Reiniciamos a sesión co punto 6, que é o correspondente a preguntas para resposta oral do presidente da Xunta de Galicia. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. José Luis Méndez Romeu, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a valoración da situación social de Galicia
Ten a palabra, para formular a súa pregunta, don José Luis Méndez Romeu.
Señor presidente, celebro velo recuperado. O domingo á noite tiña vostede un aspecto desencaixado; probablemente era a conmoción. Mire, antes de entrar en materia e sen que sirva de precedente, con carácter excepcional ofrézolle un pacto –que non saia desta sala–: hoxe non falamos de Andalucía nin de Vigo; é razoable. Señor presidente, o domingo pasado os cidadáns a vostede mostráronlle a porta de saída. Foi un voto masivo en todos os lugares, foi un voto uniforme en todas as institucións e foi un voto contundente, inapelable. Ata agora vostedes estaban gobernando con maioría absoluta no Estado, na meirande parte das comunidades autónomas e en moitísimos concellos. Non quixeron escoitar o que viña sendo a evidencia dende hai moito tempo, que se estaba vendo nas innumerables protestas que levamos vivindo dende hai anos, que é a protesta contra unha política que os cidadáns entenden como nefasta. Estes días o presidente Rajoy estivo dando datos de emprego. Si, señor, son certos, pero hai que falar das condicións nas que se están producindo eses empregos. Resúmolle: menos persoas traballando que nunca, máis precariedade no emprego, máis rotación –de aí vén ese elevado número de contratos– e menos salario. O traballo indefinido pasou á historia. En empregos indefinidos estamos nos peores lugares de Europa, con Grecia, Portugal e Polonia. Mesmo a OIT acaba de denunciar o escándalo dos falsos autónomos; un escándalo que probablemente non é fraude en termos xurídicos pero que, dende logo, é fraude laboral, como está acontecendo agora, que a xente –sobre todo a xente nova– está sendo contratada por un número de horas e facendo un número real moito maior en condicións laborais nas que non hai ningunha garantía. En Galicia os datos son peores e acreditan que vostede foi un mal xestor, que empeorou a situación do país e que, dende logo, deixa unha herdanza pésima. Dixo vostede –cítolle textualmente– cando chegou ao Goberno nesta lexislatura: "Galicia liderará a recuperación económica e a mellora social". Hoxe, comparando Galicia con España e as demais comunidades, vemos que estamos entre as peores posicións. ¿Incremento da economía no 2014? Peor. ¿Proxeccións para o 2015? Peor. ¿Emprego no 2014? A sexta parte de España; con vostede, 180.000 ocupados menos. ¿Asalariados galegos? Traballan menos horas, teñen menos salario, e por riba hoxe coñecemos de novo os datos escandalosos de pobreza. Á vista disto, señor presidente, a pregunta é moi sinxela: ¿ten previsto, logo do que pasou o domingo, mudar as súas políticas?
Moitas grazas, señor Méndez Romeu. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Moitas grazas, señora presidenta. Señoría, véxoo encantado cos resultados do Partido Socialista en Galicia. Pois se vostede está encantado cos resultados do Partido Socialista en Galicia poderá vostede entender que cando este partido que represento nada máis e nada menos que o supera en máis de nove puntos de porcentaxe de voto e que este partido que represento en Galicia supera o conxunto do partido do que formo parte en España en dez puntos de porcentaxe de voto –vostedes celebran ao fin e ao cabo nove puntos menos en porcentaxe de voto que o Partido Popular de Galicia–, comprenderá que, se seguen vostedes así, cada vez aos galegos a opinión do Partido Socialista Obreiro Español sobre as eleccións lles importará menos. A min si que me importa a opinión da xente, e por iso, a pesar de gañar as eleccións, seguiremos escoitando a xente para seguir gañando as eleccións e, se é posible, cunhas maiorías máis amplas das que temos hoxe. [[Aplausos.]] Pero, señoría, se se mofa duns votantes maioritarios ao Partido Popular e se mofa do Partido Popular, que consegue o 65 % das alcaldías galegas, o 65 % das alcaldías con máis votos que o resto, máis a súa situación –e vostede é da circunscrición electoral da Coruña–, pois alá vostede, señoría. Pero dáme a sensación de que vostede segue un manual, e o manual do que trata é de non abrir problemas internos no Partido Socialista en Galicia. Prosigan vostedes con esas vitorias, de vitoria en vitoria ata o fracaso final. Señoría, eu veño falar aquí –porque os galegos así o consideran, dado que vostede representa aínda unha parte dos mesmos–, da situación social de Galicia, e con moito gusto. Hoxe, como vostede sabe, temos 25.000 parados menos que hai un ano, e temos 20.000 persoas máis afiliadas á Seguridade Social que hai un ano. E a pesar de seguir existindo os problemas evidentes como consecuencia da profunda crise económica que estamos remontando, sabe vostede que o signo da economía en Galicia está mudando dende todos os indicadores negativos cando chegamos ao Goberno aos indicadores positivos de agora mesmo. E sabe vostede tamén que unha das razóns polas que a situación social en Galicia é mellor que no resto de España é porque melloramos a xestión dos servizos públicos. E si é certo, señoría, porque incrementamos a atención á dependencia, porque incrementamos as partidas de inclusión social, e nada máis e nada menos porque fomos quen de crear un 75 % máis de prazas de servizos sociais que cando vostedes, en época de bonanza económica, gobernaban. E de feito, señoría, hoxe –probablemente por iso non quere falar diso– coñecemos...
Vaia rematando, presidente.
...cales son os datos da poboación en risco de pobreza en España, e os datos de poboación en risco de pobreza en España sitúannos na cuarta comunidade autónoma con mellor dato de España. Señoría, non fai falta que fale de Andalucía, simplemente mire as estatísticas. Moitas grazas, señoría.
Grazas. Réplica do señor Méndez Romeu.
Señor presidente, se vostede quere perseverar no erro, non será este humilde deputado quen o disuada. Se non están mal feitas as contas, paréceme que a partir do 13 de xuño vostedes van gobernar nunha parte minoritaria da poboación local; pero, en todo caso, iso é a vontade dos cidadáns. Por certo, as crónicas apúntano unha vez máis a vostede como un dos posibles Brutos que vai apuñalar o César Rajoy. Comprendo que teña interese en fuxir desta realidade. [[Aplausos.]] Señor Feijóo, vostedes destrozaron literalmente as expectativas de xeracións enteiras de xente nova en Galicia. Negáronlles o seu futuro e dixéronlles que tiñan que emigrar ou resignarse a non ter autonomía mínima, que é a que se consegue co traballo e cun salario digno. Esa é a realidade do seu goberno: xeracións enteiras estragadas. Hoxe temos aínda 95.000 fogares con todos os membros en paro, e a resposta de vostede, obxectiva, que está aí nos datos do orzamento, é: menos gasto social, menos gasto sanitario. Con vostede, o endebedamento máximo histórico, o investimento mínimo histórico. ¿Sabe cal é a súa herdanza? Desigualdade, endebedamento, empobrecemento e xeracións novas marxinadas. En seis anos non ten resultados efectivos, é un fracaso político abrumador. Vostede dirame: non é así. Claro, para unha minoría deste país, para ese 10 % que encabeza os ingresos, a situación con vostedes é óptima, teñen máis beneficios que antes e están pagando peores salarios que nunca. E voltamos, nas relacións laborais, á lei da selva e por riba hai un exército de parados dispostos a rebaixar cada día máis a súa forza de traballo. Iso si que é unha política para a minoría. Con vostedes a minoría cada vez é máis rica e a maioría cada vez está en peores condicións. Señor Feijóo, onte o presidente Rajoy dixo solemnemente...
Vaia rematando, por favor.
...que non trocaría as súas políticas. ¿Secunda vostede esa afirmación ou vai escoitar a voz dos cidadáns e facer un cambio radical na política que segue a Xunta?
Ten a palabra o presidente da Xunta.
Agradézolle, señoría, a súa humilde intervención. [[Risos.]] Señoría, fala vostede de apuñalar, ¿a quen? ¿Como tratou vostede o seu presidente? [[Risos.]] [[Murmurios.]] Señoría, o presidente Fraga tivo o trato correspondente... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] dun presidente que gaña as eleccións. Señoría, leva vostede de voceiro cos tres secretarios xerais do Partido Socialista; comprenderá vostede que, como din aquí nas bancadas, por algo será. [[Murmurios.]] Mire, señoría, a miña lealdade non é necesario comprobala todos os días, a miña lealdade é unha forma de traballar dende que me levanto ata que me acosto. [[Aplausos.]] Señoría, comprendo que vostedes non escoitaron a mensaxe da xente, nós si. Nós gañamos as eleccións e escoitamos a mensaxe da xente. A min a xente é o único que me importa. [[Murmurios.]] A opinión dun Partido Socialista que xa é terceira forza na maioría das cidades galegas comprenderá vostede que ese non é o meu reflexo. A alternativa en Galicia para gobernar segue sendo o Partido Popular, non hai outra alternativa, e vostede sábeo, [[Murmurios.]] ou debería sabelo. E como teño moito respecto pola xente, a mesma xente que decidiu que hoxe estea gobernando –e aínda nos queda un terzo de lexislatura–, imos seguir facéndoo con ese mesmo respecto pola verdade e polos votos, señoría. Agora ben, se algunha vez o Partido Socialista Obreiro Español gañara as eleccións en Galicia, os galegos deberían de preocuparse. Porque se vostedes non gañaron nunca e agora volven confundir entre gañar e gobernar iso é un problema de rexeneración política que teñen pendente. [[Murmurios.]] E mentres non asuman que gobernar debería ser igual a gañar e gañar igual a gobernar, como é natural, vostedes teñen unha forma distinta de entender a vida política; por iso os galegos nunca lles deron ningunha maioría neste Parlamento desde a súa constitución. [[Aplausos.]] Señorías, incrementamos a atención á dependencia no dobre, a pesar da situación económica; somos a segunda comunidade autónoma de España con maior porcentaxe de servizos recoñecidos na dependencia; triplicamos a axuda no fogar; creamos 7.800 prazas públicas de servizos sociais, un 76 % máis que cando vostedes gobernaban; a Risga en Galicia a está cobrando o 50 % máis que cando vostedes gobernaban, [[Murmurios.]] e estamos contratando a xente da Risga...,
Señora Gallego...
...toda a que solicitan os concellos. E por iso, señoría, cando saen as estatísticas –hoxe toda a prensa dáse conta, por iso vostede fala doutra cousa–...,
Vaia rematando, presidente.
...os últimos datos publicados polo INE sobre a enquisa de condicións de vida, vemos que Galicia é a cuarta comunidade autónoma co índice de pobreza máis baixo de España, o 15,4 %. Cando vostedes gobernaban...
Remate, presidente.
...o índice de pobreza de Galicia era do 20,6 %, agora é do 15,4 %. [[Murmurios.]] Señoría, estes son os resultados, a pesar da crise económica, duns servizos sociais e dun compromiso social do Partido Popular con Galicia.
Moitas grazas, presidente.
Moitas grazas. [[Aplausos.]] Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre a valoración da cidadanía galega en relación coa xestión da Xunta de Galicia
Ten a palabra, para formular a súa pregunta, o señor Jorquera Caselas.
Grazas, señora presidenta. Señor Feijóo, vostede acaba de falar agora de rexeneración democrática, e fixo alusión tamén na súa intervención a Manuel Fraga Iribarne. Mire, verá que presidindo os nosos escanos está o lema "non ao recorte á democracia, non nos calarán". Preside ese lema os nosos escanos porque dende os tempos de Manuel Fraga Iribarne este é o segundo pleno no que se dá a circunstancia total e absolutamente anómala de que non todos os grupos parlamentares poden formular pregunta ao presidente; refírome aos grupos parlamentares constituídos neste Parlamento ao inicio de lexislatura froito do resultado saído das urnas. E isto é o resultado dun cambio das normas total e absolutamente antidemocrático que pretende blindar nesta Cámara un bipartidismo que non se axusta á composición desta Cámara, que non existe na nosa sociedade e que motivou que o Bloque Nacionalista Galego presentase incluso recurso ante o Tribunal Constitucional. Mire, señor Feijóo, non o fixemos simplemente para defender o noso dereito a formular preguntas en todas as sesións de control, non o fixemos simplemente para poder ter máis iniciativas como grupo parlamentar, fixémolo para defender o dereito de todos os deputados, o dereito de todos os grupos parlamentares, o dereito de todos os cidadáns, porque o que está pasando neste Parlamento non é alleo ao proceso de recorte dos dereitos que padece o conxunto da sociedade. E recortando o dereito dos deputados, recortando o dereito dos grupos parlamentares, estase conculcando o dereito dos seus representados, o dereito a que nesta Cámara, con normalidade, se poidan trasladar todos os problemas e todas as demandas da sociedade. Por iso, señor Feijóo, anticípolle unha cousa: hoxe vou aforrarlle que vostede fale do Bipartito, que vostede evoque os tempos nos que eu presuntamente até era ministro de Industria en Madrid, porque, en sinal de protesta pola situación que se vai dar por segunda vez neste pleno, comunícolle, señora presidenta, que retiramos a pregunta que tiñamos formulada ao señor Feijóo. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Jorquera. Polo tanto, non agarda vostede ningún tipo de resposta. Presidente, ¿vostede quere respostar?
Moitas grazas, señoría. Señor Jorquera, con toda amabilidade, entendo que retire vostede a pregunta, pero si que me gustaría, dado que vostede me dá a oportunidade, facer algún comentario ao respecto. Dime vostede que noutros tempos había moitas máis preguntas ao presidente. Como vostede recordará..., [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] bueno, que había máis preguntas. Señoría, o que dixo vostede está na acta e, en consecuencia, permítame que reitere a acta do que acaba de dicir. Digo que inicialmente vostede se queixa de que había poucas preguntas ao presidente. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Se me deixan contestar...
¡Silencio, por favor!
Comprendo que retiren a pregunta, pero eu non retirei a resposta. [[Risos.]] [[Aplausos.]] E, en consecuencia, vou respostar, señorías. Digo que inicialmente neste Parlamento non se podía preguntar ao presidente, posteriormente empezou a preguntarse un pleno ao mes, posteriormente chegou o Bipartito e no Bipartito había dúas preguntas do Goberno ao presidente e unha da oposición [[Aplausos.]] –dúas preguntas do Goberno e unha da oposición–, cunha diferenza esencial, que a oposición eramos a maioría de Galicia –era a maioría absoluta do Parlamento menos un escano–, e agora, señoría, [[Murmurios.]] hai, como mínimo, tres preguntas da oposición ao presidente. Iso quere dicir que o actual presidente da Xunta é o presidente que máis preguntas orais contestou na historia da Comunidade Autónoma de Galicia. [[Aplausos.]] Agora ben, señoría, como eu non quero que en ningún caso os galegos queden sen a pregunta intelixente do BNG, a pregunta do BNG consiste en como valora que seis... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] de cada dez galegos valoren negativamente a xestión da Xunta de Galicia. Con cordialidade... Señoría, os galegos acaban de valorar a política en xeral o pasado domingo. Si lle digo que na enquisa á que vostede se refire tamén hai algúns datos sorprendentes. O primeiro que di esa enquisa é que o universo soamente son 10 concellos en Galicia. O resto dos concellos non son sometidos a votación nin a opinión. Pero esa empresa di algo que para os nacionalistas debería ter algún interese –por certo, coincide coa do CIS, iso é certo–, que 8 de cada 10 galegos nos sentimos tan españois como galegos e que só 2 de cada 10 se senten máis galegos que españois. Nesa mesma enquisa, no ano 2011, a valoración da Xunta é que o 50 % dos galegos aprobaban e o 50 % non. Pois mire, señoría, no ano 2012, un ano despois, o Partido Popular de Galicia aumentou os seus escanos e a súa maioría absoluta. Polo tanto, señoría, sobre enquisas, despois do que escoitamos na campaña electoral, hai moitas opinións. Imos aos datos, señoría.
Remate, presidente, por favor.
Son o presidente da Xunta que teño a honra de contestar máis veces á oposición democrática en Galicia. Moitas grazas, señoría.
Señor Jorquera, renunciou á pregunta... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Pero déixenme falar, por favor. A súa pregunta está feita... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, non caben alusións nos que interveñen... Non, non, non, señor Jorquera. Non, señor Jorquera, non caben alusións, e vostede sábeo. A súa pregunta está feita por escrito. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdón, ¿déixame falar? Se me deixan falar... Tamén os dos Grupo Popular, por favor. A súa pregunta está feita por escrito. Vostede ten o dereito a renunciar a facela publicamente, e o presidente responde a unha pregunta que vostede formulou neste pleno por escrito. Vostede dixo aquí –e escoitouno todo o mundo– que renunciaba á súa pregunta. O que non caben agora son alusións. [[O señor Jorquera Caselas pronuncia palabras que non se perciben.]] Non ten a palabra, señor Jorquera, non ten a palabra... [[O señor Jorquera Caselas pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor... Non, non, señor Jorquera, sente, por favor, non quero ter que chamalo á orde. [[O señor Jorquera Caselas pronuncia palabras que non se perciben.]] Sente, señor Jorquera. [[O señor Jorquera Caselas pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Jorquera, sente, que non quero ter que chamalo á orde. [[O señor Jorquera Caselas pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Jorquera, ten unha chamada á orde e sente, por favor. [[Aplausos.]] Continuamos. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de Dª María Consuelo Martínez García, do G.P. Mixto, sobre a disposición pola Xunta de Galicia dun plan industrial de investimentos e políticas sociais
Para formular a súa pregunta ten a palabra a señora Martínez García.
Grazas, presidenta. Bo día a todos e a todas. Bo día, presidente. A soberbia que acabamos de ver agora é o que levou aos resultados electorais que teñen vostedes, entre outras cousas; ese gran éxito que vostedes pretenden vender, pero que nos dá igual a todos e a todas as galegas porque todos e todas sabemos que o gran perdedor destas eleccións foi o Partido Popular. Acabouse, pois, a propaganda, acabouse a manipulación, acabouse o control dos medios de comunicación. Chegou o fin das políticas antisociais e austericidas do Partido Popular; políticas que levaron a unha gran desigualdade social e a un grave empobrecemento da clase traballadora, da xente do común; políticas que podemos resumir nunha fiscalidade regresiva que beneficia a quen máis riqueza posúe. Unha reforma laboral que deixou un regueiro de despedimentos, peches de pemes, desaparición da industria galega, millonarios beneficios paras as grandes empresas e fortunas e miseria para o traballador. Segundo datos da EPA, no ano 2007 en Galiza, a diferenza da media dos tres tramos peor remunerados e dos tres mellor pagados, era de 1.961 euros. No ano 2013, esa diferenza chegou a 2.458 euros. É dicir, durante a crise a brecha salarial entre os que máis ganan e os que menos medrou un 25 % en Galiza; a pobreza laboral estase instalando entre as persoas asalariadas a tempo parcial e con contrato temporal; unha regresiva lei educativa, a LOMCE, que o seu goberno e vostede mesmo aplaudiron e aplicaron con dilixencia en contra dos intereses do pobo galego, porque invade competencias do Goberno galego, ten un marcado carácter clasista, abandona o alumnado con necesidades especiais e condena a lingua á súa práctica desaparición do ensino; a privatización dos servizos públicos, incluída a sanidade pública, condenaba a cidade de Vigo á sanidade privada ou privatizada e debuxaba un mapa sanitario de gran desequilibro territorial; o atraco feito aos traballadores públicos e a sobreexplotación que están padecendo como consecuencia leva á deterioración dos servizos públicos; o abandono da nosa frota en beneficio de intereses foráneos; o empobrecemento consentido do noso sector gandeiro, abandonado á súa sorte na loita contra os abusos das grandes empresas lácteas; a emigración da nosa mocidade en busca dun posto de traballo que Galiza non lle ofrece como consecuencia das súas políticas de emprego baseadas en leis propaganda e na precariedade laboral; altas taxas de desemprego e un aumento das persoas desempregadas de longa duración que xa non perciben prestacións; e, como consecuencia das súas políticas galeguicidas, Galiza está a converterse nun deserto humano. Señor presidente, agora que estamos entre campañas e pode aproveitar para baixar un pouco o nivel propagandístico e ante o pésimo resultado electoral do Partido Popular en todo o Estado en Galiza...
Remate, por favor.
...–remato–, ¿pensa vostede cambiar a súa política económica e social?, ¿que lle ten que dicir o presidente do Goberno ao pobo galego ante o impecable recado que lle acaba de enviar dende as urnas?
Moitas grazas, señora Martínez. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Moitas grazas, señora presidenta. Señoría, pregúntame vostede polo Plan industrial de investimentos, polas políticas sociais, pola fixación da poboación e polo investimento en I+D+i. Esa é a formulación da súa pregunta. En consecuencia, comprenderá vostede que en seis minutos contestar cal é o Plan industrial de Galicia, o modelo de I+D+i, o Plan para o emprego, o Plan demográfico e un plan social requiriría, cando menos, un pouco máis de tempo, se é posible. En todo caso, señoría, si me gustaría contestar, na medida do posible, as cuestións ás que vostede se refire. Mire, señoría, se vostede me pregunta se a economía galega no ano 2014 medrou como nos gustaría, a resposta é que non; medrou menos do que nos gustaría. Agora ben, ese incremento da economía si foi capaz de que hoxe en Galicia haxa 25.000 persoas apuntadas nas listas do paro e 20.000 persoas máis afiliadas á Seguridade Social. Entendo, señoría, que iso non merece ningunha discusión, porque son datos obxectivos. Fálame vostede do Plan industrial. Sabe que o Plan industria 4.0 foi un percorrido no Parlamento e no Comité de Competitividade de Galicia –onde están, por certo, os sindicatos maioritarios e a patronal–, e o Consello da Xunta aprobouno hai unhas semanas, despois de aceptar practicamente as emendas e de acordalo nese seo do Comité de Competitividade. O obxectivo é pasar do 13,5 % do peso do PIB da industria ao 20 % no ano 2020. O presuposto para isto, desde o punto de vista económico, son 600 millóns de euros. Algúns resultados de que estamos enfocando o Plan de industria 4.0 –por certo, a única comunidade, xunto co País Vasco, que plantexou ese plan–, permítame, son en cinco sectores. O primeiro deles, automoción. Sabe vostede que PSA- Peugeot-Citröen está investindo en Galicia 600 millóns de euros e sabe vostede que temos un contrato para os próximos dez anos para unha fabricación de máis de 2 millóns de vehículos. E este ano estamos xa facendo unha produción que supera os 400.000 vehículos diarios. No sector naval, a pesar das dificultades, hoxe hai 1.400 millóns de euros en contratos, tanto nos estaleiros públicos como nos estaleiros privados. Abofé que haberá máis nos próximos meses. No sector agroalimentario sabe vostede que a primeira industria agrolimentaria de Galicia, que é Coren, xunto coa Consellería de Economía, estamos executando un contrato de 24 millóns de euros para seguir innovando e sacando produtos de valor engadido para mellorar a produtividade da nosa industria agroalimentaria. No sector da acuicultura, Cervo, a Mariña lucense, converterase nun dos lugares de maior produción acuícola de España; de feito, xa está comprometida unha nova planta acuícola para a cría do linguado, o que supón un investimento de 24 millóns de euros e postos de traballo de 76...
Vaia rematando, presidente.
...segundo a empresa. E, por último, señoría, no sector aeronáutico, temos dúas excelentes noticias: un investimento de 26 millóns de euros dunha empresa punteira na área de Vigo, a empresa Delta, e tamén o compromiso do Goberno de Galicia xunto co Goberno de España de, nada máis e nada menos, converter o aeródromo de Rozas nun centro de investigación, nun centro tecnolóxico e nun centro industrial de avións non tripulados.
Moitas grazas, señor presidente.
Señoría, creo que non valora suficientemente a capacidade de Galicia. Moitísimas grazas.
Réplica da señora Martínez García.
Señor presidente, eu valoro todo o potencial de Galiza, sei que vivo nun país riquísimo; o que non teño claro é se o Partido Popular é quen de sacar ese potencial e de aproveitalo, porque parece que só aproveita para destruílo. Non era tan complicada a pregunta, realmente todo se basea nun plan industrial e de creación de emprego. É o único que pode salvar a nosa demografía, o único que pode recuperar xustiza social e o único que pode volver traer a nosa mocidade ao país. O problema é que vostede só se para na propaganda "industria 4.0" nun país de microempresas, onde a maioría das empresas non chegan a seis traballadores. ¿En que país está pensando vostede cando vén aquí contar esas cousas? Vostede vive da propaganda, da pura propaganda, e o resultado das urnas é ese. A xente non o entende porque mira que o seu discurso e a realidade van por camiños totalmente distintos, diverxen totalmente. Fala de 25.000 persoas menos no paro, ¿pero realmente vostede cre que pode escapar do debate sobre a calidade da creación de emprego que se está creando, emprego precario, con salarios de miseria, a tempo parcial, que non chegan nin para cubrir as necesidades básicas das familias? ¡E vostede vén aquí presumir de 25.000 parados menos! ¿Por que non nos conta cantos galegos e galegas emigraron? ¿Por que non fala dos problemas e vén aquí contarnos nada máis que milongas? Fala da automoción e de Citroën, vostede, que aplaudiu a dobre escala salarial de Citroën e a máxima flexibilidade que están padecendo os traballadores e traballadoras de Citroën; un sector da automoción onde os accidentes laborais, sobre todo na man, do túnel carpiano, están á orde do día, deixando os rapaces e rapazas novos cunha inutilidade total. ¿Pero de que país está falando vostede? Fala vostede do naval. ¿Pero vostede foi por Ferrol? ¿Sabe o que está pasando no naval?...
Remate, por favor.
Señor Feijóo, sexa serio por favor, señor presidente, e contéstelle a este país se de aquí a que vostede deixe de ser presidente o ano que vén ten ou pensa facer algo para recuperar a riqueza deste país.
Moitas grazas, señora Martínez. Réplica do presidente da Xunta.
Moitas grazas, señora presidenta. A denominación de 4.0, señoría, é unha normativa europea. Supoño que aínda que vostede non estea de acordo coa Unión Europea, nós si e, en consecuencia, teremos a lexitimidade para utilizala. Pero se non lle gusta a Industria 4.0 probablemente debería vostede de rexer os destinos de Europa. [[A señora Martínez García pronuncia palabras que non se perciben.]] Señoría, sobre Citroën, vostede non está de acordo coa industria da automoción e coas súas condicións. Bueno, esa é a súa opinión, como é natural, pero nós cremos que 40.000 persoas que traballan nesa industria ben merecen un apoio do Goberno. As relacións laborais dentro da industria, señoría, seguro que son cuestións sindicais, pero creo que se neste momento non conseguiramos ese contrato para os próximos dez anos vostede agora non me falaría da condición laboral e da discusión dos sindicatos minoritarios de PSA-Peugeot-Citroën, que están aprobados polos sindicatos maioritarios, como vostede debería saber. A min preocúpanme as 40.000 familias, e, a partir de ter traballo, mellorar as súas condicións de traballo. Por iso, señorías, imos seguir cun plan industrial, efectivamente. E sabemos que nas industrias galegas a clave son as pequenas e as medianas, sabémolo perfectamente. Por iso queremos seguir apostando polas pequenas e polas medianas. E por iso estamos, xunto cos centros de innovación en Galicia, traballando e nada máis e nada menos que mobilizando 50 millóns de euros para facer 11 novas unidades mixtas entre as universidades galegas, as empresas galegas e os centros de innovación galegos, o que supón nos dous últimos anos 70 millóns de euros de investimento e máis de 270 novos postos de traballo de alta cualificación en Galicia. Señoría, vostede fálame da demografía, sorpréndeme, porque sabe que este goberno é o primeiro que trouxo un plan demográfico a Galicia, o primeiro; [[Murmurios.]] e sabe vostede que en Galicia as deducións fiscais por segundo e terceiro fillo son as máis altas de España; e sabe que o incremento das prazas públicas de garderías son nada máis e nada menos que un 70 % máis das que tiñamos en bonanza económica; e sabe vostede, señoría, que nunca houbo tantos permisos de paternidade e de flexibilidade horaria como a lexislación actualmente protexe. Señoría, fálame vostede da demografía e sabe vostede –debería de sabelo– que dende o ano 1980 empezamos unha curva de baixada de nacementos cada ano, dende 1980 ata agora. E en 1980 non creo que a responsabilidade fose deste goberno. Eu si lle aseguro que me preocupa ese asunto, e paréceme ben que as esquerdas, incluídas as rupturistas, empecen a estar preocupadas por ese asunto. Preocúpame tamén a emigración, señoría, e por iso a taxa de emigración dos xóvenes galegos, entre 24 e 35 anos, é unha das máis baixas de España. Non é que teñamos menos xóvenes...,
Vaia rematando, presidente.
...non fagamos trampas ao solitario; [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] dentro das que temos é unha das máis baixas de España. E por iso, señoría, hoxe temos máis de 400 investigadores no Sistema universitario de Galicia e por iso hoxe, a pesar da recesión económica, temos practicamente o mesmo número de profesores docentes que tiñamos en bonanza económica.
Remate, presidente.
E por iso, señoría, eu vou seguir traballando por Galicia, pero a Galicia de verdade, a Galicia real, a Galicia da maioría. A república galega, señoría...
Moitas grazas, presidente.
...de momento non está constituída. Esa é a súa Galicia.
Moitas grazas.
A Galicia constitucional e estatutaria esa é a nosa Galicia, pola que traballamos todos os días. Moitas grazas, señoría.
Moitas grazas, presidente. Continuamos co desenvolvemento da orde do día, coas proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María Montserrat Prado Cores, sobre a posición do Parlamento de Galicia e as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa situación laboral dos traballadores das subcontratas das operadoras de telecomunicacións
A esta proposición non de lei non se presentaron emendas. Para formulala ten a palabra a señora Prado Cores, do Bloque Nacionalista Galego.
Moi bos días. O Bloque Nacionalista Galego trae aquí esta iniciativa por petición dos traballadores e traballadoras; traballadores e traballadoras que non poden estar na tribuna de convidados por prohibición da Presidencia deste Parlamento, por prohibición do Partido Popular, que coida que o Parlamento é a súa finca particular e que pode facer o que lle dea a gana haxa ou non haxa normativas, haxa ou non haxa regulamentos. Unha iniciativa que onte o Bloque Nacionalista Galego tamén levou ao Congreso dos Deputados e que non imos cesar de traer as veces que faga falta aquí a este Parlamento e a todas aquelas instancias onde sexa posíbel, porque estamos diante dunha situación de tremenda vulneración dos dereitos laborais dun colectivo moi numeroso de galegos e de galegas. Levan os traballadores e traballadoras das empresas en Galiza que contratan e subcontratan traballos para Telefónica, Movistar, desde o 14 de abril con mobilizacións. Convocaron unha folga indefinida para exixir o cumprimento dos convenios de aplicación, limitar a subcontratación en cadea e combater a precarización laboral que padecen os traballadores e traballadoras do sector; unha folga comunicada á Consellería de Traballo o 7 de abril –máis de mes e medio de folga–. Unha medida tomada pola gravidade da situación, pola gravísima deterioración das condicións laborais, para denunciar as abusivas condicións de traballo que sofren os traballadores e traballadoras das empresas encargadas das instalacións e do mantemento das liñas de telefónica. Estamos a falar dun sector estratéxico, dun sector tremendamente sensíbel. Condicións que todo levaba a que ían empeorar co novo baremo, con recortes de custos que ten a intención de aplicar a multinacional Telefónica ás súas contratas. Ante esta situación de precariedade, os traballadores reivindican cuestións básicas, cuestións mínimas: demandan o cumprimento dos convenios de aplicación, que son os convenios provinciais do metal, especialmente en materia retributiva e de xornada de traballo. Demandan que se restrinxa a subcontratación en cadea. Este é un sector altamente precarizado, en boa medida pola fragmentación do mesmo, dándose situacións de ata 3 niveis de subcontratación para un único contrato coa empresa principal. Dende a propia Telefónica foméntase a competencia entre as contratas, foméntase a incorporación dos traballadores e traballadoras despedidos, cesados por sucesivos ERE aos que logo se lles demanda que se dean de alta como falsos autónomos. Agora xa se está noutra situación. Como a situación de falsos autónomos estaba sendo denunciada e estaban sendo gañadas sentenzas por vinculación laboral, agora estáselle a exixir que constitúan sociedades mercantís e en moitas ocasións sociedades limitadas formadas por unha soa persoa: Manolito Pérez, S.L. Esa é a situación á que Telefónica e as contratas están levando aos traballadores e traballadoras, a constituír sociedades mercantís para que presten logo servizos nunhas condicións tremendamente deplorables. Unha atomización do sector, unha multinacional que fomenta que haxa pequenas e mínimas empresas de reducido tamaño para así poder exercer as súas condicións laborais de miseria. Tal é a situación das empresas do segundo e terceiro grao de subcontratación que teñen que aboar do seu propio peto os gastos de transporte e os gastos de manutención. Demandan a limitación ao primeiro grao de subcontratación descendente a través do propio convenio ou a través de acordos específicos coas principais contratas. Demandan a subrogación do persoal que presta servizo nas contratas de Telefónica; que cando Telefónica volva facer unha contrata con outra empresa non sexan despedidos sistematicamente estes traballadores, que non sexan situados nunha situación de total precariedade e inestabilidade laboral. Demandan o cumprimento dos convenios de aplicación do sector, que se remate coa infame situación de salario por puntos impulsado por Telefónica; un sistema abusivo de produción que impón as contratas e un sistema que consiste en que se adxudican puntos a cada unha das tarefas a adxudicar e, se non se cumpren eses puntos, son penalizados, e, para cumprilos, teñen que realizar xornadas leoninas de traballo de 10, de 12 e de ata de 14 horas diarias, en moitos casos incluídas as fins de semana. Estanse facendo xornadas nas que non se pagan as horas extras e mesmo hai traballadores que lle deben produción á empresa por non acadar estes obxectivos. Este exceso de horas repercute de xeito moi negativo na saúde e seguridade dos traballadores destas contratas e subcontratas, que nos últimos tempos están incrementando o número de baixas médicas, e os niveis de estrés están en situacións, en niveis, insoportábeis. A situación de precarización do conxunto do sector é de tal magnitude que parte do traballo que están a facer as contratas e as subcontratas desta multinacional están poñendo en risco un bo servizo aos aboados do mesmo. Son traballadores que no primeiro nivel cobran un máximo de 1.100 euros líquidos na primeira contrata e que logo, na segunda e na terceira, chegan a cobrar escasamente 800 ou 600 euros, dos que teñen que descontar, como xa dixen antes, o combustíbel e o xantar; traballadores que cotizan menos á Seguridade Social, o que significa peores pensións, peores prestacións en caso de desemprego e que corren riscos permanentes para tentar cubrir obxectivos, con condicións climatolóxicas adversas, con presións, con cansazo excesivo, con xornadas de estrés, etc. Estamos nun momento no que para ver situacións de explotación, de precariedade, de escravitude non fai falta ir xa a países subdesenvolvidos, porque estas situacións xa se están a dar aquí en Galiza. E por esa situación é pola que o Bloque Nacionalista Galego volve traer aquí, trae aquí, a este Parlamento, esta proposición non de lei, onde demandamos que este Parlamento tome cartas no asunto, que este Parlamento lle demande á Xunta de Galiza que remate con esta situación laboral, que impoña as subrogacións, que remate coas subcontratacións en cadea, que faga algo. Mes e medio de folga despois, a Xunta de Galiza, a Consellería de Traballo, non se reuniu co comité de folga, non se reuniu cos traballadores, non tivo a ben facer ningún tipo de xesto para sentar as dúas partes en conflito e intentar solucionar o problema. Cremos que as reivindicacións son xustas e están máis que xustificadas, porque hai incumprimento de convenio e porque se impoñen criterios produtivistas que son máis propios dunha república bananeira que dunha situación dun estado democrático. Onte a miña compañeira Olaia Fernández Davila no Congreso dos Deputados dicía que esta situación era incompatíbel con dicir que vivimos nun estado democrático. Eu hoxe quero aquí repetilo neste Parlamento de Galiza: que un parlamento, diante dunha situación como esta, de vulneración de dereitos laborais tremenda, dunha situación onde sabemos que hai miles de persoas que están sobreexplotadas, que están poñendo en risco a súa saúde e as súas vidas a cambio do enriquecemento abusivo dunha empresa –dunha empresa que no ano pasado tivo máis de 4.000 millóns de euros de beneficio, dunha empresa que recibe recursos públicos da Xunta de Galiza, dunha empresa que foi regalada e privatizada polos gobernos do Partido Popular–, non pode mirar para outro lado e non instar o Goberno galego a que tome cartas no asunto...,
Vaia rematando, por favor.
...a que se poña do lado dos traballadores e traballadoras e que exixa que se tomen medidas para acabar con esta situación. Eu pídolles hoxe aquí aos deputados e deputadas do Partido Popular que rectifiquen, que por unha vez sexan quen de pensar neses traballadores e traballadoras, que mañá poden ser calquera de vostedes, poden ser os seus fillos, poden ser as súas fillas ou poden ser os seus veciños, que non están libres desta situación. Se vostedes permiten que isto siga adiante, que haxa persoas que leven mes e medio de folga sen que movan un só dedo, están sendo cómplices e consentidores e, dende logo, a historia non os vai absolver. Eu pido o apoio dos grupos da Cámara para esta iniciativa, que non é outra cousa que atender as reivindicacións xustas dun colectivo de traballadores e traballadoras que non poden aguantar máis, cunhas condicións laborais que os está condenando á miseria, a salarios que non lles permiten sobrevivir e a unha situación de indignidade...
Remate, por favor, señora Prado.
...que non se pode permitir, insisto, nun estado que consideramos que é minimamente democrático.
Grazas, señora Prado. Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto, señora Martínez.
Grazas, presidenta. Bo día outra vez a todas e a todos. O pasado 22 de abril, diante do Parlamento, tivo lugar unha concentración dos traballadores da subcontrata de Telefónica de toda Galicia, que, como ben dixo a voceira do BNG, levan en folga indefinida dende o 14 de abril, protestando pola precarización das súas condicións laborais. A pesar da importancia deste paro, que está tendo consecuencias no servizo de telefonía, internet e televisión que ofrece a compañía, a pesar do compromiso e a afirmación da conselleira de Traballo neste hemiciclo de que a Consellería actúa sempre en todos os conflitos laborais para intentar mediar e chegar a un acordo, a Xunta de Galiza permanece muda totalmente neste conflito e nin sequera iniciou nin tomou ningún tipo de iniciativa para fomentar unha mediación. No case mes e medio dende o inicio do paro houbo miles de incidencias que quedaron sen atender, tanto avarías como altas que non se puideron dar. A cerna do conflito ten moito que ver co modelo empresarial perverso; ese modelo empresarial que eu lle dicía agora ao señor presidente; un modelo empresarial que fomenta o traballo precario, con salarios de miseria e unhas condicións de semiescravitude; un modelo empresarial que destrúe emprego nas grandes empresas para externalizalo pola vía da subcontratación e que destrúe contratos con boas condicións laborais para crear contrato precario que chega ata doce horas diarias de xornada, seis ou sete días incluso á semana. Son traballadores que, despois de traballar todo o día, non poden cubrir as súas necesidades básicas. Practicamente todo o persoal de arredor das 50 empresas que traballan para Telefónica se sumou a este paro indefinido. Vense abocados á folga polas condicións de traballo ás que os someten as empresas, coa complicidade das autoridades e da Administración galega. Telefónica comezou hai un ano a recortar nos contratos coas empresas, e estas á súa vez recortaron sobre os seus traballadores; por iso unha das súas reivindicacións é que se cumpran os convenios colectivos. As condicións de traballo chegaron a un punto de deterioración tal tanto no eido salarial e social como no eido da seguridade laboral. Estase traballando sen medidas de seguridade, incluso nos traballos en altura, e iso é unha responsabilidade directa da Xunta de Galicia, que ten responsabilidade en saúde laboral. Polo tanto, debería de tomar medidas antes de que algún traballador morra nun accidente laboral, porque sabemos que, ademais, Galicia ten o récord de accidentes laborais graves e mortais de todo o Estado, evidentemente como consecuencia dunha Xunta que non actúa para defender nin sequera a vida dos traballadores, e non digamos os seus salarios. Pero tamén outro dos puntos que están a debate e que son reivindicados é o denominado "puntos baremos", que son obxectivos individuais imposibles de cumprir, pero que, se non os cumpren, van repercutir sobre o salario dos traballadores ese mes ou o seguinte, incluso sabendo que para poder cumprir eses puntos baremos terían que traballar todos os traballadores e traballadoras once ou doce horas diarias os sete días da semana. Polo tanto, estamos falando de explotación laboral sen precedentes e dunha actitude pasiva e consentidora dun goberno tamén sen precedentes, salvo nas ditaduras, onde si está claro que sempre se apoia a patronal. A min, señores e señoras do Partido Popular, isto cada vez me recorda máis a métodos que non son nada democráticos, por non dicir outra cousa. A perversión do sistema complétase...
Vaia rematando, por favor.
...coa compensación nos puntos sucesivos dos meses. Polo tanto –e xa remato–, outra das reivindicacións máis importante é reducir a subcontratación a un só nivel. É indecente que a Administración acorde, teña contratos coas empresas, por un prezo que entendo que será para cubrir ese servizo cos traballadores e traballadoras que necesite, e esa empresa subcontrátao para sacar beneficio e que o faga outro máis barato, pero este á súa vez tamén subcontrata a outra que o fai máis barato e queda ela co beneficio. Polo tanto, iso é un roubo descarado de cartos públicos para beneficio empresarial. Polo que espero que teñan a decencia de actuar e de non permitir que empresas como Telefónica, que teñen uns bos beneficios millonarios, lles acaben roubando aos traballadores e traballadoras galegos e tamén a todos os galegos e galegas. Nada máis e moitas grazas.
Moita grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, dona Eva Solla.
Grazas, presidenta. Pois voltamos ter que debater unha iniciativa sobre as condicións de explotación nas que sobreviven os traballadores e as traballadores de Movistar-Telefónica, das súas contratas. Obviamente, imos apoiar esta iniciativa, que agardamos que teña mellor sorte que as anteriores que xa se debateron nesta Cámara. No pasado pleno, o 6 de maio, o Partido Popular impedía cos seus votos que se aprobase unha iniciativa de Alternativa Galega de Esquerda que solicitaba que se replantexasen ou se respectasen unhas mínimas condicións laborais para as plantillas desas subcontratas. Sucedía tamén o mesmo hai dúas semanas na Comisión 5ª, cando debatiamos sobre o telemárketing, tamén en folga, e, neste caso, tamén referido á empresa Atento. Preguntabamos dende AGE que pensaba facer a Xunta sobre a precariedade destas persoas que traballan nunha contrata que reduciu xa un 60 % a súa plantilla, ao tempo que o traballo, obviamente, non só non diminuíu senón que aumentou un 40 %. E agora permítese despedir 17 traballadores e traballadoras máis, xa non porque non teñan traballo, non porque perderan o contrato, que non é certo, senón porque decidiron desprazar a Tánger ou a Valencia esa carga de traballo. A empresa foi xa multada pola Inspección de Traballo e no pasado ano perdeu xa, ante a Audiencia Nacional, o ERE plantexado por vulnerar precisamente as liberdades sindicais, con condicións de escravismo que practicamente deixan a plantilla sen dereitos, cunha dispoñibilidade de 365 días ao ano as 24 horas. E a Xunta dixo, parece ser, que ten abertas dúas actas de infracción grave. Ante iso, a Xunta de Galicia disque sostén que non pode facer absolutamente nada, pero, mentres tanto, sostén tamén os contratos con Telefónica na Administración e, mentres tanto, teñen que ser, segundo a Xunta de Galicia, os traballadores e traballadoras explotados os que vaian denunciar a súa situación, cando sabemos que iso en moitas ocasións é practicamente irreal porque dependen deses salarios para poder comer. Semella, polo tanto, que se inhiben das súas competencias. Sucede igual, como dicía ao inicio, coas contratas de instalación e mantemento, que van precisamente, como se dixo aquí, camiño dos dous meses de folgas, con persoas que gañan, que cobran, 800 euros traballando seis días á semana –con sorte, se non sete– e doce horas diarias, e que, como dixo a voceira do BNG, teñen ademais que pagar do seu propio peto o desprazamento, o vehículo, o combustible e as dietas, a alimentación. Practicamente, nun réxime de escravitude, no que traballan pouco máis que polo xornal. E traballan para unha empresa, Telefónica –por certo, privatizada no ano 1994–, que tivo en 2014 uns beneficios de máis de 4.000 millóns de euros; unha empresa que, mentres os traballadores eran explotados e morrían e xa morren en todo o Estado en accidentes laborais, tiña beneficios. Onte falecía o último en Biscaia e, mentres tanto, esta empresa ten un crecemento do 12,6 % nos seus ingresos no primeiro trimestre de 2015. Iso é terrorismo patronal. Non pode, non debe, a Xunta de Galicia permanecer impasible e mirar para outro lado ante esta situación por moito que diga que ela non é a empresa. Teñen competencias en inspección, teñen competencias para facer cumprir as condicións dignas de emprego e a lexislación en materia laboral e teñen responsabilidade –tamén o partido que sostén o Goberno– sobre a súa lexislación, nomeadamente a súa contrarreforma laboral, que facilita situacións como esta que estamos a vivir. Saben perfectamente o que son os contratos dos falsos autónomos, saben perfectamente as horas e as condicións nas que traballan estas persoas e que aquí estamos a relatar, saben que houbo actividades para cubrir traballo de persoas en folga, que conculcan, obviamente, o dereito á folga dos traballadores e traballadoras. Polo tanto, solicitamos aquí que, obviamente, tamén o partido que sostén o Goberno apoie esta iniciativa do BNG e se poña por primeira vez na pel de quen traballa, xogándose en moitos casos a vida por tres euros a hora. Nada máis.
