Boas tardes. [[Murmurios.]] Eu xa sei que é o último Pleno, pero eu o que pido por favor é que se chegue cando soan os timbres e que sexamos todos puntuais. De feito, non comecei o Pleno porque creo que hai un comezo importante no que temos que estar todos os deputados presentes, pero pido por favor que non se repita esta situación. [[Aplausos.]] Ábrese a sesión. A orde do día está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Xustificou a súa inasistencia a deputada Concepción Burgo. Señorías, entramos na orde do día, pero antes de comezar, e tal como creo que lles comuniquei aos distintos portavoces, eu pediría gardar un minuto de silencio en memoria das nenas Candela e Amaia, porque eu penso que non hai palabras nin xestos dabondo para expresar a infinita repulsa que merece un crime desa natureza. [[Todos os membros da Cámara e demais asistentes á sesión, postos en pé, gardan un minuto de silencio.]] Moitas grazas. Comezamos o desenvolvemento da orde do día co primeiro dos puntos.
Señor Jorquera, ¿para que quere a palabra?
O artigo 73, como vostede sabe, establece que a orde do día do Pleno pode ser alterada por acordo deste, por proposta do presidente ou por petición de dous grupos parlamentarios ou dunha quinta parte dos membros da Cámara. Apelando a este artigo, queremos propoñer a supresión dos tres primeiros puntos da orde do día: a renovación do Valedor do Pobo, a renovación das vacantes do Consello de Contas e a renovación dos membros do Consello de Administración da Radio e Televisión de Galicia, porque discrepamos radicalmente, tanto na forma como no fondo, pero ademais entendemos que a renovación do Consello de Administración da Radio e Televisión de Galicia se fai nuns termos que contraveñen o establecido na propia lei, por iso solicitamos a retirada destes puntos da orde do día.
Moitas grazas. [[O señor Beiras Torrado pide a palabra.]] Señor Beiras, supoño... Déanlle voz ao escano do señor Beiras.
Si, moitas grazas. Vostede supón, supoño eu, e supoño que acertará. Acaba de facer lectura o portavoz do BNG da petición dos grupos parlamentarios. Polo tanto, nós sumámonos a esa petición exactamente nos mesmos termos, polas mesmas razóns, e non vou reiterar cousas xa ditas na Xunta de Portavoces que preparou este Pleno. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Beiras. [[A señora Iglesias Sueiro pide a palabra.]] ¿Si, señora Iglesias? Déanlle voz ao escano da señora Iglesias.
Grazas, presidenta. Manifestar tamén o acordo do Grupo Mixto coa demanda do voceiro do BNG. Grazas.
Ben, moitas grazas. De acordo coa solicitude por parte de tres grupos parlamentarios, procedemos á votación da petición que fan de que se eliminen da orde do día os tres primeiros puntos de votacións. Votamos esta solicitude. Votación da proposta de modificación da orde do día, por solicitude do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, do G.P. Mixto e do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, consistente na eliminación dos tres primeiros puntos da orde do día desta sesión. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 14; votos en contra, 58. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta solicitude.
Continuamos co desenvolvemento da orde do día, como dixen, co punto 1, de elección do Valedor ou Valedora do Pobo. Elección do Valedor ou Valedora do Pobo
Iniciado o procedemento para a elección de Valedor ou Valedora do Pobo, foi aprobado pola Comisión de Peticións na sesión do día 30 de xuño de 2015, coa proposta de candidata ao cargo de Valedora do Pobo de dona Milagros María Otero Parga. A elección efectuarase por papeletas, conforme o disposto no artigo 91 do Regulamento do Parlamento de Galicia. Resultará elixida a candidata se obtén a maioría de tres quintos; é dicir, 45 votos. A expresión do voto efectuarase do seguinte xeito: votos a favor, introducindo a papeleta que contén o nome da candidata; votos en branco, introducindo a papeleta na que non consta ningún nome; e consideramos votos nulos, cando se faga en papeleta na que se introduzan nomes doutras persoas ou conteña rascaduras ou sinais. Estase a proceder ao reparto de dúas papeletas. Comezaremos a votación cando as súas señorías dispoñan delas. Prégolles aos vicepresidentes que se sitúen onda a urna para a recollida das mesmas. ¿Teñen xa todos os deputados e deputadas as papeletas? [[Pausa.]] [[Asentimento.]] O señor secretario fará o chamamento, por orde alfabética, das deputadas e deputados para que depositen o seu voto na urna. A seguir, farano os deputados membros do Goberno e finalmente os membros da Mesa. Polo tanto, se todos e todas dispoñen das papeletas, comezamos a votación. ¿Señor secretario?
Se todos os deputados e deputadas exerceron o seu dereito a voto, pasamos a efectuar o escrutinio. [[Procédese ao escrutinio.]] [[Pausa.]] Efectuado o escrutinio, deu o seguinte resultado: votos emitidos, 65; votos a favor de Dª Milagros María Otero Parga, 53; votos en branco, 5; votos nulos, 7. Acadada a maioría cualificada exixida no artigo 2.3 da Lei 6/1984, que é de 45 votos, queda designada Valedora do Pobo dona Milagros María Otero Parga. Elección de candidatos ou candidatas para a cobertura de tres vacantes de membros do Consello de Contas de Galicia
Pasamos ao segundo dos puntos da orde do día. Iniciado o procedemento para a elección de candidatos ou candidatas para a cobertura de tres vacantes do Consello de Contas, e rematado o prazo de presentación de candidaturas, a Presidencia, por Resolución do 31 de xullo de 2015, admitiu a trámite as propostas presentadas polos grupos parlamentarios e resolveu confeccionar unha papeleta co seu nome para efectos da votación. A elección efectuarase por papeletas, conforme o disposto no artigo 91 do Regulamento do Parlamento de Galicia. Resultarán elixidos ou elixidas as ou os candidatos se obteñen a maioría de tres quintos; é dicir, 45 votos. A expresión do voto efectuarase: votos a favor, introducindo a papeleta que contén o nome dos dous candidatos marcados cunha cruz; votos en branco, introducindo as papeletas nas que non consta ningún nome; e votos nulos cando se empreguen papeletas nas que se introduzan rascaduras ou outros sinais distintos daqueles que sirvan para concederlles o voto aos candidatos propostos. Procederase pois ao reparto de dúas papeletas, unha co nome dos candidatos propostos, e outra en branco. [[Pausa.]] Prego aos vicepresidentes que por favor se acheguen á urna para a recollida das papeletas. Se xa as teñen todos vostedes, comezamos entón a votación. Señor secretario, pode iniciar o chamamento.
Se todos os deputados e deputadas exerceron o seu dereito a voto, procedemos ao escrutinio. [[Procédese ao escrutinio.]] [[Pausa.]] Efectuado o escrutinio, deu o seguinte resultado: votos emitidos, 65; votos a favor de dona Ana María Otero López, 52; votos a favor de don José Antonio Redondo López, 52; votos a favor de dona María Begoña Villaverde Gómez, 54; votos en branco, 4; votos nulos, 7. En consecuencia, acadada a maioría de tres quintos, 45 votos, proclámanse elixidos membros do Consello de Contas dona Ana María Otero López, don José Antonio Redondo López e dona María Begoña Villaverde Gómez. Elección dos membros do Consello de Administración da Corporación da Radio Televisión de Galicia, S.A.
Continuamos co punto 3. A Mesa do Parlamento, oída a Xunta de Portavoces, na súa reunión do 14 de xullo de 2015 iniciou o procedemento para a elección dos seis membros do Consello de Administración da Corporación Radio Televisión de Galicia S.A., visto o disposto no artigo 2 das súas normas reguladoras, normas aprobadas polo Acordo da Mesa do 5 de marzo de 2012 e publicadas no Boletín número 654, fascículo 1, do 7 de marzo de 2012. Rematado o prazo para a presentación das propostas de candidatas e candidatos, e substanciadas as comparecencias ás que se refiren os artigos 2 e 3 das normas, na sesión extraordinaria da Comisión Permanente non Lexislativa de Control da Compañía, do pasado 23 de xullo, a Mesa elaborou unha lista pechada cos nomes das seis persoas propostas e os grupos parlamentarios que os propuxeron, lista que se axusta á papeleta da que dispoñen as súas señorías. Conforme o disposto no artigo 5 das normas de elección, o debate previo á votación constará da intervención de cada grupo parlamentario, para fixar a súa posición en relación coa candidatura presentada, por un tempo máximo de cinco minutos. Rematadas as intervencións, procederase á votación. Segundo o artigo 6 das normas, de conformidade co establecido nos apartados 1 e 2 do artigo 91 do Regulamento da Cámara, será secreta, mediante papeletas, facéndose o chamamento por orde alfabética. A expresión do voto farase do xeito que xa temos explicado para as dúas votacións precedentes o voto a favor; consideraranse nulas as papeletas nas que figuren máis de seis nomes; en branco, aquelas nas que non figure nome sinalado. Resultarán elixidas ou elixidos os candidatos que obteñan a maioría de dous terzos dos membros da Cámara; é dicir, 50 votos. Polo tanto, comezamos co posicionamento dos grupos parlamentarios. Polo Grupo Mixto ten a palabra a señora Iglesias Sueiro.
