entendemos que non procede; por iso diciamos claramente que non debe motivar a súa solicitude, porque sabemos perfectamente –e existen probas evidentes no sistema normativo– que, cando algo se converte en facultativo por parte da Administración pública, ao final convértese en obrigatorio, e nós por iso dicimos que non pode figurar ese aspecto aí. Do mesmo xeito que xa se comentou, no artigo 25.5, cando se di: "Transcorrido o prazo para resolver sen que se ditase e notificase resolución expresa, entenderase que a solicitude foi desestimada", nós entendemos que isto é un ataque, é unha vulneración de dereitos, porque temos que ter en conta que xa a nivel de Estado máis do 50 % das solicitudes hoxe en día quedan sen resposta. Se establecemos por lei un silencio negativo, pois loxicamente tería consecuencias aínda máis negativas na implementación desta propia lei, que quedaría en moitos aspectos sen efecto e implicaría un proceso máis lento e menos eficiente –iso desde logo–, ademais de que o silencio administrativo negativo viola un dos principios máis básicos que definen o dereito de acceso á información, que é a necesidade de xustificar as denegacións totais ou parciais de información. Quedamos sen defensa, cando se nos nega, non se nos informa e se nos desestima de forma negativa. Loxicamente, sabemos que esa vai ser a atribución esencial que practicará o Goberno, en aras desa prerrogativa que figurará na lei. Por iso nós entendemos que este é un aspecto fundamental, que limita na realidade o alcance do que se pretende facer. Ben, outras emendas que nós loxicamente faciamos e mantivemos obedecían á necesidade, efectivamente, de crear un órgano de supervisión independente e un Consello da Transparencia. Sabemos que se aceptaron emendas do Partido Popular no sentido de que todo se faga dependente con respecto ao Valedor do Pobo. E, non obstante, vostedes mesmos caeron nunha contradición, porque na disposición transitoria cuarta apelan a que o Valedor do Pobo sexa quen de reasignar recursos, de reorganizar o seu propio departamento, cando desde logo sabemos que, se non hai máis recursos humanos e materiais, dificilmente poderá realizar as tarefas que se lle encomendan a través desta lei. Polo tanto, cabería non facer recaer sobre o Valedor, a Valedora do Pobo, exclusivamente esa tarefa, senón sobre a propia Administración pública, que é a que debe dotar de medios, recursos humanos e materiais para que as entidades realicen o seu traballo. Polo tanto, hai aspectos, outros xa se comentaron, xa os adiantei. Efectivamente, para nós as portas xiratorias. Sabemos que establecemos unha emenda de máximos, porque usamos, en vez dos dous anos, o termo dez anos, pero entre os dous e os dez podiamos estar abertos a establecer un diálogo, unha modificación. Non se fixo, ben. Nós entendemos que nalgúns casos, nalgunhas casuísticas, que coñecemos de forma sobrada e que non ter que ver cos pequenos despachos de avogados, de retorno dunha persoa que exerce a avogacía ao seu bufete, senón que apelamos a aspectos sangrantes de privatización de servizos públicos evidentes, que os dous anos poden non ser suficientes, porque sabemos que hai moitas estratexias para manter unha certa economía solvente durante ese tempo, sobre todo cando falamos de altos cargos que reinaron a través desas portas xiratorias e das canles opacas, que precisamente entendemos nós que esta lei, ao declararse en certo modo submisa á propia lei do Estado, loxicamente, pois cos catorce ou doce epígrafes de exclusión, pois loxicamente fará que, en moitos deses aspectos, as portas xiratorias sigan sendo unha auténtica realidade no noso país. Polo tanto, saudamos, si, a modificación –evidente– do texto inicial do que declararamos a súa emenda de devolución á totalidade, saudamos o traballo positivo realizado en ponencia e a disposición do grupo maioritario, pero aínda quedan eivas para nós, e sobre todo iso, o silencio administrativo, que para nós non pode ser negativo, porque vulnera un dereito fundamental. O noso voto será de abstención.
Grazas, señor Ron. Grupo Parlamentario Socialista. Señora Soneira.
Grazas, presidente. Señoras deputadas, señores deputados. Nas preguntas ao presidente da Xunta, o señor presidente facía unha apelación a propoñer acordos. Ten que ver con este debate e coas circunstancias nas que se ten producido. E é bo tamén ter memoria, e a memoria significa –os datos están aí– que neste país houbo consensos sempre que o Partido Socialista estivo na oposición, porque sempre o Partido Socialista chegou a acordos cando gobernou o Partido Popular, en maioría ou en minoría. Os consensos nunca se produciron ao revés, onde o Partido Popular na oposición incluso utilizou determinados instrumentos moi sensibles para o país como arma de oposición, como foi o terrorismo ou incluso a situación económica do país. Lembremos todos aquilo de "que caiga España, que ya la levantaremos nosotros." Vén isto a conto porque, cando se presentou este proxecto de lei, e que levou o debate o noso portavoz, o señor Méndez Romeu, xa anunciou, e ademais evidentemente era unha evidencia, porque non presentaramos a emenda de devolución, polo tanto había unha vontade de consensuar e de buscar fórmulas que permitiran que o noso goberno, a nosa administración fora máis transparente, que os cidadáns puideran acceder a toda esa información, porque á fin e ao cabo son os titulares dos recursos, dos medios e de todo o que significa o entramado administrativo. Hai que dicir tamén que este goberno, cando o Partido Popular, o Goberno da Xunta de Galicia accede ao Goberno en 2010, recibe nos baremos que se teñen establecido unha comunidade autónoma que ocupaba os primeiros postos en transparencia, segundo as cualificacións que facían os órganos naquel momento, e que hoxe, a finais de 2014, cando se fai o análise, estamos no quinto posto. Polo tanto, aquí a herdanza recibida tamén sería bo que se fixera mención a ela no que atinxe aos feitos positivos, e que son obxectivos, non son discutibles. E quero facer aquí, como fixeron as voceiras e o voceiro anterior, unha mención especial do papel da señora Paula Prado, papel que me sorprendeu –xa llo dixen na comisión–. ¿Por que? Porque a señora Paula Prado non é unha deputada calquera do Grupo Popular, e en moitas ocasións incluso temos tido debate aquí porque a señora Paula Prado tense distinguido por ser –entre comiñas– o "brazo armado" das políticas máis belixerantes do Grupo Popular e do que representa contra a oposición e contra todo o que viñera da oposición, e eu creo que poucas veces houbo posibilidade de chegar a un consenso, porque non había oportunidade. Sen embargo, no debate desta lei, eu debo dicir que poucas veces me atopei cun nivel de colaboración, de esforzo por acadar acordos, por integrar o que propoñiamos os demais na lei, poucas veces. Digo máis: a nós, das emendas que presentamos, e se ademais se concreta unha oferta que ao noso grupo se lle fixo onte, acéptasenos ou transacciónase o 60 % de todo o que temos presentado. O simple feito de que eu teña que facer mención a este feito e a esta situación indícanos o nivel de rexeitamento e de impermeabilidade que ten o grupo maioritario a calquera proposta que veña da oposición. Polo tanto, sorpresa, sorpresa agradable neste caso, pero tamén sirva como crítica ao grupo maioritario de que isto se ten producido pois, en fin, neste momento, un caso puntual, e desde logo polo noso grupo, e tamén polo resto dos grupos na ponencia, eu vin un desexo de colaborar e de aportar, como sempre, en todos os proxectos, pero que neste caso tivo receptividade polo grupo maioritario, e noutros casos a verdade é que era un frontón pelexarse contra as propostas que traía o Goberno. Pero nós seguimos mantendo algunha das emendas que non nos foron aceptadas. ¿Por que? Porque algunhas, co argumento de que xa están na lexislación básica do Estado, non conviña introducilas na lei galega. Eu aquí chamo como testemuña neste caso da defensa o anterior voceiro do Grupo Popular, o señor Ruiz Rivas, onde, nun debate, na lei anterior, a lei que agora mesmo imos incorporar substituíndo a outra, o señor González Mariñas e o señor Ruiz Rivas dicíalle que non sobraba, ante os argumentos do señor Mariñas, que lle dicía que algunhas emendas do Bloque as retiraban porque xa estaban na lexislación básica e que non conviña, dicíalle o señor Ruiz Rivas: non, non, pero non importa, porque nós temos que incorporalas aquí. Bueno, aquí o argumento vólvese por pasiva. Tamén naquel debate o señor Ruiz Rivas dicía que o Bipartito non se entendía, que incluso os grupos emendaban o texto que mandaba o Goberno. Neste caso tamén o Grupo Popular, e parece que incluso seguindo con aquel argumento, parece que ata incluso era máis grave porque aquí o Grupo Popular emendou en aspectos moi importantes a lei, como o Consello Galego de Transparencia, que, evidentemente, sen as emendas do Grupo Popular, pois non figuraría. Nós mantemos, non vou repasalas todas, nin vou sequera mencionar aquelas que se transaccionaron, que se incorporaron literalmente, porque están aí no texto, pero hai algunhas que si me gustaría traer aquí ao debate, porque nos parece que son fundamentais. Por exemplo, a nosa emenda número 5, ao artigo 6, que demanda a relación de convenios, subvencións e gastos en publicidade nos medios de comunicación referidos ao exercicio orzamentario anterior. Esta emenda nosa non pretende nin controlar os medios, nin fiscalizalos, non; estamos falando de información, como se lle pide a calquera outro que vaia figurar nesta lei cando as fontes de financiamento proveñen dos recursos de todos os cidadáns. ¿Por que? Porque tamén é conveniente que os cidadáns, cando len ou cando escoitan, ou cando ven os medios de comunicación, saiban exactamente de onde proceden os recursos deses medios, –insisto– non para fiscalizalos, non para dirixilos a unha liña editorial. Cada un é moi libre, pero cando un cidadán cando entra nun bar deste país –que mira que non haberá bares– e le un titular nun medio de comunicación, ¡home!, polo menos que saiba que unha parte dos seus recursos proveñen dos seus impostos, en canto e en que medida, e así tamén entenderemos ás veces o porqué dalgúns titulares. E eu non digo que iso sexa bo nin malo, non o cuestionamos para nada na nosa emenda; simplemente apelamos á transparencia, para que todo o mundo se faga a súa composición. Cremos, de verdade, que deberían aceptar as nosas emendas 8 e 10 ao artigo 9, onde demandamos unha maior transparencia para que non se repitan situacións como as que se produciron nestes días, que afectan un embaixador do Reino de España e un ex deputado, outra vez deputado das Cortes Xerais, que están saíndo nos medios de comunicación e que están na memoria de todos nós. É que incluso cargos moi relevantes do propio Partido Popular lle tiñan aconsellado que renunciara a ir nunha lista electoral e incluso lle están aconsellando agora mesmo que non tome posesión. Estas cousas creo que non sobran na lei e por algunha razón –e sospeito que á señora Paula Prado non lle deixaron que fora máis alá na lei– pois non acabamos de entender exactamente por que isto non se pode incorporar á lei. Porque se hai cargos do Partido Popular, dirixentes moi relevantes de ámbito nacional, que din... Incluso eu creo recordar que alguén dixo que eran prácticas indecentes ou unha cousa así, non recordo exactamente... Non, estou falando de situacións concretas que coñecemos a través dos medios de comunicación. Non sabemos cantas máis pode haber, pero, en todo caso, ao que se refiren as nosas emendas 8 e 10 vai nesa liña, para que os cidadáns saiban exactamente quen está na Administración, ten outra ocupación fóra, atende asuntos que son estritamente de ámbito público, pero ao mesmo tempo ten relación coa súa actividade persoal. Na 14 fíxosenos aí unha proposta para incorporala. Alegrámonos, porque para nós é importante que figure na información á que teñen acceso os cidadáns a información relativa á cesión de contratos e subcontratacións. Todos temos experiencia, sobre todo os que temos empezado polas administracións locais, de que ás veces determinada obra pública é adxudicada a un gabinete determinado, a unha sociedade, que na práctica practicamente non ten traballadores, e que é subcontratada e á súa vez subcontratada. Iso os cidadáns teñen que sabelo, porque teñen que saber por que ás veces a obra pública acaba nunha calidade pésima cando había de principio un orzamento suficiente feito por técnicos que se supoñen competentes para levala a cabo e ao mesmo tempo degrádanse as condicións laborais. Porque, ao final, cando se empeza a tirar a tirar, acabamos nunha subcontrata dunha subcontrata que fai que o traballo –valla a redundancia– dos traballadores acabe moi deteriorado. E a 16, que aquí debo dicir que intentamos ata o último minuto que se nos aceptara e, desde logo, non houbo forma. Nós o que pretendemos é que as entidades incluídas no ámbito do artigo 3.1 elaboraran e publicitaran análises custo-beneficio para proxectos de investimento que superen os 5 millóns de euros e que sexan promovidos pola Xunta de Galicia con recursos públicos, con fórmulas de colaboración público-privada ou en réxime de concesión; igualmente sobre aqueles proxectos inicialmente orzados en menor contía pero que, por modificacións do proxecto, superen logo a devandita cifra. Os informes, con esta emenda, nós pretendemos que sexan públicos e ademais remitidos ao Parlamento. Díxosenos que non. Eu simplemente quero poñerlles algún exemplo de por que poñemos isto. Só, señorías, deberiamos todos cotexar o orzamento de inicio, o que se nos dixo nesta Cámara coa Cidade da Cultura, e por onde imos. Algunha explicación terá que ter. Ou, por exemplo, o hospital de Vigo; ou, por exemplo, por que varían as condicións dunha adxudicación, que a min me preocupa especialmente, como é a autovía da Costa da Morte, que se adxudica nunhas condicións que despois son modificadas polo camiño. Desde o noso punto de vista parece razoable que teñamos información sobre isto –e aquí volvo chamar ao señor Ruíz Rivas no meu auxilio–, porque no mesmo debate da lei anterior o que pedía era baixar incluso a 500.000 euros. Nós nin sequera baixamos a ese nivel. Dicimos: das obras que estean por encima no seu orzamento de 5 millóns de euros, dígasenos por que varían o orzamento de saída do que sae ao final, porque algunha razón haberá. Ao mellor, encontramos aí un caudal enorme na cimentación e houbo que modificalo. Pode ser, pero, ¿por que non pode ser público iso? ¿Por que non podemos ter esa información todos os cidadáns en xeral? E non estou falando dos deputados desta Cámara, que tamén, que parece razoable, pero é que temos outros mecanismos para preguntar ao Goberno. E a pesar de que eu aínda teño a esperanza de que a señora Paula Prado na súa despedida o faga a lo grande, aceptando incluso máis propostas que me parecen razoables do noso grupo e dos outros grupos, pois aí nós –xa o dixen ao principio– non presentamos a emenda de devolución. Nós imos apoiar esta lei e ímola apoiar porque o que mellora é moito máis que o que deixa polo camiño, e procuraremos no futuro que incorpore estas cousas que hoxe o Partido Popular non ten a ben aceptarnos e que incluso poidan xurdir no futuro, porque a evolución dos mecanismos tecnolóxicos de control non son estancos, van evolucionando e cada vez son moito máis fáciles. Polo tanto, tamén a lei terá que ser dinámica e haberá que incorporalos no futuro. Polo tanto, anunciamos o noso apoio. E tamén fago unha apelación a esa xenerosidade que tivo a señora Prado na ponencia para que incluso a leve como bagaxe nunhas Cortes Xerais onde será moi necesario falar, consensuar e dialogar. Nada máis. Moitas grazas.
Moitas grazas, señora Soneira. Grupo Parlamentario Popular, señora Prado.
Moitas grazas, señor presidente. Bos días, señorías. A verdade é que non é que a señora Prado teña mudado, ¡eh! A señora Prado foi ponente de moitas leis nesta lexislatura, e os que teñen mudado son, ao mellor, algúns voceiros e voceiras dos outros grupos. Porque, señora Soneira, eu hai quince días aínda recibín un correo de devolución, un correo que se está eliminando desta Cámara, dunha ex deputada, que nin sequera tiña lido; un correo que puña: "Este correo non foi lido"; unha proposta de transacción doutro proxecto de lei que debatemos en febreiro deste mesmo ano. E cando chegou á ponencia dixo que non quería falar das transaccións porque non ofrecían nada novo. Eu despois tiven que transaccionar cos outros grupos, cos que si cheguei a acordo, e vostedes votaron en contra das súas propias emendas, pero era unha cuestión da ponente do seu grupo, non da ponente do Grupo Parlamentario Popular. [[Aplausos.]] Por tanto, creo que o consenso non só depende de vostedes ou de que nós mudaramos, eu creo que o consenso tamén ten que estar entre todos cun obxectivo, e o obxectivo é que, efectivamente, os proxectos de lei que entren nesta Cámara poidan ser mudados por todos os grupos e que todos teñamos xenerosidade nos nosos plantexamentos; e se todos tiveramos xenerosidade nos nosos plantexametos, creo que teriamos sacado moitas máis cousas por consenso. Con vostede creo que só coincidimos na Lei de emigración, pero, por exemplo, a señora Paz, que coincidiu comigo en moitos máis proxectos de lei, sabe que eu sempre, sempre, en todas as ponencias, o que digo é sempre o mesmo: ¿cales son as cuestións máis relevantes para os grupo?, ¿cales son as cuestións nas que queredes que nos paremos máis, nas que queredes que fagamos máis esforzos? Eu sempre son a última en levantarme da mesa de negociación, son sempre a que propoño ata o último minuto propostas de transacción. Pero, claro, ás veces é difícil porque, igual que hoxe, eu creo que todos os grupos, de todos os motivos que se puxeron aquí nesta tribuna, de todos os que se expuxeron, ningún é o suficientemente de peso como para non votar a favor desta lei. Sinceramente creo que non teñen motivos de peso nin o Bloque Nacionalista Galego nin Alternativa Galega de Esquerda nin o Grupo Mixto para non votar a favor desta lei. ¡Alá vostedes! ¡Alá vostedes! Este grupo é o único que pode dicir que non votou nunca en contra nin se abstivo nunha lei de transparencia, nin máis nin menos; unha lei de transparencia da que todas as ponentes que subiron a esta tribuna e o señor Ron tamén din que foi moi mellorada dende que entrou, e tamén substancialmente. Porque, se non, das emendas á totalidade que teñen presentado estes grupos, pasar a unha abstención, a verdade é que para os que non coñecen o proxecto de lei ten que darlle unha pista do que mudou dende que entrou nesta Cámara. E, miren, nós apoiamos a Lei do 2006, señora Soneira, e estabamos na oposición; estabamos na oposición e apoiamos a súa Lei de transparencia. É certo que había cousas que nos parecían mellorables, como di vostede agora que hai cousas que lle parecen mellorables e que eu lle vou explicar que non, que efectivamente ou están na norma galega ou están na lexislación básica estatal, e por iso non é que non a aceptemos, senón que xa explicamos que non imos incorporar aportacións redundantes por unha cuestión de técnica lexislativa. Mire, dende o Partido Popular incorporamos, efectivamente, as sete emendas que melloran e amplían, por exemplo, o abano de documentos que teñen que facerse públicos, a planificación plurianual da Xunta de Galicia, que terá que ser pública tamén; reforzouse tamén a independencia e a eficacia do órgano controlador; incorporamos tamén, a través dunha transacción a ese órgano, unha persoa representante do Consello Consultivo e mesmo do Consello de Contas. Polo tanto, creo que iso enriquece ese órgano, e non só foi a través dunha emenda do Grupo Parlamentario Popular, senón que tamén nos traballos de ponencia incorporamos aínda dous organismos independentes máis para controlar a transparencia. Dicíao vostede, aprobamos máis do 60 % das súas emendas con esta última 14, aprobamos o 20 % das emendas do Grupo Mixto, que non eran poucas, que eran 153, se mal non recordo, e case máis do 45 % das do BNG. Sinceramente, de AGE era moi difícil aprobar emendas, porque, claro, señor Ron, é que vostede dixo aquí agora que había cuestións que lle parecían fundamentais, e falou do artigo 4 bis. Se lle parecía tan fundamental, ¿por que non presentou unha emenda? É dicir, vostede vén falar aquí, agora, de cousas sobre as que non emendou. Ou sexa, primeiro fan emendas que non teñen nada que ver con transparencia e despois vén aquí dicir que hai cousas que lle parecen fundamentais e que por iso non van votar a favor da lei. Se tan fundamental lle parecía, eu creo que debería de ter presentado, cando menos, unha emenda. En relación coa lingua galega, a lei básica establece no artigo 17.4 que os solicitantes de información se poderán dirixir ás administracións públicas en calquera das linguas cooficiais do Estado no territorio en que se radique a Administración en cuestión. Por tanto, xa está garantido dende a lexislación básica. Pero tamén a través dunha transacción co Grupo Mixto temos formalizado no artigo 22 o dereito de recepción da información solicitada na lingua oficial na que se indique. E tamén no artigo 27.3 se regula que toda a información que se publique no portal de transparencia do Goberno en aberto estará dispoñible en galego e en castelán. Non sei cal é a eiva, señora Martínez. Despois fala vostede dos colexios. Os colexios están incorporados porque son as corporacións de dereito público, aparecen na lei. E a avaliación da transparencia está no informe do Valedor. Toda a información que vostede pide xa se publica. As compatibilidades dos empregados públicos xa as pide a lei básica, e as ofertas de emprego público están incluídas neste propio proxecto de lei. Non sei cal é a eiva. En canto ás cláusulas sociais, acaba de aprobar a Xunta de Galicia unha guía de desenvolvemento da Lei de racionalización á que vostede, por certo, votou en contra. En canto ao silencio negativo, aquí gustaríame facer unha parada, porque falaron os tres grupos do silencio negativo, e xa llelo expliquei en comisión, pero parece que non o entenderon. Miren, o silencio administrativo negativo é unha garantía de dereitos da cidadanía. No proceso de solicitude de acceso colisionan o dereito de información e outros dereitos, o da intimidade, por exemplo. ¿Cren que sería lóxico, por exemplo, que por saturación administrativa ou por perder unha solicitude, porque se traspapele unha solicitude, que ao mellor unha cidadá adquira por silencio un dereito a acceder, por exemplo, a unha historia clínica doutra paciente? ¿Verían vostedes razoable iso? Co silencio positivo pasaría iso; é dicir, calquera podería acceder a calquera información sen que pasara uns mínimos controis da Administración. Esa sería unha situación absolutamente irreversible. Co plantexamento que vostedes fan podería darse ese caso e moitos outros. Pero é que o propio Consello de Estado... Eu linlle na comisión o extracto do ditame do Consello de Estado, que non vou reproducir aquí porque non teño tempo, e avalou esta regulación. O silencio negativo non provoca a vulneración do dereito ao acceso, que sería irreversible no caso que lles acabo de expoñer e noutros moitos que poderían ser. E hai tamén un recurso gratuíto ante un órgano independente que vai ponderar se esa información era ou non publicable. Por tanto, está absolutamente garantido. E, señora Paz, si que existe réxime sancionador para as obrigas de transparencia. Existe, si. Non diga que non existe porque si existe. En canto ás retribucións de altos cargos, cuestionan as retribucións por asistencia a consellos de administración ou a compatibilidade co exercicio ocasional, por exemplo, de docencia, que son os mesmos que propoñen suprimir cunha emenda á disposición derradeira primeira. E xa llo dixen en comisión: iso, a disposición derradeira primeira, consolida a homologación de salarios do persoal directivo da Xunta. Esa medida supuxo unha baixada media do 9 % nas retribucións deste persoal que vostedes critican, e que se limitou por categorías, impedindo a proliferación de directivos con retribucións superiores ás do presidente da Xunta, por exemplo. E é casualidade que, por unha banda, queiran facer populismo dicindo que hai que quitar as dietas por asistencia aos consellos de administración, que se lles permiten dúas, ou que hai que prohibirlles que cobren cando formen empregados públicos en actividades regradas e transparentes, pero ao mesmo tempo abran a porta a que o persoal directivo non teña topes salariais máximos fixados polo Consello; é dicir, a que poidan cobrar moitísimo máis estando en calquera consello de administración e impartindo ou non cursos. Isto resulta absolutamente contraditorio, señora Paz. Nós non imos permitir ese descontrol absoluto de salarios, porque ese é o modelo que propoñen coa supresión da disposición derradeira primeira, e supoño que as emendas dun as votarán os outros, ou non sei se ao mellor pedirán esa votación de emendas por separado e as votarán en contra, pero, en calquera caso, é o que din. E, señor Ron, o seu discurso non é crible, porque vostede, ante ese mosaico de eivas, non presentou emendas axeitadas á lei, e, se se mellorou a lei, non foi grazas a Alternativa Galega de Esquerda. Sinto dicir isto, pero se o proxecto de lei que entrou aquí foi mellorado e hoxe acadamos un consenso –non absoluto, como a min me gustaría, porque creo e insisto en que non votar a favor desta lei é un erro pola súa banda– non foi grazas a AGE, porque as emendas que presentou AGE non tiñan nada que ver coa transparencia. Xa llo dixen no debate de totalidade á señora Díaz, que, cando foi a Lei de calidade dos servizos, confundiu coa Lei de transparencia, presentou unha serie de emendas que non lle aceptei porque lle dixen que eran de transparencia, e díxenlle que cando entrase a Lei de transparencia as presentara. Curiosamente non as rescatou para esta lei; curiosamente non as presentaron nesta lei. ¡Nin unha soa, señor Ron! ¿Que pasou? Claro, é que resulta sorprendente. Hai un ano só. ¿Que pasa, que nun ano vostedes mudan tanto como para xa non estar de acordo nin coas propias emendas que presentaron? Miren, sobre as portas xiratorias, dos 13 artigos nos que na lei se fala deste tema, 2 non recibiron ningunha emenda –por tanto, entendo que están a favor– e outros 6 só recibiron emendas do Grupo Mixto, nos cales nun caso se chegou a unha transacción. No artigo 45, no que había emendas de tres grupos, chegouse a unha transacción conxunta, e introduciuse un novo artigo a instancias do Bloque Nacionalista Galego para prohibir aos altos cargos ter fondos nos territorios cualificados como paraísos fiscais. Non sei, señor Ron, que emendas presentou vostede sobre as portas xiratorias que non lle aceptaramos e nas que non lle propuxeramos unha transacción. Tampouco é razoable pedir que as persoas que ocupan altos cargos pasen, despois disto, ata dez anos en corentena, incapacitados para traballar na privada; a non ser que queiramos unha verdadeira casta de políticos que estean permanentemente na política, porque, claro, para unha persoa –xa lle expliquei– coma min, que son avogada e que teño un despacho de avogados pequeno, que non poida traballar durante dez anos con ningunha empresa, que non poida ser cliente meu ningunha empresa da cidade de Santiago porque teña asinado, ao mellor, como concelleira contratos de 500 euros, de 600 euros, de 100 euros ou de 10.000 euros non é razoable. Non é razoable que teñan un profesional dez anos en corentena. Iso non o imos admitir. A súa emenda 9 é clara, señor Ron, diga vostede agora o que diga, e queira emendar o que queira emendar. Quere emendar a emenda. Pero, mire, o que fai o proxecto de lei non é remitirse á honorabilidade, o que fai é unha redacción que está tomada da lei vixente, que é do Partido Socialista e do Bloque Nacionalista Galego, non é un capricho do Partido Popular. Pero é unha cuestión lóxica, porque hai que restrinxir a publicación dos datos das persoas que reciben subvención, claro que si, non se poden publicar os datos das mulleres, por exemplo, vítimas da violencia de xénero. A vostede dóelle que lle diga isto, pero é que, tal como está a súa emenda, calquera persoa beneficiaria de axudas sociais, teriamos que publicala, e iso non o imos consentir, señor Ron, póñase vostede como se poña. Porque, mire, as vítimas de violencia de xénero, en moitos casos non teñen nin que presentar denuncia, vale só cun informe de servizos sociais. E, se vostede fala de que iso son listas negras que hai que publicar, nós non imos publicar nin unha soa lista negra nin de vítimas de violencia de xénero nin de perceptores de Risga nin de perceptores de alugueiros sociais nin de ningunha percepción de axudas sociais, porque entendemos que esas persoas teñen dereito á súa intimidade, e por aí non imos ir porque iso si que é un verdadeiro ataque, unha vulneración dos dereitos. Señora Soneira, xa lle dixen na comisión que a súa emenda 5 é redundante en relación cos medios de comunicación porque se xa publicamos todos os contratos, incluídos os menores, todos os convenios, con indicación do importe, e todas as subvencións, a cidadanía vai ter toda a información sobre o gasto en campañas publicitarias. ¡Non sei que máis quere que incluamos!: todos os convenios, todos os contratos e todas as subvencións. Dígame vostede que é o que non está incluído para que se publique dos medios de comunicación. En canto ás súas emenda 8 e 10, é redundante, xa lle dixen que está na lexislación básica. Sobre a emenda 16, a información que vostede pide xa se remite na información orzamentaria. Mire vostede, na Lei do 2006 establecíase que se tiñan que publicar as modificacións dos contratos superiores a 1 millón de euros. O que pedía o Partido Popular e ao que se refería o señor Ruíz Rivas era a que se publicaran os que foran superiores a medio millón. Vostedes non piden publicar as modificacións, e iso, señora Soneira, non é transparencia, é réxime orzamentario. A lei que debatemos hoxe establece a obrigatoriedade de publicar todos os contratos, e vostedes na súa emenda non piden que se publiquen esas modificacións, piden que se lle faga un estudo previo. Por tanto, non nos parece oportuno mezclar unha cousa coa outra, e sobre todo porque vostedes piden better regulation. Se imos á better regulation, non podemos mezclar transparencia con cuestións de índole orzamentaria. En calquera caso, si que imos apoiar a súa emenda 14, relativa á información de cesión de contratos e subcontratacións. E agardo que o resto dos grupos da oposición nestes minutos que quedan fagan unha reflexión, porque creo que hoxe máis que nunca a cidadanía nos pide non só que nos poñamos de acordo, senón que as cuestións de transparencia sexan fundamentais para a cidadanía, e ademais non entenderían que non votasen a favor desta lei que xa non pode ir máis aló en materia de transparencia. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Rolda dos grupos parlamentarios para definirse sobre as emendas mantidas polos demais grupos. Grupo Parlamentario Mixto, señora Martínez.
Vou empezar polo final. A min, sinceramente, encantaríame poder votar a favor desta lei, pero realmente creo que non garante a transparencia ata o punto... De feito, vótoa a favor porque creo que avanza en transparencia, pero creo que realmente é moi mellorable aínda. En concreto, unha das cousas que máis chirrían é o silencio administrativo negativo, aínda que vostede diga que é unha garantía para a cidadanía. Non, é unha garantía para o Goberno. Vamos ver, puña vostede de exemplo acceder á historia clínica doutro paciente. Iso xa non pode facerse, hai unha lei que o impide. Polo tanto, non hai silencio administrativo. Non custa nada, e ademais é así, non se poden dar datos que están protexidos por unha lei, e contéstase ata de oficio cando se pide unha información sobre ese tipo. Non custa nada. Referímonos ao silencio administrativo sobre informacións ou aclaracións solicitadas pola cidadanía e ás que non se responde e non hai argumento. E o que dicimos é que ten que haber unha resposta, aínda que sexa denegando a información, para que a persoa que solicita a dita información poida recorrer, explicar e plantexar doutra forma a súa información, e adaptala para ter a resposta que necesita. Polo tanto, parécenos importantísimo que se eliminara o silencio administrativo negativo. Tamén está claro que se fala de que toda a información aparecerá nas dúas linguas –castelán e galego–, e que a persoa pode solicitar que se lle conteste nunha lingua ou noutra, e eu creo que cando eu falo de aposta polo idioma galego é que en todo caso a información primordial será en galego e que se a persoa non solicita ningún idioma en concreto a resposta se lle dará en galego; é dicir, ten que haber unha prioridade e unha aposta polo idioma galego na relación da Administración coa cidadanía. Tamén no tema da avaliación da transparencia. Vamos ver, hai unha parte que si recolle a avaliación da transparencia dos cargos públicos en relación sobre todo co que é o informe sobre os seus ingresos e sobre temas económicos, pero non sobre os seus incumprimentos en relación coa obriga de información á cidadanía. E cando un alto cargo se nega a dar esa información, ou se dan contestacións como as que moitas veces recibimos incluso os grupos parlamentares da oposición ás nosas preguntas por escrito, son un "non vou a ningunha parte", un "non digo nada", un "refírome a", co cal, non che contestan á pregunta. Ou mesmo as contestacións que envía o Sergas cando os pacientes reclaman por unha dilatación da súa espera para unha intervención cirúrxica ou unha consulta son contestacións tipo; entón, iso debería de estar sancionado. Se realmente cremos que a transparencia é fundamental na democracia, esta lei ten que garantir que o cidadán teña ao seu favor que a Administración sempre lle ten que dar unha resposta, e cando non lle outorgue información, está obrigada a xustificar a dita negativa. Vou apoiar as emendas dos demais. Eu creo que son emendas moi coincidentes. Coincidimos no do silencio administrativo, coincidimos nisto que falabamos das sancións por incumprimento da obriga de informar, coincidimos nas incompatibilidades de altos cargos. E creo que durante o tempo en que se é alto cargo non se poden ter participacións empresariais nin intereses empresariais; non poden telos, porque teñen unha información que non ten o resto, e non se necesita ter máis do 50 % para favorecer un negocio que sabe que ten relación con el, aínda que sexa os anos que sexan despois de rematar co seu alto cargo. A min a actividade docente, eu creo que... Vamos ver, primeiro, cando se fai dentro ou fóra da súa actividade, estamos falando dun pluriemprego do alto cargo ou estamos falando de que cobre un salario extra dentro do que é a súa xornada como alto cargo, como traballo de alto cargo. Polo tanto, creo que aí tamén coincidimos a oposición. Despois, outra cousa tamén importante –e díxeno antes– non é dar moita información, senón dar a información importante, dunha forma comprensible, avaliable, comparable, e sobre todo do tema de orzamentos. Non se pode meter os libros de orzamentos que se nos entregan no Parlamento, facelos públicos, e que iso sexa a información á cidadanía. Iso non é información, iso é pois, non sei, volver tola á cidadanía cun montón de datos que vai ser incapaz de analizar. O importante sería presentar á cidadanía a información máis clara e comprensible, sobre todo naquelas áreas que máis lle afectan, como son áreas de educación, sanidade ou servizos sociais. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Paz.
Grazas, señor presidente. Bos días, novamente. O Grupo Parlamentar do Bloque Nacionalista Galego non presentou ningún tipo de emenda a todo o título III, que é no que se establece o réxime sancionador desta lei; somos perfectamente conscientes diso. O artigo 50 establece as infraccións e sancións en materia de xestión económica e orzamentaria; o 51, en materia de incompatibilidades e conflito de intereses; o 52, de infraccións e sancións disciplinarias; o 53, de órganos competentes; o 54, de actuacións previas; o 55, de procedemento; e o 56, de sancións en materia de incompatibilidades e conflito de intereses. Eu na miña intervención anterior dixen que non había un réxime disciplinario específico en relación cos incumprimentos ou cos abusos que puideran derivar por parte da Administración en relación coa non dación de información solicitada polos cidadáns. E isto vén a conto de que eu entendo perfectamente o argumento da señora Prado en relación co tema do silencio administrativo negativo, do que, efectivamente, xa falamos na comisión. Nós a emenda que presentabamos era para suprimir o silencio administrativo negativo e para suprimir ese último apartado do artigo no que se dá por negativo, pero tamén manifestamos na ponencia que, se iso non era posible porque contraviña o Informe do Consello do Estado, poderiamos, cando menos, establecer algún tipo de medida sancionadora para evitar que por parte da Administración, ou das entidades públicas, ou de quen ten obriga de facilitar información, se utilizase o silencio administrativo como unha forma de "boicotear" –entre comiñas– os dereitos que se recoñecen nesta lei. E cremos que iso debería ser posible, pero, en todo caso, a nós si que nos parece importante. Porque é certo que non podemos, para preservar ese dereito á información, vulnerar outros dereitos. Por iso nós, no artigo 16 –ao que vostede fixo mención–, no que se exclúen determinados preceptos no caso das subvencións e da obriga de información, plantexabamos algunha emenda, pero diciamos que en ningún caso tiña que haber, ademais, zonas de privacidade das persoas. Todo o que ten que ver coas políticas sociais e todo o que ten que ver con dereitos individuais dese tipo, desde logo, cremos que non se debe vulnerar. Pero, aínda así, e sobre todo coñecendo os antecedentes das administracións, coñecendo a falta de cultura, de transparencia e de información que temos neste país e tamén no Estado español, consideramos que é esencial que o silencio administrativo negativo non sexa un elemento de incumprimento sistemático dos dereitos da cidadanía. E, finalmente, en relación cos artigos 45, 46 e 47, en relación cos artigos que fan referencia ao que demos en chamar "portas xiratorias", efectivamente, é moi difícil nunha lei regular todas as casuísticas en función de noticias que imos tendo e da imaxinación que lle botan algúns para delinquir –eu son plenamente consciente diso–. Tamén creo que a señora Prado ten razón –e xa o dixen con anterioridade cando me refería ao do 10 % de participación en empresas por parte de cargos públicos– en que non é o mesmo, en que non se pode chamar porta xiratoria a que eu volva á miña actividade anterior. Iso non ten nada que ver co que habitualmente cuestionamos como portas xiratorias das grandes empresas, dos grandes lobbies, das grandes eléctricas, das grandes construtoras. Eu diso son plenamente consciente e, polo tanto, si que estou de acordo en non aumentar os 10 anos con carácter xeral. Igual si que deberiamos buscar algunha fórmula, non sei se hoxe ou non futuro, para diferenciar claramente o que son os grandes grupos de presión do que é unha actividade laboral, mercantil, normal e corrente, que temos a maioría das persoas que estamos aquí, que tamén somos persoas correntes, cunha vida corrente, fóra disto. Pero iso non quita que nós insistamos en que sería bo eliminar o apartado 2 e en modificar o apartado 3 nese sentido que dicía...
Remate, por favor.
...con anterioridade: que non é o mesmo ter o 10 % de participación en calquera tipo de entidade. Nós insistimos unha vez máis en que agradecemos e en que cremos que é bo para o conxunto da sociedade o traballo que se fixo en relación con esta lei e en que, de feito –como vostede moi ben explicou na súa intervención–, iso motiva que o BNG pasase de presentar unha emenda de devolución a votar abstención neste trámite final. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Sobre as emendas dos outros grupos, ¿apóiaas? [[Asentimento.]] Grazas. Grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Ron.
Con respecto ás emendas dos demais grupos, manifestamos, loxicamente, a visión coincidente nos obxectos, nos principios reitores da lei e no ámbito, e sobre todo na necesidade de incrementar todos aqueles aspectos de fiscalización dos asuntos da res publica e no que debe entenderse por información pública. Con respecto a algunhas cousas que se dixeron respecto das emendas de AGE, de que se son boas, malas, de mala calidade e de que por iso non se aceptan, direi que algunhas se transaccionaron; é dicir, non sei se a transacción... E, de feito, xa o dixen, unha das transaccionadas apelaba á introdución de todos os principios necesarios para que a dita lei tivese un certo valor. Pero ese valor e todos eses principios caen cando se mantén como precepto o dogma do silencio administrativo de tipo negativo. É dicir, vostede pode apelar a un caso case de esperpento en que o silencio positivo outorga dereitos que non debera ter unha persoa. É máis ou menos o que lle entendín: que unha persoa reciba o informe clínico doutra persoa. Pero xa dixo aquí a voceira do Grupo Mixto que é unha casuística, desde logo, esperpéntica. Nós entendemos que o que se pon en perigo co silencio administrativo de tipo negativo é maior, desde logo, que co positivo. É dicir, concúlcase un dereito, o dereito a saber as causas de estimación e desestimación, e a poder defenderse de forma lóxica, sabendo por que se lle nega ou conculca o dereito á información requirida. Do mesmo modo que cando nós dicimos que teñen vostedes que suprimir a obriga á voluntariedade de xustificar a solicitude de información. Hai emendas. Efectivamente, pode ser mellor ou peor, desde logo, o traballo realizado, pois hai emendas que non foron aceptadas e que seguen sen ser aceptadas porque obedecen no fondo ao que vostedes non queren facer. Vostedes quedan na transparencia, e, nalgúns aspectos, no que emana da transparencia, entendida como un goberno electrónico –xa o dixen antes–, por iso a súa emenda ao artigo 4 bis. Nós non emendamos iso, é unha emenda vosa, achegada polo Partido Popular. E nós entendemos que iso, nesa función do fomento da cultura e da transparencia, vostedes o enfocan unicamente a un portal electrónico, ao Goberno electrónico, e o Goberno electrónico é simplemente xestión. Pero nós entendemos que un bo goberno e un goberno aberto é poder, e nese poder é onde para nós o silencio administrativo negativo e algúns aspectos... Vostede vén dicir que eu poño en perigo os dereitos das mulleres maltratadas, os dereitos das persoas que reciben unha axuda social. Non é certo porque iso ten a súa propia normativa, que os protexe. Nós estamos falando de aspectos que poñen ao descuberto precisamente esas canles opacas que non se queren facer públicas. É segredismo. Cando se traballa co segredo e con eses doce principios que figuran como causa lexítima para manter a información e o segredo, pois está claro que aí operan as portas xiratorias. Esas portas xiratorias falan dos beneficios que certas empresas privadas obtiveron debido á acción dese persoeiro cando estivo no cargo público. Nós falamos doutros aspectos. Pero vostedes viran; claro, hai que virar a dialéctica cara ao noso beneficio. Nós falamos deses aspectos que toda a cidadanía é consciente de que existen, que son precisamente os que causan a alarma social ante a corrupción e que provocan a desafección cara aos cargos públicos e á política en xeral. A iso nos referimos cando falamos desa emenda; non poñemos en perigo as mulleres maltratadas nin as persoas que son beneficiarias de axuda social, ¡non, señor! E por iso, cando falamos de emendas, loxicamente fixámonos tamén no traballo que realizan os grupos que nos acompañan nesa tarefa. E por iso hai emendas que nós saudamos do BNG, que saudamos do PSdeG e do Grupo Mixto porque, efectivamente, entre todos e todas pretendemos mellorar o que de saída era un texto eivado, un texto deficiente, un texto que incumpría todo aquilo que pretendía facer. E nós dicimos que se se manteñen certas prerrogativas, como o silencio administrativo negativo, van facer que a lei –en certo modo, xa o dixo a voceira do BNG– sexa como un boicot. É dicir, desde a Administración pública, naqueles casos que non interesara, de forma automática se boicotea. E nós queremos impedir ese boicot, queremos garantir o dereito do acceso á información, porque será...
Remate.
...o dereito de acceso, o dereito de participación –que é outro que non figura desenvolvido de forma expresa nesta lei–... Apoiaremos as emendas da oposición e reafirmamos o noso voto de abstención a este proxecto de lei. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Ron. Grupo Parlamentario Socialista, señora Soneira.
Vou empezar por unha cousa un pouco desagradable porque, señora Prado, lle durou pouco o talante, ¿sabe? Porque, mire –e só vou dicir isto–, paréceme pouco elegante o que fixo vostede aquí, sinceramente. Eu creo que hai cousas que non se deben facer, e vostede perdeu unha oportunidade magnífica. Non sei se este é o seu último debate nesta Cámara e, se o é, eu deséxolle todos os éxitos –éxitos persoais; políticos, evidentemente, comprenderá que, en fin, cada unha estamos onde estamos– e deséxolle que siga na actitude que mantivo ata hoxe no momento en que... Pero gustaríame que levara vostede ás Cortes Xerais o talante que mantivo na ponencia e incluso na comisión e non o que tivo hoxe aquí. Creo –insisto– que foi moi pouco elegante. Segunda cuestión. Non é certo, señora Prado, que houbera vontade en todas as leis e de vostede, particularmente, nos debates... ¡Home!, mire, por exemplo, orzamentos –díxoo o noso portavoz–. ¿Vostede cre que é razoable que de máis de 600 emendas ningunha delas fora razoable?, ¿que ningunha tivera un mínimo de sentido común e que fora beneficiosa para o país? E nas que lle tocou a vostede debater comigo, Presidencia e Vicepresidencia, ¿vostede cre que de todas as emendas que presentamos ningunha merecía sequera un segundo para tratar de falar e de chegar a puntos de encontro? Polo tanto, non é certo iso. Aquí –xa llo dixen antes– só hai consensos cando o Partido Socialista está na oposición e goberna o PP, porque o Partido Socialista si ofrece a colaboración en determinados asuntos, ¿entende? E iso non se produciu. Segunda cuestión. Cando vostede argumenta, por exemplo, no tema da publicación de todos os contratos e das subvencións, no tema dos medios de comunicación ou do resto dos contratos, ás veces a mellor maneira de que non haxa transparencia é somerxer o cidadán nun feixe de información. Mire, sabémolo ben nesta Cámara. Cando hai asuntos sensibles nos que o Goberno non quere que nos enteremos do que pasa, pois ás veces, polo artigo 9, despois de reiteralo non se sabe cantas veces, mándanche por aí case un contedor de información... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, ás veces, si. Oia, se quere, falámoslle de cando nos mandaron unha suposta información sobre as caixas, nunha habitación metida aí, cun garda de seguridade, porque parece ser que alguén podía sacarlle unha fotocopia... ¡Deputados, representantes do pobo! E, claro, a mellor maneira ás veces de que non teñas información ningunha é somerxerte nun exceso de información. E cando nós falamos da relación anual, para a Administración é moi fácil; é unha tecla, punto. Nós imos votar, e ademais vou utilizar o argumento do señor Ron: posiblemente se houbera vontade de chegar a consensos, poderiamos matizar algunhas das emendas que presentan os outros grupos da oposición; como eles, seguramente, algunha das que nós aínda mantemos vivas. Pero, como non é o caso e xa se anunciou aquí a vontade de que iso non vai ser posible, pois nós imos votar as emendas do resto dos grupos. E tamén –como xa dixen antes– imos votar favorablemente a lei, co mesmo espírito construtivo que xa dixen tamén ao principio e tamén dicindo que, se non hai vontade de transparencia, a mellor lei non serve para nada e, se hai vontade, a peor lei pode utilizarse para que os cidadáns poidan acceder a esa información. Mire, eu voulle poñer un exemplo do que é opacidade. O señor presidente da Xunta asinou un decreto para nomear a directora xeral de Inclusión Social o 9 de novembro. A nós non nos consta que a día de hoxe esta señora formalmente –non sei se agora xa o ten feito, pero polo menos naquel momento non o tiña feito– tivera dimitido como concelleira no Concello de Lugo e como deputada provincial na Deputación Provincial de Lugo. Se vostede toma a molestia de entrar na páxina da Consellería de Asuntos Sociais, verá que non fai ningunha referencia a iso, ningunha, e ese nomeamento, de acordo coa Lei de incompatibilidades, asinado por un tal Manuel Fraga Iribarne, sería ilegal. Polo tanto, sen lei, pódese ser transparente, e, se non hai vontade, con lei pódese ser moi moi opaco. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Soneira. Polo Grupo Parlamentario Popular, señora Prado.