Grazas, señora Solla. Grupo Parlamentario Socialista, señor García.
Grazas, presidente. Bos días a todos e a todas. Unha iniciativa máis de emprego, ou mellor de desemprego. Vostedes, do Partido Popular, por moito que todos os días intenten retorcer as cifras, esa evidencia é terca, e este mesmo domingo aprenderon algo e levaron unha gran dose de evidencia: que, en contra do que o señor Feijóo dicía, de que isto do paro o arreglaba el en 45 días, hoxe, sen dúbida ningunha, hai moita máis xente no paro da que había cando el foi elixido presidente e que, a pesar do que diga o señor Tellado e a señora conselleira, que viven nun mundo paralelo, aquí todos os días se dobra o número de parados que hai en España dende que chegou o señor Rajoy, a pesar da herdanza do malvado Goberno de Zapatero. E vostedes poden seguir clasificando e comparando por meses, dun mes co mes anterior, por rubios, por morenos, por altos, por gordos, por baixos... O que hoxe todos os cidadáns teñen claro é que en Galicia estamos peor e que temos máis paro dende que Feijóo é presidente, hai case sete anos. É verdade que o dos 45 días todo nos parecía exaxerado, pero en sete anos algo se podería notar. E tamén o señor Rajoy, con esa ecuación de "hacer las cosas como Dios manda"... Iso de crear emprego parece que necesitaba algo máis de dedicación que facer as cousas simplemente como Dios mandaba. E a primeira de todas, que onte tamén saía no debate, era investir en políticas de emprego. Seguimos esperando a que alguén nos explique esa operación aritmética dificilísima que é: obrigacións recoñecidas debido aos créditos vixentes, que nos dá un 68 % de inversión do presupostado. Se hai outra fórmula de calculalo, que alguén nola indique. O emprego é, sen dúbida, o principal problema deste país para todo o mundo, para todas as estatísticas, para todos os parámetros, para todos os organismos europeos internacionais, excepto para o señor Rajoy, que xa deixou de selo. É verdade que, cando o era, non fixo gran cousa. Polo tanto, agora, que xa deixou de ser un problema para el, as esperanzas que temos son bastante febles. Esta iniciativa en concreto fala das contratas de instalación por parte de Telefónica, e é un exemplo claro do que está pasando neste país. A nosa solidariedade, por suposto, con eses traballadores. É un exemplo –aínda que podería haber máis– do seu modelo, de cando chegaron a destruír a marchas forzadas, nos dous primeiros anos, emprego –e aí están os datos indiscutibles para todo o mundo, repito, excepto para o señor Tellado e para a señora conselleira–, e do modelo de emprego que vostedes están recuperando agora sobre o destruído, porque están creando emprego sobre o destruído, sobre o que primeiro destruíron, nunhas condicións laborais como as que había e como as que están xerando agora. Este caso concreto vén como consecuencia da aplicación do último ERE, que reduciu nun 30 % o cadro de persoal. ¿Por falta de traballo? Non. ¿Por necesidades económicas da empresa? Non, porque mediante a Lei 9/2014 e a reforma laboral aprobada polo Partido Popular a subcontratación se erixiu en modalidade de contratación xeneralizada, estendida neste sector, así como noutros moitos. E inmediatamente o que definitivamente desencadea o conflito foi a drástica redución por parte de Telefónica-Movistar do prezo dos servizos que lles prestan ás empresas contratadas pola multinacional. A reforma laboral aprobada no 2012 voa polos aires o sistema de negociación colectiva. Cando falabamos aquí diso, diciamos que iso non... Pois era do que estabamos falando, do que ía vir agora. O que trouxo consigo foi a inmediata estabilización dos servizos e, polo tanto, o instrumento perfecto para conseguir o principal obxectivo político e económico deste goberno: político, a redución dos dereitos, e económico, a drástica baixada dos salarios. E por iso eses datos de Montoro, do propio Montoro e da Axencia Tributaria, nos arroxan outra dose de evidencia: o 34 % dos asalariados cobra o equivalente ao salario mínimo, a metade en torno a 950 euros, e o poder adquisitivo dos asalariados está ao mesmo nivel que nos anos noventa. E a pregunta é: ¿que parte disto non querían vostedes que pasara? Está pasando o que vostedes querían que pasara con esta reforma laboral, que só lle queda un ano –iso é verdade–, pero que, mentres tanto, está deixando moita xente polo camiño. Reducimos os custos laborais á metade, porque diso se tratou ata agora; non inventaron nada vostedes, non viñeron aquí con ningunha fórmula maxistral, só o fixeron posible a través desa reforma: que, co mesmo traballo, alguén poida legalmente cobrar a metade, tanto a persoa de Telefónica –que é o caso– como outros –poderiámolo trasladar– que antes cobraban 1.000 euros e que seguen facendo o mesmo traballo, pero cobran 600 por unha empresa creada ad hoc pola propia Telefónica para subcontratar o servizo. Todo isto é a realidade e a evidencia, e todo o demais son milongas; milongas coas que, non por vostede, senón por este país, despois do domingo algo deberían sacar en limpo, e deberían mudar, porque, efectivamente, señor Tellado –e non está o señor Tellado–, ¿ve como non existían tantos barcos en Ferrol? –¡ah!, perdón si que está agora, incorporouse– ¿Ve como non eran tantos floteis senón, en todo caso, algunha chalana? ¿Ve como isto do 4.0, 6.0 e 8.0 a xente non acaba de crelo?
Remate, por favor.
Agora estamos cos drones; é dicir, destruímos 80 postos de traballo alí ao lado, de Alimentos Lácteos, pactamos con Pascual para non pagarlles nada aos traballadores e agora vendemos 50 dos drones. É dicir, ¿ven como todas esas milongas que nos contan aquí, aínda que saian 20 veces pola TVG en prime time, a xente ao final non o palpa, non o ve e non existe? Creo que teñen que rectificar dunha vez por todas a súa política e, sobre todo, a que compete á reforma laboral. Moitas grazas.
Grazas, señor García. Polo Grupo Parlamentario Popular, señor Trenor.
Bos días. Mire, señor García, dende o 2007 ata finais de 2011, as rendas salariais por habitante baixaron nun 11 %, pero ese non é o peor dato, o peor é que esa baixada non foi equitativa, e a responsable da maior parte desa baixada é a destrución de máis de 3 millóns de postos de traballo, señor García –lamento moito que non lle interese escoitar isto–. E a outra parte da baixada á que facía referencia é a perda de poder adquisitivo das rendas máis baixas. Con vostedes unha minoría gañou máis e unha maioría gañou moitísimo menos. O acordo a nivel nacional que se acadou o pasado 5 de maio entre os principais sindicatos, entre comisións obreiras e UXT e as subcontratas de Telefónica, supuxo a desconvocatoria da folga de 7 días que ía dar comezo o 6 de maio. O acordo recollía o compromiso de desenvolver unha regulación da cadea de subcontratación do sector, que esta era a principal reivindicación dos representantes dos traballadores. Non obstante, malia contar coa sinatura dos sindicatos maioritarios, outros como a CIG, a Confederación Xeral de Traballadores ou a Alternativa Sindical de Traballadores non se adheriron a este acordo, e nestes momentos parece que só un 5 % dos traballadores manteñen a folga tras o acordo acadado hai tres semanas entre Comisións Obreiras, UXT e as empresas de telefonía. Froito desta sinatura, constituíuse unha comisión paritaria de seguimento, que acordou a semana pasada a eliminación dun claro abuso, as penalizacións económicas que lles podían aplicar aos traballadores. Señor Fajardo, esta comisión seguirá a traballar para regular temas como a subcontratación, fins de semana e días de lecer, ou a prevención de riscos e produtividade. Rexeitamos tamén de forma clara os actos de sabotaxe producidos nas últimas semanas en Galicia, que afectaron case 19.000 usuarios: familias, negocios e pequenas empresas. Entendemos que cortar cables é castigar a cidadanía, e non é a solución aos conflitos laborais. Os cidadáns son dobremente prexudicados: por un lado, non dispoñen do servizo contratado, e, por outro, están a seguir pagando ese servizo... [[O señor Sánchez García pronuncia palabras que non se perciben.]] Non sei por que se dá vostede por aludido polo corte de cables, señor Sánchez; non sei por que, cando falamos de sabotaxe, vostede se alporiza. Non o entendo. O que estamos a pedir é que cesen estas actividades, e tamén lle pedimos á empresa [[O señor Sánchez García pronuncia palabras que non se perciben.]] –déixeme falar, señor Sánchez– que lles reintegre aos usuarios o importe dos recibos cobrados a pesar de non poder usar este servizo contratado. Exiximos, por descotando, que todas as empresas que operan no noso territorio cumpran coa lexislación vixente, así como as condicións pactadas nos convenios colectivos, e a Xunta de Galicia vela polo dito cumprimento mediante a actividade inspectora, sancionando a aqueles que non o fan. A saúde e prevención de riscos no traballo é unha prioridade absoluta. Só nesta materia hai previstas máis de 4.600 ordes de servizo de inspección para o 2015, co obxectivo ineludible de garantir a máxima seguridade e saúde dos traballadores galegos e galegas. A Consellería de Traballo estuda permanentemente as condicións de traballo de todos os sectores a través da inspección e corrixe aquelas situacións nas que se producen irregularidades. Lémbrolles que un dos eixos esenciais do Plan de actuación inspectora en Galicia para o 2015 se centra na Seguridade Social, para impedir que se produza a ausencia indebida de altas, ou o que se menciona no texto da proposición non de lei como falsos autónomos. Son máis de 7.500 as ordes de servizo destinadas a este capítulo en 2015, un incremento do 16 % respecto do 2014. En relación cos datos de desemprego que vostedes mencionan, quero recordarlles que en abril se reduciu o paro rexistrado en 25.000 persoas –é un ano e medio xa de descensos consecutivos–; tamén hai un descenso dun 9,5 % interanual, que é o maior descenso rexistrado nun mes de abril de toda a serie histórica. E quero recordarlles, na nosa comparativa respecto do resto do Estado, que aquí en Galicia baixou un 2,93 % e no resto do país un 2,67 %, e no interanual namentres que no resto do Estado baixou un 7,5 % aquí en Galicia baixou un 9,40 % . Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Trenor. Grupo autor da proposición non de lei, señora Prado.
Señor Trenor, e dos traballadores das subcontratas de Telefónica ¿que? ¿Que lles traslada vostede, señor Trenor? ¿Ten algo que dicirlles? ¿Vostede cre que unhas persoas que teñen esas condicións laborais de miseria, que non chegan a fin de mes, botarían un mes e medio en folga se estivera solucionado algún dos problemas que eles teñen denunciado? ¿Cre vostede que si? Mire, o outro día atopeime no tren coa muller dun traballador. ¿Sabe que me dixo? Dixo: non podo crer que o Partido Popular use os votos que lle damos para apoiar a empresas que fan isto con nós. Díxome: mire, eu tiven que comprarlle un tuper ao meu home para que comera, porque a maioría dos días viña para a casa á noite sen comer, porque o salario non lle dá, porque non temos para darlles de comer aos fillos. Esa é a situación que estamos denunciando hoxe aquí, a situación de persoas concretas, con nomes e apelidos. E, diante diso, vostedes van premer o botón, un botón co que non é que lle digan que non á iniciativa do Bloque Nacionalista Galego, é un botón co que, cando voten que non, van estar votando que non a que a Consellería faga algo; van estar votando que non a que a conselleira e a Consellería sente os traballadores e a empresa e lles diga que cos cartos públicos non lle van permitir que siga con esas condicións. Van votar que non a facer de goberno por unha soa vez. E van votar que si ao sufrimento dos traballadores e das traballadoras, van votar que si a seguir nesas condicións de escravitude. Son vostedes [...] [[Por orde do señor presidente, García Leira, e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] , porque os que acubillan posicións de delincuencia da patronal son [...], ¿entende?, e non teñen a valentía de ir alí onde os traballadores e dicir o que están dicindo aquí: que baixou o paro, que somos a comunidade que non sei que... Estamos falando de persoas concretas. Non teñen perdón. Non ten perdón que, diante de situacións como estas, sigan a mirar para outro lado, sigan a agocharse detrás de non se sabe que cousas e sigan a permitir que a empresa teña beneficios millonarios, mentres os traballadores non teñen para chegar a fin de mes. A única misión que teñen vostedes aquí é permitirlles ás empresas que aumenten as ganancias, aínda que sexa a custa da miseria e do sufrimento dos traballadores e traballadoras. Dende logo, eu sabía da súa insensibilidade, sabía ao servizo de quen están, mais non sabía que puideran chegar a extremos tales como estes, de permitir mes e medio de folga, de permitir a traballadores e traballadoras estar nesta situación, de denigralos ata este nivel sen mover palla, sen ter a máis mínima dignidade de aínda que fora dicir: imos votar para que a Consellería sente as partes...
Remate, señora Prado.
Nin sequera están dispostos a iso. Non teñen ningún perdón.
Grazas, señora Prado. Señora Prado...
Non o vou retirar, non o vou retirar.
Non sabe o que lle ía dicir.
Pero non o vou retirar, señor presidente, porque estamos diante de situacións delituosas, onde hai un goberno que non está actuando.
Non siga, chamada á orde. Ten vostede unha chamada á orde. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Non, non hai ningún problema, está feita á chamada á orde, e, por suposto, está retirada esa expresión.
Continuamos coa orde do día. Acumúlanse as seguintes proposicións non de lei: proposicións non de lei 4.5 e 4.6 do G.P. de Alternativa Galega de Esquerda e do G.P. do Bloque Nacionalista Galego. Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Yolanda Díaz Pérez e D. Antón Sánchez García, sobre as xestións que debe levar a cabo a Xunta de Galicia en relación cos horarios, frecuencias e prezos dos novos servizos ferroviarios do eixe atlántico entre Vigo e A Coruña, así como o impulso da creación dunha rede galega de proximidades. Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª Ana Belén Pontón Mondelo, sobre as demandas que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central en relación coa oferta, o funcionamento e as tarifas dos servizos ferroviarios en Galicia
Para formular esta proposición non de lei ten, en primeiro lugar, a palabra, polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, a señora Díaz.
Bos días, señor presidente. Señoras e señores deputados, bos días porque, como hoxe estamos recortados e non tivemos dereito a formular pregunta ao presidente, pois digamos que arrancamos agora a xornada. Señor presidente, seguramente, como diciamos na campaña electoral, o máis nobre da política é falar nos hemiciclos e traballar nos parlamentos e nas administracións públicas para defender a vida das persoas e tratar dos problemas que azoutan a milleiros de persoas no noso país. Esta iniciativa que trae Alternativa Galega de Esquerda, e que tamén comparte e defende o Bloque Nacionalista Galego, xustamente fala disto, dos problemas reais da xente. Fala, sen lugar a dúbidas, dun problema estrutural gravísimo no noso país que ten que ver coa infraestrutura ferroviaria; un problema dunha grandísima relevancia que fai que realmente teñamos un país especialmente empobrecido, un país especialmente pouco desenvolvido, un país que non é quen de desenvolver aspectos industriais que serían relevantes para saír da pobreza na que estamos, pero, sobre todo, un país que cada día ten menos cohesión social por carecer desa ferramenta necesaria, que é a cohesión ferroviaria entre todas as provinciais e entre todas as comarcas de Galicia. Debemos de ser o único país do mundo no que, sen lugar a dúbidas, entre Ferrol e Ourense, é materialmente imposible –Ferrol ou mesmo, se queren vostedes, A Coruña– desprazarse a través dunha infraestrutura ferroviaria; é dicir, un país que non é normal. Pero hoxe non toca tanto falar da infraestrutura en si senón das consecuencias que ten a mala planificación das infraestruturas do Partido Popular, e mesmo desas ansias de privatización que ten o Partido Popular nada máis e nada menos co sistema ferroviario do Estado español. Non nos toca nin sequera falar desas desgrazas que teñen que ver coa nunca recoñecida Comisión de investigación de Angrois, nin mesmo coas fallas de seguridade nos sistemas ferroviarios galegos. Non queremos nin sequera deternos nisto. O que queremos é falar da gravidade das consecuencias que sofren milleiros de pasaxeiros, de usuarios do chamado "eixe atlántico"; usuarios sobre todo de entre vilas, por exemplo, A Coruña e Santiago, pero tamén entre A Coruña e Vigo, que son usuarios e usuarias diarias das mesmas e que están sufrindo –insisto– as consecuencias das malas planificacións do Partido Popular. Nesta iniciativa do que falamos claramente é, primeiro, de que imos ou estamos diante da auténtica propaganda do Partido Popular respecto do eixe atlántico, que é absolutamente falida. Falamos dunha inauguración dun tramo, efectivamente, a bombo e platillo, pero –como saben vostedes– falido, porque non engarza Ferrol co prometido, que era Porto, e que ademais imos con atrasos non históricos, senón que o Partido Popular se afasta das súas previsións e unha vez máis está faltándolles á verdade aos cometidos e ás promesas vertidas en campaña electoral. Pero falamos tamén dun desmantelamento da rede convencional ferroviaria e falamos tamén –como dixen– de improvisación absoluta nas frecuencias que se teñen planificado por parte do Partido Popular. E falamos ademais destas liñas seguidas de maneira contundente polos usuarios e usuarias deste país pois que aquí digamos que no argumentario do Partido Popular é que non son rendibles as liñas e por iso non poden empregar ou desenvolver o sistema ferroviario. Neste caso particular, como din os datos do Observatorio do Sistema Ferroviario, efectivamente, estamos diante de datos que pasan dende 400.000 usuarios nesta liña A Coruña-Santiago ata máis de 900.000. Por tanto, digamos que ese argumentario habitual do Partido Popular neste caso non se produce. Pero falamos de improvisación nas frecuencias, é dicir, non se comprende –e teño aquí os horarios que planifica o Partido Popular– que a hora de chegada dun tren, por exemplo, a Compostela para poder acudir a unha clase que empeza ás 9 da mañá pois chegue exactamente ás 9 da mañá, nin se comprende a irracionalidade destes horarios, ou ao revés, é dicir, calquera usuario ou usuaria que sexa de Compostela e vaia traballar á cidade da Coruña e teña que entrar ás 8 da mañá pois, efectivamente, é que non se comprenden as horas que están planificadas por parte do Partido Popular. Ben, como saben vostedes, hai unha plataforma que está defendendo e exixindo –supoño que esta iniciativa é de sentido común–, é que non estamos pedindo nada especial, pois o que están pedindo, efectivamente, é racionalidade nas frecuencias horarias dos fusos ferroviarios entre esas liñas, que –insisto– están sendo usadas e que son necesarias para milleiros de traballadores e traballadoras deste país e para milleiros de estudantes tamén deste país. Estamos falando de persoas normais. Pero tamén estamos falando do disparate no que nos ten convertido o Partido Popular, estamos compatibilizando trens diésel con trens que son eléctricos, estamos facendo cousas tan tremendas como que os trens diésel –como saben– chegan á estación de Guixar, en Vigo, e os trens eléctricos chegan á nova estación. E estamos falando de que tendo esa dualidade pois non temos trens lanzadeiras ou sistemas de comunicación lanzadeira entrambas as dúas estacións. Pero estamos falando dun país no que temos un aeroporto, como é o aeroporto de Compostela, no que non hai intermodalidade. Estamos falando dun país no que é imposible, pois un chega ao aeroporto de Compostela e é imposible a conexión ferroviaria con ningunha vila deste país. Por certo, un país que é o único do mundo que ten tres aeroportos, dous portos exteriores e, en fin, suma e segue, que fan, dende logo, que non cohesionemos o noso país. Pero o máis relevante e o máis grave –e esta é tamén a consecuencia dos seus recortes– é que a pesar desas dualidades estamos mantendo todo este traballo coa mesma plantilla que prestaba o servizo anteriormente –supoño que o coñecen– nunhas condicións tamén infames, nunhas condicións infames. E, por certo, se non falaron cos traballadores e coas traballadoras do servizo póñanse mans á obra, que seguro que lles van contar en que condicións están a traballar. Pero ademais, nun auténtico disparate –esta é a política social do Partido Popular, e a política social do Partido Popular é esta que lle gusta tanto, como co dos libros de texto–, é que o bono para esas persoas que transitan entre A Coruña e Santiago custa 175 euros. Pero custa 175 euros para un parado ou unha parada, para un estudante ou para unha persoa que gaña 3 millóns de euros ao mes. Esta é a realidade deste país. Iso que vostedes din: non, en función da renda; non, aquí non hai en función de renda ningunha. Poñamos un exemplo: un traballador ou unha traballadora que ten a sorte de ter un salario de 1.200 euros ao mes dedícalle nada máis e nada menos que ao transporte un sexto das súas retribucións salariais. Esta é a vida real deste país, señores e señoras do Partido Popular. ¿Non sei se son conscientes de que o transporte é vital para un pobo, para un país? Por certo, non sei tamén se son conscientes de que para poder combinar esta irracionalidade de frecuencias horarias, por exemplo, obviamente, o Avant a pesar das promesas está excluído deses servizos. E, claro, para axustar as frecuencias horarias un tería que saír, por suposto, do bono e pagar exactamente 15,60 euros. Efectivamente, imposible para a maioría traballadora deste país, imposible tamén para as e os estudantes deste país. Pero tamén esas cuestións que son absolutamente absurdas, como que nos prometeron os elementos de incorporar –e ademais vendérono a bombo e platillo– todo o que ten que ver co uso das bicicletas. E supoño que coñecen que, por suposto, se un usuario ou usuaria quere levar a bicicleta no tren, efectivamente, ten que pagar un módico prezo, e ademais, efectivamente, non permiten máis que tres bicicletas no servizo do que se trate. Por tanto, estamos diante dun auténtico disparate, no que eu supoño –señora Pontón, por suposto que imos compartir e votar favorablemente a súa iniciativa– que o Partido Popular vai votar favorablemente, primeiro, por iso que din, por sensibilidade social, porque as tarifas son insoportables; supoño que porque é unha necesidade evidente, é unha plataforma que está exixindo un servizo absolutamente necesario; hai que mudar as frecuencias e habitualas ou achegalas aos horarios das xornadas de traballo ou das xornadas das e dos estudantes deste país. Non quero falar xa dun país no que o sistema ferroviario de cercanías –e eu son de Ferrol– non existe, é dicir, unha demanda histórica. É impresentable o que están a facer ou a desfacer xustamente neste país. É impresentable –como se está pedindo– que entre as comarcas de Arousa, de Pontevedra e de Vigo non haxa unha rede ferroviaria de cercanías. É impresentable que nunha comunidade autónoma como Madrid calquera se poida desprazar con absoluta axilidade entre calquera punto desa comunidade autónoma en condicións –digamos– rápidas. E neste país, en Galicia, eu que vivo en Ferrol, señores e señoras do Partido Popular, é imposible desprazarse en tren. Pero é imposible mesmo desprazarnos xa non digo a Lugo, digo simplemente, señores e señoras do Partido Popular,...
Remate, por favor.
...–e remato xa– se quixeramos ir a Madrid en tren nin sequera iso agora mesmo temos. Por tanto, como supoño que falamos de cousas da vida, e como supoño que van facer gala desa sensibilidade social que ten o Partido Popular, e como supoño que esta iniciativa xa nin sequera cuestiona a desfeita estrutural da infraestrutura na que converteu o Partido Popular o ferrocarril, supoño que van votar favorablemente. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Pontón.
Moitas grazas, señor presidente. Moi bo día. Desde o Bloque Nacionalista Galego levamos moitos anos defendendo a necesidade de modernizar o ferrocarril no noso país, porque cremos que os galegos e galegas non debemos ser cidadáns de segunda e temos dereito a ter uns servizos ferroviarios dignos e á altura do século XXI. Porén, cando nós analizamos realmente que se leva feito, como ten mudado nestes últimos anos a realidade do ferrocarril no noso país, comprobamos como a pesar de que nalgúns puntos se investiron recursos públicos moi importantes, se melloraron as vías, se duplicaron algunhas vías, isto non pode obviar que segue existindo un problema estrutural na configuración do ferrocarril no noso país, e que mesmo nos tramos nos que se ten feito un investimento maior desde o noso punto de vista non se están rendibilizando desde o punto de vista social os investimentos feitos. E hai unha tozudez do Goberno do Estado en aceptar cal é a realidade do noso país e unha discriminación evidente para galegos e galegas co tipo de servizos ferroviarios cos que hoxe contamos. Todo isto ten problemas que nacen de raíz e que nacen da raíz do centralismo, porque a modernización que se ten levado adiante en Galiza é non só unha modernización que chega moi tarde en relación co que se ten investido noutras zonas do Estado, senón que ademais se fai desde o punto de vista de que se considera que os servizos ferroviarios en Galiza están pensados para chegar pronto a Madrid e non para dar unha resposta ás demandas que ten a poboación galega en materia de comunicación. E, se non, vemos como se levan pechado múltiples estacións e apeadoiros nos últimos anos e como cada vez vilas importantes do noso país quedan incomunicadas sen ningún tipo de servizo. E isto é a mellor mostra de como este centralismo que practica dunha maneira rancia o Partido Popular non serve para solucionar os problemas que ten o noso país. Temos unha modernización, polo tanto, parcial e incompleta e unha modernización que se fixo con atrasos a respecto do Estado e que aínda hoxe hai problemas estruturais importantes. ¿Como é que tendo Galiza unhas relacións económicas tan importantes co norte de Portugal non se ten avanzado na conexión co Porto, que é fundamental desde o punto de vista dos nosos intereses económicos e como país? Pois iso é unha mostra de como non só nos trata o Estado, senón tamén de como a subordinación do señor Feijóo ten consecuencias moi graves para o noso país. Vemos tamén como as liñas de alta velocidade, que non eran logo de alta velocidade, pois se fixeron aquí con menores condicións de seguridade, ¿verdade? Temos que lembrar que isto tivo dramáticas consecuencias, como esa apertura dese pedazo do tramo do eixe atlántico, que non da totalidade do eixe atlántico, se fai tamén con menos medidas de seguridade e con deficiencias importantes. Once puntos onde se lles dicía aos maquinistas que eran puntos perigosos nunha liña na que se investiron miles de euros –a nós, desde logo, isto parécenos que é algo inconcibíbel–. E vemos como en realidade se nos está vendendo un AVE que non é AVE, porque en Galiza non hai AVE, houbo unha mellora dos servizos de ferrocarril pero non hai AVE neste momento. Mais tamén vemos como toda esta configuración deixa illadas vilas e cidades importantes. Ferrol, invito as súas señorías a que visiten Ferrol en ferrocarril, ¿e que é o que verán? A mesma liña de hai cen anos, a mesma liña de que cando se inaugurou. Unha velocidade que é de tartaruga, 63 quilómetros entre Ferrol e A Coruña, que como media se tarda entre unha hora dez e unha hora e dezasete, segundo a información que publica Renfe. Hai seis ofertas de tren para ir de Ferrol á Coruña. ¡Que casualidade! Dúas ás 7.15, logo 7.15, 9.10, e desde 9.10 non volve haber un tren ata as 2.10 da tarde, logo hai un tren ás 5.20 e outro ás 7.15. Con este tipo de oferta, ¿como se pretende que alguén poida utilizar o ferrocarril? É que claramente hai unha política deliberada para que o ferrocarril vaia morrendo nestes espazos. Vemos tamén como con todos estes anuncios propagandísticos que se fixeron antes das eleccións se pon en marcha, en teoría, unha apertura do AVE A Coruña-Vigo, pero en realidade non é AVE, nin hai unha dotación de servizos e frecuencias que dea resposta ás demandas que neste sentido ten a poboación galega. E, particularmente, se nós atendemos aos fluxos de poboación que hai, por exemplo, entre Santiago-Pontevedra ou Santiago-Vigo, vemos como hai unha parte moi importante que son traballadores e traballadoras e estudantes. E aquí esta xente, os usuarios do ferrocarril, o que están demostrando é a improvisación, a falta de previsión de cales son as necesidades reais que teñen os usuarios e as usuarias do ferrocarril, e o que nos están dicindo é que é necesario que nós reclamemos que o ferrocarril teña máis frecuencia, sobre todo nas horas punta, e que se programen uns horarios que permitan que a xente que estuda e que a xente que traballa poida usar este medio de transporte. Porque se gastamos máis de dous mil ou tres mil millóns de euros en modernizar unha liña de ferrocarril, o lóxico é que en termos sociais nós queiramos que iso teña o máximo uso posible, porque iso é o que vai rendibilizar o investimento que se ten feito neste ámbito. Miren, un estudante que viva en Pontevedra e que estude en Santiago, ¿ten hoxe posibilidades de poder vir cuns servizos modernos e cunhas horas racionais a Santiago de Compostela estudar? Pois ao mellor non, porque cando imos ver cal é o horario habitual que teñen a maior parte, por exemplo, de universitarios e universitarias, as clases normalmente son de 9 a 2. Moi ben, pois unha persoa que estude, que viva en Pontevedra e que queira vir estudar a Santiago de Compostela nese horario de 9 a 2 ten que coller un tren ás 7.30 da mañá para chegar a Santiago unha hora despois. Para volver, tería que coller un tren ás 2.30, que tamén é un tren rexional e que, polo tanto, tamén lle vai levar unha hora, unha hora, señorías, poder chegar a Pontevedra. No caso de que teña, por exemplo, un horario de tarde de 4 a 8, para marchar o tren que pode coller unha persoa que sae ás 9 da tarde da clase é ás 10 da noite, que vai chegar ás 11 da noite a Pontevedra. Desde logo, isto non é apostar por uns horarios racionais. E nós hoxe o que estamos aquí dicindo é que este Parlamento lle ten que dicir ao Goberno do Estado que queremos mellorar os servizos e as frecuencias, que hai que facer estudos reais e que hai que apostar por que nas horas punta, realmente, haxa unha frecuencia maior de media hora, porque iso é o que facilitaría que todo o mundo puidera utilizar o tren con normalidade. E que se reforcen os servizos, porque sabemos que en moitas ocasións, nas horas punta, hai xente que queda no andén porque non ten praza suficiente. Isto é o que está pasando no noso país. Non falemos xa doutro tipo de odiseas, porque, por exemplo, se queremos ir de Santiago de Compostela ao Barco de Valdeorras, pois podemos coller un tren ás 10 da mañá e chegaremos á 1 do mediodía. Desde logo, esta é unha das modernidades. Ou algo moito máis banal, pois poderiamos querer ir desde Santiago a Padrón, que son trece minutos, e só temos tres trens en todo o día. ¿Quen pode utilizar e depender do ferrocarril con este tipo de frecuencias cos ritmos de vida que hai hoxe en día? Pois ben, nós o que estamos defendendo nesta iniciativa son catro puntos moi básicos. Catro puntos nos que xa obviamos algunha cuestión que nós seguimos defendendo, mais que cremos que neste momento, por conseguir algún tipo de acordo de mínimos, non a plantexamos, como é creación dunha compañía propia ferroviaria galega. É unha demanda do BNG. Mais como hoxe queremos un acordo de mínimos e que sirva para mellorar algo o que temos neste Parlamento, o que demandamos é que nós como Parlamento lle digamos que o Estado ten que incrementar a oferta dos servizos nos trens de media distancia que circulan polo noso país e que nas horas punta hai que poñer trens cada media hora, porque ademais hai demanda suficiente do servizo e, polo tanto, sería rendíbel. Segundo, que hai que poñer trens de cercanías, porque aquí vendéusenos a creación dun servizo que ía poñer en marcha as cercanías e non hai cercanías no noso país. Entón, ¿para que vale esa xerencia de cercanías se non cumpre ningunha función. Pois, ¡home!, en horas de austeridade suprímana polo menos, e non esteamos gastando aí cartos en van. En terceiro lugar, cremos tamén que hai que reformular a política tarifaria. Porque está moi ben que a ministra nos diga que non vai subir máis o tren, claro, porque nos últimos catro anos o prezo medio do billete de ferrocarril en Galiza subiu un 40 %. Polo tanto, se nos últimos catro anos subiu un 40 %, realmente, xa foi unha subida importante. E os sistemas de abonos que hai teñen problemas de rixidez, teñen problemas no funcionamento nas estacións, teñen problemas de que realmente existe unha deficiencia moi importante. Cremos tamén que hai que redefinir as tarefas de párking e que hai que garantir que nos novos servizos se conte cun departamento que permita usar as bicicletas e que se elimine o cobro por levalas no tren. En definitiva, estamos aquí plantexando e recollendo demandas do colectivo de usuarios e usuarias do ferrocarril no noso país nunha iniciativa de mínimos, que, de verdade, se o Partido Popular non a apoia, é que demostrará non só estar en contra do sentido común, senón na mínima resposta ás necesidades que hoxe ten o ferrocarril no noso país. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario Mixto, señora Martínez.
Ben, o estraño destas dúas proposicións non de lei é que teñamos que traelas aquí e que teñamos que debater isto. A min é que me parece surrealista que lle esteamos reclamando ao Goberno que se preocupe de que os servizos de transporte ferroviario dan resposta ás necesidades do pobo galego. Paréceme, de verdade, incrible. Pero a realidade é que temos un tren que non é de alta velocidade, pero que vai máis rápido que o outro, de media distancia, e outro tren, lento, que se despraza polo país a unha velocidade que é imposible de utilizar. Unha rede que custou moitísimos cartos a todos e a todas e que non a podemos usar e que non serve porque presenta deficiencias tremendas. Para empezar deficiencias en seguridade que xa teño denunciado nesta Cámara, deficiencias graves, graves, moi graves. E, ademais en Galiza, xa só por ética, por respecto, porque o prometeu a propia ministra de Fomento, o ERTMS non podía faltar en Galiza; é unha falta de respecto que non se poña en Galiza o ERTMS e se poña a funcionar outra vez un novo servizo sen esa medida de seguridade. Pero tamén ten un montón de deficiencias no que é a calidade do servizo que se presta ás persoas usuarias. Renfe fala en seguridade de once puntos singulares –como dicía a voceira do BNG– porque recoñece que as balizas están mal colocadas, que os sinais de velocidade están mal colocados, que moitos deles non se ven e que ten que cambialos. É dicir, Renfe recoñece que fixo unha chapuza, probablemente polas présas para inauguralo antes das eleccións e ao final resultou que temos un tren que non nos vale para desprazarnos. Pero tamén temos deficiencias no servizo das estacións. Falábase de Padrón. O de Padrón é surrealista: dúas estacións. A estación do tren de alta velocidade, dos Alvia, dos rápidos, está a 6 quilómetros –téñoo aquí apuntado– de Padrón, moito máis lonxe da outra, e por riba desde Padrón a aquí, despois de ter que deixar o coche. Ou sexa, ir en coche ata a estación nova, a 6 quilómetros, coller o tren, pagar case 4 euros polo tren desde Padrón a aquí, desde logo, non creo que atraia moitas persoas. Pero –tamén como dicía a voceira do BNG– este AVE non é un AVE. Polo tanto, só nalgúns puntos permite a velocidade de 250 quilómetros por hora, o resto do camiño vén moito máis lento. En apenas 160 quilómetros, practicamente en ningún punto se pode alcanzar a velocidade de 250 quilómetros. Pero tamén unha das queixas principais que hai, a queixa dos horarios, que non están adaptados ás necesidades das persoas potencialmente usuarias, e as poucas frecuencias son as queixas máis repetidas. Eu, por exemplo, que utilizo o tren Vigo-Compostela. Entre Vigo e Compostela, á parte de que é normal que o tren chegue fóra de hora e teña atrasos, sae xa tarde de Vigo normalmente, co cal chega tarde a Pontevedra –o outro día tivo que facer tres paradas entre Vigo e Pontevedra, non se sabe moi ben para que; despois outra parada despois de Padrón, en medio da vía, tampouco se sabe moi ben para que–, pero, ademais, ten unhas frecuencias que non valen para ninguén. O primeiro tren sae ás 7 menos cuarto da mañá e o seguinte xa sae ás 9 da mañá, no medio non hai ningún tren. Pero despois para volver, ou volves ás 6.30 da tarde ou xa quedas ata a noite. Cando, ademais –complicación que temos en Vigo–, se veño nun de alta velocidade e volvo no outro, se deixo o coche nunha estación, despois teño que ir á outra estación, porque temos dúas estacións en Vigo dependendo do tren. Xa non quero nin contar se vou para O Porriño, por exemplo, porque entón téñome que desprazar ata a estación de autobuses. Ou sexa, está o transporte público organizado para que ninguén utilice o transporte público. Non se lle poden poñer máis pedras no camiño á utilización do transporte público. Polo tanto, eu lamento que teñamos que estar hoxe aquí falando disto. Laméntoo profundamente porque son desas cousas que simplemente a lóxica natural debería levar a solucionar. Onte a min chamoume a atención, había un home na estación que di que fai vinte viaxes ao mes como mínimo, pero que os bonos, claro que se unha semana falto un día xa me sae máis caro o tren, porque os bonos ou gástalos na semana ou xa non che valen para nada, acabas perdendo cartos. Pero tamén mentres estaba alí, estaban facendo unhas enquisas, viñeron facerme unha enquisa e eu dixen: que ben, é o momento de dicirlle as frecuencias, os horarios, as conexións... Non, preguntaban de onde ves, onde vas, onde traballas, na pública ou na privada. E eu díxenlle: ¿e iso para que lle vale a Renfe? O normal sería se ese tren che dá resposta para chegar ao teu traballo e para volver do teu traballo, ou para chegar á túa universidade ou ao teu centro de estudos e volver despois. Iso non o preguntan. Polo tanto, publicidade de Renfe. É unha política, dende logo, de transporte colectivo nula por parte do Goberno da Xunta, que debería ter reclamado hai moito tempo ao Estado a mellora do servizo ferroviario galego, sobre todo porque só trae beneficios, beneficios ecolóxicos, económicos, de equilibrio territorial e de mellora das posibilidades de comunicación. Polo tanto, espero que voten a favor das dúas iniciativas. Eu votarei a favor das dúas porque son do máis lóxico que hai. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario Socialista, señor Fernández.
Grazas, señor presidente. Señoras deputadas, señores deputados, bos días a todas e a todos. A Alternativa Galega de Esquerda e o Bloque Nacionalista Galego tráennos a este pleno senllas proposicións non de lei similares e ao mesmo tempo complementarias. Cremos que a súa acumulación no debate neste pleno vén acaída para centrar o debate nos servizos ferroviarios, no seu conxunto e no que respecta tanto ao eixe atlántico no necesario impulso dos trens de media distancia, tamén nos de proximidade, e na reiterada demanda da creación dunha rede galega de cercanías, que moitas veces temos debatido e que os grupos da oposición nesta Cámara temos tamén votado favorablemente de forma reiterada. Nós consideramos que a longa, media e curta distancia son absolutamente complementarias e necesarias no transporte ferroviario. A recente e apresurada, por mor das eleccións municipais de maio, posta en marcha do chamado "eixe atlántico entre Vigo e A Coruña" están a presentar evidentes carencias e unha debilidade nos servizos que resulta necesario solucionar para ofertar un servizo de maior calidade aos usuarios e ás usuarias. Xa os voceiros e as voceiras que interviñeron anteriormente esmiuzaron bastante desas carencias e debilidades que se teñen amosado no funcionamento desa liña. Recoñecemos, polo tanto, os argumentos e tamén as propostas xa relatadas pola voceira da Alternativa Galega de Esquerda e tamén pola voceira do Bloque Nacionalista Galego nas intervencións que me precederon no uso da palabra. E, fundamentalmente, veñen referidas á necesidade dunha modificación dos horarios, tamén da necesidade dun aumento das frecuencias e tamén na necesidade de aplicar unha clara política de prezos que sexa capaz de premiar o uso máis habitual do transporte ferroviario. Mais tamén constatamos dende o Grupo Socialista outras eivas na liña atlántica de alta velocidade das que queremos deixar constancia expresa neste debate. Así, na recente estreada estación de tren de usuarios en Vigo, que xestiona o tráfico de trens rápidos, evidénciase unha escaseza de persoal para a atención ao público, xa que só hai dúas persoas en cada quenda, mañá e tarde, para a venda de billetes, para a venda de prazas anticipadas, para atender as incidencias, para dar información. Todo iso acaba provocando longas colas e que nalgunhas ocasións os pasaxeiros e as pasaxeiras incluso suban ao tren sen billete ante o risco de quedar sen poder embarcar e facer, polo tanto, esa viaxe que xa tiñan programada. Tampouco existe na estación ningún dos servizos mínimos cos que debe contar unha estación destas características, por exemplo, párking, por exemplo, prensa, por exemplo, cafetaría, etc. En definitiva, parece que a estación está absolutamente baleira de contido e simplemente fai a función dunha apeadoiro. Por outra banda, os trens postos en servizo non están adaptados para as persoas con dificultades de mobilidade, como si están os que fan o percorrido máis lento entre a estación de Guixar e A Coruña. Con estas aportacións, a maiores das feitas polos propoñentes das proposicións non de lei, o Grupo Socialista tivo a tentación, tivemos a tentación de presentar unha emenda de adición, pero desbotámola porque coincidimos coa finalidade última da propia iniciativa. Esta finalidade está absolutamente clara e repítoa: nos días seguintes á posta en servizo do eixe atlántico téñense evidenciado carencias e insuficiencias no servizo, que fan necesario un reaxuste total que afecta cuestións fundamentais para gañar en calidade e atractivo para o seu uso, a saber –e repetímolo outra vez–, as instalacións da estación de Urzáiz, no persoal de atención ao público, na adaptación dos trens ás persoas con dificultade de mobilidade, na modificación dos horarios, no aumento de frecuencias, na política de prezos e nas tarifas de servizos asociados, como poden ser párking, como pode ser transporte de bicicletas, etc. É dicir, unha serie de carencias constatadas pouco tempo despois da súa posta en servizo, que fan precisa unha nova adaptación que afecta eses servizos, pero que tamén pode afectar nun estudo profundo outros máis. En todo caso, do que se trata é de que o eixe atlántico gañe en atractivo e sexa un servizo real e efectivo para as propias persoas. Pero tamén se o servizo de longa distancia é fundamental e resulta transcendental para a mobilidade en Galicia cos parámetros de calidade, non menos importante resultan para a vertebración de Galicia os servizos de tren de media distancia e os servizos de tren de proximidade. Estes servizos adaptados en frecuencias, horarios e tarifas ás necesidades dos usuarios resultan, resultarían se foran efectivos ser modos de mobilidade esenciais para as nosas vilas e para os nosos pobos. E aí coincidimos coa exposición e coa proposta de aprobación por parte da señora Pontón –xa digo– tanto na exposición como nas propostas de resolución. Estes servizos de media distancia e de curta distancia están nunha situación realmente complicada porque as políticas dos gobernos do Partido Popular...
Vaia rematando, por favor.
...camiñan na dirección do seu desmantelamento ao aplicar horarios, frecuencias e tarifas contrarias ás necesidades reais da poboación. Cremos que o Goberno aplica unha política de desuso nos servizos ferroviarios de media distancia e proximidade para xustificar o seu desmantelamento. A iniciativa do Bloque Nacionalista Galego pide o contrario: un impulso a estas formas de mobilidade. E nós estamos absolutamente de acordo, polo que imos votar a favor tanto da proposición non de lei de Alternativa Galega de Esquerda como do Bloque Nacionalista Galego. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Fernández. Grupo Parlamentario Popular, señor Gómez Alonso.