Boa tarde, señorías. Moitas grazas, presidenta. John Fitzgerald Kennedy foi o primeiro político dos Estados Unidos en descubrir o poder da televisión, e grazas a iso logrou vencer a Nixon nas presidenciais de 1960. ¡Nin máis nin menos! Desde entón, o poder da pantalla ten sido protagonista nas eleccións e obxecto de desexo por parte da clase política. En 1984, Reagan exerceu tal manexo mediático que o levou a ser apodado "o gran comunicador". Con dotes de actor, aínda que escasas, que o fixeron gañar as eleccións grazas ao manexo deste medio de comunicación. A clave da influencia da televisión radica no seu masivo alcance, sendo a principal fonte de información pública, xa que a radio e os xornais atraen a un público moito máis minoritario. De aí que desate a codicia dos partidos pola xestión e control político –e tamén ideolóxico– deste medio a toda costa. A TVG evidenciou durante a última campaña electoral a súa servidume co partido do Goberno: atención desproporcionada a este partido, parcialidade no tratamento á oposición, entrevistas á carta, e mesmo enquisas partidistas e manipuladas. Ata o Comité de Empresa da Televisión galega denunciou a manipulación informativa, nas pasadas eleccións, polo tratamento desigual das diferentes candidaturas. Asistimos ultimamente neste Parlamento a un idílico romance entre o Partido Socialista e o Partido Popular. Romance manifestado con paixón polo Partido Popular, aplaudindo unha das intervencións do señor Méndez, de tal maneira que ata el mesmo se cortou e lles pediu que non o aplaudiran. É comprensible pero non aceptable eticamente, señorías do PSOE –socialistas–, a premura dos dous partidos que configuran o bipartidismo por deixar atado e ben atado o control sobre este medio ante de que acabe a lexislatura. E para o señor Besteiro, antes da súa comparecencia como imputado. Todo moi triste e moi casposo. Os nomeamentos que hoxe se voten terán vixencia durante os vindeiros cinco anos. Isto supón, señores do Partido Socialista, que o PP se fará co control da Radio Televisión galega ata o ano 2020 coa conivencia e complicidade do principal partido da –non sei se dicir– oposición. Ese partido que a día de hoxe aínda se chama socialista e obreiro debería ser coherente coa súa traxectoria política nos últimos tempos e eliminar as palabra socialista e obreiro para chamarse Partido Español. Señorías do PSOE, sei que moitas de vostedes non comulgan con este acordo, pactado de xeito unilateral por decisión e empeño do seu –digamos– triste secretario xeral –o señor Besteiro–, que defende como gato panza arriba o seu estatus de político profesional, designando para estes postos a persoas da súa confianza antes de ser desaloxado do seu cargo pola súa inquietante imputación e tamén pésima xestión e liderado. Os líderes pasan, señorías, os cargos orgánicos tamén pasan, e mesmo os gobernos, pero os principios que vostedes din defender permanecen e permaneceran no tempo, os principios socialistas. Non sacrifiquen as súas ideas en aras dunha disciplina de voto, que as fará partícipes dun intercambio de postiños ao máis puro estilo do que ultimamente se chama casta. Francamente, dá vergoña allea o que hoxe está a ocorrer neste hemiciclo. Non contarán co meu voto. Máis nada. Moitas grazas. Obrigada.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señora presidenta. Deputados e deputadas, o que está a acontecer hoxe neste Pleno é un exemplo dun xeito de entender a política que degrada a democracia e degrada o noso autogoberno, do xeito de entender a política que repudia a sociedade. O Partido Popular e o Partido Socialista converten a renovación dos órganos estatutarios e do Consello de Administración da CRTVG nun auténtico cambalache e nunha fraude á democracia. Esa é a razón da nosa discrepancia. O problema non é –como ten manifestado o señor Puy– que algúns grupos gustariamos de mandar máis. O problema é que vostedes seguen practicando a máis vella política de reparto de cotas, para blindar o bipartidismo, a custa de comprometer a independencia dos órganos estatutarios e a independencia da CRTVG. E fano ademais con total falta de transparencia, con total falta de respecto a este Parlamento, ao que só se lle reserva o papel de referendar o que vostedes cociñaron entre bambalinas. E fano ademais no caso da CRTVG, no caso que agora nos ocupa, incumprindo a propia legalidade. Señorías, a Lei dos medios públicos de comunicación audiovisual de Galiza é clara: a elección do director xeral debe de realizarse de xeito simultáneo á elección dos membros do Consello de Administración, e o primeiro mandato marco debe de ser tramitado e aprobado polo Parlamento de Galiza nos prazos previstos para a primeira elección do director xeral e do Consello de Administración, algo que se incumpre de xeito flagrante, unha ilegalidade e un disparate, pois ata que o Parlamento aprobe o acordo marco e a Xunta o contrato programa, os novos membros non poderán tomar posesión. ¿E saben que nos contesta a Mesa ante estas reclamacións, ante a reclamación que presentamos tres grupos parlamentarios? Permítanme que lea a resposta textualmente, porque non ten desperdicio: "Tendo en conta que as previsións temporais recollidas na Lei dos medios públicos de comunicación audiovisual de Galiza non conteñen consecuencias xurídicas singularizadas para o suposto da súa inobservancia, non se pode inferir irregularidades no acordo da Mesa cuxa reconsideración se solicita." En definitiva, permítanme que traduza o que acabo de ler textualmente: non pasa nada por pasarse polo forro a lei porque a lei non contempla as consecuencias deste proceder. [[Aplausos.]] ¡Iso é o que nos contesta a Mesa! ¡Que rigor na defensa e no cumprimento da legalidade! Por certo, ás 13.57 horas enviouse por correo electrónico aos voceiros dos grupos parlamentares o informe dos servizos xurídicos desta Cámara que solicitamos tres grupos parlamentares, ¡Ás 13.57 horas de hoxe! ¡Tres minutos antes do comezo do Pleno! Coma un dos argumentos é que o incumprimento dos prazos non ten relevancia, imaxino, pola mesma regra de tres, que a vindeira vez se nos entregarán os informes unha vez rematada a lexislatura. Este é o respecto que se ten á legalidade e ao propio Parlamento. Miren, señorías, concluíndo, se hai unha forza política que acredite na importancia para o país dunha Radiotelevisión pública galega, é a forza política que represento: o Bloque Nacionalista Galego. Se me permiten que fale no persoal...,
Vaia rematando, por favor.
...sempre repudiei cualificativos como –por poñer un exemplo– o de "telegaita", polo que teñen de autoodio, de síntoma de infravaloración, do desprezo cara ao propio. Sempre repudiei eses cualificativos. Acreditamos na importancia e na necesidade dunha Radiotelevisión pública galega, dunha CRTVG pública, mais non gobernamental; dunha Radiotelevisión pública galega independente e plural, respectuosa, en definitiva, cos seus fins fundacionais. O problema, señores do Grupo Socialista, así o teño que manifestar, é que as présas de algúns por colocar os seus vai ter como consecuencia perpetuar o control partidista do Partido Popular na RTVG incluso na vindeira lexislatura; ese control partidista que está degradando día tras día unha radio e unha televisión que é de todos e que ten que estar ao servizo da sociedade, que ten que estar ao servizo deste país. E, aínda por riba, faise todo isto saltando a propia legalidade. Por esa razón, señoras e señores deputados, non imos avalar co noso voto este atentado contra a independencia da CRTVG. Non imos avalar co noso voto esta fraude á propia democracia. Moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra o señor Beiras Torrado.
Hai procesos nos que o escenario da política se converte nunha farsa tráxica. No ámbito do Estado español, iso leva acontecido con demasiada frecuencia, durante demasiados períodos, demasiado prolongados no tempo. Case que poderiamos dicir, en rigor, que, se tomamos como referencia os modelos razoablemente viables dunha democracia representativa, os períodos nos que no ámbito do Estado español isto tivo lugar son excepcionais. Xa o sabemos. Iso crea unha dificultade enorme para establecer realmente a incardinación da sociedade e as institucións da cultura democrática coma unha cultura cívica, que é o primeiro que ten que ocorrer. Cando se fala de república ou monarquía, case sempre se fala de réximes e formas de organización do poder do Estado. En rigor non é posible unha república nin unhas institucións republicanas se non existe cultura republicana na cidadanía. Se existira cultura republicana e democrática na cidadanía, o que estamos a vivir hoxe, que é realmente tráxico, aínda que sexa unha farsa, non podería acontecer, porque a cidadanía se sublevaría; civicamente, pero sublevaríase Este episodio probablemente é unha das fases das peripecias de posta en práctica do que o señor Núñez aquí presente –de cuerpo presente– proclamou como impulso democrático. Ía emprender o impulso democrático, e xa vemos o que pasa. A min o que francamente –como portavoz do Grupo de Alternativa Galega de Esquerda– me sorprende enormemente é onde realmente deixou a súa dignidade o Partido dos Socialistas de Galicia-PSOE, porque despois de que se comete o de non contar para nada cos demais grupos da Cámara, é dicir, o que sempre dixemos que facía o Grupo do PP coa súa maioría absoluta, converténdoa en partido único, reducindo a cero, a cinzas, os votos emitidos polos cidadáns que votaron a outras forzas, como a nosa propia, impotencia absoluta nesta Cámara, que haxa outra forza política que está na oposición e que se sume a ese proceder, francamente resulta tráxico, tráxico para a democracia. Pero, por riba, que despois diso o PP vete a proposta de candidatura para o Senado en nome deste Parlamento, nada menos que a do secretario xeral do PSdeG-PSOE; que aínda despois diso nos acordos para reconfigurar o Consello de Contas, onde o PP fai unhas propostas e ao PSdeG-PSOE lle corresponde outra, resulta que o candidato don Xaquín Fernández Leiceaga, profesor titulado da Facultade de Económicas, é vetado polo PP. ¿Que forma é esa de acordar? Ou sexa, ¿en realidade que quere dicir? Que o PP pon todos os candidatos. Os que pon, e mais o dereito de veto aos que poñen vostedes. E vostedes aceptaron. ¿Onde cren que se pode chegar por ese camiño? Pois dígollelo para rematar rapidamente, porque non vale a pena darlle máis voltas e porque non quero emprender unha guerra co Grupo Socialista, que sería equivocarme de inimigo, por desgraza, pese a todo o que fagan vostedes. ¡Pese a todo o que fagan mal!, ¡pese a todas as tentativas de suicidio que cometa o seu aparato político e a súa dirección!, como partido que debe representar o espazo socialista ou socialdemócrata da cidadanía do Estado español, e non o que ten o Partido Popular, intoxicado hasta el tuétano. A cousa é a seguinte. Isto é coma unha resonancia magnética do esqueleto desta Cámara, que corrobora a diagnose da situación clínica do réxime da segunda restauración borbónica. Porque acaba de ocorrer o seguinte, que é moi grave: a dialéctica de bipolaridade Goberno-oposición acaba de ser rota e substituída pola dialéctica da bipolaridade –non por vontade nosa precisamente– entre os partidos dinásticos do réxime e as forzas rupturistas contra o réxime. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Beiras. Grupo Socialista. Ten a palabra o señor Méndez Romeu.