Moitas grazas, señor presidente. Empezarei pola señora Martínez. Señora Martínez, en relación co silencio, o recurso non está impedido na lei, o recurso pódese facer por calquera cidadá, e ademais é gratuíto. Eu creo que é bo que se recorra se non hai acceso á información; é dicir, non se impide o recurso en ningún caso. Di vostede que a información ten que ser clara e comprensible. Esta é unha teima que tivo vostede en toda a ponencia, púxoo en todas as emendas. Vamos ver, xa o puxemos en moitísimos artigos da lei, pero xa chegamos a un acordo na ponencia, e ademais asesorados pola letrada, de que por técnica lexislativa non podemos reiterar en todos os artigos que a información ten que ser clara e comprensible. ¡Home!, é que vostede di: é que non aparece especificamente para os orzamentos. Bueno, e para outras moitas cousas tampouco aparece especificamente, pero aparece nos principios xerais, aparece para toda a lei, e creo que iso non hai ningunha dúbida de que quedou claro e comprensible na lei, valla a redundancia. Señora Paz, sobre o artigo 52.2, aí están as infraccións cando hai incumprimento dos dereitos de acceso. Vostede falou do 50. No 52.2 hai sancións para as infraccións do dereito ao acceso, e creo que está suficientemente claro. E sobre as portas xiratorias, tamén. Mire, nós podemos volver ao noso posto porque precisamente esta lei que hoxe estamos aprobando nos obriga a absternos sobre as cuestións que afecten as empresas nas que traballamos antes, e por iso podemos traballar despois. É que, se non, sería impensable que un alto cargo que traballa nunha empresa puidese tomar decisións sobre esa empresa e despois volver. É que esta lei impide esa situación, e vostedes sábeno; non entendo ese plantexamento. Mire, señor Ron, sobre a súa emenda 9, vostede pode darlle as voltas que queira, pero o que está escrito está escrito. Mire, o artigo 16 é un artigo que ten 3 puntos, onde se obriga a dar unha serie de información e se obriga a publicar todas as cuestións relativas a subvencións, e no punto 3, apartado a) di: "Poden ser excluídos da publicación aqueles supostos en que a publicación dos datos da persoa beneficiaria en razón do obxecto da axuda sexa contraria ao respecto e á salvagarda da honra e da intimidade, persoal e familiar, das persoas físicas, en virtude do establecido na Lei orgánica 1/1982, do 5 de maio, de protección civil do dereito á honra e á intimidade persoal e familiar e á propia imaxe." A súa emenda podía ser de adición ou de modificación, pero é que a súa emenda é de substitución, e coa substitución suprime ese apartado. Por tanto, se a súa intención fose que isto se mantivese, a súa emenda tiña que ser distinta, e por iso digo que a intención era a que era. E se non era esa, teñen que pensar moito, cando vostedes fan populismo, as consecuencias que trae despois levar á práctica ese populismo, porque esas son as consecuencias: que se podería dar a situación de que as vítimas de violencia de xénero viran o seu nome nun portal de transparencia para o beneplácito e para a alegría do seu maltratador, ou as persoas beneficiarias da Risga, ou as persoas beneficiarias dun alugueiro social. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Vostede non interveña porque vostede deixou de ser deputada cando a nomearon...
Silencio, por favor. ¡Silencio!
Señora Díaz, non me faga falar que quero acabar a festa en paz. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Xa sei que as emendas son súas. Estou falando co señor Ron...
Silencio, señora Díaz, por favor.
Eu, señor presidente, se me permite... Porque eu entendo que, claro, está levando o señor Ron este discurso, cando el, o pobre, tivo que asumir as emendas que lle fixo a señora Díaz. [[Aplausos.]] E agora ela, claro, está fastidiada porque meteu o seu grupo nun problema coas emendas. Pero non vou entrar nese xogo porque non é a miña intención
¡Silencio! ¡Silencio, por favor!
Señora Soneira, mire, no 2006 nós estabamos na oposición...
Silencio, señor Fajardo, por favor. Remate, cando poida, señor Prado.
Se vostede quere intervir, pídallo ao seu grupo. É que eu non teño a culpa de que non o deixen falar, señor Fajardo; eu non teño a culpa. Mire, no 2006 nós estabamos na oposición e vostedes no Goberno, e, estando o Partido Popular na oposición, votou a favor da Lei de... [[Murmurios.]] ¡É imposible, claro! É que ese é o totalitarismo da esquerda, do que sempre falo. [[Aplausos.]] Ese é o totalitarismo: que non queren escoitar as opinións diferentes, non queren escoitar os que opinan diferente a eles; ese é o totalitarismo do que fan gala os partidos da esquerda radical. Non vou entrar nese xogo. Dicía, señora Soneira, que no 2006 nós, estando na oposición, apoiamos e votamos a favor da lei do Goberno –do que formaba parte o Partido Socialista– sobre esta cuestión. Sobre tres cuestións que quedaron pendentes, quería dicir que coa emenda 17 do BNG imos facer unha transacción para o artigo 4; coa emenda 117 do Grupo Mixto, unha transacción para o artigo 30 bis; e coa emenda 57 do BNG tamén imos facer unha transacción para o artigo 47, que logo lle lerei na votación. E, se me permite, señor presidente, como esta é a miña última intervención nesta Cámara, quixera facer unha reflexión. Quixera agradecer desde esta tribuna a todas as persoas que me axudaron cando entrei nesta institución –moitos xa non están aquí, pero si están estarán sempre no meu recordo, outros seguen como compañeiros–...
Un pouco de educación, por favor. [[A señora Díaz Pérez: Educación que a teña ela cando fala.]] Estase despedindo. Imos deixar as cousas no seu sito. [[Murmurios.]] Prosiga, señora Prado.
Grazas, señor presidente. Outros seguen como compañeiras e compañeiros do meu grupo, do que me quero despedir na persoa do noso portavoz, o profesor Puy, mestre de contidos e de formas; as formas que sempre nos alentou a manter e non perder, por moi baixo que voara o adversario. Agradezo as súas ensinanzas, levareinas a Madrid, señora Soneira, e espero que a Cámara alta teña maior nivel que o que demostraron algúns grupos nesta lexislatura... [[Murmurios.]] Tamén agradezo os ataques inxustificados que houbo sobre a miña persoa, porque me fixeron máis forte, a pesar dalgúns, e tamén vai o meu recoñecemento aos compañeiros e compañeiras da Comisión 1ª, especialmente ás voceiras coas que compartín moitos debates intensos, apaixonados e substanciais, pero sempre poñendo por diante os intereses de Galicia e sempre mantendo o respecto; o que agradezo ás voceiras da Comisión 1ª, porque, a pesar de ter debates intensos, sempre mantivemos o respecto. Como dicía, sempre poñendo a Galicia por diante. E con Galicia marcho na cabeza e no corazón á Cámara alta. Defenderei coa mesma intensidade e paixón as solucións para os problemas dos galegos e das galegas, e por iso defenderei a Galicia en Madrid e onde faga falta. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Tamén lle desexamos desde aquí boa sorte. Debate e votación do Ditame, elaborado pola Comisión 3ª, Economía Facenda e Orzamentos, sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas
Mantéñense para o Pleno emendas do Grupo Parlamentario Mixto, emendas do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Parlamentario Socialista. Para a presentación do ditame ten a palabra a vicepresidenta da Comisión 3ª, señora García Pacín.
Grazas, señor presidente. Bo día. O proxecto de lei tivo entrada no Rexistro do Parlamento o 20 de outono de 2015. Na mesma data, na reunión da Mesa do Parlamento, dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia e a apertura do prazo de presentación de emendas. Así mesmo, oída a Xunta de Portavoces, acordou a súa tramitación pola Comisión 3ª, Economía Facenda e Orzamentos. Os grupos parlamentarios do Bloque Nacionalista Galego, da Alterativa Galega de Esquerda, dos Socialistas de Galicia e Mixto presentaron cadansúas emendas á totalidade, que foron cualificadas o 30 de outono do 2015 e rexeitadas na sesión do Pleno do día 10 de novembro do 2015. Verbo das emendas parciais, o Grupo Parlamentario Popular formulou 12, o Grupo Parlamentario dos Socialistas, 25, o Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, 25, o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, 22 e o Grupo Parlamentario Mixto, 31, que foron cualificadas o 5 de novembro de 2015. A Comisión 3ª, de Economía, Facenda e Orzamentos, na sesión do día 17 de novembro de 2015, designou os seguintes ponentes: polo Grupo Parlamentario Popular de Galicia, a don Pedro Puy Fraga como titular e a dona Paula Prado del Río como suplente; polo Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, a don Juan Carlos González Santín como titular e a don José Luis Méndez Romeu como suplente; polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, a dona Yolanda Díaz Pérez como titular e a don José Manuel Fajardo como suplente; polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, a don Francisco Xesús Jorquera Caselas como titular e a dona Ana Belén Pontón Mondelo como suplente; e polo Grupo Parlamentario Mixto, a dona Consuelo Martínez García como titular e a dona Carmen Iglesias Sueiro como suplente. Na reunión do 19 de novembro de 2015 estudouse o texto articulado do proxecto, xunto coas emendas presentadas, e rematouse o informe, que contén as recomendacións que a ponencia lle fixo á comisión, consistentes en aprobar por maioría as emendas formuladas polo Grupo Parlamentario Popular, excepto a número 5, que foi retirada, e en aceptar as números 12 e 15 do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia. Introduciuse tamén unha emenda de consenso e varias emendas técnicas. En relación coas restantes emendas, quedaron pendentes para a comisión. A comisión, reunida o 26 de novembro de 2015, aprobou por maioría o informe da Ponencia, ao que se lle incorporaron as emendas números 7 e 8 do Grupo Parlamentario Mixto. O texto do ditame que se somete a debate e votación nesta sesión plenaria consta dunha exposición de motivos, seguida de 54 artigos, dunha disposición transitoria e de 5 disposicións derradeiras. O articulado agrúpase en dous grandes títulos: o titulo I, referido a medidas fiscais, e o título II, referido a medidas administrativas. O título I, dividido á súa vez en varios capítulos, establece modificación na normativa que regula os tributos propios e os tributos estatais cedidos. O título II regula aspectos diversos das seguintes materias: emprego público, transporte, vivenda, augas, confrarías de pescadores, deportes, turismo, servizos sociais, enerxía, cámaras oficiais, comercio interior, investigación, agricultura, planificación e xestión económico-financeira e Administración local. Péchase o texto normativo con diversas previsións contidas nas disposicións transitoria e derradeiras. Máis nada e grazas.
Grazas, señora García Pacín. Rolda dos grupos parlamentarios para fixar a súa posición sobre o ditame e, se é o caso, defender as emendas mantidas. Polo Grupo Parlamentario Mixto, señora Martínez.
Quero empezar por manifestar que manteño as miñas emendas a este proxecto de lei e que votarei desfavorablemente o mesmo. En primeiro lugar, porque a rebaixa do IRPF é unha medida electoralista que nin é o momento de facela indiscriminadamente nin favorece máis aos que menos teñen. Eu propoño unha escala de 12 tramos, no lugar de 7, onde quen máis gañe máis aporte. Manter uns servizos públicos de calidade require obrigatoriamente que a Administración recade a través dos impostos. E esta contribución da cidadanía debe de ser solidaria, por iso quen máis ten máis debe de aportar. É a única maneira de garantir a igualdade de acceso de todos e todas a uns servizos públicos gratuítos, universais e de calidade. É incomprensible unha medida deste tipo [[Murmurios.]] – ¡hai un rebumbio, presidente!– na situación económica e social que vive Galiza se non é baixo un prisma electoral. En 2009 a poboación activa de Galiza era de 1.319.600 persoas; seis anos despois é de 1.262.400; 57.200 persoas menos. En 2009 había en Galiza 1.153.000 persoas traballando; seis anos despois hai 143.000 persoas menos traballando. En 2009 había case 200.000 persoas traballando na industria; hoxe hai 162.000; 37.000 postos de traballo menos no sector industrial. En 2009 había 167.000 persoas desempregadas; hoxe hai 253.000; 86.000 persoas máis, a pesar da perda de poboación activa. A taxa de paro en 2009 era do 12,6 %; hoxe é do 20 %. En 2009 o número de persoas paradas de longa duración estaba en torno a 45.000, hoxe está en torno a 154.000. 70.000 traballadores e traballadoras galegas por conta allea perciben unha retribución anual inferior a 5.000 euros; é dicir, un soldo mensual de 351 euros brutos ao mes, por debaixo do salario mínimo interprofesional. 83.500 traballadores e traballadoras galegas perciben un salario bruto anual inferior aos 10.000 euros anuais; é dicir, inferior a 700 euros brutos ao mes. Un de cada cinco traballadores e traballadoras galegas por conta allea, é dicir, o 20 %, sofre pobreza laboral, é dicir, o seu salario non cobre as necesidades básicas humanas: vivenda, alimentación, saúde, hixiene, enerxía, auga, impostos... Cen mil galegos traballan a tempo parcial por non atopar un traballo a xornada completa. As mulleres teñen tres veces máis posibilidades de sufrir pobreza laboral. No tramo dos soldos máis baixos, segundo a EPA, o 27 % das persoas levan máis de cinco anos neste emprego, o que quere dicir que a pobreza laboral está enquistándose no noso país. O persoal público da Administración galega segue a padecer os recortes que vostedes aprobaron e que prorrogan nos orzamentos do 2016. O persoal de Seaga segue condenado á miseria laboral; o persoal investigador, condenado á precariedade e á inseguridade laboral; as persoas que necesitan apoio social, esperando meses e meses pola Risga. Polo tanto, eu creo que hai suficientes motivos, suficientes necesidades e suficientes emerxencias sociais neste país para non rebaixar impostos indiscriminadamente e para que eses impostos sirvan precisamente para amparar os dereitos destas persoas máis vulnerables, para cubrir as súas necesidades básicas. Pero non, o Partido Popular decide que xa ten bastantes cartos, que pode seguir negando, como nega nos orzamentos, axudas á enerxía, axudas para libros, vivendas sociais, medidas en violencia de xénero e que pode seguir cos recortes nos salarios dos empregados e empregadas públicos, pero sóbranlle cartos, rebaixa os impostos. Ese é o compromiso social que teñen vostedes; ese é o seu compromiso social. Podería seguir citando situacións que xustifican a irresponsabilidade da rebaixa impositiva que vai aprobar ou que xa aprobou o Partido Popular, porque o que deixarán de aportar as rendas máis altas non poderá ser investido nos problemas sociais citados. Pero non só hai rebaixa de IRPF, tamén no imposto de sucesións e doazóns. Eu propoño na miña emenda unha nova escala na que para os inmobles de valor superior a 500.000 euros a porcentaxe de redución sexa cero. Calquera vivenda que teña un valor superior a 500.000 euros ten algo de luxo, de situación privilexiada ou dalgunha condición que a fai chegar a este prezo. Ademais, a redución só se aplicará, segundo vén no proxecto de lei, no caso de matrimonio, excluíndo as parellas de feito, opción legal que ten calquera persoa. Tamén exixe a convivencia coa persoa causante do dereito, non recoñecendo que moitas persoas, maioritariamente mulleres, por motivos de tamaño de vivenda ou outros, residen nun fogar pero atenden dous; mulleres que van diariamente a asear a persoa dependente, facerlle o xantar, darlle a medicación, facerlle as curas e despois volven ás súas casas a facer o xantar, fregar e atender a menores. Esas mulleres non poden acollerse a ningún beneficio fiscal. En canto ás autorizacións interurbanas de taxi, manteño a miña emenda 9, que pretende outorgar autorización interurbana no caso de transmisión inter vivos cando se dan situacións de invalidez sobrevida. Para moitas familias este é o único medio de vida, polo que, de darse o caso dunha invalidez sobrevida ao titular da licenza, esta debería poder ser obxecto de transmisión a outro membro da unidade familiar ou a outra persoa interesada na mesma. Tamén manteño a miña emenda número 10, que entendo vén dar sentido ao texto da ponencia, que prevé que o cumprimento do título IX da Lei 3/2012, do deporte de Galiza, quede en suspenso ata que Galiza dispoña con carácter efectivo dun corpo de policía autonómico e conte con competencias estatutarias en materia de protección de persoas e bens e mantemento da orde pública. Co cal, entendo que é unha lexítima aspiración deste goberno que Galiza conte con competencias nesta materia. Por iso a miña emenda insta a Xunta a reclamar as mesmas. É que este proxecto de lei non está pensado para as persoas máis vulnerables. Queda tamén plasmado no rexeitamento da miña emenda 11, que engade un novo artigo 29 en relación coa protección dos e das menores, que di que en cumprimento das competencias da Xunta en relación coa tutela de menores desamparados e desamparadas, o Goberno galego promoverá actuacións tendentes a garantir os dereitos dos e das menores a diminuír as situacións de risco, desamparo, pobreza ou marxinación en que poidan atoparse, a protexer e a tutelar os menores en situación de risco ou desamparo, así como a dotar de máis medios materiais e humanos os equipos de menores, os equipos de acollemento, de adopción e de psicólogos itinerantes, a crear un servizo de gardas localizadas nos equipos de menores os domingos e festivos, así como os días laborais, a partir das tres da tarde ata as oito da mañá, xa que só funcionan en horario de oficina, e a que a Xunta estableza as medidas necesarias para reducir a utilización do recurso de internamento e a potenciar medidas menos interventoras, especialmente o acollemento familiar e a atención de día. Non entendo por que o Partido Popular rexeita esta emenda, que só pide a protección dos menores e das menores, e cando ademais rebaixan os impostos porque lles sobran cartos, pero non están dispostos a reforzar os equipos de atención a menores nin a protexer os menores contra a pobreza, por exemplo. Tamén rexeitou o Partido Popular a emenda número 12, que engadía un novo artigo 29 ter sobre medidas en relación coa violencia de xénero; medidas como que a prestación económica ás mulleres vítimas de violencia de xénero teña unha duración de 18 meses, ampliable a 24 –e iso que hai abondo cartos–, que esa cantidade sexa igual ao salario mínimo interprofesional e que se outorgue nun prazo non superior a 30 días; que sexa concedida de forma inmediata e preventiva. Non ten sentido poñer ás mulleres en risco mentres esperan a que se lles conteste. É preferible dala preventivamente e, se despois non se cumpren as condicións, reclamar a súa devolución, pero hai que protexer ante todo as mulleres; polo tanto, debería de ser inmediata. Tamén que o prazo de presentación de solicitudes sexa todo o ano e que se retiren as axudas a centros escolares que segregan en función do xénero, para destinar a dita cantidade á loita contra a violencia de xénero, onde fará moito máis por esta sociedade. O Partido Popular puido aceptar algunha destas emendas, pero rexeitounas todas. Chegou a recuperación, os brotes verdes florecen, baixan os impostos, pero non hai diñeiro para protexer a vida dos menores nin dos nenos e das nenas. Por un lado, o discurso; polo outro lado, os feitos. Dicíao onte, non acompañan as medidas que toman o discurso que vostedes teñen ante a sociedade. Acepto a transacción proposta ao artigo 32, pois entendo que o incumprimento da obriga de facturación en base a consumos reais das compañías eléctricas debe constituír unha infracción grave, e a súa reiteración, unha infracción moi grave. Celebro que se aceptara esta emenda, aínda que sexa transaccionada, porque graves son tamén as consecuencias que producen as lecturas falsas. Moitas familias poden ter problemas para pagar a factura da electricidade por mor dunha mala lectura, podendo chegar a serlles cortada a subministración. En canto ao fomento da fusión de municipios, medida estrela do Partido Popular, manteño a miña emenda número 18, xa que non se entende que, por unha banda, se fomente a fusión de municipios e, por outra, dispense o concello resultante da fusión da prestación de servizos mínimos obrigatorios, que pasarían a ser xestionados pola deputación. O PP non é moderno, non é actual, xa o sabemos todos, iso está claro, quedou claro nestas eleccións ao Congreso. E unha desas anacronías que ten o Partido Popular coa cidadanía é a súa insistencia na defensa das deputacións, ata o punto de permitir o dereito de pernada nas mesmas, convertendo unha institución nun señorío medieval. Pero tamén insiste o Partido Popular en non contar coa intervención dos sindicatos nos temas que afectan as empregadas e empregados públicos, polo que rexeita a emenda 19, que pretende a negociación da nova RPT coa representación legal dos traballadores e traballadoras públicos dos concellos que, de ser o caso, se fusionen. En canto á disposición final segunda, o Partido Popular rexeitou a emenda 21, que pretende garantir os dereitos dos e das traballadoras non afectados polos artigos 88, 89, 91, 92 e 94, relativos aos dereitos de maternidade, paternidade, lactancia, etc. A miña emenda insiste en que o dereito a un permiso exercido por unha persoa non pode conculcar o dereito doutras; é dicir, os permisos establecidos nestes artigos deberán ser cubertos con contratos de interinidade e non con substitucións do propio persoal. O proxecto de lei, ademais, manterá en vigor as medidas de recorte de dereitos ao persoal público recollidas na Lei 1/2012, que se chama de medidas temporais, pero, claro, temporal pode ser un día ou un século, o que está claro é que a temporalidade se vai alongando de máis. Pero o PP saca peito e fai gala de incrementar o salario do persoal público o 1 %, mentres rexeita a emenda 22, que pedía a supresión da disposición final terceira –¡así lles foi o domingo!–. Esa disposición final terceira pedía a derrogación da Lei 1/2012. Tamén foi rexeitada a emenda 22, que pedía a supresión da disposición final cuarta, que pretende manter baixo o control do Partido Popular a Compañía de Radio-Televisión de Galiza na próxima lexislatura, ocorra o que ocorra nas vindeiras eleccións autonómicas. En resumo, votarei en contra deste proxecto de lei porque considero que non dá resposta ás necesidades urxentes que hoxe ten Galiza e porque considero unha irresponsabilidade a rebaixa fiscal que se introduce, que ademais de inxusta para os propios contribuíntes é inxusta para aquelas persoas que non fan a declaración da renda, que están exentas porque non teñen ingresos. Esas van ser as persoas máis prexudicadas coa súa modificación de escala de IRPF e a súa rebaixa de impostos. Polo tanto, non espero que vostedes recapaciten, non espero de vostedes políticas sociais e, polo tanto, votarei en contra deste proxecto. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. Deputados e deputadas, con este debate culmina o trámite dunha lei na que se modifican, sen contar as leis en materia tributaria ou orzamentaria: a Lei de vivenda de Galiza, a Lei de confrarías de pescadores, a Lei de turismo de Galiza, a de subvencións, a de cámaras de comercio, a de promoción e defensa da calidade alimentaria, a do emprego público, a do transporte público de persoas en vehículos de turismo, a Lei de augas de Galiza, a Lei do deporte de Galiza, a Lei de servizos sociais, a de comercio interior, a de fomento da investigación e da innovación, a Lei de montes, a Lei reguladora da Administración local de Galiza, a Lei de medios públicos de comunicación audiovisual de Galiza. E estou convencido de que me esquezo de citar algunha. En definitiva, culmina o trámite dun proxecto de lei onde tanto podemos debater do IRPF como das licenzas de taxi, da fusión de concellos, da atención a menores dependentes, dos reforzos de subministración eléctrica en solo industrial ou do director xeral da CRTVG. Xulguen vostedes se isto é serio, se deste xeito pode haber un debate pausado e reflexivo sobre o alcance dos múltiples cambios legais que se propoñen. Pero, ademais, a maioría das leis que se modifican son do actual Goberno, algunhas deste mesmo ano, xulguen vostedes se isto non é unha mostra máis da continua improvisación que caracteriza a este Goberno. Mais centrándome xa na defensa das emendas presentadas polo Grupo Parlamentario do BNG, presentamos en total 22 e comezarei referíndome o máis brevemente posíbel ás emendas ao Título I, "Medidas fiscais", dado que xa foron obxecto de debate tamén na sesión de onte. A emenda 1 propón introducir máis progresividade na escala autonómica do IRPF. Nos novos tramos que se contemplan no proxecto de lei, unicamente se incrementa o esforzo fiscal para as rendas superiores aos 67.000 euros, e no caso das rendas de máis de 100.000 euros apenas se aplica un incremento na tramitación de arredor de 300 euros, que non atinxe nin o 2 % adicional. Isto é o que pretende corrixir a nosa emenda, para acadar unha maior progresividade propomos incrementar o número de tramos e elevar a presión fiscal sobre as rendas altas por moito que non nos opoñamos á rebaixa de tipos para as bases liquidables inferiores aos 20.200 euros. Estimamos que coa nosa proposta se incrementaría a recadación en 18 millóns de euros. A emenda 2 propón a supresión das rebaixas introducidas no imposto de sucesións e doazóns, e deste xeito poderían incrementarse os recursos en 42 millóns de euros. A 3 propón establecer o mínimo exento no imposto de patrimonio nos 300.000 euros e introducir máis progresividade nas táboas. O impacto na recadación sería de 35 millóns de euros. A 5 propón crear un imposto sobre as grandes superficies comerciais. Segundo os nosos cálculos proporcionaría á Facenda galega uns ingresos anuais de 30 millóns de euros. E neste sentido, teño que dicir que discrepamos profundamente do argumento do Partido Popular de que a implantación deste imposto atentaría contra a libre competencia, vulnerando a normativa comunitaria que permite a libre implantación. Miren, señores e señoras do Partido Popular, o que atenta contra a libre competencia é precisamente a proliferación excesiva de grandes superficies comerciais, pois provocan unha grande concentración no sector, arruinando o comercio de proximidade. Utilizan a súa posición de forza para impoñer unhas condicións total e absolutamente leoninas aos provedores e son a vía para a introdución masiva de produtos foráneos, causando un grave prexuízo ao tecido económico local. Na utilización do leite como produto reclamo temos un bo exemplo, e por iso lles pregunto o mesmo, dígolles o mesmo que lle dixen ao señor Feijóo na sesión de control desta mañá. Pregúntenlles aos nosos gandeiros que opinan das prácticas das grandes superficies comerciais. Vostedes tamén argumentan que durante o Bipartito se concederon moitas licenzas. Esquezan por unha vez, se son capaces, o Bipartito e pregúntense se non se ten chegado xa ao escenario de sobresaturación de grandes superficies comerciais. Nós consideramos que é evidente que si, e, polo tanto, se é así hai que utilizar tamén a vía impositiva como elemento disuasorio para poñer freo a esta situación. En cambio vostedes optan por todo o contrario, e no título de medidas administrativas deste proxecto de lei modifican a Lei de comercio interior de Galiza para restar competencias aos concellos integrando a licenza urbanística das grandes superficies comerciais na autorización comercial; todo con tal de seguir favorecendo a proliferación de grandes superficies, por moito que leven á ruína o noso pequeno e mediano comercio. Por último, no que se refire ás medidas fiscais, a emenda 6 propón establecer un imposto sobre os depósitos bancarios. Fronte ao tipo do 0,03 % vixente no imposto estatal, propomos na nosa emenda un tipo mínimo do 0,3 para os depósitos de ata 150 millóns de euros, incrementándoo progresivamente ata un tipo do 0,5 para os grandes depositantes. O establecemento deste imposto aportaría 115 millóns de ingresos adicionais á Facenda galega. O Partido Popular a este respecto argumentou –en Comisión– que a implantación deste imposto sería ilegal, porque xa existe un imposto estatal, pretendendo que ignoremos que o que foi ilegal foi o que fixo o Goberno estatal, que cometeu unha auténtica fraude de lei ao implantar un imposto estatal para deixar sen efecto os impostos sobre depósitos bancarios que estableceran distintas comunidades autónomas. Un imposto que, ademais, inicialmente era do tipo 0 %, e logo tivo que ser modificado para establecer un título ridículo do 0,03. En conxunto, como dixemos onte, estas propostas permitirían elevar os ingresos da Facenda galega en 240 millóns de euros, captando recursos para apostar de verdade polo gasto social e o investimento produtivo. Outras emendas pretenden corrixir as subas abusivas de impostos indirectos e taxas aprobadas polo Goberno galego ao longo desta lexislatura, porque vostedes si que incrementaron os impostos, incrementaron os impostos indirectos, señores do Goberno da Xunta. Así a emenda número 7 propón a supresión da suba sobre o imposto dos hidrocarburos aprobada na Lei de orzamentos do ano 2014. E na emenda 4 propomos que a Administración tributaria teña a obriga de xustificar en cada expediente a valoración dos bens para determinar a base impoñíbel dos impostos cedidos. Hai diversas resolucións xudiciais e tamén do Tribunal Económico-Administrativo que cuestionan os métodos de valoración empregados para a revisión do valor asinado aos inmóbeis, exixindo que se efectúen valoracións de forma motivada en cada caso concreto. Mais ata o de agora a Xunta de Galiza non corrixiu os seus métodos e procedementos de valoración. Polo que respecta ás nosas emendas ao Título II, "Medidas administrativas", varias emendas propoñen restituír os dereitos laborais dos empregados públicos. Así, a 22 propón a derrogación da lei de medidas temporais en determinadas materias do emprego público. A 8 propón recuperar con carácter definitivo os permisos retirados aos funcionarios públicos, e na mesma liña a 9 pretende recuperar os días de descanso adicional en función da antigüidade aos que tiñan débito. A emenda 10 propón incluír unha definición da vivenda baleira ou desocupada na Lei de vivenda de Galiza, para que os concellos poidan incluír nas ordenanzas municipais recargos no IBI, como lles habilita a Lei de facendas locais. Dada a inactividade do Estado, que leva máis de doce anos sen ditar un regulamento que defina unha vivenda baleira, entendemos que se debe de proceder a esa definición en uso das competencias autonómicas. A emenda 11 propón protexer a historia social electrónica para asegurar que se utiliza exclusivamente polos servizos públicos xestores dos servizos sociais, evitando o emprego da mesma por operadores privados con fins alleos. A emenda 12 ten particular importancia. A emenda 12 propón suprimir o artigo 29, porque neste artigo o que se pretende é que os menores non teñan asegurada unha atención especifica e especializada en centros propios para menores. Refírome a menores dependentes. E créanme, señores do Partido Popular, atenta contra todo criterio profesional e racional que un menor altamente dependente estea ingresado nun centro de persoas maiores, moitas delas con demencias avanzadas. A 13 propón suprimir o artigo 30, que modifica a normativa eléctrica, reducindo o limiar para sufragar os custos de instalacións de reforzos de subministración eléctrica en solo industrial. A consecuencia, como xa dixemos no debate de totalidade, será que moitas empresas terán que asumir maiores custos de instalación, prexudicando a actividade produtiva e a xeración de emprego en beneficio das compañías eléctricas. Iso nun país excedentario na xeración de electricidade e onde son precisamente os custos enerxéticos, e non como tanto se cacarexa dende determinados sectores os custos laborais, os que están ameazando a viabilidade de moitas empresas. No que atinxe á cooperación local, o BNG propón outras vías máis sinxelas e efectivas para racionalizar o mapa local en vez de seguir fomentando, como pretende o proxecto de lei, a fusión de concellos. Así a emenda 17 propón garantir fondos para apoiar iniciativas de cooperación en materia de servizos locais, preferentemente a través da constitución de mancomunidades ou consorcios comarcais. E a 18 propón a inclusión dun novo artigo para traspasar á Xunta de Galiza funcións e servizos impropios prestados polas deputacións provinciais. Consideramos, polo tanto, que isto é moito máis racional que considerar que a gran solución aos problemas do noso mapa local e á fusión Oza-Cesuras. Revisar o papel das deputacións comezando por transferir servizos total e absolutamente impropios prestados polas deputacións provinciais e fomentar as mancomunidades e os consorcios comarcais. Pero, xa por último, quero ter unha referencia particular á emenda 22, que propón a supresión da disposición derradeira cuarta. A través desta disposición pretende modificarse a Lei de medios públicos de comunicación audiovisual de Galicia para poder prorrogar indefinidamente o actual director xeral da CRTVG. En definitiva, señores do Goberno da Xunta de Galiza, e señoras e señores do Partido Popular, vostedes pretenden colar de rondón, ás agachadas, nunha lei ómnibus, en medio do debate dos orzamentos, e tapada polo ruído da campaña electoral a súa intención de dar un golpe de man na nosa radio televisión pública, para perpetuar o control político partidista por parte do Partido Popular na mesma, incluso máis alá da presente lexislatura. Para que non sexa así, para que non poidan dar este golpe de man na CRTVG, ademais con nocturnidade e aleivosía, anuncio xa que solicitamos a votación separada desta emenda, a emenda 22 do BNG, que propón a supresión da disposición derradeira cuarta, para o cal solicito o apoio de todos os grupos desta Cámara, como tamén, loxicamente, para o resto das emendas presentadas. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, ten a palabra a señora Díaz.
Continuamos co debate estéril que onte rematabamos de parte dos orzamentos, e reiteramos unha vez máis a nosa indisposición respecto do xeito de lexislar que ten a Xunta de Galicia. Vou volver repetir, e non me cansarei de facelo, que esta técnica é absolutamente incorrecta en sentido lexislativo e impropia e innecesaria por un goberno que ostenta a maioría absoluta. Teñen 41 deputados e deputadas, e non fai falta que volva repetir que, efectivamente, carece dos informes substanciais que farían, polo menos, máis transparente a acción ou as propensións públicas de Goberno para o ano 2016. Isto é xustamente a carencia dun informe substancial como é o informe do Consello Económico e Social, por non sinalar o aberrante que é afirmar que se carece do mesmo porque esta norma non afecta a materias económicas e sociais. Aberrante, aberrante porque, como ben saben, afecta a vinte e tantas normas, que moitas delas, empezando pola parte dos ingresos, teñen relevancia económica e, por suposto, social. Vaia, por tanto, que unha vez máis denunciamos o xeito de gobernar do Partido Popular no noso país. Por outra banda, efectivamente, hai dúas partes na intervención, unha que ten que ver xustamente coas propostas tributarias que fai o Partido Popular, nas que amosamos a nosa absoluta desconformidade, como xa temos dito, e imos explicar, ademais, por que, e por que defendemos emendas alternativas a esa proposta tributaria que o Partido Popular está a facer. Pero tamén hai normas que teñen que ver xustamente con medidas administrativas moi relevantes en todos os abanos nos eidos sociais, plurais, transversais, que van ter consecuencias, claro que si, no conxunto do noso país, desas consecuencias das que pola mañá non quería falar o presidente da Xunta de Galicia. Ben, ¿por que estamos en desconformidade coas propostas que incorporan na chamada vulgarmente Lei de acompañamento aos orzamentos en materia tributaria? Ben, pois porque o proceder tributario do Partido Popular é o seguinte: primeiro, vostedes non queren impostos. Segundo, teñen un teorema que presume del o señor Montoro, e o señor Puy leva algún Pleno sen reiteralo, xa llo dixen na Comisión, pero gusta facer este tipo de comparación. Vostedes intentan non vulgarizar a economía, esta metáfora de que a economía pública, o orzamento público é como o orzamento dunha ama de casa, e non hai tamaña barbaridade. E a segunda é que é mellor baixar os impostos e que a xente teña os recursos nos seus petos, ¡claro!, e isto é outra barbaridade máis. Vostedes falan que dese xeito haberá aforro. Non hai aforro ningún, entre outras, porque o que están facendo vostedes con esa vulgaridade –se se me permite a expresión–, ou vulgarización do concepto, é cargarse de facto os servizos públicos. Esa é a súa realidade. Volvo dicir que o nivel de servizos públicos dun país se determina en función do sistema tributario que temos, e volvo dicir que estamos a sete puntos de distancia da media da presión fiscal do conxunto de Europa, pero estamos a quince puntos de distancia dun estado, dunha república como é Francia, a quince puntos de distancia, fíxense se estamos alonxados da mesma. Pero ademais é que todo o discurso que vostedes practican é falsario. Eu, conselleiro –volve estar aquí, agradézolle a súa presenza–, vostedes presumen e están facendo campaña –unha mala campaña con perda de cinco escanos, como saben–, efectivamente, dicíndonos que van baixar os impostos. Eu dígolle que segundo a memoria dos seus orzamentos esa baixada de impostos vai supoñer un recorte de 140 millóns de euros. E a pregunta volve ser a mesma, señor conselleiro, a vindeira Xunta de Galicia vai ter que recortar, ou dígannos vostedes no 2017 a previsión que teñen, ¿como van facer para encher ese burato que agora mesmo deixan? E o máis grave é que vostedes estano a facer nun imposto, no único imposto que temos efectivamente directo. E voulle dicir, ademais, por que vostedes falsean a realidade: baixan os impostos directos e soben os impostos indirectos. Mire, outro informe... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, si, mire, señor conselleiro, outro informe destes que lles gustan. Mire, efectivamente, vostedes, política do Partido Popular, marchamo nestes orzamentos, van recadar por impostos indirectos –eses que pagan Amancio Ortega, Roberto Tojeiro fillo, ou un desempregado ou desempregada que cobra 426 euros por estar en desemprego, por subsidio–, exactamente, 125,3 millóns de euros, que supera o 31,5 % das súas previsións. Esa é a súa política, é baixar os impostos directos e subir os indirectos, e cargarse parte dos impostos. Volvo dicir o que din os técnicos de Facenda, os técnicos de Gestha –que non son, insisto, revolucionarios–, que din que se cargan de facto, pola política de bonificacións, o imposto de sucesións, de doazóns, de actos xurídicos, transmisións patrimoniais e demais. Por tanto, bueno, pois é un dislate coas necesidades que temos neste país. Por tanto, unha gran mentira é a que están plantexando diante da sociedade, ninguén lles cre. Nós de verdade que fixemos campaña, explicamos todo isto e a xente sabe perfectamente o que está a pasar. O canon cero da transmisión de terras explíquenllelo a quen queiran, saben perfectamente o que pasa; señor conselleiro, de verdade que a xente non é parva. Todo o contrario, sabían perfectamente e son conscientes de que a súa política de impostos indirectos, de pagos, de repagos, de repagos farmacéuticos, é real. Entón a primeira falsidade é que van deixar un burato de novos recortes por importe de 140 millóns... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, señor, é que lemos os papeis, señor conselleiro, e é o que din, na súa memoria, se non múdena ou muden os técnicos. Vostede ata hai pouco tempo era técnico, pois, non sei, muden; pero aclárenos como van facelo. Porque isto que nos dicía onte o señor Puy de que non entendemos ou buscamos a cuadratura do círculo é que é imposible, señor Puy, é imposible, señor Puy. [[Murmurios.]] E de verdade que economistas brillantes están indicando que isto é así, señor Puy. Vostede non é o máis listo do mundo, e eu respéctoo moito, pero non é o máis listo do mundo, señor Puy, de verdade. [[Murmurios.]] Mire, e imos seguir coas súas políticas, as súas políticas son as de amnistías fiscais, esas son as súas políticas, as das amnistías fiscais, discursos respecto das políticas tributarias a este grupo ningún. Por tanto, volvo dicir, non compartimos o que están facendo nesta Lei de acompañamento. Segundo, as súas propostas para que as mulleres e para que os homes que o desexan neste país teñan fillos, bueno, son unha burla, non me vou repetir, porque temos xa os indicadores enriba da mesa. Son falidas, señor conselleiro; se vostedes pretenden mudar o saldo vexetativo deste país con esas políticas tributarias é que viven en Marte, non en Montepío, en Marte, señor conselleiro, en Marte. Ter un fillo ou unha filla hoxe unha persoa traballadora é misión imposible, salvo que queiramos traer fillos para pasar fame. Igual as mulleres deste país temos que facer como as palestinas, non para pasar fame, senón para loitar neste caso. Igual ese plantexamento si sería viable. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Ben, sigamos, ¿que facemos nós nese sentido? Iso polo que onte estaba tan preocupado o señor Puy. Claro, nós o que facemos é unha emenda na que engadimos valor progresivo ao IRPF e, efectivamente, aí está a trampa do Partido Popular. É que nos dous últimos tramos, a partir de 53.000 euros, onde nós máis acuciamos a aportación das rendas salariais, vostedes é xustamente onde máis as baixan. Esa é a realidade da súa política tributaria, e dicímoslles que non a compartimos, ¡acabouse! E xa sabemos, quedounos claro onte que ese espírito democrático en termos formais que ten o Partido Popular se vai ver hoxe reflectido sen aceptar ningunha das medidas nin emendas que, por suposto, propoñemos. Porque, claro, nós si que estamos fóra da realidade, segundo vostedes. Temos emendas que cremos de relevancia e mesmo que formaron parte do discurso ideoimaxinario deste país e do traballo colectivo dos deputados e deputadas deste país, pois crear un corpo de policía autonómica propia. Eu, non sei, igual é que tamén estamos en Marte; non o sei, estaremos en Marte, pero de verdade que repasando os debates, bueno, parece que sería de sentindo común. Tamén emendas que teñen que ver coa declaración de interese xeral de todos os servizos da depuración de augas residuais urbanas, todos, para evitar o que estamos sufrindo nestes intres. Tampouco o aceptan. Tamén unha emenda no que atinxe á historia social única na que nos parece electrónica, parécenos que o engadido non é pouco relevante. Sobre todo despois do informe do Consello Consultivo que lles dixo respecto da historia clínica e a privatización que practicaron nela, que foi brutal o informe do Consultivo. Pois dicímoslle que, por suposto, de facer iso sexa de xestión directa e pública; por suposto, directa e pública, para non repetir o do Informe do Consello Consultivo respecto da historia clínica sanitaria. Pedimos cousas tan relevantes como o que ten que ver coa planta de gas e a revogación da autorización que trouxemos aquí ao debate, exactamente o mesmo. Iso xa entendo e xa sei que esa..., e comprendo que non a acepten, están defendendo os intereses do Grupo Tojeiro, levan moitísimo tempo e non van mudar agora de criterio. Tamén creo que todos os grupos da oposición a fixemos, o que atinxe a esa mudanza absolutamente necesaria neste país para a concesión de licenzas a grandes superficies comerciais. Nós pedimos dúas cousas nesta emenda, a primeira, incorporar unha moratoria indefinida e mentres tanto, por suposto, a suspensión cautelar de todas as licenzas que se atopen en curso. E despois, con carácter mediato, por suposto, facer un plan sectorial de equipamentos comerciais. Porque, señor conselleiro, é que vostede coñece tamén cal é a situación deste país, vostede coñece todos os autónomos e autónomas deste país, calquera vila –pequena, grande, dá igual– pola que transitemos: véndese, alúgase, véndese, alúgase. É imposible, señor... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Bueno, eu non sei, igual digo tamén Ferrol e estou contando eu unha mentira. E un pasea polo barrio da Magdalena, racionalista, fermosísimo, e estou soñando e non pon: véndese, alúgase; non, parece que di que todo vai xenial e que os comerciais están felices da vida. [[Murmurios.]] Bueno, ¡ogallá fora así! Ben, o que ten que ver coas emendas que lle incorporamos á investigación na universidade, eliminando o criterio da solvencia económica. Porque vostedes pola porta de atrás están privatizando o I+D+i, discusión que xa tivemos na Comisión en distintas ocasións. E, por suposto, a supresión do artigo 41, na que vostedes fan xustamente a aplicación do dereito privado a todos os contratos de I+D+i e mesmo a adxudicación directa deses contratos –xa non fai falta que lle lea o precepto, que o coñece–. Tamén o que ten que ver co capital social de empresas públicas, a proposta súa é que non sobrepase do 10 % e nós dicimos que non baixe do 51 % para garantir que o público sexa o maioritario. Tamén a supresión de emendas que vostedes din –algunhas cousas bastantes graves–: non haberá asignacións e consignacións orzamentarias naquelas actuacións nas que non haxa unha boa execución orzamentaria. No caso da Xunta de Galicia terían que quitar o orzamento, porque xa está aí o balance da execución orzamentaria. Pero, fíxese vostede, poderiamos vernos na barbaridade de que servizos públicos esenciais sen executar quedaran sen cumprir por isto –leo literalmente, si, señor conselleiro, é así a cousa–. E mire, tamén, por suposto, o que ten a ver xustamente coa emenda nosa 23, a supresión da disposición derradeira primeira, que ten –volvo repetir– o silencio negativo. Casualmente vostedes na tramitación da proposta política da Lei do solo deste país o silencio aí é positivo, aí é positivo, aí si; pero aquí nas reclamacións que faga o persoal público das distintas administracións deste país, aí o silencio é negativo. É dicir, que vostedes o que queren é abocalos a que teñan que ir aos tribunais... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, señor conselleiro, acaban de ditarse hai escasos días dúas sentenzas outra vez polas pagas extraordinarias de traballadores e traballadoras públicas. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pero, ¿como que non?, pero se é un feito, ¡é real, señor conselleiro!, ¡é así!, ¡dígolle que é verdade!, lea a prensa, que de verdade que si. Mire, e despois na disposición derradeira terceira, na que vostedes derrogan un montón de normas, bueno, pois nós engadimos unha derrogación. Porque co seu relato e o seu discurso de que Galicia vai estupendamente ben non caben máis recortes, e o que toca é o que lle pedimos, derrogar a Lei 1/2012, do 29 de febreiro, para que os traballadores e traballadoras públicos poidan respirar. E tamén lle pedimos que o artigo 19 do V Convenio Colectivo unha vez máis volva estar en vigor. E finalmente, emenda 25, pedimos a supresión do texto, porque no anterior Pleno díxoseme que empregar a palabra cacicada era moi forte, pero, señor conselleiro, o que acaban de facer nese ente público que custa preto de 100 millóns de euros aos galegos e ás galegas para uso partidario do Partido Popular é bastante grave. Se non é cacicada, díganme como se chama, pero de verdade que parece ou resulta unha cacicada. Nada máis, moitas grazas. E como supoñemos que non nos van aceptar ningunha emenda, con ese espírito democrático que teñen, pois quedaremos como estamos.