Grazas, señor presidente. Señorías, dende o Grupo Parlamentario Popular escoitamos con moita atención a intervención da voceira do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ela afirmou que leva moitos anos defendendo o ferrocarril en Galicia; é discutible, non o imos valorar. Pero o que si nos chama moito a atención é o que afirmou na súa exposición de motivos, de que o Bloque Nacionalista Galego leva moitos anos facendo unha forte presión para que Galicia non ficase á marxe da modernización ferroviaria do Estado. E, señora Pontón, esta clase de afirmacións por parte deste grupo parlamentario –permítame que llo diga coa máxima cordialidade– considerámola unha auténtica tomadura de pelo. Porque non sei se vostede se lembra de que cando gobernaba o señor Zapatero e vostedes apoiaban o Goberno do señor Zapatero, vostedes o único que facían en Madrid era gardarlle pleitesía á señora ministra Magdalena Álvarez; se non, pregúntello ao señor Jorquera. Señora Pontón, vostedes lonxe de defender os intereses ferroviarios do noso país, vostedes calaron e apoiaron xunto co Partido Socialista o peche e abandono de estacións no noso país; se non, pregúntello ao señor Jorquera. Grazas ao seu silencio e ao seu apoio pecháronse no eixe atlántico dezaseis de trinta e dúas estacións, incluída a estación de Portas, señora Pontón, incluída a estación de Portas. O único grupo parlamentario que presentou aquí unha defensa de que non se pechara esa estación foi este grupo parlamentario, e vostede votou en contra desa iniciativa xunto co Partido Socialista. Polo tanto, non veña dicindo que vostedes fixeron unha forte presión. Grazas a que vostedes calaron e apoiaron o Partido Socialista desmanteláronse vías no eixe atlántico entre Padrón e Vilagarcía. É máis: vendíannos como un éxito ferroviario que se implantasen as vías verdes, sobre todo entre Vilagarcía e Padrón. Esa era a súa política ferroviaria, señora Pontón; esa era a súa política ferroviaria e a do Partido Socialista. Señorías, vostedes deron por bo que se dedicasen durante oito anos dos dous ex ministros socialistas de Fomento cero euros aos servizos de cercanías, condenando o noso país a ser a única comunidade autónoma do litoral sen servizos de cercanías. E non sei se vostede agora sabe que existe unha xefatura de cercanías e que xa está rematado un estudo sobre a viabilidade da implantación das cercanías; cousa que vostedes nunca fixeron, pese á forte presión que vostede argumenta na exposición de motivos. Mire, señora Pontón, vostedes deron por bo durante oito anos do Goberno socialista que se hipotecasen os accesos ferroviarios dos portos exteriores de Ferrol e da Coruña e a conexión ferroviaria de Bouzas co porto de Vigo. E grazas ás ocorrencias do ex ministro Blanco, que vostedes tamén deron por boas, case pomos en risco a operatividade dos portos de Marín e Vilagarcía, cando anunciou que quería mudar a liña do AVE do eixe atlántico en ancho internacional. E, claro, deuse de conta de que as mercancías non funcionan por ancho internacional. E vostedes calaron e apoiaron esa clase de políticas e iniciativas. Pero, claro, dende que goberna o Partido Popular vostedes volveron mudar de discurso. Veu a catástrofe de Angrois, tentaron unha e outra vez sacar réditos políticos e manipular as vítimas. Non contentos con isto, vostedes incorren nunha enorme irresponsabilidade de dicir que os servizos do eixe atlántico non son seguros, non son seguros. ¿Vostedes saben o que están a dicir? ¿Vostedes son un grupo parlamentario serio? ¿Como se pode dicir que os servizos ASFA implantados no eixe atlántico non son seguros cando son os mesmos que están de Madrid a Sevilla ou de París a Lyon? ¿Como poden vostedes dicir que o ERTMS é o único sistema seguro en Europa e que o sistema ASFA dixital non é seguro? Pero vostedes ¿por que xeran o alarmismo dun xeito irresponsable e insensato, señorías? O consello que lles damos humildemente dende este grupo parlamentario é que se asesoren tecnicamente. Noutros países de Europa non existe o sistema ERTMS. En Alemaña teñen os seus propios sistemas de balizas de seguridade, en Francia teñen o sistema ASFA 200. O sistema ERTMS, señorías –a ver se nos aclaramos–, é para homoxeneizar os sistemas de seguridade na Rede transeuropea de transportes. Polo tanto, non xeren alarmismo nin falsas alarmas. Melloráronse os sistemas de seguridade en toda a rede ferroviaria española a través de novas balizas e da implantación da sinalización da transición significativa de velocidade, e máis de oitenta locomotoras actualmente contan cun sistema de axuda á condución vía satélite. Pero, claro, como seguen nesa estratexia de desgaste, agora o que vostedes atacan é que os servizos non son os axeitados, os horarios non son os axeitados. Pois ben, gustaríanos, señor presidente, que conste en acta que é falso que dende que se puxo en servizo a liña de alta velocidade entre A Coruña e Vigo se suprimisen servizos ferroviarios en Galicia. É falso. É máis, mantivéronse os servizos con máis paradas e incrementáronse as prazas nun 40 %. E, ademais, mantivéronse e vanse seguir mantendo as tarifas existentes. ¿E saben por que, señorías? Porque un goberno do Partido Popular a finais do ano 2012 declarou os servizos ferroviarios en Galicia do eixe atlántico como de obriga de servizo público. ¿Isto que significa? Son servizos subvencionados polo Ministerio de Fomento. E a maiores de que son servizos subvencionados polo Ministerio de Fomento, contan con descontos: de 40 % para os nenos, do 20 % ao 50 % para familias numerosas, do 20 % ao 30 % para mozos e do 20 % ao 50 % para maiores. Vostedes din que os servizos e as frecuencias non son as suficientes. Pois se non son as suficientes ¿por que dende o 18 de abril se incrementaron os usuarios nun 20 %? ¿Por que dende que entrou en servizo a liña entre A Coruña e Santiago se incrementaron os servizos ferroviarios en Galicia? ¿Por que dende que entrou en servizo Santiago-Ourense se incrementou o número de usuarios de longa distancia en Galicia? Será porque os galegos saben que agora viaxar entre A Coruña e Vigo...
Vaia rematando.
...leva un tempo dunha hora e vinte minutos, e Santiago-Vigo cincuenta minutos. Polo tanto, señorías, a evidencia é que a implantación do eixe atlántico é un éxito, o número de usuarios ratifícao e os horarios, señorías, por se vostedes non o saben, non é unha cuestión inmutable para Renfe, son cuestións que se van mudando segundo a demanda dos usuarios e as usuarias do noso país. E o que está claro, como dixo a señora Pontón, é que as obras de alta velocidade as iniciou un goberno do Partido Popular no ano 2000, que as obras do eixe atlántico as puxo en servizo un goberno do Partido Popular no ano 2015...
Remate, por favor.
...e non teña ningunha dúbida de que no 2018 tamén as porá en servizo outro goberno do Partido Popular. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Gómez Alonso. Grupo autor da proposición, señora Díaz. Dende o escano, por favor.
Señor Gómez, fíxolle vostede moi ben a oposición ao Bloque Nacionalista Galego, que como todo o mundo sabe está gobernando neste país. Está moi ben, a verdade é que como manobra de distracción é perfecta. O que sería interesante é que como hai milleiros de usuarios e usuarias que están afectados por estes servizos, polas tarifas e polas frecuencias, vostede tivera un pouquiño de altura, de respecto a esa xente que o está exixindo e, polo menos, atendera as súas necesidades. Dígoo porque vostedes están gobernando este país. Sería interesante –insisto– que atenderan as demandas sociais; cousa que vostede, efectivamente, non fixo. Mire, eu non son do Bloque Nacionalista Galego, pero voulle dicir unha cousa: se hai un grupo parlamentario e un grupo político que defendeu o tren, eu, que non son militante do Bloque Nacionalista Galego, dígolle que foi o Bloque Nacionalista Galego, contra o Partido Popular. [[O señor Gómez Alonso pronuncia palabras que non se perciben.]] Si, señor Gómez, é así. Mire, na política hai que ser xusto nela e hai que recoñecer o que se fai nela, e por moito que vostede lle siga facendo a oposición ao Bloque Nacionalista Galego é froito da súa derrota. E mire, señor Gómez, o que é efectivamente terrible é que supoño que, despois de terminar como rematou, dicindo que as tarifas e as frecuencias se poden mudar, non son inmutables, supoño que vai votar entón favorablemente as dúas iniciativas coincidentes do Bloque e da Alternativa Galega de Esquerda, supoño porque é ese Partido Popular que defende os traballadores e as traballadoras e os estudantes deste país. Pero, mire, inauguraron ese tramo do eixe atlántico con absoluta improvisación porque había eleccións, señor Gómez, porque había eleccións, e agora atopámonos como nos atopamos. A min gustaríame saber, que, claro, efectivamente, non falou diso, as tarifas dálle igual, se vostede cre que é normal que esteamos nun país que en lugar de dicir: bueno, pois o prezo dun billete de ferrocarril ou dun bono de ferrocarril terá que acomodarse ás necesidades económicas das persoas ou ben ás distancias en quilómetros. Non, vostedes están cobrando os prezos en atención aos intereses comerciais, señor Gómez. Si, esta é a realidade, atenda as demandas da plataforma de usuarios e usuarias desta liña ferroviaria. E, señor Gómez, a verdade é que eu viaxei algo, non moito pero algo viaxei, e que vostede fale de Europa é unha brincadeira aquí, é para botarse a chorar, porque Galicia é o único país do mundo, señor Gómez, –e eu son de Ferrol, veño dunha familia que non conduce, son a única que conduzo– no que é imposible materialmente comunicarse por tren con ningunha parte do planeta, señor Gómez. En Europa, máis ou menos, en case todos os países, en calquera país normal, un pode comunicarse xustamente potenciando o ferrocarril fronte ao desastre do Partido Popular, que é fomentar nada máis e nada menos que o transporte por autoestradas. –E remato xa, señor presidente.– Fomentar o transporte a autoestradas para fomentar intereses empresariais, que tamén están detrás deste debate, señor Gómez. Por tanto, lamento que lle fixera oposición ao Bloque Nacionalista e non atendera as demandas da xente que está preocupada polo debate que hoxe estamos tendo. En todo caso, efectivamente, van descarrilar no 2018, señor Gómez, e, efectivamente, as mareas e a xente acabarán con vostedes; iso si, democraticamente sen ruído, democraticamente. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Pontón.
Moitas grazas, señor presidente. Señor Gómez, eu non lle vou tomar a mal ningunha das súas falsidades en relación nin co BNG, nin co que nós dixemos aquí, nin coas faltas de respecto aos usuarios e usuarias do tren, porque entendo que as eleccións os deberon de deixar a vostedes un pouco atordados e entón, efectivamente, nese atordamento nin nos escoitou, nin sabe de que estamos falando, [[Murmurios.]] nin sabe cales son os problemas do ferrocarril neste país. E se os sabe máis grave aínda, porque vén aquí dicirnos que a realidade non existe. E, mire, os tramos que inaugurou creo que a señora Pastor e o señor Feijóo adxudicounos e licitounos esa ministra que vostedes tanto criticaban. Unha ministra que, por certo, vostedes nunca pediron reprobar no Parlamento español por culpa do maltrato a este país; vostedes pediron reprobala polo funcionamento das cercanías en Cataluña e viñeron aquí montar un circo, [[Aplausos.]] montar un circo [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ...
Silencio. Silencio, señor Gómez Alonso. Silencio, por favor. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Silencio.
...nas estratexias de distracción... Non me ameace que isto é un Parlamento...
Por favor, señor Gómez Alonso, ¡silencio! Silencio, por favor.
Creo que están vostedes moi, moi nerviosos; moi nerviosos os vexo, tranquilícense. E, mire, aquí non hai cercanías, ¿onde están?, ¿para que queremos unha xerencia de cercanías se non hai cercanías? Pero ¿que tomadura de pelo é esta? Igual que a tomadura de pelo do señor Hernández cando gastou un millón de euros en facer estudos de viabilidade sobre un metro lixeiro en Vigo, na Coruña, en Santiago. ¿Para que serviu? Propaganda á custa dos recursos públicos que logo nos negan para realmente modernizar o ferrocarril. Nós hoxe aquí estamos trasladando... Tranquilos, ¿ou queren que lles recorde tamén o Pacto do Obradoiro, que blindaba o AVE no 2015 para Galiza, señor Feijóo e señor Blanco? Por favor, é que hai que ter un pouco de respecto pola historia e pola traxectoria de cadaquén. E hoxe estamos falando de cousas moi básicas. Mire: que teñamos máis servizos ferroviarios nas liñas que hai, cunha frecuencia maior nas liñas e nos momentos en que hai máis demanda; que se teña en conta que hai unhas necesidades desde o punto de vista laboral, desde o punto de vista dos estudantes á hora de usar o ferrocarril, para que traballadores e estudantes poidan usalo nos desprazamentos entre cidades e entre vilas, porque esa é unha realidade que existe en Galiza e á que a vostedes lle dan as costas. Porque se iso existira, o número de usuarios e usuarias do ferrocarril sería moito maior, non só entre A Coruña e Vigo, senón tamén no resto do país. E nós cremos que a xente de Ordes, a xente do Carballiño, a xente de Padrón tamén ten dereito a poder utilizar o ferrocarril. E quen eliminou servizos de media distancia foi o Partido Popular, foi a señora Ana Pastor. ¡Por favor!, ¿de que nos está vostede falando? En todo caso, nós hoxe non viñemos aquí para falar de Angrois...
Remate, por favor.
...Veu vostede porque terán mala conciencia, porque saben que con maiores sistemas de seguridade ese accidente se tería evitado, e iso é gravísimo. E como o saben, o que queren é manter o silencio, porque a verdade situaríaos fronte a un espello no que non se poderían mirar.
Grazas, señora Pontón. Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. José Ramón Val Alonso e dous deputados máis, sobre a realización de xestións polo Goberno galego ante o Goberno central para a interposición dunha demanda ante o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos contra Noruega por discriminar e non lles recoñecer aos mariñeiros galegos os anos traballados en barcos daquel país
Non se formularon emendas e para a defensa dela ten a palabra o señor Val Alonso.
Moitas grazas, señor presidente. Moi bos días a todos e a todas. Hoxe novamente volvemos debater sobre unha iniciativa que xa foi tratada en diferentes ocasións neste Parlamento e sobre a que xa existen mesmo tamén acordos unánimes de todos os grupos parlamentarios desta Cámara cun único fin, co único fin de acadar a defensa dos intereses dos mariñeiros galegos que traballaron nos barcos noruegueses ata a década dos noventa, en concreto, ata o ano 1994. E xustamente traemos esta iniciativa neste momento porque, ademais de ser algo de xustiza, cremos que é o momento oportuno, por diversas razóns: Primeiro, porque criamos que algo se estaba avanzando no tema, e criamos isto porque hai aproximadamente un mes que a señora directora xeral de Relacións Institucionais e Parlamentarias se dignou recibir os representantes deste colectivo. Pero, desgraciadamente, temos que dicir tamén que unicamente foi iso, dignouse a recibir este colectivo porque o froito desa reunión foi máis ben pobre, por non dicir ningún, xa que o único que se lles dixo a estes afectados é que a situación era moi difícil, recolleuse a documentación que eles aportaron e pois aí quedou todo o compromiso do Goberno galego. Polo tanto, nós cremos que os pasos dados son poucos, son insuficientes. E mesmo cremos tamén que algún representante político do Goberno galego de máximo nivel, ben sexa conselleiro, vicepresidente ou presidente, se podería ter implicado un pouco máis con esta cuestión, que –como xa digo– xa existen acordos parlamentarios sobre este tema. E tamén a traemos xustamente neste momento porque –se non o saben– no día de onte celebrouse en Madrid, no Ministerio de Asuntos Exteriores, unha reunión entre representantes da Avogacía do Estado e tamén afectados deste colectivo, á que, pois temos que dicir tamén, que non acudiu ningún representante do Goberno galego respaldando esta proposta, a pesar de que hai acordos parlamentarios que mandaban o Goberno galego defender a cuestión que eles ían plantexar no día de onte ao Ministerio de Asuntos Exteriores. Pois ben, nesa reunión o único que pretendían era exixir e facer cumprir o que aquí acordamos entre todos, que era que o Goberno do Estado español interpuxese un recurso diante do Tribunal de Dereitos Humanos por vulnerar precisamente o Convenio de dereitos humanos da Unión Europea. Pero non foi así, o titular da prensa do día de hoxe é que "España non levará Noruega ante o Tribunal de Dereitos Humanos"; este é o titular da prensa no día de hoxe. Polo tanto, nós preguntamos dende o grupo parlamentario de que serven os acordos adoptados tanto pola Comisión de Pesca e Asuntos Marítimos deste Parlamento como tamén do Pleno desta Cámara. Acordos nos que se instaban o Goberno Galego e o Goberno de España a adoptar medidas legais para que interpuxesen un recurso contra o Reino de Noruega, ao abeiro do artigo 33 do Convenio europeo de dereitos humanos, e, ademais, unicamente pola prohibición e a vulneración de discriminación por nacionalidade, ao exixirlles a residencia para a inclusión no sistema noruegués de seguridade social aos nosos traballadores naqueles barcos, nos seus buques ata a década dos noventa. Algo que, pola contra, non se lles exixía aos nacionais noruegueses empregados naqueles barcos. ¿De que serven estes acordos? ¿Onde estiveron os representantes do Goberno galego? ¿Por que non acompañaron os representantes do colectivo Long Hope á reunión que tiveron onte en Madrid? ¿Que opina o Goberno galego e o Partido Popular da decisión adoptada no día de onte? Eu creo que son cuestións que hoxe deben responder aquí os representantes do Partido Popular. ¿De que serven todos eses acordos parlamentarios? ¿Son conscientes o Goberno galego e o Partido Popular de que estamos a falar dunha situación e dunha reivindicación completamente xusta, que afecta un colectivo moi amplo de persoas, arredor de dez mil no conxunto do Estado, das cales preto de oito mil son galegos que traballaron en barcos de pavillón noruegués e que se atopan nunha circunstancia de que nin o Estado español recoñece para efectos de cómputo para a súa xubilación o tempo traballado naquel país, nin tampouco se recoñece naquel país onde traballaron, en Noruega, e no que estiveron pagando taxas e impostos como calquera outro cidadán daquel país, e en moitos casos por riba do 40 % do seu salario? ¿Sabe o Goberno galego que esta reclamación non é nova? ¿Sabe que o colectivo Long Hope leva xa anos con esta reivindicación, que leva moito tempo cun intenso labor reivindicativo, con escritos, con denuncias, con manifestacións, con reunións e mesmo con visitas á propia Noruega para reclamar o que eles consideran xusto e o que nós aquí tamén acordamos que era xusto? Pero, desafortunadamente, todas estas manifestacións e todo este traballo do colectivo Long Hope pois ten acadado moi pouco éxito. Noruega segue sen recoñecer o problema e o Estado español moi pouco ou case nada ten feito por tratar de dar resposta a este problema. E o que é máis grave: no día onte vén de darlles as costas de xeito definitivo aos afectados, porque vén de recomendarlles que sexan eles de xeito individual os que presenten as demandas contra Noruega. E nós preguntamos aquí se o Goberno galego e os representantes do Partido Popular son conscientes do que isto significa, se son conscientes de que isto significa que individualmente os afectados terán que acudir, primeiro, á xustiza ordinaria en Noruega, rematando ata a última instancia todo este procedemento, e logo despois disto acudir individualmente eles a interpoñer a demanda diante do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos. ¿A vostedes parécelles que isto é normal?, ¿saben o que isto significa? Pois significa que moitos deles por razóns económicas non o poderán facer e outros moitos non chegarán a tempo, porque isto vai significar un moi longo procedemento xudicial, e estamos falando de persoas xa xubiladas de idade avanzada, que moitos deles non poderán chegar nunca a ver cumprido o seu obxectivo. E esta é a situación na que están agora mesmo e esta é a situación na que os puxeron o Goberno do Partido Popular do Estado, coa complicidade do Goberno galego e da Xunta de Galicia, xa que ningún representante político de alto nivel colleu o touro polos cornos e se puxo en mans á fronte desta reivindicación. Unha cuestión inxusta, unha situación de desprotección total dun amplo colectivo de persoas, dun amplo colectivo de cidadáns españois que traballaron e cotizaron en Noruega baixo as normas daquel país, pero que a día de hoxe non se lles recoñece o seu dereito á prestación nin tampouco á devolución dos impostos indebidamente cobrados. Polo tanto, dende o Grupo Parlamentario Socialista cremos que estamos xa nun momento en que o Partido Popular non pode volver esgrimir eses argumentos do tipo de que están traballando na cuestión, de que están establecendo contactos con distintos organismos. Iso é ao que nos ten acostumados continuamente o Partido Popular. Porque mesmo a Unión Europea ten recoñecido xa o dereito destas persoas a que lles sexa recoñecida a prestación, e de non ser así que se lles devolvan os impostos indebidamente cobrados durante os anos que estiveron traballando. Por iso, dende o Grupo Parlamentario Socialista presentamos hoxe esta iniciativa, porque temos un compromiso coas persoas e temos un compromiso cos afectados, e queremos deixar claro que volveremos traer a esta Cámara as veces que sexa preciso este tema mentres non se acade unha solución. Ese é o noso compromiso con esas persoas, porque aquí xa acordamos entre todos que era unha reivindicación xusta. Polo tanto, agardamos que esta iniciativa, ademais de contar co apoio de todos os grupos da Cámara, eu agardo que así sexa, aínda que non sei se despois da decisión de onte do Goberno do Estado pois vai facer cambiar de opinión aos representantes do Partido Popular. Eu sigo agardando que sigamos mantendo a unanimidade con esta proposta. Pero, ademais, hai que exixir o compromiso do presidente da Xunta de Galicia, o compromiso do señor Feijóo. El é o que ten que poñerse á fronte da reivindicación, esta é unha decisión política, é unha decisión política que ten que tomar o señor presidente da Xunta de Galicia. El ten que ser o que reivindique esta cuestión e o que vaia a Madrid falar cos representantes do Goberno do Estado para que se tome unha decisión xa referendada por este Parlamento. Pola miña parte máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Val. Grupo Parlamentario Mixto, señora Iglesias.
Bo día. Moitas grazas, presidente. Esta deputada vai apoiar esta iniciativa. Marcharon da súa terra buscar a vida, deixaron as súas familias e amigas, emigraron a un lugar de xeos e noites interminables, traballaron de sol a sol, pagaron os seus impostos, xerando riqueza para o país empregador –nada menos que 250 millóns de euros da época en impostos e contribucións, en igualdade de condicións que calquera cidadán noruegués– e tamén xeraron riqueza para o seu propio país, Galiza, receptora dos seus aforros e as súas ilusións. Agora son maiores, e o Estado noruegués négalles a prestación por xubilación que lles corresponde por lei e tamén por humanidade. O argumento empregado polas autoridades norueguesas para a denegación deste dereito non pode ser máis variopinto: aducen que estes traballadores non eran inmigrantes, ao non estar traballando en terra firme. Lembremos que falamos de mariñeiros, a pesar de que, inevitablemente, as sedes das empresas contratantes estaban en solo noruegués. Acóllense para tal absurdo argumento á regularización que supuxo a incorporación de Noruega ao espazo económico da Unión Europea, que supuxo a exclusión que están a padecer os nosos mariñeiros. A actitude do Goberno noruegués viola a xurisprudencia internacional, xa que o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos cualifica as prestacións sociais de dereito patrimonial, na medida en que é un dos elementos patrimoniais dunha persoa e constitúen un dereito de crédito fronte á Seguridade Social. A extinción deste dereito ou a súa redución sen xustificación obxectiva vulneran o garante de propiedade no Convenio europeo para a protección dos dereitos humanos e das liberdades fundamentais. Esta inxustiza agrávase polo feito do non recoñecemento por parte do país nórdico do tempo traballado en buques noruegueses como períodos cotizados, co obxecto de seren tidos en conta polo Estado español no momento de acceder á súa prestación por xubilación. A demanda deste colectivo de cidadáns sen Estado non pode ser máis lóxica: a prestación que lles corresponde por lei ou a cantidade aboada durante o tempo laboral ás arcas do Estado noruegués deben ser restituídas. Neste sentido tamén se posicionou o Parlamento Europeo, expresando que nos atopamos diante dunha situación inxusta, que afecta cidadáns europeos, e exixe ao Goberno noruegués, e tamén ao do Estado de España, acadar un acordo bilateral en interese destes traballadores. O propio Parlamento de Galicia acorda en marzo, por unanimidade, instar o Goberno do Estado español a interpoñer unha demanda contra Noruega por discriminar os mariñeiros galegos embarcados nos seus buques. Estamos, pois, ante unha cuestión de Estado, non dun problema individual de cada un dos afectados, cuestión que segue sen se resolver, pese aos apoios institucionais e a que os dereitos fundamentais destes traballadores están a ser violados. Aproben esta iniciativa, son os nosos mariñeiros que emigraron. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Rodas.
Bo día, señorías. Todo segue igual: Noruega segue sen recoñecer o dereito á xubilación dos mariñeiros embarcados na frota norueguesa ata 1994. O Estado español tampouco recoñece este tempo de embarque para efectos de cómputo da Seguridade Social. Pola contra, Noruega si que lles cobrou os impostos como se foran cidadáns noruegueses. Isto provoca unha situación onde non teñen dereito a unha prestación por xubilación nin á recuperación dos impostos que pagaron e non disfrutaron. E van alá xa catro ou cinco iniciativas nesta Cámara instando a darlle unha solución a este drama que están a vivir máis de 12.000 traballadores españois, dos cales uns 8.000 aproximadamente son galegos, e que levan con este drama xa dende os anos 50. Nestas iniciativas que xa se teñen traído á Cámara, lembro aquela, que é a primeira, do 2010, onde por iniciativa do BNG se aprobou por unanimidade reclamarlle ao Goberno galego unha posición firme diante do Goberno central. E a reflexión que nós poderiamos facer é que, dende o 2010, ¿que se ten feito ata agora? Á parte de aprobar aquí este tipo de iniciativas, nada ten feito o Partido Popular. Van alá cinco anos sen facer absolutamente nada, sen ter sequera recibido e amparado o colectivo que tanto leva pelexando por esta reclamación, pelexando na rúa, nas institucións, reclamando, facendo chegar tamén aquí esta demanda. Aquí, señorías, sae perfectamente retratado o Partido Popular, pero tamén o propio presidente da Xunta de Galiza, que ata o día de hoxe aínda non foi quen de ter recibido este colectivo. ¿Imaxinan vostedes que este tipo de reclamacións partira doutros colectivos como Anfaco, Citroën, Ence, Elnosa ou Pescanova? Vemos aquí perfectamente retratado como o PP é tremendamente dócil e resolutivo cos poderosos, pero que en cambio non ten tempo para os 8.000 ex mariñeiros noruegueses, que na actualidade a media xa está por riba dos 70 anos, e que teñen que estar aí, ao igual que os das preferentes, nas rúas, petando nas portas, reclamando este dereito lexítimo. A segunda cuestión que me gustaría plantexar –e que aquí se lle escapa tamén á maioría dos que me precederon– é o recoñecemento a Xosé Manuel Carril, que foi quen, a través da publicación do seu libro, "Unha cuestión de dereitos humanos: a protección de seguridade social dos nosos traballadores do mar emigrantes en Noruega", de centrar dalgunha maneira como se podería resolver o conflito, e xa daquela plantexaba –e foi aprobado por unanimidade– correctamente que había dúas posibles solucións: a vía individual e que fose o propio colectivo o que reclamase diante do Estado noruegués ou ben que fose o propio Estado. E xa, cando nós presentamos esta iniciativa, xustificamos como era moito máis rápido e moito máis lóxico que fora o propio Estado español o que reclamase diante do Tribunal Europeo dos Dereitos Humanos, porque estamos falando dun colectivo cunha avanzada idade e porque a solución individual pois requiría, como xa antes afondou o portavoz do PSOE, ter que esgotar todos os trámites no propio Estado. Polo tanto, agora recoñecemos e coñecemos exactamente cal é a posición do Partido Popular, recoñecemos exactamente cal é a posición do Goberno do Estado, que unha vez máis, unha vez máis, lles dá a espalda aos ex traballadores noruegueses, lles dá a espalda aos dereitos das persoas...
Vaia rematando, por favor.
...que reclaman un dereito fundamental: o dereito fundamental de ter dereito á xubilación, ou, se non, o de que se lles devolvan os impostos actualizados que eles pagaron directamente, e que ascende a uns 520 millóns de euros. Polo tanto, señorías, estamos –agora si– vendo a realidade da posición do Partido Popular, que unha vez máis, unha vez máis, en vez de estar acompañando os nosos traballadores, en vez de estar acompañando os intereses de Galicia, está unha vez máis traizoándoos. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Rodas. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Señor Fajardo.
Bo día a todos e todas. Unha vez máis traemos o conxunto dos grupos da oposición unha proposta, neste caso a iniciativa do Partido Socialista, que foi aprobada xa neste Parlamento en varias ocasións, pero que demostra a falta de compromiso cos acordos que se adoptan no Parlamento por parte do por agora grupo maioritario da Cámara, non así da sociedade. O por agora grupo maioritario da Cámara, non así da sociedade, é incapaz de cumprir os acordos parlamentarios; un acordo tan sinxelo como poñerse da man dos mariñeiros galegos que no seu día traballaron en Noruega, que son máis de 8.000, e que levan anos demandando unha solución xusta a un problema certamente provocado pola incompetencia dos gobernos do Estado e a inxustiza social do Goberno noruegués. Parece incrible que non se faga nada unha vez que son eles os que teñen que estar todos os días na rúa porque o Goberno non os respalda. Todos os grupos da oposición teñen demostrado o seu compromiso con esta demanda. Incluso teñen acompañado de forma contundente este colectivo para demandar a solución do seu problema, pero falta alguén, falta o Goberno galego. ¿Onde está o Goberno galego nesta situación? Cando levamos anos con aprobación de iniciativas neste sentido, ¿cales foron as actitudes, as accións e dende logo o compromiso do Goberno galego para solventar este problema? E o que é máis triste é que no día de onte o Goberno do Estado teña botado balóns fóra dicindo que xa non ten responsabilidade sobre esta cuestión e que o único que van facer é trasladar ao Tribunal da Unión Europea un caso similar –que dende logo nós cremos que non ten nada que ver– sobre unha cuestión de pensións de mariñeiros embarcados en buques holandeses, cando non ten nada que ver, porque estamos falando dunha cuestión de países integrados na Unión Europea, que non é o caso de Noruega. Polo tanto, aquí o que hai en realidade é a típica acción do Partido Popular cando se fala de persoas dunha certa idade: deixar pasar o tempo coa esperanza de que o final da vida dos que reclamen acabe coa reclamación. E iso é certamente lamentable, a actitude do Partido Popular neste sentido. E estamos a falar de que hai xa argumentos suficientemente claros para evidenciar que están ante unha reclamación xusta e á parte legal. Eses impostos que foron cobrados por parte do Goberno noruegués aos nosos mariñeiros supoñen unha parte do financiamento das súas pensións, porque o sistema de pensións noruegués tamén recibe fondos dos propios orzamentos do Estado, non só das aportacións que fan os traballadores de Noruega. E, polo tanto, estes mariñeiros estiveron aportando non só para o benestar do pobo noruegués, senón tamén para as pensións daqueles que teñen dereito en Noruega que non son estes traballadores. E non o son por unha inxustiza clara: a inxustiza de obrigalos á residencia cando non se obriga a outros perceptores das pensións á residencia para ser merecedores desta pensión. E, ademais, incluso incumpren os seus propios contratos. Aqueles que estivemos no Arquivo Nacional noruegués, revisando contratos destes buques, puidemos observar como nas súas cláusulas –na 35, na 32– se deixaba claro que terían os mesmos dereitos, os mesmos dereitos, non só as mesmas condicións laborais, senón que os mesmos dereitos e recoñecementos en todos os sentidos que os mariñeiros de Noruega. Polo tanto, o Goberno noruegués sabía que tiña uns mariñeiros que en teoría firmaban un contrato que lles outorgaba os mesmos dereitos, que agora non recoñece. ¿E que fai o noso Estado para reclamarlle ao Goberno de Noruega que cumpra o contrato? Mirar para outro lado. ¿Por que? Porque, unha vez máis, cando o Goberno do Estado ten que poñerse ao lado dos traballadores ou doutro goberno, o que fai é poñerse ao lado do poderoso, e neste caso o poderoso é o Goberno noruegués, con quen o Estado ten relacións económicas que non quere poñer en risco para defender os seus traballadores. E nós cremos que, primeiro, hai que defender a xustiza, e é de xustiza que estes traballadores reciban a devolución dos cartos indebidamente roubados polo Goberno noruegués. E nese sentido é o que se está plantexando. Non se pode plantexar que se vaia a unha demanda individual perante os tribunais noruegueses, porque iso significa que, cando se solucione isto, xa non haberá mariñeiros a quen pagarlles, e posiblemente si ás súas familias, pero non aos mariñeiros. Iso significa anos de demandas perante os tribunais noruegueses, cuns custos que en moitos casos non poderían asumir estes mariñeiros, cando a solución é fácil: unha demanda do Estado perante o Tribunal Europeo dos Dereitos Humanos por algo tan sinxelo como a vulneración deste dereito de non discriminación por razón de nacionalidade. O Goberno noruegués, que presume de Estado avanzado, discriminou os galegos polo mero feito de ser galegos –hai que dicilo así–, e, polo tanto, un Estado que non defende os seus nacionais como é Galicia é un Estado que dende logo está deixando orfos aqueles que os votan. Polo tanto, está claro que serán as últimas veces que os votan, porque non defenden nin a quen teñen que defender, que son os galegos que neste caso traballaron en Noruega con condicións igualitarias aos demais salvo para recibir esta prestación que é de xustiza e se recoñece en textos legais. Por certo, o propio Goberno noruegués, na súa carta dirixida a estes mariñeiros, recoñecía que nin si nin non, que había cuestións legais para recoñecer esta situación pero que era unha decisión política. Polo tanto, forcen esa situación política e obriguen o Goberno noruegués a pagar o que lles debe aos nosos mariñeiros.
Grazas, señor Fajardo. Grupo Parlamentario Popular. Señor Martínez Sierra.
Grazas, señor presidente. Bos días. Novamente, tráese a este Parlamento unha iniciativa en relación coa problemática existente entorno ao cobro dunha pensión ou contraprestación económica polo traballo realizado nos buques de bandeira norueguesa dos nosos mariñeiros en data anterior ao ano 1994 e que, como todos vostedes saben, a día de hoxe aínda non foron recoñecidos. Como apenas hai unhas semanas que tratamos este asunto nun pleno, non quixera ser moi reiterativo nos argumentos e vou ser breve intentando deixar clara unha vez máis a nosa posición. Vaia por diante a nosa solidariedade coas accións levadas a cabo tanto polos mariñeiros a título persoal como a través da asociación Long Hope, que –entendemos– non buscan outra cousa que o recoñecemento dun dereito que por razón e xustiza lles corresponde. Este é un dos poucos asuntos que historicamente suscitan un grande consenso entre todas as forzas políticas, aprobándose practicamente por unanimidade todas as iniciativas presentadas tanto a nivel nacional como autonómico. Xa diciamos no pleno mencionado que nos parecía insostible a posición de Noruega en relación con este asunto e que as escusas dadas son máis ben propias dun mal pagador e impropias dun Estado que presume de ser respectuoso cos dereitos humanos, xa que no caso doutros países en casos similares non existiu ningún inconveniente á hora de recoñecer estes dereitos. Entendemos que as cantidades adebedadas, aínda que é importante para os afectados, non supoñen ningún problema para un país como Noruega, de elevada economía, por moito que o seu pago supoña abrir unha porta a reclamacións futuras de mariñeiros doutros países. O repaso histórico das accións levadas a cabo por parte do Goberno español deixa moi claro quen puxo todo da súa parte para resolver o problema e quen non fixo máis que poñer pedras no camiño, remontándose aos primeiros intentos de negociación aos anos 50 do século pasado. Comentabamos que se deu un momento, no ano 1982, onde estivo a piques de asinarse un convenio entre os dous países que tería resolto o problema, pero no último momento, como moi ben saben as súas señorías, Noruega voltouse atrás ante as presións da patronal dos armadores e os sindicatos noruegueses. E todo isto sabémolo a raíz dos documentos desclasificados por parte da Administración de Noruega que a asociación Long Hope fixo públicos. Sinalabamos tamén que, dende entón, este proceso sufriu unha ralentización ata practicamente o ano 2011, que é cando se retoma con forza, segundo podemos ler nas respostas oficiais dadas polo Goberno central a preguntas dos grupos da oposición. Por este motivo presentabamos no seu día unha emenda onde pediamos por parte do Goberno central unha nova ofensiva diplomática como último intento que posibilitase unha saída amistosa entre os dous países. Reflexabamos tamén que esta nova negociación debería ter un límite no tempo e, unha vez rematado o prazo ou de xeito paralelo, se non se obtén ningún acordo, o Goberno español debería levar este caso ao Tribunal de Estrasburgo, de acordo coas iniciativas aprobadas por unanimidade neste Parlamento e baseadas na análise dos novos datos existentes. E dado que as relacións internacionais son competencia do Estado, non dubidabamos en solicitar ao Goberno español que adoptase as medidas legais pertinentes e demandase a Noruega en base ao incumprimento do Convenio europeo dos dereitos humanos. E a pesar das noticias que podemos ler hoxe mesmo nos medios de comunicación, descoñecemos cal é o posicionamento oficial do Goberno español ante os consellos e opinións dos xuristas do Estado. Cónstanos que o Goberno central –e as noticias así o confirman– está a traballar na busca da solución máis eficaz para conquerir o obxectivo desexado e perseguido por todos. E como os afectados nos deron traslado no seu día que, ao seu entender, a demanda mencionada podería ser a mellor vía, nós seguiremos apoiando as súas xustas reivindicacións e manteremos a nosa posición en tanto en canto non existan novos datos que aconsellen outras vías que poden ser máis efectivas. Votaremos favorablemente. Moitas grazas.
Grazas, señor Martínez Sierra. Grupo autor da proposición non de lei. Señor Val. Déanlle voz ao escano do señor Val, por favor.
Moitas grazas, señor presidente. Primeiramente, agradecemos o apoio de todos os grupos da Cámara polo seu esforzo para sacar a adiante esta iniciativa. A verdade é que é un compromiso que non pode quedar unicamente aí, non pode quedar pois niso, nun acordo parlamentario. Nós cremos que estamos a falar pois dun problema importante, dun colectivo de persoas completamente desprotexido ao que un Estado lle ten roubado literalmente o froito do seu traballo. Polo tanto, non pode quedar unicamente niso, nun acordo parlamentario. Aquí alguén se ten que implicar moito máis do que o está a facer, porque eu creo que está moi ben que o señor Feijóo viaxe a Madrid para falar co señor Rajoy dos resultados das eleccións do pasado domingo, pero tamén podería levar na súa axenda cuestións como esta, cuestións que afectan a máis de 8.000 galegos aos que o Estado noruegués lles adebeda preto de 520 millóns de euros. E eu pregúntome que pasaría se, en lugar de ser mariñeiros, fose unha gran multinacional, fose por exemplo Pescanova a que estivese nesta situación. ¿Cal sería a posición do Partido Popular? ¿Defendería coa mesma intensidade que o está a facer agora ou defendería con outra intensidade moito máis forte? E esa é a cuestión. Estamos falando dunha decisión política. Onte a propia Avogacía do Estado dicía, literalmente, que hai materia dabondo para plantexar os recursos, pero que non é competencia deles, que é competencia e é unha decisión política. Polo tanto, isto arréglase por arriba, señor Vidal Martínez, isto arréglase por arriba, e o señor Feijóo terá que ser o que colla este acordo parlamentario e que vaia a Madrid e negocie co señor Rajoy a presentación deste recurso diante do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos. E isto é así. Polo tanto, dignifiquen a actividade desta Cámara. Non deixen que os acordos parlamentarios queden no caixón. Trátase simplemente diso, de dignificar esta Cámara e o que aquí facemos, e aquí hai un acordo parlamentario, xa repetido en moitas ocasións, para que isto saia a adiante. Polo tanto, non veñamos aquí outra vez solidarizarnos unicamente pois co que estamos facendo e co esforzo que está facendo a asociación Long Hope. Estamos falando dunha cuestión importante, estamos falando de que onte se lles dixo aos mariñeiros que presenten eles individualmente a demanda, e isto significa pois que moitos deles non van chegar nunca a ver ese obxectivo, porque son persoas de avanzada idade, porque moitos deles non teñen recursos económicos. E iso é do que estamos a falar, de compromiso, de esforzo e de implicación do Goberno galego. Levamos xa moito con esta cuestión, e eu nunca vin o señor Feijóo con que este problema estivese na súa axenda. Polo tanto, vostedes, que son o grupo que respalda e que sustenta a acción do Goberno, exíxanlle ao seu presidente que poña esta cuestión na súa axenda e que lle dea solución de xeito inmediato. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Val. Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D.ª Patricia Vilán Lorenzo e sete deputados/as máis, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa lingua galega no ámbito xurisdicional
Formuláronse dúas emendas a esta proposición non de lei: unha do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego e outra do Grupo Parlamentario Popular de Galicia.
Para a defensa da proposición non de lei ten a palabra a señora Vilán.
Bo día. Hoxe estamos aquí para presentar unha proposición non de lei que dea visibilidade á lingua galega, á identidade cultural polo tanto do noso país, nun ámbito moi concreto que é o ámbito da xustiza, no que a lingua galega practicamente non existe. O 27 de marzo do ano 88 un maxistrado do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia por primeira vez ditaba unha sentenza en galego, e o seu traballo foi recoñecido moitos anos despois, non pola Administración, senón por unha organización, unha asociación de persoas preocupadas polo uso do galego na xustiza, que conformaron a Irmandade Xurídica Galega. A Lei de normalización lingüística, do ano 83, ten un artigo –o 7– que di que todos os interesados en cada un dos preitos teñen dereito a que se lles notifique o procedemento na lingua oficial que elixan, e en Galicia hai dúas linguas oficiais: o castelán e o galego; incluso poden pedir aos órganos xurisdicionais que as sentenzas sexan ditadas en galego. Os socialistas cremos que os letrados da Xunta de Galicia, os letrados da Administración autonómica, deberían facer este traballo, e diso precisamente vai esta iniciativa. Temos un exemplo a apoiar en Galicia, que é o Xulgado da Fonsagrada. Dende o ano 90, é dicir, hai vinte e cinco anos, realiza a súa actividade xurisdicional en galego. Os protagonistas non son os representantes da Administración, por suposto, senón que son os funcionarios e os xuíces, que de maneira voluntaria decidiron prestar os seus servizos en galego durante vinte e cinco anos, e todos eles pertencen á Irmandade Xurídica Galega. En todos estes anos o Xulgado da Fonsagrada non tivo ningunha nota negativa, e polo tanto debería ser un modelo –entendemos os socialistas– a exportar ao resto de Galicia. Pero realmente o que falta é vontade por parte da Xunta de Galicia para poñelo en marcha. A única vontade real é a dos traballadores do Xulgado, e incluso os propios letrados que representan a Administración pública galega non teñen vontade e non se lles impulsa para que teñan esta vontade. A Irmandade Xurídica Galega incluso fixo propostas ás entidades, ás centrais sindicais, para que as asesorías xurídicas das centrais sindicais se impliquen no uso da lingua galega na actividade procesual, e este –entendemos– debería ser o modelo da Xunta, porque non o é. Non hai medidas para implicar os operadores xurídicos da Xunta no uso da lingua galega nos procedementos procesuais; non hai apoio por parte da Xunta de Galicia, e polo tanto do Goberno, para modelos como o do Xulgado da Fonsagrada. E non é que o digamos nós, os socialistas, senón que os datos son os da Irmandade Xurídica Galega. En Galicia non temos ningún dato oficial, ningún dato oficial medianamente actualizado e fiable de sentenzas ditadas en galego. Curiosamente, curiosamente, o único dato oficial que tivemos é do ano 2009, cando aquel Goberno malvado de Emilio Pérez Touriño editaba un Libro branco da xustiza en Galicia e dicía que as sentenzas ditadas polas audiencias provinciais e o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia era dun 3,5 % en galego e un 96,5 % en castelán. Que non exista ningún dato oficial xa é significativo. A día de hoxe, estas cifras non teñen variado substancialmente. Nas audiencias provinciais o único traballo regular en galego sae da Sección Segunda da Audiencia Provincial de Pontevedra. E aquí temos que facer un inciso, recoñecendo o labor do maxistrado que máis sentenzas en galego ten ditado dende que é maxistrado, que recibiu un premio hai poucos días, e que é o maxistrado José Juan Barreiro Prado. É un referente e un exemplo de traballo, non só para os seus compañeiros, senón fundamentalmente para esta administración, para este goberno, que debería telo en conta e promocionar que os maxistrados fagan o traballo así. Na Audiencia Provincial de Lugo hai algunhas sentenza en galego, nas outras audiencias provinciais non hai ningunha. No Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, ata este maio, hai só un maxistrado que ás veces de maneira regular fai o seu traballo en galego. Simbolicamente hai menos de corenta sentenzas sobre o dereito civil foral, o noso dereito civil autóctono, que se traducen ao galego, non é que se fallan en galego. Dos xulgados de primeira instancia non hai datos oficiais, pero os membros da Irmandade Xurídica Galega din que escasamente chegan a un 5 % as sentenzas en galego. Non podemos contrastar datos, porque a base de datos de xulgados non existe respecto destas cuestións, soamente hai sentenzas das audiencias provinciais –algunhas– e as do Tribunal Superior de Xustiza. A distribución territorial por provincias é exactamente igual de aterradora nos datos que acabo de dicir. En Ourense non hai ningún maxistrado que traballe sempre en galego, en Lugo hai catro, na Coruña hai catro e o resto –poucos– son da provincia de Pontevedra. E, por último, imos poñer un exemplo, dun dato que nos dá a Irmandade Xurídica Galega, e é que en Lugo, na provincia de Lugo, todas as letradas e todos os letrados da Xunta fan as súas exposicións orais exclusivamente en castelán, e en galego case exclusivamente fan os seus escritos. A situación é aterradora. Vostedes, que son os maiores defensores da lingua, deberían facer algo, como mínimo actualizar os datos dende o ano 2009. E por iso, con todos estes datos –e supoñemos, seguro, que hai moitísimos máis–, entendemos que hai motivos suficientes para que voten a favor desta proposición non de lei. A xustiza é un mundo moi pechado, que necesita abrirse aos cidadáns, necesita aire limpo. Hai moitos cidadáns que falan en galego, que chegan ao xulgado e falan de maneira automática en castelán, porque teñen medo a que eses señores que están alí sentados de fronte non os entendan, porque falan no seu idioma do seu pueblo. Polo tanto, nas súas mans está cambiar o modelo, copiar o modelo da Fonsagrada. Voten a favor e copien este modelo da Fonsagrada. Impliquen os seus letrados, os letrados da Administración pública galega, no uso do idioma galego nas súas demandas, e que nas súas demandas recollan o que nos pide a Irmandade Xurídica Galega, que se recolla expresamente o artigo 7.2 da Lei de normalización lingüística –que, por certo, é de don Manuel Fraga, nin sequera a fixeron os gobernos daquel malvado presidente socialista–, e díganlles aos seus letrados, implíquenos para que soliciten que os expedientes que recibe a Xunta de Galicia –e, polo tanto, estes letrados– sexan remitidos en galego, e que os órganos xurisdicionais pidan aos letrados, aos xuíces e ás xuízas que diten as súas sentenzas en galego. Agardamos que voten a favor, e logo falarei sobre as emendas presentadas. Grazas.