Señora presidenta, señorías. É difícil cualificar, logo do que se ten escoitado neste microdebate, o que ten acontecido en Galicia nas últimas semanas, onde ducias de gobernos galegos foron constituídos mediante un pacto entre as forzas políticas que agora aquí se despachan con todo tipo de cualificativos. ¿Quizás estarían enganados cando pactaban a gobernación das institucións locais, ou quizás hoxe perden algo que lles doe e que lles impide aceptar os resultados democráticos? Eu comprendo que a Lei 9/2011, de medios públicos de comunicación, que é o que trae causa do que hoxe debatemos, non foi aprobada por algún dos grupos que acaban de falar, e a partir de aí se pode comprender o que segue. Pero este grupo si que participou no debate da Lei 9/2011, e durante tres anos veu demandando incesantemente... Non lle toca falar, ten que marchar.
Señor Beiras. Perdoe un momento, señor Méndez Romeu. Perdoe un momento.
Veu demandando incesantemente que se cumpra a lei, a lei vixente e a lei democrática, e agora por fin, mentres se completan outros trámites xurídicos e financeiros, comeza o proceso final na fase parlamentaria que inclúe tres procedementos, o primeiro dos que conclúe hoxe. Temos demandado que se cumpra esa lei, e témolo demandado porque a situación ten evoluído a peor durante estes anos. As canles públicas en Galicia teñen retrocedido na audiencia de xeito moi importante. A multiplicidade de canles na parrilla televisiva,sobre todo, ten agravado ese fenómeno, e iso tivo consecuencias importantes tanto na caía de ingresos publicitarios como, lamentablemente, no apoio do Goberno, que foi reducido nun 25 %. De continuar esta tendencia nos próximos anos, non estaremos a falar de quen senta no consello, senón da mera supervivencia dunha compañía que hoxe ten unha audiencia por baixo do 10 %.¿Cal é o umbral mínimo para sostela? ¿O 3 %, o 5 %? Se se mantén a tendencia dos últimos anos, desaparecería. Estamos, por tanto, nun momento importante no que cómpre tomar decisións e tomalas a través do consello que hoxe vai ser elixido e da futura dirección. Decisións que teñen que ver co público prioritario ao que se dirixe a televisión. Temos denunciado como a actual programación ten provocado que fuxa o televidente urbano, que haxa unha programación demasiado sesgada cara o nivel rural, cara a persoas de máis idade antes que novas, cara a persoas de menor poder adquisitivo antes que de maior poder adquisitivo, e todo iso, naturalmente, ten consecuencias na captación de ingresos publicitarios. A audiencia da televisión galega non se parece á audiencia media do país, e iso ten que ser corrixido; e ten que ser corrixida a eiva que si que ten neste momento o sector audiovisual, porque con vostedes o sector audiovisual, que na década pasada foi punteiro en España, e mesmo cunha presenza importante, por tanto relativamente importante nos mercados internacionais, no momento actual atópase nun dos peores momentos da súa historia, e iso hai que recuperalo, e dende logo hai que ter unha política distinta cos profesionais, que están no momento actual desmoralizados logo de anos de que non se renoven as plantillas e de que non existan mecanismos de promoción profesional. E hai que ter un criterio claro sobre o equilibrio entre programación allea e produción propia, e hai que ter –e nunca me cansarei de dicilo– unha política informativa distinta. A canle pública non pode ser exclusivamente o altavoz do Goberno; a canle pública non pode someter os profesionais da comunicación á servidume dunha información de parte ou de partido, a unha información de costas ao pluralismo da sociedade. Probablemente as canles públicas en España ou en Galicia nunca poderán ser como a BBC porque veñen dunha cultura distinta, pero si que é posible, mesmo no marco xurídico actual, dar pasos cara a unha política informativa máis neutral, que poña máis en valor o traballo dos profesionais, e unha política informativa que sobre todo dea conta do pluralismo que existe na sociedade. E porque todo isto que veño de anunciar é posible, e porque todo isto que veño de anunciar debe de ser o programa da futura compañía, é polo que hoxe imos prestar o noso apoio ás candidaturas que se presentan ao consello, na esperanza de que sexan quen, coa futura dirección e co mandato marco que se aprobe no seu día, de corrixir o rumbo de retroceso permanente que leva a compañía e de recuperar esa posición dentro do espectro audiovisual galego, que nos parece que é absolutamente importante. Máis nada.
Moitas grazas. Polo Grupo Popular ten a palabra don Pedro Puy.
Moitas grazas, señora presidenta. Efectivamente, a aprobación da Lei dos medios públicos de comunicación audiovisual de Galicia en setembro do ano 2011 supuxo un impulso, unha confirmación e unha aposta polo carácter público e pola independencia da Compañía da Radio-Televisión de Galicia, polo tanto, un reforzo ao camiño que se emprendeu no ano 1984 coa constitución da compañía. Ese reforzo da súa independencia –como ven vostedes, estou moi de acordo co que di hoxe o Bloque, que queremos unha CRTVG pública e independente, que se reforza grazas a esta lei–, xusto se fai a través –entre outras cousas– da elección e da renovación dos seus órganos dirixentes a través dun mecanismo novo. Eu comprendo que agora reivindiquen o cumprimento da lei que non votaron, pero, por favor, non digan que este procedemento é ilegal cando está avalado polos xurídicos da Cámara. A lei é un avance, non só porque era obrigado cumprilo pola normativa comunitaria que ameazaba con cuestionar as axudas públicas para a televisión pública autonómica, senón porque fornece de medios a compañía –agora corporación– para poder competir mellor no novo entorno dos mercados audiovisuais, con novas plataformas dixitais e cun novo concepto que permita gañar calidade e, polo tanto, subir a súa audiencia. Pero tamén é un gran avance no que é a xestión, tanto porque garante a súa estabilidade financeira como a súa sostibilidade, ao cal contribúe, por certo, que pasemos dun consello de administración de 12 membros a outro de 6. En definitiva, reforzamos o cumprimento dos fins da radio e da televisión pública autonómica: a súa independencia, a pluralidade e a veracidade da información. E por suposto, tamén, o que para nós é fundamental: que siga a ser o instrumento fundamental de promoción da lingua, da cultura e dos elementos da nosa identidade como pobo, a través tamén dos novos instrumentos e medios dixitais. Para conseguir isto había que facer dúas cousas. A primeira é unha transformación xurídica que xa vemos que está en fase de ser rematada, para transformar a compañía nunha corporación. Para que onde había tres entes –un ente e dúas empresas públicas–, haxa unha única corporación pública. Pero, como dicía, tamén hai novos mecanismos de elección. Señorías é a primeira vez que os candidatos ao Consello de Administración da Compañía, neste caso da Corporación da Radio Televisión de Galicia, comparecen nesta Cámara para ser examinados polos deputados, salvo aqueles grupos que, loxicamente, omiten facer preguntas. É a primeira vez que se explica o voto do Consello de Administración, cousa que non se facía cando o Bloque participaba e propoñía candidatos na elección baixo o liderado, precisamente, do señor Beiras. É a primeira vez, tamén, que eliximos un Consello da Corporación da Radio Televisión de Galicia que reforza a súa independencia do Goberno precisamente porque non coincide co mandato da maioría parlamentaria, que é un dos instrumentos que garanten a independencia dos órganos reguladores, como todo o mundo que sabe algo disto coñece e sabe. É a primeira vez que, precisamente por todo isto, non está o secretario de organización ou a secretaria de organización de ningún partido, de ningunha forza política, no Consello de Administración. É a primeira vez, como di a lei, que o órgano é paritario, con tres homes e tres mulleres, como a lei manda. É a primeira vez que aplicamos unha maioría supercualificada, que nos ordenamentos xurídicos só corresponde á reforma do Estatuto, para a elección dos comisionados desta Cámara, para garantir o cumprimento da lei a través do Consello de Administración. As maiorías cualificadas son o instrumento que na democracia se utiliza cando un cre que a democracia se basea no acordo, na transacción e no diálogo, e non na confrontación, na imposición ou na aplicación de maiorías automáticas, esquerda-dereita, en todo tipo de asuntos. Por certo, AGE tería dereito a ter un membro no Consello de Administración se non chega a ser porque tivo unha escisión no seu Grupo Parlamentario, o cal explica por que o Grupo Mixto di o que di deste proceso de elección. Tamén se critica o proceso de cotas, cando esta pública comparecencia dos candidatos ten lugar o mesmo día que o Bloque reivindica a presidencia da Deputación da Coruña, sumando a súa cota de 5 aos 5 que levaran as mareas, porque coa súa cota non lle chegaba. En definitiva, eu comprendo que os que pensan que a democracia se desmorona e que as institucións non son capaces de manter a estabilidade do conxunto do sistema democrático que nos demos, critiquen este nomeamento.