Grazas, señora Díaz. Grupo Socialista. Señor González Santín.
Grazas, señora presidenta. Onte aprobamos aquí neste Parlamento a Lei de orzamentos, ou polo menos iso foi o que pasou en teoría, porque na realidade non está todavía aprobada porque falta esta Lei de acompañamento, que non deixa de ser unha parte da Lei de orzamentos. Podería darse un paradoxo moi curioso, imaxinemos –cousa que non vai pasar pola maioría do Grupo Popular– que hoxe aquí non se aprobase esta norma e que esta norma fose devolta ao Goberno. O que pasaría é que os orzamentos da Comunidade Autónoma non cadrarían, non poderiamos executar os orzamentos da nosa Comunidade, ou en teoría contablemente non ían cadrar, polo menos. Polo tanto, volvo insistir no tema que xa insistimos na primeira parte desta intervención cando falabamos na emenda de devolución de que este tipo de normas hai que eliminalas do noso ordenamento. Non compartimos o fondo pero, desde logo, non compartimos a forma desta norma. Desde logo, esta norma –que é un pedazo da Lei de orzamentos– o que está é feita para evitar os límites que se lles marcan ás leis de orzamentos, límites en materia presupostaria. Por exemplo, a creación de tributos ou a modificación dalgún tributo se unha lei non o di así. Non estamos cuestionando –xa o dixemos tamén– a legalidade desta norma, porque mantén as formas, pero non o espírito da nosa Constitución, como din varias sentenzas do Tribunal Constitucional. Esta lei non é unha lei máis, é un totum revolutum que mezcla unha gran variedade de materias; e, desde logo, é contraria, desde o noso punto de vista, á transparencia e mesmo á calidade democrática das normas que saen desta Cámara. Desde logo, poderiamos aludir á falta de informes, pero tamén á falta de discusión dos múltiples temas que se tratan aquí nesta norma. Estanse a modificar máis dunha vintena de normas nesta lei. É unha lei que se divide en varias partes: primeiro, ten unha exposición de motivos na que o Goberno intenta xustificar a propia esencia da norma, incluso fai referencia a unha sentenza do Tribunal Supremo que declara a norma legal. Como lles dicía, non discutimos en ningún momento esta legalidade, pero, claro, a continuación conclúe que ao ser legal pois que é unha técnica lexislativa axeitada. Aquí témome que non podemos compartir iso, senón todo o contrario, cremos que hai unanimidade hoxe na doutrina en que este tipo de normas pois que non se deben utilizar. Remarco que nosoutros non discutimos a legalidade nunca, polo tanto non estamos a discutir a legalidade, senón a forma na que se fai esta norma. Despois desta exposición de motivos, que como lles dicía intenta xustificar o por que desta norma, pois temos dous títulos: O Título I, "Medidas fiscais", que debería ser –como non podería ser doutra forma nunha técnica lexislativa normal– discutido na Lei de orzamentos, a que aprobamos onte. E despois, un conglomerado de normas que se discuten nas medidas administrativas, no Título II, que dende logo non teñen ningún nexo en común; son un montón de normas ad hoc que o Goberno, por diversas causas, decide modificar e as mete nesta norma. E finaliza esta norma con varias disposicións transitorias e derrogatorias. No largo da Ponencia, a este grupo parlamentario aceptáronselle dúas emendas. A primeira, a número 15, a que modificaba o artigo 33 nunha sanción de industria, que pasaba de 10.000 a 25.000 euros. E tamén unha segunda, a nosa emenda número 12, que modificaba o artigo 28, aceptando que a historia social única teña un carácter público, algo que nosoutros consideramos fundamental, e que despois farei máis mención a ela. Tamén houbo varias correccións materiais, e aprobáronse todas as emendas do Partido Popular, incluída unha curiosa ao artigo 3, para salvar a posibilidade de inconstitucionalidade da dedución do 100 % no imposto de transmisións patrimoniais e actos xurídicos documentados. No título I non nos aceptaron ningunha das emendas que nosoutros presentabamos, é o título de medidas fiscais. O noso grupo fixo unha emenda ao IRPF, é unha emenda que repito que non foi aceptada, pero que dende logo nosoutros cremos que si que debería de ser valorada polo Goberno e incluíla nas próximas leis de orzamentos. Na nosa emenda non modificamos a táboa que presentou o Goberno, o que faciamos é introducir tres novos tramos nesta norma para aumentar a progresividade do imposto sobre a renda das persoas físicas. Polo tanto, todas as rendas inferiores a 60.001 euros, coa nosa modificación non sufrirían ningunha modificación no tributo que terían que pagar, e só se vería incrementada a tributación a aquelas persoas que tivesen rendas superiores a 60.000 euros. En concreto de 60.000 a 90.000 euros pagarían o 23,5 %; entre 90.000 e 120.000 euros tributarían o 24,5 %; e os de 120.000 euros en diante tributarían o 25,5 %. Nosoutros entendemos que isto melloraría a progresividade do imposto, e evitaríase, como xa comentei tamén no debate da totalidade, que tributase a mesma porcentaxe unha persoa que gaña 60.000 euros que unha que gaña 6 millóns de euros. Esta emenda non foi aprobada, non foi aprobada polo grupo do Partido Popular, e recalco que esta emenda o único que afectaría sería as rendas superiores a 60.000 euros. Nosoutros cremos que se debe redistribuír a renda a través de impostos directos, como o IRPF ou o imposto sobre o patrimonio, e non a través de impostos indirectos, e tamén cremos que o que máis gaña, o que máis ten, é o que máis debe de pagar. O Goberno tamén introduce unha redución no imposto sobre transmisións patrimoniais e actos xurídicos documentados, aplicable a explotacións agrarias. A realidade é que estas explotacións xa tiñan unha bonificación do 98 %, polo tanto se pasan ao 100 % estariamos a falar dun 2 %, algo moi pouco significativo. Dende logo, se esta é unha medida para poñer liquidez na man dos cidadáns, non lles vai afectar moito. Como lles dicía, esta opción xa estaba recollida na Lei 19/1995, do 4 de xullo, e polo tanto é unha medida, dende o noso punto de vista, puramente cosmética. A redución dos terreos integrantes do Banco de Terras tamén xa estaba recollida na Lei 6/2011. Polo tanto, como lles digo, con respecto á dedución aplicable ás transmisións de solo rústico, como estamos falando de transmisións intervivos, non resulta cuantificable en cantidade practicamente nula, porque estariamos a falar de moi pouquiño diñeiro o que estaría nas mans dos cidadáns, xa que ninguén compraría unha finca rústica se non ten unha edificación ou non se pode edificar, salvo que sexa para un agricultor ou alguén que viva da terra. En definitiva, estas medidas en termos de realidade non supoñen custo económico practicamente para os cidadáns. Tamén se fan modificacións, como é habitual, nas leis de orzamentos, aínda que aquí se fan en taxas, prezos e exencións reguladas pola Comunidade Autónoma. Nosoutros presentamos unha emenda de supresión á regra oitava da tarifa X5 de Portos de Galicia, para que as bonificacións do 50 % correspondentes ás embarcacións que atraquen en peiraos de titularidade autonómica, con calados inferiores a 1 metro en baixa mar, sexan aplicables a todo tipo de embarcacións, e non só para aquelas que teñan unha eslora inferior a 6 metros, ou cun motor de menos de 25 cabalos. Intentamos, repito, que nos aprobaran esta emenda, non foi posible, e entendemos que é de xustiza, porque dende logo se teñen problemas este tipo de embarcacións, tamén o teñen as de máis de 6 metros; ademais a contía económica que supón para a Xunta de Galicia isto tampouco cremos que sexa a causa pola cal non se nos aceptou. Todas estas modificacións tributarias, como lles dicía, deberían ir na Lei de orzamentos, e non nunha lei como é a Lei de acompañamento que estamos aquí debatendo. De feito na propia Lei de orzamentos, no seu Título VI, "Normas tributarias", sería onde deberían estar todas estas normas. Despois pasamos xa ao Título II. O Título II, "Medidas administrativas", como lles dicía, é unha amalgama de normas inconexas, que non teñen relación en nada unhas con outras, e o único que fan é modificar algúns aspectos que ao Goberno lle interesa modificar neste momento. O capítulo I vai dedicado aos empregados públicos. Nosoutros aquí fixemos tamén unha emenda, se ben é certo que o groso do que é o tema de empregados públicos o fixemos na Lei de orzamentos. Nós na Lei de orzamentos xa fixemos emendas en relación cos empregados públicos para aumentar as retribucións dos empregados públicos para o ano 2016, en relación coas do 31 de decembro deste ano. Tamén propuxemos a reposición do fondo de acción social, algo que tiñan os funcionarios públicos e que agora se lles quitou. E tamén pediamos que a taxa de reposición que fose do 100 %, salvo naqueles servizos que consideramos esenciais, onde a Administración podería ter liberdade para contratar a todas as persoas que sexan necesarias para o bo funcionamento do servizo público. Tamén solicitabamos medidas que non tiñan custo económico ningún, como podía ser que se fixera de forma inmediata o traslado do concurso de traslados de todo aquel persoal da Administración pública onde haxa prazas vacantes e que non poden ocupalas ao non realizarse, en algún caso, como o do persoal laboral, desde o ano 2011. E tamén se pedía –como non podía ser doutra maneira– a recuperación das pagas extras e a derrogación da Lei 1/2011, do 29 de febreiro, unha lei que como a propia lei di é de medidas transitorias, pero que aínda se está a aplicar. Agora na Lei de acompañamento nosoutros metemos unha nova emenda, incluímos unha nova emenda para recuperar os días de permiso adicionais por vacacións e por asuntos propios, que aumentarán segundo a antigüidade do funcionario, algo que tiñan e que agora non teñen. Con respecto ao capítulo II que fala sobre mobilidade, modifícase a Lei 4/2013, do 30 de maio, de transporte público de persoas en vehículo de turismo de Galicia. O que fan nesta modificación, o que fai o Goberno, ao noso entender, é deixar sen contido unha lei do ano 2013, en concreto unha lei de maio do 2013, e preténdeselles quitar competencias aos concellos desta materia. Polo tanto, nosoutros fixemos varias emendas para evitar isto. Tamén facemos unha emenda de substitución na que se amplían as entidades de iniciativa social e sen ánimo de lucro, a condición de transporte privado complementario cando se reúnen algúns requisitos que se poñen na propia norma. Con respecto ao Capítulo III, "Vivenda", modifícanse dous aspectos da Lei 8/2012, do 29 de xuño, de vivenda de Galicia, dúas modificacións que nosoutros compartimos. Unha primeira é unha modificación dunha infracción leve, por non inscribir unha vivenda no censo de vivendas baleiras. E a segunda, que cremos que ten máis calado e importancia, que repito que compartimos co Goberno, que é a habilitación para que os concellos poidan expropiar de forma forzosa, por razóns de interese social, e facer as oportunas obras que se prevén no artigo 10.1.b da Lei 49/1960, da propiedade horizontal. Aínda que estando de acordo con esta norma, nosoutros temos dúbidas sobre a legalidade xurídica desta norma, e entendemos que se lle debería dar unha volta, por unha sinxela razón. Se un concello fai unha expropiación con base nesta norma e despois os tribunais lle din que esta norma non pode modificar esta materia por ser unha materia de competencia estatal, estariamos metendo os concellos nun problema. Polo tanto, eu espero que os servizos xurídicos lle dean unha volta e miren que isto non pase así. Tamén no Capítulo VIII, "Servizos sociais", se crea a historia social única electrónica, pero a nosoutros preocupábanos que na creación desta historia social única electrónica non aparecía a palabra pública por ningún lado, algo que desde logo era unha preocupación na que nos quedamos máis tranquilos, pois na propia Ponencia o grupo maioritario aceptou que esta historia social electrónica non se poida privatizar, e polo tanto sexa pública. Repito, algo que creo que era fundamental e que agora, dende o noso punto de vista, mellora esta norma que agora imos aprobar aquí. Non conseguimos chegar a un acordo no caso da nosa emenda para evitar que os equipamentos destinados a prestar servizos residenciais para persoas con discapacidade puideran prestar servizo aos menores de 16 anos. Algo que nos preocupa, e que desde logo nosoutros entendemos que se podería mellorar de forma significativa. Tamén nos consta que o Grupo Popular estivo no tema, de feito intentouse facer unha transacción que despois se retirou, a emenda número 5 do Partido Popular. Non obstante, cero que é un tema de suficiente calado e de suficiente importancia como para que a analicemos. E xa por último, e para terminar, non quero acabar sen facer referencia á disposición derradeira cuarta. Estamos a falar da modificación da Lei 9/2011, do 9 de novembro, dos medios públicos de comunicación audiovisual de Galicia. Con esta disposición o que se fai de facto, o que vai pasar, é que o director xeral da Radio e Televisión de Galicia vai permanecer no seu posto sine die por lei. É dicir, nosoutros aquí o que lle imos dar é un nomeamento por lei a unha persoa que ocupa un cargo. Hoxe o presidente da Xunta dicíao aquí, dicíallo ao portavoz do noso grupo, que había que negociar. Eu estou totalmente de acordo con isto que dicía o presidente da Xunta, e creo que aquí temos un tema para negociar e para chegar a acordos. Eu creo que o director xeral da Radio e Televisión de Galicia hai que nomealo, teno que nomear este Parlamento, e na nosa emenda pedimos que se faga por maioría de dous terzos, e, en caso de non chegar a un acordo, despois por maioría de tres quintos. Como lles dicía, creo que aquí temos un bo exemplo para poder negociar. Espero que esta negociación chegue a bo fin, e máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Santín. Polo Grupo Parlamentario Popular ten a palabra don Pedro Puy Fraga.
Moitas grazas, señora presidenta, por esta derradeira ocasión na que me dá vostede a palabra. Ben, efectivamente, como acabamos de saber pola lectura do ditame da Comisión, na Lei de acompañamento, na Lei de medidas administrativas e fiscais, foron aceptadas as 11 emendas que propuxo o Grupo Popular, aceptamos 2 do PSOE e 2 do Grupo Mixto. Houbo unha que foi adoptada por consenso, adicionalmente mellorou a norma con diversas emendas técnicas, e adicionalmente eu tamén quero agradecer non só esta predisposición xeral coas emendas técnicas de consenso e co ton do debate na Ponencia, tanto na Ponencia como na Comisión, senón tamén agradecer que dúas novas transaccións que propoñemos nesta última fase de aprobación de orzamento, que son transaccións sobre a emenda número 13 do Grupo Mixto para unha nova redacción dos artigos 31 e 32, que basicamente se adaptan a unha normativa que se interpuxo de carácter básico mentres tramitabamos esta norma, e ao mesmo tempo endurecen as sancións ás eléctricas que non as apliquen, que non fagan as lecturas de acordo co consumo real. E por outra banda outra transacción, nesta caso co Grupo da AGE, sobre a súa emenda número 4, que modifica o artigo 18 bis, onde o que se fai é excluír os balnearios; por tanto, aqueles que usan augas mineromedicinais e non outras, do pago dunha taxa de saneamento que podía dificultar a súa operatividade. Por tanto, eu agradezo este debate, que permitiu mellorar unha lei que precisamente pola súa complexidade pois pode necesitar dun trámite que sexa construtivo para a súa mellora. E quero dicir tamén sobre as medidas administrativas que van nesta lei, que van algunhas que son relevantes, e que eu quixera salientar, aínda que sexa nunha numeración, para os efectos de que se saiba que estamos aprobando cuestións que permiten facer unha mellor xestión orzamentaria e un mellor uso dos recursos públicos, ou mesmo facer políticas que melloran a determinados colectivos sociais. Por exemplo, introdúcese a xestión económica por resultados vencellada á aprobación do Plan estratéxico. Eu creo que é fundamental en Galicia. Isto algunha vez xa o debatemos cos grupos da oposición, e nomeadamente o Partido Socialista é activo no apoio a que a orzamentación sexa por resultados contrastables. Introducimos a historia social única electrónica. Isto é fundamental para poder xestionar ben os recursos de índole social; para ter coñecemento de todas as axudas, de todos os motivos que poden permitir que unha familia que ten circunstancias variadas poida recibir; para ter unha mellor forma de xestionar eses recursos e poder facer mellor xustiza social. Melloramos tamén con esta lei o apoio ás fusións dos concellos. Establecemos un seguro de accidentes en deportes, e por primeira vez se recoñece xuridicamente o carácter institucional das federacións deportivas de Galicia. E, por suposto, en relación cos empregados públicos, recuperamos días de antigüidade, de acordo cun acordo social que fixo a Xunta cos sindicatos. Recupérase a paga extra –como dixo o presidente esta mañá– do ano 2012. Só tres comunidades autónomas o fan a este ritmo, entre outras cousas, porque son as tres que cumpriron os criterios de déficit e poden facelo así. E tamén se recupera salarialmente un 1 %, por primeira vez desde que se lles sacara o 5 % no anterior mandato nacional do Goberno socialista. É a primeira vez que hai unha suba, que non é suficiente para recuperar poder adquisitivo pero que, desde logo, tamén é un sinal de que se modifica o camiño de contención ata agora levado nesa cuestión. E tamén quero dicir, en relación cunha cuestión que se plantexou de atención especializada dos menores, que eu dixen en ponencia e dixen en comisión que nós estamos abertos a calquera modificación deste artigo que deixe claro que se trata de que os menores que non poden ser tratados mellor noutro centro, poidan estar nun centro de adultos. Exclusivamente eses. Non se trata de levar a menores que poden ser tratados como menores nun centro tradicional, senón de persoas menores de idade nunha situación moi extrema, ás que, polo tanto, lles fai máis ben estar nun centro de adultos específico de discapacitados que estar noutro centro. Esa é a nosa intención, e poden crer que ese e non outro é o obxectivo desta norma. Polo tanto, como non xurdiu ningunha redacción mellor, mantémola. En relación coa CRTVG, en fin, despois de escoitar todo este ano que había que poñer en marcha a lei o máis rápido posible, facémolo coa máxima responsabilidade. Eu estou de acordo en negociar o director xeral da Televisión de Galicia. Ogallá o fagamos en xaneiro e non en marzo; pero, efectivamente, corresponde negociar a esta Cámara. E o Goberno, responsablemente, unha vez que o pasado 3 de decembro xa asinou o Decreto de extinción da Compañía de Radio-Televisión e, polo tanto, a partir do 1 de xaneiro vai funcionar a Corporación, o que fai, responsablemente, é garantir que teña un director xeral, que é o último que hai e que ademais é o que coñece a casa. Porque, se non, podiamos embarcarnos nunha historia de transición, de que non houbera aquí ningún acordo sobre o director xeral, e ter unha nova corporación, co seu consello de administración nomeado, pero con todos os cargos directivos cesados ope legis. Entón, a min iso paréceme que sería unha irresponsabilidade. E, certamente –insisto–, ogallá academos un acordo rápido, maioritario, conforme marca a lei. Eu dixen que noutras partes mesmo os do Partido Popular o que fixeron foi modificar a lei para elixilo por maioría absoluta. Coma sempre, poden ver vostedes o vaso medio cheo ou medio vacío, pero aquí mantemos o acordo fundamental da lei, que segue sendo elixido o director xeral por maioría cualificada; e vostedes valoren iso como crean conveniente. De todos os xeitos, o máis importante desta lei son as medidas fiscais, sobre as que quero determe un pouco máis. Como saben, onte eu xustifiquei que as medidas fiscais que incorpora o estado de gastos do orzamento teñen consecuencias, por un lado, expansivas, nunha situación na que queremos afianzar a creación de emprego e o crecemento da economía galega. E, por outra banda, teñen unha clara compoñente redistributiva; polo tanto, unha clara compoñente social. Por suposto, eu, señora Díaz, voulle mandar o Informe da Airef. A ver se vostede o le e ve alí que o ano que vén Galicia pode gastar máis facendo rebaixas fiscais. ¡E xa está! E non vou falar dos expertos que vostede me cita, que son moi brillantes, pero a Airef digo eu que estará fóra de discusión; porque é que se xa non nos poñemos de acordo sobre o árbitro –un árbitro que acaba de poñer a caldo o Goberno central, por outra banda, do PP–, pois non podemos avanzar. Entón, o resultado destas políticas é que a Xunta vai deixar nas mans da cidadanía en torno a 140-150 millóns de euros, que se xuntan aos 84 que, como consecuencia da rebaixa do IRPF que o Estado vai aplicar o ano que vén, suman un total de preto de 240 millóns de euros de liquidez directa nas mans das familias. Ao mesmo tempo, o imposto de sucesións modifícase e suprímense –como saben vostedes– os impostos que gravan as transmisións patrimoniais no rural cando afectan a predios de uso agrario. Onte aquí criticouse, hoxe outra vez, e estaba eu pensando que, cando comezamos o debate de orzamentos, nunha das súas primeiras –e creo que foi a derradeira en relación cos orzamentos– o portavoz de AGE, o señor Beiras, dixo que estes orzamentos eran un remedo do que levamos pedindo moitos anos e que agora o fan porque hai eleccións. E despois non seguiu por esa liña porque se decatou, recoñecendo a verdade, que estamos nuns orzamentos que soben o gasto e que, ao mesmo tempo, son expansivos porque baixan os impostos. Por certo, na liña do que toda a oposición nos pediu cando subiron determinados impostos, por exemplo, o IRPF. A partir de aí, houbo un cambio, e toda a oposición –incluída AGE– o que di é que o que estamos é facendo o mesmo de sempre, cando é evidente que non o é. E podía ser máis, en opinión do señor Beiras, pero de entrada falou de remedo e xa non volveu falar para dicir nada máis. E a partir de aí empezan a discutir conceptos que creo que son... Eu agradézolle ao portavoz socialista que non o fixera, porque aí demostra, polo menos –non sei se entra na categoría de brillante, eu xa sei que non– o que todo economista normal entende, que é que unha escala que lles baixa o tipo ás rendas máis baixas e llo sobe ás máis altas, e que ademais introduce dous escalóns máis, é máis progresiva. Pode vostede estar de acordo nese nivel de progresividade, o PSOE non o está; queren subir aínda máis a escala máis alta, e deixar como o elevamos nós a baixa. Vostedes queren modificar a progresividade porque o que queren é subirlles o imposto sobre a renda a todas as rendas, incluídas as máis baixas, e ademais facelo significativamente. Pero o feito evidente é que hai progresividade, e incluso hai máis progresividade que cando gobernaba o Partido Socialista, e xa din o dato. O 70 % dos contribuíntes galegos pasa a pagar entre un 5 % e un 4 % menos, escalóns de 12.450 a 17.707 euros, como resultado do que pagarán coa agregación da reforma fiscal no Estado e en Galicia. Se chegamos ao 92 %, a rebaixa é menor conforme avanzan os escalóns do 3 % e do 1 %. Polo tanto, é unha rebaixa significativamente máis progresiva, onde os que menos gañan pagan menos, moito menos, pero, curiosamente, tamén os que gañan máis pagan máis no ano 2016 do que pagaban no ano 2011; ano, por certo, no que había crise; ano, por certo, no que os principios de xustiza fiscal supoño que non terían variado moito con respecto a este ano. A partir de aí, temos unha serie de emendas. Onte o señor Sánchez dixo algunhas cousas curiosas. Por exemplo, que como se aplicaba a moita xente, non podía ser progresiva. Isto é, simplemente, unha cousa que non ten ningún sentido; en termos técnicos é unha burrada, e perdoen que o diga así. Porque se ti lle baixas o imposto ao 92 % que gaña menos, e llelo sobes ao 8 % que gañan máis, evidentemente, estás facendo unha reforma progresiva. Pode ser progresiva baixándolle o imposto a moita xente, isto é algo elemental. E curiosamente, en relación con isto, novamente se veu falar aquí do efecto das retencións, e vou ver se o aclaro. Sen brillantez, obviamente, pero vou ver se o aclaro. O Estado aplica a retención ao IRPF duplicando a súa propia tarifa, polo tanto, se en Galicia, por exemplo –que é o caso–, o primeiro tramo retén o Estado, e como consecuencia da norma estatal o que fai é unha retención do 9,5 %, e a Xunta ten unha tarifa do 9,5 %, o Estado suma as dúas, duplica a súa, e, polo tanto, a retención que lle practica o Estado o ano que vén o Estado ao contribuínte galego é exactamente a mesma que lle vai saír cando teña que facer a declaración no ano 2017. En cambio, se poñemos a tarifa de AGE, o que pasaría sería o seguinte. Este señor non pagaría o 9,5 na tarifa autonómica, pagaría o 11,5 na tarifa autonómica, pero o Estado reteríalle o 9,5, porque é o resultado de duplicar a súa tarifa. ¿O resultado cal sería? Que un contribuínte que gañase 2.500 euros, coa nosa reforma coincídelle exactamente a retención co que ten que ingresar. Se aplicamos a tarifa de AGE, o que pasaría é que, cando tivera que facer a declaración o ano 2017, tería que pagar, e, polo tanto, é aí cando se cobrarían eses ingresos. E agora eles o que din é que facemos xustamente o contrario, que o que estamos facendo é deixar a deber. Pero ¡se é o contrario! O que fan vostedes coas súas emendas é deixar a deber ao cidadán, crearlle a ilusión de que o ano que vén non paga impostos e cando veña a declaración ten que aboar a diferenza. Ben, eu comprendo que vostede di que non porque non o quere entender, porque o señor Lago Peñas, don Manuel, escribiu o contrario. E eu, cando queira, me reúno con vostede e co señor Lago Peñas a ver se estamos de acordo ou non. Pero é que, adicionalmente, a incoherencia que teñen vostedes con respecto á política tributaria é tan impresionante que resulta que eu teño aquí –porque a min a memoria fállame bastante, pero aínda non o suficiente– o que vostedes todos dixeron cando o Goberno de Mariano Rajoy, porque España quebraba, tivo que subir o imposto sobre a renda. Entón falaban de roubo, de meter as mans no peto da clase obreira, da clase traballadora, que o 80 % do imposto sobre a renda gravaba as rendas do traballo, que eramos uns explotadores da clase traballadora e que deixabamos os ricos sen tocar. Bueno, resulta que entón a suba –segundo os seus datos–, o que vostedes dicían, era de 296 euros de media. Agora baixamos 400 euros, xa nos olvidamos da clase traballadora, é o dobre practicamente do que se rebaixa con relación ao que se subiu de media, e resulta que é unha esmola. Bueno, eu, como comprenderán, se teño un soldo de 12.500 euros –e antes de que alguén diga algo, tívenos na miña vida moito máis baixos– e me devolven 600 euros de menos a tributar no imposto da renda –que é o que facemos os do Grupo Popular– eu creo que é unha cantidade significativa e non é unha esmola. Pero vostedes son capaces de que unha cantidade sexa un roubo cando é en contra, pero que cando é a favor, o dobre sexa unha esmola, e a min isto paréceme imposible de explicar. [[Aplausos.]] Ao final ¿cal é o resumo do sistema fiscal tras a crise en Galicia? O IRPF é máis progresivo, señora Díaz. Temos o imposto do patrimonio máis progresivo que ao inicio do Goberno do Partido Popular. Pactamos unha suba do 20 % co Grupo Socialista hai tres ou catro exercicios, e puxemos a mesma tarifa que pactaran vostedes –Izquierda Unida e o Partido Socialista– en Andalucía. E, por certo, vostede dixo que o único imposto directo que tiña a Xunta era o imposto sobre a renda, e recórdolle –dígoo de moitos anos atrás– que o imposto sobre o patrimonio é un imposto directo, que grava a riqueza, e temos o mesmo que puxo a esquerda con vostedes en Andalucía. Polo tanto, sucesións é máis progresivo, aínda que se pague menos, porque entendemos que o patrimonio familiar a partir de 400.000 euros debe de preservarse, como forma de capitalizar as familias de clase media e de clase media baixa...,
Vaia rematando, por favor.
...polo tanto, habería que ver quen cre na progresividade. Baixan os impostos no Estado, o IRPF a recadación en Galicia sobe un 2 % e a recadación un 10 %. Estamos, señorías, no círculo virtuoso que dicía onte, que é o contrario ao círculo vicioso que vostedes nos deixaron: menos actividade, menos impostos, menos capacidade de gastar, deterioro dos servizos públicos. ¿Quen defende os servizos públicos? Quen entra no círculo virtuoso: [[Aplausos.]] máis traballo, máis impostos, máis capacidade de financiar os servizos públicos.
Remate, señor Puy, por favor.
E déixoo, se hai tempo despois. Vostedes tamén emendan a supresión de deducións, e nunca especifican se son as de nacemento ou acollemento, se son as de familias numerosas...,
Remate, por favor.
...se son as de coidados de fillos menores, se son as de discapacitados, se son as de adquisición de vivenda habitual por xente nova, por falar sobre o IRPF, e así sucesivamente. En definitiva, nós cremos que este debate acompaña –como dixo o portavoz socialista– a unha política fiscal axeitada para a situación, e que vai facer que se consolide o crecemento e a creación de emprego. Grazas.
Moitas grazas, señor Puy. Rolda dos grupos para que se definan sobre as emendas mantidas polos demais. [[Pausa.]] Grupo Mixto. Señora Martínez.
Eu estiven moi atenta ao discurso do señor Puy, a ver se me convencía. [[Murmurios.]] Dixen: vou prestar atención, a ver se me convence nesta escala do IRPF. Pois non o conseguiu, segue parecéndome inxusta [[Murmurios.]] porque non compensa, non son proporcionais as retencións que se fan en función das ganancias, non o son. Non é o mesmo 300 euros para quen gana 100.000 que 25 euros para o que gana 1.000; é dicir, as proporcións non son as mesmas nin o dano que lle causa. Polo tanto, si estou de acordo con facela progresiva, pero creo que debe haber máis tramos e que as retencións deben ir en función dos ingresos. Polo tanto, eu vou apoiar todas as iniciativas da oposición que van en camiño de aumentar esa progresividade e facela máis xusta. Dicía o señor Puy, ademais, que demostra este proxecto de lei e os orzamentos que se pode facer máis con menos. ¡Ata lle vou dar a razón, mire!, ¡xa non vou nin discutilo! Pero se poden facer máis con menos, ¿canto farían con máis? E este país ten problemas como para ter que facer moito máis e, polo tanto, necesitar máis. O que me parece tremendo é que o Goberno diga: facemos máis con menos, e co que facemos chéganos; e a quen non lle chegue, ¡alá a súa vida e que se apañe! Ese é o discurso do Partido Popular, por iso creo que é un erro esta rebaixa de impostos nun momento con tantas emerxencias sociais e con tanta precariedade económica. O mesmo digo do imposto de sucesións e doazóns. Tamén apoiarei as emendas que van neste sentido de marcar límites; ata cando pode ser unha axuda a persoas que non poden asumir unha sucesión, e cando hai un exceso aí xa de ganancias sen sentido. Tamén apoiarei o imposto ás grandes superficies comerciais. Dicíao onte no debate, estase apostando polos grandes centros comerciais onde o que vai alí son multinacionais, e o noso comercio local, o noso comercio galego, queda fóra e as rúas das nosas cidades abandonadas. Polo tanto, tamén afecta á hostalería das nosas cidades. Tamén apoiarei o imposto sobre depósitos bancarios, a rebaixa dos impostos de hidrocarburos e a valoración dos inmobles, cuestións que xa están plasmadas en sentenzas e que seguimos igual. Aí incumpren a norma sabendo que van perder os xuízos, e son incapaces de aprobar as emendas que van nese sentido. ¿Como non? Apoiarei emendas nas que coincidimos toda a oposición: na devolución dos dereitos laborais dos empregados e empregadas públicas, a taxa de reposición –que se eu non a metín como emenda neste proxecto de lei ía na Lei de orzamentos– e tamén todas as emendas que van destinadas á atención a menores. As que eu presentaba a menores en centros de internamento para menores, e estas que se refiren aos dependentes en centros de maiores. E non entendo cales son eses casos de menores que non poden ser atendidos en centros de menores. Non sei a que tipo de menores nos estamos referindo, que problema teñen eses menores para ter que envialos a outro tipo de centros. Ademais di que baixo o criterio do órgano con competencias en discapacidade. Eu creo que, en todo caso, o criterio tiña que vir por un grupo de profesionais. Non a criterio do órgano que teña as competencias, senón dos profesionais que teñan contacto directo con esa familia, con ese menor, e que saben e poden decidir con máis xustiza que é o que máis lle interesa. Tamén apoiarei as emendas que van en contra, unha, desa fusión sen máis dos concellos, como se fora algo natural, cando o ámbito natural é a comarca; e, evidentemente, que aínda por riba poidan ceder a xestión dos servizos mínimos obrigatorios á cidadanía ás deputacións, esas institucións obsoletas, antidemocráticas e que non ten sentido seguir mantendo, en contra da tendencia natural que son as comarcas, que son as áreas metropolitanas, que é como realmente se está funcionando. E, ¿como non?, aprobar tamén todas as emendas de apoio, todas as emendas que van no sentido de eliminar a disposición final cuarta, que está claro que é unha manobra para manter o control da Radio-Televisión. E xa para rematar, simplemente anuncio que vou pedir por separado a votación da emenda 9 de AGE sobre Reganosa. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do BNG. Señor Jorquera.
Grazas, señora presidenta. Teño que admitir que un problema do parlamentarismo é que a veces é moi aburrido. Máis que contraste de ideas e de posicións hai cruce de monólogos. E creo que é evidente cando falamos de medidas fiscais, porque debatemos a fondo as medidas fiscais en todo o trámite dos orzamentos. Volvémolo debater, sen ir máis lonxe, onte, tanto no debate das emendas ás seccións como no debate das emendas ao articulado. Volvémolo debater hoxe, porque moitas das medidas fiscais que acompañan estes orzamentos están incluídas nesta Lei de medidas fiscais e administrativas. Os argumentos reitéranse pero non nos entendemos, co cal vou reiterar argumentos que xa teño expresado precisamente no debate en comisión. Mire, señor Puy, o IRPF, por definición, é un imposto progresivo, outra cousa é discutir se coas reformas que vostedes introducen se incrementa a progresividade ou non; nós pensamos que non. Outra cousa é discutir, por tanto, se é suficientemente progresivo no modelo que vostedes introducen: nós pensamos que non. Pero é que ademais hai un problema, e ese é o problema de fondo. Dende que vostedes gobernan, incrementouse o impacto dos impostos indirectos, que non distinguen en función da renda do contribuínte, no conxunto do sistema fiscal, no volume total do que se recada. Na medida en que agora, coas reformas fiscais que vostedes introducen o que fan é tocar os impostos directos, sexa á renda ou ao patrimonio, introducindo rebaixas, pero non tocan os impostos indirectos, a consecuencia é que o sistema fiscal no seu conxunto perde de xeito evidente progresividade,m e, polo tanto, perde equidade no reparto da carga fiscal. Pero mire vostede, señor Puy, mire vostede, señor conselleiro, dado que están facendo das rebaixas fiscais o gran reclamo destes orzamentos e da Lei de medidas fiscais e administrativas que o acompañan, eu pido que conste en acta, dado que están facendo disto o gran reclamo, que vostedes hoxe van votar en contra de deixar sen efecto a suba sobre o imposto de hidrocarburos que se aprobou nos orzamentos do ano 2014. Que conste en acta que van votar en contra deixar sen efecto esa suba no imposto de hidrocarburos. E pido que conste en acta que vostedes van votar en contra de que na revisión do valor asignado aos bens inmobles se efectúen valoracións de forma motivada en cada caso concreto, como, por certo, demandan moitas resolucións xudiciais; que conste en acta. O señor Puy dixo textualmente que o Grupo Popular manifestou a súa disposición a reconsiderar o feito de que poida haber menores dependentes atendidos en centros de maiores se os grupos da oposición achegaban propostas. É que as achegamos, señor Puy, presentamos todos os grupos da oposición emendas a ese respecto. Acepten as emendas, acepten calquera delas. CRTVG. O señor Pedro Puy apela ao consenso. Mire, é que houbo un consenso, aínda que o Grupo Parlamentario do BNG non participase dese consenso. Houbo un consenso, no que participaron o Grupo Popular e o Grupo Socialista, para aprobar a Lei de medios de comunicación pública audiovisual de Galiza, que establece que o director xeral da CRTVG terá que ser nomeado cunha maioría reforzada de dous terzos; que establece que o consello da administración e a dirección xeral continúan no exercicio das súas funcións até que se proceda ao nomeamento dos órganos de dirección da Corporación da CRTVG, algo, señores do Grupo Popular, que xa sucedeu. Ese era o consenso que estaba preestablecido. E agora vostedes unilateralmente, coa modificación que introducen, dinnos que o director xeral poderá continuar no exercicio das súas funcións até que se inicie pola corporación CRTVG a súa actividade de prestación do servizo público de radio e televisión, e ademais engaden que, se nese momento non estivese elixido o director xeral, o exercicio das súas funcións corresponderá transitoriamente á persoa que fose titular da dirección xeral da compañía. É dicir, unilateralmente vostedes se cargan que teña que ser electo por unha maioría cualificada de dous terzos, e unilateralmente vostedes prorrogan indefinidamente en funcións ao señor director xeral, en contra do que establecía a lei. ¡Teñen vostedes unha maneira de procurar o consenso realmente curiosa! Se isto non é intentar dar un golpe de man partidista na CRTVG para perpetuar o control partidista sobre unha radiotelevión pública que tiña que ser de todos, incluso máis alá desta lexislatura, na vindeira lexislatura...
Vaia rematando, por favor.
...que veña Deus e o vexa. Conclúo dicindo que imos apoiar a inmensa maioría das emendas presentadas polo resto dos grupos da oposición. Cremos que existe unha coincidencia clara de fondo entre as distintas emendas presentadas polos grupos da oposición. E, dende logo, ratificamos o noso rexeitamento total a este proxecto de lei. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señora Díaz, ten a palabra.
Señor Puy, eu non se se isto é un frontón, búnker, diálogo de xordos... é que xa non sei o que é. O que é certo é que levamos meses, efectivamente, argumentando as mesmas consideracións sen servir para moito e sen avanzar practicamente nada. E voulle pór un exemplo, señor Puy. Si, ri, pero é que lle vou pór un exemplo. Mire, esta voceira díxolle na Comisión –ademais mire a intervención, para que vexa como foi así– que a proposta que vostedes facían respecto das persoas con diversidade funcional dalgún tipo, sendo menores, era unha barbaridade segundo nos dicían os nosos técnicos ou técnicas. Vostedes na Comisión díxonos: non hai inconveniente, fagamos unha proposta. Señor Puy, chegamos a hoxe, non é un problema de proposta de redacción, é que non queren cambialo. Porque a consecuencia de mudar esa proposta claro que ten consecuencias económicas, señor Puy. Entón, eu se é unha cuestión de redacción, parémonos un minuto, fagamos un receso e arranxemos isto; o problema é que non é certa esa vontade política, señor Puy. Insisto, se é un problema de redacción, saiamos un momento, como facemos sempre, e redactemos esa proposta. Do contrario, é que non teñen vontade política de mudar isto –insisto–, cualificado como barbaridade por parte dos profesionais que atenden esta materia. Por tanto, pois non sei se é frontón ou búnker pero, dende logo, é diálogo de xordos completamente seguro. En segundo lugar, señor Puy, vostede pode dicir o que queira. Chegou a dicir aquí, respecto desa contía que fixa vostede de 400.000 euros, que estamos a falar de clase media ou clase media baixa. Señor Puy, a discusión sociolóxica sobre a clase media é moi interesante, pero se falar dun patrimonio de 400.000 euros estamos a falar de clase media baixa, eu creo que non o di en serio vostede, dígollo sinceramente. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, moi serio non é, moi serio non é, porque non sei se sabe o que lle está pasando á xente. Non sei se sabe que desafiuzan a xente porque non pode nin pagar o aluguer, ¡non sei se o sabe! E non sei se sabe que as propostas que fai o Partido Popular é pagarlle dous recibos da luz. ¿Sabeno? ¿Escoitou hoxe o presidente pola mañá? Dous recibos da luz. E non sei se sabe tamén, e vou aproveitar, xa que teño ocasión, para explicarlle que esa norma do alugueiro social a primeira condición que pon é que non se poden ter débedas, señora deputada. Algo tan imposible como que unha persoa que acode ao alugueiro social é que vai porque ten débedas. A súa política social é que poña un pobre na súa mesa agora que estamos en Nadal, mañá Noiteboa. Pero con dous recibos non se arranxa a pobreza neste país, mentres aquí estamos ao quentiño. Pero hai pobreza, señora deputada, hai pobreza, ¿de acordo? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, porque me está falando, e como me fala, aproveito a miña ocasión, ¿vale? E se non, iso, poña un pobre na súa mesa. Ilústrese tamén, ¡claro que si! Despois, políticas do Partido Popular, expansivos os orzamentos e estas medidas tributarias por un ano. Casualmente a carreira electoral, por un ano, para intentar facer o que quixeron facer nas xerais. E dá igual o que fagan, dá igual o que fagan porque non lles cre ninguén. Un orzamento no Estado que é unha trampa, que imos ter un plan de axuste de 10.000 millóns de euros e non lles cre ninguén. E isto é máis do mesmo, expansivo por un ano. Tarxeta benvida, ata o nome dá vergoña, ¡por favor! Ata o nome dá vergoña, que están saíndo expulsados deste país milleiros de seres humanos. ¡Home!, ¿pero isto que é? Benvida, ¿benvida a quen? ¡Por Dios! E despois –sinto que non estea o señor Puy–, efectivamente, claro, a problemática está en que non estamos de acordo, ¡claro que non!, nin nas bonificacións nin nas deducións. Señor conselleiro, hai dous buratos fiscais no conxunto tributario do Estado: un é a fraude fiscal, preto de 70.000 millóns de euros; e outro burato fiscal que temos son as bonificacións, 40.000 millóns de euros. Ese é o problema deste país. Temos tramos no imposto de sociedades semellantes á media europea, o problema é que as bonificacións que o Partido Popular incorpora de facto fan irrealidade o que noutros países é realidade. ¡Ese é o problema! Por tanto, discrepancia absoluta, ¡claro que discrepancia absoluta! E, señor Puy –aínda que ausente–, se vostede ten vontade de mudar ese artigo, non se preocupe, que imos as voceiras da oposición e facemos unha redacción alternativa. O problema é que iso custa pasta e non o van mudar, aínda que sexa unha barbaridade en termos profesionais. Nada máis e moitas grazas. [[Aplausos.]] Perdón, respecto das emendas da oposición, imos apoialas.
Grupo Socialista. Señor González Santín.