Moitas grazas, señora Vilán. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Pontón.
Moi bo día de novo. Hai poucos días, o Bloque Nacionalista Galego defendía na Comisión 1ª unha iniciativa que versaba, precisamente, sobre o que nós denominabamos o apartheid que na práctica se produce para a lingua galega no ámbito da xustiza. Nese momento, o que actuaba de portavoz do Grupo Parlamentario Popular –que, bueno, descoñezo, en todo caso, se o vai facer hoxe tamén nesta sesión– o que nos dicía é que todo estaba ben e que a situación era de normalidade. Porque, claro, aquí temos unha contradición enorme, e é que o Partido Popular defende como normal que a lingua galega estea excluída e marxinada de ámbitos moi importantes da vida social. E as linguas non son obxectos decorativos nin peluches aos que amar e abrazar, senón que teñen o seu sentido no feito social. A lingua é un produto social, e nós, como sociedade, pois temos non que amar a lingua, senón que empregala con normalidade e superar os atrancos para que a lingua galega recupere o espazo que ten. Porque a exclusión do galego na xustiza vén de lonxe, ¿non? Habería que falar dos Séculos Escuros, ¿non?, de toda a política que se fixo contra a lingua galega nese momento. E é unha anormalidade, polo tanto, que ten máis de cinco séculos de historia, e que a democracia na súa versión da transición española tampouco superou. E non a superou, entre outras cousas, porque o poder xudicial é un poder que na súa concepción é fondamente centralista. E dentro dese centralismo que practica o Estado, a lingua galega, ao igual que o catalán e o euskera, non se consideran linguas no Estado español. Porque hai un predominio que está, ademais, marcado na lexislación e que establece unha diferenza. Se hoxe nós aquí propuxeramos, ¿non?, pois que os xuíces non tiveran que saber español para exercer en Madrid, seguramente a ningunha das señorías que están aquí sentadas lles parecería unha proposta lóxica. Porén, polo menos a este lado das bancadas, ao lado dereito, ao meu lado dereito, onde se sentan os deputados e deputadas do Partido Popular, parécelles normal que para exercer a xustiza na Galiza non se teña que saber galego. E isto para nós é un déficit democrático importantísimo. Primeiro, polo que supón de discriminación para un idioma. Pero, detrás da discriminación para un idioma, está a discriminación de todo un pobo, de todos os galegos e galegas, que ven limitado o acceso á xustiza na lingua propia e no seu propio país. É dicir, na xustiza a lingua galega claramente está tratada como unha lingua estranxeira. Os datos que temos –xa se fixo aquí referencia– son datos que nos fornece a Irmandade Xurídica Galega, porque a Xunta de Galiza non ten datos nin información, ¿non?, o cal en si mesmo é unha mostra e unha acusación do desleixo que existe en relación con este asunto. Nós defendemos na nosa emenda que hai toda unha serie de medidas que se deberían de abordar, alén do que se pide por parte do Grupo Socialista, co que concordamos, e é que, como mínimo, os letrados que exercen en nome da Xunta de Galiza empreguen a lingua galega nos actos xudiciais. Paréceme o mínimo compromiso, uns –xa dicimos– mínimos, ou sexa, o mínimo que se lle pode pedir a unha administración que realmente acredita que hai que dar pasos para acabar coa exclusión desa marxinación, dese apartheid que sofre a lingua galega no ámbito xudicial. Entendemos, desde o BNG, que hai que ir moito máis alá. Nós entendemos que é lóxico que os xuíces teñan que saber galego. Parécenos –non sei– unha cousa de sentido común. Non entendo a negativa a que a lingua galega teña o mesmo estatus que a lingua castelá, a non ser que, claro, se entenda que hai linguas que non teñen que ter os mesmos dereitos que as outras. Cremos tamén que, por exemplo, sería lóxico que nos programas da Administración de xustiza pois se puidera utilizar o galego con normalidade. E isto pasa porque houbo unha decisión política que puxo en marcha un cambio no sistema informático da Administración que exclúe a lingua galega. É unha decisión política, non é un problema nin das familias nin doutro tipo. Entendemos tamén que outras cousas, por exemplo, importantes para poder facer uso dunha xustiza en galego é que todo o corpus normativo que se ten que utilizar estea en lingua galega, e non pois só en lingua castelá, como pasa agora coa maior parte dos textos legais consolidados. E isto é básico desde o punto de vista da seguridade xurídica, que entendo que non é preciso que lles explique por que debe de pasar. Son algunhas das cuestións que sinalamos neses dez puntos que recollen pois tamén esa proposición non de lei que hai poucos días defendía o Bloque Nacionalista Galego neste Parlamento. Cremos que unha xustiza que marxina o galego non é xusta, e pensamos que a xustiza no Estado español, non só por isto, senón por outras máis cuestións, dista moito de facer gala do nome de xustiza. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario Popular. Señor Baamonde.
Moitas grazas, señor presidente. Moi bo día, señorías. Bueno, pois para empezar eu celebro que a señora Vilán comparecera hoxe nesta tribuna e empezara por ser infiel; infiel á maridaxe de subordinación que tradicionalmente mantiña o Partido Socialista en tema de lingua respecto do Bloque Nacionalista Galego. Por iso celebro que hoxe presente, efectivamente, unha proposta en sentido positivo, unha proposta cun ton –que eu celebro– de ponderación, que é o camiño para poder avanzar nesa idea que todos defendemos de promoción da lingua galega. E, efectivamente, fala dunha cuestión que é unha cuestión complexa e difícil, pero é difícil en Galicia e é difícil nos demais territorios con lingua propia. Non sei se os datos son oficiais, pero publícaos a revista Sermos Galiza. Por exemplo, no País Vasco, a presenza de sentenzas en euskera, na xustiza dese territorio, é puramente anecdótica; en Cataluña é do 12 %. E é un problema difícil, porque, como é lóxico, entran en concorrencia no tema da xustiza, por un lado, competencias autonómicas e, por outro lado, competencias estatais, que fai que a coexistencia das linguas e a súa relación se tensione. ¿A maneira de resolver este problema, señora Vilán? Pois eu creo que só hai dúas. Unha, a de fractura e de maximalismo, que é pola que opta o nacionalismo, moi especialmente nesa iniciativa á que se refería a señora Pontón, presentada na Comisión 1ª, que opta pola preeminencia absoluta do galego, pola galeguización absoluta da xustiza, dentro do concepto de soberanía nacional que defende o Bloque Nacionalista Galego. A outra maneira é o de equilibrio no uso das linguas, que establece o marco normativo –a Constitución, o Estatuto e a Lei de normalización lingüística–, que loxicamente é o criterio polo que nosoutros optamos. Por esa razón, o Goberno galego está firmemente comprometido na promoción e uso do galego na xustiza, con respecto aos criterios de igualdade e de equilibrio no uso das linguas e de respecto aos dereitos lingüísticos das persoas que os usan. En relación coa iniciativa que vostede presenta, nosoutros concordamos no fondo, e defendemos tamén o traballo da Irmandade Xurídica Galega e de cantos no sector traballan pola promoción da lingua. O que pasa é que temos algunhas dificultades na forma en que está plantexada. Estamos de acordo no que se refire á implicación dos letrados da Xunta e no feito de que, nas actuacións nas que interveñen, esas actuacións se trasladen aos tribunais en lingua galega. Estamos de acordo porque así o reflicte xa o marco legal previsto no artigo 231 da Lei orgánica do poder xudicial, e tamén a disposición adicional do Regulamento orgánico da Asesoría Xurídica da Xunta, que xa prevé esa utilización do galego por parte dos letrados. Pero distinto é o que se contempla na parte segunda da iniciativa, respecto de que os expedientes sexan trasladados aos letrados en lingua galega, e moi especialmente no que se refire ao feito de que se diten as sentenzas en galego. É complicado ese problema, porque ben sabe vostede que, conforme o establecido na Lei orgánica do poder xudicial, as autoridades xudiciais non teñen a obriga, senón que é unha facultade potestativa respecto do uso das linguas, ben a lingua propia, ben a lingua común. Polo tanto, se a sentenza estivera redactada en galego, non había problema para o seu traslado aos letrados, pero no caso de que non o estea, a única posibilidade é acudir ao servizo de tradución da Xunta de Galicia existente no Tribunal Superior, nas audiencias provinciais e na Dirección Xeral de Xustiza. E polo que se refire fundamentalmente ao feito de que as sentenzas se diten en galego, a forma en que está redactada a iniciativa, que pide que se ordene aos letrados que insten que esas sentenzas se diten, precisamente os letrados, que son os que teñen que respectar e gardar e facer valer a legalidade, non parece moi lóxico que a través desa redacción mediaticen o que é unha facultade potestativa das autoridades xudiciais. Por esa razón, nosoutros presentamos a emenda no sentido –insisto– de avanzar na promoción da lingua, co propósito, máis que no teor literal que figura, de chegar a un acordo para facer posible o fondo da iniciativa, deixando claro tamén o noso respecto ao marco legal establecido. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Baamonde. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Iglesias.
Grazas, presidente. O artigo 7.2 da Lei de normalización lingüística di textualmente: "As actuacións xudiciais en Galiza serán válidas e producirán os seus efectos calquera que sexa a lingua oficial empregada. En todo caso, a parte ou interesado terá dereito a que se lle entere ou notifique na lingua oficial que elixa". Trinta e dous anos despois da aprobación desta lei, a norma non se observa. Todo, ou case todo, estase a redactar en castelán. As resolucións escritas na nosa lingua non acadan o 5 % a día de hoxe, e unha lingua non será plenamente oficial se non se incorpora ás relacións xurídicas. A presenza da lingua na xustiza é claramente testemuñal, non só nas sentenzas e na escrita, tamén en calquera formulario, impreso, recurso e tamén na lingua oral. Así o recoñece Carlos Varela, ex fiscal superior de Xustiza, e membro da citada xa aquí Irmandade Xurídica Galega, que manifesta que pode acreditarse que o dereito da cidadanía a recibir servizo na súa lingua non está garantido na actualidade. Esta situación, ademais, contradí a principal finalidade da Administración pública, que é garantir o efectivo cumprimento do ordenamento xurídico, como son a Constitución, o Estatuto de autonomía e outras normativas que establecen a cooficialidade da lingua galega. Pero, ante unha situación tráxica e urxente, conveñen medidas radicais. Mudar esta situación discriminatoria do idioma non é posible se non se suplen as carencias da diversidade lingüística nos plans de estudo de dereito nas universidades galegas e sen levar adiante o espírito normalizador aos colexios de avogadas, procuradoras, notarias, rexistradoras e a todas cantas asociacións e sindicatos teñan o eido do dereito como escenario das súas actividades profesionais; sen mudar un contexto no que o coñecemento do galego non é un requisito para ser xuíz ou fiscal, por exemplo, non vai ser posible. E ser atendido no idioma propio depende a día de hoxe da actitude, non da aptitude do profesional de turno. Tamén sería desexable aplicar o principio xurídico de discriminación positiva, que favorecería a lingua en inferioridade de condicións para que o principio de cooficialidade lingüística fose real e efectivo. De non ser así, o principio de igualdade establecido pola Constitución española non sería tal. Asemade, as aplicacións centralizadas dos organismos xudiciais deberían contar con versións en galego que posibiliten a produción de material escrito na nosa lingua, e establecer as medidas organizativas precisas para garantir a presenza nos servizos de atención ao público, fundamentais na normalización dunha lingua e nas administracións xudiciais e policiais, persoal dabondo capacitado nas destrezas lingüísticas, poñendo este aspecto en valor nos plans de calidade ou na avaliación de servizos. E, para rematar, dado o papel relevante motivado pola súa relación directa coa prensa, os gabinetes de comunicación das institucións xudiciais e de seguridade son un dos marcos idóneos para promover o uso da lingua galega nas intervencións públicas e nos comunicados de prensa. Apoiamos esta iniciativa. Máis nada. Moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, señor Ron.
Bo día a todos e a todas. Esta iniciativa encádrase nas ducias –creo– que se defenderon xa en plenario e en comisión e que falan de dúas perspectivas diferenciadas, antagónicas, a do Executivo e a do grupo maioritario que sustenta o Executivo, que di que todo está ben, que existen dúas linguas en perfecto equilibrio que viven de forma harmónica na sociedade, o que chaman eles "bilingüismo harmónico", e que é unha absoluta falacia científica, porque, desde logo, non existe na sociedade ningún equilibrio no uso social, ningún equilibrio nas funcións, ningún equilibrio na posibilidade de poder vivir tanto en galego como en castelán... Desde logo, en galego vivir acotío non se pode facer. Polo tanto, estamos ante unha falacia que é a que se impón, e esa falacia imponse de dúas maneiras tristemente: por un lado, a través da substitución da lingua dominada pola dominante, onde o castelán se está impoñendo en cada vez máis usos; e así o din as enquisas do IGE, e, por outra banda, nun proceso de asimilación que está destruíndo por riba a propia natureza interna da lingua galega a través de procesos de castelanización que están desfacendo mesmo a lingua galega por dentro. Polo tanto, substitución e asimilación é o que estamos vivindo hoxe en día debido a unha errática política lingüística ou non, porque quizais sexa esa a deliberada vontade que ten o Partido Popular de non favorecer en absoluto o proceso de normalización da lingua galega, porque hoxe en día o que vivimos é unha desfeita. É dicir, na franxa de 5 a 14 anos falan en castelán o 75 % de forma habitual, o 75 %; en galego, polo tanto, o 25 %. Esa é a realidade, e aí non está garantido, ademais, o relevo xeracional. A xustiza, como xa se dixo, é un eido social máis que ve como existen exemplos, casos, que demostran que se pode facer, pero non existe, desde logo, a vontade política por parte da Xunta de Galicia de que se faga en todas partes. Porque non pode ser simplemente vontade o voluntarismo, ten que ser unha política que garanta o dereito lingüístico, un dereito de cidadanía básico, como é poder vivir en galego. Mais iso non se fai. O propio fiscal de Galicia recoñecía aquí que o galego non estaba normalizado e que, polo tanto, non se atendía, non se garantía o dereito lingüístico da cidadanía galega. Polo tanto, esa é unha realidade. Vostedes teñen que traballar pero non queren facelo, porque ademais están mantendo unha imaxe social coa súa política, unha imaxe social do galego, que contribúe a manter prexuízos, estigmas, que contribúe a facer como máis relevante o uso da lingua castelá, e está acontecendo que as nos desprazamentos as xentes que veñen do rural abandonan o galego en canto pisan a cidade, porque vostedes seguen inoculando un imaxinario social de usabilidade, de honorabilidade, para as persoas que usan a lingua castelá. Nós, loxicamente –xa o dixemos en varios contextos–, non queremos que a lingua galega sexa un museo digno para un, digamos, obxecto etnográfico digno de apreciar, digno de querer, folclórico...; non, queremos que sexa a nosa lingua a lingua de uso habitual e cotián en sociedade, queremos que sexa a lingua que teña posibilidades de disputarse os espazos de lecer, porque é aí onde a mocidade, loxicamente, podería ver esa usabilidade. Pero nos espazos de lecer, nos espazos de comunicación, en calquera espazo polo que vostede camiñe no día a día, comercios, sanidade... estase perdendo. En educación estámola perdendo, na xustiza o índice de normalización lingüística era inferior ao 30 % nos últimos datos coñecidos, porque non hai datos científicos por parte de Política Lingüística. Os últimos datos eran do 2007-2008, e falaban dun 30 %. Polo tanto, estamos nun contexto de regresión, nun contexto de asimilación das formas lingüísticas do castelán e estamos nun contexto de substitución que fai que o castelán se impoña ao galego. E, polo tanto, nós, que xa o defendemos por activa e por pasiva incluso, como di a Carta Europea das Linguas Rexionais e Minoritarias, teremos que apostar de forma decidida por contextos de inmersión lingüística en galego para non perder de forma definitiva a lingua galega. Nada máis e moitas grazas.
Grazas. Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra a señora Vilán. Ten a palabra a señora Vilán. Por favor, déanlle voz ao escano da señora Vilán.
Grazas, presidenta. O primeiro que quero facer é darlles as grazas aos grupos que apoian esta iniciativa, e sorpréndeme que o señor representante do Partido Popular me cualifique como infiel. Eu podo recibir moitos adxectivos, pero o de infiel creo que non é un que deba recibir, nin eu persoalmente nin o meu goberno no momento en que estivo presidido por Emilio Pérez Touriño, porque houbo, ademais dese Libro branco da xustiza do ano 2009 –e, polo tanto non hai ningún tipo de infidelidade–, un anuncio –que recordo eu persoalmente– que no ano 2008-2009 protagonizaron algúns xuíces e xuízas que saían na Televisión de Galicia defendendo o galego no ámbito da xustiza. Dende aquel momento ata o día de hoxe... E benvido, señor presidente e señor vicepresidente do Goberno, que poden tomar boa nota de que non existen datos oficiais por parte da Xunta de Galicia do uso do galego no ámbito da xustiza. Polo tanto, infieis creo que non somos. O que si lles pido aos representantes do Partido Popular que están aquí, aos representantes do Goberno, é que fagan algo. Esta iniciativa vai no senso de que fagan algo, de que se visualice. É o primeiro paso, traeremos máis iniciativas a este pleno no sentido de que se utilice o galego non só no ámbito da xustiza, pero é que vostedes non están firmemente comprometidos co uso do galego no ámbito da xustiza. Non lles estou a pedir, non lles estamos a pedir os socialistas, que ordenen aos seus letrados, aos xuíces e ás xuízas que diten as sentenzas en galego. Lean de novo a proposición non de lei e entendan o que pon a proposición non de lei, porque non pon iso. Pon que se lles ordene que insten, que soliciten, que as sentenzas se diten en galego e que os procedementos xudiciais se notifiquen en galego, que é outra cousa moi distinta e que, por certo, vén especificamente na Lei de normalización lingüística do ano 1983. Os datos do 3,5 % e a non existencia de datos actualmente son unha vergonza para calquera goberno que se prece de dicir que a súa aposta é polo bilingüismo harmónico. ¡Son unha vergonza! Por certo, poderían aproveitar que na xurisdición contenciosa entre o 40 % e o 50 % das actuacións son dos seus letrados; que na xurisdición civil en materia de incapacitación tamén interveñen os seus letrados; que na xurisdición penal hai unha policía, que é a autonómica, que podería redactar os atestados en galego, que o Imelga podía redactar –os seus forenses– os seus informes en galego... Os ámbitos son infinitos. Só lles pido... Por suposto, rexeito a súa emenda porque non é máis que un brinde ao sol para seguir non facendo nada. E non podemos aceptar a emenda do BNG porque é unha emenda de substitución e van moito máis alá que esta emenda en concreto, pero dicímoslles que, se se presenta neste pleno esa emenda do BNG como unha iniciativa, a votaremos a favor. Grazas. [[Aplausos.]] Votación das proposicións non de lei
Pasamos á votación das proposicións non de lei. Comezamos pola votación da proposición non de lei do Grupo Parlamentario Popular de Galicia, por iniciativa da señora Prado del Río, que dixo que non aceptaba a emenda socialista. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de Dª Paula Prado del Río e sete deputados/as máis, sobre a adopción polo Goberno galego das medidas necesarias para a posta en práctica das guías previstas no Plan de mellora da contratación pública. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición.
Votamos a continuación a proposición non de lei do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, que entendo que acepta as emendas presentadas. Votamos. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Juan Manuel Fajardo Recouso, sobre a actuación que debe levar a cabo o Goberno galego para o pagamento á conta da parte fundamental dos salarios ou indemnizacións dos traballadores afectados por procesos de impago patronal. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario Popular de Galicia, por iniciativa da señora Piñeiro, que entendo que non acepta as emendas presentadas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de D. Hipólito Fariñas Sobrino e sete deputados/as máis, sobre a adopción por parte do Goberno galego das medidas necesarias para afondar na implantación de programas educativos, metodoloxías e materias que promovían a mellora nas destrezas en expresión oral do alumnado galego de ESO e bacharelato. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa da señora Prado Cores, á que non se presentaron emendas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego Galicia, por iniciativa de Dª María Montserrat Prado Cores, sobre a posición do Parlamento de Galicia e as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa situación laboral dos traballadores das subcontratas das operadoras de telecomunicacións. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición.
¿Perdón? [[A señora Soneira Tajes: O señor Jorquera e o presidente equivocáronse.]] Si, pero como o resultado é o mesmo, os números, aínda que cambiemos... [[Risos.]] Son 41 e 32. Pero que conste que hai un cambio de voto. Por iso non o notei, porque o resultado era o mesmo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Votamos a continuación a proposición do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa da señora Díaz, á que non se presentaron emendas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Yolanda Díaz Pérez e D. Antón Sánchez García, sobre as xestións que debe levar a cabo a Xunta de Galicia en relación cos horarios, frecuencias e prezos dos novos servizos ferroviarios do eixe atlántico entre Vigo e A Coruña, así como o impulso da creación dunha rede galega de proximidades. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa da señora Pontón Mondelo, á que non se presentaron emendas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª Ana Belén Pontón Mondelo, sobre as demandas que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central en relación coa oferta, o funcionamento e as tarifas dos servizos ferroviarios en Galicia Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa do señor Val Alonso, á que non se presentaron emendas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. José Ramón Val Alonso e dous deputados máis, sobre a realización de xestións polo Goberno galego ante o Goberno central para a interposición dunha demanda ante o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos contra Noruega por discriminar e non lles recoñecer aos mariñeiros galegos os anos traballados en barcos daquel país Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 73. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición non de lei por unanimidade.
E, por último, votamos a proposición do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa da señora Vilán Lorenzo, que entendo que dixo que non acepta as emendas presentadas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª Patricia Vilán Lorenzo e sete deputados máis, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación co uso da lingua galega no ámbito xurisdicional Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición.
Continuamos co desenvolvemento da orde do día, co punto 5, que é o de interpelacións. Interpelación, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a valoración do Goberno galego respecto dos resultados da política seguida en materia de xuventude
Para formular a interpelación ten a palabra a señora Gallego Calvar, do Grupo Parlamentario Socialista.
Moitas grazas, señora presidenta. Bos días, señoras deputadas, señores deputados. Señora conselleira de Traballo e Benestar, a verdade é que ao longo do día de onte e hoxe pola mañá tamén escoitamos aquí algunhas cousas sorprendentes na súa intervención, na súa comparecencia de onte, e mesmo na intervención do presidente da Xunta hoxe pola mañá. Escoitámola a vostede onte presumir de que se incrementaron os orzamentos en materia de políticas de emprego, por un acordo do Estado, en 12 millóns de euros para este ano. Non lle escoitei nada en todo este tempo, nin tan sequera a súa opinión nin a súa reivindicación diante do Goberno central, acerca dos máis de 387 millóns de euros que levamos perdidos en Galicia dende que se iniciou este ano polo que se aforra o Goberno central no gasto en prestacións por desemprego. Diso non lle escoitamos nada. Claro, se vostede renuncia alegremente a 387 millóns de euros entre xaneiro e febreiro e marzo e a cambio está contenta con 12 millóns de euros que consegue nunha conferencia sectorial, pois, conselleira, eu creo que iso non sería para estar moi contento. Tamén escoitamos o presidente volvendo retorcer as estatísticas, como seguramente pasará na resposta a esta interpelación que presentamos os socialistas hoxe con vostede, retorcer as estatísticas para dicir que en Galicia hoxe hai menos pobreza que cando gobernaban os socialistas, cando todo o mundo coñecemos como o que hai hoxe é que descendeu o salario medio e polo tanto os niveis de pobreza parecen aparentemente que hai menos polo efecto estatístico, pero, en realidade, a pobreza incrementouse no noso país un 20 % desde que goberna o señor Feijóo. Eu agardo, conselleira, que, con estes antecedentes, vostede nesta interpelación, na que o que pretendemos é avaliar as políticas da Xunta en materia de xuventude nestes anos, non siga retorcendo as estatísticas. Porque mire, se algunha lección vostedes queren sacar do que pasou o domingo –porque o domingo pasaron cousas, e moi graves, para o seu partido, conselleira–, se algunha lección queren sacar vostedes do que pasou o domingo, é que esta política que están seguindo vostedes en materia de recortes de dereitos, en materia de recortes de liberdades e en materia de recortes de políticas sociais está sendo castigada polo electorado, no conxunto de España, tamén en Galicia, señora conselleira, tamén en Galicia. Así que eu agardo que non recorra vostede ao de sempre, é dicir, a retorcer as estatísticas e a dicir que o fan todo ben, e que teña unha mínima capacidade de autocrítica. Porque mire, conselleira, en materia de política de xuventude eu podo dicir, sen temor a enganarme, á vista dos datos que irei esmiuzando, que vostedes, se de algo carecen neste goberno, é dunha política de xuventude. Non hai ningunha política de xuventude transversal, que abranga varias consellerías, aínda que debera de estar evidentemente pilotada por vostede, posto que a competencia reside na súa consellería. O único que hai é medidas inconexas, espalladas, en moitos casos estigmatizadoras da xuventude, conselleira. Os recursos orzamentarios son cada vez máis escasos. Desde que vostedes chegaron ao Goberno, cada vez decrecen máis, e os poucos que hai empréganse para financiar actividades e entidades xuvenís vinculadas en moitos casos ao Partido Popular, conselleira. E se non, falaremos tamén nesta intervención do que está pasando co financiamento desa actividade chamada Parlamento Xove ou do que está pasando cos campamentos de verán, onde cada ano temos denuncias das persoas que se presentan, e das empresas que se presentan á adxudicación deses campamentos, porque cada ano van ás mesmas empresas, sempre as mesmas. Mire, conselleira, dende que vostedes están no Goberno, baleiraron o Consello da Xuventude, baleirárono de competencias, baleirárono de contidos, e os mozos e mozas xa non teñen representación. Dende que vostedes están no Goberno, a taxa de paro xuvenil xa supera a taxa de ocupación xuvenil, cando no ano 2009 a herdanza que vostedes recibiron era máis de dúas veces superior a taxa de ocupación á taxa de paro. Dende que gobernan vostedes, aquí e en Madrid, acabáronse as axudas para independizarse e poder desenvolver o proxecto de vida dos mozos e mozas, iso que se chamaba a renda básica de emancipación, que facilitara en Galicia o acceso á vivenda a máis de 20.000 mozos e mozas. Non hai acceso a empregos de calidade –dicíallo a miña compañeira señora Quintas onte–. O cada vez máis escaso emprego é temporal, é precario e con salarios devaluados, grazas a esa reforma laboral apoiada entusiasticamente polo señor Feijóo e por vostede mesma. Esta reforma laboral permite, conselleira, por se non se lembra, que mozos e mozas poidan ser aprendices por un salario indecente, ata os 33 anos, por menos de 500 euros. Recortaron vostedes bolsas e becas. Temos o exemplo máis escandaloso no que pasou coas bolsas Erasmus, que despois dun periplo absolutamente vergoñento, entre decisións variables, acusacións cruzadas coa Unión Europea e desmentidos dos propios comisarios europeos, a realidade é que baixaron en máis dun 60 % un recorte nesas bolsas. Incrementaron vostedes as taxas universitarias, a pesar de que o señor Feijóo vive instalado na propaganda. No que é a segunda, terceira e cuarta e seguintes matrículas encarecéronse as taxas universitarias. Baixaron a primeira para lavar a cara, pero a realidade é que hoxe o acceso á universidade é moito máis caro. Vostedes dixeron, cando chegaron ao Goberno no ano 2009, que os xoves eran a súa prioridade, que ían poñer a xuventude galega en primeiro plano e que ían aprobar un plan de emprego xuvenil antes do remate do 2009. Faltaron á verdade. Non o aprobaron ata este ano pasado. E en realidade non é un plan como tal de emprego xuvenil, o que é son as medidas que xa había postas en marcha polo Goberno, puxéronlle o apelido de xuvenil. Tamén anunciaron, a bombo e platillo, un plan estratéxico de xuventude, que naceu con todas as eivas do mundo. Para empezar, non veu nin a este Parlamento. Non contempla ningunha medida de xeito transversal, non pon en pé unha política decidida xuvenil e non axuda sobre todo a manter en Galicia unha xeración de mozos e mozas que se nos está indo á emigración por non atopar oportunidades na súa terra, co grave prexuízo que iso supón, señora conselleira, non só para eles e as súas familias, porque son dramas persoais e dramas familiares, pero tamén é un grave prexuízo para Galicia, porque estamos perdendo a xente mellor formada, que vai traballar a outros países que logo competirán con nós, con ese capital humano que nós aquí formamos entre todos e todas. Iso si, señora conselleira, vostedes utilizan os mozos e mozas nas campañas electorais –nesta, a verdade, nesta última non se atreveron como nas outras–, pero utilízanos para falar deles, e para venderlles cousas que logo nunca xamais cumpren. Nesta non só non se atreveron a empregalos como reclamo, senón que incluso se atreveron a boicotear todo o que puideron que puideran votar por correo. Coñezo non un caso, senón centos de casos de mozos e mozas que están na emigración e que quixeron votar nestas eleccións e que cando ían aos consulados e ás embaixadas non lles poñían outra cousa que trabas para impedirlles acceder a ese dereito que é de todos e de todas, conselleira. [[Murmurios.]] Si, si, si, conselleira, si. Mire, campaña electoral, conselleira, campaña electoral do ano 2009: Feijóo promete ayudas directas y precios de vivienda pública para que los jóvenes accedan a 60.000 viviendas desocupadas. ¿Que hai destas vivendas, destas 60.000 vivendas desocupadas ás que van acceder os mozos e mozas? Campaña electoral do ano pasado, de hai dous anos, cando vostede remudaron a confianza dos galegos: Los jóvenes no tienen trabajo pero se van menos que con el bipartito. Conselleira, corenta mozos e mozas cada día se van de Galicia, 13.000 mozos e mozas se van cada ano ao estranxeiro porque aquí non teñen oportunidades de emprego. Mire, a taxa deparo xuvenil entre 16 e 29 anos aumentou un 60 % dende que vostedes chegaron ao Goberno. A taxa de emprego ou de ocupación descendeu un 30 % dende que vostedes chegaron ao Goberno. Estou empregando estatísticas oficiais:...
Vaia rematando, por favor.
...a enquisa de poboación activa. Son moito máis negativos estes datos que os do conxunto do Estado –xa llo dicía o meu compañeiro señor Méndez Romeu hoxe pola mañá ao presidente da Xunta–. Non só se destrúe emprego, non só hai menos poboación ocupada, conselleira, senón que o pouco emprego que medra medra moito menos que no Estado. Son vostedes uns malos xestores e dende logo vostedes non están preocupados para nada pola política xuvenil máis que para a propaganda, a publicidade, sen ningunha medida concreta, iso si, expulsando cada día corenta mozos e mozas do noso país sen darlles ningunha oportunidade aquí. Esa é a avaliación que facemos os socialistas da súa política xuvenil. Conselleira, se vostede ten uns datos que desmintan os que eu acabo de dicir, demóstreos hoxe aquí. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Gallego. Ten a palabra a conselleira de Traballo e Benestar.
Grazas. Moi bo día, señorías. Grazas, presidenta. Señorías, señora Gallego, vexo que vostede non debeu de quedar onte satisfeita coa intervención da súa compañeira señora Quintas, porque volve facer vostede unha pseudointerpelación en materia de emprego facendo distintas afirmacións que evidentemente lle correspondían á interpelación [[Murmurios.]] de onte pero que eu non teño ningún problema en contestar. Eu, evidentemente, o que lle podo garantir, señora Gallego, é que esta consellería, este goberno non vai renunciar nin renuncia endexamais a nada, e por suposto menos a 387 millóns de euros, que, como di vostede, son de prestación de desempregados e polo tanto son dos desempregados e non da Comunidade Autónoma. Do que vostede non quere falar, aínda que despois acabou falando do que se supón que é a interpelación de hoxe, que é a política de xuventude, é do último informe que saíu hoxe publicado, pero que é un informe de onte, sobre a calidade de vida da nosa comunidade, que vén amosar como o que vostede di e está a falar non é certo, sobre todo o vencellado á pobreza e mesmo tamén á situación da calidade de vida, porque coloca a nosa comunidade –e vostede sábeo moi ben– como unha das comunidades nestes indicadores, nestes tristes indicadores, das que mellor están do resto de España. Iso é algo que vostede non virá aquí falalo. Falará vostede en xeral utilizando a demagoxia á que nos ten acostumados da pobreza que hai na nosa comunidade, pero nunca comparándoa coas comunidades do resto do país. Fala tamén ao final do que se supón que lle interesa. Mire, pode que a vostede lle interese moito a dependencia, pode que a vostede lle interesen moito as políticas de emprego, pode que a vostede lle interese moito a xuventude, pero, polo menos, traballe un pouquiño e que cada vez que presente unha interpelación por escrito polo menos modifique o texto, porque en todas as interpelacións que lle fai a esta consellería, sexan de dependencia, sexan de emprego, sexan de xuventude, o texto é idéntico, idéntico. Cústalle escribir dous folios para logo facer unha pregunta que é absolutamente distinta. Tanta preocupación non debe de ter, ou se non, o que non debe ter é tempo para poder facela. E, ¡home!, que o Partido Socialista veña agora falar da política da mocidade, que o Partido Socialista veña agora preguntar da política que se fai e que se desenvolve cos mozos, cando tiveron a oportunidade de gobernar e non fixeron nada e dende o Goberno bipartito a única política que se facía cos mozos era a política do ocio, pois é canto menos chamativa. Para este... [[Murmurios.]] Si, si, si, a política do ocio. Voulle dicir: destinaban a política de xuventude a xogar aos Irmandiños. ¿Acórdase do que eran os Irmandiños? Non, era por se non se acordaban destes xogos que había no castelo de Monterrei, pero bueno. Para nós o máis importante, evidentemente, é darlles unha resposta a todos os galegos, e especialmente aos que garanten o futuro da nosa comunidade, que son os nosos mozos. E para iso, evidentemente, desenvolvemos a política de xuventude como nós entendemos que debemos facela, que é dun xeito participativo. O xeito participativo que ten o Goberno da Xunta de Galicia, que tiña o Goberno anterior, e que mesmo foi creado anteriormente, chámase Comisión Interdepartamental de Xuventude, Comisión Interdepartamental de Xuventude onde están representados todos os departamentos da Xunta de Galicia e mesmo a representación da Fegamp e dos concellos, onde deberían de presentarse as políticas, e que o Goberno bipartito non xuntou nin unha soa vez. Nin unha soa vez en catro anos foi convocada a Comisión Interdepartamental de Xuventude. Iso era o que lle preocupaban ao Partido Socialista de Galicia as políticas de xuventude. Nós non só a convocamos por primeira vez en xaneiro do ano 2010, recén chegados, senón que mesmo fomos quen de presentar a esa comisión, que é onde se ten que presentar, as nosas estratexias de xuventude, mesmo tamén de presentar unha lei que foi fundamental para a nosa mocidade na nosa comunidade, que é a Lei de xuventude de Galicia, a primeira lei, esa que vostedes dixeron catro anos que ían facer, catro anos que estiveron de goberno que non xuntaron a comisión, e que nin sequera foron quen de levar a adiante, xa non digo unha política –que era a política de ocio– senón única e exclusivamente un marco lexislativo. Agora si hai o primeiro texto da lexislación que vai dar cobertura e exclusividade para os mozos e mozas da nosa comunidade, texto, por certo, feito como se ten que facer, que é dándolles a máxima participación aos nosos mozos e mozas. Foron 1.500 mozos e mozas que participaron activamente a través de todos os concellos para poder facer unha boa lei e que esta lei fora o máximo posible consensuada e dun xeito pioneiro. ¿E como que non hai política transversal? ¿A que lle chama vostede "transversal"? Máis que nada é por entender a que lle chama vostede transversal, porque é a primeira vez que está definido por dúas veces dúas estratexias de xuventude onde participan todas as consellerías –que é o que se chama transversal–, onde todas elas teñen conexión e todas elas desenvolven as súas políticas. E, de feito, a segunda estratexia que agora está en vigor, para os anos 2014-2016, ten 344 millóns de euros, con 240 medidas, medidas concretas con presuposto concreto, e que están vencelladas evidentemente ao que lles preocupa e ocupa aos nosos mozos. De feito, destas 240 medidas, agora mesmo actualmente xa as incrementamos en 9 máis. No ano 2014 desenvolvemos 249 medidas, todas elas vencelladas a educación, emprego, creatividade e espírito emprendedor, vivenda, saúde, participación e asociacionismo, voluntariado, información e formación, mobilidade e turismo, dinamización lingüística e igualdade. E é verdade, señora Gallego, por moito que lle escoza, que aquí en Galicia as taxas universitarias son as máis baixas de toda España. Non intente trabucar e moitísimo menos dicir unha cousa que non é certa. O que é realidade é que no ano 2014, grazas a esta estratexia –por falar do máis importante– que é o emprego, foron quen de contratarse e darse de alta 2.500 mozos e mozas e atopar un posto de traballo. E, evidentemente, a política de xuventude, os plans de emprego, os 150 millóns de euros destinados a máis de 19 medidas para os nosos mozos e mozas, por non repetirme –aínda que vostede quedou onte con ganas de falar da interpelación de emprego–, non o vou volver repetir. Cremos nos mozos, cremos no seu potencial, traballamos con eles, comprometémonos con eles, e por iso estamos a tentar mellorar a súa situación de vida, a través de algo que tamén cremos que é importante, que é mellorar o seu currículo a través da educación non formal, educación non formal na que temos incrementando o noso presuposto este ano nun 25 %, ata chegar a 2,5 millóns de euros, que beneficiarán este ano 4.000 mozos e mozas. Educación non formal que permita á xente adquirir competencias, adquirir valores, que son absolutamente imprescindibles na nosa comunidade, e que agora mesmo queremos que sexan avaliados pola Universidade de Santiago. Por iso asinamos un convenio para que a Universidade de Santiago avalíe proxectos pioneiros, algúns deles, como Iniciativa Xove e outros proxectos, por exemplo Galeuropa. Estamos a falar dun compromiso que temos cos nosos mozos para que teñan a oportunidade, 500 deles, de facer prácticas no estranxeiro, e por iso incrementamos o seu presuposto nun 55 %. Iniciativa Xove, un proxecto pioneiro que se fixo na nosa comunidade, que non vai só vencellado ás asociacións xuvenís, senón aos grupos informais que queiran levar a adiante calquera actividade, que ás veces pode ser un xerme dunha empresa, onde estamos destinando o financiamento para 150 proxectos e 700 persoas. Voluntariado, voluntariado. Por primeira vez temos unha lei de voluntariado absolutamente acordada con todos os grupos parlamentarios, que é a Lei de voluntariado xuvenil, que é a nosa aposta por incrementar o servizo de voluntariado. E por iso hai tamén un servizo de voluntariado xuvenil. E por primeira vez se crea a posibilidade de certificar oficialmente a acreditación desa actividade voluntaria e mesmo tamén desta actividade vencellada á educación non formal, que é o que realmente nós cremos que debemos de seguir fomentando, máis alá da educación formal e máis alá de todas as políticas vencelladas a emprego. Señora Gallego, aquí pasouse do ocio, de Castrelo de Miño, da Guerra dos Irmandiños, a ter realmente unha política, unha política vencellada directamente ás necesidades que os mozos, eles mesmos participando activamente, nos dixeron que era importante levar a adiante. E, por suposto, baleiramos o Conxuga. Baleiramos o Conxuga, baleiramos a muller dun ilustre deputado socialista, e despois da muller dun ilustre deputado socialista, a la cuñada de un ilustre diputado socialista. ¿Iso foi o que fixemos, señora Gallego: baleirar? Non. O que fixemos foi facer realmente un instrumento participativo...,
Vaia rematando, por favor.
...que é o Consello Asesor da Xuventude, onde están e teñen representación todas as entidades xuvenís, todas –non Xuventudes Socialistas, non Galicia Nova, non Novas Xeracións–, todas as entidades xuvenís que teñen representatividade na nosa comunidade, que voluntariamente queiran estar, e evidentemente antes teñan que estar rexistradas como entidades xuvenís. Iso é o que fai este goberno, señora Gallego: despolitizar todo o que ten que ver cos instrumentos e ferramentas da Administración vencelladas á mocidade. En conclusión, foi este goberno o que realmente fixo un cambio radical das políticas de xuventude. Foi este goberno o que reactivou a Comisión Interdepartamental de Xuventude, esa ferramenta na que vostede parece ser que non cre, porque en catro anos non fixeron nada. Foi este goberno o primeiro que fixo esa lei que vostedes anunciaron e que non fixeron, que é a Lei de xuventude, que lles dá unha cobertura complementaria a todas as actividades.
Moitas grazas, conselleira, moitas grazas.
E foi este goberno o que evidentemente traballa con eles e para eles. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, conselleira. Grupos que queiran intervir. Grupo Mixto. Señora Martínez.
Señora conselleira, fíxome vostede sentir vergoña allea, sinceramente. ¡Que resposta máis patética, máis triste, máis sen futuro, máis negación de toda a realidade! Viven vostedes nos mundos de Yupy, é que eu non sei onde viven, así están co Candy Crush no Congreso. É que, claro, a vostedes dálles igual, viven noutro mundo, onde todo é marabilloso. ¿Pero que vén dicirnos aquí: un plan marabilloso para que a xente moza vaia facer prácticas fóra? Como non nos chega os que marchan, agora xa os mandamos e que marchen a facer prácticas tamén, a ver se non queda ningún, a ver se non queda ningún. Esa é a súa política. Pero despois 150 proxectos para 700 persoas que poden dar lugar ¿a un que, a un...? –si, ¿non?, non teño a palabra exacta–. Escoitei moi atentamente, por iso sentín tanta vergoña, ¿sabe? Porque aquí agora todo vai de autónomos; entón, agora collemos os rapaces, ¡eh!, e que se monten autónomos; iso é a industria 4.0 que se vai montar neste país: todos os autónomos, unha industria 4.0 por autónomo. Ese é o seu futuro. E, bueno, xa o da Lei do voluntariado, marabilloso. O futuro que lle acaba de pintar á mocidade é que se eu teño 20 anos saio escopetada deste país, porque me está condenando á miseria, por moza e por muller. Porque, aínda por encima, é triste que non haxa unha soa política tampouco para igualar os dereitos da muller no mundo laboral. E esas políticas súas son as que están levando a este país á situación na que está, unha situación de emerxencia social, unha situación de despoboamento total. Eu entendo que o que lle están dicindo polo teléfono debe de de ser importante, señora conselleira, debe de ser moi importante; igual lle están dando a resposta. Mire, unha Galicia cunha gran brecha demográfica, unha Galicia occidental de Tui a Ferrol, poboada –Ferrol vai quedar fóra, como siga así, evidentemente–, e unha Galicia interior, totalmente despoboada e anciá, onde a senectude vai avanzando, o cal vai complicar a situación desa poboación dependente, porque non vai haber xente moza para atendela, e vainos levar a un derrumbe poboacional de moitas aldeas e parroquias galegas e á desaparición de hábitats e paisaxes centenarios e milenarios. Unha Galicia que ten que enfrontarse ao seu declive demográfico estrutural. Non é de agora, iso si o teño claro, a culpa non é do Partido Popular. O declive poboacional e demográfico de Galicia vén dende hai moitísimos anos, pero que se ve agora agravado por unha forte emigración das persoas mozas cara ao exterior, nunha nova oleada que recorda clásicos episodios migratorios galegos. O cambio demográfico estase acelerando a un ritmo moi rápido. O envellecemento da poboación únese ao descenso do número de habitantes. O crecemento da poboación galega entre 1900 e 2014 foi do 32,5 %, fronte ao 150,3 % do conxunto do Estado. Existiron dúas datas claves: os anos 1960, a partir de onde se estanca o número de nacementos, e outra é o ano 2010, momento en que por primeira vez na historia deste país se dá un decrecemento xeneralizado da poboación en todo o conxunto do país, en todo o conxunto de Galiza. E dáse pola xestión que se fai da crise económica no noso país. Por un lado, chegan menos inmigrantes e, por outro lado, hai unha grande emigración da nosa mocidade. E as proxeccións que se fan son proxeccións feitas polo Idega, a petición da propia Xunta, é dicir, que non son datos que poidan cuestionarse. Di que, de seguir así e de non actuar en políticas que beneficien a demografía, seguiremos perdendo poboación ata o ano 2025, ao que chega o estudo. Dende que empezou a crise, o 74 % dos municipios de Galiza perderon poboación, o 74 %. Incluso dúas cidades non conseguiron manter a súa poboación, que foron Ferrol e Ourense. Xa non falemos do que está ocorrendo no interior. Entre 2010 e 2030, as áreas máis regresivas van seguir perdendo poboación, segundo ese mesmo estudo. Esta dinámica tan negativa explícase por unha natalidade moi reducida e por unha mortalidade moi elevada, debido á alta idade media da nosa poboación. O grupo de idade no que máis incide a fecundidade, entre 20 e 39 anos, mostra unha substancial redución de poboación nos últimos quince anos en Galiza. Isto ocorreu por igual nas catro provincias, e explícase pola confluencia de dous fenómenos: chegan xeracións minguadas xa por unha baixa natalidade da xeración anterior e a emigración das persoas novas por non ter perspectivas laborais en Galiza. O preocupante, en relación coa demografía, é que todos os indicadores mostran o mesmo. En Galiza, segundo datos do INE, hai 592.600 fogares –o 55 %– onde só vive unha ou dúas persoas. O informe do INE recolle que en Galiza hai unha drástica caída de ocupación dos fogares, que ten moito que ver co envellecemento e co baixón da fecundidade. A media de ocupantes por fogar pasou de 2,71 persoas, no ano 2007, a 2,52 no ano 2014; unha progresión preocupante, que, segundo os expertos, vai continuar. Dos 259.000 fogares unipersoais que hai en Galiza, 121.500 pertencen a maiores de 65 anos; fundamentalmente, no 70 % son mulleres maiores de 65 anos. E, ademais, as políticas públicas non acompañan para mudar a situación. O único que podería reverter este proceso sería un crecemento económico sostido, con políticas activas de acompañamento, como apoio a mulleres e mozos e mozas que decidan ter fillos, que hoxe non existe en Galiza, e a creación de emprego estable e con salarios dignos. En 2020 o 48,6 % dos municipios de Galiza contarán con máis do 32,5 % da súa poboación por encima dos 65 anos. É urxente establecer políticas tendentes a reverter o proceso de falta de mocidade e de exceso de maiores en Galiza. Necesítanse moitos recursos, investimentos en cuestións pouco rendibles electoralmente. Son políticas de longo percorrido, sen resultados para unha nin dúas lexislaturas. Por outro lado, actuacións en materia de reactivación do espazo rural son inexistentes. Non se traballa para cambiar a estrutura da propiedade nin se avanza na competitividade agropecuaria ou na equiparación dos salarios co medio urbano. A precariedade laboral, os salarios de miseria, a alta eventualidade, a falta de vivenda, a desprotección na maternidade ou as altas taxas de desemprego. Hai moito que cambiar se non queremos que Galiza acabe converténdose nun deserto humano. E como consecuencia destas políticas de recortes que está a pagar a clase traballadora labrega dende o ano 2010, en Galiza déixase ver unha gran mobilización social. En Galiza houbo no ano 2014 2.977 mobilizacións; en concreto, en Vigo, por exemplo, 675, dúas protestas por día practicamente. E, evidentemente, chegou a resposta do Partido Popular, que non foi atender as reclamacións do pobo, senón impoñer sancións. 48 sancións impostas en Galiza en manifestacións, no conxunto do Estado foron 542. No conxunto do Estado cada sanción tivo de media un custo de 463 euros; en Galiza, de 619 euros –pagamos as infraccións máis caras–. Foi a cuarta comunidade con máis sancións no ano 2014, detrás de Andalucía, Navarra e Castela-A Mancha. Pero entre o 1 de xaneiro de 2012 e o 30 de setembro de 2013...