Remate, por favor.
E nós precisamente o defendemos porque reforza a aposta por uns medios públicos de comunicación audiovisual en Galicia, en galego, máis independentes e máis sostibles. Desexamos que os novos conselleiros, se finalmente son electos, cumpran as súas obrigas para acadar esta finalidade. Moitas grazas.
Moitas grazas. Imos proceder á votación. [[Pausa.]] Coido que todos os deputados e todas as deputadas teñen xa as papeletas. Polo tanto, prego aos vicepresidentes que se acheguen á urna para recollelas. O señor secretario comeza o chamamento. Grazas.
Se todos os deputados e deputadas exerceron o seu dereito a voto, facemos o escrutinio. [[Procédese ao escrutinio.]] [[Pausa.]] Efectuado o escrutinio, deu o seguinte resultado: votos emitidos, 65; votos a favor de don Xosé Antón García Ferreiro, 55; votos a favor de don Luis de la Mata Cantó, 53; votos a favor de don Higinio Meigide Gómez, 53; votos a favor de dona Ana Isabel Peón Piñeiro, 54; votos a favor de dona Beatriz Soler Vázquez Guillén, 54; votos a favor de dona Letizia Vilar Pumares, 50; votos nulos, 7; votos en branco, 3. Polo tanto, acadada por todos eles a maioría de dous terzos, 50 votos, proclámanse elixidos e elixidas membros do Consello de Administración da Corporación Radio Televisión de Galicia S.A., don Xosé Antón García Ferreiro, don Luis de la Mata Cantó, don Higinio Meigide Gómez, dona Ana Isabel Peón Piñeiro, dona Beatriz Soler Vázquez Piñeiro e dona Letizia Vilar Pumares. Continuamos co desenvolvemento da orde do día co punto 4, de textos lexislativos. Debate e votación do ditame elaborado pola Comisión 3ª Economía Facenda e Orzamentos, sobre a Proposición de lei de reforma da Lei 6/1985, do 24 de xuño, do Consello de Contas, e outras normas, para a prevención da corrupción
Mantéñense para o Pleno emendas do Grupo Mixto, do Bloque Nacionalista Galego, da Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Socialista. Para a presentación do ditame da comisión, ten a palabra o presidente da Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, don José Antonio Sánchez Bugallo. Señor Bugallo, ten a palabra.
Moi boas tardes, señora presidenta. Moi boas tardes, señorías. Vou dar lectura ao ditame sobre a Proposición de lei de reforma da Lei 6/1985, do 24 de xuño, do Consello de Contas, e do texto refundido da Lei de réxime financeiro e orzamentario de Galicia, aprobado polo Decreto lexislativo 1/1999, do 7 de outubro, para a prevención da corrupción. A proposición de lei presentada polo Grupo Parlamentario Popular tivo entrada no Rexistro do Parlamento o 6 de abril de 2015. A Mesa do Parlamento, na reunión do 7 de abril de 2015, admitiuna a trámite e dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia. A proposición de lei foi tomada en consideración na sesión do Pleno do 28 de abril do 2015. O Grupo Parlamentario Popular formulou 35 emendas parciais; o Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia presentou, 58; o Grupo Parlamentario Alternativa Galega de Esquerda, 32; o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, 30; e o Grupo Parlamentario Mixto, 20, e foron cualificadas o 15 de maio de 2015. A Comisión 3ª, Economía, Facenda e Orzamentos, na sesión do 18 de xuño do 2015, designou os seguintes ponentes: Grupo Parlamentario Popular de Galicia, don Pedro Puy Fraga, titular; dona María Herminia Pouso Maneiro, suplente; polo Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, don José Luís Méndez Romeu, titular; dona María Carmen Gallego Calvar, suplente; polo Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, don Xosé Manuel Beiras, titular; don Ramón Vázquez Díaz, suplente; polo Bloque Nacionalista Galego, don Francisco Xesús Jorquera Caselas, titular; dona Ana Belén Pontón Mondelo, suplente; e polo Grupo Parlamentario Mixto, dona María Consuelo Martínez García, titular, e dona Carmen Iglesias Sueiro, suplente. A sesión constitutiva da Ponencia tivo lugar o 18 de xuño do 2015. As restantes reunións leváronse a cabo o 1 e o 3 de xullo de 2015. Nesta última redactouse o informe. Nestas reunións estudáronse o texto articulado da proposición de lei xunto coas emendas presentadas, e redactouse o informe que contén as recomendacións que a Ponencia lle fixo á Comisión, consistentes en aprobar as emendas seguintes: Do Grupo Parlamentario Popular, a número 1, modificada por unha transacción elaborada co número 4 do Grupo Parlamentario dos Socialistas; a 3, na que se subsume a emenda número 11 do Grupo Parlamentario dos Socialistas; a 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 12 e 13, nas que se subsumen as emendas números 35 e 36 do Grupo Parlamentario Socialista e a número 18 do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. E as emendas número 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34 e 35. Do Grupo Parlamentario dos Socialistas, as números 3, 7 e 11, subsumida na 3 do Grupo Popular; a 30 e 35, subsumida na 13 do Grupo Popular; a 36, subsumida tamén na 13 do Grupo Popular; a 50, 51 e 58. Do Grupo Parlamentario da AGE, as números 1 e 6. Do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, as 4 e 18, esta última subsumida na 13 do Grupo Popular. E do Grupo Parlamentario Mixto, a número 1. A Ponencia recomendoulle tamén á Comisión a aceptación das seguintes emendas transaccionais: emenda transaccional elaborada coa número 4 do Grupo Parlamentario Socialista; emenda transaccional elaborada coa número 3 da Alternativa Galega de Esquerda; emenda transaccional elaborada coa 13 do Grupo Parlamentario Socialista; emenda transaccional elaborada coa número 15 do Grupo Parlamentario Socialista; emenda transaccional elaborada coa número 8 do Grupo Parlamentario Popular; e as números 23 e 24 do Grupo Parlamentario Socialista. A recomendación de aprobación das emendas números 28 do Grupo Popular e 50 do Grupo Socialista, de supresión do artigo 3 da proposición de lei, requiriu modificar o seu título. A Comisión, reunida o 16 de xullo do 2015, aprobou por maioría o informe da Ponencia, ao que se lle incorporou unha transacción elaborada coas emendas números 26, 27 e 28 do Grupo Parlamentario Socialista. O texto do ditame que se somete a debate e votación nesta sesión plenaria consta dunha exposición de motivos seguida de dous artigos, unha disposición adicional, tres disposicións transitorias, unha derrogatoria e dúas derradeiras. O artigo 1 modifica diversos preceptos da Lei do Consello de Contas, no senso de ampliar o seu ámbito de actuación ao atribuírlle expresamente a competencia de prevención da corrupción no ámbito do sector público da Comunidade Autónoma. O artigo 2 modifica o texto refundido da Lei de réxime financeiro e tributario de Galicia no referido ao prazo de revisión da Conta Xeral da Comunidade Autónoma ao Consello de Contas e ao Tribunal de Contas. E por último, péchase o texto normativo con diversas previsións contidas nas disposicións adicional, transitorias, derrogatoria e derradeiras. Máis nada. Moitas grazas.
Grazas, señor Bugallo. Rolda dos grupos parlamentarios para fixar a súa posición sobre o ditame e, se é o caso, defender as emendas mantidas. Polo Grupo Mixto ten a palabra dona Consuelo Martínez.