Grazas, presidenta. Primeiro de nada, agradecer o apoio dos grupos da oposición ás nosas emendas e tamén anunciar que nosoutros apoiaremos as emendas dos grupos da oposición. Evidentemente, non son coincidentes, pero entendemos que si o fondo e o que buscan estas emendas. Polo tanto, facemos explícito este apoio. Nosoutros cando empezamos a debater sobre a Lei de orzamentos, porque –repito– este non deixa de ser un debate de Lei de orzamentos –que, por certo, xa está moi debatido–, ao final o que buscamos sempre no Grupo Socialista é que os impostos sexan xustos e que sexan redistributivos. Iso é o que buscamos co noso sistema impositivo, por iso, por exemplo, a emenda que fixemos ao IRPF. Na nosa emenda nosoutros só afectabamos as rendas superiores a 60.000 euros, o resto deixabámolas igual. Dicíame o señor Puy na súa intervención que, claro, os grupos da oposición o criticamos todo. Que o ano pasado, cando eles subiron os impostos, criticamos que subiron; cando baixan, criticamos que baixaron, pero é que o que estamos criticando non é nin a subida nin a baixada, senón precisamente a progresividade. Temos que facer un exercicio que eu creo que é bo para todos, e o Goberno debería facelo, unha reflexión. E a pregunta é: estes últimos anos de sistema tributario ¿a que nos levou a esta sociedade, á sociedade galega? ¿Esta sociedade galega é máis xusta, é menos xusta? ¿Esta sociedade galega é máis igual ou máis desigual? Se miramos o índices de igualdade, vese que esta sociedade é máis desigual que hai uns anos. Polo tanto, algo está a fallar, e creo que algo temos que corrixir. E espero que se vaia pola vía de incrementar a progresividade dos impostos. Tamén compartimos co resto dos grupos que se necesitan ingresos para financiar os servizos públicos, por iso apoiamos emendas dalgúns grupos que son coincidentes coas nosas, aínda que non o facemos explícito aquí na Lei de acompañamento, pero si o fixemos na Lei de orzamentos, como pode ser o comentado imposto sobre grandes superficies ou a cesión do imposto sobre depósitos bancarios; unha cesión que nosoutros pedimos, que se acordou por unanimidade na Comisión 3ª deste Parlamento, e que, desde logo, nos vai levar a que poidamos recadar por este concepto. Pero o que non se pode olvidar é que non recadamos de forma directa porque nosoutros non quixemos poñer este tributo aquí na nosa comunidade. Tamén –e volvendo ao tema da atención especializada dos menores– eu comparto o que dicía a portavoz de AGE. Eu estou totalmente aberto, co resto dos portavoces dos grupos, para modificar esta norma, para chegar a un acordo con esta norma; o único que temos que ter é vontade para facelo. Eu espero que haxa esta vontade, porque ao final estamos a falar de xente que son os que máis necesitan, precisamente, de axuda pública, que son os menores de 16 anos. Miren, eu –xa para finalizar– quero dicirlles tamén que apoiaremos as dúas emendas que se fixeron hoxe aquí, as transaccións que se fixeron co Partido Popular; tanto co Grupo Mixto –a número 13 do Grupo Mixto ao artigo 31–, porque cremos que é bo que, por exemplo, as empresas eléctricas facturen en base a lecturas reais. Pero tamén queremos dicir que a Consellería de Industria tería que tomar medidas e controlar todo o que é as medicións das empresas eléctricas porque sabemos –e saben vostedes tamén– que moitas empresas eléctricas non están cumprindo coa súa obrigación de facturar polo que realmente están a dar. E tamén apoiaremos a outra emenda proposta aquí, a de AGE ao artigo 18, para excluír os balnearios do pago da taxa de saneamento. Para terminar xa só dicirlle unha cousa, señor Puy, do tema da CRTVG. Miren, evidentemente había un consenso –dicíao o portavoz do BNG–, pero é que agora vostedes cambiaron o consenso... [[O señor Puy Fraga pronuncia palabras que non se perciben.]] Si, si, señor Puy. Vostedes agora, con esta modificación lexislativa, teñen a sartén polo mango, e eu creo que esa non é a mellor das formas de iniciar unha negociación. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Santín. Grupo Parlamentario Popular. Ten a palabra o señor Puy Fraga.
Grazas, señora presidenta. O primeiro que quero deixar claro é que desde o primeiro día, en relación coa atención especializada en menores, pedín textos alternativos. De feito, o Grupo Popular chegou a presentar unha emenda que retirou. E a vostedes eu díxenllo en ponencia e en comisión –en ponencia non estaba vostede, estaba o señor Fajardo–, e o que pedimos foi –xa que teñen técnicos que din como se pode atender mellor– que nos dean unha redacción. Vostedes o que teñen son emendas de supresión, agora, non discutan a intencionalidade, porque de intencionalidades estamos claros. En relación co debate, quero dicir, señor Jorquera, que a progresividade non é pensar se hai ou non hai, hai progresividade ou non a hai, como hai febre ou non a hai, [[Murmurios.]] porque a progresividade é unha relación entre dúas magnitudes...
Señor Beiras.
Non, a burrada estás dicíndoa ti, claramente.
Perdoe un momento, señor Puy.
A progresividade é unha relación entre dúas magnitudes...
Perdoe un momento...
...unha económica... [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] .. que é a base...
Señor Beiras, faga o favor que non ten a palabra.
...e outra é a cota que se paga. E conforme evoluciona a base, evoluciona a cota, e esa magnitude, que é matemática, polo tanto, non se pode pensar. Pode haber máis progresividade, pode haber menos progresividade, pero hai progresividade ou non a hai. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] O feito é que o que si é opinable é canta hai. [[Aplausos.]] Sabemos que a señora do Grupo Mixto quere que a tarifa autonómica chegue ao 50 %, ao que habería que engadirlle o vinte e tantos ou 30 % do Estado, co cal estariamos ante un imposto confiscatorio. E o que tampouco é opinable son os efectos que ten unha progresividade excesiva sobre o crecemento económico, sobre todo cando estamos nunha etapa de recesión con recursos ociosos. Polo tanto, deixar cartos a través do imposto da renda, nos cidadáns estimula o consumo, sobre todo cando é progresiva a reforma, baixando os tramos máis baixos. Eu non sei se o señor Beiras tamén quere subirlles aos que gañan 12.450 euros
¡Señor Beiras!
Señor Beiras, ten unha chamada á orde, ¡e sente!
Ten unha chamada á orde, ¡e sente!
¿Quere a segunda chamada á orde?
É que vostede xa falou. Asinou unhas emendas. ¡Estou falando das súas emendas, home!
Non, demagoxia... Imos falar de demagoxia, porque a política...
Non dialogue, señor Puy. Non dialogue.
Non, pero eu o que quero é falar. Se me deixa o señor Beiras, que nunca vén, e cando vén, tense que facer notar, que é a súa táctica. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] Pero bueno, ¡claro!
Silencio, por favor.
Segunda chamada á orde, señor Beiras. Eu sinto ter que inaugurar as chamadas á orde con vostede. Segunda. E á seguinte, sabe o que vou facer. [[Murmurios.]] Continúe, señor Puy. Continúe.
A min gústame, máis que falar de vella ou nova política, como é agora, como se falaba antes de esquerda ou de dereita, o que estamos vendo nalgunhas forzas políticas emerxentes é que o que é aplicable é a vella distensión aristotélica entre democracia e demagoxia.
¡Señor Beiras!
A demagoxia entendida como os aduladores do pobo, que excitan os sentimentos recorrendo a prexuízos, a emocións, e, desde logo, xerando falsas expectativas, e para iso o que fan é recorrer a falacias. Eu quero dicir que hai un feito, que é o IRPF, máis progresivo en Galicia hoxe, no ano 2016, do que o era no ano 2011; o imposto sobre patrimonio é máis progresivo do que o era no ano 2011, e vostedes seguen falando de ricos esquecendo un dato. Vostede citou a República de Francia, que o 1 % máis rico de España acumula o 15 % da riqueza –o cal está mal–, pero en Alemaña é o 24 % e en Francia é o 18 %, bastante máis, tamén cun goberno de esquerdas. [[Murmurios.]] Din que hai que loitar contra a fraude [[Murmurios.]] , e esquecen que en España, no ano 2012-2015, o Goberno Popular conseguiu levantar 5.000 millóns de euros de fraude máis que no período anterior, para totalizar máis de 41.000 millóns de euros de fraude. E que en Galicia son 181 millóns no último ano, só cos tributos que están cedidos, aínda que é mellor falar de amnistías fiscais que non o foron, e tamén... [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] Non o foron, señor Beiras, permitiron aflorar moitos millóns de euros que agora tributan. Tamén é bo, cando se fala de cumprimento de orzamentos, como fixo a señora Díaz, falar de fume, e cando un trae un informe da Airef que di que Galicia vai baixar os impostos e vai poder gastar máis e, ao mesmo tempo, vai cumprir o déficit. Porque non poden entender que se pode crear máis emprego, polo tanto, máis actividade, polo tanto, ter máis tributos baixando os tipos e, polo tanto, poder prestar e garantir mellor os servizos públicos esenciais. [[Aplausos.]] Fronte á evidencia de que antes a Xunta de Galicia do Goberno de esquerdas gastaba 69 euros en política social, de cada 100, e agora esta aproxímase aos 80 euros, co cal na dependencia, en vez de 126 millóns de euros, a Xunta gasta 324; cando na Risga, en vez de 22, gasta 52; cando incluso naquilo que dicían que non tiñamos corazón, estamos absorbendo no orzamento deste ano, sen incumprir o déficit, 75 millóns de euros para que o 50 % das persoas con hepatite C xa estean vacinadas, é máis efectivo vir aquí gritar, como fai o señor Beiras, e a dicir que non temos nin alma nin corazón. Temos alma, corazón e todo o que hai que ter, señor Beiras. [[Aplausos.]] En relación cos servizos públicos [[Aplausos.]] , fronte á evidencia dos datos oficiais que eu lles presentei onte, onde demostrei que os servizos educativos e os servizos sanitarios son en Galicia en moita maior proporción públicos que concertados en relación coa media das comunidades autónomas, vostedes veñen aquí facer demagoxia, dicir que estamos privatizando todo [[Murmurios.]] –cousas que non existen– e que lles damos as cousas a non sei quen. E, finalmente, hoxe aprobamos a lei que acompaña os orzamentos da recuperación...,
Vaia rematando.
...e fronte á evidencia de que as políticas orzamentarias teñen propiciado en Galicia o crecemento, e que á súa vez permiten reducir os impostos na renda, en sucesións e nas transmisións patrimoniais no rural, e ao mesmo tempo gastar máis en gasto social e investimento, e ao mesmo tempo reducir o déficit e, por tanto, tamén deducir a débeda, o efectista e o demagóxico...
Remate, por favor.
...é manter que nada mudou, que hai recortes, que nada mellorou, citar a Bárcenas... E xa o colmo da demagoxia é dicir que o problema é que Juan Pueblo está aí fóra e non nos cre. Miren vostedes, o discurso demagóxico –dicía Aristóteles– leva ao autoritarismo. É aí onde vostedes nos queren levar.
Moitas grazas, señor Puy. Remate, por favor.
Eu, co mellor espírito democrático, vou celebrar a aprobación duns orzamentos que, coas medidas hoxe aprobadas, suporán un impulso decisivo para paliar os efectos que a crise nos deixou e construír unha Galicia mellor.
Remate, por favor.
E co mellor espírito navideño, permítanme que lles desexa a todas as súas señorías un Bo Nadal. Grazas. [[Aplausos.]] Votación dos textos lexislativos
Votación dos textos lexislativos. Comezamos coa votación do ditame e das emendas mantidas ao Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno. Comezamos coa votación das emendas transaccionadas... [[A señora Prado Cores pide a palabra.]] ¿Para que quere a palabra, señora Prado? [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] Si, pero eu teño aquí... Vou ler, e se falta algunha, agradézolles que ma recorden. En primeiro lugar, emendas transaccionadas. Emendas números 17 e 57, do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, aos artigos 4.4 e 47; e a emenda número 117, do Grupo Parlamentario Mixto, ao artigo 30.bis. Esas son as transaccións que eu teño. Entón, se lles parece, votámolas de forma conxunta. Votación conxunta das emendas transaccionadas números 17 e 57 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego aos artigos 4.4 e 47 e da emenda número 117 do G.P. Mixto ao artigo 30.bis), mantidas ao ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 69. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan estas transaccións aprobadas por unanimidade.
Votamos a continuación as emendas do Grupo Parlamentario Mixto contidas nos documentos números 44973 e 44986. Votamos. Votación das emendas do G.P. Mixto, contidas nos documentos números 44973 e 44986, e mantidas ao ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos a continuación as emendas do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego contidas no documento número 44955. Votación das emendas do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, contidas no documento 44955, e mantidas ao ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 28; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, documento número 44951. [[O señor Jorquera Caselas pide a palabra.]] ¿Si, señor Jorquera? Déanlle voz ao escano do señor Jorquera, por favor.
Para solicitar votación separada da emenda número 9.
Votamos a emenda número 9 do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Votación da emenda número 9 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, contida no documento 44951, ao ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 23; votos en contra, 40; abstencións, 7. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Votamos o resto das emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Votación das emendas do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, agás a número 9, contidas no documento 44951, ao ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos a continuación as emendas do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia. En primeiro lugar pídenme a votación da emenda número 14 do Grupo Parlamentario Socialista. Votación da emenda número 14 do G.P. dos Socialistas de Galicia, contida no documento 44938, ao ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 70. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada por unanimidade.
E votamos a continuación o resto das emendas do Grupo Parlamentario Socialista. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia, agás a número 14, contidas no documento 44938, ao ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 28; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos o ditame da comisión, pero en primeiro lugar corresponde proceder á votación da disposición derradeira segunda bis), pola que se modifica a Lei 6/84, do 5 de xuño, do Valedor do Pobo, que conforme o artigo 127.3 do Regulamento do Parlamento require voto favorable da maioría absoluta. Votación da disposición derradeira segunda bis do Ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración xeral, Xustiza e Interior, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 55; abstencións, 14. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada a disposición.
Votamos, por último, o ditame da comisión coas emendas transaccionadas e a aceptada anteriormente, agás a disposición derradeira xa votada. Votamos. Votación do ditame elaborado pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración xeral, Xustiza e Interior, coas emendas transaccionadas e a aceptada anteriormente, agás a disposición derradeira xa votada, sobre o Proxecto de lei de transparencia e bo goberno. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 55; abstencións, 14. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada a Lei de transparencia e bo goberno.
Votamos a continuación o ditame e as emendas mantidas ao ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda o Orzamentos, sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Votamos as emendas do Grupo Parlamentario Mixto. Comezamos coa transacción coa emenda 13, pola que se dá nova redacción aos artigos 31 e 32, e as emendas números 1 a 6, 9 a 12 e 14 a 31. Estamos a falar do Grupo Parlamentario Mixto. Votamos, entón, a transacción coa emenda 13 do Grupo Mixto, pola que se dá nova redacción aos artigos 31 e 32. Votación da transacción coa emenda número 13 do G.P. Mixto, pola que se dá nova redacción aos artigos 31 e 32, contida no documento número 44565, ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 70. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada por unanimidade.
Votamos a continuación as emendas do Grupo Mixto, documento número 44565. Votación das emendas do G.P. Mixto agás a número 13, contidas no documento número 44565, ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos a continuación as emendas do Bloque Nacionalista Galego. Votamos en primeiro lugar a emenda número 22, que foi solicitada polo señor Jorquera. Votación da emenda número 22 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, contida no documento número 44578, ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Votamos as restantes emendas, 1 a 21, do Bloque Nacionalista Galego. Votación das emendas números 1 a 21 do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, contidas no documento número 44578, ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 29; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos a continuación as emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. En primeiro lugar, a transacción acadada coa emenda número 4, pola que se crea un novo artigo 18 bis. Polo tanto, votamos esta transacción en primeiro lugar. Votación da transacción coa emenda número 4 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, pola que se crea un novo artigo 18 bis, contida no documento número 44575, ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 70. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda esta transacción aprobada por unanimidade.
Votamos a continuación a emenda número 9 por separado, por petición do Grupo Parlamentario Mixto. Votación da emenda número 9 do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, contida no documento número 44575, ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 22; votos en contra, 40; abstencións, 8 . O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda,.
Votamos a continuación as restantes emendas da Alternativa Galega de Esquerda. Votación das emendas do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, agás a número 9 e a número 4, contidas no documento número 44575, ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
Votamos as emendas do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, documento número 44576. Votación das emendas do G.P. dos Socialistas de Galicia, contidas no documento número 44576, ao Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitadas estas emendas.
E votamos, por último, o ditame da comisión coa incorporación das anteriores transaccións acadadas. Votación do Ditame elaborado pola Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, coa incorporación das transaccións acadadas, sobre Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 40; votos en contra, 30. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobado o Ditame sobre o Proxecto de lei de medidas fiscais e administrativas.
Suspendemos a sesión ata esta tarde ás dezaseis horas, catro da tarde. Moitas grazas. [[Suspéndese a sesión ás dúas e corenta e seis minutos da tarde e retómase ás catro da tarde.]] Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª Ana Belén Pontón Mondelo, sobre as demandas que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central en relación coas peaxes das autoestradas de titularidade estatal existentes en Galicia
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Mixto.
Para a defensa da moción ten a palabra a señora Pontón.
Moi boa tarde. Defendemos hoxe, desde o Bloque Nacionalista Galego, unha moción que consta de catro puntos. Un primeiro punto, no que reclamamos instar a que se demande do Goberno do Estado unha redución nas peaxes, tanto na AP-9 coma na AG-53, que como mínimo supoña o 50 % das existentes na actualidade. Un segundo punto, no que entendemos que sería necesario tamén que este Parlamento lle demandara ao ministerio que, á marxe da medida anterior, se apliquen os mesmos descontos e vantaxes que teñen outras autoestradas fóra da Galiza e que tamén xestiona o Goberno do Estado. Un terceiro punto, no que reclamamos que se repoña o conxunto de traballadores e traballadoras que se foron suprimindo ao longo dos últimos tempos, e tamén que se garanta que en todas as cabinas ou en todos os pasos onde se cobran estas peaxes vaia existir alguén que o cobre de maneira manual –porque saben as súas señorías que en moitos destes puntos hoxe non hai posibilidade de pagar en man, hai máquinas que substitúen postos de traballadores e traballadoras–. E ao mesmo tempo un último punto no que reclamamos que se elabore un estudo no que se aborde a situación xurídica da AP-9 e as posibilidades que existen desde o punto de vista legal de rescatar a concesión para a xestión pública directa desta infraestrutura. Esta é unha moción na que nós estamos marcando unha posición de mínimos no sentido de que entendemos que a AP-9 debería de ser a estas alturas unha vía que fora libre de peaxe. Facémolo, ademais, porque entendemos que a situación que teñen a AP-9, nomeadamente, e tamén a AG-53 é un agravio para os galegos e para as galegas, un lastre para o noso desenvolvemento. Está condicionando non só unha mobilidade segura, e este un dato moi importante, porque creo que debemos reflexionar colectivamente sobre o grave problema e discriminación que supón que exista –como no caso da AP-9– unha vía estrutural que comunica a cinco das sete cidades galegas, pero que é un artigo de luxo para a inmensa maioría dos traballadores e traballadoras deste país. De feito, se ven as estatísticas sobre quen utiliza a AP-9 verán que na súa inmensa maioría son directivos ou directivas de empresas, son o sector do transporte e son tamén traballadores e traballadoras cando o custo do pago da AP-9 pois é a cargo da empresa e non a cargo do seu bolsillo. E, pola contra, os que non poden e as que non poden pagarse esta autoestrada teñen que circular por unha vía como é a N-550, que non ten as características nin de seguridade, nin por trazado, nin por condición do seu firme, nin é unha alternativa viable; e o máis grave é que pon en perigo e condiciona a seguridade e os datos, polo tanto, dun aspecto que debería de ser vital nunha política deste ámbito. Nós dicimos que as peaxes que ten Galiza son un agravio, porque temos das peaxes máis elevadas de todo o Estado español, a pesar de ter os salarios máis baixos, e porque entendemos incomprensíbel a política que neste ámbito se ten seguido. Hai que lembrar que foron decisións políticas as que están condicionando a situación que hoxe temos, porque foi unha decisión política volver privatizar esta infraestrutura, porque é unha decisión política a suba indiscriminada das peaxes. Pensen se vostedes consideran que é normal que as peaxes da AP-9 na última década duplicaran o seu prezo. ¿Cren que iso é normal neste país? Nós entendemos que se houbera un respecto pola situación das persoas e se houbera unha preocupación real por cales son as consecuencias desa decisión non se terían adoptado. Mais vimos como durante a crise económica os gobernos de turno do Estado incrementaban as peaxes que teñen que pagar os galegos e as galegas única e exclusivamente para beneficiar a concesionaria. Polo tanto, nós entendemos que esta é unha política que hai que rectificar e que é unha política que, desde logo, convén non continuar con ela. E cremos, ademais, que neste momento é moito máis importante, e vou dicir por que. Porque hai unha nova lexislatura que se vai abrir no Estado español, e pensamos que nun tema que é de máxima preocupación para moitas persoas sería moi importante que este Parlamento tivera unha posición que –xa digo– é de mínimos, porque o que estamos pedindo aquí é unha rebaixa substancial. Polo tanto, temos tamén unha responsabilidade, porque estar neste Parlamento é unha responsabilidade en relación coas decisións na presión que podemos adoptar. Igual que a Xunta de Galiza ten unha responsabilidade que leva incumprindo. Aproveito hoxe, tamén, para dicir que a nós nos parece que a Xunta tamén debe modificar o seu papel, porque está demostrando que neste tema é un cero á esquerda. E vou dicir por que é un cero á esquerda, primeiro, porque vostedes –neste caso o Partido Popular– sempre se negaron a apoiar, tanto aquí coma no Congreso dos Deputados, ningunha iniciativa que supuxera cuestionar as peaxes que se pagan na AP-9 e na AG-53. Mais tamén teñen unha responsabilidade, porque din publicamente que queren a transferencia da AP-9, pero logo os datos reais de onde se ten que solicitar esa transferencia o que din é que vostedes confunden gobernar cos titulares, e están enganando a xente. Fíxense, dos datos oficiais que publicou o propio Goberno central dedúcese que durante toda esta pasada lexislatura que vén de rematar no Estado non se reuniu nin unha soa vez a Comisión Mixta de Transferencias. Iso quere dicir non só que non se pedira a AP-9, é que vostedes non pediron ningunha transferencia nin fixeron nada no ámbito de incrementar a capacidade de autogoberno deste país, e, polo tanto, instrumentos para dar resposta ás situacións e aos problemas que teñen os galegos e as galegas. E o máis grave é que mesmo converten este Parlamento nun paripé con decisións que temos que dicirlles que non só nos parecen desacertadas, senón claramente antidemocráticas. Non nos parece de recibo que haxa unha proposición de lei que se toma en consideración neste Parlamento hai dous meses e que neste momento nin tan sequera se constituíu a Ponencia desa proposición de lei. E non se constituíu porque non hai interese por parte do Partido Popular en solicitar esa transferencia. E o único que fan vostedes é –vou dicilo– un paripé, porque creo que é o mellor que pode definir a súa posición neste tema: dicir antes dunhas eleccións que claro que queren reclamar a transferencia da AP-9, pero logo cos feitos concretos o que demostran é que non tiñan ningún interese por acelerar esa transferencia e que simplemente é unha pose, pero que logo, en realidade, non hai nin interese nin presión política, nin o levaron, por certo, no seu programa electoral, o cal demostra cales son os seus principios e cal é a credibilidade que teñen nesta materia. En todo caso, nós hoxe entendemos que sería positivo que se aprobara esta iniciativa, que, como dicimos, parte dunha posición de mínimos que penso que coincide co que opinan a maior parte dos galegos e das galegas, que consideran que as peaxes que pagamos nas autoestradas son moi elevadas, que é un abuso que se incrementaran durante a crise, que a AP-9 está amortizada e requeteamortizada e que, polo tanto, non é xusto que os galegos e as galegas vaiamos ter que pagar peaxes durante setenta e cinco anos para financiar unha autoestrada que xa leva recadado e ten beneficios que superan as inversións que se fixeron na mesma. E cremos tamén que é importante o último punto da nosa iniciativa, e é que teñamos un estudo sobre cales son as posibilidades desde o punto de vista legal; primeiro, de revisar as condicións desa venda, de ver se realmente –tal e como se fixo todo ese proceso– se primou o interese público ou se primou o interese particular. Nós temos moi claro que se primaron os intereses particulares e que esa privatización foi en contra do interese xeral. Mais queremos que isto sexa un paso que permita camiñar nunha dirección que nós consideramos que sería positiva para o país. Agardamos, en todo caso, para facer outras valoracións unha vez que coñezamos a posición dos grupos. E aínda que sería unha cuestión para o seguinte turno, pois xa adianto que imos aceptar a emenda do Grupo Mixto. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Boa tarde a todas e a todos. Ben, eu vou votar favorablemente esta moción; íao facer aínda que non se aceptara a emenda, pero moito máis aceptando esa emenda. E vouno facer, entre outras cousas, porque o propio Ministerio de Fomento sitúa a AP-9 entre as autoestradas máis caras do Estado, é unha das poucas que non varía os seus prezos segundo a temporada ou os horarios. É dicir, somos vítimas moitísimas veces de ter que ir pola AP-9 a 80 quilómetros por hora ou a 70 quilómetros por hora, ou facer colas nas peaxes, pero pagamos o mesmo prezo, iso non varía para nada. O incremento das peaxes –como dixo xa a voceira do BNG– foi imparable nestes anos, e as únicas bonificacións implantadas afectan os condutores que utilicen a telepeaxe e supón unha peaxe encuberta. É dicir, unhas bonificacións que supoñen un risco cero para a concesionaria, que ten asegurada a concesión ata o 2048 en teoría pola ampliación de Rande. As peaxes é certo que son caras tanto na AP-9 como na AG-53, pero tamén é certo que as diferenzas de prezo por quilómetro que existen nas mesmas non teñen explicación; así, por exemplo, o prezo por quilómetro no tramo Santiago-Ourense é de 0,068 euros; Vigo-Pontevedra sae a 0,140; Santiago-Lalín, 0,142; Vigo-Redondela, 0,150; ou Bandeira-Lalín –que é o tramo máis caro, un auténtico roubo–, 0,206, máis do dobre da máis cara, ¡un auténtico atraco! Unhas peaxes que acaban engordando as contas das multinacionais que explotan as autoestradas e que, para máis indignación, este diñeiro se vai fóra de Galiza. Se antes se ía a España, dende outubro deste mesmo ano Bankia e FCC, propietarias ao 50 % da concesionaria da AG-53, comunicaron á Comisión Nacional do Mercado de Valores a venda do cen por cento das accións de Global Vía Infraestruturas a fondos de inversión británicos; é dicir, a autoestrada agora pertence a fondos británicos. O último estudo realizado polo Ministerio de Fomento sobre o sector das autoestradas de España coloca a AP-9 como a terceira que máis recada do Estado. Cada día a súa recadación en peaxes supera os 300.000 euros e só ingresan máis que a AP-9 a AP-2, Zaragoza-Barcelona-Tarragona, e a AP-4, Cádiz-Sevilla, que pasará a ser gratuíta no ano 2019, vinte e nove anos antes que a AP-9, aínda que pertencen á mesma xeración. A recadación da AP-9 supón o 7,6 % do total que ingresan todas as concesionarias estatais en peaxes, é a duodécima en intensidade de tráfico e a quinta con máis densidade nos tramos con peaxe. O pasado mes de xullo a AP-9 pechou cunha intensidade media de 25.870 vehículos, e a pesar da baixada de usuarios a AP-9 recada 1 millón de euros cada tres días, sen que iso lle impida recortar postos de traballo, substituíndo o persoal por máquinas de cobro automático, mentres os galegos e galegas padecemos atascos quilométricos ante a indiferenza tanto de Audasa como da Xunta de Galiza e do Goberno do Estado. Polo tanto, non me queda máis que recoñecer, efectivamente, que é unha moción de mínimos. Non se pode pedir menos que isto, e conto con que o Partido Popular o apoie e non nos dea outra vez máis mostras de que non ten o máis mínimo interese en gobernar este país e que está disposto a reclamar as infraestruturas. Porque non vale votar aquí a favor das cousas e despois non levalas a cabo, ou apoialas aquí pero despois saber que en Madrid van votar en contra. E que non haxa nin unha soa crítica do Partido Popular de Galiza ao Partido Popular de Madrid pola discriminación que sofre o pobo galego ante a falta de responsabilidades de goberno que se lle outorgan. Polo tanto, espero que o Partido Popular demostre o seu interese por gobernar Galiza dándolle o apoio a esta moción. Nada máis, grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Sánchez.
Boa tarde. Nós imos apoiar esta moción, e como xa temos dito moitas veces a AP-9 é a historia dunha estafa xeralizada que supuxeron no Estado español as privatizacións de infraestruturas, privatizacións feitas co pretexto de que a xestión privada é máis eficiente. Afirmación que nunca se probou con datos, e sinto ser repetitivo. É tamén unha mostra máis do modelo da socialización das perdas e da privatización dos beneficios, e iso foi o que pasou cando o señor Álvarez Cascos no ano 2003 privatizou a AP-9, que previamente se ampliara a concesión ao 2048 cunhas perspectivas naquel momento de crecemento de tráfico. Por certo, naquel momento o señor Feijóo era conselleiro da COTOP e non sei o que dixo naquel momento o señor Feijóo. Unha empresa Sacyr que se fixo con esa infraestrutura que, sen facer investimentos, sen mudar nada, aos poucos anos acadou unhas grandes plusvalías ao vender a concesión ao americano Citigroup. Ademais, nesta toma de decisións tan transcendentes para a sociedade que se fai no Estado español, que se fai sen un previo exercicio de transparencia e debate social, non hai información certa, non se xustificou o porqué con datos, como tampouco se fixo antes da masiva privatización de empresas públicas, ¡como non! case sempre as privatizadas, sempre as rendibles, autoestradas, telefónica, Endesa, etc. Este tipo de decisións tómanse do único xeito que se poden tomar, que é dun xeito opaco, porque se a cidadanía coñecese de verdade o que significan, non se poderían facer, porque é un roubo para a cidadanía. ¿Cal é o resultado da privatización da AP-9? Xa se expuxo aquí, a estrada máis cara do Estado español, unha estrada vital para a vida económica e social deste país, e tampouco se asumiron responsabilidades de ningún tipo –nin políticas– por estas decisións. As peaxes encarecéronse en máis dun 60 % dende o ano 2013, unha porcentaxe que duplica o IPC dese ano. Nos últimos sete anos Audasa acadou beneficios millonarios que están fóra da realidade económica do país e que demostran o disparatado das tarifas e das peaxes. Nunha situación cunha racionalidade económica, con esa competencia da que tanto lles gusta falar, estes beneficios serían imposibles, pero Audasa aprovéitase do seu monopolio coa complicidade dos gobernos e a rendibilidade do seu capital non é normal, non está dentro dos límites do razoable, non se move na marxe das empresas en situación de competencia, como é fácil de comprobar nas contas oficiais. Unha situación de abuso de poder, de monopolio, aínda máis indignante cando se analiza o destino deses enormes beneficios, que unha vez máis é o escoamento de capital ao estranxeiro. Os accionistas repártense unha e outra vez dividendos sen que aquí pase nada cando despois se soben as peaxes. Polo tanto, esta é a realidade da principal infraestrutura do noso país, da vía que articula de norte a sur este país, é o monopolio sen alternativa real nada máis que de grupos poderosos financeiros que teñen unha enorme rendibilidade e que se aproveitan da situación de falta de competencia; por iso esta moción é de xustiza e é necesaria para este país, para acabar cun saqueo consentido. Beneficio garantido, risco cero, os beneficios voan do país e a seguridade xurídica só para as grandes empresas nunha estrada que xa está de sobra amortizada e na cal nos atracan día a día. Unha razón máis, tamén, para que en Madrid se acade un acordo para desaloxar o Partido Popular do poder. Moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Grupo Parlamentario Socialista, señor Fernández.
Grazas, señor presidente. Boas tardes, señoras deputadas, señores deputados. Hoxe tratamos unha vez máis a cuestión das peaxes das autoestradas de titularidade estatal de Galicia, nomeadamente a AP-53 e a AP-9. Ambas as dúas, como vimos repetindo, e creo que ademais asumimos todos os grupos, resultan imprescindibles para a mobilidade e o desenvolvemento do noso país. A AP-9 é unha autoestrada de peaxe de 219 quilómetros, que nace en Y grego no norte, Ferrol-A Coruña, e que remata na A-55, a tres quilómetros de Tui, a tres quilómetros da fronteira portuguesa. Polo tanto, está totalmente asentada no territorio galego. Comeza e remata ás portas da comunidade autónoma de Asturias, co cal lle permite que se poida unir, que poidamos unir o seu percorrido coa cornixa cantábrica, e mesmo tamén remata ás portas do país veciño, como é Portugal. No seu longo percorrido canaliza e dá soporte ao intenso tráfico que une a cinco das grandes cidades de Galicia: A Coruña, Santiago, Ferrol, Vigo e Pontevedra, e mesmo canaliza tamén todo o tráfico, todo o percorrido dos vehículos, das vilas e pobos desta franxa atlántica, e de feito é a chamada autoestrada do Atlántico. Unha franxa atlántica na que está asentada máis do 60 % da poboación galega, e que ademais ten unha actividade que rolda unha actividade económica de cerca do 70 % tamén da actividade económica e empresarial do noso país. Estamos a falar dunha arteria absolutamente imprescindible, que conexiona, permeabiliza e articula o noso territorio. Unha infraestrutura estratéxica vital para Galicia, así como un instrumento fundamental de vertebración económica e social do noso país. E a outra, a autoestrada central de Galicia, a AP-53, de 56 quilómetros de percorrido, xunto coa AG-53, teñen un importante rol estrutural ou estruturante do interior galego. Entre ambas as dúas, de 87 quilómetros, completan o percorrido Santiago Ourense, conectando polo interior a AP-9, á altura de Santiago, coa A-52, á altura de Ourense. Neste caso, o que resulta realmente anacrónico é que o traxecto Santiago-Ourense, ou o que é o mesmo a AP-9 e a A-52, teña dous titulares, a AP-53, titularidade do Estado, e a AG-53, unha autoestrada galega. En todo caso, ambas as dúas autoestradas de titularidade estatal en Galicia, a AP-9 e a AP-53, son moi relevantes no tecido diario do noso país. Mais debemos recoñecer que as súas condicións tarifarias de uso merman a súa utilización. Creo que xa os demais grupos llelo puxeron de manifesto de forma permanente. Deixaron de ser, polo tanto, un valor engadido para a sociedade, para a economía e para o crecemento, e estanse a converter nunha carga económica inasumible para familias e empresas. Neste sentido, fundamentalmente o transporte de mercadoría vén reclamando de forma continuada, de forma permanente, que as peaxes que paga son inasumibles. En todo caso, repercuten nos produtos que dende Galicia teñen que saír ao exterior. E o propio Ministerio de Fomento sitúa a AP-9 e a AP-53 como as autoestradas máis caras de España na súa análise anual do sector. O informe indica que para os vehículos de categoría 3 a AP-9 ten os custos de utilización máis elevados de España, que para os vehículos de categoría 2 é a terceira máis cara de España e para os vehículos de categoría 1 é a segunda máis cara de España. Así, mentres na rede estatal por término medio o custo é de 0,035 euros quilómetro, na AP-9 o custo é de 0,162 euros quilómetro. A situación, polo tanto, parece claramente discriminatoria e prexudicial para os galegos e para as galegas. E señora Pontón, evidentemente, a proposición de lei que está presentada respecto da AP-9 non lle caiba a menor dúbida de que en función de quen goberne no Estado se vai axilizar ou se vai demorar.
Moitas grazas.
Xa dixemos, xa digo, que si imos apoiar esta iniciativa, porque nos parece realmente interesante, realmente importante e decisiva para a xestión destas dúas autoestradas. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Fernández. Grupo Parlamentario Popular, señor Gómez Alonso dende o escano. Déanlle voz ao escano do señor Gómez Alonso, por favor.
Grazas, señor presidente. Señorías. Señora Pontón, dende o noso grupo parlamentario queriamos felicitala a vostede e aos nacionalistas porque despois de nove anos mudos en torno á transferencia da AP-9, coa defensa dunha rebaixa das peaxes da AP-9 e da AP-53, temos que recoñecer que vostedes neste período de sesións están mantendo unha actividade parlamentaria bastante intensa en torno a reivindicacións que a nosa formación política leva anos defendendo; defendendo tanto cando estabamos na oposición como agora cando estamos no Goberno. E tamén queremos destacar que haxa xa outros grupos parlamentarios que comecen a recoñecer a importancia económica que esta autoestrada ten na vida do noso país, aínda que sexa de peaxe, díxoo perfectamente o señor Fernández. Xira en torno á autoestrada do Atlántico o 70 % da actividade económica de Galicia. Desenvolveuse todo o eixe atlántico e, polo tanto, estamos a falar dun eixe vertebrador que ademais é o núcleo central sobre o cal se fixeron todas as conexións máis importantes das vías de altas prestacións, como son a autovía do Salnés, a autovía da Barbanza, Santiago-Brión, autovía do Noroeste, autovía das Rías Baixas, a AP-53. É dicir, que estamos a falar dunha infraestrutura que segue a ser moi importante para a vida do noso país. Pero, señora Pontón, como vostede ben sabe, toda esta actividade parlamentaria que vostedes desenvolveron –non sabemos se coincidindo coas eleccións xerais ou é que a vostedes de repente lles voltou unha vez a conciencia de que era necesario debater e reivindicar estas cuestións–, o certo é, señora Pontón, que a maioría parlamentaria en España, como vostede ben sabe, mudou, polo tanto estamos nun novo contexto político, onde o Partido Popular segue a ser a forza máis votada, pero a chave vaina ter o Partido Socialista. As Mareas e Podemos van ser tamén imprescindibles na confección das futuras maiorías, e tamén vai ter un papel importante Ciudadanos. Pois ben, señora Pontón, cando vaiamos a Madrid os deputados que estamos na Ponencia, evidentemente, imos ter que explicar todas estas cuestións, e imos ter que convencer aos deputados dos outros grupos parlamentarios de que é necesario a transferencia da AP-9, de que é necesario que a AP-9 teña descontos subvencionados polo Estado e non descontos como os que ten agora, que é a través da tarxeta da telepeaxe e que son descontos bancarios, e que é necesario establecer unha política xusta, homoxénea e redistributiva das peaxes da AP-9 e da AP-53, como facemos os galegos a través da Xunta de Galicia coas dúas autoestradas que discorren polo noso territorio. Pero tamén, señora Pontón, imos ter que ser autocríticos co que se fixeron noutras etapas dos gobernos do noso país, porque non é normal que a AP-9 tendo as peaxes que ten a AP-53 consideren a uns cidadáns de primeira e a outros de segunda. Non é normal que a AP-53 teña unha das portaxes máis caras de todo Estado, en concreto de Bandeira a Lalín, como dixo aquí unha deputada, e en cambio a AG-53 é gratuíta. Non é normal que os veciños de Redondela paguen portaxe e os veciños que van ao Morrazo non paguen portaxe. Non é normal, señora Pontón, e agora que hai nova confección de maiorías parlamentarias, que co diñeiro de todos os galegos nos subvencionemos o 50 % do levantamento das peaxes de Rande a Barcala, cando os demais usuarios teñen que pagala. Polo tanto, creo que dentro deste importante debate, señora Pontón, tamén temos que facernos unha reflexión. A reflexión é que non enganemos os cidadáns, non existen vías de altas prestacións que sexan gratis, non existen gratis, existen gratuítas, gratis non hai ningunha vía de altas prestacións. Temos vías de altas prestacións que son pagadas a través de canons, o cal se denomina peaxes na sombra. Temos outras vías de altas prestacións e estradas que son pagadas con fondos propios ou ben da Comunidade Autónoma ou da Xunta ou do Ministerio a través dos impostos dos cidadáns. E temos outras concesións que son financiadas a través das peaxes que soportan e que pagan os usuarios das autoestradas. Polo tanto, agora que hai unha nova maioría parlamentaria, que se teñen que confeccionar novas maiorías no Estado español, sería bo que tamén estableceramos esta clase de reflexións para que, xa que agora lle preocupa o Estado ao Bloque Nacionalista Galego, se estableza un sistema máis xusto e homoxéneo para todos os cidadáns que utilizan as distintas vías de altas prestacións que hai non só en Galicia, senón en España. Como á señora Pontón non lle van valer nin os votos nin a voz dos nosos deputados, vostede sempre vai poder recorrer á señora Díaz para que defenda os postulados do Bloque Nacionalista Galego no Congreso. Nós imos seguir defendendo, tanto neste Parlamento coma no Congreso, e a través dos nosos deputados, os mesmos postulados, porque temos as ideas moi claras. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Gómez Alonso. Grupo autor da moción. Señora Pontón.
Moitas grazas, señor presidente. A verdade é que vostede está rozando o surrealismo político, porque todo isto para dicir que queren manter as peaxes que teñen a AP-9 e a AG-53. Porque hoxe do que estamos falando aquí é ¿que opina este Parlamento?, ¿que opina o Parlamento galego e, polo tanto, os 75 deputados e deputadas que estamos nesta Cámara en relación coas peaxes que teñen a AP-9 e a AG-53? E o que vostede nos vén dicir aquí é que lle parecen xustas e normais, e que o Partido Popular está en contra de que se rebaixen as peaxes que pagan os galegos e as galegas. Esa é realidade despois de toda a falta de rigor coa que vostede veu aquí. Porque mire, ten unha visión vostede –supoño que está mal informado, porque imaxino que non vén aquí mentir deliberadamente nesta Cámara–, ten moi mala información en relación co que vén defendendo o BNG coas peaxes da AP-9 e da AG-53, porque este grupo sempre defendeu que eran un auténtico abuso. E ten un traballo detrás noso que o avala, e se non, señor Alejandro Gómez, imos ás actas e comprobámolo. É moi fácil, e cada vez que nós propoñemos que se rebaixen as peaxes, vostedes votan en contra, e cando nós propoñemos no Congreso dos Deputados que se transfira a AP-9, o Partido Popular vota en contra. E aquí votaron..., ¡ah!, ¿vostede non é do PP?, non vai con vostede, ¡qué fácil!, ¿verdade?, desentenderse porque saben vostedes que son uns incoherentes e que son cómplices dunha situación que é absolutamente gravosa para moitas persoas. Porque vostede vén aquí cunha argumentación que é moi sinxela, sentado dende un escano, e esquece que para moitas persoas coller o coche e ter que ir desde Ferrol á Coruña, ou desde A Coruña a Santiago, ou desde Santiago a Vigo, constitúe un problema moi grave, porque non poden pagarse os cartos que custa esa peaxe, ou porque se pagan eses cartos, teñen que prescindir doutras cousas que son moi importantes na súa vida. Porque dez euros para unha persoa son moito, porque cobran salarios absolutamente miserentos, e a vostede parécelle normal, parécelle normal que sexa máis barato ir desde A Coruña a Madrid que ir desde A Coruña a Vigo; é o problema que vostedes teñen. Hoxe estamos falando aquí de se se quere que se rebaixen as peaxes ou non, e vostede o que nos di é que o Partido Popular está de acordo coas peaxes que ten a AP-9 e a AG-53 [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , esa é a realidade do que hoxe estamos falando aquí. Porque o único certo do que vostede dixo é que, efectivamente, as autopistas as pagan os cidadáns, ben a través dos impostos ou ben a través das peaxes. A diferenza entre vostedes e nós é que nós entendemos que a AP-9 debería ser unha vía libre de peaxe, porque xa está pagada, primeiro polos impostos dos cidadáns, e repagada, a través dunhas cotas abusivas. E vostedes o que están aquí é defendendo que os galegos e as galegas sigan pagando unhas...
Remate, por favor.
...peaxes absolutamente abusivas para engordar os beneficios de empresas. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Eva Solla Fernández, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en materia de persoal e de calidade asistencial dos servizos sociais públicos
A esta moción non se presentaron emendas. Para a defensa da mesma, ten a palabra a señora Solla.