Vaia rematando, por favor.
...–vou rematando– o Ministerio do Interior recadou 35.100 euros por 110 expedientes. Polo tanto, eu creo que é importante deixar a soberbia a un lado, mirar o problema de país, sentarse e falar claramente do problema que temos de falta de mocidade, de emigración da mocidade e de desertización do noso país. Polo tanto, señora conselleira, menos multa, menos ciencia ficción, menos coaccións, menos represión, menos sobres e máis políticas sociais, máis políticas activas de emprego e máis e mellor formación formal, políticas laborais xustas e servizos sociais de calidade. Xa sabemos, ademais, ao que leva a formación non formal –eu no mundo da sanidade vivino directamente–: á explotación gratuíta da mocidade como man de obra que non cobra. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Prado Cores.
Moi bo día, señora Mato. O resultado das súas políticas en materia de mocidade pois salta á vista, ¿non?: menos emprego, menos ensino, menos ensino público, menos investigación, menos galego, menos cultura, menos asociacionismo, menos transporte... Iso é o balance así grosso modo, ¿non?: menos políticas para a mocidade, políticas dirixidas ao asociacionismo e ás problemáticas da mocidade. No que si puxo moito empeño foi en eliminar pois iniciativas exitosas. Poderiamos falar do Noitebús, dos locais de ensaio, dos centros Quérote, máis apoio ás redes Madre e menos aos centros Quérote. Non hai política de vivenda. Condenan a mocidade á emigración e logo quítanlle a prestación sanitaria, retíranlle as tarxetas sanitarias cando levan tres meses fóra do Estado español sen cotizar. Recortes no ensino. Sacrificaron o dereito a un ensino de calidade e gratuíto no altar do control do déficit. Case a metade dos mozos e mozas que hai en Galiza están no desemprego, señora Mato. O 47,8 % dos mozos e mozas de Galiza menores de 35 anos están no desemprego. A vostede iso deberíalle facer reflexionar, a vostede iso deberíalle facer vir aquí e recoñecer o fracaso no que a vostede lle corresponde –que é moito– en materia de xuventude. Cando a metade da poboación do noso país está no desemprego, que a taxa de ocupación non chegue ao 33 % debería facer que viñera vostede aquí cun pouquiño máis de modestia, polo menos un pouquiño máis. Mire, que durante o ano 2014 a caída da actividade das persoas entre 20 e 24 anos fora de 7.700 persoas, que entre 25 e 30 anos fora de 9.500 persoas menos, que de 30 a 34 anos fora de 7.900 persoas menos, deberíalle facer vir aquí cun pouquiño máis de modestia e recoñecendo que algo non debe estar facendo ben, que algo non debe estar facendo ben, que non debe estar impulsando as medidas precisas para que a situación da mocidade do noso país cando menos poida arroxar algún dato que non sexan estes tremendos, ¿non? Porque mire, a situación da mocidade galega no BNG cualificámola de dramática, de dramática; unha mocidade á que vostedes por toda opción lle ofrecen a mobilidade xeográfica, a maleta e a precariedade, que a teñen sometida a unha pura e dura escravitude laboral. Logo veñen aquí pretendendo convencernos do mantra de que a solución é o emprendemento, ¿non? Pretenden instalar o discurso de que estamos diante dun problema individual, que todo aquel ou toda aquela persoa, todo aquel mozo ou aquela moza que teña iniciativa, que teña ousadía, pode acadar un futuro converténdose en emprendedor. E nós xa lle dixemos nalgunha outra ocasión que non imos entrar nese xogo, porque o problema do desemprego dos mozos e mozas do noso país non se trata de que non teñan valentía, ousadía, individualmente que non estean dispostos a emprender. O problema do paro dos mozos e mozas en Galiza é consecuencia das políticas que o Partido Popular está levando, levou e parece ser que ten intención de seguir levando a cabo, que é desmantelamento dos sectores produtivos, desmantelamento do sistema financeiro galego, desmantelamento dos servizos públicos, do roubo masivo dos salarios, consecuencia de que desertan de exercer do Goberno de Galiza, co cal están condenando os mozos e mozas, miles de mozos e mozas galegos, a non ter futuro, co cal están condenando a Galiza a non ter futuro. E logo tamén pretenden desviar a atención á falta de preparación, e vén vostede aquí, como veu onte, falar de plans de formación non regrada. Desmantelan a formación regrada, cada vez imposibilitan que os fillos e fillas da clase traballadora poidan acceder a estudos superiores. Póñenlles cada vez máis trabas, cada vez é máis caro, e resulta que despois queren substituír o tema, arreglalo pola preparación non regrada. Mire, están arrasando o país, están arrasando as capacidades de poder crear emprego en Galiza con esas medidas que vostedes executan, que lle mandan desde o Goberno de Madrid ou desde a Unión Europea, e que executan entusiasticamente e que están facendo que non se xere emprego en Galiza. E logo pretenden vir aquí con algún tipo de medida que non é tal. Porque mire, as medidas que vostedes puxeron en marcha non teñen por obxectivo crear emprego entre a mocidade, non teñen por obxectivo que os mozos e mozas do noso país teñan posibilidades de vivir e traballar dignamente na nosa terra. As medidas que puxeron en marcha o único obxectivo que teñen é crear un exército de reserva, un auténtico exército que acepte calquera condición laboral, a calquera prezo, en calquera situación. E nese exército de reserva a mocidade galega estana usando de infantería, estana usando de infantería, señora Mato, está sendo a infantería para ese mercado laboral que está aí fóra, que vostedes están creando e que están facendo que acepten condicións laborais de miseria; están facendo que acepten condicións de formación que logo non xera ningún tipo de dereito, que non teñen despois dereito ao desemprego, que significa que logo non van ter practicamente pensións ou van ser unhas pensións miserentas. Esas son as condicións do mercado laboral que vostedes están creando para a mocidade, para os mozos e mozas do noso país. Mire, case a metade da destrución de emprego que se produciu en Galiza nos últimos cinco anos corresponde a mozos e mozas menores de 30 anos. A inmensa maioría do emprego que se destrúe en Galiza –que é moito– corresponde a menores de 30 anos. E o único que vemos é como marchan mozos e mozas, aos que non asumen esas condicións laborais só lles queda a emigración como única saída. Porque en Galiza baixa o paro, mais non se crea emprego, e vostede sábeo perfectamente, señora Mato. E logo tamén temos que asistir a como vén a este Parlamento e logo fóra fai propaganda duns plans demográficos para a recuperación demográfica de Galiza, cando vostede sabe que o problema da recuperación demográfica ten que vir da man de creación de emprego e da man de creación de condicións que permitan á xente establecerse no territorio. E mire, os datos pesan bastante máis que a retórica, bastante máis que a retórica, e os datos constatan unha perda de poboación nova en Galiza escalofriante. Sei que vostede coñece os datos, pero como cando vén aquí resulta que intenta maquealos e botarlle a culpa ao empedrado, vostede intenta botarlle a culpa ao empedrado, en vez de asumir a súa responsabilidade, mire, nos últimos cinco anos o número de persoas menores de 35 anos residentes en Galiza diminuíu en 115.000 persoas –115.000 persoas en cinco anos–. ¿Vostede cre que iso non é consecuencia das súas políticas? E despois de todo isto vostede di, un día e mais outro, que en Galiza non é certo que haxa emigración da xente moza, seguen a dicir que non é certo que haxa emigración. Estas 115.000 persoas que diminúen ¿a que é debido?: ¿a que á xente lle gusta marchar a outros sitios?, ¿gústalles ter carreiras, másters –co sacrificio que iso supuxo para as familias–, e gústalles marchar a traballar de camareiros a Londres? ¿Vostede cre que a nosa mocidade, despois de facer un esforzo denodado por formarse, do que significa de gasto, de investimento público nesa formación, de sacrificio das familias, que despois queren coller a maleta para ir traballar de camareiros a hoteis a Londres, a Alemaña, a Suíza? ¿Que despois diso lles gusta traballar aquí no noso país nunhas condicións onde cobran uns salarios de miseria? ¿E vostede non ten ningunha responsabilidade nesas políticas que levan a que fagan estas cousas?
Vaia rematando, por favor.
Mire, o descenso que é máis dramático é que se produce no rural, pero tamén se produce en todas as zonas urbanas do noso país. Señora Mato, nos últimos cinco anos 115.000 persoas de menos de 35 anos abandonan o noso país e ao longo e ancho de todo o país. Das zonas rurais, porque non hai servizos, porque vostedes desmantelan todo tipo de servizos e non poñen en marcha outros porque non lles dan oportunidades. Pero tamén das zonas urbanas, tamén desas zonas que teoricamente terían que ser dinámicas. E este é o balance que vostede pode presentar en materia de xuventude. O balance pois xa llo dixen antes: é menos emprego, menos posibilidades, menos política de vivenda, menos políticas en todos os eidos. Entón, a pregunta é: ¿vostede nalgún momento ten pensado facer algo para que os mozos e mozas de Galiza teñan algunha oportunidade de vivir e traballar dignamente...
Moitas grazas, señora Prado.
...aquí na nosa terra, señora Mato? Esa é a pregunta.
Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Dona Eva Solla.
Grazas, presidenta. As urnas enviaron, señora Mato, unha mensaxe ás políticas neoliberais o pasado domingo, unha mensaxe que comparte a maioría das mozas e mozos deste país e do conxunto do Estado, que son as vítimas das políticas antipersoa que practicaron os sucesivos gobernos, políticas que expulsaron 139.000 seres humanos dende que chegou o Goberno do señor Feijóo ata finais de 2013, segundo os propios datos do IGE. A xente vaise porque –como xa se dixo aquí– neste país non teñen futuro. Vaise porque as políticas de desemprego deste goberno condenan a mocidade ao paro e, no mellor dos casos, de atopar traballo, á precariedade laboral. Aquí déronse moitos datos, nós temos algúns máis. Case 3 de cada 4 empregos destruídos dende o inicio da crise eran empregos de mozas e mozos, 214.000 empregos menos na mocidade. ¡214.000, é unha barbaridade! Pero é que, ademais, destruíron vostedes emprego xuvenil pero tamén facilitaron a precariedade laboral nun momento en que agora mesmo ser mileurista, algo que se falaba hai anos, é case unha entelequia para a nosa mocidade. En Galicia o desemprego de longa duración supón a metade dos mozos e mozas, é dicir, a metade de todos os mozos e mozas que están agora mesmo desempregados e desempregadas sono de longa duración, a metade, é dicir, son mozos e mozas e xa son a estas alturas desempregados e desempregadas de longa duración. E o Goberno permítese presumir dunha suposta redución do paro; o que non din, o que non queren contar, obviamente, é que, evidentemente, se reduce porque segue reducíndose a poboación activa. Galicia é a comunidade que máis emprego destrúe, e cada vez hai menos persoas en disposición de traballar porque teñen que seguir emigrando ou porque levan tanto tempo buscando que xa non albergan esperanzas de poder atopar traballo. Temos un drama, non só nas cifras totais de emigrados e emigradas, senón que no último trimestre de 2014 fóronse 21.100 mozas e mozos, o cal é unha cifra gravísima, altísima; en tres meses, 21.100 mozas e mozos menos no noso país por mor das súas políticas. Cando quedan –como dicía– son carne de traballos temporais e precarios. O 94 % dos contratos feitos a mozas e mozos menores de 30 anos son contratos temporais. E o salario medio da mocidade é en Galicia o terceiro máis baixo do conxunto da mocidade do Estado. ¿De que recuperación falan? ¿De que políticas falaba, señora Mato? Dende logo, non hai recuperación para a mocidade traballadora. A capacidade adquisitiva das mozas e mozos galegos é, segundo os datos oficiais, moi inferior á media do Estado, e isto fai que, igual que nos anos anteriores, os mozos e mozas galegos teñan serias dificultades para independizarse, algo que en moitos casos é ciencia ficción. Porque moitas e moitos, como xa saben as súas señorías, tiveron que volver á casa familiar por imposibilidade de subsistir soas e sós. A taxa de emancipación é nas persoas menores de 30 anos en Galicia de tan só un 7,8 %, e a maioría dos que logran irse e das que logran irse, evidentemente, por suposto, non pode permitirse vivir só ou soa, senón compartindo vivenda. O alugueiro representa practicamente a metade dos salarios medios dos mozos e mozas deste país, segundo as estatísticas; é dicir, terían que dedicar a metade do seu salario para poder pagar unha vivenda. A nosa mocidade vive na precariedade máis absoluta, semella que a vostede non lle interesa demasiado, pero sen posibilidade ningunha, polo tanto, nin de emanciparse, explotados e explotadas laboralmente, e expulsadas, ademais, ao exilio, como xa se definiu aquí. Para elas e eles as solucións da Administración son máis explotación, como a que temos denunciado en decenas de veces nesta mesma Cámara, relativa á propia FP dual, con contratos, minijobs, que facilitan esa explotación laboral, salarios entre 290 e 400 euros por facer traballos que estarían cubertos con salarios normais dentro dos convenios por traballadores e traballadoras. Explotación laboral amparada pola súa lexislación. E non hai dereito, estamos xa fartas. Máis precariedade é a que anuncian tamén con esa garantía xuvenil, a esmola dun sistema que nos está expulsando continuamente, señora Mato. A nosa mocidade non quere xa máis esmola, quere un traballo digno na súa terra e a posibilidade de estudar sen que isto signifique hipotecar o seu futuro ou a vida dos seus pais e das súas nais. A mocidade non quere seguir tendo que marcharse nun exilio forzoso, que ademais desampara os nosos sistemas de protección social, porque, evidentemente, eles e elas non están podendo contribuír para poder soster esa Seguridade Social. Nós, por suposto, sumámonos a esta interpelación do PSdeG, porque esta situación é xa insostible. Situación á que hai que sumar tamén o apartheid sanitario de moitas e moitos mozos. Denunciámolo xa no seu momento na propia Comisión de Sanidade e nesta Cámara, moitas e moitos tiveron que recorrer a esa tarxeta de beneficencia do Servizo Galego de Saúde, tras a aprobación do –debera ser chamado "criminal"– Real decreto 16/2012, senón tamén, ademais agora, a posteriori, a partir de 2014, con esa retirada da prestación sanitaria para aqueles e aquelas que se ven abocados a pasar máis de tres meses fóra buscándose a vida, fóra do seu país. Aínda por riba, vostedes, o seu partido, o seu Goberno castíganos. Están convertendo a mocidade en auténticos parias en moitos casos. Pode que por iso sigan dificultando tamén que poidan exercer o seu dereito ao voto, porque non queren nin sequera escoitalos, tal e como denunciou a Marea Granate nos últimos comicios. Por unha banda, por mor desa reforma electoral do ano 2010, que dificulta mediante o sufraxio censitario que a nosa mocidade poida votar, e que votaron a favor os grandes partidos. Pero é que, ademais, nestas municipais foron múltiples os atrancos denunciados mesmo para inscribirse como non residentes e exercer o dereito ao voto. Aínda por riba de envialos e envialas ao exilio, vostedes néganlles a posibilidade de participar do seu futuro. En resumo, señorías, sumámonos á interpelación porque a nosa mocidade négase a asumir que non ten futuro. Os que non deberan ter futuro son vostedes e os que practican as políticas que nos levaron a esta situación. Máis nada.
Grazas, señora Solla. Grupo Popular, señor Dorado.
Grazas, presidenta. Moi bos días a todos. Señorías, en primeiro lugar, agradecer ao Grupo Parlamentario Socialista a posibilidade de debater a súa iniciativa sobre xuventude, porque é algo que nos interesa, e moito, pero realmente non escoitei nin unha soa proposta, nin unha soa proposta, e non só nos seus dez minutos de presentación, senón nos outros corenta minutos dos outros grupos da oposición; lamentable, realmente. Iso si, coñecín un novo concepto, que era o concepto de políticas antipersoa. Non fun capaz de localizar ningún exemplo de política antipersoa en Galicia, pero si me viñeron á cabeza dúas situacións: primeira, a loita continua que ten a mocidade en Venezuela contra o réxime autoritario [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] do chavismo e de Nicolás Maduro. Moitos deles son reprimidos e outros tantos asasinados. Iso si son políticas antipersoa. [[Aplausos.]] E logo, señora Solla, víñame á cabeza unha imaxe, que é a imaxe do señor Francisco Frutos o 24 de maio, só, sentado, analizando os resultados electorais cabizbajo. Esas son as dúas imaxes antipersoa que fun capaz de reflexionar nos últimos trinta segundos. Agora ben, o que si que fun capaz de reflexionar, e ben, son nos últimos seis anos de Goberno da Xunta de Galicia e na profunda transformación de política de xuventude que tivemos en todo este tempo. Foi unha transformación valente. E digo que é unha transformación valente porque foi capaz de acabar cunha etapa na cal había unha Dirección de Xuventude centrada en ocio e tempo libre por unha Dirección Xeral de Xuventude centrada naquilo no que máis lle preocupaba á mocidade, que era o desemprego. Esta Xunta de Galicia atopou no ano 2009 unha comunidade autónoma onde máis emigraban os mozos, que foi concretamente o ano 2008; ese foi o ano onde máis mozos tiveron que abandonar Galicia. Atopou unha Xunta de Galicia e atopou unha comunidade autónoma onde o desemprego subía mes tras mes. Agora levamos dezaoito meses consecutivos baixando o desemprego. Esa era a situación, e agora paso a relatar cal foi a transformación nas medidas: Pois ben, primeiro, dotar a mocidade dun marco legal. Un marco legal fundamental, que non foron vostedes capaces de sacar adiante nos catro anos que tiveron o goberno de Galicia, a Lei de xuventude. Non sei que risas pode acusar aquí a Lei de xuventude. A Lei de xuventude é un marco legal que blinda os dereitos dos mozos, non só en materia de ocio e tempo libre, nos cales eu non vou dicir nada, porque dende logo sodes especialistas, senón tamén en emprego, en vivenda, en emprendemento, noutras moitas cuestións, que é o que realmente lle preocupa á mocidade, non é o do ocio e tempo libre. Tamén unha Lei de acción voluntaria, si, a Lei de acción voluntaria, que tan ben causaba risas. Unha Lei de acción voluntaria que, por exemplo, permite que a mocidade comprometida coa sociedade poida ter un recoñecemento e poida ter unha expedición da súa experiencia voluntaria e poida tamén, por suposto, engadila ao seu currículo vitae para que conte á hora de ter maior empregabilidade. Un plan estratéxico, non perdón, un non, dous, dous plans estratéxicos, diferentes, con máis de trescentas medidas concretas que foron dirixidas concretamente á mocidade de Galicia, á posta en marcha da Comisión Interdepartamental, claro que si. Cando falamos da importancia da transversalidade na cuestión da xuventude iso tamén se ten que plasmar na xestión do Goberno. E o Goberno, cando toma decisións en materia de xuventude, non só as toma dende a Dirección Xeral de Xuventude, tómaas con todo o Goberno reunido, tendo en conta que a xuventude está inmiscida en Pesca, a xuventude está inmiscida en Medio Rural, a xuventude está inmiscida en Infraestruturas, e así en todas e cada unha das consellerías deste goberno. É importante que todos tomen medidas, non só a dirección xeral. Unha comisión interdepartamental que, por certo, estivo apagada, apagada durante anos. ¿Por que? Porque unha parte do Goberno bipartito non era capaz de reunirse con outra parte, porque cada vez que se reunían acababan mal. Entón, agora por sorte hai un goberno estruturado e que conta como unha obsesión, –ía dicir prioridade, pero incluso máis– obsesión de acabar coa alta taxa de desemprego xuvenil que se atopou no ano 2009. E para iso hai medidas concretas como a que estou a desenvolver aquí. Ano 2014, na última ocasión que tivemos de debater sobre xuventude, ensináballe un gráfico, non sei se o recorda, era este gráfico. Este gráfico é o gráfico da evolución do desemprego xuvenil no ano 2014, no cal, curiosamente, Galicia é a comunidade autónoma onde máis descende o desemprego. Isto é Galicia, e xa sabe vostede que isto que está aquí en rosa, isto é Andalucía, a comunidade que vostedes gobernan e que poñen como modelo. Eu non sei exactamente, señora Gallego, onde quere estar vostede, onde prefire estar, se na única comunidade autónoma onde crece o desemprego xuvenil ou na comunidade autónoma de Galicia, que é onde máis descende o desemprego xuvenil. Concretamente, no ano 2014 máis dun de cada cinco que estaba no desemprego o ano anterior xa non o estaba [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu, sinceramente prefiro estar en Galicia, prefiro estar en Galicia e prefiro ter un goberno que toma medidas para que realmente encabecemos o descenso do emprego xuvenil. [[Aplausos.]] Iso é o que eu prefiro. Repito: non é –e gustaríame insistir nisto– unha situación idílica a que estamos vivindo en Galicia con respecto ao desemprego, nin, por suposto, co desemprego xuvenil. Dende logo que non, hai moito que traballar e hai moito que facer. Aínda hai moita xente que está sufrindo as consecuencias da crise económica. Pero tamén é certo que estamos na boa dirección, e os datos aí o reflicten. [[Murmurios.]] Aínda que vostede non deu nin unha soa idea á señora conselleira para desenrolar na Dirección Xeral de Xuventude ou na súa consellería, a min si me gustaría dicir que fronte a un Plan estratéxico de emprego xuvenil dotado de máis de 100 millóns de euros, nunha cidade como a cidade de Vigo vostedes tiñan un orzamento de 500.000 euros para destinar ao desemprego xuvenil, no ano 2014. Destinaron 30.000. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] Si, si, señor Gallego, aínda que lle doia, si, 30.000 euros...
¡Señor Gallego!
...de 500.000 que tiñan presupostados. Iso non é nin un 7 % do presupostado, señora Gallego. ¿Con que cara vén vostede dicir á señora conselleira, que puxo en marcha o Plan de emprego xuvenil, que puxo en marcha o Plan estratéxico de xuventude, que levou a cabo e aprobou a Lei de xuventude, a Lei de acción voluntaria, e agora vostede, que non é capaz de executar o 7 % do orzamento alá onde gobernan, vén aquí pedir o que...
Señor Gallego, unha chamada á orde, ¿quere? ¡Faga o favor!
...¿Que é o que pide, señor Gallego? Creo que é unha irresponsabilidade. É unha irresponsabilidade. Vostede representa...
Unha chamada á orde ten o señor Gallego, perdón. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] ¡Señor Gallego! Unha chamada á orde. Agardo que non teña a segunda. Faga o favor de escoitar, que non lle corresponde falar. Non lle corresponde falar. Continúe, señor Dorado.
Dicía eu que representar ao partido que non é capaz de executar o 7 % do orzamento de emprego xuvenil e representar ao partido que goberna a Comunidade Autónoma, a única onde crece o desemprego xuvenil en España, creo que non é o modelo que debe adoptar a Xunta de Galicia. Dende logo, eu creo que non é o modelo. E repito: non é unha situación idílica, porque non é unha situación boa e temos que seguir traballando pola moita xente que aínda non ten a oportunidade que merece, pero, dende logo, todas as medidas que aquí acabo de relatar, todas van destinadas cara a ese obxectivo común, cara a esa obsesión que ten a Xunta de Galicia, que é acabar coa alta taxa de paro xuvenil. A pesar –créame, porque pensaba que ía ser un debate de ideas este– de que non haxa unha soa idea enriba da mesa por parte da oposición, só unha análise torticeira de certas estatísticas que utiliza discrecionalmente para atacar a Xunta de Galicia, pero nin unha soa idea enriba da mesa, como dicía antes. Hai outros problemas que, por suposto, nos importan á mocidade e que nos axudan a atopar emprego. Falaba a conselleira –e con moita razón– da educación non formal. A educación no formal non é algo que substitúa a educación formal, nin a educación regrada, ¡só faltaría!, pero si é algo que axuda a mellorar a empregabilidade da mocidade. Para que un mozo teña emprego teñen que darse tamén dúas circunstancias importantes: unha delas vai coa educación, unha educación de calidade; outra delas vai cun marco legal e cunhas regras e unhas circunstancias políticas que permiten que as empresas creen emprego, porque non é a Xunta a que crea emprego. E para que iso suceda hai que darlles axudas ás empresas e hai que dotar de confianza ás empresas, un marco político que lles dea confianza ás empresas. E hoxe iso existe. E tamén temos que axudar a sacar adiante o talento que ten a mocidade de Galicia. Por iso hai programas como Iniciativa Xove, que axudan a sacar esa creatividade da mocidade a través de proxectos; proxectos que poden avaliar a súa viabilidade para crear emprego posteriormente e transformarse en empresas, empresas que son motores de creación de emprego, empresas que son motores de oportunidades e motores de riqueza para Galicia. Iso é o que nos preocupa a este partido político. Pero sobre todo isto que acabo de falar, sobre todo isto non hai nada. Ao parecer, non hai opinión da oposición, e a min persoalmente é algo que me preocupa.
Vaia rematando, por favor.
E, por último, algunhas contribucións que houbo aquí por parte doutros grupos parlamentarios como polo Bloque Nacionalista Galego. Eu, realmente, recoñezo a mesma interpretación torticeira das estatísticas, pero acabo cunha conclusión que é a seguinte: están todo o día cabreados vostedes, non teñen unha soa iniciativa. Nós pensabamos, de verdade, dende a boa fe, que o seu problema unicamente fora que Beiras se fora do BNG; e agora dámonos de conta de que non é ese o problema, dámonos de conta de que o problema que ten o BNG é un problema de proxecto, un problema de que non teñen nada que aportar á política de xuventude que ten este país. E iso que foi un señor do BNG o que dirixiu a política de xuventude, e así nos foi, durante o bipartito. [[Murmurios.]] Pero tampouco nin unha soa proposta. Eu, de verdade... Anímoa, señora Gallego, vai ter un segundo turno de réplica, a que de verdade dea unha proposta que poidamos debater, unha proposta que poidamos considerar. Algo que poida alimentar e poida contribuír a que a mocidade deste país poida ter mellores condicións de vida das que tiña cando vostedes gobernaban. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Rolda de réplica para a señora Gallego Calvar, do Grupo Socialista.
Moitas grazas, señora presidenta. Eu a soberbia perdóoa, ata me parece ben que sigan vostedes con soberbia, señores do Partido Popular e señora conselleira. Ese é un dos erros máis grandes que cometeron e é un dos que provocaron que o domingo levaran vostedes o varapalo electoral que levaron, pero sigan así. [[Murmurios.]] O que non perdoo, conselleira, é que vostede, que representa o Goberno de Galicia neste debate, raie como hoxe na mala educación. Iso si que non o perdoo nin eu nin o meu grupo, señora conselleira, porque vostede, comportándose como se comportou hoxe na súa resposta a esta interpelación, o que fai é deixar en mal lugar o Goberno de Galicia. E o Goberno de Galicia, a pesar de que eu non o votei, tamén é o meu goberno, señora conselleira. Mire, o que din as cifras oficiais do mercado laboral é que a taxa de paro xuvenil dende que vostede é conselleira de Traballo se incrementou nun 60 % e que a taxa de ocupación diminuíu nun 30 %. Esas son as cifras oficiais da enquisa de poboación activa, conselleira, por moito que vostedes queiran disfrazalas. E o que din tamén é que o grao de protección social por desemprego da nosa mocidade está arredor do 15 %, é dicir, tan só 9.000 mozos e mozas con prestación fronte a máis de 56.000 sen ela. Iso é o que din as cifras oficiais, conselleira. E eu faleille aquí de tres problemas que ten a mocidade galega: o emprego, mellor dito, a falta del, o acceso á educación e a vivenda, e, por conseguinte, o que acaban facendo, que é marchándose do noso país, 40 mozas e mozos cada día, 13.000 mozos e mozas ao ano. Vostede non foi capaz de rebater aquí nin un só dos datos que demos na nosa interpelación, conselleira, nin un só. E os datos que nós demos na interpelación están perfectamente contrastados cos seus orzamentos. Porque mire, conselleira, dende que vostede goberna en política de xuventude os orzamentos da Xunta de Galicia diminuíron nun 35 % e en políticas de emprego nun 56 %. Evidentemente, non se pode facer máis con menos, con menos faise menos, conselleira. E con respecto aos programas dos que vostede vén aquí presumir, porque non foi capaz de falar nin de vivenda, nin de acceso á educación, nin, por suposto, de demografía, nin da xente que marcha á emigración, nin de ningún programa de retorno, os seus programas dos que vostede presume como Deseña o teu futuro e Iniciativa Xove... Pero, conselleira, ¿de que presumen?, ¿de programas dotados con 85.000 euros para a convocatoria de abril deste ano ou con 45.000 euros?, ¿ou doutro de 550.000 euros? ¿Esa é a política de xuventude que fai o Goberno de Galicia? ¿Estes son os exemplos da política de xuventude? Publicidade e propaganda, señora conselleira. Miren, se vostedes queren facer algo pola xuventude, aproben algunhas das moitas iniciativas que ten presentado o Grupo Socialista, nos debates do Estado da autonomía, nos debates orzamentarios e en diversas iniciativas de impulso que sempre trouxemos aquí e que sempre rexeitaron. Onte mesmo a señora Quintas, no debate da moción consecuencia da interpelación, presentaba un programa de retorno para a xente emigrada. ¿E vostedes que fixeron, señores do Partido Popular? Votaron en contra. Claro, vostedes diso non queren falar. Tampouco quere falar, conselleira, do que fai o seu director xeral de Xuventude xa dimitido para presentarse ás eleccións, dese que o que fixo foi contratar cargos do Partido Popular, dese que vostedes non puideron negar que contratou o número 2 do Partido Popular de Teo para levar a cabo ese programa de Iniciativa Xove, dese non quere falar vostede. Vostedes negociando sen publicidade, contratando a dedo cargos do Partido Popular a través do director xeral de Xuventude. Pero non hai só iso nesa Dirección Xeral de Xuventude, conselleira. Xa llo dicía antes: campamentos de verán adxudicados sempre ás mesmas empresas. E miren...
Vaia rematando, por favor.
...moi mal lles deben de ir as cousas a vostedes, porque xa os propios seus se dirixen a nós para denunciar situacións. Di: "Ola. Perdoa que me manteña no anonimato. Coñezo ben o tema porque o vivín en primeira persoa. Se buscades nos blogs persoais de Antonio Reyes está a súa promoción persoal vencellada a esta actividade. O tío da muller de Ovidio, ex director de Xuventude, é o número 1 do PP de Teo, e meteu aí a Antonio porque son amigos de sempre. Con esta actividade puxo á fronte a Antonio Reyes e este cobrou cada ano esas cantidades como mínimo simplemente por ser amigo de Ovidio, xa que non houbo nin concurso nin licitación. Antonio cobraba en calidade de director-coordinador da actividade. Outro sitio onde deberiades de mirar ben é na Fundación Fesan, creada por Ovidio para meter cartos de Europa para formación e emprendemento. O de Fesan é un escándalo que todo o mundo sabe e ninguén publica nada. Tamén hai que mirar toda a trama de asociacións creadas por técnicos de Xuventude en concellos, e amigos de Ovidio e o director da Casa da Xuventude para darlles viaxes gratis financiadas pola Unión Europea a amigos do partido e xente afín."
Moitas grazas, señora Gallego.
Esa é a política...
Moitas grazas, señora Gallego. Rematou o seu tempo. [[A señora Gallego Calvar pronuncia palabras que non se perciben.]] Rematou o seu tempo, señora Gallego. [[Aplausos.]] Ten a palabra para pechar o debate a conselleira de Traballo e Benestar.
Cada día de verdade ten vostede a capacidade de sorprenderme aínda máis, vai superándose día tras día, señoría. O que si lle podo garantir é que vostede leccións a min de educación xa lle digo que non me vai dar ningunha. Estou intentando analizar que foi o que puiden dicir nalgún momento, e o que fixen creo que foi sacarlle a vostede as cores. Se iso fala vostede que é mala educación, pois, evidentemente, é o seu problema. O que si que teño claro... [[Aplausos.]] E non me estraña que lle saque as cores, señoría, porque se a súa política e a maneira de facerlle control ao Goberno vai ser sempre a través de comunicados anónimos de din que disque din, pois, evidentemente, así se ve o rigor que teñen as políticas socialistas. Pero xa vexo que para o Partido Socialista todos os seus candidatos non poden provir do mundo empresarial. Xa sabedes que o Partido Socialista vai ter xente que non sabemos de que vive como concelleiros e como candidatos ás concellarías porque non poden vir do mundo empresarial, é a súa afirmación. Centrándonos no tema, que é o máis importante, que é falar da mocidade, que é falar da xuventude, evidentemente, este partido e este goberno defenden que a mellor política social é o emprego. Onte falabamos nunha interpelación de emprego e iso é o que nos preocupa –como dicía– e tamén nos ocupa. O desenvolvemento das nosas políticas está centrado precisamente nun colectivo prioritario que é a mocidade, e froito desas políticas que deron lugar a, por exemplo, dous plans para a mocidade, os primeiros da historia, mesmo incluso do Goberno bipartito, un plan de emprego, deron como resultado que diminuíra a taxa de desemprego na nosa mocidade no ano 2014 un 21,5 %. E temos que falar dende o principio a ver se polo menos tentamos falar do mesmo xeito. A enquisa de poboación activa, ¿vostede crea? Digo. [[Murmurios.]] E o IGE, ¿vostede creo? Ben. Partindo de que cremos todos que a enquisa de poboación activa di unha realidade e que o IGE tamén di unha realidade, digo eu: ¿sabe vostede que a enquisa de poboación activa o que di é que a taxa de desemprego dos mozos menores de 25 anos tense reducido neste último ano catro puntos? ¿Sabe vostede que ademais di que a taxa de desemprego xuvenil é seis puntos inferior á taxa de desemprego de España? Partindo de que o IGE –imos pensar que todos nós cremos o que di a enquisa de poboación activa–, partindo do IGE, ¿13.000 é máis que 12.000? Si, 13.000 é máis que 12.000. [[Murmurios.]] Ben, 13.000 foron os mozos que emigraron no ano 2007, 12.000 foron os mozos que emigraron no 2013, que son os últimos datos; é dicir, emigrou máis mocidade nos anos precisamente onde vostede estaba no goberno. Máis que nada dígoo por saber se falamos non só o mesmo idioma, senón que non terxiversamos a realidade. Centrándonos na política da mocidade, o que si que podo dicir é que foi este goberno o que fixo a primeira política transversal para os nosos mozos. Evidentemente, falando do máis importante, que é o emprego, pero tamén falando doutras cousas que a eles tamén lles preocupan, como é a vivenda, como é tamén a formación, como é o voluntariado, como é a formación non regrada e como son os distintos temas que se desenvolven a través das nosas estratexias. E fixémolo a través da reactivación da Comisión Interdepartamental, esa que vostedes non sabían nin que existía, esa que vostedes nunca xuntaron, esa que vostedes nunca xuntaron para oír nin aos outros departamentos da Xunta de Galicia nin para ver mesmo aos concellos. A única política que escoitaban da nosa mocidade era a das Xuventudes Socialistas, e evidentemente iso non vai ser así. E foi esta comunidade a primeira que fixo o primeiro marco normativo para a mocidade cunha Lei da xuventude; a primeira que fixo dúas estratexias vencelladas directamente aos mozos, cos mozos, con 1.500 mozos que tiveron a oportunidade de participar activamente nela, que compromete 344 millóns de euros en 240 medidas. E, evidentemente, impulsamos o emprego –como onte fixen relación– a través de 150 millóns de euros en políticas que van vencelladas á súa preparación, á súa mellora, cualificación e tamén ao emprego. E, por suposto, a forte aposta na que cremos firmemente que é a educación non formada a través do servizo de voluntariado xuvenil, a través do servizo tamén... Tamén é a primeira vez que fixemos a certificación oficial do servizo de voluntariado e mesmo tamén da educación non formal. Fomos a primeira comunidade de España en contar con certificados de voluntariado, a primeira comunidade de España en contar con certificados de educación non formal, a primeira comunidade en fomentar os grupos informais, a primeira comunidade de España que ofrece máis prazas de campamentos de verán; prazas de campamentos de verán que teñen desaparecido en practicamente a totalidade das comunidades autónomas e que neste...
Moitas grazas, conselleira. Moitas grazas.
...goberno seguimos apostando e seguiremos apostando, señora Gallego,...
Moitas grazas.
...por moito que lle pese a vostede. Moitas grazas.
Suspendemos a sesión ata esta tarde ás dezaseis horas e trinta minutos, catro e media. Moitas grazas. [[Suspéndese a sesión ás dúas e trinta e dous minutos da tarde e retómase ás catro e media da tarde.]] Interpelación de D. Cosme Eladio Pombo Rodríguez, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre o proxecto de real decreto polo que se regulan as características xerais das probas de avaliación final de Educación Primaria, Educación Secundaria Obrigatoria e Bacharelato, coñecido como "real decreto de reválidas"
Para formular esta interpelación, ten a palabra o señor Pombo.
Grazas, presidente. Señoras e señores deputados, señor conselleiro, boa tarde. O pasado mes de abril, o Goberno do Estado presentou no Consello Escolar do Estado o proxecto de real decreto polo que se regulan as probas de avaliación final da Educación Primaria, Secundaria Obrigatoria e mais de Bacharelato, o tamén coñecido como "decreto das reválidas". O obxectivo deste proxecto de real decreto non é outro que establecer a regulación das características xerais das probas de avaliación final da Educación Primaria, Secundaria Obrigatoria e mais do Bacharelato. Volta, unha vez máis, ás reválidas do franquismo, baixo criterios e características avaliadoras comúns a todo o territorio do Estado, que nos pretenden uniformizar a todos. Estamos diante do desenvolvemento e da aplicación da LOMCE no referente ao establecemento de calendarios e implantación das avaliacións finais individualizadas de Primaria, en sexto, e mais as coñecidas como "reválidas de secundaria" en cuarto da ESO e no segundo de Bacharelato. Máis unha vez, a inmensa maioría da comunidade educativa galega –podemos contar ANPA, profesorado, alumnado, sindicatos, plataformas que defenden o ensino público– atópase preocupada e alarmada diante do desenvolvemento da LOMCE, esa lei que tantas veces dixemos desde este estrado que xa naceu morta pola contestación social da maioría da comunidade educativa galega; comunidade educativa galega que mesmo hoxe á mañá xa rexeitou dun xeito claro e rotundo a avaliación que se pretende facer no día de hoxe e mais de mañá no terceiro de Primaria, manifestación mesmo diante da Consellería. Manifestación feita pola comunidade educativa en varias ocasións en contra –vouno repetir por enésima vez– dunha lei nociva para o ensino público galego, unha lei que impide o dereito á educación de todo o alumnado, que acrecenta a privatización e a mercantilización da educación, desterra a igualdade de oportunidades, elimina a xestión democrática dos centros, reforza a confesionalidade do ensino público, promove a segregación do alumnado e reincorpora as famosas reválidas do franquismo –verbas da Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público criticando a Consellería de Educación por acatar de maneira submisa os mandatos do Ministerio de Educación, por acatar sen rechistar a realización das probas previstas para terceiro e sexto de Primaria, que son a antesala das famosas reválidas que se presentan como requisitos para os títulos de secundaria e bacharelato; reválida, xa digo, en cuarto de ESO e segundo de BAC, que son requisito imprescindible para conseguir o título para acceder ao seguinte nivel educativo–. Trátase, máis unha vez, de poñer novas trabas, en cuarto da ESO e en segundo de BAC, á continuación dos estudos. Porque, señoras e señores deputados, o obxectivo é a exclusión dos máis desfavorecidos socialmente do dereito á educación. Mesmo o Consello Escolar de Galiza, a pasada semana, reclamou tamén a retirada do decreto famoso dos currículos, e un dos argumentos que utilizaba para a súa reclamación, para reclamar esta retirada, é que se estaban a retomar máis unha vez as famosas reválidas do franquismo, reválidas que supoñen unha aberración pedagóxica e que van someter o alumnado a probas estandarizadas para uniformizar o sistema educativo baixo parámetros neoliberais e recentralizadores, e excluír os desfavorecidos no acceso, digamos, ao ensino superior, ese é o obxectivo. O Grupo Parlamentario do BNG manifestouse reiteradamente contra a LOMCE; en primeiro lugar, porque invade competencias en materia educativa de Galiza, introduce cambios lexislativos que deterioran gravemente a calidade do ensino público galego. Manifestámonos en máis dunha ocasión abertamente contra a LOMCE porque significa recentralización de competencias educativas á hora da fixación dos currículos, mais tamén á hora do deseño das reválidas. O Grupo Parlamentario do BNG opúxose á aprobación da LOMCE por entender, entre outras cousas, que as reválidas pretenden promocionar un sistema educativo totalmente clasista e elitista que pretende, nin máis nin menos, que excluír o alumnado socialmente desfavorecido do dereito que o asiste a ter unha educación de calidade. Para o Grupo Parlamentario do BNG –dixémolo varias veces– as reválidas son un dos elementos máis nocivos da LOMCE; en primeiro lugar, porque invade competencias propias da Xunta ao centralizar a elaboración e o contido destas reválidas, co cal o estudo da nosa cultura, da nosa historia, da nosa xeografía e da economía de Galiza ficarán fóra das mesmas. O Ministerio elabora as probas, o Ministerio mesmo traduce ao galego, a Xunta acepta e executa o ditado que lle manda o Ministerio. En segundo lugar, opoñémonos tamén porque, para obter a titulación da ESO ou Bacharelato, é requisito imprescindible superar estas probas, unha traba máis para a posibilidade de continuar estudos para unha grande parte do alumnado, unha nova discriminación social para o alumnado con necesidades educativas especiais. ¿Onde señorías, o principio da igualdade de oportunidades que supón o estudo básico obrigatorio? ¿Onde os medios, os recursos para a atención á diversidade? ¿Onde o dereito a todos os galegos e galegas á educación superior? Tamén nos opoñemos á reválida porque supón un menosprezo do noso profesorado e da súa profesionalidade, dada a perda de valor da avaliación continua que viña resultando fundamental á hora da avaliación e evolución do alumnado. A partir de agora a prioridade será superar as reválidas para obter os títulos. A avaliación continua quedará apartada e o traballo didáctico e pedagóxico irá en función de superar esas famosas reválidas. Para o Grupo Parlamentario do BNG, a LOMCE, ou "Lei Wert", só pretende privatizar, mercantilizar, recentralizar o sistema educativo, desbotando, por suposto, a conformación plurinacional, pluricultural e plurilingüe do Estado español, e apostando incluso por primar o descoñecemento, a ignorancia da nosa propia lingua; por ser unha lingua distinta do español, entendo eu. Para o Grupo Parlamentario do BNG –repito– o proxecto de real decreto de reválidas afonda nesta recentralización e resulta especialmente nocivo para o ensino público galego, especialmente nocivo para o alumnado con necesidades educativas especiais. Foron outras as comunidades autónomas, non a galega, as que defenderon as súas competencias propias en materia educativa fronte a este decreto. Outras foron as comunidades que se opuxeron á aprobación da LOMCE, outras comunidades foron as que plantexaron recursos de anticonstitucionalidade diante da LOMCE por invadir as súas competencias educativas. Outras comunidades autónomas foron mesmo as que conseguiron acordos co propio ministerio para que se respectase a lingua propia da súa comunidade, para que se respectase a organización do ensino por parte deles nesa comunidade autónoma. Esas comunidades opuxéronse tamén ao proxecto de real decreto das reválidas, mais non foron só as comunidades fóra da galega senón tamén a inmensa maioría da comunidade educativa galega, que se manifestou hoxe mesmo diante da Consellería de Educación. Estábase protestando polo preámbulo das reválidas, que é a proba famosa de avaliación en terceiro de Primaria, e estaban reclamando esa retirada e ao mesmo tempo a retirada da propia LOMCE por ser totalmente lesiva para os intereses educativos da nosa comunidade, para os intereses do ensino educativo de calidade na Galiza. Por todo isto que formulamos, que acabo de formular, nós presentamos unha interpelación na que solicitamos que se nos conteste a unha serie de preguntas por parte do señor conselleiro: se considera o señor conselleiro e a Consellería de Educación que as reválidas contempladas neste proxecto de real decreto respectan as competencias propias que Galiza ten en materia educativa, tamén se a consellería...