Grazas, presidenta. Esta proposición de lei non pasa de ser unha nova campaña publicitaria do Partido Popular, xa que tras outorgar ao Consello de Contas a responsabilidade de prevención e loita contra a corrupción, non dota ao mesmo dos medios materiais e humanos necesarios. Ademais, as conclusións ás que chegue o Consello de Contas, e a súa recomendacións en relación coa prevención da corrupción, non serán de obrigado cumprimento, polo tanto, todo o interese do Partido Popular nesta proposición de lei radica na súa campaña de mellora de imaxe do partido tralos escándalos de corrupción que o cercan. E para rematar, esta proposición de lei non contou en ningún momento coa opinión, colaboración e achegas dos traballadores e traballadoras do Consello de Contas, impóndolles unha condicións que xamais foron negociadas coa representación sindical. Mantemos as nosas emendas porque consideramos que son fundamentais para garantir a transparencia e para garantir a loita e a prevención da corrupción. Para empezar, a emenda número 2, onde engadiamos que os informes emitidos polo Consello de Contas foran vinculantes para o Goberno e deban cumprirse. Non se entende que o Consello de Contas emita informes que despois son totalmente desautorizados polo propio Goberno. A emenda número 3, onde se pedía que na súa función fiscalizadora o Consello de Contas advertise dos indicios de responsabilidade contable, ademais de ao Tribunal de Contas, tamén á Fiscalía, tamén foi rexeitada. Así como a emenda número 5, onde se pedía que formaran parte do Pleno dous membros da Xunta de Persoal, para garantir a transparencia e a participación do persoal do Consello de Contas na toma de decisións que lles afectan directamente. Tamén mantemos a emenda número 6, para eliminar a colaboración con entidades privadas na función fiscalizadora do Consello de Contas. As empresas e as entidades privadas sempre representan intereses económicos particulares, e polo tanto contraditorios coa transparencia e a prevención e loita contra a corrupción. Mantemos tamén a emenda número 8, onde eliminamos, do persoal que pode acceder ao Consello de Contas, o persoal letrado do Consello Consultivo e do Parlamento de Galicia. Entendemos que se xa está especificado que teñen que ser funcionarios e funcionarias, e polo tanto está incluído o persoal do Parlamento, non parece razoable que eses postos sexan cubertos por membros do Consello Consultivo, xa que estes poden non ser funcionarios, senón que son membros de designación directa, a dedo. Tamén nos opoñemos e mantemos a emenda contraria a que se amplíe a idade de xubilación aos 72 anos, posto que non ten ningún tipo de lóxico que sexa unha illa dentro das idades de xubilación, sobre todo cando a outros profesionais, incluso profesionais que están escaseando, como é o caso dos médicos, se lles impide ampliar a súa vida laboral, obrigándoos a xubilarse, mentres que para o Consello de Contas hai unha norma distinta. Tamén mantemos a emenda número 10 e todas as emendas que falan de participación cidadá, que negan calquera tipo de posibilidade de participación directa da cidadanía, remitíndose á Lei de participación cidadá, pero non establecendo no Regulamento do Parlamento eses dereitos que teñen os cidadáns e cidadás para participar directamente nos órganos parlamentares. Pediamos a participación e a exposición directa das persoas designadas polas comisións promotoras de proposicións non de lei en comisión. Non foi aceptado. Polo tanto, evidentemente, igual que ocorre coa Li de participación cidadá, volverá a ser nada máis que propaganda, que non mellora, nin activa nin fomenta para nada a participación da cidadanía nos asuntos que lle son de interese. Tamén mantemos a emenda ao artigo 1.15 no punto 6 bis), nas limitacións para a escolla das persoas candidatas propostas polos grupos parlamentares. Entendemos que deberían de estar incluídas tamén aquelas persoas que foron designadas como persoal eventual para ocupar postos de traballo cualificados como de confianza ou asesoramento político. Tamén aquelas persoas que desempeñaran funcións de asesoramento dos grupos parlamentares das Cortes Xerais ou dos parlamentos autonómicos, así como calquera outras que poidan incidir ou menoscabar a súa independencia nas funcións a desenvolver como conselleiro ou conselleira de Contas. Tamén mantemos as emendas relacionadas co dereito á negociación colectiva do persoal do Consello de Contas. Emendas como a 12 e a 13, que afectan aos artigos 12 e 17 da Lei 6/85, e que pretendían establecer o compromiso da Administración galega para convocar a Mesa negociadora do Estatuto de persoal do Consello de Contas de Galiza. Unha reivindicación antiga, unha reivindicación que vén dende hai anos, que si se lle concedeu un estatuto de persoal ao persoal do Parlamento de Galiza, pero non se lle concede, sen dar ningún tipo de explicación tampouco, ao persoal do Consello de Contas. Tamén insistimos –polo menos intentamos– en que aínda que os informes do Consello de Contas non foran vinculantes, si o foran todos aqueles informes, resolucións e recomendacións relacionadas coa prevención da corrupción. Tampouco foi aceptada. O cal nos leva a preguntarnos como se pode loitar contra a corrupción se a Administración é a primeira que se outorga a capacidade de ignorar as advertencias, resolucións e recomendacións do Consello de Contas respecto desta materia. Sen o compromiso de execución dos ditames do Consello de Contas, toda a loita contra a corrupción non pasa de ser novamente unha mera propaganda electoral. Mantemos tamén o dereito de todos os grupos parlamentares –na emenda número 15– para que se transmitan e se lles fagan chegar todos os informes do Consello de Contas, que neste momento quedan limitados –segundo o texto da Ponencia– aos anteproxectos de lei. Tamén mantemos a emenda número 16. Somos contrarios ao que se estipula no ditame da Ponencia, posto que establece que o persoal con destino actual no Consello de Contas manterá o mesmo réxime xurídico e as condicións laborais que ostente no momento da entrada en vigor desa lei. Pero a realidade é que o texto non dá solución ao problema do numeroso persoal eventual existente hoxe no Consello de Contas, algún deles dende a súa propia creación, van xa trinta anos. Por iso as emendas 16, 17, 18 e 20 propoñen que o persoal interino que actualmente teña destino no Consello de Contas sexa sometido a un proceso de consolidación, que será negociado coa representación sindical. Os postos de traballo para o persoal do Consello de Contas proveranse ordinariamente polo procedemento de concurso-oposición. Non entendemos esa alerxia que ten o Partido Popular a convocar os postos de traballo públicos a través dun concurso-oposición. Eu, dende logo, parto da ética de todos e de todas as galegas, polo tanto, non entendemos que estes postos teñan que seguir outro camiño que non sexa unha oposición. Rematado este proceso de consolidación, pretendiamos que o Pleno do Consello de Contas procedera a propoñer á Xunta de Galiza a convocatoria dunha OPE para cubrir as prazas que estime necesarias para dar cumprimento ás novas competencias atribuídas ao Consello de Contas. En resumo, esta proposición de lei, como dixen, non pasa de ser propaganda electoral do Partido Popular, propaganda de que se está loitando contra a corrupción, pero propaganda, porque despois, dentro das súas filas, non hai loita contra a corrupción, e podemos observar como persoas que están imputadas en causas de corrupción manteñen os seus postos no Consello de Contas. ¿Como se pode loitar contra a corrupción cando o organismo que ten que loitar e previr a corrupción ten entre os seus membros persoas imputadas en casos de corrupción? Queda, evidentemente, demostrada a hipocrisía do Partido Popular. En resumo, unha proposición de lei innecesaria para a sociedade, innecesaria na loita contra a corrupción, innecesaria para a prevención da corrupción. Unha proposición de lei que non respecta os dereitos laborais nin os dereitos sindicais; que nega o dereito á negociación colectiva e á participación de representación sindical na negociación das condicións de traballo. Unha proposición de lei que non adquire ningún compromiso de cumprimento dos ditames do Consello de Contas en relación coa prevención e loita contra a corrupción, nin dota de medios humanos e técnicos o Consello de Contas para que poida realizar esta función con garantías. Só propaganda, e ademais unha propaganda que hoxe queda plasmada aquí cun pacto indecente, un pacto que é unha fraude democrática a todos os galegos e galegas, nas votacións que acabamos de facer neste momento. Votacións nas que non participei. Non me abstiven, e quero deixalo claro. Non participei nesta fraude democrática. Unha fraude plasmada nun acordo entre Partido Popular e Partido Socialista. E, dende logo, lamento que o Partido Socialista, que na propaganda, nos medios e nas comparecencias quere autoproclamarse líder, ou aquel que pode liderar un cambio no Estado e un cambio en Galiza, dende logo, se non muda as mañas, seguirán repetíndose na rúa eses berros que tan pouco lle gustan ao Partido Popular e que eu non vou repetir para que a señora presidenta non me chame á orde, pero que todos vostedes coñecen. Aquilo de "PSOE e PP, a mesma..." Vostedes terminen.
Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. Deputados e deputadas, membros do Grupo Popular, hai un refrán que di que non se pode poñer o raposo a coidar das galiñas. Digo isto porque unha das características dos tempos que vivimos é entender a política coma un simple xogo de aparencias, e nese xeito de entender a política como un exercicio de simulación, o Goberno Feijóo é todo un mestre. No Pleno de hoxe temos un bo exemplo. Neste Pleno culmina o trámite de varias proposicións e proxectos de lei que o Grupo Popular nos presenta como medidas de impulso democrático. E por se houbese algunha dúbida de que se pode esperar cando o Partido Popular fala de impulso democrático, no lote vai incluída tamén a reforma do Regulamento deste Parlamento, nacida neste caso dunha iniciativa do Grupo Socialista, que parece empeñado en seguir facéndolle o xogo suxo ao Partido Popular; unha reforma do Regulamento que lembra a reforma exprés da Constitución. Despois de que se presentase o Regulamento pouco menos que como intocábel, refórmase por vía de urxencia para que entre en vigor no vindeiro período de sesións, cunha única intención: intentar blindar o estatus do bipartidismo nesta Cámara, recortando dereitos ao resto dos grupos parlamentarios. Ademais, o debate destas marabillosas medidas de impulso democrático ten lugar xusto despois do espectáculo bochornoso ao que acabamos de asistir: o cambalache entre o PP e o PSOE para repartirse os órganos estatutarios e o Consello de Administración da CRTVG, comprometendo a independencia destes órganos e a independencia que a radio e a televisión públicas deben ter. Por iso confiar nas medidas de impulso democrático do PP é tanto como confiarlle ao raposo o coidado das galiñas. E na proposición de lei que agora se debate temos un novo exemplo. Fíxense vostedes. Primeiro procédese a escoller os candidatos para cubrir as vacantes do Consello de Contas, e despois debatemos a reforma da Lei do Consello de Contas. Nin sequera se espera á aprobación da nova lei para que a escolla dos conselleiros se adecúe, se acomode, ao que establece este proxecto de reforma. E nin sequera se aproveita a renovación dos membros do Consello de Contas para incluír na renovación ao señor Dositeo Rodríguez; porque estamos certos de que, se o Partido Popular tivese exixido a súa dimisión, esta xa se tería producido. Debatemos agora unha lei que ten, entre outras finalidades, atribuír ao Consello de Contas competencias en materia de prevención da corrupción, e mentres, segue no Consello un señor imputado por un presunto delito de malversación de fondos públicos nunha fundación suxeita á fiscalización do propio Consello de Contas. Miren, señores do Grupo Popular, situacións coma esta son as que urxe corrixir. Mentres non o fagan, esta proposición e outras propostas, baixo o rimbombante título de "medidas de impulso democrático", carecen da máis mínima credibilidade. Por se houbese poucas dúbidas de que estamos ante unha iniciativa que naceu dunha operación de propaganda, dunha iniciativa presentada ademais de xeito apresurado para acompañar as propostas de cara á galería que anunciou o señor Feijóo cando compareceu nesta Cámara para falar de corrupción, resulta que o propio Grupo Popular tivo que presentar 35 emendas á súa propia proposición de lei. Presentou máis emendas que o propio Grupo Parlamentar do BNG. Miren, non negamos que coas emendas incorporadas no trámite de Ponencia e de Comisión melloran algúns aspectos do texto orixinal, cando menos á hora de dotalo de máis rigor técnico, mais non modifican os aspectos substanciais que motivaron que no debate á totalidade votásemos en contra da toma en consideración desta proposición. As nosas emendas responden aos seguintes obxectivos. Primeiro, dotar o Consello de máis medios para que poida asumir con eficacia as novas funcións que se lle encomendan. Segundo, reforzar a súa independencia. Terceiro, reforzar tamén as súas competencias. E cuarto, e último, blindar tamén a independencia do seu persoal. Para ampliar as competencias do Consello, unha premisa básica é dotalo de máis medios. Se non se fai así, esta lei é pura propaganda, é puro fume, é un brinde ao sol. Por iso a nosa emenda 1 propón que a asunción de competencias en materia de prevención da corrupción conleve dotar o Consello dun órgano que contará con estrutura propia e con funcións específicas nesta materia. E, en congruencia con isto, a nosa emenda 13 propón crear unha dirección de prevención de riscos contra a corrupción, definindo as funcións e estrutura da mesma. Ademais de dotar o Consello de máis medios, a asunción de novas competencias debe de ir acompañada de medidas que aseguren e reforcen de verdade a independencia do Consello. Por iso, co obxecto de garantir maior independencia, profesionalidade e imparcialidade nas actuacións a desenvolver no cargo, a emenda 15 numera as causas de inelixibilidade para ser designado conselleiro, un catálogo moito máis amplo e moito máis estrito do que existe actualmente e do que se contempla nesta proposición de reforma da Lei do Consello de Contas. A nosa emenda 11 propón a modificación do artigo 9.1. O artigo 9.1 di que, coa finalidade de mellorar o exercicio das súas funcións, o Consello de Contas poderá subscribir protocolos ou convenios con outros órganos externos de fiscalización do sector público ou con entidades públicas e privadas; e, sinceramente, non sabemos que pintan as entidades privadas á hora de mellorar o exercicio das funcións do Consello. Como cremos que tamén é incongruente coa independencia que debe de ter o Consello que entre os obxectivos da Comisión Mixta Consello de Contas-Intervención Xeral da Comunidade Autónoma se mencione o de –e cito textualmente–: "harmonizar os programas de actuación". Por iso a nosa emenda 19 propón a supresión desta referencia. Outras emendas, deputados e deputadas, propoñen reforzar as competencias do Consello de Contas mesmo atribuíndolle capacidade de ditar normas de obrigado cumprimento en materia de loita contra a corrupción. Así, a emenda 2 propón reforzar a capacidade fiscalizadora sobre a evolución do patrimonio dos altos cargos. A emenda 5 propón dotar o Consello da capacidade de emitir ditames vinculantes. E outras emendas propoñen establecer a obriga de que as administracións e entidades suxeitas ao ámbito de actuación da presente lei implanten manuais de xestión de riscos, dotando para iso o Consello da capacidade de propoñer códigos de conduta e manuais de xestión de riscos en materia de prevención da corrupción e de fiscalizar a súa axeitada implantación, podendo ditar, incluso, instrucións de obrigado cumprimento. Estas, por poñer un exemplo, son algunhas das funcións que ten atribuídas o Tribunal de Contas de Portugal, ao que se fai alusión na exposición de motivos desta lei, e que foron recollidas nas propostas que o señor Carlos Varela, daquela Fiscal Superior de Galiza, trasladou á Comisión de estudos de medidas para a prevención da corrupción deste Parlamento. Cremos tamén que hai que descentralizar as competencias actualmente asumidas polo Tribunal de Cuentas do Estado, e non só por un criterio político, señoras e señores deputados, non só porque sexamos nacionalistas e consideremos que o avance real no autogoberno dos pobos conleva máis democracia e dotar os pobos de ferramentas para o seu benestar social; tamén por un criterio técnico, de pura eficacia. A centralización de competencias no Tribunal de Cuentas do Estado provoca absurdos como o que imos comentar a continuación. Neste mesmo Pleno vai debaterse a Lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas; unha lei que contempla a creación, con cargo aos orzamentos da Xunta, dunha subvención ao funcionamento ordinario dos partidos en Galiza, e pese a que o Consello de Contas ten como finalidade principal fiscalizar as contas públicas de Galiza, resulta que a fiscalización desa subvención vaina exercer o Tribunal de Cuentas do Estado, un tribunal de contas total e absolutamente desbordado. E poño outro exemplo para ilustralos. O Bloque Nacionalista Galego está suxeito xa á fiscalización do Tribunal de Cuentas do Estado polo feito de ser beneficiario da subvención estatal ao funcionamento ordinario dos partidos ao ter representación no Congreso dos Deputados. Resulta que antes a fiscalización era presencial; o Tribunal de Cuentas desprazaba técnicos á nosa sede nacional para fiscalizar as nosas contas. En cambio, nos últimos exercicios fiscalizados, a saturación de asuntos que ten que atender o Tribunal de Cuentas do Estado fai que o tribunal se limite a revisar a documentación que envía por correo o Bloque Nacionalista Galego. Nós non temos medo á fiscalización, señorías, por iso propoñemos que competencias que agora ten asumidas o Tribunal de Cuentas do Estado poidan ser desenvolvidas polo propio Consello de Contas de Galicia a través da sinatura de convenios ou protocolos de colaboración. E, concretamente, a nosa emenda 3 propón que o Consello poida asinar protocolos de colaboración ou convenios co Tribunal de Contas para efectos de simplificar e harmonizar os traballos de fiscalización dos partidos políticos radicados en Galiza. No camiño de descentralizar competencias actualmente asumidas polo Tribunal de Contas do Estado, propoñemos tamén que o Consello poida asumir competencias en materia de axuizamentos. Para facelo posíbel, a nosa emenda 29 propón engadir unha nova disposición adicional para que, no prazo de 3 meses dende a entrada en vigor desta lei, o Goberno galego presente un proxecto de modificación da Lei orgánica do Tribunal de Cuentas, para, unha vez aprobado por este Parlamento, remitilo ás Cortes Xerais do Estado. E, xa por último, distintas emendas refírense á situación do persoal do Consello. As emendas 20 e 30 propoñen que o procedemento habitual para a provisión de prazas sexa o concurso, e en particular o concurso-oposición, e non necesariamente –como se di no texto desta proposición de lei– o concurso específico. A emenda 10 propón contemplar a presenza de dous representantes da Xunta de Persoal no Pleno do Consello. E outras emendas propoñen regularizar a situación da función pública no Consello de Contas. Como xa dixemos no debate de totalidade, cremos que é imprescindíbel acabar con situacións de precariedade e de interinidade. En trinta anos de existencia do Consello de Contas, a situación do persoal segue sen regularizarse, e hai profesionais no Consello que levan vinte anos en situación de interinidade. A precariedade, a falla de estabilidade, é total e absolutamente incompatíbel coa independencia, señorías. As nosas emendas –e xa conclúo–, como xa dixemos, pretenden reforzar a independencia e as competencias do Consello e dotalo de máis medios para que poida asumir con eficacia as novas funcións que se lle encomendan. Porque, se non se cumpren estas premisas, esta lei, señorías, é unha casca baleira. Se non se cumpren estas premisas, esta lei é puro fume, pura propaganda, forma parte desa famosa operación de lifting do señor Feijóo. Precisamente para evitalo e para dotar esta lei de contido real, propoñemos a aceptación destas emendas. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Vázquez.