Grazas, presidente. Bueno, oídos xordos fixo o Goberno ás advertencias de perigo de recortes ano tras ano no Servizo de Benestar, e oídos xordos parece que leva facendo tamén no resto de servizos e consellerías. Temos hoxe, de feito, xa aprobados uns orzamentos que, dende logo, van totalmente en contra das necesidades que temos, tamén, nos servizos de benestar. Temos sobre a mesa unhas necesidades bastante elevadas, non atendidas, dos centros de benestar. E temos unha situación laboral terrible en canto aos traballadores e traballadoras de Benestar que xa temos denunciado en múltiples ocasións neste Parlamento. Dende logo, un dos seus problemas é a evidente non cobertura desas baixas e vacacións do persoal, que levan a un incremento tremendo desa carga de traballo que xa temos denunciado aquí. Hoxe solicitamos –hai un punto dentro desta moción, e esta moción é a consecuencia da interpelación que fixo a compañeira Yolanda Díaz no pasado Pleno– que se cubran esas quendas. En primeiro lugar, porque a inicio de 2012, pouco despois do inicio desta lexislatura, non, foi incluso na anterior lexislatura, eliminábanse postos de persoas que non tiñan praza fixa. Sucedeu igual que en Sanidade, postos de interinidade, e, polo tanto, o que sucedeu foi un incremento da carga de traballo e, probablemente, unha consecuencia bastante grave para a saúde dos traballadores e traballadoras de Benestar. Comentámolo xa no pasado Pleno, ese incremento das baixas motivou ese empeoramento das condicións de traballo. Pero, ademais, aplicábanse unhas quendas de benestar –que xa temos denunciado en máis ocasións– que facían que practicamente fose incompatible a vida persoal ou esa conciliación. Non se pode presumir ou falar de igualdade, ou de conciliación, e despois aplicar aos traballadores e traballadoras públicas unhas quendas que son totalmente inhumanas. Denunciámolo aquí noutras ocasións, ata sete días seguidos, tres noites seguidas, ou mesmo só unha fin de semana libre. Todo iso é consecuencia desa supresión do artigo 19 do 5º Convenio Colectivo, cousa que fixo que os traballadores e traballadoras acumulasen ata 1.655 horas anuais. Polo tanto, queremos que se volva repoñer ese convenio, xa o temos trasladado noutras ocasións, e parécenos que se esa medida vén motivada por unha lei, que é a Lei 1/2012, que en teoría era de medidas temporais, pero que segundo o Partido Popular viña indicada pola situación económica, entendemos que se agora o propio Partido Popular sostén que hai certa recuperación económica, non debería ter problema ningún en suprimir esta medida e volver repoñer os dereitos dos traballadores e traballadoras, salvo que a realidade fose que a motivación fose realmente unha retirada deses dereitos dos traballadores e traballadoras e non unha medida simplemente económica. Ata o de agora o Partido Popular defendeu mesmo esas quendas e levamos moitas reprimendas, incluso nas comisións, por pedir que se derrogase esta norma e que se volvesen os dereitos aos traballadores e traballadoras, inclusive a pesar de que a consellería ten perdidas tres sentenzas consecutivas na Coruña con ese conflito laboral no Tribunal Superior de Xustiza, referidas a estas quendas de traballo. Parece que o señor Rey Varela non está de acordo co seu propio partido, non está aquí agora mesmo, pero na interpelación do pasado Pleno trasladou que non podiamos pretender que se fixese en tres meses o que non se fixera nos últimos anos. É dicir, que realmente o Goberno recoñece que non se fixo absolutamente nada en sete anos máis que retirar dereitos e empeorar as condicións das residencias e dos centros de maiores e de persoas dependentes. Pois ben, exiximos que se derrogue esa lei, esas medidas, e se o Partido Popular sostén que hai esa recuperación entendemos que non vai ter problema. Ademais, entendemos que se el sostiña no pasado Pleno que non lle parecían razoables esas quendas –tal e como vimos denunciando durante todos estes anos–, tampouco terán problema en negociar unhas carteleiras, unhas quendas que respecten minimamente os dereitos dos traballadores e das traballadoras. Sucede que levan esas tres sentenzas en contra, que lles tumban as carteleiras, e que, a día de hoxe, cando está rematando xa 2015, trasladaron que ía producirse unha negociación, pero a día de hoxe aínda non se produciu a dita negociación, senón que tiveron algunha xuntanza –temos coñecemento, sabemos que o vindeiro luns se vai producir a seguinte xuntanza para falar desas quendas–, pero non trasladaron nin por escrito, nin de maneira clara, aos representantes sindicais cales son as condicións ou os criterios seguidos para o deseño desas carteleiras, e, polo tanto, a día de hoxe seguen sen saber que é o que van poder negociar. Non hai nada sobre a mesa, unha cousa é reunirse, pero outra é negociar, e para poder negociar, evidentemente, ten que existir algo, teñen que existir unhas condicións que se poidan debater e negociar. E, polo tanto, solicitamos que se produza unha negociación real en cumprimento, precisamente, dos termos contidos nesas tres sentenzas xudiciais perdidas pola Xunta de Galicia fronte aos traballadores e traballadoras. Obviamente, a situación dos traballadores e das traballadores é importante, pero tamén o é a das persoas usuarias. Solicitamos tamén nesta iniciativa que se recupere a capacidade da actividade de lecer e de rehabilitación e outras actividades que desgraciadamente, por mor deses recortes da Xunta de Galicia, como denuncian as propias traballadoras de Benestar, están sendo condicionadas. Comentábanos que non tiñan economicamente posibilidades de pagar un transporte para algunhas persoas usuarias para que puidesen facer actividades de lecer. Polo tanto, entendemos que iso non é de recibo. Ademais, por outra banda, solicitamos que se retomen de maneira urxente esas obras no CAPD da Coruña, porque parece ser que agora teñen a ben escoitar as reclamacións que se levan facendo durante os últimos anos, durante os últimos sete anos, de que non é normal nin viable ter ese centro, ese CAPD da Coruña, pegado a un edificio que está totalmente baleiro, ese edificio G. Parece ser que agora se fan eco –dixo–, ¡benvido sexa sete anos despois!, e que teñen pensado derrubalo –non sabemos se finalmente se vai facer ou non–, xunto con esa rampla que se derrubou, que caeu o pasado ano. Pero claro, a miña compañeira xa o trasladou no pasado Pleno, hai outras deficiencias, de feito hai filtracións, hai deficiencias estruturais no propio centro, e solicitamos, pedimos, que de maneira urxente se remate con esta situación de deterioro. A verdade é que o pasado Pleno recoñeceron que existían estas deficiencias, pero non sabemos se as van levar a cabo, porque realmente a reforma, ou a necesidade de reformas que ten o centro, comentabámolas hai dúas comisións de Sanidade, que desgraciadamente tamén existen no caso da residencia de Caranza, de Ferrol, e por moito que teñamos denunciado aquí, aínda que saben as condicións nas que están, saben que temos as obras paralizadas dende hai un ano, e parece ser que incumpren ou que teñen pensado incumprir tamén novamente as promesas, e, finalmente, como xa vimos, simplemente se van remitir a facer as obras das plantas 6 e 7, cando en realidade se comprometeran a unha reforma de todo o centro. Ese é, probablemente, o compromiso que ten o Partido Popular con este punto. Polo tanto, reclamamos que lles sexan devoltos aos traballadores e traballadoras os seus dereitos. E tamén un punto que é importante, falabamos tamén o outro día no referente aos materiais de traballo, porque, evidentemente, o deterioro das condicións laborais non vén só polo incremento da carga de traballo derivada da redución de persoal, senón tamén por esa ausencia de materiais e de maquinaria, sobre todo no que ten que ver cos guindastres para mobilizar os pacientes con problemas de mobilidade ou pacientes encamados ou encamadas. Saben as súas señorías que parte do seu traballo é sociosanitario e análogo ao traballo que se fai nalgunhas unidades sanitarias. Pois ben, despois de reclamar durante moitísimo tempo, porque xa a principios de ano a señora Mato dicía que se ían mercar eses guindastres, e a día de hoxe non os temos en ningún centro, parece ser que se licitaron e adxudicaron ao Corte Inglés; pero, sen embargo, a día de hoxe, a estas alturas, realmente non existen, non están eses materiais, eses guindastres, en ningún centro de benestar. Pedimos, evidentemente, que se dote do material necesario, porque entendemos que non son as condicións adecuadas para desenrolar o traballo, nin para os traballadores e traballadoras, nin son as condicións que se merecen as persoas maiores e dependentes, que cotizaron toda a vida e que están, ademais, nos nosos centros, e que teñen dereito a unha atención adecuada co persoal necesario e cos materiais necesarios. Nada máis de momento, moitas grazas.
Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto. Señora Martínez.
Bueno, isto forma parte un pouco do que falabamos onte, do que falamos hoxe pola mañá e do que levamos falando dende hai..., eu creo dende que empezou esta lexislatura, que é a precariedade laboral do persoal público e, neste caso en concreto, do persoal de Benestar que traballa nos centros de atención directa. Ata tal punto que o propio Comité de Empresa da Coruña se dirixiu ao presidente do Goberno, agora en funcións, señor Rajoy, para denunciar o que estaba sucedendo en Galiza nos centros de atención directa de Benestar. Evidentemente, non houbo noticias diso, nadie se enterou, pero estou segura de que se en vez de ser o Comité de Empresa da Coruña fora dalgunha provincia catalá ou andaluza sairía o Goberno do Estado para denunciar o mal que se trata os traballadores públicos en Andalucía ou en Cataluña. Pero como é un goberno do PP, aquí cálase todo e para o señor Rajoy non hai ningún problema. Entre os problemas que lle denunciaban ao presidente do Goberno estaban, entre outros, os xa citados pola voceira da AGE: o dos descansos, da escaseza de descansos, traballar sete días consecutivos, non poder desfrutar moitas veces de ningún dos catorce festivos establecidos legalmente, non desfrutar nada máis que dun domingo ao mes ou ter que asumir o traballo doutro persoal que está de baixa ou que ten ausencias xustificadas; ou denegar permisos, incluídos os permisos para asistir ao médico por falta de persoal para cubrir a súa ausencia. É inaceptable que por non abrir as listas de substitución haxa traballadores e traballadoras aos que se lles denegan os permisos e os días de asuntos propios. A escaseza é moi grave, tanto de novo material coma de maquinaria, coma o da renovación de utensilios que están obsoletos ou avariados. A imposibilidade de conciliar a vida laboral e familiar, o deterioro da calidade dos servizos e o recorte, como dicía a voceira da AGE, de material básico, como son cueiros ou privar os usuarios, as persoas usuarias, de servizos como poden ser actividades físicas ou actividades lúdicas que van en detrimento da súa calidade de vida. Ante esta denuncia o Goberno galego aludía no mes de agosto ao cumprimento da Lei da función pública para defender a sinatura de contratos dunha hora de duración, de dúas horas ou de fin de semana, e salarios de 300 ou de 400 euros para o persoal laboral das residencias públicas, que en moitos casos teñen que desprazarse dende outras localidades a máis de cincuenta quilómetros de distancia. Xa me dirán vostedes se para un contrato dunha hora merece a pena facer cen quilómetros de viaxe. De non aceptar o contrato, din que renuncian ao contrato, e se renuncian ao contrato quedan automaticamente excluídos das listas de contratación e pasan ao final. Unha auténtica indecencia e unha auténtica chantaxe ao persoal das listas de contratación. A consecuencia deste proceder da Administración galega é a sobrecarga de traballo, de maneira que as quendas dos profesionais e das profesionais que atenden a persoas maiores teñen secuencias de sete días continuados de traballo, con tres noites consecutivas traballando e librando un domingo de cada tres. E como dicía, como non hai regra para os festivos, traballar practicamente todos os festivos. Unha situación insostible dende o punto de vista laboral, pero tamén dende o punto de vista da calidade do servizo público. A atención ás persoas maiores, menores ou dependentes require dotación de persoal que non pode ser substituído por máquinas, polo menos se queremos falar dunha atención integral. As persoas internadas en centros de calquera tipo, sanitarios ou sociosanitarios, necesitan tanto os coidados físicos coma psíquicos; necesitan que se lles dedique tempo, que se lles trate con respecto, que se garanta a súa intimidade. Necesidades que non cobren as máquinas, aínda que as máquinas son necesarias, e contar con material necesario para atender as persoas usuarias do centro é fundamental: cueiros, roupa para as camas, colchóns antiescaras e, como dicía a voceira da AGE, os guindastres, que evitan non só accidentes laborais ou lesións musculares, senón tamén dano ás persoas usuarias. Non é o mesmo, eu non sei cantos de vostedes teñen experiencia en mobilizar pacientes, pero eu asegúrolles que é unha lesión practicamente segura ao cabo de moi pouco tempo, sobre todo coas persoas maiores que fan contraforza á hora de mobilizalas e, polo tanto, lesionan o persoal sanitario e sociosanitario, pero tamén se causan graves prexuízos a si mesmas.
Moitas grazas.
Polo tanto, é de xustiza que se lle aprobe esta moción e votarei a favor da mesma.
Moitas grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Paz Franco.
Grazas, señora presidenta. Boas tardes, señoras e señores deputados. Desde logo se hai un asunto sobre o que levamos debatido en múltiples ocasións neste Parlamento nos dous últimos anos é o que ten que ver cos recortes e, sobre todo, coas consecuencias deses recortes no ámbito da prestación de servizos sociais deste país. Témolo enfocado desde os puntos de vista máis diversos, e hai dous ámbitos que afectan fundamentalmente. Por un lado, os recortes que se produciron nos dereitos do persoal laboral da Xunta de Galiza coa aprobación da Lei 1/2012, na que, entre outros aspectos, o que se fixo foi decretar a inaplicación do artigo 19 do V Convenio Único do persoal laboral da Xunta de Galiza, que é o que se refire fundamentalmente ás quendas, libranzas e demais dereitos e descanso do persoal. E como iso, xunto con outros recortes de recursos que se destinan aos servizos públicos, provocou non só un deterioro grave dos dereitos dos e das traballadoras, senón un grave deterioro da prestación de servizos aos usuarios. Isto afecta, especialmente, ao ámbito de servizos sociais, porque afecta de maneira singular a aqueles centros que funcionan ininterrompidamente as vinte e catro horas os trescentos sesenta e cinco días do ano. Sintetizando as consecuencias da aplicación 1/2015, podemos dicir que só no ámbito da consellería actualmente de políticas sociais se reduciron 1.500 postos de traballo, que desde logo non se van compensar co anuncio que nos fixo cando suscitamos este mesmo asunto –hai tres ou catro semanas na Comisión 1ª– o director xeral da Función Pública, que anunciaba a creación de prazas neste ámbito, 1.500; que derivan de dous aspectos fundamentais: un, da amortización de postos de traballo, e outro, da falta de contratacións para acumulacións de tarefas. O que denunciaba a señora Solla, que non se suplían os traballadores cando exercían determinados dereitos. Ademais diso estamos nunha situación na que ademais de conculcarse os dereitos laborais dos traballadores que prestan os seus servizos nesta consellería –o cal foi mesmo obxecto de distintas sentenzas en distintos ámbitos xudiciais ante denuncias formuladas polos propios traballadores–, incrementaron dunha forma brutal as baixas por sobrecarga. Hai que ter en conta que non só o traballo se incrementa na medida en que vai envellecendo a poboación ingresada nestes centros, que vai sendo unha poboación cada vez máis dependente, senón que hoxe as traballadoras tamén envellecen, e, polo tanto, están en moitas peores condicións de asumir e aguantar estas xornadas laborais de, como se dicía aquí, ata nove días consecutivos traballando sen ningún tipo de descanso polo medio. A isto hai que engadir que esta aplicación do artigo 9 ten provocado que en moitas ocasións, cando hai vacacións, cando hai baixas, cando hai algún tipo de permiso, se deixan sen cubrir aspectos como a fisioterapia, a podoloxía e outros "servizos" que se poderían considerar asistenciais complementarios para as persoas que están ingresadas, co conseguinte deterioro que se lles ocasiona. Fronte a isto ten habido non só plataformas de traballadores, senón tamén plataformas de familiares, de usuarios e usuarias que teñen vido aquí a formularnos as súas queixas. Porque xa non é só a desasistencia ou que se cronometre o tempo que os traballadores e traballadoras teñen para destinar ao coidado, á limpeza, etc., dos usuarios, senón que mesmo se chegou a taxar o número de cueiros diarios que se podían utilizar, ademais doutras carencias ás que xa se fixeron aquí referencia nos centros de maiores. Pero é que tamén nos denunciaron aquí neste Parlamento que nos centros de menores, nos que teoricamente están orientados á reeducación e reinserción dos rapaces e rapazas que están alí tutelados pola Xunta de Galiza, nin sequera se poden realizar actividades orientadas a esa finalidade por falta de recursos. Comentábannos, nalgún caso, que nin sequera teñen cartos para pagar os billetes de autobús para levalos un sábado ou un domingo pola tarde, cando non teñen ningún outro tipo de actividades, aos nenos e ás nenas...
Remate, por favor.
...alí internados a algo tan socializador como pode ser ir ver unha película de cine ou un partido de fútbol, ou calquera actividade deste tipo. Por iso nós, desde o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, votamos favorablemente esta iniciativa, aínda que cremos que polas veces que o Partido Popular xa votou en contra, a non ser que sexan imbuídos polo espírito natalicio, difícil será que prospere. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Grupo Socialista, señora Gallego Calvar.
Moitas grazas, presidenta. Boa tarde, señoras deputadas e señores deputados. Hoxe pola mañá aprobábase, co voto en contra do Grupo Parlamentario Socialista, a Lei de medidas fiscais do Goberno de Galicia, e onte os orzamentos da Xunta de Galicia para o ano 2016. Ambos os dous co voto en contra –insisto– do Grupo Parlamentario Socialista, porque a pesar de que se repita moitas veces unha mentira, non se converte en realidade, e, dende logo, unha mentira repetida moitas veces non muda a realidade. E a realidade é que o Goberno Feijóo dedica hoxe 5 puntos menos do orzamento a gasto social que cando chegou ao goberno no ano 2009, por moito que todas as veces que vimos aquí falar do orzamento se nos diga que o 80 % do gasto é gasto social, cando todos sabemos que iso é falso. Pois eses recortes, eses 5 puntos menos que dedica o Goberno Feijóo a gasto social teñen resultados, e os resultados son cuestións como da que vimos falar hoxe aquí, da que o Grupo Socialista, como as súas señorías saben, xa se fixo eco hai tempo, e tivemos debates daquela coa conselleira de Traballo e Benestar, nos que infrutuosamente intentamos conseguir que se concienciara das graves dificultades que se estaban dando nos centros públicos da Consellería de Traballo e Benestar e que puxera en marcha medidas para paliar esas graves dificultades. Falamos de problemas de persoal, de que se amortizaron prazas de persoal, que non se substitúen cando hai ausencias por enfermidades, por vacacións. Falamos de que se amortizaron máis de 800 prazas na extinta Consellería de Traballo e Benestar nestes anos da crise, que se despediron máis de 700 persoas, que entre unhas e outras son máis de 1.500 persoas as que xa non traballan neses servizos. Falamos de persoal que ten quendas de traballo, como dicían aquí as que me precederon no uso da palabra, de máis de oito e nove días consecutivos, de persoal que ten que facer un esforzo físico sobrehumano, que lle xera en moitas ocasións lesións e baixas por enfermidade por non ter en moitos casos guindastres para mover a persoas con mobilidade reducida, o que lle ocasiona, como dicía, eses problemas de enfermidades e mesmo moitas baixas por depresións polas graves carencias materiais que teñen para afrontar o seu traballo cotiá. Pero non falamos só de problemas de persoal. Falamos tamén das dificultades nas que viven as persoas que están nesas residencias, de persoas maiores que pasan frío, de persoas maiores que viven en residenciais onde hai humidades, onde a calefacción falla, onde ás veces falla a auga quente; de persoas maiores, moitas delas con mobilidade reducida, que non teñen os coidados que precisan de hidratación, de mobilidade, etc., e mesmo de accesibilidade a eses centros. É certo que o novo conselleiro de Política Social nun dos últimos debates neste Parlamento recoñeceu que, efectivamente, había estes problemas e que o Goberno estaba tratando de paliar algunhas destas dificultades. Pero aínda así hoxe, que é 23 de decembro, estamos sen saber cal vai ser a carteleira de traballo do ano 2016, nin nós nin os traballadores e traballadoras deses centros. Estaría ben que, por unha vez, lles deramos estabilidade e certeza no futuro a eses traballadores e traballadoras, e tamén que, na medida en que sexa posible, se invistan máis recursos económicos neses centros para poñelos á altura do que todos desexariamos que foran unhas instalacións acordes co século no que estamos e unhas instalacións acordes coa garantía da dignidade das persoas que están nestas residencias, porque falamos de persoas maiores, falamos de persoas con discapacidades, pero tamén falamos, efectivamente, como nos dicía a señora Paz, de centros de menores que están tutelados por algunha decisión xudicial, que en moitos casos é imprescindible facer medidas para reinsertalos socialmente e nos que se carece ata do máis mínimo orzamento para poder facer esa socialización e esa reinserción que é tan necesaria. Polo tanto, dende o Grupo Parlamentario Socialista, habida conta de que xa non é a primeira vez que tratamos esta cuestión e que xa presentamos no seu día proposicións non de lei, interpelacións, mocións, e que todas elas tiveron –como dicía– un resultado ata o de agora insatisfactorio, pois non presentamos ningunha emenda porque concordamos no espírito, na esencia, co que demanda, neste caso, Alternativa Galega de Esquerda, e imos votar a favor desta moción. Máis nada e moitas grazas.
Grazas. Grupo Popular, señor Tellado.
Grazas, señora presidenta. Señora Gallego, eu lamento que lle moleste, pero o certo é que o peso do gasto social se incrementou 10 puntos dende que goberna o Partido Popular, dende que gobernaba o Partido Socialista nese "maldito Bipartito", como din vostedes mesmos. E, por moito que lle moleste, o gasto na Lei de dependencia cando gobernaban vostedes era de 137 millóns [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , neste ano 2015, de 298 millóns, e o ano que vén, de 324 millóns de euros. Polo tanto, aquí, falar de compromiso social dende o Partido Socialista, xa lle digo que é inútil, que é estéril. Vostedes adicaban á renta de integración social de Galicia 22,8 millóns de euros; nós adicamos 47 millóns de euros. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Neste ano 2015 e no ano que vén, 5 máis. Polo tanto, leccións de política social, ningunha por parte do Partido Socialista e do Bipartito. Vostedes adicaron aqueles tempos de bonanza a esquecer as persoas que peor o pasaban. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora Solla, vostedes deberon estar moi ocupados nos últimos dous meses con iso das primarias da Marea e con iso das primarias de Izquierda Unida, porque o certo é que o conselleiro de Política Social compareceu nesta Cámara xa en dúas ocasións e xa lle aclarou estas cuestións que vostedes plantexan. Polo tanto, eu entendo que vostedes deberon estar moi ocupados con iso das primarias das Mareas e con iso de elixir fóra das primarias as mellores persoas, porque o certo é que aquí quedou clarificada toda a cuestión. E, ¿sabe que lle digo? Que non se pode instar a Consellería de Política Social a facer o que xa está facendo; non se pode instar o Goberno a facer o que nalgúns casos se está facendo dende hai meses. Mire, sobre a proposta de que a Consellería negocie as carteleiras de 2016, mire, eu teño que dicirlle que xa se están a facer esas negociacións dende hai semanas; ¡semanas!, por moito que a vostede lle moleste. Antes de que a señora Díaz –que hoxe non quixo levar esta iniciativa resesa– interpelara aquí o conselleiro, esas negociacións xa estaban iniciadas. Polo tanto, vontade negociadora por parte da Xunta de Galicia, total, toda, e, dende logo, o obxectivo é elaborar unhas carteleiras equilibradas, unhas carteleiras xustas cos traballadores, e entendemos que, ademais, a proposta que se presentou, non na Coruña, senón nas catro provincias, é manifestamente mellorable e mellor que a que está en vigor nestes momentos. Fala vostede de máis medios. Mire, sobre a adquisición de novos medios, eu o que teño que dicirlle é que xa foron adquiridos, e están sendo subministrados aos centros. Fala vostede de guindastres. Mire, é que a Xunta de Galicia adquiriu 49 guindastres de elevación, cun orzamento de 90.000 euros, que serán subministrados aos centros. ¡Corenta e nove guindastres! Non se pode instar a ninguén a que faga o que xa está facendo. Polo tanto, vostede entenderá que, ademais, hai que cumprir a Lei de contratos do sector público, e, polo tanto, hai que seguir uns procedementos de contratación. Ao mellor, vostedes cando gobernan non o fan, pero, dende logo, os gobernos responsables si o fan. Nós seguimos os procedementos da Lei de contratos. Adquiríronse xa 49 guindastres, e estase finalizando o procedemento de contratación de adquisición de 415 camas eléctricas para as nosas residencias, de 289 mesiñas sanitarias, de 29 padiolas de duchas para baños xeriátricos, de 923 colchóns viscoelásticos e de 1.322 almofadas viscoelásticas para residencias de maiores. Todo cun importe de contratación de 600.000 euros. Sei que a vostede lle molesta moito. A señora Díaz ri, pero, dende logo, comeza pronto a desentenderse dos problemas de Galicia, porque esta moción que firmaba vostede hoxe non quixo defendela. Fala vostede de pregos de contratación para reposición de materiais funxibles. Mire, o novo conselleiro ten aberto canles de diálogo cos representantes dos traballadores para que tamén participen nas especificacións técnicas deses novos materiais, para que cumpran os requirimentos do persoal e para que, dende logo, melloren a calidade asistencial. Sobre substitucións, mire, estase cumprindo a normativa, e cúmprense sempre as ratios de atención ás que obriga a lexislación. Sobre o centro da Coruña, eu teño que dicirlle que a súa proposta chega tarde, e que chega tarde porque a Consellería de Política Social iniciou xa un procedemento, un trámite de expediente de contratación, dunha serie de obras cun investimento de 479.000 euros. Por certo, nos orzamentos dos que vostedes se gababan de ter rexeitado esta mañá e no día de onte, hai un orzamento de 400.000 euros para facer obras prioritarias neste centro. Polo tanto, señoría, non se pode instar a ninguén a facer o que xa se está facendo. E, dende logo, o novo conselleiro de Política Social ten amosado nesta Cámara a súa vontade de diálogo cos representantes dos traballadores para mellorar as condicións de traballo, e cun obxectivo final que creo que todos compartiremos, que é mellorar e garantir a prestación duns servizos sociais dignos e da maior calidade posible. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Tellado. Polo grupo parlamentario autor da moción ten a palabra a señora Solla Fernández. Déanlle voz ao escano, por favor.
Grazas, presidenta. En primeiro lugar, quero agradecer aos grupos da oposición o apoio da iniciativa e, en segundo lugar, a verdade é que segue na súa liña, señor Tellado. Non sei se a vostede lle parece reseso seguir defendendo os dereitos das traballadoras e dos traballadores, pero se hai algo que é reseso é, dende logo, a súa intervención, a súa actitude e continuar co "e ti máis", e precisamente os cidadáns e as cidadás, que non son tontos, saben que a súa política está plenamente resesa, e lembráronllo o domingo nas urnas. Iso é o que está reseso, iso é o que xa non cola, señor Tellado. [[Aplausos.]] Traemos unha iniciativa que reclama a reposición dos dereitos que vostedes, en aras dese suposto aforro que dicían que facía falta –e sen embargo xa vimos que foi para incrementar a débeda pública– lles rebaixaron aos traballadores e traballadoras. Precisamente vostede non se pronunciou sobre ese punto. Eu xa dixen na miña intervención que se vostedes consideran que hai recuperación e se ademais ao novo conselleiro lle parecen fatal as políticas que fixo a señora Mato ata o de agora e cre que as quendas non deberían ser aplicadas desta maneira, o que teñen que facer é derrogar esa lei, esas medidas da 1/2012 e repor ese artigo 19 do V convenio colectivo e, entón, deixaremos de traer este tema a este Parlamento, porque, dende logo, non o facemos por gusto, facémolo para defender eses dereitos dos traballadores e das traballadoras. E, mire, non pode seguir mentindo nesta Cámara, porque o gasto social diminuíu en 641 millóns de euros desde que vostedes están no poder, e vémolo cada día, non só nós, non só os traballadores e traballadoras, senón os usuarios e usuarias deses centros, que, como xa se dixo aquí, teñen mesmo racionados os cueiros: tres cueiros diarios. Señor Tellado, non sei se sabe vostede que nalgúns centros hai ocasións nas que se poden rematar –e, de feito, xa sucedeu; xa denunciaron no centro de Oleiros que sucedera algunha vez– os cueiros en todo o centro. ¿A vostede gustaríalle ter o seu pai, a súa nai ou un familiar nesas condicións nun centro? Gustaríame que me respondese, de verdade; de verdade llo digo, porque se vostede sostén que iso é manter en adecuadas condicións os nosos maiores, a verdade, é que me gustaría que dixera se lle gustaría ter os seus familiares nesas condicións. Pero mire, ademais –trasladeino xa na miña intervención–, non se están a proporcionar os criterios de confección desas quendas, e, polo tanto, non se pode negociar, por moitas reunións –reunións houbo e a vindeira é o luns– que haxa. Non hai negociación cando non hai nada que negociar, cando non hai criterio sobre a mesa, señor Tellado. E, polo tanto, non intenten enganar porque están esperando os representantes sindicais que vostedes cumpran con todas as sentenzas dos tres xuízos que perdeu a Xunta de Galicia fronte aos traballadores e traballadoras. E, dende logo, non sabemos nada de se se van facer melloras nese centro da Coruña, máis aló dese derribo que xa está programado e que levamos solicitando sete anos. Porque xa llo trasladou a miña compañeira –esa que di vostede que non quere intervir–, que ademais hai filtracións, que hai unha deterioración gravísima no centro doutras dependencias...,
Remate, por favor.
...e que non hai ningún plan, igual que sucedeu en Ferrol, no que finalmente vostedes incumpren e só van facer reformas das plantas 6 e 7, e resulta que as reformas da totalidade do centro seguen...
Moitas grazas.
...sen facerse. Nada máis e moitas grazas. [[Aplausos.]] Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Acuña do Campo, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en materia de saúde mental
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda.
Ten a palabra, para formular a moción, a señora Acuña, do Grupo Socialista.
Grazas, presidenta. Boa tarde, señorías. Pois ben, no pasado pleno dende o Grupo Parlamentar Socialista interpelamos o Goberno sobre a situación da saúde mental, pero o señor conselleiro, o señor Vázquez Almuíña, en lugar de darnos respostas e, sobre todo, solucións para a tan maltrecha saúde mental galega, preferiu dar solucións para o meu nerviosismo, e mandoume tomar ansiolíticos. Eu agradezo moitísimo o seu consello porque, ademais, ten razón, estou nerviosa, pero é que tería que ser de plástico para non estar nerviosa sendo a voceira de sanidade e vendo a desfeita que do sistema sanitario público está facendo a xestión do señor Feijóo. Estou nerviosa, si, señorías; por certo, igual de nerviosa que están eses máis de dous millóns e medio de persoas que en España están a tomar ansiolíticos; igual de nerviosa que ese 15 % de persoas que en Galicia están a tomar ansiolíticos de forma esporádica. Porque, señorías, o tratamento con ansiolíticos e antidepresivos, por mor da crise, se incrementou nun 48 %. O desemprego, os recortes sociais e sanitarios, a perda da vivenda, a inseguridade ante o futuro están provocando trastornos psíquicos en moitas persoas, segundo din os expertos, polo elevado nivel de sufrimento que están a soportar. E provocou que a demanda en saúde mental se teña incrementado nun 15 %; a demanda, que non os recursos. Pero vanme permitir que eu lle dea tamén dende aquí un consello terapéutico ao señor conselleiro, por certo, na dirección inversa, porque eu lle vou recomendar que non tome ansiolíticos porque xa se lle ve a el con poucos folgos para solucionar os graves problemas que ten a nosa sanidade. Mire, a verdade é que a situación da saúde mental galega é para poñerse nerviosa, xa que, mentres o conselleiro responsable da sanidade afirmaba aquí que todo está estupendamente, pois a realidade é que se necesitan solucións, e ademais de forma urxente –e precisamente iso é o que propomos dende o Grupo Parlamentar Socialista a través da nosa moción–; solucións que pasan por que no primeiro semestre do ano 2016 o Goberno elabore tres plans: un plan galego de saúde mental, un plan galego sobre o suicidio e un plan de prevención e tratamento das condutas aditivas. Un Plan galego de saúde mental que contemple a creación dos dispositivos, dos programas e dos recursos humanos necesarios para cubrir adecuadamente as necesidades detectadas en saúde mental. Pero, iso si, coa participación dos profesionais e das profesionais, usuarios e usuarias, e, por suposto, dos demais colectivos implicados nesta materia. Ou sexa, un plan de saúde mental consensuado, ben dotado, que se avalíe e que ademais se renove periodicamente; exactamente igual que se ten que renovar o Plan de prevención e tratamento das condutas aditivas. A crise, señorías, está incrementando os consumos. Sen embargo, o Partido Popular prefire mirar para outro lado, e esa bomba vainos estalar na cara. Ademais, debemos completar o camiño iniciado na época do Bipartito –non "maldito Bipartito"– e traspasar a parte asistencial da atención de drogodependencias ao Sergas. Non me cansarei de repetilo nunca: trátase dunha atención sanitaria, parte asistencial, e estana prestando os concellos, e ademais financiados moi insuficientemente dende a Consellería. Tamén demandamos un plan galego sobre os suicidios, pois, aínda que o Partido Popular o negue, os suicidios estanse incrementando, exactamente con esta secuencia –que non é miña, tranquilos, é, por suposto, dos expertos–: ano 2010, 275; ano 2011, 306; ano 2012, 332 suicidios; ano 2013, 333; ano 2014, 390. Un incremento, señorías, do 41 % nestes últimos catro anos, ata o punto de que no ano 2014 en Galicia houbo máis dun suicidio cada día, situándose a taxa de suicidios na nosa comunidade en 14 suicidios por cada 100.000 habitantes; é dicir, catro puntos por riba da media estatal, que está en 8,3. Realmente, Galicia, señorías, sempre presentou unha taxa de suicidios superior á media do Estado, pero esa diferenza, nos últimos anos, foise facendo maior. Ademais, estes datos varían segundo a provincia analizada. A taxa de Lugo é a máis elevada, cun 16,1 % de suicidios por cada 100.000 habitantes. A Coruña ten un 13 %; Pontevedra, un 9 %; e Ourense, un 11,8 %. Precisamente na provincia de Ourense conseguiuse baixar a taxa de 12,9 no ano 2011 a tan só 11,8 suicidios por cada 100.000 habitantes no ano 2012. Grazas –entendemos, entenden os profesionais– ao traballo feito dende o Programa de prevención do suicidio implantado nesa provincia durante o Goberno do señor Touriño. Por iso pedimos tamén na nosa moción un plan galego sobre o suicidio, seguindo, por suposto, as indicacións da OMS, cun carácter multisectorial, pero ademais pedimos que se xeneralice o Plan de prevención de suicidios, a teor dos resultados que deu na provincia de Ourense. Pero tamén me poñen moi nerviosa, señorías, esas xubilacións masivas e forzosas aplicadas polo Partido Popular na sanidade, cando por lei só poden aplicar un 10 %, segundo a taxa de reposición, pero que non a estiveron aplicando; xubilacións masivas e forzosas que ocasionaron que na zona de Vigo, por exemplo, quedaran tan só 28 psiquiatras para atender 600.000 persoas, cando o recomendado é un profesional de psiquiatría por cada 100.000 habitantes. Segundo esa ratio, Vigo necesitaría 60, máis do dobre do que ten. Polo que na moción, dende o Grupo Parlamentar Socialista, contemplamos tamén cumprir coas ratios de profesionais recomendadas con garantías –iso si– de estabilidade en todos os equipos asistenciais e, ademais, para todas as categorías profesionais implicadas neses coidados; todas as categorías, señorías, dende a enfermería especializada en saúde mental –que, por certo, formamos e logo non usamos– a, por suposto, os psicólogos clínicos, tan imprescindibles e tan escasos; incorporación normalizada de psicólogos clínicos en equipos multidisciplinares dos servizos médicos hospitalarios. E tamén me pon nerviosa, señorías, saber que en Galicia unhas 75.000 persoas padecen un trastorno mental grave e que por iso teñen unha esperanza de vida vinte anos inferior á poboación xeral. Pero tamén teñen a máis alta taxa de suicidios do Estado español. E, ademais, teñen sete veces máis risco de sufrir desemprego e os máis altos índices de exclusión social. Por iso, nós reclamamos a creación e a dotación adecuada de equipos e subequipos de continuidade de coidados para pacientes con trastorno mental grave en todas –en todas– as áreas sanitarias e apoiar o movemento asociativo de persoas usuarias e familiares de pacientes que tanto axudan neses coidados. Pero tampouco podemos carecer no noso país –que conta con provincias onde temos a poboación máis envellecida de toda Europa– de unidades de psicoxeriatría –e tamén as reclamamos nesta moción–, así como de servizos de atención temperá pediátricos adecuadamente dotados de material e de recursos humanos. Póñenme moi nerviosa, señorías, as masivas privatizacións sanitarias do señor Feijóo, polo que instamos a deter e reverter todas as actuacións de privatizacións de servizos sanitarios públicos para a atención da saúde mental. E tamén me pon moi nerviosa a indolencia que amosa o señor Rueda na xestión da igualdade, sobre todo da violencia de xénero. Por iso pedimos reforzar a atención primaria de saúde incorporando tratamentos psicolóxicos para as patoloxías comúns de maior prevalencia e unha adecuada atención ás vítimas de violencia de xénero. E, por último, señorías, non podemos permanecer impasibles ante o transvasamento de enfermos mentais crónicos a residencias da terceira idade, onde carecen dos coidados adecuados. Por iso exiximos a través de esta moción o control e o seguimento dos coidados médicos da situación clínica e legal destes doentes pola Administración sanitaria; non polas residencias da terceira idade, pola Administración sanitaria. Esperamos contar co apoio dos grupos. De momento, máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Acuña. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo de Alternativa Galega de Esquerda, ten a palabra a señora Solla Fernández.
Grazas, presidenta. Pois, comentábao antes, aprobamos onte, precisamente, uns orzamentos, e non fixeron caso do perigo dos recortes tamén na prevención das drogodependencias; oídos xordos ás denuncias dos recortes en medios humanos e materiais en saúde mental e apisonadora sobre todas as emendas presentadas pola oposición –1.307–. Non fixeron caso ningún, e seguen así. Pasaron de longo tamén, a pesar dos preocupantes datos, polos suicidios no noso país. Xa se dixo aquí: 394 mortes por suicidio en Galicia no ano 2014, a maior taxa de toda España; 14,24 por cada 100.000 habitantes, segundo eses datos do Instituto de Medicina Legal de Galicia, do Imelga, cando a media do Estado está en 83 por cada 100.000 habitantes. E, a pesar diso, pois seguimos, como xa se dixo aquí, sen un plan serio –que o solicita tamén a iniciativa– para converter e, sobre todo, para previr esta situación. E, se os suicidios sempre foron elevados en Galicia, o Goberno debería reflexionar sobre ese aumento que se produciu dende o ano 2008, que chega ata un 30 % e que a verdade debería ser suficientemente preocupante como para intentar plantexar un plan de choque en prevención. E o Partido Popular non só non aporta solucións, senón que dificulta as condicións de vida da cidadanía, empeorando, polo tanto, moitos factores que son de risco. Tamén fixeron oídos xordos ás chamadas de axuda, por exemplo, de entidades como Aspaneps, e, lonxe de axudalos, aínda tiramos cara atrás. É dicir, estanse facendo cargo dun servizo sanitario que debía ter xa asumido o Servizo Galego de Saúde, como a atención infantoxuvenil en saúde mental, e, en troques de mellorar o servizo, o que se lle fai é aínda recortar o seu orzamento. Levan perdido un 35 % do orzamento por parte da Xunta de Galicia. E tampouco se inmutaron ante as advertencias do Movemento Galego de Saúde Mental, que denunciaba nos últimos anos que dende a chegada de Feijóo e co agravamento de pobreza e as condicións ligadas á mesma, se incrementara, como xa dixemos, a incidencia deses suicidios, a incidencia de trastornos psíquicos e tamén, precisamente, o consumo de psicofármacos, iso que lle recomendaban á señora Acuña. Datos que, ademais, veñen acompañados, como eles e elas denuncian, dunha deterioración dos recursos asistenciais froito dos recortes orzamentarios por parte da Xunta de Galicia. Non parecen tampouco importarlles as denuncias do persoal do CHUS en Compostela, que advertían de que se estaba pasando por enriba dos criterios clínicos para non ingresar doentes nas unidades de psiquiatría, como, por exemplo, no Gil Casares, cando existían camas libres á disposición. E tamén permaneceu impasible a Xunta de Galicia cando o persoal do Álvaro Cunqueiro denunciaba recentemente que a dotación de persoal era insuficiente no novo hospital de Vigo. Facían referencia á necesidade dun incremento de dous a tres profesionais de psiquiatría e de tres a catro profesionais de psicoloxía clínica. E tamén á necesidade de terapeutas ocupacionais e traballadores sociais. E denunciaba tamén o persoal que existían materiais que non eran adecuados, que, ademais, a saída de emerxencias estaba bloqueada, que non se podía acceder ao exterior, que non había salas para facer actividades para as persoas ingresadas e que non había salas para as visitas. E todas estas medidas, como saben as súas señorías, son contraproducentes para a melloría dun problema de saúde mental, salvo que o que se pretenda é dar máis psicofármacos e esta sexa a única solución. A realidade é que hai carencias en saúde mental e que o abandono por parte da Xunta de Galicia é bastante evidente, e o Goberno non atende ningunha das advertencias, nin dos partidos da oposición nin dos movementos sociais nin do persoal, nin sequera dos e das doentes. Non están –parece– preocupados por este tema: ausencia dese plan de saúde mental, ausencia dese plan de prevención de suicidio. Imos, obviamente, apoiar esta proposición non de lei e presentamos unha emenda que plantexa dous puntos: un primeiro para que se garanta, precisamente, a totalidade do uso desas camas en canto sexan necesarias. E, en segundo lugar, un punto que solicita garantir unha adecuada atención á saúde mental infantoxuvenil. Sabemos que hai un punto que inclúe a atención temperá, pero dáse a casualidade –e nós pedímolo aquí– de que o Partido Popular prometeu unha unidade de hospitalización no sur de Galicia e isto segue sen levarse a cabo. Solicitamos que sexa así. Solicitamos, ademais, que se redimensione, que se dean máis recursos a esa unidade que atende os trastornos alimentarios, como poden ser a anorexia e a bulimia no hospital de Compostela, e queremos tamén que a atención infantil en saúde mental en Ferrol sexa asumida dentro dese Servizo Galego de Saúde, e que mentres tanto, obviamente, esa entidade social teña recursos suficientes para seguir levando o seu traballo, porque entendemos que, despois de pisotear –remato xa– esas 1.307 emendas e non tomar nota do que dixo a cidadanía o domingo nas urnas, polo menos poden intentar rectificar a través desta proposición non de lei. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Mixto, señora Martínez.
Os trastornos mentais afectan aproximadamente un millón de nenos, nenas e adolescentes no Estado, sendo a ansiedade, a depresión, os trastornos de déficit de atención e a hiperactividade os máis prevalentes, seguidos dos trastornos do neurodesenrolo e dos trastornos relacionados coa alimentación e co espectro autista. Pese a todo, pese a que todos os datos sinalan que polo menos un de cada cinco nenos e nenas padecerá ao longo da súa vida un problema de desenrolo emocional ou de conduta, a atención en Galiza e no Estado segue sendo moi deficiente. Os trastornos mentais en xeral son enfermidades que tenden a aparecer nos primeiros anos da vida do adulto ou nos últimos anos da adolescencia. A metade dos trastornos aparecen por primeira vez antes dos 14 anos e máis do 70 % comezan antes dos 18 anos. Cando se estuda a historia da clínica do paciente ou da paciente, pode comprobarse que moitas esquizofrenias e trastornos bipolares xa aparecen entre os 12 e os 17 anos, sinais claros de que algo lle estaba a ocorrer. Previr as causas deses trastornos nunha fase temperá é fundamental non só para a calidade de vida do menor ou da menor, ou do adolescente ou da adolescente, senón tamén para a calidade da súa vida futura. A psiquiatría infantil e a adolescente debe abordarse de maneira interdisciplinar, con actuacións de pediatría, psicoloxía, enfermería, departamentos de atención á infancia, xustiza xuvenil, educación, etc., co fin de abordar os factores ambientais, entorno ambiental, problemas de aprendizaxe, enfermidades crónicas, problemas sociais e outro tipo de problemáticas. Se comparamos as prestacións segundo as comunidades autónomas, comprobamos que Galiza está á cola na toma de iniciativas que melloran a atención sanitaria psiquiátrica infantoxuvenil. A falta de medios e o abandono ao que a Administración galega ten sometido a atención psiquiátrica leva a tráxicas situacións como as que aparecen cada certo tempo na prensa galega. Tal é a falta de interese da Consellería de Sanidade pola atención psiquiátrica en xeral e pola infantoxuvenil en particular que anuncian como unha gran conquista que o hospital privado Álvaro Cunqueiro terá catro habitacións de psiquiatría infantoxuvenil para cubrir as necesidades –incluídos os trastornos alimentarios– das provincias de Pontevedra e Ourense. Parece máis ben algo escaso; catro habitacións que son insuficientes, ademais dunha clara discriminación para a poboación de Ourense, achegando un sufrimento máis aos menores como ás súas familias, a obrigarlles a recibir a atención hospitalaria lonxe do seu entorno. Aforrar en saúde non só é un erro, é unha temeridade. A importancia dunha atención temperá queda demostrada cos estudos realizados pola Asociación Española de Psiquiatría, que recollen que o 30 % das enfermidades mentais graves curan se son atendidas no primeiro momento; o 70 % restante resulta que poden ser controlables. É certo que debe evitarse o ingreso nas unidades de saúde mental, e moito máis dos menores, sempre que sexa posible, pero o que non pode ocorrer é que non se ingresen por falta de medios. Pero aínda é peor, se cabe, que despois da alta hospitalaria o seguimento dos pacientes psiquiátricos sexa practicamente nulo pola falta de medios, fundamentalmente humanos, pero tamén materiais. Así, o normal en Galiza é que o paciente sexa atendido cando ten a crise e que non se volva ver ata a cita seguinte. Depende da voluntariedade dos profesionais e das profesionais facer o seguimento e a protección da familia, no seu caso. Para maior desastre, a baixa ratio de especialistas e o constante incremento de enfermidades mentais que esta crise provocou reducen as consultas a apenas 5 ou 10 minutos, a todas luces insuficiente. ¿E quen paga as consecuencias deste abandono da Administración? Fundamentalmente a persoa enferma e a muller máis próxima a ela. Porque seguen sendo as mulleres as que quedan ao coidado das persoas enfermas da familia. Elas son as que deben obrigarlle a tomar a medicación, as que loitan cada día por sobrelevar unha situación que xa máis dunha vez ten rematado en actos violentos contra elas. Non é a primeira vez que estas mulleres, maiormente soas, teñen que chamar á Policía ou á Garda Civil para protexer a súa vida. Ás veces conségueno, outras veces, non. O que está claro é que maioritariamente o home marcha da casa, porque os homes son tan sensibles que non poden aguantar tanta dor de ver un fillo enfermo ou un fillo con problemas. Normalmente quedan as mulleres ao cargo deses nenos, deses adolescentes. Por iso é urxente mellorar a atención psiquiátrica no noso país –rematou o tempo– e por iso vou dar o apoio a esta moción. Sigo reclamando dende aquí os pisos, as vivendas tuteladas para estes menores. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Bloque Nacionalista Galego, señora Prado Cores. Déanlle voz ao escano da señora Prado Cores, por favor.