Vaia rematando, por favor.
... –vou rematando– considera que a posta en marcha destas reválidas supón unha recentralización que resulta inadmisible desde o punto de vista das competencias educativas propias do Goberno galego, se ten pensado a Consellería reconsiderar a súa postura de defender as competencias educativas propias de Galiza diante da invasión de compentencias que a LOMCE está impoñendo ao sistema educativo galego, e se ten pensado o Goberno galego reclamar a retirada do proxecto de real decreto polo que se regulan as probas de avaliación final en Primaria, Secundaria e Bacharelato ou se, pola contra, continuará a Consellería calada e muda diante da LOMCE, diante da Lei Wert, unha lei que naceu, desde o seu principio, morta.
Grazas, señor Pombo. Resposta do conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
Boa tarde, señor presidente. Señorías. Ben, estes días escoitamos moitas veces os representantes da oposición falar deste proceso que temos hoxe en marcha, do proceso de avaliación individualizada para os alumnos de terceiro de Primaria. Pero a verdade é que vostedes utilizan outro nome, e a verdade é que escoitamos onte, tamén o escoitamos a semana pasada en comisión, falar de chantaxe, falar de chamamentos á desobediencia civil, falar de insubmisión, falar de coacción, falar de que transmitir información é facer propaganda, ata escoitamos dicir que os nenos choraban antes das probas, que estaban estresados, que non se tiñan en conta as características do alumnado con necesidades educativas especiais ou que se ía segregar, discriminar ou expulsar do sistema educativo os nenos e nenas con menos capacidades, os máis desfavorecidos, cando é xusto ao revés. É dicir, alarma, demagoxia, politización e visións ideolóxicas sobre un marco legal en vigor. Hoxe –e quero ser moi claro– estase facendo a primeira proba da avaliación de terceiro de primaria, e gustaríame ser moi claro, porque quizais nos entendamos mellor: isto non é unha reválida, por moito que vostedes insistan intentando darlle un carácter pexorativo, non estamos falando de ningunha reválida. Pediríalles, por iso, que sexan responsables e que non intenten confundir os cidadáns e non intenten xerar alarmas. E apelo, neste sentido, pídolles, neste sentido, que deixen de utilizar o ensino, que deixen de utilizar as familias, para facer política. Pediríalles, co máximo respecto, despois do que escoitamos onte aquí, e que presumiblemente o escoitemos hoxe, que deixen de facer política cos fillos dos demais. [[Aplausos.]] Porque, miren, a súa liña política nesta materia é sempre a mesma, é sempre a mesma, xa a coñecemos. Primeiro critican absolutamente todo. Todos os proxectos, os programas que se poñen en marcha, son criticados dun xeito feroz. Posteriormente, cando están funcionando, vostedes xa non só critican senón que piden máis –o plurilingüismo, Abalar, contratos-programa, etc.–. E estamos vendo como están criticando absolutamente todos os plantexamentos que se fan nesta materia. E eu pediríalles –que nos estamos xogando moito nesta materia– que non confundan as lexítimas diferenzas políticas, que as temos, e é bo que as teñamos, cunha constante estratexia de boicot e confrontación. Porque mire, non cabe a menor dúbida de que vostedes están a politizar claramente as avaliacións de terceiro. Primeiro, están facendo un chamamento ao boicot, por activa e por pasiva. Segundo, critican unha cousa e a contraria: primeiro din que non se lles envía información ás familias; e, cando se lles envía información ás familias, facemos propaganda. Repiten unha e outra vez argumentos e consignas políticas sen ningún tipo de fundamento académico nin pedagóxico. Atacan –e aquí está quizais unha das claves máis importantes da debilidade do seu discurso– estas probas da avaliación de terceiro, pero curiosamente en ningún momento atacaron o proceso de avaliación e diagnóstico, que é practicamente idéntico, que se facía en cuarto de primaria. Aí non dixeron absolutamente nada. Creo que xa se explicaron as diferenzas, son practicamente nulas. Hai unha diferenza fundamental: que adiantamos un ano, co cal podemos ter antes información para corrixir o que haxa que corrixir, co cal estamos facéndolle digamos que un favor ao sistema educativo. Tampouco critican, tamén curiosamente, algunhas comunidades autónomas onde non se lles fai aos nenos de terceiro, fáiselles aos nenos de segundo. Supoño que non se estresarán os de segundo e ao mellor os de terceiro si se estresan. En todo caso, nesta materia, señorías, o Goberno ten sido moi transparente, ten aportado constantemente información. Publicitouse, e eu mesmo participei nunha rolda de prensa, déuselles información aos centros a través dos servizos de inspección, e mesmo se remitiu unha información específica e concreta para lanzar unha mensaxe de tranquilidade. Non porque a probas xeren intranquilidade, senón porque alguén se encargou moi moito de intentar xerar esa intranquilidade, co cal enviouse esa nota ao persoal. Porque, señorías, o Goberno, como non pode ser doutra maneira, é responsable. E como é responsable ten que cumprir unha norma básica que existe, e ten que desenvolver as normas dentro do seu marco competencial. E, obviamente, nós vimos a traballar día a día para mellorar a calidade do sistema educativo. E para mellorar a calidade do sistema educativo é importante ter información de como está o sistema educativo. Por iso está esa avaliación, é unha magnífica fórmula para ter información do sistema e poder corrixir aquelas debilidades que se detecten no sistema. E, se se plantexan en terceiro de primaria, é para poder facelo antes sen ningún tipo de problema. Por certo, non é nada raro, non sei vostedes se entenden que estes procesos de avaliación de competencias, que non de asignaturas, de competencias en materia lingüística ou matemáticas a estas idades, coa importancia que ten para estruturar a capacidade de razoamento, de expresión, de comprensión do alumnado, non sei, señor Pombo, se vostede tamén interpreta que son franquistas as que se fan en Alemaña ou nos países nórdicos, que son moi, moi semellantes. Gustaríame que, se puidera, o aclarase, se tamén entende que estas probas, que se fan practicamente idénticas, ás mesmas idades e coa mesma finalidade noutros países do noso entorno, son, como vostede di, unhas probas do pasado. Porque, non nos confundamos, e non se intente confundir a sociedade, hoxe estamos facendo o que son as avaliacións de terceiro de Primaria, que están reguladas na LOMCE, que están contempladas no decreto galego que regula o currículo de Primaria e que están nunha resolución da Consellería. E outra cousa ben diferente é o que vostede trae aquí, intentando mezclar todo, a de sexto de Primaria, a de cuarto da ESO e a de segundo de Bacharelato, que está agora mesmo aínda en proceso de debate, como vostede ben sabe. E hai que dicir que hoxe se celebrou a primeira xornada das probas con bastante normalidade. ¿Por que? Porque o que se está facendo é ser responsable. Esta Xunta puxo en marcha unha avaliación feita polo Bipartito, cunha gran diferenza: en vez de ser en cuarto, agora é en terceiro, é unha gran diferenza; igual que a diferenza de non darlles información aos alumnos e ás familias, que agora se vai facer. Pero eu diríalles que hai bastante normalidade no sistema e que, ao final, creo que a sociedade, os país e as familias son bastante máis responsables do que vostedes pretenden que sexan. Voulles dar uns datos provisionais, xa que estamos aínda no proceso –é dicir, o proceso comezou hoxe e vai rematar mañá–, pero pódolle dicir que aproximadamente no 95 % dos centros o proceso de avaliación se fixo con total normalidade. Creo que é un dato moi significativo: no 95 % dos centros. E no tocante ao alumando –que agora mesmo temos os datos facilitados por Inspección Educativa–, temos que en torno ao 80 % dos alumnos e das alumnas de terceiro de Primaria fixeron as probas, co cal quero dicir que non nos conformamos, non nos conformamos con que en torno ao 20 % do alumnado e das familias teñan perdido unha oportunidade de ter unha información complementaria á avaliación continua para poder saber, dende os máis iniciais momentos do proceso educativo, como está o proceso educativo de cada un dos seus fillos. Creo que debemos seguir insistindo en que esa porcentaxe cativa, unha porcentaxe en torno ao 20 % dos alumnos, que non fixeron a proba hoxe –e facemos un chamamento–, se incorporen mañá, porque van perder unha oportunidade de ter unha información complementaria moi valiosa, complementaria ao proceso educativo dos seus fillos. Creo que iso é o que é máis importante, porque a maioría das familias, a maioría do alumnado, unha vez que estean as probas rematadas, van dispor de información personalizada e privada, e van ter unha información que lles vai permitir aos centros e ao sistema educativo implementar medidas de orientación para saber qué competencias é necesario fomentar ou intervir para mellorar, fundamentalmente nos ámbitos principais do coñecemento educativo, nos ámbitos iniciais, a comprensión lingüística e comprensión matemática. E creo que ao final ter esa información vai permitir á comunidade educativa ter capacidade para poder implementar plans específicos para a mellora da súa aprendizaxe.
Vaia rematando, por favor.
Por iso, fronte ás confusións interesadas, fronte ás mensaxes interesadas que se lanzaron, fronte aos intentos de quitarlle lexitimidade a este proceso, creo que a sociedade é moi responsable, as familias son moi responsables, e a inmensa maioría das familias entenden que isto é positivo. En todo caso, volvo facer desde aquí un chamamento á responsabilidade. É unha ferramenta metodolóxica para ter información adicional, complementaria á avaliación continua, sobre a evolución do alumno. E, insisto, pediríalles que cesen nas súas campañas, campañas de boicot e desprestixio, a unha proba que só vai beneficiar os nenos e as nenas. O feito de non facelo vai prexudicar a aqueles nenos que non as fixeron, e moi especialmente a aqueles nenos que teñen dificultades de aprendizaxe, porque teremos unha ferramenta menos para avaliar e poder dispor de material complementario para solucionar estes problemas. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Rolda dos grupos para fixar a súa posición. Polo Grupo Parlamentario Mixto, a señora Martínez.
Grazas, presidente. Boa tarde a todas e a todos. Señor conselleiro, a min faime moitísima graza cando lle di á oposición que vén aquí a politizar. É que a min realmente me parece algo incrible, porque, ademais, parece que ditar unha lei en contra de toda a maioría da comunidade educativa e de toda a sociedade iso non é politizar nada. Aquí parece que foi a oposición quen meteu unha lei e montou el gran pollo cando non había ningún tipo de problema a nivel educativo nese senso. Pero vén vostede aquí a dicir que non podemos facer política no Parlamento, e que ademais facemos política chamando ao boicot. Iso si, chamar ao boicot é tremendo; agora, impoñer unha lei en contra de todo o mundo, iso non é tremendo. Porque mentres teñan a maioría vostedes poden impoñer o que queiran; polo tanto, comportándose coma unha ditadura parlamentaria: teño a maioría e paso do resto da sociedade, e son quen de mandar o que queira. Pero, ademais, tamén di vostede que a revalida é unha magnífica fórmula para coñecer os problemas e corrixilos. É dicir, está vostede confirmando o menosprezo do Partido Popular polo noso profesorado, pola súa profesionalidade e pola avaliación continua, que viña resultando fundamental á hora de avaliar o alumnado e que trouxo grandes beneficios para o alumando. A sociedade educativa, a sociedade en xeral, activouse inmediatamente contra esta lei, contra a LOMCE, por considerala nociva, unha lei que impide o dereito á educación a todo o alumnado, que acrecenta a privatización e a mercantilización da educación, desterra a igualdade de oportunidades, elimina a xestión democrática dos centros, reforza a confesionalidade, promove a segregación do alumando e reincorpora reválidas do franquismo para expulsar o alumando das clases populares do sistema educativo. É unha aberración dende o punto de vista pedagóxico someter a alumnos de 8 anos a unha presión innecesaria, mediante unha proba que o vai avaliar, sen considerar as circunstancias persoais, socioeconómicas e as capacidades e actitudes do alumno. Despreza a avaliación continua e a opinión do equipo docente. Subestima e desconfía do traballo do profesorado, que estará sometido e totalmente condicionado a orientar o seu traballo docente a preparar o alumnado para a obtención da mellor nota posible na avaliación final, marxinando outros aspectos educativos fundamentais. Esta lei camiña cara a un sistema educativo competitivo, clasista e segregador. Dende que o Partido Popular chegou ao Goberno, os ataques á educación pública, orquestrados polo ministro Wert, estiveron na punta de lanza do Goberno, ata conseguir devolver a educación pública a época franquista. Unha das primeiras medidas deste nostálxico do franquismo foi a LOMCE, a nova lei educativa que supón un salto atrás no tempo sen precedentes. Vostede move a cabeza cando digo franquismo. É que eu, dende o franquismo, non mirara colocarlle tampouco unha medalla á virxe. É que vostedes teñen cousas que nos traen recordos do pasado, e fano ministros e conselleiros. Claro, evidentemente, recordan tempos pasados. Esta lei veu acompañada, ademais, do recorte de 7.000 millóns de euros no ensino público, e do despedimento de máis de 32.000 profesores nos colexios e institutos. Non obstante, a principal característica da LOMCE é a segregación dos estudantes a través das reválidas, probas externas ao final de cada ciclo, recuperadas directamente da ditadura franquista. Outra vez a memorizar como robots a lista do reis godos. Esta reválida converte os estudos nunha carreira de obstáculos, segregando os estudantes por motivos económicos. O que pretenden dende o Ministerio de Educación é utilizar estes exames para expulsar centos de miles de estudantes do sistema educativo pola vía rápida, e ademais sen cualificación para poder explotalos ao seu gusto no mercado laboral. A educación non se mellora con exames, senón investindo recursos en suficiente profesorado, e medios para atender ao alumnado con necesidades especiais. As reválidas no ensino non universitario foron suprimidas pola Lei general de educación de 1970 do ministro Francisco José Luís Villar Palasí, en vigor ata 1980. Para regular o ensino non universitario, dende 1980 ata 2012, houbo seis leis orgánicas, contando a de Wert: a Lei orgánica do estatuto de centros escolares, da UCD; Lei orgánica do dereito á educación, do ano 1985; a Lei orgánica xeral do sistema educativo, de 1990; a Lei orgánica de participación, avaliación e goberno dos centros docentes, de 1995. E así ata a Lei Wert. Parece imposible un pacto pola educación que nos comprometa a todas e todos. As reválidas doutros tempos deberían servir para xulgar as vantaxes e inconvenientes das actuais reválidas. Nas reválidas do franquismo –que Wert quere recuperar– había moito alumnado que pasaba anos preparándoas para conseguir o título de bacharelato. Pero os que non tiñan cartos para ir a onde as preparar, quedaban excluídos do sistema educativo e sen título. Algúns dos que non superaban os exames, ían ao seminario ou a FP. Outros aprendían un oficio ou púñanse a traballar sen el na construción, na agricultura ou na pesca. E outros acababan emigrando. Por haber tanto fracaso escolar coas reválidas daquel tempo, creouse unha gran repulsa social a elas. Para presumir de ter máis titulados, o franquismo acabou suprimindo as reválidas do ensino do Estado. Cando o todopoderoso franquismo suprimiu as reválidas, había moitos menos alumnos que agora; polo tanto, hoxe as consecuencias serán peores. ¿A onde vai mandar Wert os alumnos que non superen a reválida? Porque agora ao seminario xa non queren ir, traballo para o que non faga falta preparación tampouco hai, e mandalos á FP ou rematar o terceiro de ESO, como se quere, para despois non ter traballo, non é plan. A min gustaríame que me contestara qué vai facer con eses alumnos o Partido Popular. O Partido Popular e Wert usan a lei como arma para impoñer a súa ideoloxía, e co fin de conseguilo toma a vontade do Parlamento como única realidade válida, sen ter en conta a vontade da maioría do pobo, como se fai nos países democráticos. A imposición da ideoloxía partidaria no ensino é a barreira que impide chegar a un acordo en materia educativa, indispensable para mellorar o ensino público. A falta de medios no ensino público non se pode seguir tapando indefinidamente cunha reforma demagóxica tras outra. As reválidas non son algo consubstancial co ensino, senón un medio para a selección de alumnos. A única selección aceptable é a que se fai curso a curso, tendo os medios para recuperar os que non progresan adecuadamente. Porque a democratización da cultura, que consiste en poñer os coñecementos á disposición de toda a sociedade, non se pode realizar se un sector dela queda excluído do ensino coas reválidas. Ademais, non é democrático usar o ensino dos pobres para seleccionar os alumnos mellor dotados intelectualmente, como facía o franquismo, e desentenderse dos outros para aforrar medios. E por riba de discriminar o alumnado, favorecendo ao rico en relación co pobre, esta lei é centralizadora, pois quítalles competencias en educación ás nacións do Estado e imponlles un 10 % máis de contidos estatais nas materias de castelán, matemáticas e ciencias dos que actualmente teñen as comunidades bilingües. Esta é unha medida para castelanizar, por ser a teima do Partido Popular, que usa as matemáticas e as ciencias para xustificar o aumento de horas lectivas de castelán. Segundo Wert, todo o mundo ten dereito a que o castelán sexa a lingua vehicular en que reciba a educación; pero en Galiza os galegos e galegas non temos dereito a recibir educación no noso idioma. O Decreto do plurilingüismo de Feijóo, aniquilador do noso idioma, prohíbeo. Sen embargo, na etapa infantil de 0 a 6 anos –a máis importante de todas para a adquisición da lingua– obriga a que se use neste ensino o idioma da maioría do alumnado que haxa en cada aula, quedando excluído case sempre o galego, coa compracencia da Xunta de Galiza. Polo tanto, esta lei é claramente centralizadora, españolizadora, ademais de segregadora. Un modelo de ensino, o de Wert, que se rexe por dous principios: unha soa nación, unha soa lingua, un só estado. A Lei de Wert é froito dun españolismo colonizador e desidentificador que non respecta as nacións do Estado e as linguas destas distintas do castelán; nin respecta tampouco os alumnos, alumnas, os pais, as nais, nin o profesorado. Polo tanto, unha aberración educativa, unha aberración dun calibre incrible, unha aberración que vai en contra de calquera teoría educativa. E non se pode comparar con Alemaña nin cos países nórdicos, non se pode comparar porque non temos os mesmos medios nin o mesmo investimento en educación. Vostedes queren facer o mesmo con menos, e iso é imposible. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, ou máis. ¿Sabe a onde vai o "máis" que se gasta no ensino? Aos altos cargos da Consellería.
Grazas, señora Martínez. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, o señor Vázquez.
Boa tarde a todas e a todos. É certo, hoxe díxose de xeito reiterado que un dos síntomas máis evidentes do cambio social que estamos a percibir todos os cidadáns, a cidadanía en xeral, se ve reflectido nos resultados electorais. É certo que iso é unha fiel mostra de que a cidadanía está farta e está cansa de que lle tomen, evidentemente, o pelo. Pero hai síntomas, dende o meu punto de vista, que son aínda máis profundos. E sen dúbida esta imaxe que vou amosar é un síntoma moi profundo dun cambio social que amosa que a cidadanía está cansa deste goberno, que a cidadanía xa non cre as mentiras deste goberno. É a imaxe dun colexio, do Colexio de Vite, onde, de 22 nenos, 20 non asistiron a facer a reválida. Supoño que estes son os datos tan fiables que deu hoxe aquí o conselleiro. A inmensa maioría das familias decidiron non mandar os seus fillos á escola, facendo un exercicio de responsabilidade cívica e, dende logo, velando polos dereitos educativos dos seus fillos. Esta é a realidade e esta é a consecuencia dos ouvidos xordos que fixo vostede, señor conselleiro, diante das advertencias, especialmente deste grupo, de que estaban a levar a adiante as reválidas de xeito precipitado, de xeito opaco e carente de información. A resposta danlla as familias, esta é unha foto tomada nun centro público deste país á primeira hora desta mañá. Pero os datos falan por si sos, as confederacións e asociacións de pais e nais de alumnos falan dun nivel de absentismo hoxe, na escola, superior ao 60 %, señor conselleiro, esa é a realidade. Porque a imaxe que lle acabo de amosar reflicte que o medo está a cambiar de bando. A imaxe que lle acabo de amosar reflicte que as píldoras de idiocia que reparten insistentemente xa non cunden ningún tipo de efecto. Porque a cidadanía ten voz propia, porque a cidadanía ten conciencia crítica e porque non está disposta a seguir sendo enganada por vostede. É unha imaxe, polo tanto, de dignidade e compromiso cívico das familias dos alumnos e das alumnas galegas ás que nós queremos dende aquí parabenizar pola súa decisión e pola súa implicación na mellora do noso sistema educativo. Unhas familias que por milleiros, en Galicia, e a pesar da súa campaña de desinformación, están a asumir a responsabilidade de defender os seus dereitos, unha obriga cidadá. Unhas familias que, por decisión propia, a pesar de ter recibido unha carta que é un auténtico panfleto vergoñento por parte deste goberno –decídense a enganar– , non os cren. Esa é a realidade. É a primeira vez –polo menos, dende que eu teño uso de memoria– que un goberno remite unha carta ás familias dos alumnos escolarizados en Galicia para desmentir as afirmacións, concretamente, deste grupo. Iso é algo totalmente vergoñento: utilizar unha administración pública educativa para verter falsidades e mentiras, como fixo nunha carta que xa é para vostede "a carta da vergoña". Señor conselleiro, fixo vostede os seus primeiros cen días á fronte da Consellería de Educación o pasado mércores, non sei se botou a conta. Tiña vostede a posibilidade –remota, pero posibilidade certa– de amosar, como mínimo, unha maior capacidade de escoita que o seu predecesor. Pero non o fixo, non o está a facer –lamento dicirllo–, non escoitou as voces que lle demandaban un cambio de rumbo na política lingüística, non o fixo, non o está a facer. E non escoitou as voces que lle exixiron paralizar a aplicación das reválidas no exercicio da defensa das competencias educativas de Galicia. Non o fixo. Acumula xa dúas razóns en cen días para dimitir; e unha terceira que é resultado destas dúas: a incapacidade para tomar decisións por vostede mesmo, a capacidade de decidir, a capacidade de exercer como goberno autónomo de Galicia, que vostede se nega a si mesmo. E iso é unha covardía, dende logo, que a comunidade educativa non lle pode perdoar. Porque se algo se espera dun dirixente, dende logo, é que teña a capacidade, a valentía, de decidir, de gobernar e de defender os dereitos; máis se son dereitos educativos da comunidade á que se dirixe. Hai cinco comunidades, polo tanto, que decidiron non aplicar estas reválidas. Vostede podería ter feito o mesmo –explicámosllo–; mesmo podería, aínda que fora timidamente, solicitar unha comisión bilateral de estudo coa Administración central para buscar vías, dende logo, de respecto para o noso país e para os nosos nenos e as nosas nenas. Non o fixo, polo tanto –insisto–, os seus primeiros cen días son verdadeiramente nefastos. Eu pregúntolle qué vai facer vostede. Non resultou moi convincente a súa expresión de que o grao de participación nas reválidas está a ser bastante alto. Recórdame unha vez que decidín facer un menú invitando a uns amigos e pregunteilles qué tal estaba e dixéronme que bastante ben. Cando un di "bastante ben" é que normalmente é bastante mal, vostede sábeo. As familias decidiron claramente opoñerse a esta medida, e se hai moitas familias que levan os seus fillos é porque non teñen outra opción, non o esqueza. A conciliación da vida familiar e laboral neste país, dende logo, non é doada. Polo tanto, creo que vostede, como conselleiro, non ten clara a administración da cal é responsable. Vostede é conselleiro de Educación, non é unha consellería calquera. Vostede está á fronte da aprendizaxe, o máximo responsable dos procesos de ensino e aprendizaxe de máis de 200.000 nenos e nenas. Non pode vir aquí a dicir que sobre esa materia non se pode facer política. ¿Sobre que imos facer política se non facemos política sobre educación?, pregunto eu. ¿Quere vostede que non falemos de educación? Porque esa é a sensación que temos sempre que subimos a esta tribuna. Vostede fala de datos, de porcentaxes, de cifras, pero a educación é moito máis ca iso. E se non se fai cargo desa realidade, vostede non é un conselleiro de educación digno. E hai algo moito máis grave que todo isto que acabo de dicir. Vostede non só mente, faino de xeito reiterado, vostede degrada o noso sistema educativo. Porque, cando vostede di que as familias que non leven os seus fillos facer a reválida non van ter acceso á información relevante sobre a evolución do proceso de ensino e aprendizaxe dos seus fillos, vostede está a mentir e a degradar a función docente. As familias teñen unha exhaustiva información sobre a evolución dos procesos de ensino e aprendizaxe dos seus fillos. Fano de xeito continuado, global e integral, os profesionais do ensino que traballan cada día cos nenos e coas familias. Esa é a realidade. Se vostede quere incorporar algunha mellora nos procesos de avaliación, fágao, pero sobre os procesos, non insistindo unicamente nos resultados. Se vostede pon o acento unicamente nos resultados, ofrecerá unha visión absolutamente distorsionada do noso sistema educativo. Pero quizais é iso precisamente o que pretenden, ofrecer unha visión distorsionada que confirme o que sempre din vostedes aquí que din os informes Pisa, que é que hai que cambiar a educación porque a educación está mal. E, precisamente, cámbiase percorrendo o sendeiro contrario que se debería de percorrer, que é precarizando, recortando e privatizando, esa é a realidade. Polo tanto, vostedes, que tanto se gaban sempre de defender o profesorado, o mínimo que teñen que facer é poñer en valor o seu traballo. E a avaliación é traballo que fan diariamente os profesores e as profesoras, os mestres e as mestras nas súas aulas. Non necesitan unha avaliación externa, non a necesitan. E·encima non presuman vostedes de que é externa, porque vostedes receitan na Consellería a avaliación, pero quen a pasan son, por riba, eles. O suxeito que fai a avaliación debe ser o responsable precisamente de elaborar os ítems da avaliación. Porque, do contrario, fan unha avaliación absolutamente descontextualizada. Iso vén na páxina 1 dos manuais de pedagoxía. Polo tanto, rectifique, leva vostede só cen días á fronte, pero o que lle queda pódeselle facer moi largo se se mantén e insiste nestas actitudes. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Polo Grupo Parlamentario Socialista, o señor Docasar.
Grazas, presidente. Señorías, a todos boas tardes. O señor Pombo é protagonista e case ninguén fala del, que é o interpelante. Señor conselleiro, hoxe vén vostede moi enfadado, realmente véxoo enfado, chegou enfadado. E habitualmente vostede non é así. Vostede é unha persoa tranquila, e esa é a sensación que eu tiven ata aquí nestes dous anos e pico que o coñezo. E hoxe está vostede, en fin, tenso, enfadado, con mala cara. E o conselleiro anterior estaba aí e parecía un gremlin, todo o tempo saltando na silla, incomodando, berrando coma un ultra. Non entendo moi ben qué está pasando. Encima, bueno, pois permanentemente faltándolle ao respecto á oposición: somos alarmistas, queremos boicotear, somos demagogos, somos irresponsables, queremos politizar, ¡queremos politizar a LOMCE! Ou sexa, ¿haberá lei máis política que a LOMCE? ¡E fixérona, digamos, con máis capacidade política de beneficiar a algúns e prexudicar os outros! Iso é política, señor conselleiro, ¡faltaría máis! Iso claro que é política. E vostede quere que veñamos ao Parlamento os deputados e non fagamos política. Isto é sorprendente. E sobre os datos un xa está habituado, como avezado sindicalista, a que os datos nunca coincidan. Nunca coinciden os datos que se dan. E eu tiña agora mesmo un whatsapp de datos de Confapa Galicia. Señor conselleiro, ensino público, datos reais ofrecidos polos centros educativos, ofrecidos polos directores dos centros e ofrecidos polas ANPA: o 60 % deses datos son os que nos deron, non é o 20 % do que vostede fala. Vostede falou –e por iso o dicía Ramón hai un momento– bastante satisfeito. Non, pois os datos que dá Confapa Galicia –que a min me parece unha entidade seria– son do 60 %. Polo tanto, señor conselleiro, as cousas non son así. Datos de Vigo: de 37 centros públicos de Vigo, só 6 centros tiveron normalidade; polo tanto, as cousas non son así. Hai que ser rigorosos, señor conselleiro. Polo tanto, creo que no día de hoxe vostede non o foi. Señor Pombo –que vostede é o protagonista–, hai aproximadamente vinte días debatiamos neste Parlamento unha interpelación semellante que naquel momento traía o Grupo da AGE. E, polo tanto, os argumentos que imos utilizar no Grupo Socialista teñen que ser necesariamente os mesmos, se somos coherentes e somos sensatos, non imos mudar de criterio en tres semanas. O que si tamén é certo –e dígollo tamén–, é que onte realmente me sentín desgustado. Se eu lles digo que fun ao colexio e que estiven en contacto cos nenos e nenas... É que quixen estar. O anterior conselleiro un día chamoume Papá Noel porque andaba por aí preguntándolle á xente e quería saber qué pasaba. Bueno, pois, moi ben, a min gústame, eu quixen ir a un centro de primaria na miña comarca de Lemos –nun centro no que andaba por alí Julia, que Julia coñece–, e quixen estar con eles. E si, señor conselleiro, vin os nenos angustiados. E a vostede pode parecerlle unha broma, onte ríanse de min. Pois vin nenos preocupados, nenos angustiados e incluso unha nena que choraba. Si, vino, e poño como testigo a mestra desa escola. A vostedes pódelles parecer simpático pero falamos de nenos de 8 e 9 anos. Polo tanto, para min ir ao colexio e estar con nenos é unha experiencia francamente gratificante, e podo asegurarlles, sen medo a equivocarme, que a percepción que teñen na comunidade educativa, tanto profesores como familias como nenos, non é precisamente positiva sobre estas cuestións. Un pregúntase, señorías, qué necesidade teriamos de angustiar nenos e nenas de 8 anos cunhas probas que pouco ou nada van a, digamos, servir para mellorar o noso sistema educativo. ¿Que necesidade teriamos de preocupar a miles de familias con estas probas que se fixeron a présa e correndo? –e diso tamén lle direi algo máis dentro dun momento–. E ¿que necesidade temos tamén, señor conselleiro, de faltarlle ao respecto ao profesorado facendo este paripé non contemplado nas programacións dos centros e nas programacións de aula, aprobadas pola Inspección Educativa e que en nada –insisto– van mellorar o traballo de avaliación continua que fan habitualmente os nosos profesionais da educación? Señorías, todos vostedes saben que hai aproximadamente un ano e medio que temos que en vigor a LOMCE, xa sei que non é unha lei política, é unha lei que se fixo por altruísmo, é unha lei que se fixo para beneficiar o sistema educativo e que se consensuou con todo o mundo. Falouse con partidos políticos da oposición, falouse cos sindicatos, falouse coas ANPA, falouse con todo o mundo. E, por tanto, como se falou con todo o mundo, cando se votou no Parlamento de España resulta que soamente vota a favor o Partido Popular, Álvarez Cascos e Rosa Díez. Eu pregúntome se ese é o consenso e esa é a responsabilidade, señor conselleiro, da que vostede falaba hai un momentiño cando se dirixía ás bancadas da oposición. Eu creo que as cousas non se poden facer así. Esa lei fíxose –e insisto– claramente de costas á comunidade educativa, non se contou con ningún sector da comunidade educativa, e iso está aí e aí están os datos. Se iso non é política, que veña Deus e o vexa. Esa lei está mesmo recorrida ante o propio Tribunal Constitucional por parte de partidos políticos, sindicatos e varias comunidades autónomas, supoño que non se fai por cuestións políticas. E si, volvo dicir, por enésima vez neste Parlamento, que esa lei durará exactamente –e sei tamén que non lles gusta que llelo diga, pero hai que dicírllelo, porque son tamén vostedes moi testarudos– o que dure o Goberno do señor Rajoy, porque vostedes así o quixeron. Polo tanto, todo o que emana da lei está en perigo, claro que si, claro que si, porque vostedes optaron por facela sos e sen falar con ninguén, tampouco co principal grupo da oposición. Vostedes saberán, alá vostedes. Vostedes son moi capaces de funcionar sos, pero a sociedade xa ven que, como o pasado domingo, ás veces dá tamén sorpresas. O Grupo Socialista considera que as cuestións acordadas con Euskadi no seu día tampouco foron temas menores, temas acordados nun acordo bilateral, que supoño que tampouco será unha cuestión política. Que o PP negocie co PNV supoño que non é un tema político, supoño que é un tema de macramé, supoño que é un tema de macramé e que non ten ningunha importancia política. Pero os temas acordados son importantes, porque se aplica de maneira diferente a LOMCE no País Vasco que no resto do Estado español. Claro que é un tema político. ¿Por que o fixeron? Probablemente –e hoxe si llelo vou dicir– porque vostedes querían que o Goberno de Euskadi retirara, precisamente, ese recurso ante o Tribunal Constitucional. Polo tanto, non o fixeron por cuestións políticas, fixérono por cuestións altruístas. Tampouco é un tema importante que o tema da lingua os vascos o blindaran. ¿Non lle parece tampouco un tema importante? Pero blindaron tamén a presenza do euskera na propia lexislación, e blindaron a presenza do euskera no sistema educativo vasco. E supoño tamén, señor conselleiro, que ese tampouco é un tema político, que blinden a protección da súa lingua. Polo tanto, os vascos blindaron o seu e vostedes estiveron claramente en silencio. Señor Pombo, vostede hoxe é o interpelante, vostede trae aquí este tema. Coincidimos basicamente co que vostede expuxo na súa exposición, pero os nosos argumentos –insisto– non van variar. Se hai tres semanas tiñamos unha posición, hoxe temos que ter unha posición semellante. O que nos molesta é ás veces que as cousas se saquen de quicio e que se intente dicir que facer unha lei en solitario, facer unha lei moi política, non é política, e que os demais estamos equivocados. Creo que por aí non van as cousas. Como tamén entendemos perfectamente, señor Pombo, o malestar da comunidade educativa co tema das reválidas. Hoxe os datos que nos deron falan do 20 %, os que dan os colectivos de pais e nais, colectivos serios como Confapa, falan do 60 %, con datos reais que reciben dos centros. Polo tanto, creo que esa non é a forma de facer as cousas. Vostedes destas reválidas pretenden facer unha carreira absurda de obstáculos cara a ningures. O Goberno de Galicia puxo en marcha a présa e correndo todas estas cuestións e aquí están os resultados desta improvisación. Miles e miles de familias decidiron hoxe non someter os seus fillos e fillas á mesma. Os colectivos de nais e pais tamén levan semanas pedindo reunirse coa Consellería, e, ata o de agora, vostedes, señor conselleiro, non o fixeron. Pídolles en sede parlamentaria que se senten cos colectivos que representan ás familias. Polo tanto, unha reválida totalmente absurda e inútil, que tivo en vilo nas últimas semanas a 22.000 nenos e nenas galegos de 8 e 9 anos, e creo que o que vimos de expoñer é máis que suficiente para explicitar a visión que temos no Partido Socialista, no Grupo Socialista. A nosa oposición a este tipo de medidas e á súa maneira de implementalas debe quedar moi clara neste debate. Pero, iso si, tamén, señor Rodríguez, tamén llo digo mirándoo aos ollos, nós nunca imos alimentar ningún tipo de insubmisión a unha lei orgánica. O Grupo Socialista non o vai facer. É unha lei orgánica que non nos gusta e que cambiaremos en canto a aritmética parlamentaria o permita. Pero, mentres estea aí, ímola respectar aínda que non nos guste. Señorías, non hai que confundir a avaliación do sistema educativo coa medición puntual duns resultados parciais. A avaliación ten que ser continua, ter un carácter integral e estar ao servizo da mellora da educación. Non se poden pedir os mesmos resultados a centros que atenden alumnado con distinto potencial, a avaliación debe ser coherente e ter en conta diferentes áreas de coñecemento, e non tan só dúas por importantes que sexan. Non será desprezando a función docente, fomentando a competencia de centros, centralizando e fiscalizando innecesariamente, clasificando o alumnado dende idades moi temperás ou ninguneando os representantes das familias e o profesorado como se vai mellorar a educación. A clave, señorías, señor conselleiro –e con isto remato– estaría, sen dúbida, en dotar de estabilidade o sistema educativo, respectar o profesorado e poñer os medios humanos e materiais necesarios para que as nosas escolas e institutos poidan prestar un servizo público, universal e de calidade. Todo o demais son fogos de artificio e bombas de palenque. Moitas grazas.
Grazas. Polo Grupo Parlamentario Popular, ten a palabra don Hipólito Fariñas.
Grazas, señor presidente. Señorías, boas tardes a todos. Señor conselleiro, boas tardes. Vimos aquí substanciar unha interpelación ao señor conselleiro sobre o que é realmente a defensa dun modelo educativo, modelo educativo do Bloque Nacionalista Galego, que ten todo o dereito a facelo; pero non é menos certo que algún dereito teremos tamén os representantes do Grupo Parlamentario Popular, que algunha confianza depositaron en nós os galegos e as galegas nas pasadas eleccións. Co cal a cualificación á hora de defender proxectos non se nos negará a nós tamén, e a defender lexitimamente o noso proxecto. Falan aquí, veñen falar, de recentralización de competencias de forma machacona, o cal non é certo, sábeno vostedes por activa e por pasiva. Explicouse aquí en comparecencias por parte do anterior conselleiro e por parte do actual conselleiro respecto das achegas que se poden facer dentro das competencias de horarios e deseños curriculares coas asignaturas, digamos, troncais, pero tamén da competencia das materias específicas e tamén da competencia das de libre configuración. Iso sábeno vostedes. Non o empregan porque, se non, estropearían o seu discurso. Señor Pombo, dixo vostede exactamente "elitista, clasista, excluínte socialmente cos máis desfavorecidos". É unha boa definición do sistema anterior de educación de Galicia que vostede defendeu a pies juntillas. Esa é unha boa definición: clasist e elitista, pagándolles ou promovendo cursos de inglés para os ricos no estranxeiro, non pagables polos menos favorecidos; un sistema que pagaba o autobús e o comedor aos millonarios que vivían a máis de dous quilómetros do colexio [[Murmurios.]] e que excluía os fillos dos pobres que viviran a menos deses dous quilómetros. Está a falar vostede dun sistema clasista, excluínte, para os menos prexudicados, en contra dun sistema [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] que é o actual, que presume e pode presumir de datos e, ademais, de equidade e de ser xusto, xustamente todo o contrario do que veñen vostedes dicir aquí. Porque o seu foi un sistema nefasto. ¿De que presumen aquí agora, señora Martínez, que falou aquí respecto de deixar na rúa? Na rúa deixaron vostedes a preto dun millón e medio de persoas sen ningunha titulación académica e sen ningunha capacidade de obter ningún título en acreditación profesional por ter abandonado prematuramente os estudos e non ter prevista absolutamente ningunha saída para eles. E iso é o que está lastrando hoxe a nosa sociedade tamén para incorporarse ao mundo laboral. E para iso exactamente son as medidas que se tomaron desde a Consellería, a raíz da aprobación da LOMCE, para fomentar a formación profesional básica, esa que si acreditará e dará un título a todos aqueles que non o teñan. Si, entre 18 e 32 anos, preto dun millón e medio de persoas sen cualificación nin posibilidade de obtela, esa é a herencia que nós recibimos. E, claro, cada vez que saen os datos, a vostedes moléstanlles, porque se lles acaba o discurso, cáelles ao chan, porque están mellorando cada ano, en cada paso, en cada informe. E mellorando con moito e substancialmente os datos que vostedes tiñan. Pero claro, é que a vostedes, realmente, que nos acusan a nós de aprobar unha lei ideolóxica, o que pasa é que non lles interesa realmente a educación senón como instrumento para acadar os seus fins políticos, esa é a única realidade que temos hoxe aquí explicitada. [[Aplausos.]] E explícase claramente co silencio que mantiveron vostedes cando se aprobaron as leis socialistas, que nos levaron aos peores resultados dos sistemas educativos da historia. Silencio novamente cando se aproba a Lei 2/2006 coas probas que hoxe veñen criticar aquí, que antes non eran "reválidas" e agora si. E son as mesmas. Silencio sepulcral, silencio sepulcral mantiveron cando no ano 2008, formando parte do Bipartito, deseñaron as probas para aplicar en Galicia. Non lles deu tempo, pero, respectuosamente, este goberno aplicounas. Non lle gustarían ou si, gustaríalle o sistema ou non, pero aplicounas por responsabilidade política, xusto todo o contrario do que están facendo hoxe aquí vostedes, e simplificando unha falsidade. Porque vostedes, mellor que ninguén, saben polos datos que manexaban xa naquel momento que o sistema non funcionaba. Pero non tomaron absolutamente ningunha medida. E por moito que se explique aquí, señor conselleiro, que isto non é unha reválida, que non avalía materias específicas, señorías, que non é unha proba de final de etapa, señorías, en calquera caso, é mallar en centeo verde, que diría miña aboa. Señor conselleiro, pode explicalo aquí quen sexa, a teima é a mesma, non cambian de posición. E despois falan de ideoloxía. Ideolóxicos son eles. E sobre o da avaliación continua: forma parte da avaliación continua, señorías. Exactamente igual que se define a mesma proba en Andalucía. Forma parte da avaliación continua como unha ferramenta máis, complementaria, para obter unha diagnose válida para aplicar aos procesos –exactamente aos procesos, señor Vázquez– as medidas correctoras axeitadas; sexa a través dos contratos programa, das medidas de reforzo ou de calquera outra que os centros, na súa capacidade e na súa autonomía, poidan aplicar aos educandos ou ao propio modelo educativo que consideren máis axeitadas. Pero a vostedes non lles gusta. Falaron o señor Vázquez –o outro día na comisión– e hoxe o señor Docasar tamén das programacións didácticas, das programacións de aula, do proxecto educativo de centro, das programacións xerais anuais –falamos do que vostedes queiran–, de que non figuran. ¿Vostedes coñecen algún colexio no que non figuren? Non é certo. Porque pode que non figuren na programación inicial, pero vostedes saben que, ao longo do curso, ao non ser documentos pechados, hai os anexos nos que se van incluíndo as modificacións. E vostede, que foi director, sábeo, porque era exactamente a súa responsabilidade. Pero vén aquí e fala de que non figuran, mentíndolle a esta Cámara. Non sei se voluntaria ou involuntariamente, pero foi unha mentira o que contou vostede aquí, señor Docasar. E fíxese, outro dislate verbal que tivo onte o señor Vázquez –con todo respecto, señor Vázquez, que sei da súa capacidade pedagóxica, a política deixámola a un lado–: veu aquí vostede onte a facer unha comparación entre os colexios da periferia con alumnos inmigrantes e os colexios rurais, e vinculounos vostede a peores resultados. Un erro gravísimo nun docente. Si, un erro gravísimo nun docente. Di a Organización das Nacións Unidas para a Educación, Ciencia e Cultura –e leo textualmente–: "Desconcerta moito que aínda haxa educadores que crean que os logros da aprendizaxe e o talento están asociados ao contexto socioeconómico, atópanse distribuídos a partes iguais entre ricos e pobres". E para garantir o que dixo aquí a portavoz do Grupo Mixto, a igualdade de oportunidades, para iso está a educación pública, para garantir a igualdade de oportunidades. ¿E como se garante a igualdade de oportunidades na educación pública? Pois aplicando criterios de calidade. ¿E como se comproban eses criterios de calidade? Pois avaliando o sistema, por completo. [[Murmurios.]] Alumnos, profesores, centros, metodoloxía e o propio sistema que aplica a Administración, que obtén os datos precisamente desas avaliacións individualizadas para obter eses resultados que lle permitan acertar na aplicación aos procesos. Señor Vázquez, coincidimos, aos procesos. Pero non pode ser porque o diga eu ou porque o diga o titor soamente, que aporta no proceso de avaliación continua uns datos inestimables pero que non poden ser os únicos, porque son de parte. [[Un señor deputado:¡Oh!....]] ¡Oh!, efectivamente, ese é o resumo do seu coñecemento da pedagoxía, ¡oh! Non ten máis coñecemento... [[Aplausos.]] Señoría, o señor Docasar falou dos vascos. Efectivamente, foron conseguir cun convenio –que vexo que non leu no apartado que corresponde a preserva do recurso do Tribunal Constitucional, porque segue vixente salvo nos termos nos que se acordou algo. E non só iso, señor Docasar. É que Galicia, o que conseguiu o País Vasco nun papeliño á parte, conseguiuno na conferencia sectorial e nas mesas de negociación, precisamente respecto da lingua galega, concretamente. E non só iso, senón medidas de atención á diversidade ou ao TDH, señoría. Igual que a flexibilización da aplicación do calendario da LOMCE. Todo iso, falando, non marchando das reunións como fixeron algúns e logo chamando pola porta de atrás para amañar o que non foron quen pola porta de diante. [[Aplausos.]] E fíxense, preguntou vostede polo consenso. Todo o que queira, pero en Madrid [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] protagonista principal...,
Moitas grazas, señor Fariñas. Rematou o seu tempo.