Moitas grazas, señor presidente. Boa tarde a todos e a todas. Ademais da blindaxe institucional do bipartidismo ao que acabamos de asistir con esta –diría eu– esperpéntica votación, o Partido Popular, tamén coa escandalosa complicidade do Partido Socialista, vén de iniciar unha fulgurante carreira de lavado de imaxe, unha operación de cirurxía estética urxente, para salvarse da inminente debacle e, de paso, salvar ao bipartidismo. Así, nun pleno veraniego exprés, nos estertores desta lexislatura, o Partido Popular, do ganchete do principal partido da oposición, vai aprobar nada máis e nada menos que cinco leis; entre elas, a Lei de participación no Parlamento de Galicia, a reforma do Regulamento do propio Parlamento, a reforma da Lei do Consello de Contas, e a Lei de financiamento de partidos. ¡Nada máis e nada menos, en pleno mes de agosto! Con respecto á reforma da Lei do Consello de Contas, dende Alternativa Galega de Esquerda lamentamos profundamente que a reforma dunha lei, dun órgano estatutario como o Consello de Contas, que emana directamente do Parlamento galego, se teña feito deste xeito. Dende o noso punto de vista, insistimos en que a reforma do Consello de Contas debera terse feito a raíz da constitución dunha ponencia parlamentar que permitira a comparecencia dos membros do Consello de Contas, tamén dos seus traballadores, e de persoas con coñecemento en materia de fiscalización das contas públicas, para así acometer un proceso de reforma rigoroso e, dende logo, participado. Lamentamos tamén esta premura e esta urxencia, reflexada no proceso de ponencia, motivada sen dúbida pola necesidade do Goberno galego de rematar este curso político cun branqueo de imaxe do Partido Popular, acosado polos escándalos de corrupción. E lamentamos finalmente que esta reforma lexislativa do Consello de Contas coincida coa renovación das vacantes pendentes dende hai anos deste órgano, que agora son cubertas –como xa se dixo– sen agardar sequera pola aprobación dun novo marco normativo deste órgano fiscalizador. Un proceso de renovación –o dos conselleiros de Contas– que se acomete a través dun pacto bis a bis entre o PSOE e o Partido Popular que inclúe o reparto doutros órganos institucionais como o Consello de Administración da CRTVG e o do Valedor do Pobo. Estamos, sen dúbida, diante dun esforzo agónico do bipartidismo por repartirse o poder institucional no límite dunha lexislatura esgotada, que no caso do Consello de Contas pretende ademais trasladar unha imaxe de rexeneración democrática, dotando este órgano de competencias en materia de prevención da corrupción. E faise precisamente agora, precisamente nestes intres, cando un membro do Consello de Contas –o señor Dositeo Rodríguez–, antigo conselleiro da Presidencia da era Fraga, permanece imputado polo seu papel como membro do Padroado da Fundación Camilo José Cela, que preside precisamente a súa propia filla, e cando este órgano vai ser obxecto de fiscalización por parte do propio Consello de Contas. ¡O colmo do esperpento! Cando o Partido Popular ten un problema estrutural de corrupción no Estado, pero tamén en Galicia. E mesmo cando o Partido Socialista, principal partido da oposición, ten o seu secretario xeral imputado por un caso de corrupción urbanística. Falouse hoxe aquí dun idilio, eu diría que isto é unha tórrida relación amorosa de verán do bipartidismo para repartirse o pastel institucional a través dun lamentable espectáculo que pouco ou nada contribúe a mellorar a transparencia e a limpeza das institucións democráticas, cando iso é precisamente o que se pretende vender. Pero ben, dito isto, AGE, Alternativa Galega de Esquerda, asume plenamente as recomendacións da Fiscalía Superior de Xustiza de Galicia, polo tanto, estamos de acordo en que o Consello de Contas realice funcións de prevención da corrupción, isto é algo obvio. Pero entendemos que, tal e como defendeu no seu día o fiscal superior de Xustiza de Galicia, esta medida ten que ser un complemento doutras medidas que teñen, dende logo, un carácter moito máis importante. Unha delas é a creación dunha unidade específica de loita contra a corrupción. Iso dixo o fiscal superior de Xustiza de Galicia, esa foi outra das recomendacións do fiscal superior de Xustiza de Galicia. E tamén dotar de medios materiais e humanos o noso aparato xudicial. Pero esta é a senda contraria que está a seguir o Goberno galego, cando ten os nosos xulgados abafados de traballos, abafados polos expedientes, e, dende logo, sen os medios suficientes para poder dar acceso ao dereito á Xustiza que debe ter todo o pobo, todo cidadán, toda a cidadanía. Polo tanto, a nosa Xustiza está colapsada, e a Xustiza é o principal medio, e o máis eficaz, para loitar contra a corrupción. Por todo o dito, nós non nos sentimos identificados con esta norma, nin polas formas nin tampouco polo seu contido, polo seu fondo. Por iso presentamos 32 emendas, das que a realidade é que moi poucas –practicamente ningunha– foron aceptadas. Non foi así o caso da emenda número 1, que si foi aceptada e que permitiu remarcar o carácter externo do Consello de Contas como órgano fiscalizador do sector público de Galicia. Unha palabra, a de carácter externo, que estaba ausente na definición proposta no texto orixinal e que amosa a visión instrumentalizada que o Partido Popular ten desta institución estatutaria. Non tivemos a mesma sorte con outras emendas tamén de importancia. Así, na emenda número 8 pretendiamos que, se no exercicio da súa función fiscalizadora, o Consello de Contas advirte ou advertise indicios de delito contable, se dera traslado dos feitos á Fiscalía de Galicia, ademais da obrigada remisión ao Tribunal de Contas, como sabemos, un tribunal saturado a cotío pola deliberación dos asuntos de todas as comunidades autónomas. Esta emenda non foi aceptada. Procuramos garantir a transparencia e a pluralidade do Consello de Contas a través das emendas 9 e 11, coas que pretendiamos impulsar a presenza de membros da Xunta de Persoal do propio Consello de Contas nos seus órganos de dirección: o Pleno e a Comisión de Goberno. Mediante a emenda 10, propuxemos evitar a posibilidade de privatización das funcións do Consello de Contas a través de axencias de fiscalización privada, tal e como vai recoller o texto definitivo e que, dende o noso punto de vista, supón unha seria ameaza para a independencia do Consello de Contas e para que realice as súas funcións, dende logo, de xeito efectivo. Coa emenda número 12, propuxemos que o incremento de funcións e a creación dunha nova sección para a prevención da corrupción se vise acompañada dos medios materiais e humanos necesarios, tal e como, por outra parte, pide o propio conselleiro maior, pero, dende logo, o Goberno segue instalado nesa máxima de facer máis con menos, que non deixa de ser unha forma retórica de dicir que non vai facer nada. Na emenda número 15, abordamos unha cuestión fundamental, dende o noso punto de vista, para garantir a independencia e a necesaria confianza dun órgano cunhas funcións tan importantes como o Consello de Contas, como son os criterios de inelixibilidade dos seus membros. Dende o punto de vista da Alternativa Galega de Esquerda, ningunha persoa que teña ostentado a condición de membro do Goberno ou dos órganos de Goberno das comunidades autónomas ou sociedades autónomas, pode ser conselleiro de Contas. Ningunha persoa que teña accedido á condición de deputado ou senador das Cortes Xerais, ou de membro das Asembleas Lexislativas das comunidades autónomas ou das Asembleas das cidades autónomas, pode ser conselleiro de Contas. En definitiva, ningunha persoa que teña accedido tamén á condición de deputado ou senador das Cortes Xerais, ou de membros das Asembleas Lexislativas das comunidades, pode ser conselleiro de Contas, porque iso afecta directamente non só á súa independencia, senón á confianza que debe ter o propio Consello de Contas. Por outro lado, o límite proposto de 6 anos pode permitir na práctica que un conselleiro do propio Goberno actual sexa nomeado membro do Consello de Contas na vindeira lexislatura. Desde o noso punto de vista, isto incorpora serias dúbidas sobre a obxectividade que debe ter este órgano. Alternativa Galega de Esquerda entende que a capacidade de actuación do Consello de Contas reside tamén na capacidade que teñan os seus traballadores para realizar as súas funcións de xeito independente e sen inxerencias. Por iso consideramos que a situación dos traballadores do Consello de Contas é insostible, debido ao importante número de persoas en situación de interinidade, pero tamén debido ao importante número de nomeamentos por libre designación. Nós entendemos que, para que os traballadores do Consello de Contas poidan realizar o seu cometido de xeito eficaz, deben de contar coa necesaria estabilidade e independencia. Por iso presentamos as emendas 18, 19 e 20, para garantir unha axeitada e actualizada definición dos diferentes corpos e escalas asociadas, coas súas correspondentes funcións, algo que, por outra parte, vén exixindo dende hai moitos anos a Xunta de Persoal do Consello de Contas. Neste mesmo sentido, presentamos tamén as emendas 23, 24, 25, 26 e 27, coas que abordamos a imprescindible integración dos corpos de auditores, letrados e do corpo superior do Consello de Contas. E nas emendas 28, 29 e 30, os mecanismos para facer efectiva esa integración. Coa emenda 31 defendemos o establecemento da convocatoria dun proceso selectivo mediante concurso para o persoal interino, que leva nesta situación, en moitos casos, máis de vinte anos no Consello de Contas, en condición de interinidade. Reservamos entón a condición de persoal laboral fixo a extinguir para aqueles traballadores e traballadoras que non acaden a condición de funcionario ou funcionaria despois dese proceso selectivo. Presentamos tamén a emenda 21, coa que defendemos o necesario incremento do réxime sancionador polo incumprimento dos requirimentos efectuados polo Consello de Contas, pero tampouco foi efectuada. ¿Como se pode previr a corrupción sen unha sanción cunha mínima capacidade disuasoria? Pois tampouco se apoiou o incremento do réxime sancionador no Consello de Contas. Neste mesmo sentido, a emenda 22 establecía a obriga de informar ao Parlamento de Galicia, pero tamén ao Ministerio Fiscal, sobre a falla de colaboración ou a obstrución das funcións que lle son propias ao Consello de Contas. Tampouco foi aceptada. E finalmente, e tal e como vimos facendo nas recomendacións ás memorias do Consello de Contas, defendemos a través da emenda 32 a necesidade de adiantar a data da remisión da Conta xeral, poñendo como límite o 30 de xuño do ano seguinte ao exercicio fiscalizado, algo co que, por outra parte, concorda o propio Consello de Contas, así o puxo de manifesto na derradeira comisión o conselleiro maior, e é algo que xa se fai noutras seis comunidades autónomas do Estado. E isto, ademais, permitiría darlles vixencia aos resultados da fiscalización efectuada. Tampouco foi aceptada. Este foi, en definitiva, o triste resultado do trámite desta reforma lexislativa do Partido Popular; un novo exercicio de posta en marcha da trituradora de papel para as emendas da oposición. E o que é máis grave, un novo exercicio de endogamia parlamentar. Iso é, evidentemente, o que a cidadanía xa percibe: a endogamia parlamentar do bipartidismo para repartirse o pastel institucional. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Vázquez. Grupo Parlamentario Socialista. Señor Méndez Romeu.