Moi boa tarde. Efectivamente, a pesar do recoñecemento da importancia que ten a saúde mental, queda niso, en recoñecemento da importancia, porque despois é unha das grandes esquecidas na saúde pública de Galiza; esquecida nos orzamentos e esquecida na planificación. Aprobamos, aprobou o Partido Popular onte, os orzamentos da Xunta, onde o BNG presentaba emendas de cara a mellorar a saúde mental, de cara a mellorar a tendencia ás drogodependencias e que nos orzamentos que presentaba o Goberno da Xunta non estaban, e votou en contra destas emendas presentadas, co cal, evidencia que esa preocupación queda para os discursos, queda para o papel, pero logo non se plasma en realidades prácticas. Iso fai que profesionais, que usuarios e que familias estean a denunciar sistematicamente a progresiva deterioración do sistema de atención á saúde mental en Galiza; unha deterioración que xa era evidente mais que, coa xestión que veu a facer da crise, non fixo máis que empeorar fundamentalmente en dúas frontes: por un lado, na política de recortes nos servizos públicos, fundamentalmente nos sociais e sanitarios, que conlevou unha deterioración na atención especializada e na cobertura das necesidades sociais básicas das persoas con enfermidades mentais; e, por outro lado, no aumento das desigualdades, dos niveis de pobreza, tanto en intensidade –persoas máis pobres–, como tamén na extensión. É dicir, máis pobres e máis pobreza dentro deses pobres, chegando a sectores moito máis amplos. ¿Que fixo isto? Agromar trastornos psíquicos como expresión do aumento do nivel de sufrimento de moitos miles de persoas. Xa se dixo aquí, pero hai que incidir: desemprego, redución da protección social e sanitaria, incremento da emigración, perda da vivenda. Iso o que fai é que a inseguridade, o pánico e o medo fagan que sexan –insisto– moitas máis as persoas que cada vez sofren máis problemas psíquicos. Estanse dando a coñecer cifras alarmantes, realmente alarmantes, con respecto ao aumento dos problemas de saúde mental. Asistimos a un incremento progresivo da prevalencia dos trastornos relacionados coa depresión, coa ansiedade, co consumo de substancias, cos intentos de suicidio e, desgraciadamente, coa consumación deses suicidios. Eu lamento que se queira agochar sistematicamente esta realidade porque é demasiado dolorosa, pero a realidade está aí fóra. Dixo a autora da iniciativa que había máis dun suicidio ao día en Galiza. Efectivamente, é un drama. Neste momento, o suicidio é a primeira causa de morte non natural no Estado español, por encima dos accidentes de tráfico. E en Galiza esa realidade multiplícase, aumentando nun 18 % os suicidios entre o 2013 e o 2014. Déronse xa aquí os datos, o cal debería levar, cando menos, a unha reflexión de cal é a realidade. Diante disto, a Consellería de Sanidade non toma ningunha decisión para resolver o problema nin asume o problema como un problema de saúde pública, o que fai é unha abordaxe parcial, nalgúns casos puntuais, moi puntuais, mais ningunha estratexia global acorde coa magnitude do problema. Non hai problema estratéxico de saúde mental, non hai problema de prevención de suicidios, non hai problema de atención ás drogodependencias, e ás persoas con trastornos mentais máis ou menos graves, con drogodependencias, con adiccións, pois non se lles dá ningunha saída. Nós concordamos con esta iniciativa. É necesaria a elaboración dun plan de saúde mental, é necesario un plan de atención ao suicidio, de atención ás drogodependencias. Nós lamentamos que a Consellería presente a saúde mental nas prioridades sanitarias 2014-2016, pero que non pase desa presentación; non pasa do papel e non pasa dos discursos. Despois de sete anos de gobernos do Partido Popular a situación é moito máis que preocupante, pois o que se fai é priorizar os métodos de tratamento exclusivamente farmacolóxicos. Fóronse pechando –xa se dixo tamén– hospitais psiquiátricos, onde os dereitos das persoas enfermas eran vulnerados. Estamos de acordo con que ese non era o sistema, mais non se deu ningunha alternativa a ese peche, o que se fixo foi colocar estas persoas en residencias de maiores. A isto temos que engadir a escasa partida orzamentaria –xa o dixen antes– nestes orzamentos, ademais, que esa partida vaia destinada á privatización do sistema, e tamén que, por exemplo, en Galiza se dedican 470 euros menos ao mes á saúde mental que en España. Listas de espera para a primeira consulta de entre 3 e 5 meses –remato, señora presidenta–; a periodicidade das consultas é moi superior á dun mes, cando a recomendación é de que sexa semanal ou quincenal; atopámonos con que a ratio de profesionais, evidentemente, é totalmente insuficiente, 1,54 psicólogos por 100.000 habitantes, cando a media da Unión Europea é de 18, e xa non falemos de que en Alemaña é de 40 e en Suecia ou Finlandia é de 70. Co cal, parece máis que evidente que hai que tomar medidas e que as medidas teñen que ser serias; ten que haber orzamento e teñen que poñerse en marcha dispositivos. Co cal, desde o BNG apoiamos esta proposición de lei que presenta hoxe o Partido Socialista. Moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Grupo Popular. Ten a palabra o señor Santalices Vieira.
Grazas, señora presidenta. Boas tardes a todos e a todas. Gustaríame comezar esta intervención cun rogo, se é posible, tanto a esta bancada como a esta bancada como a calquera outra persoa que fale dende esta tribuna. Sería conveniente que non nos dedicaramos a prescribir desde aquí, e máxime prescricións que a min me consta... [[Interrupcións.]] Non me interrompa, por favor, que é un tema moi serio...
Señor Santalices, faga o favor.
Pídolle por favor que non me interrompa, porque eu sei que isto lles molesta aos familiares dos enfermos mentais, e sei do que falo porque eu fun director do Hospital Psiquiátrico de Toén sete anos. Polo tanto, é unha petición que fago: que sexamos coidadosos na linguaxe que utilizamos dende esta tribuna. Non temos por que molestar a ninguén. Falaba vostede na súa interpelación, señora Acuña, sobre o Hospital de Toén. Eu síntome moi satisfeito de que se trasladase o Hospital de Toén ao Hospital de Piñor. Había que dignificar a saúde mental en Ourense, e dignificouse. O Hospital de Toén foi pioneiro, pero o Hospital de Toén non tiña as condicións necesarias para prestar, a nivel de confortabilidade, unha asistencia psiquiátrica digna. Tiña os mellores profesionais, pero faltaba a confortabilidade das instalacións. E creo que ese cambio, que se trasladase a Piñor, é moi razoable. Tamén foi razoable que se montase a unidade de agudos en Ourense, dentro do Hospital Santa María Nai. Era normal que os pacientes psiquiátricos tiveran tamén, e puideran ser atendidos, dentro dun hospital xeral. Os enfermos mentais tamén teñen apendicite, e hai que operalos, e antes isto non era posible. Polo tanto, eu creo que se deron pasos. Na estratexia do Sergas contémplanse actuacións específicas en materia de saúde mental, e moitas delas incluso están sendo novidosas. Vostede falou aquí dunha delas, e eu respáldoa, ese plan que hai en Ourense, e logo falarei brevemente del, pero hai outras máis. Tomamos como referencia Ourense, e ata me alegra que tomemos como referencia Ourense no tema da hospitalización a domicilio da asistencia psiquiátrica porque creo que é un paso importante e que pode ser un modelo a seguir noutras áreas sanitarias. Trátase dun modelo inspirado no modelo Hado, hospitalización a domicilio, que serve para atender aqueles pacientes nos que remitiu parcialmente a súa sintomatoloxía, que ocasionou o seu ingreso por unha patoloxía psiquiátrica dentro dunha unidade de agudos. Este é un modelo novo, onde traballa un psiquiatra, onde traballa unha enfermeira especialista en saúde mental e onde entra tamén unha psicóloga. Ademais, ten unha cobertura poboacional que creo que é importante, porque se marcou unha isócrona que está por riba dos 20 minutos. Polo tanto, creo que este é o motivo de que nós debemos seguir traballando con el. O obxectivo deste plan –e destaco moito isto da hospitalización a domicilio da asistencia psiquiátrica– é finalizar o proceso terapéutico polo cal o paciente foi ingresado nunha unidade de agudos, favorecer a súa reincorporación dun xeito progresivo á súa vida previa e manter unha resposta clínica obtida con motivo do seu ingreso. Tamén ten criterios de inclusión. Os criterios de inclusión non poden ser para calquera paciente. Teñen que ser pacientes que foran integrados nos hospitais de agudos e que teñan apoio familiar; clinicamente estamos falando de pacientes que teñan unha esquizofrenia, un trastorno bipolar ou un trastorno depresivo maior. Non poden ser atendidos neste sistema, evidentemente, os pacientes cun trastorno da conduta alimentaria. Falou vostede dun tema que eu quero destacar. Estou de acordo en que é o plan que se implantou en Ourense para intentar lograr a redución dos intentos de suicidios e con que obtivo os seus beneficios. Cos intentos de suicidios que había no ano 2009, que foi cando se implantou este programa, dun 20 %, estamos neste momento cunha redución de 10 puntos, e está nun 10 %. Polo tanto, paréceme que este foi un paso importante. Aquí falouse da saúde mental infantoxuvenil, e falouse de que era necesario abordar a cobertura na zona sur. O Hospital Álvaro Cunqueiro, tan deostado por todos vostedes, ofrece a oportunidade de que aí se monte unha unidade de saúde mental infantoxuvenil. Xa está practicamente funcionando e vai ser de referencia para toda a zona sur de Galicia. Polo tanto, o Hospital Álvaro Cunqueiro, lonxe de ser unha ameaza, estanse dando vostedes conta de que é unha gran oportunidade. Vostedes, que aquí tanto falaron do Hospital Álvaro Cunqueiro en sentido negativo, ven que aporta aquí un aspecto moi positivo. Teremos na zona sur unha unidade de saúde mental infantoxuvenil dende hai moito tempo demandada. Moitas grazas, señora presidenta.
Grupo parlamentario autor da moción. Ten a palabra a señora Acuña do Campo. Déanlle voz ao escano da señora Acuña, por favor.
Grazas, presidenta. Quero comezar agradecendo o apoio dos grupos da oposición e anunciar que imos aceptar a emenda que nos plantexan, a emenda de adición que plantexa AGE, porque completa a nosa iniciativa e porque, ademais, os puntos que recollen na súa emenda son solicitudes que xa temos debatido e presentado dende o noso grupo. Señor Santalices, eu entendo que lle poida molestar que se prescriba dende o hemiciclo aos pacientes dos enfermos mentais, pero, mire, máis lles vai molestar que vostedes voten en contra de todas e cada unha das súas solicitudes, máis lles vai molestar que vostede divague, que vostede banalice con este problema. Si, si, ¿que pasaba?, ¿que antes non se operaban de apendicite, señor Santalices? Porque iso chegouno vostede a dicir aí. Mire, ao final non me enterei. Gústalle, está de acordo, pero, ¿que vai facer? ¿Van votar vostedes a favor ou van votar vostedes en contra? Temo que van votar vostedes en contra, porque a súa actitude –e falando de saúde mental, vou utilizar este termo– é absolutamente autista politicamente. Vostedes nin escoitan nin aprenden, e despois o señor presidente ten a ousadía –e vou utilizar este termo– de autoproclamarse "o Goberno para todos". Pois, mire, para os profesionais que traballan en saúde mental, non son o seu goberno; para os usuarios, tampouco; para os familiares, tampouco; para todas esas asociacións que traballan en saúde mental, tampouco. E para máis da metade da cidadanía galega, para toda esta bancada de esquerdas á que onte lle foron rechazadas todas e cada unha das emendas que se presentaron aos orzamentos –máis de mil emendas– tampouco son o seu goberno. Mire, eu pregúntome: ¿que motiva, que fai que o Partido Popular vote en contra desta iniciativa? ¿Tal vez pensan que a saúde mental está perfecta? Non o creo, porque, se non, vivirían vostedes, xa non digo noutro país, noutro planeta. Eu supoño que a razón está na súa prepotencia e na súa soberbia política, que os leva a votar en contra absolutamente de todo o que se presenta dende a oposición. E mire, insisto na idea: así, vostedes non poden presentarse como "goberno para todos", porque nin o son para todos nin creo que cheguen a ser goberno. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Acuña. Votación das mocións
Imos votar as mocións. Pechamos as portas. Pasamos á votación da moción da señora Pontón Mondelo, que acepta a emenda do Grupo Mixto como emenda de adición.
Que se vote o primeiro punto por separado.
¿O primeiro punto da moción? [[Asentimento.]] Ben. Entón, votariamos, en primeiro lugar, o primeiro punto da moción e a continuación o resto dos puntos e mais a emenda de adición do Grupo Mixto. Votación do punto número 1 da Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª Ana Belén Pontón Mondelo, sobre as demandas que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central en relación coas peaxes das autoestradas de titularidade estatal existentes en Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 28; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitado este punto.
Votamos a continuación o resto dos puntos da moción coa emenda do Grupo Mixto. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª Ana Belén Pontón Mondelo, agás o punto número 1, sobre as demandas que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central en relación coas peaxes das autoestradas de titularidade estatal existentes en Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 28; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada a moción.
Votamos a moción do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa da señora Solla, á que non se presentaron emendas. Votación da Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Yolanda Díaz Pérez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en materia de persoal e de calidade asistencial dos servizos sociais públicos. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 28; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
E votamos, por último, a moción do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa da señora Acuña, que acepta a emenda de Alternativa Galega de Esquerda como emenda de adición. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Acuña do Campo, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en materia de saúde mental. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 28; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Continuamos co desenvolvemento da orde do día. Proposición non de lei do G.P. Mixto, por iniciativa de Dª María Consuelo Martínez García, sobre o inicio polo Goberno galego do proceso de reclamación á SEPI da titularidade das instalacións de Navantia en Fene.
A esta proposición non de lei non se presentaron emendas. Ten a palabra, para a súa formulación, a señora Martínez García.
Presento hoxe esta proposición non de lei que foi rexeitada como emenda e que quero defender hoxe. En funcionamento dende os anos corenta, Astano enseguida se converteu na columna vertebral da economía local de Ferrolterra así como nun referente mundial na construción de petroleiros, proporcionando emprego estable, de calidade, a máis de 6.000 persoas. Pero a entrada na Comunidade Económica Europea, traumática para case todos os sectores galegos, supuxo o primeiro veto e o inicio dunha saga de reconversións que deixou en apenas 300 traballadores os máis de 6.000 dos anos setenta. Astano dirixiuse entón cara a un mercado moi específico e moi especializado, as plataformas offshore, e cando parecía que consolidaba o seu rexurdimento apareceu o segundo veto, que apenas deixaba marxe máis alá do sector militar, pouco despois da fusión da antiga Bazán e que dera lugar a Navantia. Os estaleiros da comarca ferrolá que estes últimos anos foron sobrevivindo con eventuais contratos hoxe, tras a negativa do Partido Popular á construción do dique flotante, buscan carga de traballo na eólica mariña nunha nova reconversión. Hai tres décadas que a comarca de Ferrol caeu en desgraza e nunca máis se recuperou –¡que ruído!–...
Silencio, por favor.
Tal é así que a cidade de Ferrol pasou de 91.402 habitantes en abril de 1974 a 70.389 actuais. Nos anos setenta mentres outros países apuraban a tomar medidas de protección para as respectivas industrias navieiras, con potenciación do mercado interior e subvencións que compensaban diferenzas entre o prezo normal do buque e o prezo xaponés, o Estado español miraba para outro lado, cando o INI posuía o 50 % de AESA, o 50 % de Astano e o 100 % de Bazán. En abril de 1974 alcanzaba a máxima cota con 7,8 millóns de toneladas de rexistro bruto e a principios do 75 xa baixara cinco millóns. A partir de aí, a caída foi en picado, sobreviñeron estudos e adoptáronse medidas de reestruturación ata chegar ao plan de viabilidade dos grandes estaleiros do ano 82. A chamada reconversión naval xerou multitude de protestas e folgas, pero o Goberno de Felipe González sacrificou Astano, quedando este estaleiro sometido ao veto da construción de buques para a Mariña civil, veto que acaba de levantarse o día 1 de xaneiro de 2015 acompañado dalgúns anuncios de encargos para o sector eólico. Aínda hoxe non existe un pronunciamento oficial por parte da dirección de Navantia nin tampouco do seu único accionista, SEPI, arredor do novo escenario, mais si un recoñecemento á representación sindical dos traballadores e traballadoras, que levan anos reclamando a elaboración dun plan industrial que sitúe os obxectivos para esta factoría, que pagou como ningunha outra a reconversión industrial e a entrada na Unión Europea. As perspectivas do sector da construción naval-civil son moi interesantes de cara aos próximos anos, non só para a fabricación de buques cada vez máis grandes para transportar gas ou petróleo senón tamén para a propia actividade offshore, coa construción de barcos complementaria para dar servizos ás propias plataformas e mesmo á eólica mariña. Os sindicatos de Navantia Galiza responsabilizan a SEPI de non ter traballado para incorporar con garantías estes novos mercados, potenciando as áreas de I+D, construíndo o dique flotante e formando persoal. Navantia, segundo a propia SEPI, é unha empresa dedicada ao deseño, construción e integración de buques fundamentalmente no ámbito militar, constituída a partir da segregación da actividade militar de Izar e do acordo subscrito entre a SEPI, a propia Izar e os sindicatos estatais maioritarios. Navantia é un dos principais sistemas navais militares existentes no mercado internacional con capacidade de afrontar novas construcións, mantemento e transformación. É unha das poucas compañías con capacidade estatal de deseño, desenrolo, produción, integración e apoio loxístico integrado de plataformas, propulsión e sistemas navais de combate e de entrega de buques plenamente operativos. Pero esa é a Navantia militar. Estamos falando do estaleiro civil. Polo tanto, é primordial dotar de actividade este estaleiro, habida conta de que a entrega do buque flotel para Pemex está prevista en xullo do ano 2016 e que a quilla do BAM non se realizará polo menos ata abril do mesmo ano. O comité de empresa segue a manifestarse reclamando apoio ao sector naval e un plan estratéxico que é fundamental para a bisbarra de Ferrolterra, e agora o Tribunal Xeral da Unión Europea vén de anular a decisión da Comisión Europea contra o tax lease que estivo en vigor entre os anos 2007 e 2011 e que Competencia declarou ilegal tras unha demanda dos estaleiros europeos encabezada por Holanda. A xustiza europea declara agora que o tax lease non constituía axuda de estado, eximindo os investidores de devolver os beneficios fiscais obtidos e condenando as custas á Comisión. Pymar estudará a posibilidade legal...
Silencio, por favor. Prego silencio.
...para que se reparen os danos e prexuízos causados ao sector naval privado. Durante os tres anos que o caso estivo nos tribunais o Estado español desenvolveu e puxo en vigor un sistema de financiamento alternativo ao novo tax lease a finais de 2014 que axudou á contratación de 25 buques no Estado, pero ningún deles en Galiza. A comunidade galega foi a máis afectada pola ilegalidade declarada do tax lease pola Comisión Europea, non só polo importe das devolucións, que suporían o 50 % do total, senón pola paralización total do sector, que supuxo a anulación do vello tax lease que agora Luxemburgo considera totalmente legal e que custou 8.000 postos de traballo perdidos, seis estaleiros pechados e unha ferida case mortal ao sector naval galego; por non falar do que supuxo para Ferrolterra de emigración, de pobreza, de perda de poboación e de futuro. Ferrolterra leva trinta anos padecendo as políticas antiGaliza do Estado español, que pagou como ninguén a entrada na Unión Europea tanto no sector leiteiro como no sector do mar como no sector da construción naval. Non sabemos, non se pronunciou a Xunta –non a escoitamos– sobre se vai actuar, se vai facer algo en relación con esta sentenza que recoñece a legalidade do tax lease. Só se pronunciou Pymar, só se pronuncian os traballadores e traballadoras do naval. A Xunta de Galiza está muda, ¡é algo alucinante! É algo incrible que unha medida que custou o peche de seis estaleiros galegos, que supuxo o despedimento de 8.000 traballadores e traballadoras e que agora se considera que foi indebida non teña nin unha soa crítica nin unha soa declaración do Goberno galego. Por iso, ante a relevancia social, económica e laboral que o mantemento da actividade do sector naval, en concreto no estaleiro de Navantia-Fene, ten para Galiza, ante a inoperatividade da SEPI para levar adiante carga de traballo naval, non na eólica senón para construír buques, ante o interese de que Navantia-Fene siga construíndo buques, ata as posibilidades reais de atraer contratación de obra civil tras a sentenza do tribunal europeo sabendo que Navantia dispón de persoal preparado e cualificado para a construción naval, esta proposición non de lei insta a Xunta a iniciar o proceso de reclamación á SEPI da titularidade das instalacións de Navantia-Fene en aplicación do artigo 4 da Lei 5/2010, do 26 de xuño, de fomento do sector naval de Galiza. Espero que esta vez o Partido Popular aposte por Galiza, aposte polo naval e vote a favor desta iniciativa. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Bloque Nacionalista Galego, señor Jorquera Caselas.
Grazas, señora presidenta. Deputados e deputadas, debatemos agora unha iniciativa que nos lembra como decisións que outros tomaron por nós, utilizando a Galiza como moeda de cambio, condenaron un estaleiro punteiro en Europa a ser pouco menos que un inmenso cemiterio industrial. No ano 1986 Astano pagou os pratos rotos dunha negociación para a integración do Estado español na Comunidade Económica Europea feita de costas aos nosos intereses, como aconteceu, por certo, tamén coa pesca e co sector leiteiro. A antiga Astano convértese no único estaleiro da Unión Europea ao que se lle prohibe facer barcos. Pese a iso, e como xa explicou a voceira do Grupo Mixto, Astano soubo adaptarse e converterse nun estaleiro á vangarda no sector offshore, chegando a ser un estaleiro con plena capacidade de produción que incluso tiña que subcontratar carga de traballo para atender os pedidos, ata que chegou o segundo veto en 1997: a Unión Europea establece que as plataformas móbiles estaban incluídas na prohibición de construír buques, condenando o estaleiro de Fene a converterse en subcontratista do resto dos estaleiros públicos. Pero, señorías, aínda poderiamos engadir un terceiro veto, o veto que hoxe segue decretando o Goberno central coa complicidade da Xunta de Galiza. Durante todos estes anos, nin a Xunta nin o Goberno central fixeron nada, primeiro, para anticipar o fin do veto, e, segundo, para preparar o estaleiro para o novo escenario tras o fin do veto, por fin, en xaneiro deste ano. Hoxe Fene ten unha plantilla envellecida e totalmente insuficiente para facer fronte á carga de traballo que podería absorber este estaleiro, e mesmo a ocupación das súas instalacións para a fabricación de jackets para a eólica mariña está provocando que se utilice de pretexto para impedir que neste estaleiro se poidan volver construír buques. O último exemplo témolo nos catro petroleiros encargados a Navantia: o groso da carga de traballo irá a Cádiz e na ría de Ferrol só se construirán os bloques de proa que, como moito, darán carga de traballo a 300 persoas durante 21 meses; todo indica que non se lle asigna a Fene a construción de ningún petroleiro pola presunta ocupación da factoría no proxecto de eólica mariña. Durante anos o nacionalismo galego insistiu en que os estaleiros da ría de Ferrol tiñan que operar en todos os campos da construción naval, advertimos que era un erro que orientasen a súa produción só ao campo da construción naval militar que os convertía en dependentes en exclusiva da contratación pública, unha contratación pública, ademais, recesiva nun contexto de crise e de menos capacidade de gasto por parte do sector público. En cambio, o Goberno galego aceptou que Navantia pasase a depender do Ministerio de Defensa, consagrando así a súa vocación de operar case en exclusiva no eido militar. Ademais non fixo nada para desenvolver a Lei de fomento do sector naval de Galiza, aprobada unanimemente neste Parlamento, que é unha lei que habilita a Xunta para negociar co Estado, como propón o Grupo Mixto, o uso dos activos de Navantia que non estean sendo aproveitados para a construción, a reparación, a reciclaxe ou a transformación de buques ou outros artefactos flotantes. Pero tamén habilita a Xunta de Galiza para estar presente nos órganos reitores de Navantia, algo fundamental para que Navantia non discrimine os estaleiros da ría de Ferrol na súa política comercial –de feito, os propios datos de explotación de Navantia demostran que os estaleiros máis rendíbeis, se hai carga de traballo, son os da ría de Ferrol–; algo fundamental tamén para que Navantia non concentre a construción civil na baía de Cádiz, impoñendo de facto un novo veto a Fene, e fundamental tamén para que sexa realidade o tantas veces debatido nesta Cámara dique flotante, porque o dique flotante non é unha necesidade para Navantia como empresa, que xa ten un en San Fernando, é unha necesidade para Galiza, é unha necesidade para Ferrol e a súa comarca. Por todas estas razóns votaremos a favor da proposición non de lei presentada polo Grupo Mixto. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, ten a palabra dona Yolanda Díaz.
Boa tarde. Dende a coincidencia na defensa do sector naval público deste país coma un sector absolutamente estratéxico, toca novamente falar hoxe dese pulmón que está a piques de esmorecer e que, sen lugar a dúbidas, por mor das políticas do Partido Popular –os orzamentos que nos deixan no Estado, pero tamén os orzamentos que nos deixan e que acaba de aprobar en solitario o Partido Popular– van permitir, efectivamente, condenar á liquidación. Falamos non soamente do dique flotante, que per se é moi relevante, unha infraestrutura que supera os 100 millóns de euros –120 millóns de euros– e que é imprescindible para a área de carenas de Navantia Ferrol, senón tamén –insisto– doutros moitos investimentos que, dende parte do orzamento do Estado, –por suposto, incumprindo as promesas electorais– non ten previsto executar o Goberno do Partido Popular. Da intervención da señora Martínez eu son discrepante na parte que ela falou de reconversións. Na comarca de Ferrolterra, lamentablemente, non houbo ningunha reconversión, tivemos un eufemismo que foi chamado reconversión –ogallá tiveramos reconversión, se tiveramos reconversión esta comarca, obviamente, non estaría como está–, pero reconversión non houbo. Dende que eu nacín, nos anos 70 –que é certo, claro–, ata agora, o que estamos é vendo pasar un sector que é estratéxico, que produce valor engadido –dos poucos que o fan no noso país– e que non é capaz de saír adiante –insisto– polas políticas do Partido Popular. Aquí hai moitos matices tamén, porque o que precisa agora mesmo o sector naval público son moitísimas cousas, unha delas xa a dixo o compañeiro Jorquera e por suposto que é dar cumprimento á lei que se aprobou neste Parlamento, sobre todo coa participación da Xunta de Galicia nas estruturas de decisión da empresa, por suposto que si. Pero temos que cambiar moitas outras cousas, porque non esquezamos que Navantia Fene-Ferrol é unha única empresa nestes intres, non esquezamos que no verán pasado se tomou unha decisión moi relevante, que é que pasa a depender da Secretaría de Estado de Defensa –non é cousa menor–, e este feito dificulta de maneira extraordinaria moitas das tomas de decisión que se teñen que dar en Navantia. Dito isto, ¿cales son as urxencias do sector naval público? Pois as urxencias do sector naval público, aínda que os sindicatos de clase están divididos respecto a este chamado plano industrial, o certo e verdade é que a posición maioritaria do comité reivindica un plan industrial para definir os usos e o futuro de ámbalas dúas factorías. Pero por riba de todas as cousas precisamos un dique flotante, precisamos un dique seco, precisamos en Navantia Fene algo fundamental e, efectivamente, é o que dicía o señor Jorquera. Dende logo, o que se está sinalando por parte dos enxeñeiros é que non é compatible a posibilidade de desenvolvemento de Iberdrola, que hoxe está ocupando o estaleiro en fabricar jackets, con fabricar buques e outro tipo de artefactos. Polo tanto, esta é a gravidade; é dicir, pola vía dos feitos o Partido Popular está, digamos, esmorecendo o sector agora que non hai veto formal por parte da Unión Europea, pero sen deixarnos facer o que sabemos facer. Esta é a urxencia, definir claramente cal vai ser o futuro dese magnífico estaleiro que temos a sorte de ter no noso país. Dende logo, dende AGE seguimos insistindo en que é incompatible esa tarefa, a ocupación da grúa pórtico, a máis grande do mundo aínda no día de hoxe, faino absolutamente inviable. Outras das urxencias que levamos pedindo dende que chegamos a este Parlamento é que particularmente no estaleiro de Navantia Fene temos unha plantilla de en torno a 300 persoas, pero 264 desas 300 persoas teñen unha media de idade de 60 anos e non é posible soster unha empresa viva e que precisa mudanzas tecnolóxicas potentes con esa plantilla. E o que é máis, se hoxe tiveramos a sorte de facer un petroleiro ou un gran buque, non teriamos plantilla para facelo. Esta é a realidade do que está pasando nesta comarca e eu aproveito para desmentir o que se dixo respecto da ocupación que temos no sector naval. Non é certa e, como non é certa, os traballadores e traballadoras volveron saír o día 13 deste mes de decembro en reclamación de algo fundamental como é a carga de traballo para o sector naval público. O resto é condenar á fame este pobo, non estamos dispostos e, aínda que con moitos matices na iniciativa que presenta a señora Martínez, imos votar favorablemente a mesma.
Grazas. Grupo Socialista, señor Losada.
Grazas, señora presidenta. Señorías. A verdade é que esta mañá o compañeiro González Santín e en xeral todos os deputados da Cámara tivemos a ocasión de desfrutar dunha lección de economía dalgún profesor do Partido Popular que ten unha vocación certamente irrefreable e que nos falaba do magnífico comportamento da economía galega. Ben, falaba do magnífico comportamento da economía galega e o mesmo día, hoxe, saen os datos oficiais de contabilidade rexional de España do ano 2014, son os datos homologados por Eurostat e, polo tanto, son datos susceptibles de ser comparados internacionalmente. Eu persevero nas notas a pé de páxina: Galicia, crecemento do PIB no 2014: 0,4 % –segunda pola cola–; a media do conxunto de España: 1,4 %. Se collemos –e sigo co Instituto Nacional de Estatística– os datos de crecemento medio entre 2010 e 2014, o conxunto de España diminuíu o PIB o 1 % e Galicia o 1,5 %. Ou hai unha cuarta dimensión que eu descoñezo ou realmente fáltase á verdade cando se fala do desenvolvemento da economía galega nos anos dos gobernos de Feijóo por parte dos voceiros deste grupo. Eu creo que a industria naval é un dos exemplos paradigmáticos; primeiro, o conxunto da industria –e sigo citando o INE, para que non pareza que cito fontes heterodoxas, sindicais ou de ONG revolucionarias–, isto é de hai 5 días: Encuesta industrial de empresas: "La industria gallega perdió casi 6.000 empleos en 2014". Vese que algún medrou vía 4.0. Dicía que eu creo que este, o sector naval, é un exemplo paradigmático deste fracaso industrial. Eu, desde logo, non vou facer demagoxia, é verdade que o sector industrial en Ferrol vén arrastrando problemas dende hai décadas, é un feito obxectivo. Ferrol é un dos poucos concellos, fóra de lugares moi puntuais dos cinturóns industrias das grandes cidades, nos que diminuíu a poboación dende os anos 70 nun 25 %; chegou a ter case 100.000 habitantes, hoxe ten menos de 70.000 habitantes. É unha crise brutal, unha crise que se palía estatisticamente cos datos de ingresos xerais, porque é verdade que as pensións medias –precisamente por ese pasado por un lado militar e por outro de construción naval pública– están moi riba da media do resto de Galicia, pero se collemos os datos de ingresos salariais, non de pensións de xubilación, a situación de Ferrol é dramática en termos de capacidade de poder adquisitivo. Neste contexto, efectivamente, os sindicatos e os traballadores saen á rúa, dicíao unha voceira hai un momento, o día 13 de decembro foi a última manifestación. O Partido Popular continúa aquí nesa estratexia de publicidade e propaganda contándonos que non pasa nada, contándonos que en realidade hai unha especie de mundo, non digo feliz, pero case medio feliz; pero a realidade imponse: Navantia Fene chegou a ter 11.000 traballadores e hoxe ten menos de 300, e Navantia Ferrol chegou a ter case 10.000 e hoxe ten menos de 2.000 traballadores. É verdade que logo hai subcontratas con condicións laborais verdadeiramente leoninas, pero ese non é o modelo, desde logo, para o Partido Socialista. Hai reclamacións do Comité de Empresa que este grupo comparte plenamente: a construción do dique flotante, incrementar os convenios de colaboración coa Universidade da Coruña, o reforzo da fábrica de turbinas, un plan de inversións a medio e longo prazo –que é fundamental nunha industria que ten procesos de fabricación tamén de medio e longo prazo–, posibilidade de contratación directa por parte do estaleiro –insisto, de contratación directa–, unha política laboral que favoreza a incorporación de xoves e intensificar, sen ningunha dúbida, os mercados. Eu creo que esta é a problemática, pero tamén creo que a segregación do Grupo Navantia en termos autonómicos non é a solución, non é a solución porque hai economías de escala en termos de investigación, en termos de innovación, en termos de internacionalización de busca de mercados nun contexto ademais de competencia feroz no mercado internacional que fai que o tamaño das empresas si que importe e, desde logo, en Galicia precisamente un dos problemas fundamentais que temos no sector industrial é o propio tamaño medio das empresas. Esta é a razón fundamental pola que nós non imos apoiar esta iniciativa. Insisto, as necesidades do naval de Ferrol son dramáticas, a solución pasa por actuar en termos de innovación de busca de mercados e iso faise mellor, en termos de economías de escala, desde un gran grupo empresarial. É verdade que non compartimos o que dixo o presidente Feijóo hai xa dous anos, que lle pedía a Navantia que competira en prezos con China, nós non queremos competir cos estaleiros de China, queremos competir cos estaleiros de Dinamarca. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Popular, señor Tellado Filgueira.
Grazas, señora presidenta. Estamos ante unha iniciativa que se pode clasificar, sen lugar a dúbidas, dentro da categoría de disparate. Pero o disparate non é que o Grupo Mixto o propoña, o disparate é que o apoie Alternativa Galega de Esquerdas, e máis da man dunha ferrolá, e disparate é que o apoie o Bloque Nacionalista Galego da man, tamén, dun ferrolán. É que eu véxome na obriga de lerlles a iniciativa: "O Parlamento de Galicia insta a Xunta de Galicia a iniciar o proceso de reclamación á SEPI da titularidade das instalacións de Navantia en Fene". Vostedes queren constituír unha Navantia galega, unha Navantiña. Ben, pois iso simplemente é un disparate, só propio de partidos que teñen esa mentalidade minifundista. Para vostedes a antiga Astano é un activo ocioso, pero non é verdade, a antiga Astana é un activo produtivo, un centro produtivo que hoxe ten carga de traballo e que, polo tanto, ten futuro na eólica mariña. No único no que coincido, efectivamente, coa señora Martínez é nese recoñecemento que fai no texto da iniciativa de que os problemas do sector naval se retrotraen á década dos oitenta e aos gobernos socialistas, esa é a realidade e de aí veñen todos os vetos produtivos. Pero hoxe, señora Martínez, Navantia-Fene é un centro produtivo do Grupo Navantia que conta con carga de traballo propia da man da eólica mariña con dous contratos –non son anuncios, dous contratos– conseguidos pola UTE Navantia-Windar Renovables: o contrato para as vinte e nove jackets de eólica mariña e o contrato para a construción de cinco macroestruturas flotantes para a filial de Statoil. Nos próximos meses vanse conseguir máis contratos na eólica mariña e iso vai permitir que a antiga Astano se dedique... Si, señor Jorquera, si, máis contratos e iso vai permitir que entremos na construción en serie de jackets, e iso é traballo e iso é futuro para os estaleiros de Fene. Polo tanto, Navantia-Fene hoxe é un activo produtivo, non é un activo ocioso. Vostedes propoñen segregar Navantia-Fene do resto do Grupo Navantia e iso é simplemente unha barbaridade, un disparate. Navantia-Fene deixaría de pertencer a unha grande empresa e converteríase nun taller metálico con sede en Perlío. Ese é o proxecto que teñen vostedes para o sector naval. Por certo, moito descoñecemento, porque vostedes descoñecen que non é a SEPI a titular das instalacións da antiga Navantia, o titular das instalacións da antiga Navantia é a autoridade portuaria de Ferrol-San Cibrao, Navantia o que ten é unha concesión administrativa. Polo tanto, o que vostedes propoñen, como asinte coa cabeza a señora Díaz, é simplemente unha barbaridade propia de demagogos. Polo tanto, non conten con nós para esta viaxe absurda. Si que lamento que a señora Martínez neste relato histórico do sector naval esquecera a reconversión do ano 2004, unha reconversión que supón moitos dos problemas que hoxe vive o sector naval. Nesa reconversión decídese por parte dun goberno socialista que os estaleiros da ría de Ferrol se destinen fundamentalmente á construción militar e prorrógase dez anos ese veto, e, polo tanto, as responsabilidades do veto están aí. Por certo, unha reconversión á que, mentres o Goberno adoptaba esa decisión, o Bloque Nacionalista Galego en vez de dicirlle que non, aprobáballe os orzamentos xerais do Estado do ano 2005, señor Jorquera, e, polo tanto, vostedes teñen moita responsabilidade tamén no sucedido. A señora Díaz tamén, porque esa reconversión á que só se opuxo o Partido Popular contou co beneplácito de sindicatos como Comisións Obreiras, fortemente vinculado á súa formación política.
Silencio, por favor.
Hoxe hai carga de traballo nos estaleiros da ría de Ferrol: o flotel de Pemex, o BAM para a armada española, o deseño dun LHD para a armada de Turquía, as catro proas dos catro petroleiros e o contrato subscrito coa armada de Australia para a xestión da construción de tres destrutores nos estaleiros da cidade de Adelaide. Polo tanto, é verdade que é insuficiente, pero hoxe hai carga de traballo nos estaleiros da ría de Ferrol. E cando non había, ¿que facían os seus grupos? Calar complicemente co Partido Socialista, esa é a realidade, e especialmente a señora Díaz, que daquela gobernaba cos socialistas no Concello de Ferrol. Falan vostedes do dique flotante e, señora Díaz, quen dixo que non ao dique flotante foi o señor Almunia e creo que pouco ou nada temos que dicir ao respecto, e menos despois do que coñecemos con respecto ao tax lease famoso. Polo tanto, nós dende logo que non apoiamos esta iniciativa. Nós queremos que Navantia-Fene siga formando parte deste gran grupo que é Navantia e que hoxe ten carga de traballo nos estaleiros da ría de Ferrol, ese é o noso proxecto. Nós apostamos pola diversificación, pola construción civil, pola construción militar, polas reparacións e pola diversificación que supón a eólica mariña. Señora Díaz, este é o último debate que protagonizaremos os dous e, como o cortés non quita o valente, permítame que, con ton navideño e acudindo ao refraneiro popular, lle diga que a inimigo que foxe, ponte de prata. En calquera caso, eu o que lle digo, señora Díaz, é que tanta paz levas como descanso deixas nesta Cámara. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Tellado. Grupo Parlamentario autor da proposición non de lei, ten a palabra a señora Martínez se lle deixan falar, por favor. Déanlle voz ao escano da señora Martínez, por favor.
Grazas, presidenta. Eu sei, señora Díaz, que os problemas do naval público son maiores, pero creo que o primeiro paso para solucionalos é que Galiza teña autonomía para decidir que quere facer co seu sector naval, porque me parece que se esperamos por Madrid, podemos esperar moitos séculos. [[Murmurios.]] Galiza ten dereito a defender os seus intereses económicos, a defender o seu sector naval e, dende logo, non ten ningún sentido que un estaleiro civil pertenza a Defensa. Recoñezo que hai necesidade dun dique flotante, pero terá que ser neste Parlamento e con autonomía onde se decida construír o dique flotante porque non o vai decidir nin o vai aprobar o Goberno de España. Tamén recoñezo a necesidade da formación do cadro de persoal que, evidentemente, está abandonada porque se decide pechar un estaleiro. Señor Tellado, vostede si que é o rei do disparate, pero é que ademais dos disparates, a min o que me alarma... o que me alarma non, o que realmente vostede traduce na súa intervención é que a miña mentalidade é minifundista porque vostede entende que Galiza é unha colonia de España e que facer algo a nivel galego é algo minifundista, algo sen importancia. Vostede é un imperialista español [[Protestas.]] e por iso considera a Galiza unha sucursal do Estado.
Silencio, por favor.
Pero, mire, di vostede ademais que o estaleiro de Fene está traballando, que ten traballo na eólica. Polo tanto, vostede está falando de algo que non é un estaleiro, porque os estaleiros –ata onde eu sei– fan barcos, non fan outras historias. Realmente o que hai é un abandono total e absoluto, vostedes decidiron pechar Navantia-Fene, teñen decidido que desapareza ese estaleiro público e dálles igual a situación de Ferrolterra. Como dicía moi ben o señor Jorquera, estamos falando dun interese galego, non dun interese do Estado; o Estado xa ten un estaleiro e un dique flotante en Cádiz. E como evidentemente Galiza non ten peso nin demográfico nin político dentro do Estado porque o Partido Popular non ten ningún político con peso para defender os intereses de Galiza no Estado español,...
Silencio, por favor.
... así nos vai, así nos vai. Lamento tamén que o Partido Socialista non apoie esta iniciativa, posto que ten gran parte de responsabilidade no que ocorre no sector naval galego. [[Murmurios.]] Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Silencio, por favor. Votación das proposicións non de lei
Votamos a proposición non de lei do Grupo Parlamentario Mixto. Non se presentaron emendas, polo tanto votámola tal e como foi presentada. Votación da Proposición non de lei do G.P. Mixto, por iniciativa de Dª María Consuelo Martínez García, sobre o inicio polo Goberno galego do proceso de reclamación á SEPI da titularidade das instalacións de Navantia en Fene. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 10; votos en contra, 54. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Continuamos co desenvolvemento da orde do día. Interpelación do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de D. Daniel Rodas Chapela, sobre as medidas que está a adoptar o Goberno galego para reclamar a modificación do actual modelo de repartición de cotas no sector do cerco
Para formular a interpelación ten a palabra o señor Rodas.