...membro da comisión, oito anos, imposible...
Rematou o seu tempo, señor Fariñas.
...imposible.
Moitas grazas. Rolda de réplica. O señor Pombo Rodríguez, polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Señor Fariñas, toda a lexitimidade para defender desde este estrado o que vostede queira, toda. Da miña boca non oiría outra cousa. Agora, póñase de acordo co señor conselleiro que di que aquí non se pode facer política. "Haga usted como yo –dicía Franco–, no se meta usted en política". [[Aplausos.]] Ese é o sistema. Señora presidente, moitas grazas. Eu, desde logo, estou un pouco confundido, un pouco confundido, porque onte [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , onte neste mesmo estrado falamos da proba de avaliación individualizada de terceiro, que se está a realizar hoxe e mañá. A proposta deste grupo é a retirada rapidamente desa proba e a retirada da LOMCE. Iso foi onte. Hoxe vén o conselleiro e empéñase en falar do mesmo, cando eu presentei unha interpelación que fala sobre as probas de avaliación final de Primaria, Secundaria e Bacharelato. Esa é a interpelación que lle fago eu ao conselleiro, e el dime que non confundamos. Eu non viña falar de onte, viña falar desta interpelación. Parece que o señor Fariñas tamén se tira á piscina e non mira se hai auga. E se é moi fonda é perigosa esa cousa, ¡eh!, tirarse a unha piscina sen auga. Hai que mirar antes se hai auga. Polo tanto, vostede, señor conselleiro, mantense calado –reitero diante da elaboración centralizada de contidos das probas de avaliación final –repítolle en Primaria, sexto; Secundaria, cuarto; e bacharelato, segundo. É do que falamos. Invadíronse competencias á hora da elaboración do currículo. O conselleiro calado e a Xunta calada, porque parece que co que diga Wert estamos contentos. Non se fixo nada para que na reforma da LOMCE se respectaran as competencias de Galiza en ensino. É certo que outras comunidades loitaron, na defensa dos seus intereses, contra a vulneración das competencias tamén á hora das avaliacións finais de Primaria, Secundaria e Bacharelato, en contra da segregación de estudantes, a favor da xestión democrática dos centros desde as propias autonomías, en contra da segregación do estudantado segundo o rendemento académico. Outras comunidades fixérono, Galiza non, porque non ten interese. Nada fixo o señor conselleiro tampouco para asumir novas competencias exclusivas en educación, que se poden pedir. Tamén no tema das avaliacións, non hai interese. Nada de interese na xestión e organización dos centros galegos. Parece que Wert ten toda a potencialidade que queira. Señor conselleiro, a xustiza social dunha sociedade mídese en boa medida pola calidade e a extensión do sistema obrigatorio e a incidencia deste na minoración das diferenzas sociais. Coa aplicación da LOMCE, coa introdución das probas de avaliación final, non se busca a calidade do sistema educativo, non se busca minorar as diferenzas sociais. As reválidas pretenden seleccionar, clasificar o estudantado e apartalo da posibilidade de acceder ao sistema universitario galego. Iso de que as probas son para ver cómo va la cosa..., estamos falando en cuarto de ESO de que, se non aprobas, non tes o título, ¡eh! E en segundo de BAC, o mesmo. Estamos falando doutro tema, o que pasa é que a min estráñame que se veña aquí a este estrado falar destas cousas. Diso falamos onte, hoxe tocaba outra cousa. A calidade do sistema educativo deféndese defendendo as nosas competencias exclusivas educativas, as galegas; promovendo o incremento de profesorado nos centros públicos, tamén no rural; respectando e defendendo a profesionalidade dos profesores –que resulta que agora chega un alumno a terceiro e os profesores aínda non saben se vai ben ou vai mal, que hai que ter unha proba–; dotando os centros públicos dos recursos necesarios para que ao rematar o ensino obrigatorio o alumno galego estea formado...
Vaia rematando, por favor.
...en ambas linguas e cunha formación integral; potenciando as titorías. Eu, desde logo, lamento que das catro preguntas que eu lle facía ao conselleiro referentes ás reválidas finais, non á de terceiro, ás finais, non me contestara nada. Nada me dixo do proxecto das avaliacións finais, nada sobre a recentralización, nada sobre a defensa das competencias e nada de se vai pedir que se retiren ou non. Eu, desde logo, laméntoo, porque esa era a intención que eu tiña. E lamento que non faga caso das demandas dos pais, das demandas do alumnado, que piden a retirada das reválidas de cuarto de ESO, porque, se un alumno aprobou por avaliación continua a secundaria e o bacharelato, non debera ser necesario facer unha proba nova para intentar apartados. Polo tanto, lamento que non se teña en conta a toda a comunidade educativa. Doulle toda a validez que ten todo o mundo para defender as posicións políticas e educativas que queira. E, desde logo, as do BNG vostedes non nolas van retirar.
Moitas grazas, señor Pombo.
Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra o conselleiro de Educación para pechar o debate.
Despois de escoitar a algúns portavoces da oposición que falaron esta tarde, creo que non hai que facer avaliacións de competencias, creo que hai que facer reválidas. Si, pero reválidas políticas. E, sobre todo, en lingua, en lingua hai que facer reválidas políticas porque seguen utilizando unha palabra que saben que non é. Creo que hai que facerlle a vostedes unha reválida, non cabe a menor dúbida, e tamén en matemáticas. Señor Vázquez, fálame vostede de que a inmensa maioría das familias é o 20 %. Creo que lle fai falta tamén unha reválida en matemática política. [[Aplausos.]] E miren, por suposto que aquí, aquí, no Parlamento se vén facer política, por suposto. E cada un cos seus argumentos e cos seus datos. Aquí non se veñen facer ameazas. Pero tampouco se deberían vir facer manipulacións tan banais como as que vimos hoxe. Manipulacións que parecen, digamos, ese truco das fotos que facía Stalin con Trotsky ¿non? Onde estaba Trotsky, sacan a Trotsky e queda Stalin só. [[Murmurios.]] Ou o que se vía en El Ministerio de la Verdad, da fantástica novela de George Orwell. Eu creo que son exemplos de auténtica manipulación, [[Murmurios.]] porque vostede ensinou unha foto aquí fantástica dunha galería que sae nun xornal hoxe. Pero non ensinou o resto. Non ensinou onde están o 80 % dos alumnos. Co cal, xa lle digo, iso é como sacar a Trotsky de aí ou sacar a quen diga aquí a señora Yolanda. É unha simple manipulación e por iso digo que aquí hai que facer política con argumentos, con datos e non trucando as fotos, porque iso nos tempos de hoxe píllase moi fácil, ¿non? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E respecto dos datos, aquí falouse dos datos dunha confederación que, por suposto, respectamos, pero terá que ter vostede constancia de que lle fagamos máis caso –e vostede tamén llo faría– aos datos da Inspección Educativa. A non ser que agora aquí vostedes veñan cuestionar a Inspección Educativa. Non imos entrar nunha guerra de cifras, que é absurdo. Agora, se a Inspección Educativa di que en torno ao 80 % dos alumnos datos provisionais á espera de mañá foron facer esta proba, ¿eu que quere que lle diga?, ¿que quere que lle diga? Que creo que a Inspección Educativa ten os datos reais, non os datos que lles gustaría ter a algúns. Os datos reais apórtaos a Inspección Educativa, e aquí fálanos desa porcentaxe, igual que nos fala de que no 95 % dos centros se fixo con total normalidade. No 95 % dos centros do país fíxose con total normalidade. E eses creo que son datos bos, son datos bos, porque fixa unha responsabilidade. A Administración é responsable, fai o que ten que facer, desenvolver e cumprir unha lei. Fíxoo coa lei socialista e fíxoo "coa reválida socialista" –como lle chamarían vostedes– de cuarto de Primaria. Fíxoo por responsabilidade. A inmensa maioría das familias e dos centros tamén son responsables. E non é que os outros non sexan responsables, nin moito menos, ese 20 % ao que lle fago un chamamento –e repito– a que participe nas probas. Pero a inmensa maioría das familias e dos centros demostraron unha gran responsabilidade. E vostedes outra vez manifestan unha forte irresponsabilidade. E unha forte irresponsabilidade que se está vendo constantemente. Hoxe vimos alumnos en horario lectivo en manifestacións. Eu creo que iso é irresponsabilidade. Vimos que administracións públicas se jactan de habilitar espazos para que os nenos e as súas familias teñan onde estar –iso é bo e non teñan que estar onde teñen que estar, que é nos colexios formándose e educándose; administracións públicas, algo que entendemos irresponsable. E vemos tamén como constantemente se está repetindo machaconamente, machaconamente, unha serie de slogans que realmente non pasan de aí, slogans simplemente políticos. E miren, gústelles ou non lles guste, a LOMCE é unha lei democrática, aprobada por un parlamento democrático. Creo que, se empezamos a discutir esa cuestión, é mellor que nos vaiamos todos para as nosas casas. Se empezamos a pensar que unha lei aprobada nun parlamento democrático e cun procedemento democrático non é democrática, creo que é mellor que nos vaiamos todos para as nosas casas, porque realmente sería moi preocupante. E despois creo que aquí se está dicindo unha gran falsidade: que está pensada esta avaliación para expulsar do sistema os menos capacitados e os máis desfavorecidos. É xustamente ao revés, é xustamente ao revés: para poder detectar aquelas eivas e aquelas dificultades educativas que posibiliten ao sistema, ao profesorado, á Administración, poñer medidas correctoras para que eses alumnos non saian á rúa...
Moitas grazas, conselleiro.
...sen ningún tipo de titulación, como, por certo...,
Moitas grazas, conselleiro.
...estaban saíndo cun modelo educativo. En todo caso, creo que ao Partido Socialista, e aquí se dixo...
Conselleiro, rematou o seu tempo. Grazas.
...si, remato, señora presidenta, que lle gusta moito facer leis de educación, xa fixo moitas, proba inequívoca de que nunca acertaron.
Moitas grazas, conselleiro. Rematou o seu tempo.
En todo caso, chamamos outra vez á responsabilidade aos partidos políticos e que deixen de facer demagoxia...
Rematou o seu tempo, conselleiro. Grazas.
...e manipulación con este asunto. Moitas grazas.
Grazas. Continuamos co desenvolvemento da orde do día co punto 7, que é o de preguntas ao Goberno. Pregunta de Dª María Carmen Acuña do Campo e dous deputados/as máis, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre o falecemento dunha muller de xeito violento no Complexo Hospitalario Universitario de Ourense
Ten a palabra, señora Acuña, para formular a súa pregunta. [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] Perdón. Déanlle voz, por favor, ao escano da señora Acuña.
Grazas, presidenta. Boa tarde, señorías. Señor Rueda, hoxe o feminismo galego, nunha acción conxunta, vai pedir diante dos xulgados que se remate co feminicidio, cun manifesto que di cousas coma estas: "Isabel foi acoitelada polo que era o seu marido nunha habitación do Hospital de Ourense onde se atopaba ingresada, logo de ter sido agredida tamén por el na súa propia casa. Non se adoptaron medidas cautelares de protección e el puido entrar na habitación e matala. Foi asasinada pola súa parella por ser muller, pero tamén a consecuencia da ineficacia duns poderes públicos que non a protexeron. Pero, lamentablemente, o caso de Isabel non é algo illado. No 2014 comezamos o ano cun dobre crime, o de María, de 45 anos, e o da súa nai, Adela, de 72. Matounas a paos o marido da primeira en Cervo. En febreiro foi María Luísa, de 37, embarazada de sete meses, acoitelada e semienterrada pola súa parella en Vilaboa. En abril, Elena, de 71 anos, asasinada polo seu marido en Foz, atouna de pés e mans e disparoulle. No mesmo mes unha veciña da Coruña, María Belén, de 43 anos, foi tamén asasinada pola súa parella, que a tirou dun coche en marcha. Neste caso, como nalgúns outros, existían denuncias previas. Xullo, o marido de Sara, unha muller de 81 anos, veciña de Pazos de Borbén, golpeouna cun martelo e logo asfixiouna. En Agosto, foi Mónica, de 38, asasinada a tiros polo seu marido en Barro. Dende o ano 2003, preto de medio centenar de galegas foron asasinadas por mor da violencia machista, case 700 no Estado español, un feminicidio invisibilizado polos poderes públicos, pola xustiza, polo Goberno do Partido Popular e mesmo polos medios de comunicación. Vidas que non teñen o mesmo peso, a mesma importancia nin a mesma resposta que se se tratase doutro tipo de terrorismo, tan só uns minutos de silencio institucional". Señor Rueda, isto é o que di o feminismo. Eu quérolle preguntar qué lles vai dicir vostede a todas esas mulleres. ¿Que pasou, señor Rueda, coa xustiza, coa sanidade, coas forzas de seguridade, no caso de Isabel? E ¿que pasou tamén no caso de todas esas outras? ¿Por que as vítimas do machismo, señor Rueda, cunha lei estatal e unha lei autonómica, seguen aínda tan desprotexidas? Espero a súa resposta. De momento, máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Acuña. Ten a palabra o vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Moitas grazas, señora presidenta. Señora Acuña, se o relatorio que fixo vostede das mortes no ano 2014, que efectivamente é unha cifra arrepiante para todos, van no senso de volver chamar unha vez máis a atención da sociedade –por se fixera falta, que eu creo que segue facendo falta– sobre un problema desta entidade, que, cando se traduce en mortes é cando máis nos acordamos, pero as veces non hai mortes, afortunadamente, pero segue habendo violencia e segue habendo vítimas, benvido sexa. Se o que me está dicindo –que entendo que non– é que a Xunta de Galicia non loita contra a violencia de xénero para erradicala, igual que entendo que vostedes loitaron cando tiveron as competencias e volverían loitar se as volveran ter, entón, se está dicindo algo contrario, non entendo absolutamente nada. Porque se me está dicindo é que haxa unha responsabilidade sobre as mortes do ano pasado da Administración en xeral e da Xunta de Galicia, unha responsabilidade directa, o que tería que dicirlle é que entón nas mortes que se produciron cando vostedes gobernaban tamén tiñan vostedes unha responsabilidade directa e unha relación causa-efecto. Non creo que me estea dicindo iso; polo tanto, eu non llo digo a vostede. Se é unha chamada de atención para dicir que temos que seguir traballando, perfecto. Sobre este caso concreto, sobre o que se dixeron moitas cousas, sabe vostede que hai un segredo de sumario, sabe vostede que se coñecen moi poucas circunstancias. Polo tanto, supoño que non estarán facendo nin de xulgadores nin de substitutivos de accións que tiña que ter tomado ou non a xustiza. Non o sabemos, porque hai segredo de sumario. En todo caso, é á xustiza a quen lle corresponde e pouco máis hai que dicir. Insisto, se isto é unha chamada de atención, se isto é volver dicir que seguimos tendo un enorme problema colectivo, de acordo; se é por outra cousa, dende logo pareceríame absolutamente impresentable. Entendo que non é por iso. Moitas grazas.
Grazas, señor vicepresidente. Réplica da señora Acuña do Campo.
Grazas, señora presidenta. Señor Rueda, non llo estou dicindo eu. Estallo dicindo todo o feminismo, para chamar a atención da sociedade, por suposto, pero a súa tamén, señor Rueda. ¿Vostede cre que as mulleres que están padecendo violencia machista se van atrever a denunciar vendo casos como o de Isabel? ¿Como entender tanto segredo de sumario, señor Rueda, tanta confusión, tanta contradición, tanto secretismo, nun asunto tan serio? Pero, sobre todo, ¿como entender tanto abandono? Por certo, se a xustiza actuase doutra maneira, recoñecese o caso de violencia machista, ¿cre vostede que o hospital tería os medios adecuados para protexer a Isabel? ¿Contamos, señor Rueda, e iso non creo que sexa un segredo de sumario, coa policía suficiente para garantirlle a seguridade? ¿Estaría viva Isabel se se actuase doutra maneira?, ¿e María?, ¿e Elena, Sara e Luísa? Díganos qué vai facer, señor Rueda, o Goberno para evitar que isto volva ocorrer. Dende logo –e iso si que llo digo a vostede e llo reprocho a vostede e llo tiro á cara a vostede, dende logo–, recortando en educación, en sanidade, en igualdade, nos recursos para loitar contra a violencia de xénero non se melloran estas cousas; lexislando contra os dereitos das mulleres, tampouco, señor Rueda; tomando medidas como suprimir a asignatura de educación para a cidadanía e substituíndoa pola de educación, tampouco, señor Rueda. E votando sistematicamente en contra do que se lle pide dende o Grupo Parlamentario Socialista, que é recuperar o orzamento para a loita contra a violencia e para a igualdade e, ademais, facer un estudo pormenorizado dos casos de violencia machista en que asasinaron as vítimas despois de ter feita a denuncia e incluso despois de ter...
Moitas grazas, señora Acuña, moitas grazas. [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] Rematou o seu tempo, señora Acuña, rematou o seu tempo. [[Aplausos.]] Ten a palabra o señor Rueda.
Moitas grazas, señora Acuña. Supoño que cando se lle van acabando os argumentos o que ten que facer é levantar a voz, como fixo ao final. Eu non lle vou levantar a voz para dicirlle que neste tema...
Señora Acuña, señora Acuña, creo que agora ten que responder o señor Rueda, vostede xa falou. [[Murmurios.]] Xa está, xa está. Señor Rueda, pode continuar.
Si, sobre todo cando a responsabilidade, nun asunto tan serio, pola súa parte nin está nin se espera. Supoño que hai que camuflalo todo levantando a voz. Señora Acuña, vólvolle dicir o mesmo: que vostede me diga que a Xunta de Galicia ten unha responsabilidade directa na morte que tivo lugar, desta veciña de Verín, Isabel, no Hospital de Ourense, ou nas mortes que tiveron lugar no ano 2014, é tanto como se eu lle dixera que entendo que o que está dicindo é que as mortes que tiveron lugar entre 2005 e 2009 foron responsabilidade do Goberno que vostede apoiaba. É que é tan irresponsable esa actitude, tan falta de sentido, tan falta da mínima coherencia, que se responde por si mesma. Mire, se vostede...
¡Señora Gallego, señora Gallego, faga o favor! Señora Gallego, ten unha chamada á orde, e faga o favor. Eu simplemente non entendo para qué preguntan se non queren escoitar a resposta. ¡Fagan o favor! [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vamos ver, non imos falar aquí nin vou dar explicacións nin a unha nin a outra, ten a palabra o vicepresidente, que é o que vai respostar. E a señora Gallego creo que non ten vela neste enterro. Faga o favor. Señor vicepresidente.
Grazas, señora presidenta.
Claro, claro. O señor Losada tamén parece ser que quere dicir algo. [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] É unha vergoña que non queiran escoitar. Non sei para qué preguntan, digo a verdade. Señor Rueda, pode seguir.
Non, presidenta, o que é unha vergoña é que ante un caso coma este o único que se faga é elevar a voz, acusarnos a nós de demagogos cando nos acusan case mesmo de asasinato e botarnos a nós encima responsabilidades que, en todo caso, a teremos como administración igual que a tivo a administración sempre. Mentres haxa violencia de xénero as administracións terán sempre a súa responsabilidade. Pero dicir que temos unha responsabilidade directa nestas mortes é tanto como dicir que a tiveron vostedes. Nin vostedes nin nós. Agora, non elevaremos a voz, seguiremos traballando. Non é certo, por moitas veces que o digan: nin baixaron os orzamentos da violencia de xénero nin baixamos a garda. Mentres vostedes griten, fagan estas acusacións e fagan demagoxia, o problema non se vai solucionar. Menos mal que aínda somos diferentes tamén nisto. Moitas grazas. [[Aplausos.]] Pregunta de Dª María do Carme Adán Villamarín, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre o falecemento dunha muller de xeito violento no Complexo Hospitalario Universitario de Ourense
Ten a palabra a señora Adán para formular a súa pregunta.
Grazas, presidenta. "Santiago, 8 de maio de 2015. A Xunta de Galicia expresa a súa máis firme condena polo acto de violencia de xénero que lle custou a vida a María Isabel Fuentes, de 65 anos de idade e veciña de Pazos, Verín, que morreu esta mañá a mans do seu marido no Complexo Hospitalario de Ourense. Trátase da primeira morte de violencia de xénero rexistrada este ano en Galicia, un crime polo que o Goberno galego manifesta a súa consternación ao tempo que fai un chamamento a toda a sociedade para que se rebele contra esta lacra e colabore para rematar con esta manifestación extrema da desigualdade que é a violencia de xénero. O Goberno galego reitera o seu apoio ás vítimas deste tipo de actos violentos e apela á corresponsabilidade de toda a cidadanía na erradicación deste problema público e social de primeira orde. Nese sentido, o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, lamentou profundamente o acontecido esta mañá e fixo un chamamento a non baixar a garda fronte á violencia machista. Lémbrase que as vítimas teñen á súa disposición o 016, un teléfono gratuíto que garante a confidencialidade da chamada, xa que non queda rexistrada na factura telefónica. Ademais, froito dun acordo entre a Xunta e o Goberno do Estado, as chamadas que se produzan ao 016 desde o ámbito territorial de Galicia derívanse automaticamente ao teléfono 900400273, ou ao 112 no caso de que a usuaria precise atención de emerxencia". Todo o que consta na páxina web da Xunta de Galicia a respecto deste caso de violencia machista. Señor vicepresidente, ¿vostede cre sinceramente que todo o que pode dicir aquel departamento que coordina xustiza, policía e igualdade é que rexeita a violencia de xénero? Diante deste asasinato dunha muller, na cal fallaron todas as leis aprobadas, non necesitamos protocolos porque as leis xa recollen o que se debía facer. Eu pregúntome sinceramente: ¿é para vostede a violencia de xénero soamente un trámite que se pasa como unha nota de prensa tipo que queda colgada na páxina da Secretaría Xeral de Igualdade ou a violencia machista, e este caso en concreto, require unha investigación concreta pola gravidade do feito de ocorrer un mes despois con indicios de que existía violencia machista? Señor vicepresidente, ¿é a violencia machista un trámite para vostede? Quero unha resposta.
Ten a palabra o vicepresidente da Xunta, don Alfonso Rueda.
Señora Adán, parece mentira, vostede, que tivo responsabilidades en materia de igualdade... É que lle fago a mesma pregunta. Cando se producían mortes e vostede tiña responsabilidades no Goberno, e cando vostede condenaba estas mortes, ¿é porque consideraba que todo era un trámite? Cando vostede non dirixía a investigación xudicial porque lle corresponde aos xuíces, antes tamén e agora tamén, nun asunto baixo segredo de sumario, e cando vostede non dirixía a policía porque dirixir as investigacións da policía xudicial non é competencia da Xunta –e vostede debería sabelo mellor ca ninguén– e dicía que había que condenalo, dicía que os recursos estaban á disposición das vítimas e dicía que había que facer todo o posible, cada un na esfera das súas competencias e coordinadamente, para evitar que se producira un crime máis de violencia machista, todas estas declaracións ¿eran puro trámite? ¿Ou resulta que vostede fixera todo o posible, fixera a investigación e fixera a coordinación suplantando xuíces incluso no que estaba en segredo de sumario, ou resulta que, como non puido facer nada alí, si se estaba implicando e nós, como dicimos que son os xuíces baixo o segredo de sumario os que teñen que tomar as medidas, e a policía xudicial –e penso e estou seguro de que o están facendo, e nós facemos tamén a nosa responsabilidade para previr e para evitar no que nos toca–, resulta que simplemente estamos facendo denuncias demagóxicas? Mire, mentres aproveite estas ocasións para facer este tipo de intervencións, estou seguro de que vostede no seu momento probablemente non estivera facendo todo o posible. Moitas grazas.
Moitas grazas. Réplica da señora Adán Villamarín.
"Santiago, 25 de febreiro de 2014. A Xunta de Galicia expresa a súa máis firme condena polo acto de violencia de xénero que lle custou a vida a María Luísa Jiménez Jiménez, de 37 anos. Trátase da segunda morte de violencia de xénero rexistrada este ano en Galicia, un crime polo que o Goberno galego manifesta a súa consternación ao tempo que fai un chamamento a toda a sociedade para que se rebele... bla, bla, bla. O Goberno galego reitera o seu apoio ás vítimas deste tipo de actos violentos e apela á corresponsabilidade..." Exactamente a mesma. Vostede e o seu departamento mudou o nome das vítimas. E esta vítima, Isabel, merece unha investigación por todo o ocorrido, non esta nota de prensa, que é unha vergoña. Vostede fixo un trámite. Eu, esta tarde, de vostede quero unha contestación ou o cese da secretaria xeral de Igualdade, dáme igual, sérveme calquera das dúas. Non sei se vostede pode durmir tranquilo. Eu pódolle dicir aquí que eu non durmín tranquila moitas noites, moitísimas, pero vostede espero que non durma tranquilo. Porque diante do ocorrido, de que fallaran dúas leis, sobre todo a lei orgánica que fai referencia claramente á protección das vítimas, claramente unha muller que estaba nun centro público de saúde, que o seu maltratador, a persoa que seguramente non lle permitiu vivir en paz os últimos anos da súa vida, esperara o momento a que espertara do coma para matala, e vostede vénme aquí a facer demagoxia... Mire, señor vicepresidente, necesita unha investigación, dáme igual se a realiza vostede, o seu departamento ou quen queira, pero está claro que aquí non vale dicir que se aproban leis. As leis existen e os mecanismos de protección tamén, pero alguén terá unha responsabilidade; non seguramente en que fora acoitelada na súa casa, que sería máis extenso, pero si de que fora no hospital. Non me faga outra vez contestar así, como tal cousa. Para vostede a violencia de xénero, e vaia a todas as notas de prensa do ano anterior e deste, é un trámite.
Moitas grazas, señora Adán. Réplica do vicepresidente da Xunta.
[...] a señora Adán que, se a mataron no hospital a culpa é do persoal de Sanidade ou da Xunta de Galicia, [[Protestas.]] e, se a mataran na súa casa, entonces resulta que era inevitable.
¡Silencio, por favor! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Silencio, por favor! Señora Martínez, ¡Señora Martínez, tome asento! ¡Señora Martínez, faga o favor! Continúe, señor vicepresidente.
Gustaría saber, señora Adán, onde está e cal foi o resultado, sobre todo para que non se produciran máis mortes, desas investigacións xudiciais que vostede dirixiu –á marxe da que xa fixeron os xuíces– nas mortes que se produciron cando vostede tiña a responsabilidade, igual que están facendo nas mortes que tiveron lugar, por desgraza, cando nós asumimos esa responsabilidade, e cal é o resultado e para qué serviu exactamente a dirección policial que vostede fixo das investigacións e que me está reclamando agora a min, cal foi o resultado de todo o que vostede non fixo e que nos reclama a nós. [[Murmurios.]] Eu confío no poder xudicial para facer esta investigación e todas, eu confío en que pouco e pouco iremos erradicando a violencia de xénero. Lamento moitísimo esta morte, igual que lamento todas. Eu non durmo tranquilo pero non llo boto en cara a vostede. Supoño que vostede tampouco dorme tranquila, pero ao mellor reláxase un pouco botándome a culpa a min, e niso estamos absolutamente empatados, señora Adán. Fálame de demagoxia. Supoño que a demagoxia que utilizou neste tema dende o principio ao final culmina na pregunta que me ten que facer. Laméntoo moitísimo, porque así non arrregla, non o arreglou antes e non arregla agora absolutamente nada. Moitas grazas.
Grazas, vicepresidente. Pregunta de Dª Ana Belén Pontón Mondelo, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre as sentenzas referidas á reincorporación do profesorado que impartía cursos Celga de galego para adultos
Ten a palabra a señora Pontón para formular a súa pregunta.
Moitas grazas, señora presidenta. Señor conselleiro, dende logo nós agardabamos hoxe algo máis deste goberno ante un caso que nos consternou, e que nos segue consternando. E, desde logo, parécenos triste que o señor vicepresidente non faga nada máis que vir aquí a intentar responsabilizar a quen o único que pide é unha investigación. Sinto esta intromisión, pero é que me parece indecente o que acabamos de escoitar.
Pois procure non facer intromisións, señora Pontón.
En todo caso, señor conselleiro, imos falar dun tema sobre o que levamos falando moito dende o ano 2013, e é a situación que ten o profesorado Celga e a precariedade que acompaña os traballadores e traballadoras, neste caso, que viñan impartindo formación en lingua galega para adultos. E é, desde logo, indigno o que vostedes levan feito con todo este profesorado. E é dramático que, en vez de escoitar e atender unha reclamación xusta, que o único que pedía era o cumprimento dos mínimos requisitos laborais, o que fixera a Xunta de Galicia, o que fixera o Partido Popular, fora non escoitar e esnaquizar literalmente non só este programa, senón tamén pisotear dereitos laborais básicos. E nós cremos que esta actitude non é de recibo nunca, e moito menos por parte dunha administración. E o triste é que agora que temos sentenzas que acreditan que se vulnerou a legalidade cando se despediu este profesorado, non se asuma ningún tipo de responsabilidade. O conselleiro, efectivamente, xa non é o mesmo, pero si o secretario xeral de política lingüística. E o triste e lamentable é que e amparen este tipo de prácticas que teñen sentenzas xudiciais do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza que acreditan que vostedes cometeron unha ilegalidade no trato a estas persoas. Di literalmente que houbo unha represalia por reclamar dereitos laborais. En todo caso, neste momento, logo de moito sufrimento e un longo proceso xudicial, temos 50 sentenzas que declaran nulos ou improcedentes este tipo de actuacións da Xunta de Galiza, 16 sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza que van todas na mesma dirección; mesmo nalgúns casos en que os tribunais de primeira instancia dicían que eran improcedentes, o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza dixo que estes despedimentos eran nulos. Polo tanto, nós o que lles pedimos é que deixen de gastar cartos en procesos xudiciais e que deixen de prexudicar a sociedade galega, que neste ano 2015 non tivo cursos Celga, só os das escolas oficiais de idiomas, o cal supuxo unha merma importante das posibilidades de obter este certificado, e isto ten consecuencias laborais e vostede tamén o sabe moi ben. Entón, nós queremos saber, señor conselleiro, se van cesar na persecución e volver contratar a este profesorado.
Moitas grazas, señora Pontón. Ten a palabra, para respostar, o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez.
Moitas grazas, señora presidenta. Señora Pontón, eu quixera deixar claras unha serie de cousas. A primeira é que a Xunta de Galicia acata sempre as sentenzas e procederá, por suposto, a levar a efecto o que indiquen os tribunais, por suposto que as vai acatar sempre. En segundo lugar, quixéralle dicir que os Celga, que é un servizo educativo moi bo, leva funcionando trinta anos practicamente igual. Mesmo con vostedes no Goberno bipartito funcionaba exactamente igual que funcionou durante os últimos seis anos, exactamente de xeito idéntico. Co cal, se hai algún tipo de comportamento indigno, vostedes tamén son cómplices neste caso dese comportamento indigno. En terceiro lugar, nunca se deixaron e dar cursos Celga. Déronse nas escolas oficiais de idiomas con profesores do sistema educativo público. En cuarto lugar, estamos ante un conflito laboral que non abriu a Administración e que ten unhas consecuencias xurídicas ben complexas. De feito, mesmo agora a Seguridade Social estalle reclamando á Administración autonómica, e mesmo tamén a algúns sindicatos, as cotas da Seguridade Social, o cal entendemos que é algo que tamén complica xuridicamente toda esta situación. Respecto das demandas que vostede cita, hai moitas demandas, efectivamente. Eu creo que nos datos hai unha certa distorsión. Estamos a falar de 54 demandas, das cales só unha é firme. Hai demandas en primeira instancia que están sen resolver, outras están no TSJ. Houbo modificacións e a Xunta de Galicia obviamente, como vostede entenderá, vai plantexar un recurso de casación ante o Supremo. ¿E por que? Porque entende que para converter este persoal en persoal da Administración debe de haber un procedemento, e non introducir persoas na Administración sen levar a cabo as probas selectivas correspondentes á marxe dos procesos de mérito e capacidade. Creo que iso vostede tamén o apoia e que tamén o entende, señora Pontón. En todo caso, o que si lle vou dicir é que este goberno o que vai facer é que, cando se vaia confirmando xuridicamente, se así se confirma, iremos procedendo á laboralización destes profesores, para que sexan eles obviamente –estes profesores– os que impartan os cursos Celga nas convocatorias que vai poñer en marcha a Secretaría Xeral de Política Lingüística. E, obviamente, todos aqueles que teñan recoñecida a súa condición, por vía xurídica, de laborais non fixos descontinuos iranse incorporando á formación de adultos como persoal laboral da Consellería, e, por suposto, seralle de aplicación o convenio do persoal laboral. Pero, en todo caso, quero que quede moi claro que en ningún momento hai ningún tipo de represalia, porque este proceso laboral e esta situación xurídico-laboral non a abriu a Xunta de Galicia, senón que foi aberto por parte, e ten unhas consecuencias xurídicas imprevisibles que están levando a que a oferta de cursos Celga estea sendo implementada, con bastante éxito neste caso, polas escolas oficiais de idiomas e tamén polo profesor do sistema educativo público. Moitas grazas.
Grazas, conselleiro. Réplica da señora Pontón Mondelo.
Señor conselleiro, voulle dicir o que di o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia nunha sentenza –en español, como está, para que conste tamén como actúa a xustiza–: "Queda evidenciada la propia existencia de la represalia, y ello en el caso de autos se torna más que evidente, pues la Xunta de Galicia ha decidido precisamente cambiar el sistema de cursos Celga en el momento en que las reclamaciones de laboralidad de los profesores Celga estaba empezando a tener acogida. Y lo ha decidido cambiar precisamente para dejar fuera a aquellos profesores Celga que se veían beneficiados por la denuncia sindical." Polo tanto, aquí está falando o Tribunal Superior de Xustiza de Galiza de que a Xunta actuou con represalias cara a traballadores e traballadoras que estaban reclamando os dereitos que a lexislación lles recoñece. Creo que este é un punto que non merece discusión. En todo caso, señor conselleiro, xa vexo que a vostede lle parece ben ter un secretario xeral que despediu ilegalmente a traballadores e traballadoras. Xa vexo que a vostede non lle preocupa que hoxe haxa unha parte moi importante de xente que non ten os cursos Celga, porque sabe que a oferta que hai nas escolas oficiais de idiomas é moi reducida e que, polo tanto, moitas persoas, mesmo para poderen acceder á función pública, non están tendo oportunidades de cursar Celga. Tamén vexo que non lle preocupa cal é a ensinanza de galego para adultos nin a redución que se produciu como consecuencia dun proceso no que é a negativa da Xunta a aceptar unha realidade, a negativa do Partido Popular, a que conduce a esta situación. Un conflito no que levan gastado en torno a 1 millón de euros, e que, de seguir pola vía xudicial, nos vai saír máis caro. Nós hoxe queremos unha resposta. ¿Van contratar este profesorado, si ou non? Queremos que deixen de xudicializar este proceso, que acepten que van ir en contra da Xunta e que deixen de gastar cartos aí; que todos os profesores que teñen sentenzas favorables que formen parte desa listaxe. Explíquenos cando e como teñen pensado acatar estas sentenzas, porque as do Tribunal Superior...
Moitas grazas, señora Pontón. [[A señora Pontón Mondelo pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Pontón, rematou o seu tempo, por favor. ¡Señora Pontón! Xa non se está gravando a súa resposta. Rematou o seu tempo. [[Aplausos.]] Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
Ben, señora Pontón, quen xudicializou este asunto sabe vostede perfectamente que non foi a Administración, non foi a Xunta. Quen comezou con este proceso, de consecuencias complexas, non foi a Xunta de Galicia. ¡Home!, eu a vostede voulle dicir o seguinte para a súa tranquilidade, para a súa tranquilidade. Mire, nós imos estabilizar o sistema Celga, cousa que vostedes non fixeron. Eu mesmo e o secretario xeral reunímonos cos representantes deste colectivo, nós mesmos reunímonos con eles. E esta situación vai ter unhas consecuencias xurídicas que son descoñecidas polo momento. E a vostede, que tira das sentenzas xurídicas e dos autos, tamén lle agradezo que, cando non lle sexan favorables á súa perspectiva, tamén os respecte como nós respectamos o que vostede di. Agora, nós non entendemos e non compartimos o da represalia, porque, insisto, non foi a Administración quen comezou o proceso xurídico, non foi a Administración. E mire, a responsabilidade desta administración, da Xunta de Galicia, é garantir unha oferta axeitada de cursos Celga, e fíxoo mediante as escolas oficiais de idiomas, e fíxoo mediante profesorado público, cos docentes que están especializados en lingua galega; fíxoo nas propias escolas oficiais de idiomas e fíxoo mediante cursos on line. E mire, este ano mesmo houbo 33 cursos Celga, e 24 cursos on line de linguaxe xurídica e administrativa, como vostede ben sabe. Pero nós, a verdade, é que queremos impartir máis cursos Celga. Temos pensado ampliar a oferta no presente ano. E para iso, para a súa tranquilidade, imos contar con todos os profesores que teñen recoñecida a súa condición de laboralidade por parte da Consellería. E voulle dicir outra cousa: este persoal será convocado –previamente haberá que elaborar unha listaxe en función dos méritos de cada un– para impartir en torno a outros novos 30 cursos Celga, á marxe dos que xa se están impartindo. ¿Para que? Para que a cobertura dos cursos Celga chegue tamén, á marxe das areas de influencia das escolas oficiais de idiomas, pois a aquelas vilas e localidades que non teñen as escolas oficiais de idiomas preto. De igual xeito, tamén lle direi que, unha vez impartidos estes cursos no primeiro trimestre do 2016, se van realizar as probas de cualificación para os alumnos dos mesmos, así como para todas aquelas persoas que queiran obter o certificado Celga, tanto aqueles que o fan on line como aqueles que van por libre como aqueles que o realizan por calquera outro medio. Co cal, estea vostede tranquila, señora Pontón, que esta administración vai cumprir coa súa responsabilidade, vai contar con cursos Celga, vai contar con aquelas persoas que estaban dando estes cursos, imos incrementar a oferta educativa, e por iso lle digo, señora Pontón... –se vostede en vez de mirar para o ordenador tamén me mirase a min, tamén me escoitase...–. Pois a verdade é que xa o dixen pero, en todo caso, direille que vai haber un incremento de oferta, respecto das escolas oficiais de idiomas, en máis de trinta cursos durante o presente ano. Moitas grazas.
Moitas grazas, conselleiro. Pregunta de D. Ricardo Vicente Docasar Docasar e dous deputados/as máis, do G.P. dos Socialista de Galicia, sobre a incidencia que vai ter na mellora do sistema educativo a nova reválida establecida pola Lei orgánica para a mellora da calidade educativa para os alumnos de terceiro de Educación Primaria
Ten a palabra o señor Docasar para formular a pregunta.
Grazas, presidenta. Señor conselleiro, vou intentar non falar de política, vou intentar falar pouco de política e falar da reválida, esa palabra que non lle gusta. Podemos chamarlle, logo, "revalidiña"; en lugar de reválida ímoslle chamar revalidiña. En todo caso, vostede comprende perfectamente que esta é unha palabra que se entende moi ben e que todo o mundo comprende na comunidade educativa, e por iso seguramente a estamos a empregar os deputados deste Parlamento. Señor conselleiro, pensar en serio que se pode mellorar a nosa educación implantando pola vía rápida e a custo cero unha lei profundamente sectaria e de partido, recortando recursos humanos e materiais, desprezando a opinión do profesorado e das familias e facendo catro reválidas ao longo da etapa educativa, a min paréceme unha auténtica insensatez. Por certo, oito meses despois de implantar a FP Básica en Galicia, da que antes falaba o señor Fariñas, cero euros recibidos. Vostede tamén sabe perfectamente, señor conselleiro, que o Grupo Socialista foi sempre tremendamente crítico coa implantación e a posta en marcha da LOMCE tanto no conxunto de España como tamén aquí en Galicia, pois entendiamos e seguimos entendendo que este país perdeu unha nova oportunidade de dotar, dunha vez por todas, de estabilidade o sistema educativo. E, por certo, esa estabilidade nunca a tivemos neste sistema educativo porque vostedes, o Partido Popular, nunca quixeron. Sempre quedaron vostedes, sempre, á marxe do consenso co resto de forzas políticas do Parlamento. Mire, por favor, as hemerotecas. A estabilidade si que sería unha boa maneira de mellorar o sistema. Eu sempre o digo, penseino antes cando estaba no centro educativo, cando fun director, como sindicalista e tamén o penso como deputado. Polo tanto, non son novo neste tipo de cuestións. Nós pensamos tamén que, a pesar do que se ten dito con moi pouco rigor nos últimos tempos, o sistema educativo deste país mellorara pasiño a pasiño antes dos recortes masivos que se fixeron, e que tan malo non debe ser cando é tan ben valorado fóra do noso país por moitos países que reciben os nosos titulados. Pero vostedes, señor conselleiro, están a outra cousa. Vostedes prefiren converter o sistema educativo nunha carreira de obstáculos, desde idades moi temperás. Vostedes decidiron de présa e correndo que 22.000 nenos e nenas deben ser sometidos a unha proba cuxos fins e cuxos resultados servirán unicamente para fomentar a competencia entre centros, para establecer ránkings –e o tempo o dirá e para cabrear a miles de familias. E sobre os datos, vostede dixo o 20 %, a TVG está dando o 40 %, o mesmo que Europa Press, as confederacións de pais o 60 %. Póñanse de acordo, pero imaxino que os datos da TVG non serán manipulados, quero pensar. Señor conselleiro, o sistema educativo necesita estabilidade, recursos humanos e materiais, máximo respecto polo profesorado e moito sentidiño común, dese que eu penso que vostede ten, pero que non está a sacar realmente. O que non necesita o noso sistema educativo son receitas máxicas, sectarismos e frivolidades. E por iso no día de hoxe lle pregunto: ¿considera a Consellería de Educación e vostede, como conselleiro, que esta reválida ou revalidiña de terceiro de Primaria aporta realmente algo para mellorar en serio o sistema educativo? Vostede ten a resposta. Moitas grazas.
Grazas, señor Docasar. Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
Moitas grazas, señora presidenta. Señor Docasar, comprensión lingüística e expresión oral fannos moitísima falta. Reválida non é igual a avaliación. Se nos poñemos de acordo niso, teremos moito avanzado. Unha cousa é unha reválida e outra cousa é unha avaliación. O seu goberno, a súa disciplina política, plantexaba avaliacións de diagnóstico individualizadas exactamente igual que as que se fan agora. Cunha diferenza: facíanse en cuarto, e a LOMCE plantéxaas en terceiro. Unha similitude: ambas avaliacións céntranse en matemáticas e en comprensión lingüística. Unha diferenza: hai unha diferenza de idade de 9 a 8 anos, efectivamente, hai unha diferenza de idade. Pero ¿por que se fai esa cuestión? Para poder adiantarnos, para que a Administración educativa, a comunidade educativa, o profesorado, se poidan adiantar nun ano á posta en marcha de medidas correctoras se son precisas. E outra diferenza, outra diferenza substancial: que as familias van ter un coñecemento personalizado nun proceso de avaliación que complementa a avaliación continua do profesorado. E non avaliamos neste caso asignaturas, senón liñas de comprensión lingüística ou competencias básicas de carácter matemático e lingüístico. Esa é a diferenza que hai coa de vostedes. Todo o que vostedes están dicindo deste proceso de avaliación –insisto, que non de reválida– debérono aplicar vostedes para a que se facía coa lexislación socialista, para a que se fixo neste país e en toda España sen ningún tipo de problema en cuarto de Primaria. Porque a min gustaríame, e xa sei que non é o procedemento, que vostede explique por que esa fobia, esa enorme fobia que vostedes plantexan a este proceso de avaliación que é practicamente idéntico ao que vostedes plantexaron no seu momento, coas diferenzas que plantexei: unha, para adiantar o diagnóstico e poder corrixir canto antes as eivas que se detecten e, dúas, para dar información ás familias. Supoño que vostede non estará en contra de que se informe as familias, supoño, nin estará en contra de que, se hai un problema e se detecta o antes posible, se corrixa o antes posible. Estou seguro de que non está en contra. Por iso, ás veces, os veos ideolóxicos, os veos partidistas, non lle deixan ver a realidade, e vostede está sempre reclamando, sempre reclamando que haxa estabilidade educativa. ¡Pero se foi o Partido Socialista na historia da democracia quen fixo todas as leis orgánicas, que unhas foron tirando as outras, con excepción da LOMCE! Vostede dime que quere estabilidade, e despois dime: Pero tranquilos, que o día que gobernemos nós imos cambiar outra vez a lei. Por favor, eu creo que se deberían poñer de acordo...