Boa tarde a todas e a todos. Xa van alá máis de dous meses acampando fronte á Xunta de Galiza, reclamando que o presidente de todos os galegos os escoite, denunciando que con este reparto a frota vese abocada a realizar unha actividade ilegal ou a acabar no estaleiro para a chatarra e denunciando un acordo que eles nunca aceptaron, os dirixentes marionetas do PP, si. Son os armadores do cerco, onde o propietario do barco é ao mesmo tempo o patrón, son empresas de pequeno tamaño que xeran moito emprego –8, 10, 12 tripulantes– e que son o medio de vida de moitas familias das nosas vilas costeiras. É unha frota que foi pioneira en medidas de regulación, xa no ano 1982 comezaba a súa autorregulación co establecemento de cotas diarias e descanso semanal co fin de maximizar a súa rendibilidade económica e preservar os recursos dispoñibles. Outras frotas e algúns cerqueiros galegos –hai que dicilo– fóra das nosas augas non se adaptaron a este modelo que se foi implantando en todo o Cantábrico noroeste e puideron pescar sen medida dentro das augas interiores dalgunhas comunidades. Outras, como a portuguesa, pescaron ata hai pouco tempo os 7 días da semana, o que tamén posibilitou que pescasen moito máis do que pescou a frota galega. Ata hai dous anos o modelo de reparto na Galiza era universal, a licenza de pesca daba igualdade de dereitos e unicamente viña regrado por un máximo de capturas e polo descanso semanal. Un modelo que foi cambiado polo Magrama, co rexeitamento da maioría da frota galega, de acordo a uns supostos criterios históricos que lle dan prevalencia, nada máis e nada menos que ao 70 %, ás capturas realizadas entre os anos 2002 e 2012. Un novo reparto que borra os criterios de carácter social e económico do tan cacarexado Regulamento 1389/2013 sobre a política pesqueira común e que beneficia aqueles barcos que desenvolveron unha pesca olímpica –pescaron todo o que puideron–, discriminando os que practicaron unha pesca responsable, sostible e rendible. Un modelo mafioso, discriminatorio, arbitrario, non equitativo, que fomenta a desigualdade e o enfrontamento no sector, e que nada ten que ver con outros modelos en vigor –como o do arrastre, o palangre ou o da volanta–, que case son lineais. Trinta e tres anos regulando e agora aplícasenos un reparto individual que beneficia uns poucos en detrimento da gran maioría da frota. Se non, vexamos como se reparten as principais especies deste sector: no xurelo –a nosa especie principal–, Galiza, en vez de ser un único mar, está dividida, como saben as súas señorías, en dúas zonas, a Atlántica IXa e a Cantábrica VIIIc, o que provoca unha gran distorsión para a frota galega, pois moitos dos que esgotan a súa cota na VIIIc deben trasladarse ao sur de Fisterra se queren seguir pescando xurelo. Aínda que a maior discriminación non é esta, a administrativa, senón que está no actual modelo de reparto. Se non, vexamos: na zona VIIIb traballan cento un barcos e repártense aproximadamente 3.000 toneladas; na xestión individual hai vinte e oito barcos e teñen nada máis e nada menos que o 52 % da cota; pola contra, na xestión conxunta hai setenta e tres barcos –tres veces máis– e xestionan o 48 % da cota. Na zona IXa pescan cento vinte e tres barcos que se reparten aproximadamente 7.500 toneladas, ¿a xestión individual? Trinta e dous barcos que levan o 41 % da cota; na xestión conxunta, noventa e catro barcos –tres veces máis– levan o 59 % da cota. Pero tamén dentro do grupo de reparto individual a discriminación é moi pronunciada. Mire, co reparto individual na zona VIIIc resulta que vinte e oito barcos levan nada máis e nada menos que 1.500 toneladas, pero destes barcos resulta que nove acaparan o 65 % da cota. Na outra zona, na IXa, resulta que trinta e dous barcos son o total, pero deles doce levan nada máis e nada menos que o 61 % da cota. Se facemos o cómputo global, podemos comprobar como estes nove barcos posúen o 34 % do total da cota do xurelo na VIIIc ou como os doce barcos na parte do Atlántico posúen o 33 % do total da cota do xurelo. Como podemos comprobar, a maior parte das capturas do xurelo están en mans dunha minoría. Pero igual pasa na xarda, co engadido de que a xarda se reparte na Unión Europea e este reparto é totalmente discriminatorio co Estado español. Se non, vexan: no ano 2014, á Unión Europea correspondéronlle 600.000 toneladas; a España, 40.000, e ao cerco galego, 4.000. Esta é a realidade. Pero é que, ademais, no ano 2009 resulta que se desembarcaron 105.000 toneladas de xarda, cando había unha cota de 25.000, e no ano 2010, 45.000 toneladas, cando había unha cota de 24.600. Por esta sobrepesca fomos sancionados, pero esta sanción tivemos que pagala linealmente entre toda a frota. Polo tanto, se nos pasamos na cota, repartímola en igualdade de condicións, pero os dereitos non, os dereitos agora resulta que se acumulan aínda que exista sobrepesca. No novo modelo de reparto, polo tanto, estes supostos dereitos históricos do 70 % inclúen todo o que pescaron ilegalmente e así sae un resultado desproporcionado: Cantabria con corenta e tres barcos, o 23,6 %; o País Vasco con cincuenta e oito, o 48,6 %; e Galiza con cento cincuenta e catro barcos –tres veces máis que o País Vasco–, o 24,8 %. Con esta miseria e cos mesmos criterios aplicamos o reparto individual e vemos o que pasa tamén dentro da nosa propia frota galega: na xestión individual, con trinta e dous barcos, levan o 42 % da cota; na xestión conxunta, con cento vinte e dous barcos –catro veces máis barcos–, resulta que levan unicamente o 58 %. A cuarta parte de barcos acumula tanta cota como o resto, esta é a realidade. Pero igual podemos falar da sardiña, cun stock preocupante. Cando nós reclamabamos medidas similares ao plan de recuperación da sardiña do ano 2000, a señora conselleira anunciaba que era optimista porque esta especie estaba sometida a cupos, que non lle constaba que houbera problemas na sardiña ou que avalaba o borrador do Magrama que liberalizaba os topes para estar en igualdade de condicións cos vascos. ¿Lembra cando dicía defender o plan galego e Madrid, por atrás, resulta que publicaba unha orde que ignoraba totalmente o elaborado polo sector e avalado no Consello Galego de Pesca, cargándose totalmente os criterios de redución de días, dos topes, as medidas para protexer alevíns ou as vedas? Exemplo: os paros subvencionados, que foron un total fiasco e, a día de hoxe, aínda non se cobrou o paro do ano pasado. Pero igual poderiamos falar do bocarte e aquel famoso compromiso do secretario xeral de Pesca, Carlos Domínguez, que conseguiu que a Galiza lle tocase unha porción do 1,14 % –isto son 57 toneladas– e vostede nunca dixo nada. Polo tanto, este é o modelo que vostede está a aplicar ás especies preferentes, un modelo que supón dinamitar o modelo de regulación e sustentabilidade que viña impulsando Galiza, que favorece unha minoría e arruína a gran maioría, que non ten en conta o número de empregos nin a incidencia social, que non contempla cotas mínimas que permitan a viabilidade de calquera embarcación con licenza de cerco, que non regula a cota máxima por tripulante e que non contempla un reparto integral de todas as especies. Aqueles que realizaron unha pesca olímpica –é dicir, que pescaron máis e que deberían ser sancionados– incrementan as súas posibilidades de pesca, pero que pescaran máis non significa que necesiten máis, xustamente ao contrario, e instáuranse novos valores: agora prima a rendibilidade duns poucos en detrimento da supervivencia da maioría. Por decreto veñen de arruinar a todos aqueles novos emprendedores, aqueles xoves que na época de crise optaron por comprar un barco, e provocan a división do propio sector e o seu enfrontamento.
Vaia rematando, por favor.
O reparto perpetúa a desigualdade e incluso aumenta proporcionalmente segundo o incremento. Nas artes continxentadas, nin que falar. O noso dereito é catro veces inferior ao vasco, non ten valor que nós pesquemos unicamente catro días por semana ou que se pesquen 6.000 ou 7.000 quilos de xurelo ou xarda ao día. Polo tanto, señora conselleira, o que aquí lle traemos é unha interpelación para preguntarlle que vai facer coa ruína que está provocando á frota do cerco do noso país. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Rodas. Ten a palabra a conselleira do Mar.
Moitas grazas, señor presidente. Señorías. Señor Rodas, en primeiro lugar quixera reiterar aquí unha cuestión que, a pesar de ser repetida, creo que a vostede aínda non lle quedou clara: a orde da Secretaría Xeral de Pesca do Magrama que establece o reparto recolle literalmente os acordos acadados entre os representantes dos distintos sectores e a Secretaría Xeral de Pesca no mes de decembro do ano 2013. Cabe lembrar que nesas reunións estaban presentes e participaron no acordo os representantes dos barcos do censo do cerco do caladoiro Cantábrico noroeste; eu non distingo entre uns e outros, pero nesa representación estaban incluídos os representantes da Acerga e outros da restante frota galega. Digo isto porque creo que cómpre aclaralo antes de abordar a súa primeira pregunta, que cuestiona que medidas está adoptando o Goberno galego para reclamar o cambio do actual modelo de reparto. Creo que merecería a pena sinalar que a Xunta está a buscar que sexan eses mesmos representantes ou os seus sucesores os que determinen que queren facer co acordo e co seu devir, buscando aquel que mellor se axuste ao seu modelo de pesca e sabendo sempre cara a onde queremos ir e cales son as consecuencias. E digo isto porque, cando en xestión pesqueira se plantexa calquera cambio, hai que ter moi claro o que se pide, facer ben os cálculos para non obter uns resultados que, lonxe de solucionar un problema, contribúan a agravalo. Este é o caso do que vostedes nos plantexaron en campaña, que demandaban ou mesmo exixían realizar un novo reparto baseado en criterios socioeconómicos á súa vez baseados exclusivamente no número de tripulantes, onde teño que explicarlles novamente que Galicia non sairía tan ben parada como algúns están a transmitir á opinión pública. Se se fai o reparto por número de tripulantes, teriamos uns resultados bastante distantes do obxectivo de buscar máis cota, xa que poderiamos gañar un pouco na xarda, na cota conxunta entre a VIIIc e a IXa, e entraría no reparto o cerco andaluz do Golfo de Cádiz, xa co TAC e conxunto; poderiamos perder no xurelo, gañando algo na VIIIc –sempre menos dun 10 %– e pensando que a cota é menor e perderiamos moito na zona IXa, xa que teriamos que repartir a cota con Andalucía e as comunidades do Cantábrico. Neste senso, do 98,7 % pasariamos ao 34 % na zona onde máis pescamos nos anos pasados e onde acumulamos o 67 % da cota total do xurelo que ten Galicia. Todo isto debería ser tamén matizado por unha circunstancia na que debemos pensar e que reside en que hai barcos na nosa frota que non terían porte para poder pescar en zonas máis afastadas, como a VIIIb. É dicir, para gañar un pouquiño perderiamos moito e non poderiamos pescar boa parte do que nos correspondería. Se quere que lle dea unha cifra ao respecto, co reparto entre todas as comunidades autónomas –incluída Andalucía–, Galicia perdería case un 20 % das nosas posibilidades de pesca do cerco galego no seu conxunto. Cremos que un goberno galego serio e responsable non pode prexudicar a Galicia e, polo tanto, debemos botar números antes de ver que rumbo tomar. Nós xa os botamos, o sector sábeo e saben tamén que nós, por moito que vostedes se rasgasen as vestiduras, non imos facer nada que os prexudique, alá vostedes a onde os queren levar. Sobre a súa segunda pregunta, se considero razoable que un barco cántabro poida descargar 40.000 quilos no porto da Coruña mentres a nosa frota ten reguladas as capturas en 1.000 quilos ao día por embarcación, voulle dar unha resposta e facerlle ao mesmo tempo unha petición: a resposta é que creo que se equivoca quen bota en terra cantidades inxentes de peixe sen pensar en canto vai vender e tirando os prezos por terra; a petición é para que vostede deixe de facer demagoxia con estes casos, porque este barco estaba tirando da súa cota como tiraban algúns galegos da cota conxunta cando descargaban máis de 17.000 quilos en Ribeira máis alá do tempo onde vostede facía esta interpelación. No que atinxe á súa terceira pregunta sobre se considero razoable que o reparto entre zonas sexa tan desproporcionado, xa que mentres na zona do Cantábrico se supera o 130 % no Atlántico non chega ao 63 %, reitérolle a miña resposta anterior: non sei moi ben a onde quere chegar, xa que non sei se quere renunciar ao 98 % da cota na zona IXa ou se quere máis nunha zona que para moitos é inaccesible polo porte, xa que debemos ter en conta tamén as frotas e as súas circunstancias. Tanto é así que a frota con porto base na zona IXa supón o 60 % da frota galega de cerco e que o porte dos buques é, contando con seus GT, certamente menor aos do norte. Con iso creo que aportei dous datos que vostede ben pode comprender. Pero cando se fala destas cuestións tamén debemos falar de xestión, xa que as cotas, cando se levan en conxunto, tamén hai que xestionalas e nese deber entra a capacidade de pescala ou consumila da mellor maneira para evitar desequilibrios que dificulten a actividade pesqueira. Poño un exemplo en positivo: a confraría de Cambados xestionou a cota de nove dos seus barcos e logrou que a data de 10 de decembro se consumise o 99,71 % da cota de xurelo na zona IXa, evitando sobrepasamentos e mantendo a actividade da frota. A maiores teño que dicirlle que, dentro desa xestión conxunta, a cota pode consumirse independentemente de onde se lle asigne a cada barco inicialmente, xa que se tira dun monte común, con isto a barreira entre zonas queda diluída e pódese facer unha mellor xestión. No relativo á súa última cuestión sobre a posición do Goberno galego diante das mobilizacións continuas do sector do cerco escenificando a perda de dereito a pescar bocarte, sen ter actualizados os datos ou con criterios dos que no ten participado o sector, teño que dicir que, como non podería ser doutra forma, esta é de máximo respecto. Estamos na postura de defender o acordo acordado en Madrid e tamén o do Consello Galego de Pesca para que no reparto da cota correspondente a España no TAC da anchoa na zona IXa se asigne unha reserva anual do 10 % da cota española nesta zona para a súa pesca polos buques de cerco con porto base en Galicia no caso de presenza de anchoa nas augas da zona norte IXa. Indo a outra cuestión que vostede cita sobre os peches, sen ter actualizados os datos, creo que folga dicir que esa é a súa opinión e que os peches precautorios son fundamentais para evitar sancións como as dúas de mala xestión do ano 2009 e 2010 ás que vostede facía referencia. Estas sobrepescas supuxeron unha multa de máis de 100.000 toneladas, aínda tendo en conta o traballo de flexibilización do pago das mesmas realizado por parte deste goberno. Xa por último, non se entende moi ben a suposta falla de compartición que vostede describe e que non sei se é sobre os peches ou sobre o reparto. Se é sobre os peches, creo que os sobrepasamentos do ano pasado e deste por parte dunha porcentaxe importante da nosa frota demandan facer eses peches e con maior precaución; se é sobre o reparto, creo que existen por aí algúns documentos que proban que o reparto, os seus criterios e as súas derivacións foron aprobadas e mesmo demandadas por responsables deste sector en Galicia, e iso tamén debemos telo en conta. Xa que logo, pídolle a vostede que contribúa a difundir informacións certas e precisas, porque con estas exposicións e preguntas amosa certo descoñecemento e confusión, e iso preocúpame dobremente, como deputado que é e como membro do servizo de gardacostas ao que se vincula. [[Protestas.]] Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora conselleira. Réplica, señor Rodas.
Mire, señora conselleira, xa estou acostumado a que me faga referencias e alusións persoais, ¿vale? Non teño ningún problema, eu sempre dignifiquei a miña profesión, e espero que iso se traslade tamén aquí a este Parlamento. [[Aplausos.]] Pero mire, voulle dicir unha cousa: vostede fálame de que se perdeu este modelo que nós plantexamos –que nós non, que o propio sector plantexa–, vai supor un 20 % de perda de posibilidades de pesca. Vostede fai trampa, señora conselleira. ¿Por que temos que aceptar que se computen os supostos dereitos históricos?, ¿por que temos que aceptar que se compute desde o ano 2002 ao ano 2012?, ¿por que? ¿Por que temos que aceptar que nos históricos se compute o exceso de cota que pescaron algúns e que nós, a gran maioría, a gran maioría de nós, non o pescamos?, ¿por que? ¿E por que vostede, que é a nosa representante, non pon en valor os criterios que nós vimos defendendo estes últimos trinta e tres anos, señora conselleira?, ¿eh? Os históricos non, os históricos non; a regulación, ¿eh?, nós levamos trinta e tres anos tendo unhas cotas diarias, nós levamos trinta e tres anos tendo descanso semanal, é máis: somos na actualidade quen máis descanso semanal temos, de tres días á semana. E fala vostede tamén de aceptar o consenso do sector. Vostede, que presume de demócrata, non acepta a demanda do 80 % do sector e dálle relevancia a quen nin sequera está constituído como asociación, nin sequera teñen a ben recoñecer a asociación maioritaria no Consello Galego de Pesca. Polo tanto, ¿de que consenso me vén vostede aquí falar? E, ademais, teño que dicirlle que o acordo non foi respaldado polo sector, foi respaldado por uns representantes do sector, que cando o representante da asociación maioritaria chegou aquí botárono abaixo, e dende entón vostede, se fose unha conselleira responsable, intentaría mirar cales eran os argumentos que reclamaban para botalo abaixo; pero vostede tamén estivo alí, pero vostede alí calada, formando parte dos caladiños, vostede nunca tivo unha posición clara ao respecto. E fala vostede de xestión, de que o que xestionan colectivamente non fan unha xestión axeitada. Mire, voulle poñer un caso cruel: o Tribal, unha das mellores embarcacións da frota do cerco de Vigo, ten 29.600 quilos de xurelo e 20.499 quilos de xarda, sen bocarte e sen sardiña, ¿que planificación pode levar a cabo para manter os seus 10 tripulantes? Dígamo vostede. Polo tanto, señora conselleira, vostede non ten capacidade para responder ás demandas do sector. Hai dous anos foron a Madrid facer o ridículo máis estrepitoso, non abriron a boca para nada, e agora levan dous anos sen defender os criterios que nos son máis favorables. En Galiza, a estas alturas, vostede o único que está plantexando é enlear o sector novamente con cuestións secundarias, sen ir ao fondo dos criterios do reparto. O único que fixo, dicía vostede, foi traballar; o Goberno galego non vén traballando para garantir a viabilidade da frota do cerco. Perdeu a oportunidade no 2014 –cando foi a renovación da PPC, de cuestionar o reparto do principio de estabilidade relativa que lle dá ao Estado español unha cantidade de xarda absolutamente ridícula–, perdeu vostede de novo a oportunidade no 2013, cando se estableceu un novo reparto, onde vostede foi alí coma os caladiños, sen levar na axenda unha proposta para defender o noso sector. Vostede, polo tanto, está admitindo un reparto totalmente discriminatorio dende Bruxelas, e comunga cun reparto individual, baseado nunhas supostas capturas históricas que priman...
Vaia rematando, por favor.
...a quen pescou de máis e que ten en consideración o período que máis beneficia a vascos e cántabros, fainos quedar como parvos ao non ter valor ás medidas nosas de regulación. En realidade, vostede si que traballou, pero traballou para finiquitar a frota galega, nunca defendeu nin representou o sector do cerco, o seu Goberno perdeu o dereito da nosa frota a pescar bocarte, perdemos a posibilidade de reclamar maior incremento na cota da xarda, perdemos a posibilidade de establecer unha negociación onde a sostibilidade, a redución das capturas...
Remate, por favor.
...e o emprego tiveran relevancia no xurelo, na xarda e na sardiña, e o peor é que acabou enfrontando o sector e culpándoo de determinadas tropelías, e tenos condenados a unha situación de afundimento da frota; non temos cota, impón un reparto individual imposible de cumprir e aboca o sector a unha actividade ilegal, o mesmo que o sector da volanta, do arrastre e do palangre, esta é a pegada...
Grazas, señor Rodas. Turno de peche, señora conselleira do Mar.
Grazas, señor presidente. Señor Rodas, en primeiro lugar, a referencia que fixen á súa advertencia ao servizo de gardacostas non pretende –nin moito menos– non dignificar a súa pertenza a este servizo, e dignificar o servizo de garda costas é algo do que sempre me sentín orgullosa; precisamente, se revisamos as actas de sesións anteriores, poderemos encontrar declaracións súas onde falaba en ton moi desprezativo deste servizo de garda costas; eu nunca o farei señor Rodas, dignifico a súa profesión como membro do servizo de gardacostas e, por suposto, tamén como deputado. [[Aplausos.]] Pero como dignifico esa profesión como deputado, pídolle que, cando veña aquí, veña con verdades, veña con realidades. Dime vostede que por que temos que computar os dereitos históricos; mire, por dous motivos fundamentais: un, porque España –fundamentalmente, Galicia– dende o momento en que se plantexou a entrada na Unión Europea reclamou os dereitos históricos para poder faenar nas nosas augas; outro, porque ese principio dos dereitos históricos vén recollido no Regulamento comunitario, e así teñen constancia tamén os membros da Acerga, porque cando lle fixeron a comunicación á Dirección Xeral da DG MARE de Bruxelas da Comisión, lles contestaron que os principios eran primeiro os históricos e, segundo, os socioeconómicos, e eses son os criterios que se aplicaron nos repartimentos destas cotas. Terceiro, diga a verdade sempre, non me fale do descanso semanal de hai trinta e tres anos, eu non lle pido á xente que teña unha memoria histórica; estamos a falar do ano 1991: cando un conselleiro do Partido Popular impuxo o descanso semanal por dignificar a vida dos mariñeiros, houbo quen sacou os mariñeiros á calle porque non querían ese descanso semanal, iso pasou no ano 1991 –non van trinta e tres anos, van, creo recordar, vinte e catro anos–. Di vostede que non están representados no Consello Galego de Pesca; mire, no Consello Galego de Pesca hai unha comisión que é a Comisión Sectorial do Cerco, e nesa comisión sectorial do cerco están representando o sector todos aqueles que elixiu o sector como os seus auténticos representantes e, como a Acerga aínda non estaba constituída cando se creou esta comisión, invítaselle, por mandato do propio presidente desa comisión, a todas as reunións que hai, e nesas reunións é onde se traballan os datos, é onde se avalía a postura que vai levar Galicia ás reunións a Madrid, porque non vou eu ás reunións a Madrid, quen toma as decisións en Madrid son os propios representantes do sector, e de aquí vaise cunha postura conxunta defendela ante Madrid, e ante Madrid nós pedímoslle ao sector que defendera para Galicia unha xestión conxunta das cotas, que era o que máis lle favorecía a Galicia, pero houbo quen se empeñou en dicir que o mellor era unha xestión individual, hai probas que o acreditan na páxina web da Acerga, onde me exixen: "Por lo expuesto, Acerga exige de la Administración que notifique urgentemente la cuota que se dispone para cada especie como el reparto individual de estas". Era a Acerga a que quería a xestión individual cando nós aconsellabamos facer a xestión conxunta. Nesa xestión, señor Rodas, eu pídolle que non engane á Cámara e que non engane á sociedade. Onte tivemos unha reunión conxunta con todos os representantes do sector e miráronse os datos: a media que ten cada barco que pertence a Acerga de posibilidades de pesca son 52.000 quilos, a media que teñen os nove barcos que traballan en Cambados –porque tamén os nove barcos de Cambados son cerco galego– son 50.000 quilos. Señor Rodas, o importante é facer unha boa xestión, a proposta que se lle fixo dende o primeiro minuto ao sector foi xestión conxunta e, segundo, unha cota lineal de base para todas as frotas, e a partir de aí aplicar os criterios de reparto. Calquera outra posibilidade que se basee en número de tripulantes o único que fai é prexudicar a Galicia, recoñecido polos propios representantes da Acerga –onde me dixeron, diante do secretario xeral de Pesca nunha reunión, "xa sabemos que con isto que nós propoñemos Galicia perde pero a Acerga gaña"–. Señor Rodas, eu nunca vou consentir que se apliquen uns criterios de reparto nos que Galicia perda. ¿Como traballo eu para a defensa do noso sector pesqueiro? Dende o ano 2009 ao ano 2015 os datos están aí, son medibles e non son opinables: un 52 % de incremento das posibilidades de pesca para a nosa frota do cerco, e esa é na liña na que imos seguir traballando; e así, con datos científicos, con control sobre as pescarías, temos para o ano 2016, aínda por riba, un incremento do xurelo na zona VIIIc do 27 %, un incremento do xurelo na zona IXa do 15 %. Con control, con xestión, con argumentos conséguese mellorar as posibilidades da nosa frota. Mire na páxina de Pesca de Galicia as descargas que se levan feito este ano, mire as descargas que se fixeron nos anos anteriores. Como non se axuda o sector é desprestixiando, como se axuda o sector é traballando con eles, buscando argumentos para ir conseguindo eses incrementos de cota. As cotas históricas, Galicia nunca vai a renunciar a elas, porque sempre fomos os que máis pescamos e son os datos que máis nos favorecen.
Remate, por favor.
E, con respecto á sobrepesca que se realizou nos anos 2009 e no 2010, tamén había barcos galegos pertencentes a Acerga que estaban nesa sobrepesca. Máis nada, moitas grazas e felices festas.
Grazas, señora conselleira. Interpelación do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. Pablo García García, sobre as repercusións do acordo e as axudas establecidas polo Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente e o Goberno galego para o sector lácteo
Grazas, presidente. Boas tardes, señorías. Boas tardes, conselleira. Cando hai un mes –creo recordar que foi o 24, así é que mañá faría un mes– eu lle dicía a vostede que, dadas as circunstancias nas que foi nomeada conselleira, dada a situación de auténtico desastre na que se atopaba a Consellería ao longo destes últimos anos –e, tendo tamén en conta o período que lle quedaba, o período político ao que nos enfrontábamos e que lle tocaba vivir–, eu dicíalle que vostede realmente tiña pouca marxe de actuación para cambiar as cousas. Eu quero hoxe ratificar pero rectificar se me entendeu mal, eu non lle viña a vostede dicir que non fixera absolutamente nada, señora conselleira, senón que participara activamente aínda dentro das capacidades que ten e que eu desde o primeiro momento admitín. Supoño que vostede hoxe aquí, agora, terá que asumir o que dixo o presidente da Xunta de Galicia, porque tamén cadrou así, na pregunta sobre o tema polo que hoxe á mañá foi preguntado polo Bloque Nacionalista Galego e, polo tanto, voume referir tamén ás palabras e ao que dixo o presidente da Xunta, entendo que vostede vai ratificar as súas palabras. Eu xa lle dixen tamén que non lle fixera demasiado caso ao presidente; entón, non sei se vostede vai corroborar o que dixo o presidente; se é así ¿vostede está segura de que este presidente é amigo seu?, con amigos así... Hoxe volveu cualificar aquí o acordo de agosto como histórico. Non, histórico non dixo, dixo transcendental; histórico non, transcendental, cando 3 meses despois eu creo que xa ninguén dubida do fracaso dese acordo tal como todo o mundo dicía. Falou do prezo medio de Galicia –datos Feijóó, 27,6; eu vouno asumir: 27,6 segundo os datos de Feijóo–, falou de que máis do 80 % dos produtores galegos xa cobraban máis de 25 céntimos, falou e dixo e preguntáralle na interpelación, por iso unha pregunta da interpelación que é a como considera vostede que teñen que cobrar os gandeiros galegos, que pode parecer unha pregunta de perogrullo, unha pregunta que non ten sentido, pero claro, serviríanos bastante para avanzar, porque o señor Feijóo tanto vai ben cando cobran a 27,6 como ía ben cando cobraban a 23,4 –é dicir, dá igual–. Polo tanto, sería bo saber cal é o prezo que temos cada un na cabeza, ou o que pensamos que é un prezo razoable e, polo tanto, que os nosos gandeiros están ben ou mal para facer unha valoración; a min paréceme. Eu fíxenlle esta pregunta, por suposto, á anterior conselleira en innumerables ocasións, nunca foi capaz de contestarma, e fíxenlla tamén algunha vez ou fíxoselle ao presidente, e tampouco nunca foi... O outro día fíxenlla tamén á súa directora xeral na Comisión e respondeume que ela ese dato non mo podía dicir, pero que se eu tiña un dato entón que o puxera enriba da mesa. Ou sexa que, claro, ¿como imos avaliar se os gandeiros galegos están cobrando o leite en parámetros normais e de rendibilidade se non temos nin sequera un prezo medio na cabeza, cadaquén, para saber se despois podemos cualificalo de bo, malo, regular ou moi malo? Eu non sei cal é o prezo que ten a Xunta de Galicia na cabeza, ou cal é o prezo que considera razoable. O señor Feijóo, efectivamente, hoxe con 27,6 dixo que era unha cousa razoable, pero xa o dicía cando estaba a 24; tamén era razoable, co cal non nos vale esa maneira de medir se está ben ou se está razoablemente ben. Falou do contrato homologado, e da importancia..., home, a importancia de poñerse de acordo nunha fórmula de contrato, pois é relativa, non é que non sexa bo, pero é relativa, é coma se nunha empresa –para que nos entenda a xente– cando chega a negociación nos poñemos de acordo no formato das nóminas, é dicir, como vai ser o formato das nóminas, pois aí o acordo supoño que enseguida se fai. Claro, despois, ¿onde lle poñemos as cifras ás nóminas?, é onde está o complicado, e iso foi o que se fixo, o único que se acordou foi o formato. Pois é importante pero tampouco dá solución a ningún dos problemas que tiñamos. Falou tamén do adianto das axudas da PAC. Mire, nun ano normal –e vostede disto sabe–, nun ano normal onde non hai eleccións, nin Feijóo di nada disto, nin se lle acorda nin que hai sector lácteo, a PAC cóbrase a partir do 15 de outubro ao 60 %, e o resto no mes de decembro. Iso nun ano en que non hai eleccións nin Feijóo se ocupa disto. Este ano, ¿que se fixo? Bueno, é verdade que se adiantou uns días –antes do 15 de outubro– pero é verdade que o que nos queda por cobrar [...] é do pago básico, ¿eh?, e do acoplado, nada máis, non do resto, non como di Feijóo: "As axudas da PAC adiantadas." Non, unha parte das axudas da PAC adiantáronse uns días, ¿que pasa coa outra parte?, que os técnicos do FOGA din e contestan que esoutra parte agora xa queda para marzo –é dicir, o que adiantou por un lado ímolo retrasar no outro lado; polo tanto, tampouco nos solucionou gran cousa. Fala dos 120 millóns de euros que inxectaron ao sector, a min isto cando o estaba dicindo recordoume..., eu tomo café alí en Silleda nun bar todos os domingos e hai sempre un veciño que, cando entro ás nove e media da mañá, sempre di: "poñede uns cafés para todos que hoxe que está Pablo paga Pablo". Claro, o señor Feijóo inxecta 120 millóns de euros de axudas da PAC. ¿Que inxectou ata agora a Xunta de Galicia no sector lácteo?, absolutamente nada, non inxectou nada. Queda ben, pero pagan os demais, é dicir: as axudas da PAC, que xa son un dereito –que, ademais, todos os gandeiros europeos teñen–, son o que inxectou eses 120 millóns. Despois dedicouse a contextualizar e enumerar unha serie de países europeos, efectivamente, onde o leite ten un prezo similar a Galicia. Home, eu creo que o noso sector lácteo non se mirará no espello de Polonia, é dicir, si aspiramos a ser como Polonia pero creo que non é no espello que nos temos que mirar. Por certo, non dixo nada do prezo de Francia, eu incluso llo reclamei varias veces, a como estaba. Non fixo, por certo, referencia a algo que no seu momento tamén dixo, que Feijóo se cansou de repetir que o acordo asinado aquí, no Ministerio, era mellor que o asinado uns días antes en Francia; e que, polo tanto, que se a demanda era facer algo aquí como se fixera en Francia, esa demanda estaba cumprida –estou lendo textualmente porque foi así recollido–. Prezo pagado aquí en Galiza, datos Feijóo: 27,6; prezo pagado en Francia no mes de outubro: 34,4. Xa lle dicían os gandeiros: "non, non, señor Feijóó, pero que non faga mellor ca Francia, fágao como Francia": 27,6 e 34,4. Para ser mellor ca o de Francia, ¿en que aspecto se refería que era mellor ca o de Francia? Porque o acordo, en teoría, era para que lle subira o leite aos produtores –entendo eu ou niso quedaramos–. Por certo, en Francia, sen que os gandeiros tiveran que andar de hipermercado en hipermercado cos tractores, mirando para que se cumprira o acordo. Non houbo necesidade e estase cumprindo, e estase cumprindo, e acabarán, como dixeron, no mes de decembro cobrando a 35. Aquí non, sen embargo, para Feijóo o acordo de aquí era mellor ca o francés. Falou do contrato do ano 2008. Bueno, xa lle expliquei cantidade de veces que no 2008 tiñamos unhas cotas, había unha lexislación europea que impedía facer certas cousas que hoxe se poden facer, pero non imos perder o tempo niso. E, por suposto, un clásico: a culpa é dos produtores. En Asturias unha soa cooperativa, supoño que non sería polo que fixo polo cooperativismo, por exemplo, Alimentos Lácteos. E en Andalucía unha soa OPL –tampouco supoño que sería polo que fixo este Goberno pola creación e a fundación das OPL–. E o colmo dos colmos: no apartado de frivolidades e piruetas, chega a dicir que todo o que se está conseguindo nas negociacións cos gandeiros –que levan quince días durmindo todos os días á fronte dos hipermercados, estando fóra da casa cos seus tractores e que van hipermercado por hipermercado adquirindo compromisos– é grazas a el, ¡grazas a el!, que xa estableceron non sei que inspeccións e non sei que sancións, e que por iso agora as superficies, despois de botar alí quince días, asinan o acordo. As superficies non lle saben nada disto, ¿eh?, non lle sabían nada disto, ningunha delas dixo: "non, non, xa chamou Feijóo e, efectivamente, xa nos puxo...". Non, non sabían nada disto –os gandeiros tiveron que botar alí os quince días–. Polo tanto, señora conselleira, a pregunta é sinxela: ¿onde estivo vostede neste proceso, onde está e onde pensa estar?, ¿onde está o Goberno?, ¿que é o que pensa facer?, ¿sabe –sabía ou coñecía– como se estaba facendo isto? É dicir, isto que fixeron os gandeiros de ir a Hipercor ou ir a Carrefour e mirar a como estaba o leite, e se o leite estaba por debaixo do prezo...,
Vaia rematando, por favor.
...a como lle pagaban despois aos gandeiros, ¿isto non era o que quedara de facer o Ministerio e a Xunta de Galicia desde que asinou o acordo? Isto era case o único que quedou de facer o Ministerio, sen embargo, parece ser que non estaba feito. ¿Vaise facer algo?, ¿vaise facer algo para que eses acordos aos que están chegando se vaian cumprir?, ¿hai algún plan para iso?, ¿hai algún plan? Mire, tamén falou –e isto tamén agora dá moito xogo– da marca galega 100 %. Unha pregunta concreta: esa marca galega 100 %, os produtores de leite que envasan, que producen para esa marca que vai etiquetada con marca galega "leite galega 100 %", ¿que diferenza de prezo teñen cobrado con respecto aos produtores cuxa marca non vai etiquetada con esa "galega 100 %"?, ¿cal é a diferenza de prezo que están cobrando a día de hoxe?
Moitas grazas, moitas grazas, moitas grazas pola pregunta, señor García. Xa está.
Vale. [[Aplausos]] .
Grazas, señor García. Ten a palabra a conselleira do Medio Rural.
Presidente, señorías, moi boas tardes. Dicirlles que me acheguei agora, despois de manter unha xuntanza cos representantes de Agromuralla –non é a primeira xuntanza que temos–, e menos mal que teñen unha información ben distinta á que intenta dárselles ou transmitirse desde aquí, que é unha información real, que é a información de cada día que se levantan e traballan, e que xa non se lles compra con ningunha mensaxe baladí nin facendo un pouco de monólogo. E dicirlles que, efectivamente, tras a sinatura en Madrid do acordo lácteo o pasado mes de setembro, os gandeiros, as organizacións agrarias e mesmo as asociacións, seguen a denunciar baixos prezos que lles están a pagar polo leite, se non é en todos os casos, si nunha parte importante deles. Pero, tamén, ben é certo que, dunha vez por todas, será a primeira vez que se establece unha base, e a base é ese acordo lácteo, ese acordo lácteo que se está a desenvolver agora, e para o cal se está a desenrolar unha normativa, xa que os acordos sobre o papel están ben, pero hai despois que poñelos en marcha; e iso é o que está facendo esta consellería, iso é o que está facendo a Xunta de Galiza e, polo tanto, esa imaxe que se quere trasladar de que se afunde o lácteo galego, de que desaparecen as explotacións, non vai ser real, por máis que lles poida pesar a algúns. E, efectivamente, esta mañá o señor Feijóo deu varios datos, e eu vou recordar os datos, os datos son os seguintes: a media de xullo era de 27,6 céntimos; a medida de agosto de 27,7; a media de setembro de 28,3 e a media de outubro de 28,7. Por parte da Consellería de Medio Rural seguimos a traballar –como non podía ser doutro xeito– a prol do sector e da mellora da calidade de vida dos nosos gandeiros, e seguímolo a facer dicíndolles a verdade, non mandándolles unha mensaxe que poida quedar ben ou creando de novo falsas expectativas que, ao final, eles saben quen os está amparando, quen está velando por eles e saben cando aparecen outros de cando en vez. E, de feito, as xestións realizadas dende a Xunta de Galicia co Ministerio de Agricultura permitiron avanzar en medidas importantes para desenvolver e dotar de eficacia ese acordo lácteo. E, nesa liña, unha das principais xestións levadas a cabo dende Medio Rural, tal e como solicitaron as organizacións agrarias, tal e como solicitaban os gandeiros a nivel individual, foi a petición ao Ministerio de Agricultura de adiantar a publicación do Real decreto de cesión de prezos, que se atopa na última fase de información pública –deben restar cinco ou seis días–, eu ademais convidaríaos a que fixeran as súas contribucións ao mesmo para melloralo –dende logo, a Consellería de Medio Rural xa o fixo–. A este respecto, o texto que temos feito e as achegas que temos feitas a este documento son as seguintes: por un lado, propoñer que as comunidades autónomas –no noso caso, Galicia– teñamos tamén acceso, ademais de ao Ministerio e aos operadores, á información sobre os prezos incluída no Sistema de información de fabricantes de leite líquido de vaca envasado: o SIFALEVE. Trátase de que cada autonomía poida coñecer a información dos operadores cuxa sede social estea no seu territorio, co fin de utilizar destes datos e tomar as medidas pertinentes para a protección dos nosos gandeiros. E propoñendo tamén aproveitar a publicación deste Real decreto para modificar a normativa sobre declaracións obrigatorias que teñen que efectuar os primeiros compradores co fin de incluír o campo REGA, o rexistro de explotacións gandeiras. Esta inclusión terá diferentes vantaxes, e as fundamentais son as seguintes: que é a mellora de fiabilidade de información que se vai manexar, primeiro porque aporta moita información fiable ao sector que ata o de agora non a tiñamos; segundo, porque vai permitir realizar estudos de produción, tamén máis fiables a nivel de provincia e de municipio; terceiro, porque vai evitar erros á hora determinar posibles beneficiarios de axudas que teñan en conta as entregas de leites dos titulares; e, por outro lado, porque vai posibilitar a coexistencia de varios contratos entre un mesmo comprador e un mesmo titular que posúa varias unidades de produción de leite. Instamos tamén ao resto dos representantes da cadea de valor do leite, a que fagan o propio e así llo trasladamos, porque, entre todos, o obxectivo debe ser mellorar este real decreto e, ademais, adaptalo ás necesidades actuais. Por outra banda, a interprofesional láctea Inlac, onde están representados os sindicatos, os produtores e a industria, vén de ratificar o novo contrato tipo homologado, e non creades que foi doado –é dicir, as zancadillas eran continuadas: algún interese había por parte de algúns en que non se sacara para adiante–. Esta era unha das medidas recollidas no Acordo para a estabilidade e a sustentabilidade da cadea de valor do leite, que entrou en valor o outubro pasado, e cuxa sinatura foi posible tamén polas xestións realizadas pola Xunta de Galicia. Deste xeito, demóstrase que este acordo está a ter unha incidencia positiva no sector lácteo, véndose os seus efectos na práctica case dende que se levou a cabo, e non é cuestión só de un céntimo, señorías, é cuestión de establecer un marco seguro de cara a un futuro, porque, se non, volveremos dentro de ano e medio a estar na mesma situación. Un terceiro elemento de estruturación do sector ten que ver coa figura dos primeiros compradores, e nesta liña tamén está traballando esta conselleira, e nesta liña está traballando a consellería, no sentido de reclamar, por parte da Xunta de Galicia, un maior control na súa actividade, e maiores garantías parar os gandeiros nas súas relacións contractuais. No contexto deste acordo, dende a Xunta estamos a impulsar un plan estratéxico de fortalecemento do sector lácteo, coa participación, ademais, de todos os axentes da cadea de valor, e cando falo de todos falo dos gandeiros, dos seus representantes, falo da industria, e falo da distribución, que será a primeira vez que –xunto coa administración– se senten nunha mesa, poñan os seus deberes e o fagan cun cuadrante. E o obxectivo é concitar os esforzos de todos os actores do sector para garantir un seguimento puntual e exhaustivo, de presente e tamén de futuro, non só que veña aquí a conselleira de cando en vez e que algún deputado ou deputada lle faga unha serie de preguntas ou a interpele, porque este é o maior beneficio que podemos facer a prol da cadea de valor. E as axudas –por máis que digan algúns– son máis que importantes, porque as axudas dan liquidez, e máis neste sector que sabemos que é flutuante e que leva unha temporada na que a situación non é do mellor; e aí están as axudas da PAC, e isto non é tan doado, e as axudas da PAC é un dereito, pero un dereito que se adquire despois de pelexar en Bruxelas e de botar atrás certas historias que viñan dar outros, que ao final o único que faría Galicia é perder, e nese sentido recibiron as axudas da PAC o 85 % dos beneficiarios de Galicia, e o importe alcanza preto de setenta millóns de euros. En total, son 28.000 gandeiros dos 33.000 solicitantes. Os pagos que están pendentes faranse efectivos unha vez resoltas as cuestións derivadas dos controis administrativos obrigatorios; e saben vostedes a multa impresionante que recibiu Francia ao respecto, saben vostedes que Francia non foi capaz de adiantar as axudas da PAC, e saben vostedes que Galicia é a que fixo os maiores adiantos das axudas da PAC, e iso faise porque houbo unha xente que estivo traballando arreo para que isto fora posible; e, deste xeito, Galicia foi a primeira Comunidade autónoma de España en conseguir pagar o anticipo coa axuda acoplada do sector lácteo, e hoxe mesmo volvían recibir 28,5 millóns de euros. Así, comunidades autónomas como Valencia, como Cataluña, como Madrid, como Murcia, como o País Vasco, non pagaron o anticipo da PAC; e outras –como Asturias, Estremadura, Castela a Mancha, Castela e León ou Andalucía– están por debaixo das porcentaxes de pagamento respecto a Galicia. Pero hai máis axudas, e as axudas son necesarias, e as axudas non son esmola, e son como as excepcionais de liquidez para o sector lácteo –habilitadas polo Magrama, que son 16,6 millóns de euros para Galicia– das que se beneficiaron 5.742 gandeiros.
Remate, por favor.
Xunto con estas axudas temos as relativas á incorporación de mozos –que tamén se fixeron efectivas este mes– que son 3,2 millóns de euros, ou as de indemnizacións compensatorias para zonas desfavorecidas, que son 7 millóns de euros. Moitas grazas.
Grazas, señora conselleira. Réplica, señor García.
Señora conselleira, un céntimo, un céntimo de subida, un céntimo. Un prato é un prato e unha taza é unha taza. Ademais, un céntimo –e isto tamén llo ten que explicar ao señor Feijóo–; é dicir o leite sube no inverno e baixa na primavera, é igual de antigo que que as vacas teñan todas nome de muller, porque son femias. [[Aplausos.]] É ao mesmo tempo todo. É dicir, a subida estacional no leite é igual de antiga que os nomes de muller nas vacas, polo tanto é normal que haxa unha certa subida, independentemente de todo; un céntimo. Repito, o acordo que era mellor. O señor Feijóo, un céntimo; dixo vostede o dato: 28,7 céntimos; Francia, 34,4 en outubro –o que era peor ca Galicia–, os nosos máis directos competidores, os que introducen o leite aquí; o mercado, o mesmo mercado compra o leite alá máis caro –porque o mercado é idiota–, a 35 céntimos, e invade o noso mercado cando aquí se pode comprar leite a 28 céntimos; o mercado é idiota e, polo tanto, compran máis caro alá a pesar de comprarlle a 35 céntimos. Iso é o que está vostede dicindo, señora conselleira. Señora conselleira, supoño que isto llo dixeron: a ver, houbo 20.000 acordos no sector lácteo exactamente igual ca este e non se cumpriu ningún, ¡pero 20.000, 20.000! Seguro que vostede oíu, efectivamente, que era o primeiro acordo, que era histórico e que era transcendental pero nada de nada; houbo 20.000 acordos, e máis, sobre o papel moito máis beneficiosos ca eses. Xa llo dixen a outra vez –non sei se foi a vostede ou á directora xeral...–: o último asinado era sinxelo, prezo de Francia –é dicir, 34,4 máis dous céntimos de transporte–, ese foi o último acordo asinado entre produtores, industria e distribución –incumprido, incumprido– no 2009. Polo tanto, é moito máis transcendental, en teoría, ca este; polo tanto, de histórico e de transcendental e de primeira vez, aquí xa non hai primeira vez de nada, señora conselleira, xa está todo inventado de hai moito tempo, non o imos inventar nin vostedes nin eu. Señora conselleira, mire, o do reparto das axudas da PAC non só non foi así senón que Galicia perdeu nese reparto de axudas da PAC porque o Partido Popular tomou unha decisión a nivel estatal, de que non houbera transferencia nin entre comunidades nin entre sectores e, polo tanto, non se podían mover fondos, independentemente de que a situación agraria de solicitantes cambiase, independentemente dos dereitos históricos –e, polo tanto, seguíanse mantendo dentro dos propios sectores e dos propios territorios–, e por iso perdemos fondos; é verdade que gañamos con respecto ao que tiñamos –un pelín–, pero perdemos de gañar moito –¡home, claro!– se tiveramos tomado outra decisión como nós propuñamos aquí e toda a oposición estabamos de acordo en numerosas ocasións. E, polo tanto, señora conselleira, non foi así como llo contaron, o reparto da PAC foi nefasto para Galicia. Pero vaiamos ao acordo, é dicir o mellor é ler: "Se compromete a que las industrias no banalicen los productos lácteos ante el consumidor." ¡Vaia mirar os hipermercados cos gandeiros! Señora conselleira, ¿vostede é capaz de vir hoxe comigo á Coruña, a Lalín, a Vilalba, a Sarria, onde están os gandeiros, e dicirlles que todo o que están conseguindo é grazas a Feijóo, é grazas ao seu Goberno? Eu rétoa a que vaiamos agora os dous –están alí cos tractores– e cheguemos alí e digamos: "hoxe o señor presidente dixo que todo o que estades facendo vós, olvidádevos, isto é todo grazas a Feijóo e ás xestións feitas polo señor presidente da Xunta". ¿Cumpriuse isto, señora conselleira? Non. "Marco estable de relaciones entre todos los agentes de la cadena a favor de las autoridades del sector." É dicir, os contratos a máis longo prazo entre industria e distribución, os contratos que lles asinaron onte aos gandeiros eran dun mes, ¿iso é a estabilidade, señora conselleira? Polo tanto, ¿que se está cumprindo? "Promover a identificación de origen de la leche y los productos lácteos." Os gandeiros están denunciando todos os días o que están atopando cando van aos hipermercados. "Compartir con los ganaderos la revalorización que las industrias obtengan sobre los precios de cesión." É dicir cando se subiu na distribución e despois eses cartos quedaron na industria.