Moitas grazas, conselleiro.
...consigo mesmos, que nos farían un gran favor. Moitas grazas.
Moitas grazas. Réplica do señor Docasar Docasar.
Señor conselleiro, vostede falou de comprensión lingüística, eu fálolle de comprensión matemática: 20 %, datos que dixo vostede cando empezou esta sesión; 40 % que dá a TVG, que entendo que non será un medio de comunicación facilmente manipulable pola oposición, e 60 % que está dando Confapa Galicia. Insisto, comprensión matemática. Espero que no seu turno de réplica me diga algo. Escoitar non é malo, sempre llo digo, señor conselleiro. Eu levo aquí un montón de tempo. Vostede díxome hai moitos meses: persevere. É igual que persevere, dá exactamente o mesmo. Persevero, persevero, persevero, e facemos propostas en positivo, jamás vostedes aportan e, digamos, aceptan nada. E cando digo "nada", é nada. E eu insisto: escoitar non é malo, porque esta fin de semana falou a cidadanía e dixeron cousas moi importantes. Creo que, se todos escoitaramos con máis atención a cidadanía, mellor nos iría, tamén a vostedes, que tampouco teñen motivos para estar nada contentos, creo eu. Motivos teñen moi poucos e vaise visualizar seguramente na sociedade española o próximo 13 de xuño. Veremos os datos. Lembren o que lles pasou tamén no Consello Escolar de Galicia cos decretos de Secundaria e Bacharelato. Reflexionen sobre a resposta que deron hoxe miles de familias galegas ante esa pequena proba, reválida, revalidiña, como queiran chamarlle. Escoiten o que lles dixeron os colectivos de nais e pais. Insisto, señor conselleiro, querer mellorar o sistema educativo recortando plantillas de profesores, minorando medios en escolas e institutos, ninguneando o profesorado e as familias e facendo probas, digamos, externas, así, sendo carreira de obstáculos, é unha auténtica barbaridade. ¿Vostedes pensan que así se pode mellorar? Eu creo que están equivocados e por iso llelo digo neste Parlamento. Non confundan vostedes a avaliación do sistema educativo coa medición puntual de resultados parciais, e só de dúas materias. A avaliación ten que ser continua, ten que ter un carácter integral e estar ao servizo da mellora da educación. Non se poden pedir os mesmos resultados a centros que atenden alumnado diferente e con competencias diferentes. A avaliación debe ser coherente e ter en conta as diferentes áreas de coñecemento, e non só dúas por importantes que sexan.
Moitas grazas, señor Docasar.
Non será...
Moitas grazas, señor Docasar. [[O señor Docasar Docasar pronuncia palabras que non se perciben.]] Moitas grazas, señor Docasar. Grazas. [[O señor Docasar Docasar pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, é que rematou o seu tempo. [[Murmurios.]] [[Aplausos.]] Señor Docasar..., e aos portavoces tamén. A frase rematouna vostede. Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
Moitas grazas, señora presidenta. Bueno, señor Docasar, eu aquí traio datos de Inspección Educativa. É vostede docente e seguramente tería moitos tratos, e quedaranlle no futuro –seguro, coa Inspección Educativa. Eu non cuestionaría eses datos e faríalle máis caso aos datos de Inspección Educativa que a outros datos. Creo que niso estaremos de acordo. Ao mellor non estaremos de acordo noutras cuestións, pero niso estaremos de acordo, en que Inspección Educativa é un servizo que funciona magnificamente e que, se Inspección Educativa nos di que é o 20 %, eu créoo. Vostede pode non crerllo, pero eu créollo, con independencia de que outras organizacións, institucións ou quen sexa diga outros. Eu, en principio, fíome de Inspección Educativa. E mire, vostede certamente é perseverante, é certo. E sempre nos di que non lle facemos caso. Miren vostedes, onte aquí tiveron unha magnífica oportunidade de apoiar unha medida en positivo, como era fomentar a oratoria nos sistemas escolares. E vostedes ¿que fixeron? Votaron en contra. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Bueno, moi importante, é bastante importante, bastante importante, si. Aos sofistas non lles gustaba, señor Abel, pero bueno, creo que a oratoria é un tema importante para os alumnos, para mellorar a formación integral dos nosos alumnos. En todo caso, eu, que teño formación histórica, señor Docasar, direille que ás veces facer comentarios curtopracistas non é bo, porque ás veces chove para moitos lados. Hai tres anos chovía diferente ao que chove hoxe, e ao mellor dentro de tres anos ou un ano chove outra vez diferente, co cal son actos de soberbia curtopracista dicir: Non, pensen vostedes o que pasou o domingo. Porque tamén vostedes deberían pensar, vostedes tamén o deberían pensar, porque non creo que estean orgullosos, non debían de estar orgullosos do que pasou o domingo –quizais coa excepción dun compañeiro que levanta a man aí–. [[Risos.]] Pero sacando esa cuestión, non deberían estar tampouco moi orgullosos. [[Aplausos.]] E mire, voulle dicir unha cuestión, voulle dicir unha cuestión. Voulle ler un texto de xeito literal, a ver se está de acordo ou non. "A avaliación significa que este proceso se entende como un instrumento estratéxico de mellora, unha referencia clave para orientar a política educativa e dar coherencia ás estratexias de atención, formación, asesoramento dos centros e dos equipos docentes". ¿Está de acordo con isto? Isto é o que fan as avaliacións de terceiro de Primaria, ¿non? E isto é o que fai a Junta de Andalucía para os alumnos de segundo de Primaria. Entón, realmente sorpréndeme. É dicir, se se fai en terceiro está mal; se se fai en segundo, está ben. Se se fai en Galicia ou noutra comunidade autónoma está mal; se se fai en Andalucía, está ben. [[Aplausos.]] Miren, eu creo que para o que serve esta proba xa o dixemos neste Parlamento máis dunha ducia de veces. Eu teño vocación didáctica e intento explicar as cousas o mellor que podo, pero, como soe dicirse, se non se quere entender nada, non se entende nada. Creo que da proba xa se explicou por activa e por pasiva para qué serve. ¿E que beneficios vai ter? Que vai ser precisamente para aqueles alumnos que teñen máis dificultades de aprendizaxe...
Moitas grazas, señor conselleiro, moitas grazas. Moitas grazas, conselleiro. [[O señor conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria pronuncia palabras que non se perciben.]] Non ten micro xa, ¡eh! [[Aplausos.]] Pregunta de D. Miguel Ángel Santalices Vieira e sete deputados/as máis, do G.P. Popular de Galicia, sobre as repercusións para Galicia e para España do asinamento do Convenio internacional contra o tráfico de órganos e, en particular, a elección de Santiago de Compostela como sede para a súa formalización
Ten a palabra, señor Núñez.
Grazas, presidenta. Boa tarde, señorías. Boa tarde, señora conselleira. A Organización Mundial da Saúde calcula que un 10 % dos máis de 112.000 transplantes anuais que se realizan no mundo se practican con órganos procedentes do comercio ilegal. Nunha reunión da OMS celebrada en Madrid hai dous anos, José Ramón Núñez, responsable de transplantes desa organización, lamentou que a OMS non tivera ningunha capacidade lexislativa nin sancionadora neste eido, pero manifestou tamén que tentarían influír nos gobernos animándoos a modificar as leis na contra desa práctica. Resulta, por tanto, necesario contribuír de xeito significativo á erradicación do tráfico de órganos humanos por medio de acordos que inclúan a introdución de novos delitos e que complementen os instrumentos xurídicos internacionais vixentes no ámbito da trata de seres humanos con fins de extracción de órganos. Así mesmo, é evidente que para combater eficazmente a ameaza global que representa o tráfico de órganos humanos se debería fomentar unha estreita cooperación internacional. Neste senso, o pasado 25 de marzo, 14 países europeos asinaron en Santiago de Compostela un tratado internacional para tipificar esta práctica como delito. O Convenio do Consello de Europa de loita contra o tráfico de órganos, que pretende derrubar barreiras burocráticas para a súa persecución internacional e que pon baixo o foco da xustiza os intermediarios na compravenda, o persoal sanitario que participa nos transplantes e mesmo os receptores dos órganos, sobre todo cando non se trate dunha cuestión de vida ou morte, trátase, sen dúbida, dun paso moi importante na loita internacional contra esta eiva da humanidade. E unha vez máis España encóntrase nun lugar preferente neste empeño común e na xénese do acordo, grazas ao papel primordial da Organización Nacional de Transplantes, referencia mundial neste campo. Por todo iso preguntámoslle, señora conselleira, qué significa para Galicia e para España este Convenio internacional contra o tráfico de órganos e, en particular, o feito de que Santiago de Compostela resultase elixida como sede para a súa formalización e sinatura. Grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra a conselleira de Sanidade, dona Rocío Mosquera.
Grazas, señora presidenta. Boas tardes, señorías. Como vostede dicía, o 9 de xullo de 2014 foi aprobado polo Comité de Ministros Europeo o Convenio do Consello de Europa de loita contra o tráfico de órganos. O Consello de Europa decidiu asinar en España este convenio en recoñecemento ao seu liderado mundial en doazón e transplantes. En concreto, Santiago de Compostela foi a sede designada para acoller a cerimonia de firma. Esta elección débese, sen dúbida, a algo do que todos os galegos e galegas debemos compracernos: o significado simbólico da cidade de Santiago en Europa e no mundo, que facía dela unha sede especialmente idónea para acoller esta importante convención. Tamén tivo un peso decisivo nesta decisión a fortaleza do noso sistema de transplantes. En Galicia, realizamos 100 transplantes de órganos por cada millón de habitantes. Desde que se puxeron en marcha os programas de transplantes, xa se realizaron máis de 6.600, incluídos os renais, os hepáticos, os cardíacos, os pulmonares e os pancreáticos. Detrás destas cifras frías, tras cada unha destas 6.600 intervencións, hai un paciente, unha persoa que viu así salvada a súa vida ou comprobou como a súa calidade de vida melloraba de xeito radical. Tamén hai un xesto solidario por parte dun doador, un acto xeneroso como hai poucos. Como conselleira de Sanidade non podo máis que transmitir o meu máis profundo recoñecemento a eles, a eses doadores e ás súas familias, que en momentos tan dolorosos son capaces de facer esta doazón. Pero tamén a todos os profesionais, a todos eses centos de profesionais que fan posible que, día a día, todos os días, o noso sistema sanitario sexa un referente para Europa e para o mundo. Hai que resaltar que esta actividade se leva a cabo dentro da sanidade pública, en hospitais públicos, un verdadeiro éxito do noso sistema, despois de contar con todas as administracións. Estamos convencidos de que tería sido imposible alcanzar este nivel fóra dun sistema público. A cidadanía galega tamén pode congratularse disto. Así, efectivamente, o pasado 25 de marzo, 14 países europeos viñeron aquí, a Santiago de Compostela, capital de Galicia, a firmar este tratado internacional que tipifica o tráfico de órganos como un delito. Creo que é evidente que un acto de semellante magnitude transcende e supón un pulo máis á nosa proxección internacional, a proxección internacional de Santiago, de Galicia e do noso sistema de transplantes. Como cidadáns, debemos enorgullecernos disto, por un sistema no que, grazas aos nosos excelentes profesionais, é líder e referente mundial. Quero tamén sinalar que os logros do sistema non tería sido posibles sen a cohesión social de todo o país. Un dato significativo: en España un de cada cinco órganos, o 21,2 %...
Grazas, conselleira.
Moitas grazas. Réplica do señor Núñez Centeno.
Grazas, presidenta. Señora conselleira, este grupo felicítase da sinatura deste tratado na cidade de Santiago, tanto pola simboloxía da propia cidade como polo recoñecemento que Europa fai da importancia e fortaleza do sistema público de transplantes do noso país. Vén de citar vostede a cifra de transplantes realizados en Galicia, máis de 6.600. Números importantes convertidos en realidades que afectan a persoas. Posiblemente todos os deputados e deputadas desta Cámara temos algún familiar, amigo ou veciño ao que se lle practicou unha intervención cirúrxica de transplante dalgún órgano. E na maioría dos casos salvando a súa vida, ou mellorando de xeito sensible a calidade da mesma. Estamos con vostede no recoñecemento de todas e todos os profesionais que participan no sistema público de transplantes, exemplo de cohesión e solidariedade entre comunidades autónomas e referencia a nivel mundial. Compartimos o fondo do convenio que favorece a eliminación de trabas burocráticas para a persecución internacional de calquera persoa ou organización que teña relación con esta práctica delituosa, ademais de insolidaria. A OMS afirma que os beneficiarios de transplantes ilegais son persoas con recursos de países ricos que, diante do seu risco ou o dun familiar, fan calquera cousa, como ir a outro país a mercar órganos. Esas persoas aprovéitanse de cidadáns de países máis pobres que se ven obrigados a vender algún órgano para subsistir eles e as súas familias. Pensamos que o Sistema Nacional de Transplantes ten que ser o exemplo a seguir por outros países e que modelos similares ao noso contribuirían a eliminar unha lacra tan ruín e perigosa coma esta. Por todo iso, facémoslle a seguinte pregunta: ¿que medidas se poden tomar dende o eido das políticas sanitarias para pelexar contra o tráfico de órganos e os transplantes ilegais?. Grazas.
Grazas, señor Núñez. Ten a palabra a conselleira de Sanidade, dona Rocío Mosquera.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, que na nosa comunidade autónoma se realicen 100 transplantes de órganos por cada millón de habitantes é o mellor reflexo de que contamos cun bo sistema de doazóns que permite que un paciente nunha lista de espera teña moitas probabilidades de poder recibir un órgano a tempo. A concienciación social debe ser o motor do concepto de autosuficiencia, para que os cidadáns que precisen un órgano para transplante encontren no seu propio país a solución ao seu problema e non buscar solucións alternativas de dubidosa legalidade en terceiros países. Un bo sistema de adopción e transplantes como o que temos nós, ben articulado, estruturado e organizado, e dentro dun sistema sanitario público, é a mellor garantía de loita contra calquera intento de modalidade de tráfico de órganos. Somos os responsables fronte á sociedade de que se cumpran todos os preceptos éticos, legais e médicos de cada acción. E, á súa vez, convertémonos nos garantes de que cada transplante se leve a cabo baixo os mesmos principios. Estamos moi satisfeitos de que o Consello Europeo elixira Santiago de Compostela para asinar este convenio, polo que representa de recoñecemento para situar a Santiago, a Galicia e ao noso sistema sanitario na vangarda dun tema de tanta relevancia como é a loita contra o tráfico de órganos, auténtica lacra para unha actividade tan robusta como é o noso sistema de transplantes. Non quero deixar de pasar esta oportunidade para amosar unha vez máis o meu recoñecemento e o de toda a sociedade galega a todos os doadores e doadoras de órganos, así como ás súas familias, aos profesionais e a todas as persoas, asociacións e institucións que colaboran nas campañas informativas a prol da doazón, e tamén ao papel dos medios de comunicación na distribución da información vencellada con este xeito solidario. É moi importante para concienciar a doadores e ás súas familias de que nun momento tan difícil teñan a valentía, a fortaleza e a xenerosidade de pensar nos demais máis alá da súa dor, e fan posible que outras persoas e a propia sociedade obteña un importante beneficio. Tamén aproveito para darlles as grazas a todos os profesionais dos nosos centros, da Oficina de Coordinación de Transplantes, de todos os centros do Sistema nacional de saúde e, por suposto, da Organización Nacional de Transplantes. E aproveito para animar a cidadanía galega a concienciarse da necesidade de ser aínda máis solidaria e de crecer en número de doazóns. Poucos actos son tan xenerosos. Ademais, hai vidas que dependen diso, e mesmo pode ocorrer que daquela nós mesmos necesitemos diso. Insisto unha vez máis en que a solución non é acudir a vías alternativas, ou a terceiros países cunha lexislación máis laxa, pois iso o que consegue é socavar o prestixio e o bo facer de tanta xente. Moitas grazas, señorías.
Grazas. Pregunta de Dª Eva Solla Fernández e Dª Yolanda Díaz Pérez, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre a valoración por parte do Goberno galego da constitución dunha comisión de estudo para a recuperación demográfica de Galicia
Ten a palabra a señora Solla.
Boa tarde, señora Mato. Bueno, espero que amose un pouco máis de interese ante o grave problema demográfico do que amosou pola mañá durante a interpelación, que parecía vostede bastante distraída. Vostede mesma dixo hai medio ano, aproximadamente, neste Cámara, que a comunidade autónoma estaba en alerta vermella no relativo á demografía, e, sen embargo, as políticas deste goberno non teñen mudado un ápice. Van, precisamente, encamiñadas a facer que a sangría da poboación aumente. O problema demográfico non é para nada, evidentemente, un problema recente. Hai décadas que perdemos poboación, e o envellecemento é unha realidade. E, sen embargo, dende o inicio da crise, a aplicación das políticas de recorte, de sufrimento, aceleraron este proceso. En Galicia, nos últimos anos temos un incremento á alza moi preocupante, un decrecemento en 2011 do 0,1 %; 0,4 % en 2012; e 0,5 % para 2013. Se hai algún fenómeno gravemente preocupante e firmemente relacionado, precisamente, coas políticas económicas, é a emigración; sobor de todo, a emigración da nosa xuventude. Debatiámolo esta mañá: 139.000 seres humanos foron expulsados, por mor da falla de oportunidades, dende a chegada do señor Feijóo ata finais de 2013. Nese período destruíronse –díxeno tamén pola mañá– 214.000 postos de emprego de mozos e mozas; é dicir, 3 de cada 4 postos destruídos eran postos de mozos e mozas. Ese é o motivo principal da emigración. Só no último trimestre de 2014 tiveron que abandonar Galicia 21.100 mozas e mozos, unha verdadeira desgraza, pero unha desgraza con obvios e obvias responsables políticos. Por outra banda, a realidade para aquelas e aqueles que ficamos na terra é practicamente un destino bastante incerto; ou sexa, que a privatización e os recortes se ceban cos servizos sociais, cada vez máis escasos e peor dotados. Esta política, evidentemente, non xera condicións ningunhas tampouco para o aumento da natalidade; pola contra, camiñamos no sentido oposto grazas á pobreza á que está sendo sometida a clase traballadora. É unha evidencia que ter fillos e fillas hoxe en día comporta unhas necesidades económicas que dificilmene pode soster unha masa de poor workers, de traballadores e traballadoras pobres, que vostedes e as súas medidas económicas están a xerar. Con este panorama, que implica un grave descenso da idade media da poboación galega, este goberno, lonxe do que anuncia, non toma en serio esta realidade. E, polo tanto, temos que preguntarlle hoxe aquí se pensan seguir polo mesmo camiño ou constituír, con base nas súas comparecencias ou no que se ten dito aquí, algunha comisión que relate ou que nos indique qué medidas deberían vostedes tomar dende un punto de vista serio, no que persoas expertas e organizacións de galegos e galegas poidan opinar sobre os problemas que temos baseados, obviamente tamén, nos recortes económicos e sociais.
Grazas, señora Solla. Ten a palabra a conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Moitas grazas, presidenta. Señora Solla, a verdade é que benvida a esta preocupación que parece que ten vostede agora pola situación demográfica da nosa comunidade. A verdade é que teño que dicir que, para empezar, chega tarde, chega tarde preto de dous anos, dous anos despois de que dende os medios de comunicación se estea a falar dun problema, dunha crise, que está en Galicia, e, por suposto, seis anos tarde dende que este Goberno da Xunta de Galicia puxera o problema enriba da mesa. Pero, de todos os xeitos, benvida, porque parece que, dalgunha maneira, xunto a ese problema ao que vostede facía alusión á mañá de que a baixada da poboación era porque a xente emigraba, parece que vostede agora lle abre a porta e lle dá a oportunidade a que haxa outra razón tamén para a baixada da poboación, que ten que ver, en concreto, coa demografía. Como lle dicía, probablemente no ano 2009 vostede, que aínda non era deputada nin estaba neste Parlamento, non facía ningún seguimento nin da actividade do Goberno nin tampouco da actividade parlamentaria, porque está a reclamar vostede hoxe aquí o que xa existiu neste Parlamento. De feito, foi un compromiso do presidente da Xunta de Galicia, no seu primeiro debate de investidura, que foi amosar non só a súa preocupación senón tamén desenvolver calquera actividade e competencia deste goberno para dinamizar a situación demográfica da nosa comunidade. Así, en febreiro do ano 2011 creouse esta comisión da que vostede está a falar agora, unha comisión parlamentaria na que, de febreiro de 2011 a maio de 2012, os distintos ponentes e os expertos, propostos por todos os grupos parlamentarios con representación parlamentaria daquela, obviamente, fixeron as súas exposicións. E o Goberno, evidentemente, entregou en maio de 2012 aos grupos parlamentarios, entre os que vostede –insisto– aínda non estaba, un primeiro borrador do plan para que se fixeran as emendas oportunas. Tras as eleccións autonómicas do ano 2012, voluntariamente, para darlle a oportunidade ao seu grupo parlamentario, mesmo tamén ao resto dos grupos parlamentarios, volveuse abrir o prazo, pese a que xa tiñamos recollidas 17 emendas do Grupo do Bloque Nacionalista Galego e do Grupo do Partido Socialista Galego no noso borrador do Plan de dinamización demográfica. Pero ante esta actitude de volver abrir esa comisión, pois foi abandonada a comisión sen facer ningunha aportación. Así que, señora Solla, amósase vostede agora preocupada, pero, sen embargo, aportación non foi quen de facer ningunha, pese a que xa levaba case dous anos de traballo unha comisión parlamentaria aquí desenvolvida. Así que, como se constatou, o único que había e hai, por parte da oposición, é a intención de torpedear a acción do Goberno. E, polo tanto, a Xunta de Galicia tivo que tomar a decisión de poñer en marcha o I Plan de dinamización demográfica que existe na nosa comunidade, onde, evidentemente, houbo unha campaña de publicidade, moi criticada, por certo, que foi a que deu pé á sensibilización que dende...
Grazas, conselleira.
Déanlle voz, por favor, ao escano da señora Solla.
Grazas, presidenta. Señora conselleira, vexo que vostede está un pouco despistada, segue desde a mañá. A verdade é que pensei en van que ía mellorar a cousa, pero vese que non. O primeiro informe é do señor Fraga. Eu non sei se vostede xa tamén despreza o propio Goberno do Partido Popular de por aquel entón, pero xa falamos algunha vez dese informe do ano 1994, do problema da demografía, nesta cámara. O problema, valla a redundancia, é que agora a situación é moitísimo peor. E creo que vostede non se entera demasiado, porque xa fixemos bastantes preguntas nesta cámara e propostas acerca dese tema. E, polo tanto, benvida tamén vostede ao debate, porque me parece que ata o de agora non estivo vostede inserta no mesmo. Fíxese vostede, nós, evidentemente, como vostede dixo, non tivemos capacidade de facer aportacións, porque aínda non estabamos nesta cámara, pero resulta que no ano 2013 se trouxo un plan de incentivación demográfica unilateral, sen ningún tipo de orzamentos e sen ningún tipo de medida real, e para o seu debate tiñamos nada máis e nada menos que dez minutos. Para un plan que debera abarcar todas as consellerías, se vostede considera que é un tema tan importante, tiñamos dez minutos. Foi precisamente ese o motivo polo que, ante a tomadura de pelo que significaba, os grupos da oposición abandonamos dita comisión, porque nos parece que é un problema suficientemente importante –e así o temos trasladado– como para levalo con rigorosidade. E dese plan o único que puxeron en marcha, fíxese vostede, foron precisamente as campañas natalistas que en menos de dous anos levan implicado 1,5 millóns de euros adicados a poñer balados con fotografías responsabilizando as mulleres dunha situación que é responsabilidade tamén das súas políticas en materia económica, que están vostedes a expulsar a nosa mocidade fóra do país e vostede aquí parece que non ten nada que dicirnos sobre este tema.
Grazas, señora Solla. Réplica da conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Moitas grazas, presidenta. Con todo o respecto, señora Solla, imos de despiste en despiste. Porque unha cousa é falar dun informe e outra cousa é falar de medidas concretas, con presupostos concretos e con actuacións concretas que se recollen, evidentemente, nese Plan de dinamización. E falando de despistes en despistes: nin foron dez minutos nin foron cinco minutos, senón que foron quince días os que se lle deron á nova comisión unha vez gañadas as eleccións do ano 2012 para que volveran facer aportacións todos os grupos políticos, os que xa fixeran aportacións antes das eleccións do ano 2012 e a nova formación política á que vostede pertence –que, por certo, neses quince días non presentou absolutamente nada–. Como a única intención que hai é a de torpedear, evidentemente o Goberno o que ten que facer é facer, seguir a traballar e desenvolver ese Plan de dinamización demográfica que ten presuposto concreto, 90 millóns de euros, e tamén 69 medidas para levar adiante. Entre elas unha moi criticada por vostede, que é esa medida de sensibilización da cidadanía na que se fixeron congresos e debates de maneira que se puidera poñer en primeiro plano da orde do día de practicamente todos os medios de comunicación – e, como vexo, de vostede tamén– un problema do que a cidadanía, os galegos e as galegas, non era consciente: o grave problema da situación demográfica. Mentres tanto e en paralelo, –e isto é presuposto, señora Solla, vístallo como llo vista– fomos quen de incrementar nun 71 % o número de prazas públicas vencelladas ás escolas infantís, que son servizos públicos, que son clave para axudar á conciliación da vida laboral e familiar, e mesmo tamén axudar as familias, as mulleres e os homes, os pais e as nais, cunha desgravación fiscal que coloca a nosa comunidade autónoma como a comunidade autónoma coa maior desgravación fiscal por fillo, por primeiro, segundo e por terceiro fillo. Tamén temos o firme compromiso de seguir avanzando na sensibilización do resto da sociedade, en concreto dos axentes sociais, para introducir medidas de conciliación na negociación colectiva, que é onde máis pode axudarse a esa conciliación agora tan necesaria. E fixemos fronte común con outras comunidades autónomas e mesmo tamén con outras rexións europeas. Mesmo hoxe, señora Solla, se está a realizar un programa europeo Symbios na nosa comunidade autónoma que lideramos nós e no que participan dez rexións da Unión Europea –Finlandia, Holanda, Noruega, distintas–. Symbios está aquí realizándose agora porque o lidera esta comunidade autónoma para intercambiar experiencias con outras comunidades autónomas, con outras rexións da Unión Europea e ver como podemos entre todos facer un fronte común para loitar contra un problema que non é un problema da Galicia de hoxe senón que é un problema de España e dende hai moito tempo. Polo tanto, o noso compromiso será seguir a traballar poñendo máis servizos públicos a disposición das familias, máis axuda económica a disposición das familias e, por suposto, tamén máis emprego. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, conselleira. Pregunta de D. Xosé Manuel Beiras Torrado e seis deputados/as máis, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre a situación de degradación das condicións de vida en Galicia
Ten a palabra a señora Solla.
Grazas, presidenta. Semella bastante curioso que mentres vostedes gastan en falar con outros países europeos, resulta que temos en Galicia que un de cada tres menores de 16 anos vive baixo o limiar da pobreza, señora conselleira. Quizais debera vostede reflexionar en que gastan vostedes os orzamentos públicos. Somos un país en vías de subdesenvolvemento, somos un país no que a máxima responsable en materia social se alegrou, como fixo esta mañá e supoño que fará na súa vindeira intervención, sacando peito cando o INE di que en pobreza e exclusión social volvemos aos datos de 2012. Que vostede teña que alegrarse por soster que o INE di que volvemos, en risco de exclusión social e pobreza, a un 23,8 % dá a medida da degradación política e social que vive o noso país. Falaba hai un mes a Rede europea de loita contra a pobreza e a exclusión de que temos 672.000 galegas e galegos en risco de pobreza e exclusión. O risco de pobreza ofrecido oscila entre o 15,4 %, segundo o INE, e o 17,2 %, segundo EAPN. O problema é que tras os números hai persoas, o problema é que a mesma enquisa da que vostede sacaba peito pola mañá di tamén que Galicia é a terceira comunidade autónoma con máis familias con dificultades para chegar a fin de mes. Resulta que, precisamente, –díxenllo antes– temos en Galicia un índice elevadísimo de pobreza infantil. Resulta que en Galicia hai 3.600 seres humanos vivindo nas rúas. Resulta que hai un 13 % de traballadores e traballadoras pobres. Resulta, señora Mato, que hai un ano dicían vostedes nesta Cámara –perdón, hai uns meses, creo que dous meses– dunha maneira vergoñenta que non existía como tal a pobreza enerxética, está gravado. Pero resulta tamén que eses mesmos datos do INE dos que vostede sacaba peito, e aos que supoño se referirá na súa intervención, dixeron que en Galicia medrou a pobreza enerxética un 14,1 %. Señora Mato, as mortes relacionadas coa pobreza enerxética aumentaron tamén nos últimos anos. Non sei que plan ten vostede precisamente para eses 3.600 seres humanos que viven agora mesmo nas rúas de Galicia. Somos a segunda comunidade con maior número de persoas sen teito. Con estes datos de indixencia e con estes datos sobre a mesa, como vostede di, ¿que é o que pensan facer vostedes?
Grazas, señora Solla. Ten a palabra a conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Mantendo o respecto que dende o Goberno da Xunta de Galicia lles temos a todos os galegos, e especialmente a aquelas persoas que o están a pasar mal, e cando falamos de porcentaxes tan lamentables como é falar da porcentaxe vencellada á exclusión social ou ao risco de pobreza, tendo en conta que o noso obxectivo debería ser tentar chegar a ese 0 % de persoas en risco de pobreza, mantendo isto: si, efectivamente, señora Solla, ten vostede moita mala sorte cando lle toca facer esta pregunta que lle deixaron a vostede hoxe, facerme esta pregunta xusto cando foi saír ese informe do INE que vén ratificar unha circunstancia da nosa comunidade autónoma que probablemente, polo que vexo, a vostede non lle gusta. E é que, evidentemente, o INE, que eu non o cuestiono e supoño que vostede tampouco, arroxa unha serie de indicadores –que si, efectivamente, son números e detrás son persoas– que colocan a nosa comunidade autónoma nunha posición moito mellor que o resto das comunidades autónomas. Tal é así que 13 comunidades autónomas están peor que nós, porque nós somos a cuarta nos indicadores de pobreza e mesmo tamén de renda media familiar. Pero o mellor, dentro do que é falar algo en positivo, é dicir que esta comunidade autónoma, comparada consigo mesma, o que arroxa esa enquisa da que vostede fala daquela maneira é que dende o ano 2009 ata o de agora diminuíu a taxa de risco de pobreza en 7 puntos. É dicir, cando chegamos había unha taxa de pobreza que superaba o 20 % e agora diminuíu ata o 15,4 %. Supoño que eses son datos que a vostede lle parecerán fríos, a min tamén me parecen fríos porque a min tanto me ten que sexa un 15,4 %, un 12 %, un 10 % ou un 3 %, para min a principal preocupación é traballar e darlles resposta a todas esas persoas, sen teito ou con teito, con teito que o estean a pasar mal. Para iso se están a desenvolver todos os presupostos desta consellería a través da decisión do Goberno da Xunta de Galicia de incrementar os presupostos ata 60 millóns de euros neste ano 2015 para darlle a renda de integración social a aquelas persoas que o precisen, para axudar a todas as entidades que están a traballar día a día, cóbado con cóbado, como a Cruz Vermella, como Cáritas ou como outras entidades e axudalas e incrementar o presuposto da Xunta de Galicia para que desenvolvan o seu labor e presten eses servizos de albergue e de comedor e de atención á súa roupa, que é o que están a facer. Iso é o que estamos a facer dende a Consellería de Traballo e Benestar. Nós, ademais, tamén tentamos evitar os desafiuzamentos cun programa que se chama Reconduce, co que xa estivemos traballando con 300 familias que tiñan problemas e tiñan medo a perder a súa casa, e 70 delas, 70 familias galegas que pasaron polo programa Reconduce, evitaron o desaloxo forzoso da súa vivenda grazas á axuda e á colaboración da Consellería de Traballo e Benestar e do Goberno da Xunta de Galicia no seu conxunto, e mesmo tamén á colaboración do Consello do Poder Xudicial da Fegamp para, precisamente, evitar eses desafiuzamentos. Mentres tanto, seguiremos dando resposta ata que faga falta...
Moitas grazas, conselleira.
...ás necesidades dos galegos e das galegas. Nada máis.
Réplica da señora Solla Fernández.
Grazas, presidenta. Señora Mato, a pregunta era bastante concreta. ¿Que van facer vostedes para deixar de ser a segunda comunidade que ten máis persoas sen teito? ¿Que van facer vostedes por esas persoas ás que, por outra banda, vostedes no mellor dos casos lles retiraron tamén o dereito á asistencia sanitaria? Mire, a min non me deixaron esta pregunta, parece que a vostede si lle deixaron esa consellería porque vostede non se entera de que pasa no mundo real, de que pasa coas persoas e cos traballadores e traballadoras pobres. Dicía vostede que incrementaron os orzamentos, cando a Xunta de Galicia cada vez está máis endebedada, cando o gasto social dende que chegou Feijóo se recortou un 54 %, cando vostedes recortaron un 54 % as políticas de inclusión activa de emprego e, polo tanto, ese é o motivo polo que vostedes despois teñen que investir en políticas de caridade. A clase traballadora non está pedindo caridade, está pedindo dereitos sociais, está pedindo traballo, está pedindo dereito á vivenda. E non fale aquí, por favor, de desafiuzamentos cando precisamente no pasado ano se incrementaron en Galicia nun 5 %, cando no resto do Estado diminuíu a taxa de desafiuzamentos. Hai que saber un pouco tamén do que se vén falar aquí antes de dar os datos. Parece mentira, é vostede conselleira e ten un equipo asesor, eu seguramente non. Dá a casualidade de que cada vez estamos máis endebedados e endebedadas e pagándolle aos mesmos de sempre. Resulta que, segundo o Consello de Contas, medrou un 150 % a débeda pública en Galicia e iso non se está a adicar a mellorar a vida das persoas. Hai 3.600 seres humanos que viven sen teito na nosa comunidade. Señora Mato, ¿que vai facer para solventar esta situación?
Grazas, señora Solla. Ten a palabra a conselleira de Traballo e Benestar.
Grazas, presidenta. Supoño, señoría, que cando vostede fala con tanta rotundidade desas 3.600 persoas que di que están sen teito na nosa comunidade estase a referir a unha noticia que saíu nun medio de comunicación froito dun informe de Cáritas. Supoño que vostede irá por aí. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Evidentemente non ten capacidade para contalas, é verdade. Matices que, evidentemente, temos que expresar aquí sobre ese informe e é que non é o mesmo as persoas que viven na rúa que as persoas que teñen dificultades ou que teñen infravivendas ou que pasan a ser atendidos polos servizos de Cáritas e de calquera outra entidade. Señora Solla, para a súa información –e senón que llo corrobore a entidade que fixo ese informe–, esas persoas en concreto non son persoas sen teito senón que son persoas que recibiron unha axuda das que se prestan a través destas entidades que traballan pola exclusión. De feito, Galicia nestes momentos ten preto dun millón de prazas autorizadas para acoller e aloxar as persoas en risco de exclusión social. Esta ampla rede composta de albergues, que son destas institucións e de distintos tipos de centros de acollida, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] sitúanos como unha das comunidades con maior oferta asistencial para persoas sen recursos e con necesidades de aloxamento. De feito, e mesmo segundo di esa estatística que non lle gusta a vostede do INE publicada onte, somos a sexta comunidade que ten máis centros a disposición das persoas sen fogar, seguindo evidentemente a comunidades como poden ser Madrid e Cataluña ou mesmo tamén o País Vasco. Tampouco podemos obviar que a situación dunha parte das persoas sen fogar responde moitas veces non a unha situación de crise prolongada senón tamén a unha situación persoal. Iso debería coñecelo vostede porque no ano 2006, cando non había crise, había preto de 6.000 persoas beneficiarias da renda de integración social. Supoño que estes datos non lle importan ao Parlamento, supoño que é unha información que lle parece absolutamente indiferente coñecer que no ano 2006 había 6.000 persoas beneficiadas da renda de integración social. ¿Que imos facer? Pois, evidentemente, o que xa estamos facendo: darlles todo o apoio primeiro ás entidades que están a traballar e, segundo, a todas as persoas que precisan dunha axuda de emerxencia ou que precisan dunha renda de integración social. Sempre dende o minuto un, dende o ano 2009, estivemos dándolle resposta a todas aquelas peticións que tiñan dereito a recibir a renda de integración social, a axuda de emerxencia, e así vai ser mentres sexa necesario e mentres haxa alguén que o necesite. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Mato. Pregunta de D. José Manuel Balseiro Orol e sete deputados/as máis, do G. P. Popular de Galicia, sobre a opinión do Goberno galego respecto da pretensión de converter o furtivismo reincidente no marisqueo nun delito penal
Ten a palabra, señor Balseiro, para formular a súa pregunta
Grazas, señora presidenta. Señora conselleira, as Cortes Xerais veñen de aprobar o Proxecto de Lei orgánica do Código penal que reforma e actualiza as distintas condutas antixurídicas que son obxecto de reproche penal en España. Unha das principais novidades no ámbito marítimo-pesqueiro vén dada porque o furtivismo no marisqueo xa é considerado como delito tras prosperar unha emenda formulada polos parlamentarios galegos do Grupo Popular. Trátase dunha aspiración histórica do sector marisqueiro galego formulada polas entidades representativas dos profesionais e da que o Parlamento de Galicia tamén quixo facerse eco, a instancias tamén do Grupo Popular, mediante a aprobación dunha proposición non de lei na sesión plenaria celebrada o 14 de decembro do ano 2010. Unha das prácticas que se pretende evitar é a daquelas persoas que, amparándose nunha situación de insolvencia e incluso utilizando a violencia, arrasan as concesións marisqueiras causando un prexuízo grave aos profesionais que as explotan legalmente. O furtivismo, de xeito agravado aquel que ten un carácter reincidente, causa un importante menoscabo na sostibilidade do recurso. A pregunta que lle fai este deputado, este grupo, é que opinión lle merece á Xunta de Galicia a transformación xa materializada do furtivismo nun delito penal. Nada máis e moitas grazas, señora presidenta.
Grazas, señor Balseiro. Ten a palabra a conselleira do Medio rural e do Mar, dona Rosa Quintana.
Grazas, señora presidenta. Señorías. Señor Balseiro, creo que antes de comezar calquera resposta cabería facer unha reflexión sobre a situación que dá orixe a esta cualificación do furtivismo como delito. Digo isto porque as circunstancias que rodeaban e rodean moitas veces este fenómeno esgotaban as medidas administrativas e punitivas sen que se puideran tornar. Isto, como comprenderán, debilitaba a administración e a fortaleza do sector diante desta actividade, deixando o campo aberto para danar a sostibilidade dos recursos e mesmo a liña de cumprimento da legalidade e do sacrificio a prol do futuro da pesca e do marisqueo que unha amplísima porcentaxe do sector segue. Xa que logo, a opción de considerar o furtivismo en certas condicións como delito é positiva, se temos en conta que frear esta cuestión exixía medidas que fosen máis alá do ámbito punitivo administrativo e, sobre todo, porque responde a unha vella demanda do sector e a unha petición xeneralizada do mesmo. Esta decisión, asemade, non foi a resposta a unha idea de última hora ou a unha ocorrencia dunha mañá senón a unha meditada, debatida, analizada e estudada proposta de Goberno que contou coa participación de expertos xuristas, gardacostas, sector e xestores públicos e que sumamos a todo o labor de control e loita contra o furtivismo nas nosas costas e areais. Foron meses de intercambio de pareceres e propostas que comezaron xa no ano 2004 e que co cambio de Goberno no ano 2009 retomamos como obxectivo. O pasado 26 de marzo o Congreso dos Deputados aprobaba a modificación do Código penal e con esta un texto que modifica o artigo 335 e que foi incorporado na súa tramitación no Senado baixo a iniciativa do Grupo Popular. Neste senso, creo que se deben facer constar tres feitos que enmarcarán esta punición de multa, inhabilitación ou prisión de entre seis meses e dous anos e que radican no feito de que a actividade que pode levar estas penas sexa feita sen o título administrativo habilitante, sobre terreos sometidos a concesión ou autorización marisqueira ou acuícola e con dano e efectos sobre a sostibilidade dos recursos nesas áreas. Xa que logo, esta nova norma, que entrará en vigor o día 1 de xullo, deixaranos unha nova ferramenta para loitar contra o furtivismo que conta co recoñecemento do sector e que esperamos que complemente a actividade administrativa e tape as fisuras que os furtivos empregan para saltar a lei e botar por terra o labor da inmensa maioría dos profesionais do sector. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Quintana. Señor Balseiro, réplica.
Moitas grazas, señora presidenta. Moitas grazas, señora conselleira, pola súa resposta e pola súa iniciativa e a do seu equipo neste eido. Sabemos que este asunto contou co apoio e co traballo decidido do Grupo Popular, tanto no Congreso como no Senado, como vostede acaba de confirmar, dos voceiros na materia de pesca, no Congreso do lucense Juaquín García Díez e, neste caso, no Senado de Mariel Larriba. Agradecemos ese traballo e sabemos que non contou coa aprobación e que non contou coa concordancia de moitos parlamentarios que se din representantes do pobo pero que se esquecen, cando chegan a Madrid, do pobo que defenden en Galicia. [[Murmurios.]] Dicía, porque parece que algún parlamentario non escoitou ben, que non contou co apoio dalgúns deputados que din sentirse representantes do pobo pero que, cando chegan a Madrid, se esquecen dese pobo. Parece que non escoitaron vostedes ben. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora conselleira, gobernos responsables son os que escoitan o sector por riba de opinións populistas ou por riba de opinións demagóxicas. Quero dicir, gobernos responsables son aqueles que non fan o que fai a oposición todos os días neste Parlamento, que non deixa falar nin escoita. Eses son gobernos responsables. Por iso, señora conselleira, aquí oímos moitas veces afirmacións, que van ir ao cárcere os profesionais por errar nos cálculos do diario de pesca ou incluso un neno cun caldeiro de berberechos collidos na área na que xogaba. A pregunta que lle fai este deputado é, señora conselleira, para que quede claro se isto é certo, se estas barbaridades que se dixeron no Parlamento de Galicia son certas. Loxicamente, como comprenderá, non as dixo quen está a falar nin as dixo o grupo que representa...
Moitas grazas, señor Balseiro. Moitas grazas. [[O señor Balseiro Orol pronuncia palabras que non se perciben.]] Moitas grazas, señor Balseiro. Réplica da conselleira de Medio Rural e do Mar.
Grazas, señora presidenta. Señorías. Señor Balseiro, eu creo que na primeira intervención xa especifiquei cales eran os supostos nos que se podía aplicar esta... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, parece ser que hai moitos que non entenderon tampouco nin ao ler a Lei orgánica porque seguen dicindo en moitos medios e en moitos foros que isto é para meter no cárcere os profesionais. Entón ás veces parece que é necesario clarificar, porque hai quen non quere ler as normas ou hai quen non quere entender cando se din as cousas. [[Aplausos.]] Por iso estou aquí, para clarificalo. Mire,... [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] Si...
¿Pode falar a conselleira, señor Losada? É que aínda non rematou e era, simplemente, por se non se daba conta. Señora conselleira, pode continuar.
Si, claro, porque cando un está falando e por detrás está oíndo comentarios que están intentando intervir para clarificar non sei que. Porque eu tamén leo os medios de comunicación e estou lendo o que se di nos medios de comunicación e como se intenta amedrentar o sector, entón veño ao Parlamento, que é onde teño que dar resposta a estas cousas, e aclároo. [[Murmurios.]] Entón, pois bueno, dise que os profesionais tamén están afectados por esta modificación do Código Penal e digo: esta modificación do Código penal baséase en que se faga tal actividade furtiva sen o título administrativo habilitante –quere isto dicir que aos profesionais xa lles aplican as súas sancións administrativas–, sobre terreos sometidos a concesión ou autorización marisqueira ou acuícola –desbota os pescadores recreativos, que teñen tamén en primeiro termo a súa punición na perda da licenza da pesca– e con dano grave e efectos sobre a sostibilidade dos recursos nesas áreas –o que desbota a do neno que colla medio caldeiro de berberechos como temos oído a moitos representantes públicos, por suposto, dicir nos medios de comunicación. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, conselleira. Esgotada a orde do día, levántase a sesión. Moitas grazas e boa noite.