Vaia rematando, por favor.
¿Dígolle que a industria, para máis inri e para vergonza de todos, quedou cos cartos que lle subira á distribución?, ¿fai falta que llo diga? Vostede sábeo e eu tamén, para máis vergonza de todos [[Murmurios.]] e, sobre todo, da Xunta de Galicia, e sobre todo da Xunta de Galicia. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] "Promover a inclusión dos envases de forma claramente visible do etiquetado." ¿Cal é o problema de poñer isto en marcha de forma inmediata? Vaiamos ao concreto: ¿canto tarda o Real decreto? ¿Non ve que é enganarnos igual que nos enganamos hai un mes? Vostede agora está fiando todo a que saia o Real decreto e que saia a normativa de primeiros compradores; é no que están e, polo tanto, xa están cumprindo. ¿A iso que lle quedan?, ¿cinco días?, ¿dez días? Teremos a interpelación para o mes que vén; se o problema é que vostede e máis eu imos estar aquí polo menos un tempo, e veremos como, dentro dun tempo, nin ese real decreto nin esa normativa van solucionar o problema, porque, para que se solucione o problema, o primeiro que ten que haber é o que vimos dicindo aquí dende hai moito tempo: un Goberno, e un Goberno que elixa de que lado está, e un Goberno que elixa estar ao lado dos produtores –e por agora non o hai–. Moitas grazas.
Grazas. Grazas, señor García. Turno de peche, señora conselleira.
Señorías, acordo como este, ningún, houbo un, no ano 2009, –que, por certo, púideno traer para lérllelo e así que o tiveran de primeira man–, onde non había compromisos, simplemente eran boas intencións, e agora estase regulando e é ben distinto o que se fixo no ano 2009 ao que se vén facer agora, con moita diferenza. Por suposto que o Real decreto de cesión de prezos é máis que importante, distinto é que había algúns que crían que non o podiamos sacar adiante, e si se vai sacar adiante, e iso é o que vai dar estabilidade ao sector, e dese xeito saberemos o que lle está pagando a distribución á industria, e a industria ao gandeiro; e dese xeito saberemos de primeira man, pero non simplemente porque vaiamos a un hipermercado ou porque alguén nolo conte, saberemos de primeira man quen está quedando cos beneficios –porque, se hai beneficios hai que repartilos entre todos e, se hai perdas, hai que repartilas entre todos–. Dicíame nun momento determinado se eu iría visitar gandeiros; mire, dígolle que estiven cos gandeiros de Agromuralla hai dez minutos –non é a primeira vez que me reúno con eles–, pero estiven cos de Vilalba, estiven cos da Estrada, estiven cos de Forcarei, estiven cos de Agolada, estiven cos de Mazaricos, cos de Boqueixón, cos de Negreira, cos de Santa Comba, cos de Monforte, cos de Palas, cos do Saviñao... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non foron mitins, foron actos cos gandeiros, porque eu dou a cara cos gandeiros e, ademais, porque xa non lles cala esa mensaxe tan baladí, tan sinxela e tan simple, de poñer un prezo mínimo; [[Aplausos.]] saben vostedes que non existe tal prezo mínimo e que, ademais, quen ten a capacidade negociadora son as organizacións de produtores, que eu ademais, aínda que sexa tarde, teño que felicitalos porque deben de empezar a negociar, e así todos iremos nunha mesma liña. E direille que, efectivamente, a Consellería e a Xunta de Galicia están facendo o que teñen que facer e, polo tanto, están sancionando; estase sancionando dende Consumo –se non fai falta que vaia eu, para iso temos os inspectores– e estalle chegando a esa distribución; e vostede, ademais, teno que saber de primeira man. Estamos facendo o que está nas nosas mans porque, ademais, sabemos que a parte máis débil é o gandeiro, pero tamén sabe o gandeiro que debe de organizase e nesa liña é na que estamos. E estamos, ademais, apoiando proxectos en todos os ámbitos, e como sempre saen aquí proxectos –que tamén os hai fracasados, xa só faltaría–, a min gustaríame que todas as iniciativas da miña vida foran boas, e non, hainas boas e hainas malas, e na administración tamén, pero Clesa está indo para arriba e estao facendo ben; Lasurgal está dando os seus primeiros pasos [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] e, á parte de Lasurgal que está dando os seus primeiros pasos, direilles, ademais, que García Vaquero ten grandes proxectos tamén para Galicia, e no ámbito de internacionalización dos nosos produtos. E nesa liña é na que imos traballar, pero tamén seguimos a traballar inxectando cartos nas contas bancarias dos nosos gandeiros, porque precisan liquidez, e no que vai deste último trimestre de ano recibiron 119 millóns de euros. E imos seguir nas campañas de consumo, de "Galega 100 %", porque nesa liña é na que temos que seguir non só en Galicia senón no resto de España; porque saben vostedes que, se producimos o 40 % pero só consumimos o 7 % ou o 8 %, hai que saír do que é Galicia en si, entón teremos que saír ao resto de Galicia; e nesa liña estase traballando e, ao final, créanme que se vai conseguir; e vaise conseguir co apoio do último eslavón, que son os consumidores, e vaise conseguir grazas ao esforzo que tamén fan os medios de comunicación –porque sabemos que temos un produto de boa calidade– e a través de distintos eventos que se realizan no ámbito deportivo, en xuntanzas con consumidores, tamén nas cadeas de distribución. Polo tanto, dende esta consellería estamos a traballar. Á parte desta liña, seguimos a traballar no ámbito normativo co fin de garantir seguridade ao sector, ao tempo que esa seguridade vai dar bos froitos de cara a un futuro inmediato –e, ademais, vostedes sábeno–; e hai expedientes abertos, claro que si, e son expedientes da Axencia de Información e Control Alimentarios, tamén os hai do Instituto Galego de Consumo por incumprimentos, tamén o hai á industria, e tamén os hai á distribución. E, ao igual ca min, saben vostedes que talvez teriamos que reflexionar e dicir –non sei se coa boca grande ou se coa pequena– que non estabamos preparados para a desaparición das cotas; e diso non falamos, non falamos de como se fixo, de como se fixo e cal é o traballo que tiña que facerse de por medio.
Remate, conselleira, por favor.
Galicia, unha vez máis, incluso con maior fortaleza, [[Murmurios.]] créanme que vai comezar a responder ás necesidades do mercado que plantexa a actual conxuntura. Sen máis, dicirlles que lles desexo unhas boas festas a todos vostedes e, por suposto, un mellor ano para o rural galego.
Grazas, conselleira. Interpelación do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Ramón Vázquez Díaz, sobre a xestión do servizo de cátering nos comedores escolares dos centros educativos públicos
Ten a palabra para formular a súa interpelación, señor Vázquez.
Boa noite xa a todos e todas. Tócame pechar a sesión, o período plenario deste ano, e vouno facer cun tema absolutamente importante, radicalmente importante, como é a crise dos cáterings acontecido neste país en datas recentes. Unha crise que é, sen dúbida –dende o noso punto de vista–, un dos fitos dentro desta ampla casuística da neglixencia do Goberno do Partido Popular; e non me negará, señor conselleiro, que o acontecido con este asunto non é un feito realmente grave. Que 2.800 nenos de vinte e un centros de ensino –nenos e nenas– de tres provincias galegas foran expostos a un evidente risco alimentario é un feito realmente grave; que se sirvan lentellas e caldo fermentado a nenos e nenas, ou alimentos en bandexas de plástico derretido, debido ao proceso de requentamento, é evidentemente un feito moi grave; que a comida servida a estes alumnos e alumnas fora preparada en instalacións clandestinas –ollo con este dato, esquecido con frecuencia– previamente clausuradas pola inspección de Sanidade, é realmente moi grave; que as empresas adxudicatarias afectadas por este apestoso asunto foran condenadas –con meses de anterioridade a que acontecera este feito– por impagamento a traballadores e a traballadoras, por incumprimento do convenio destes traballadores, por despido a traballadoras durante o seu permiso maternal, é un feito moi grave, e éo, ademais, cando falamos de empresas que teñen ingresos multimillonarios. Que as empresas adxudicatarias sexan todas propiedade dun mesmo promotor inmobiliario é, dende logo, moi significativo de como as gadoupas da cobiza se pousan habitualmente onde hai un nicho de negocio –cando sae voando a galiña dos ovos de ouro da construción e da especulación inmobiliaria, como é o caso que nos ocupa–. ¿Pero sabe, señor conselleiro, o que é o máis grave, o realmente grave?, o realmente grave é que, despois de todo isto, de todo o acontecido, non se depurara ningún tipo de responsabilidade, que ningún responsable da xestión deste servizo asumira as súas responsabilidades, ¡iso é o realmente grave! E eu dígolle aquí con total solemnidade que, se vostede pretende ser un conselleiro minimamente responsable, vostede ten que cesar o secretario xeral técnico, o señor Oitavén, teno que cesar. E fago referencia directa á súa persoa porque o señor secretario xeral mentiu en reiteradas ocasións en comisión parlamentar, cando dende Alternativa Galega de Esquerda lle advertiamos da situación en que se atopaban numerosos servizos de cátering; mentiu, ademais, e enganou este Parlamento –e polo tanto a toda a cidadanía–, cando ocultou e agochou datos en referencia ás concesións dos servizos de cátering; ademais, o señor Oitavén foi o deseñador e o máximo defensor deste sistema inxusto de repago educativo, e así o manifestou en comisión parlamentar. Insisto, señor conselleiro: se vostede é minimamente responsable, ten que cesar o secretario xeral ou asumir vostede directamente as responsabilidades do acontecido nun feito tan grave e que puxo en serio risco a saúde de milleiros de menores no noso país. Porque vostedes son cómplices desta neglixencia e desta estafa. Este mesmo inicio de curso, vostedes votaron en contra dunha recomendación realizada por AGE para que o Consello de Contas fiscalizase as concesións ás empresas de cátering dos servizos de comedores escolares; vostedes negáronse votando encontra desta fiscalización, da realización deste informe de fiscalización no inicio deste presente curso. ¿A que temían, señores do Partido Popular? Vostedes votaron en comisión en contra dunha proposición non de lei de AGE na que pediamos que se potenciasen os comedores escolares de xestión directa, que se potenciase que se servisen alimentos frescos nos propios comedores, os produtos locais, os circuítos curtos de comercialización; todo iso a vostedes pareceulles irrelevante. Vostedes opóñense, en realidade, a un modelo sostible e saudable de xestión dos comedores escolares públicos para converter nun negocio para uns poucos o que é un servizo de todos e de todas as galegas. ¿Que controis se están a facer, mesmo a día de hoxe, dos servizos de comedor externalizados?, ¿que controis se están aplicando de maneira preventiva?, ¿que controis previos á adxudicación se realizan, cando moitas das empresas que manifestaron serios problemas no funcionamento dos cáterings educativos xa manifestaran eses problemas meses e mesmo anos antes de ter sido adxudicadas en Galicia? ¿Que clase de condicións se establecen, que criterios de contratación se establecen á hora de asumir estas empresas? Fíxese ata onde se chega, a que nivel de degradación deste servizo se chega: o apartado número 12 do prego de cláusulas técnicas establece que a comida deberá ter unha presentación e calidade aceptables; o propio prego de condicións técnicas establece que a comida ten que ter, soamente, unhas condicións de presentación e calidade aceptables: conformámonos con que os nosos fillos, as nosas fillas, os nenos e nenas galegas teñan unha alimentación aceptable, ¿ese é o estándar de calidade que impón a Xunta de Galicia ás empresas adxudicatarias, "comida aceptable"?, ¿que se entende por "aceptable"? Sabe vostede, señor conselleiro, ¿cales son as sancións contempladas nas cláusulas administrativas dos contratos que asina a Xunta de Galicia coas empresas de cátering? Pois voullo dicir: por intoxicación alimentaria, son 200 euros por cada neno intoxicado, iso é no que valora a Xunta de Galicia a intoxicación alimentaria dun neno –está nas cláusulas administrativas dos contratos–; por deficiencias graves nas condicións de limpeza, –deficiencias graves nas condicións de limpeza–, 100 euros de sanción por cada día en que se presta o servizo sen as necesarias condicións de limpeza. É así como se coida da saúde dos nenos e das nenas de Galicia, exactamente este é o resultado da función de control e vixilancia que fai este Goberno. ¿Que control de calidade é este? Eu creo, señor conselleiro, que vostedes teñen que recoñecer que o seu modelo de xestión de comedores fracasou, ese modelo privatizador e externalizador que –é unha evidencia– ten constatado o seu fracaso, téñeno que asumir. Vostedes non só incrementaron o prezo dos menús de 3 a 4,5 euros de prezo máximo –un incremento do 40 %, ¡e fano en pleno período de crise aguda para todas as familias de Galicia!–, vostedes incrementaron o número de persoas que teñen que pagar por ese servizo –pasando do 8 % de usuarios que teñen que pagar ao 20 %–; insisto, nun momento en que a alimentación é, dende logo, unha das necesidades prioritarias para a cidadanía; vostedes incrementaron a recadación que obtén a Xunta de Galicia do que pagan as familias de 1,5 millóns de euros, do modelo anterior, a 6,5 millóns de euros na actualidade –e a iso chámanlle incremento orzamentario–; vostedes pecharon, en cinco anos, vinte e dous comedores de xestión directa –¡vinte e dous comedores pechados, suprimidos, eliminados!–, e vostedes duplicaron o número de comedores con cátering de colexios que prestan este servizo a través de servizos de cátering en só cinco anos: de setenta e catro que había cando vostedes chegaron a centro trinta e tres que hai na actualidade. ¿E cal é o resultado dese modelo?, que se pon en perigo a saúde dos nenos e das nenas de Galicia, convértense os usuarios en simples clientes e convértese un servizo nun puro negocio –nun negocio, ademais, deficitario–. Polo tanto, a pregunta é obvia e evidente, e é se este Goberno –se vostede, señor conselleiro– considera que a comida precociñada, transportada a longas distancias –neste caso mesmo desde Málaga–, requentada e servida en bandexas de plástico que se derreten, pode reunir as necesarias garantías de calidade exixidas para unha consellería, para un país, para un goberno que ten que velar pola saúde, por unha alimentación saudable dos nosos fillos e das nosas fillas. Esa é a pregunta. Sexa vostede sincero, señor conselleiro.
Grazas, señor Vázquez. Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías. Señor Vázquez, efectivamente, é o último debate do ano, e véxoo moi acelerado, creo que estivo vostede moi acelerado. Vimos un debate onde hai moita carga de oportunismo, moita carga de ideoloxía e moita carga de demagoxia, de absoluta demagoxia; porque, que vostede veña aquí darlle rango de crise a un feito absolutamente puntual, pois é algo –permítame a expresión– absolutamente demagóxico. Vostede non merece chegar a ese punto, vostede ten moitos máis recursos dialécticos e moitos máis recursos para expoñer unha cuestión e unha discrepancia, pero caer nunha demagoxia tan exaxerada como a que vostede acaba de demostrar, realmente, pois non é vostede merecente do mesmo. Moita carga ideolóxica, moita demagoxia e moi pouquiño rigor, moi pouquiño rigor e moi pouquiño sentidiño. E voulle dicir por que moi pouquiño sentidiño: porque, segundo vostede, parece que estamos en Birmania ou sitios aínda peor; e mire, voulle dicir unha cousa, señoría –señorías en plural–: Galicia ten un magnífico sistema de comedores escolares, quizais dos mellores do Estado –e poñerei datos para demostralo–, dos mellores sistemas de comedor do Estado, un moi bo sistema. E mire, hai un mes eu falei tamén nesta Cámara –ante unha interpelación, neste caso, do señor Pombo– e creo que o deixei moi claro: o risco cero non existe, en ningunha orde da vida existe o risco cero; agora, que vostede veña aquí cun servizo que dá 10,5 millóns de menús ao ano [[Murmurios.]] –apunte a cantidade, 10,5 millóns de menús ao ano– e, por un caso puntual ou dous casos puntuais, faga vostede unha causa xeral, é simplemente un absurdo, un absoluto absurdo. E mire, este Goberno é absolutamente sensible con este tema, e voulle dicir unha cousa: 70.000 menús ao día, setenta e dous mil e pico menús ao día, máis de 400 comedores escolares, 435 comedores escolares; e, cando se detecta un problema, cando hai unha denuncia, cando hai unha anomalía, este Goberno actúa –e demostrouno e non nos tremeu o pulso, [[Murmurios.]] non nos tremeu o pulso–, actuouse porque o primeiro e máis importante é garantir a calidade do servizo e non facer demagoxia barata como vostede fixo aquí. E mire, vostede está facendo un exercicio de irresponsabilidade, porque está intentando situar un servizo de cátering alimentario, que se presta por parte das ANPAS... Vostede deberá saber ou debería saber que as ANPAS –que supoño que merecerán o seu respecto– dan practicamente o mesmo número de menús escolares por servizo de cátering, e curiosamente préstano as mesmas empresas, e debería saber que hai moitos concellos do país que, fomentando servizos de conciliación –tamén financiados pola Xunta de Galicia–, xestionan servizos de comedor en moitísimos centros, e en moitísimas cidades onde..., bueno, non sei se Esquerda Unida, AGE, Bloque, Nós –non sei, calquera desa galaxia tan lexana que din vostedes–, pois xestiona, pero mire, en Ferrol, o Concello de Ferrol –non gobernado polo PP– ten servizo de comedor...,
Silencio, por favor.
...ten servizo de comedor xestionado por cátering; en Santiago de Compostela, tampouco sei quen goberna en Santiago de Compostela pero tamén dan servizos de cátering, con empresas que, curiosamente, eran as mesmas ás que nós lles rescindimos o contrato. Pois non o sei, ¿que quere que lle diga? En Pontevedra igual. O Bipartito, no seu momento, aos nenos de 0 a 3 anos –fíxese vostede, ¡aos nenos de 0 a 3 anos!– púxolles servizo de cátering. Nos hospitais... Bueno, vostede quere demonizar un sistema de xestión alimentaria, bueno, é o seu problema, pero é un irresponsable, dígollo sinceramente e sinto que o teña que dicir así tan claramente, é unha irresponsabilidade esa afirmación; porque tamén, claro, vostede chega aquí e empeza a falar da empresa como se nós tivésemos algunha relación con esa empresa, á cal nós, precisamente, lle resolvemos o contrato; vostede sabe que esa empresa é andaluza, e que ten unha cota de porcentaxe altísima dos servizos de cátering en Andalucía –onde, por certo, o PP non goberna nin gobernou nunca–, ou sexa que pregúntenlle vostedes aos seus amigos andaluces do PSOE, ou aos seus amigos andaluces de Izquierda Unida –que aí terá algún–, por esta empresa; pregúntelle a eles a ver que lle din, pero non nos pregunte a nós nin nos intente dicir a nós que esa empresa estivo no sector inmobiliario; eu non sei, eu non o sei [[Pronúncianse palabras que non se perciben]] , vostede sábeo, bueno, pois alégrome de que o saiba, porque en Andalucía ten moitísima cota de servizo de cátering. E, claro, eu hai unha cousa que tamén non lle vou permitir, señor Vázquez, e dígollo con total franqueza. Eu non lle vou permitir que vostede falte aquí ao honor dun alto cargo da Xunta de Galicia que, se de algo é responsable –e éo–, é de facer o seu traballo cun altísimo rigor e cunha altísima responsabilidade. Se vostede é tan atrevido para faltarlle ao honor a un profesional como o secretario xeral técnico, realmente eu non me iría tranquilo para a casa; porque intentar dicir que é cómplice de algo, ou que mente, ou que fai –digamos– cuestións que vostede plantexa aquí, realmente –insisto– non está á altura do seu debate –que, tense demostrado en moitas ocasións, está moi por riba disto–. En todo caso –quero deixalo moi claro–, faise o que se ten que facer. Cando se detecta unha anomalía na prestación dun servizo, actúase, investígase, ábrense expedientes informativos, métense multas –a vostede parécenlle baratas ou caras, bueno, pero ábrense multas–; ábrense expedientes e plantéxanse multas. E mire, o que si se fixo foi, cando houbo unha constatación real dun incumprimento, pór en marcha un expediente de resolución. E, claro, vostede fala aquí tamén de privatización, aí é onde digo eu da súa cuestión ideolóxica. Vénme agora dicir vostede que a prestación dun servizo a través dunha empresa é unha privatización e que é algo que fai a dereita, esa maligna dereita na cal estamos aquí nós; logo, os os concellos de Santiago, Pontevedra, Ferrol, as ANPA que fan prestación de servizo de cátering nos seus colexios, [[Murmurios.]] ¿non privatizan?, [[Murmurios.]] ¿eles non privatizan? Mire, eu creo que aí hai un típico... non vou dicir cinismo porque non é unha palabra moi bonita, pero hai cuestións onde, se as fai a esquerda está ben, se as fago eu está ben, se as fai a dereita é unha pérfida privatización. Pois mire, señor Vázquez, eu creo que iso non lle é así, e creo que o servizo de comedor, como xa lle dixen, ten unha enorme sensibilidade, e nós só actuamos cunha enorme sensibilidade. E, mire, di vostede tamén que se incrementaron os comedores escolares en cátering, e voulle dicir: si, ¿e sabe por que?, porque o decreto de comedores que este Goberno aprobou hai pouco tempo posibilitou que moitos comedores xestionados por ANPA, que estaban en xestión indirecta por ANPA ,se incorporaran á rede pública; ¿e vostede sabe o que supuxo iso?, supuxo que aqueles nenos que, estando xestionados polas ANPA, pagaban todos con independencia da renda, cando pasaron á rede pública, incrementándose o número de comedores con servizo de cátering, houbo unha discriminación pero moi positiva, porque as familias con menos recursos non pagaron e as familias con máis recursos si aportaron algo ao estar dentro da rede pública; e iso posibilitou incrementar as prazas, e iso posibilitou incrementar o número de menús. Para vostedes o sistema anterior era un sistema que non tiña en conta a diferenza de renda, e nós entendemos que o sistema que se puxo en marcha é moito máis xusto socialmente e que, por encima, permite incrementar a rede pública neste ámbito. E, mire, xa lle dixen que o risco cero non existe nin nas cociñas dos centros escolares nin nas cociñas dos nosos domicilios, non existe o risco cero; agora, o que si que hai que facer cando se detecta unha anomalía é intervir. E, mire, tamén fala vostede e cuestiona a calidade dos menús; eu dígolle que os menús escolares, todos os menús escolares, están sometidos a estritos controis e a unha guía de menús, e non é unha guía de menús que se inventara sen máis, é unha guía de menús avalada pola Consellería de Sanidade e polo Servizo de Pediatría da USC onde se controla e se fixa absolutamente todo –gramaxe, tamaño, volume, tipo de alimento, etc–; co cal, vostede di que non se controla a calidade, a calidade do servizo vén de seu, vén de seu, está regulada xa previamente, e o que fan os pregos de contratación é fixar un criterio polo cal adxudicar –sen arbitrariedade, como supoño que vostede estará de acordo– as empresas que se presentan aos concursos, que poden ser galegas ou de fóra de Galicia, tamén empresas galegas de cátering ou doutros sectores traballan fóra –estaremos de acordo, ¿non?, que estamos nun libre mercado–, co cal non se pode plantexar e non pode alarmar. E en Galicia o prezo é un 60 % na baremación...,
Remate, conselleiro.
...noutras comunidades autónomas é o cen por cento. En Asturias a baremación é o cen por cen por cento, e en Asturias non goberna o Partido Popular –que se saiba, é o cen por cento para poder fixar a adxudicación–. E vostede fala dos prezos, Galicia está en 4,5 euros de media, un prezo que está na media de España; Asturias, por exemplo, está en 3 euros, o menú en Asturias está en 3 euros...;
Remate, conselleiro.
...en Andalucía en 4,12 aproximadamente, e hai comunidades autónomas onde está en 6 e Galicia ten un nivel, digamos, medio. En todo caso eu o que si quero rematar..., creo que vostedes están nunha especie de guerra ideolóxico-política contra o cátering. Espero que coa mesma insistencia que vostede fai unha crítica tan feroz contra a Xunta de Galicia por dar menús de cátering nos servizos escolares, que a faga tamén aos concellos por facer exactamente o mesmo...
Moitas grazas, señor Rodríguez.
...ou ás ANPA por facer absolutamente o mesmo. Nada máis e moitas grazas, presidenta.
Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Don Ramón Vázquez, ten a palabra.
Señor conselleiro, a xente, a cidadanía, a xente da rúa está cansa de que a boten á rúa do seu traballo sen motivo. Hai moitísimos traballadores e traballadoras que este Nadal, antes de disfrutar dalgún día de vacacións, van recibir unha carta de despido por parte da súa empresa. E a xente está cansa de que responsables públicos cometan neglixencias, amparen neglixencias, encubran neglixencias e non suceda nada. Cando eu pido que se cese o responsable dos servizos complementarios do comedor escolar é porque hai motivos máis que sobrados para que se produza ese cese, e enumereillos claramente. Se vostedes se empeñan en cubrir a xestión deste señor será vostede quen teña que asumir esa responsabilidade, iso xa non é cuestión da miña vontade. A vantaxe que ten, iso si, a súa estratexia de repetición redundante de argumentos é que son tremendamente previsibles. Leva vostede dende que se iniciou esta crise dos cáterings cunha letanía constante de que se serven 50.000 menús diarios, 70.000 menús diarios nos comedores escolares; si, en todos, nos de xestión directa e nos de xestión indirecta con cátering, pero é que o problema foi nos de xestión indirecta, nas empresas de cátering; refírase a eles, non son 70.000, eu doulle o dato, complétollo: son 11.700 menús diarios os que se reparten en empresas de cátering, esa é a cifra, e en 2.100 deles –é dicir, 2.100 nenos– víronse afectados por este problema, en 21 centros; a vostede parécelle un problema menor, pois verá vostede, son o 18 % dos usuarios os que se viron afectados por esta crise, foi o 16 % dos centros que teñen servizos de cátering os que se viron afectados. Para vostede é un problema menor, para nós non, para nós non é un problema menor e para as familias tampouco –para as familias, dende logo, tampouco–. ¿Demagoxia? Di que dende AGE somos demagoxia; ben, tamén as empresas deben de ser demagogas, porque as empresas do sector veñen de exixirlle á Xunta de Galicia máis controis, as propias empresas –a Asociación de Empresas de Cátering– exíxenlle máis controis, as propias empresas pídenlle que se dea prioridade ás empresas galegas fronte as de fóra e que se empreguen produtos, alimentos locais; debe ser que as empresas son tremendamente demagogas –iso é o que garante a súa rendibilidade, a demagoxia–. Vostedes son mesmo nefastos para xestionar o seu propio modelo, que isto é o máis grave, porque vostedes cuestionan o noso modelo pero os resultados do seu modelo son o que eu lle dixen, iso si que é incrible. E, por outro lado, fíxese vostede, a solución que vostedes lle dan ao problema con dúas empresas que se manifestan absolutamente neglixentes –dando comida en mal estado ás familias– é outorgarlle o contrato a outra empresa, si: Serunion, que xa foi descuberta e incorreu en problemas do mesmo tipo. Esta é unha gran solución, é dicir, para vostedes os antecedentes non teñen ningún tipo de importancia á hora de facer unha adxudicación, non se estudan os expedientes, dá igual o que pasara con anterioridade. Vostedes, ademais, incorren noutro erro, dende o noso punto de vista, imperdoable: ¿como pode vostede equiparar os concellos e as ANPA á hora de asumir a xestión dos comedores escolares coa Xunta de Galicia?, ¿como pode vostede equiparar un concello cando asume unha competencia impropia –como é un servizo complementario educativo competencia da Xunta de Galicia, da Consellería de Educación–, e cando, precisamente, debido ás eivas da Xunta de Galicia, asume esa prestación de servizo vostede di que "como é que o fan a través de xestión indirecta"? ¿Pódeme explicar no seu seguinte turno como fai un concello para prestar ese servizo nunha modalidade de xestión directa?, ¿como a través de empregados públicos nunhas instalacións da Consellería de Educación pode prestar un servizo a través de xestión directa?, ¿pódeme vostede dicir como unha ANPA pode contratar persoal público e prestar nunhas instalacións propiedade e titularidade da Xunta un servizo de comedor a través da modalidade de xestión directa? ¿É iso posible?, ¿pode unha ANPA ser responsable de asumir a xestión que non aplica, que non emprega a Xunta de Galicia, e encima ser culpada de privatizar os comedores escolares? Dende logo, hai que oír cousas realmente incribles. Asuman vostedes responsabilidades, señor conselleiro; a xente, a cidadanía está cansa de que vostedes metan unha e outra vez a pata...
Remate, señor Vázquez, por favor.
...e non pase nada. E, se non asume vostede a responsabilidade de cesar os máximos e inmediatos responsables desta crise dos cáterings, terá que asumila vostede, señor conselleiro.
Grazas, señor Vázquez. Ten a palabra para pechar o debate o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez.
Bueno, señor Vázquez, realmente sorprendente. Os servizos de comedores –explicouno moi ben o señor Pombo na última intervención– [[Murmurios.]] teñen unha parte que é un servizo de complemento educativo –cando era no rural, cando había clases polas mañás e polas tardes– pero vostede debería saber –pero o que pasa é que demagoxicamente o oculta ou intenta dicir unha cousa porque, se non, realmente é malo que vostede non saiba isto–, é realmente malo que vostede non saiba que, nas áreas urbanas, a maior parte dos comedores xestionados por concellos teñen os comedores unha vocación de servizo de conciliación, co cal non é un servizo educativo, é un servizo de conciliación, [[Murmurios.]] co cal os concellos entran aí para xestionar ese ámbito, igual que o fan as ANPA; porque vostede saberá que, en moitos centros escolares, ao rematar a xornada escolar, os nenos comen nos comedores escolares xestionados polas ANPA e polos concellos pero despois van para a súa casa. Home, se iso non é intentar aquí confundirnos, señor Vázquez, pois, bueno, non sei que lle diga. Igual que vostede dixo ¿como pode facer unha ANPA un servizo directo? Pois, mire, pregunte en Ames, home, pregunte en Ames que lle está aí ao lado, pregunte en Ames como se pode facer que llo van demostrar moi ben. A inmensa maioría das ANPA fan servizos de cátering e algunhas non; e, se non, vaia vostede preguntar a Ames sen ningún tipo de problema. E, claro, con tanta demagoxia é que é difícil poder responderlle a tantas cousas que vostede dixo aquí. Vostede falou de que se está amparando a neglixencia; [[Murmurios.]] vamos, a unha Administración que lle rescinde unha concesión administrativa a unha empresa por unha prestación inadecuada dun servizo, ¡vostede chámalle neglixencia! Imos ter que ir ao dicionario buscar que quere dicir neglixencia, porque realmente, no noso idioma, no idioma da xente do común –como din vostedes–, neglixencia é unha cousa ben diferente, señor Vázquez: neglixencia non é actuar con responsabilidade como se actuou aquí, cando se detecta o erro actúase. Outra cuestión que demostra esa demagoxia que vostede está aquí alimentando: imos ver, señor Vázquez, eu xa dixen que nós estamos dando 72.000 menús ao día, en torno a 11.700 de xestión indirecta, e en torno a 60.000 e pico de xestión directa, e o risco alimentario –de habelo– é igual nun que noutro. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Non? ¿Seguro? É exactamente igual. E voulle dicir que vostede está lanzando un dato que tamén fala da súa demagoxia, e que é un erro creo que premeditado; vostede di que houbo vinte centros nos que houbo anomalías, non é certo: [[Murmurios.]] houbo dous centros na área metropolitana da Coruña e dous ou tres centros na zona do Salnés, o que pasa é que o contrato de servizo era de vinte pero onde houbo que actuar foi en cinco, co cal esa porcentaxe do 18 % non é certa; vostede é de letras como son eu de letras tamén, iso non lle é certo. É dicir, efectivamente, rescindíuselles a vinte centros pero só houbo anomalías detectadas en dous centros, na metropolitana da Coruña e en dous ou tres centros –non lembro agora mesmo– na zona do Salnés. Co cal, claro, con tanta demagoxia como vostede plantexa é difícil poder chegar e lanzar unha mensaxe clara. E eu repito a mensaxe que lle dixen antes: o noso servizo de comedor, o servizo da Xunta de Galicia, é un servizo magnífico; [[Murmurios.]] non creo que haxa ningunha comunidade autónoma que teña un servizo como o galego; a nivel económico suponlle un esforzo á sociedade galega enorme, suponlle un esforzo que, á vez que xera unha vía de conciliación familiar, é tamén un servizo complementario básico para a educación sobre todo no medio rural. [[Murmurios.]] E vostede fala aquí da cuestión económica. Mire, co noso sistema, o 80 % dos nenos non pagan nada; en Andalucía están moi orgullosos pagando o 55 %. [[O señor Ron Fernández pronuncia palabras que non se perciben.]] Bueno, hai que darlle con Andalucía, señor Ron, porque realmente algo haberá que dicirlles a vostedes. Que vostedes parece... [[Murmurios.]] Non, non, é que algo haberá que dicirlles a vostedes polo seguinte, [[Aplausos.]] porque vostedes chegan aquí e din calquera cousa, como se non tiveran pasado ou non tiveran socios, e realmente chegan así todos tranquilos e din calquera cousa. Pero, bueno, onde xestionan vostedes... aquí non xestionan porque os galegos non os queren, ao mellor no futuro si pero agora mesmo non; e, como non teñen experiencia de xestión, pois din calquera cuestión. Pero, en todo caso –insisto–, o 80 % dos usuarios galegos do comedor non pagan absolutamente nada –noutras comunidades autónomas é moito máis alta esa porcentaxe–; co cal, realmente, seguir mareando a perdiz neste asunto pois non o vemos moi razoable. O que si vemos que é importante dicir, señor Vázquez, é que neste servizo cando se ten detectado algunha anomalía tense actuado. E non se pode pasar..., non vou dicir "asunto menor" pero si dun asunto puntual onde nunca houbo risco para a saúde dos nenos –onde nunca houbo risco para a saúde dos nenos– porque funcionaron os controis –porque funcionaron os controis– e se intente facer unha causa xeral e se intente xerar un alarmismo. Eu entendo que vostedes no alarmismo nadan ben: gústalles alarmar, gústalles prexudicar, gústalles xerar unha especie de nebulosa onde funciona todo mal; e iso pois funciónalles ben a vostedes...
Vaia rematando, por favor.
...pero ese alarmismo, señor Vázquez, vostede sabe que é prexudicial e debería ser –insisto– máis responsable, porque estamos falando de cousas moi serias, estamos falando da alimentación dos nosos nenos, dos nosos fillos e, realmente, lanzar ese tipo de insidias absolutamente demagóxicas fanlles moito dano. Remato xa, señora presidenta, desexándolles un moi bo Nadal a todos os presentes [[Mumurios.]] e agardando que, no futuro, algúns deputados sexan máis razoables. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Intervención de despedida da Cámara por parte da señora presidenta.
Ben, simplemente, xa que o de hoxe é o último Pleno que presido, pois gustaríame, antes de levantar a sesión, dar as grazas, simplemente. Grazas, en primeiro lugar, a todas as deputadas e a todos os deputados dos distintos grupos parlamentarios –e compañeiras e compañeiros nesta novena lexislatura– por todo o traballo desenvolvido, de verdade; creo que converteron esta Cámara –e con datos contrastados– na primeira cámara, na cámara máis activa de todas as cámaras autonómicas, e iso é de xustiza recoñecelo. Eu quixera tamén dar as grazas aos distintos portavoces cos que coincidín ao longo destes anos pero quixera personalizalo nos portavoces actuais: neste momento, José Luis Méndez Romeu, do Grupo Socialista; Francisco Jorquera, do BNG; Chelo Martínez, do Grupo Mixto; e non está o señor Beiras, polo tanto, personalízoo na señora Yolanda Díaz; e no meu compañeiro Pedro Puy Fraga; pola súa colaboración a pesar das discrepancias nalgún momento. Quixera dar tamén unhas grazas moi especiais á Mesa do Parlamento, ás miñas compañeiras, aos meus compañeiros, ao letrado maior, porque creo que fixeron o traballo doado e, sobre todo, sempre dun xeito construtivo –o cal é moi de agradecer–. E non podía esquecer os medios de comunicación que seguen acotío o traballo que facemos nesta Cámara, o persoal que día a día nos apoia co seu traballo –sen o que non poderiamos facer todas as cousas que facemos aquí–. E, de verdade, remato dicindo que para min foi a maior honra poder presidir esta Cámara, ser a presidenta da primeira institución de Galicia. E eu creo que remata hoxe unha etapa moi importante na miña vida, remata unha etapa –e estou un pouco nerviosa–, [[Risos.]] remata unha etapa moi importante na que eu, de verdade, tratei de exercer o meu traballo co maior respecto pero sobre todo coa maior responsabilidade. Polo tanto, unha etapa que non esquecerei xamais –nin sequera, ademais, esquecerei a todos os que rematades comigo esta etapa–. Moitísimas grazas. [[Aplausos.]] Señor Méndez Romeu.
Moitas grazas, señora presidenta. Permítame que lle exprese, no nome do meu grupo, a satisfacción polo seu mandato, pola súa presidencia; sen dúbida, as súas virtudes persoais, a vontade de diálogo, a empatía, mesmo a proximidade afectiva e, sobre todo, a permanente vontade de buscar solucións aos problemas fixeron que os traballos parlamentarios se desenvolveran de xeito doado, creo que tamén de xeito eficaz. Neste oficio tendemos moito á sobreactuación e vostede sempre foi capaz de introducir a dose de serenidade necesaria para poder resolver os problemas. Este grupo deséxalle o mellor na súa nova andaina e, ao mesmo tempo, se me permite, tamén quero aproveitar para desexarlle o mesmo á señora Yolanda Díaz e Paula Prado, que nos abandonan; con elas tivemos coincidencias, desavinzas, pero sempre tentando evitar as afeccións persoais e buscando, sobre todo, a confrontación de ideas –que é para o que os cidadáns nos trouxeron aquí–. E finalmente súmome ao que escoitamos esta tarde. E non sei como serán no futuro o xénero dos reis pero, en todo caso, si que este grupo aproveita este momento para expresar a todas as súas señorías os mellores desexos para o vindeiro ano.
Señor Jorquera.
Si, señora presidenta. En primeiro lugar, quero expresar un sentimento persoal: cando vostede dixo que estaba nerviosa teña a seguridade de que acredito totalmente que é certo, porque –se me permiten que conte unha anécdota– na miña última intervención no Congreso dos Deputados antes de dimitir, pois media hora antes de intervir tiven que ir rapidisimamente aos servizos médicos da Cámara porque tiña unha afonía repentina; e non é porque sexa fumador, [[Risos.]] non era por razón doutro tipo, era polo nervioso que estaba porque ía ser a miña derradeira intervención no Congreso para despedirme da Cámara. Polo tanto, vivino en carne propia e acredito en que é total e absolutamente certo. Vostede fixo referencia ás discrepancias, non teño porque lembrar que o BNG ten manifestado discrepancias, nalgún momento, con respecto a como vostede conducía os plenos e a algúns conflitos que tivemos nesta Cámara, pero creo que iso nunca evitou que tivésemos unha relación de respecto e unha boa relación persoal. E creo que en política sempre é moi importante non confundir planos e non confundir as discrepancias políticas lexítimas coa falta de respecto e de consideración no persoal. Polo tanto, en nome do Grupo Parlamentar do Bloque Nacionalista Galego, deséxolle tamén o mellor, como llelo desexo aos deputados e deputadas que deixan esta Cámara para asumir novas funcións. Aproveito tamén a ocasión..., eu non son crente –no BNG hai diversidade de crenzas pero eu, en particular, non son crente– e entón, en vez de dicir bo Nadal, aproveito a ocasión para desexarlles boas festas a todos os deputados e deputadas e, sobre todo, desexar un bo ano novo a todos os galegos e galegas. Moitas grazas e deséxolle o mellor, sinceramente.
Yolanda Díaz.
Bueno, a verdade é que case me sinto estraña, Pilar –se me permites nesta ocasión–, porque estou case nun dobre papel que, sinceramente, non tiña previsto na miña vida persoal nin sequera política; polo tanto, síntome rara. En primeiro lugar, si que quero, en nome do Grupo da Alternativa Galega de Esquerda, por suposto, desexarche o mellor en termos persoais –e mesmo tamén políticos– e agradecerche un traballo que sei que ás veces foi difícil, ás veces fuches un pouco inxusta –inxusta con Juan Fajardo, [[Risos.]] inxusta especialmente [[Risos.]] con Juan Fajardo e con outros deputados e deputadas– pero creo que sempre primou a cordialidade fóra deste hemiciclo. [[Murmurios.]] Polo tanto, pola parte da Alternativa Galega de Esquerda, sen lugar a dúbidas, desexarche o mellor. [[Murmurios.]] E, se me permiten, síntome rara porque estou certa de que Pilar e mais eu seguro que imos coincidir no Congreso e espero que nos sigamos vendo. Ao resto de deputados e deputadas, como me despido non para irme senón para abandonar este hemiciclo, tamén agradecerlles a oportunidade que me teñen dado –sobre todo os galegos e as galegas por representalos–, a oportunidade de ter traballado con todos vós e con todas vós, con todo o Hemiciclo. Son unha muller dura, ás veces, pero creo que fixemos neste grupo o traballo que tiñamos que facer. E nada máis, moitas grazas. E a min tamén, aínda que non son crente, me gustan os Reis Magos e si que, en nome do noso grupo, quero desexarlles moi boas festas.
Grazas, señora Díaz. Señora Martínez.
Bueno, fin de ano e fin para tres persoas deste Parlamento, desta etapa. Eu quero felicitalas, desexarlles moita sorte no persoal ás tres, no político teño que dicir que menos ao PP que aos demais, pero sorte persoal en todo caso para os tres. Agradecerche, Pilar, o papel; sei que foron –e eu son consciente de cando se creou o Grupo Mixto– momentos bastante difíciles, creo que conseguiches levalos... Pois aquí estamos sen máis conflito e espero que a persoa que te substitúa sexa capaz de levalo tamén coa mesma capacidade de diálogo. Moitas grazas e felicidades ás tres.
Grazas.
Si, señora presidenta. Eu tamén quero –no nome do Grupo Parlamentario Popular– ter, en primeiro lugar, unhas palabras de agradecemento. Como vostede ben expresou hai un momento, estas dúas últimas lexislaturas son –tanto comparando coas lexislaturas anteriores como co resto das cámaras autonómicas e mesmo co Congreso e o Senado–..., certamente tivo un pulo enorme no traballo. Outra cousa é que son os de fóra os que teñen que xulgar a calidade pero, desde logo, en cantidade de horas, de iniciativas, etc., é certo que baixo a presidencia de Pilar Rojo houbo un claro impulso para esta casa; ela dixo, cando tomou posesión, que quería facer unha casa de debates e de palabras e, certamente, escoitáronse moitas palabras e houbo moitos debates durante este mandato. En segundo lugar, tamén quero facer un recoñecemento porque, durante a presidencia de Pilar Rojo, esta Cámara acometeu dúas reformas do Regulamento; iso é importante porque permitiron racionalizar o traballo da Cámara, e tamén o menciono expresamente porque a min me consta –xa pola relación máis de proximidade, de pertenza ao mesmo grupo político– que ela foi decisiva no impulso dunha reforma –que ela, especialmente, considera importante– que é a que permite o voto das mulleres en situación de embarazo ou de adopción, etc; e tamén porque fixo un labor importante na lexitimación social desta Cámara en decisións complexas –como foron, por exemplo, as das retribucións e os medios económicos desta Cámara–. Eu tamén quero –e xa remato– deixar constancia dunha cuestión, que foi unha presenza respectuosa co traballo dos grupos, co traballo dos portavoces. A señora presidenta e mais eu compartimos lecturas, ás veces, e foi ela a que me chamou a atención sobre un libriño dun filósofo alemán –profesor de filosofía na Universidade de Berlín–, que ten escrito libros interesantes, é coñecido porque critica a evolución da política cara á unha psico-política dixitalizada; eu, nese libro, vin unha cita que quero recordar, que é: "o respecto constitúe a peza fundamental para o público; onde desaparece o respecto decae o público, a decadencia do público e a crecente falla de respecto condiciónanse mutuamente". E por iso, presidenta, eu quero agradecerlle que fose tan respectuosa cos grupos da Cámara e, co mesmo respecto que tivo con nós, desexarlle o mellor na nova etapa que agora se lle abre. Grazas.
Xa non sei se marchar, pero boas festas. Esgotada a orde do día, levántase a sesión. Moitas grazas.