Señor presidente. Señorías, hoxe concluímos o debate sobre a corrupción que foi iniciado no mes de xaneiro pasado polo presidente da Xunta, e concluímolo nos termos que lle interesan ao Goberno e ao presidente: sen unha diagnose das causas e, por tanto, sen unha estratexia xeral para erradicala; cos traballados da comisión creada no seu día paralizados, e sen ditame, malia o acordo unánime desta Cámara no pasado debate do estado da Autonomía. Probablemente tería sido moi difícil acadar un consenso no ditame nun aspecto tan espiñento, pero polo menos poderíase ter avanzado na identificación das áreas de risco da Administración e do Goberno, nas medidas relativas a altos cargos ou autoridades que se atopen sometidas a procedementos xudiciais ou nas estratexias propostas por cada grupo político; un nivel de debate que, en todo caso, tería implicado non desbotar totalmente as aportacións dos expertos que compareceron en comisión, pero a maioría negouse a todo. É obvio, a día de hoxe, que este debate limitado non dá satisfacción á realidade descrita nos medios de comunicación a cotío, cunha sucesión interminable de escándalos. Tamén é obvio que este debate limitado non esgota as demandas formuladas polos grupos da oposición, é só o peche dunha campaña de comunicación deseñada pola Xunta, que pasa polo Parlamento en forma de tres proxectos de lei. De todas as medidas que foron propostas polos expertos na comisión correspondente, só unha vai dar lugar a un cambio lexislativo, que é a atribución da prevención da corrupción ao Consello de Contas, e o impulso dos plans de risco de cada institución, un mecanismo, por certo, inédito nas administracións públicas de Galicia. Unha vez máis, quero subliñar que os expertos identifican como áreas de risco: a contratación pública, o urbanismo, a selección de persoal e o réxime de concesións; temas que nas normas que hoxe serán previsiblemente aprobadas nin se mencionan. A título de exemplo –celebro que estea aquí o conselleiro de Facenda–, na metade dos procedementos de contratación negociados apenas hai concorrencia, e unha das consecuencias, entre outras, é o menor aforro de custos no prezo de adxudicación. Entrando en materia, o pasado 27 de xaneiro, nunha das súas raras comparecencias na Cámara, o presidente da Xunta anunciou cinco normas contra a corrupción; hoxe fican reducidas a tres. Polo camiño decaeu o interese por unha nova lei de transparencia, logo do carácter pioneiro que tivo en España a norma galega vixente dende o ano 2006, e cando a recente normativa estatal está recibindo severas críticas polas súas dificultades de accesibilidade. A Xunta non considera oportuno avanzar neste eido. Así non é de estrañar que a posición relativa da Comunidade Galega no ránking de transparencia internacional teña baixado da primeira posición –que ocupou durante varios anos– á quinta posición que ocupa no momento actual. Outros adiantaron máis, mentres o Goberno galego quedaba paralizado. Das tres normas restantes que hoxe son sometidas a debate, e previsiblemente serán aprobadas, a primeira modifica a norma organizativa do Consello de Contas para atribuírlle a función de prevención da corrupción e modificar distintos aspectos do seu funcionamento. A segunda reforma levemente o Regulamento da iniciativa lexislativa popular, que, evidentemente, pouco ten que ver coa corrupción. E a terceira crea un réxime de subvencións para o funcionamento dos partidos, aspecto tamén alleo ao problema que debatemos. Por tanto, unha norma organizativa para un órgano da Administración, outra para os partidos políticos, e a terceira non deixa de ser a maquillaxe dunha norma vixente. ¡Cativo balance para un problema tan relevante! Resulta curioso que este conxunto de iniciativas foran colocadas baixo o rubro de impulso democrático, porque é necesaria moita imaxinación para atopar tal obxectivo no que hoxe debatemos. A sensu contrario, se todo o impulso democrático que pretende o Goberno se reduce ás tres propostas da orde do día –e hai razóns para pensar que é así–, podemos deducir que estamos facendo algo distinto de impulsar a democracia. Temos un caixón de xastre que evidencia o carácter propagandístico daquela comparecencia do mes de xaneiro: fagamos anuncios pomposos e deixemos que a realidade virtual difumine a contorna da realidade tanxible. A pregunta pertinente sería, ¿van impedir estas normas, xuntas ou por separado, novos episodios de corrupción? Está claro que non é o seu obxectivo. Tamén poderiamos preguntarnos se estas normas, de estar vixentes no pasado, terían impedido os casos coñecidos. Lamentablemente, non. Logo ¿que estamos debatendo hoxe? Normas alonxadas dos problemas cidadáns, polo menos, tal como son identificados nas enquisas de opinión máis fiables. ¿Son negativas estas normas? Evidentemente que non. ¿Son eficaces? Dubidosamente, mesmo para o fin que anuncian; máis ben son un exemplo do nominalismo tan presente na vida pública. O texto que reforma o Consello de Contas foi amplamente modificado no trámite parlamentario; é de xustiza recoñecer a vontade do grupo maioritario para aceptar emendas ou transaccións en favor da mellora. Entre as que propuxo este grupo e foron aceptadas no texto final, hai asuntos tan relevantes como a supervisión dos plans de risco de corrupción nos diferentes organismos, a supervisión da situación patrimonial dos altos cargos ou a precisión das causas de inelixibilidade para impedir as situacións de portas xiratorias. Agora ben, outras moitas emendas propostas por este grupo foron rexeitadas. Comentarei brevemente algunhas das que mantemos vivas. Temos proposto que o Consello de Contas poida asesorar o Parlamento en materia económica e orzamentaria. En relación con este asunto, defendemos a creación dunha oficina de control orzamentario no Parlamento que, alén de mellorar a capacidade de control sobre o Goberno, puidera cooperar co Consello de Contas. As limitacións actuais do Parlamento non permiten o control axeitado dalgunhas funcións prioritarias. Citarei dúas: o seguimento do orzamento, da execución orzamentaria, no que se retrata o funcionamento cotián do Goberno e da Administración. Como non permiten o procedemento de participación na elaboración de normativa comunitaria a través do cumprimento do principio de subsidiariedade, reducido hoxe nesta Cámara a un mero trámite formal. Propuxemos igualmente, en canto ao Estatuto dos conselleiros de contas, regular a situación de perda da condición de membro, ou de suspensión de funcións, cando concorran circunstancias xudiciais sobrevidas que poñan en cuestión a independencia de criterio ou a imaxe da institución; agora mesmo estase producindo un deses supostos. Propuxemos que o límite de idade fora o mesmo que para os funcionarios, porque estamos asistindo a unha presión constante de determinados colectivos: xuíces, notarios, rexistradores e outros, para dispoñer de condicións singulares cando, paralelamente, outros profesionais da Administración son cesados arbitrariamente aos 65 anos; por exemplo, o caso dos facultativos do Sergas. Igualmente, en aras do mellor cumprimento das súas funcións, propuxemos que existira un estatuto de persoal do Consello que garantise a necesaria inamobilidade, pero tamén a independencia de criterio, imprescindible pola natureza das súas funcións. É difícil falar de independencia de criterio dos profesionais cando están sometidos ao cese discrecional. En canto á organización interna do Consello, propuxemos a elaboración dunha memoria anual, precisamente en relación coas actividades de prevención da corrupción, e tamén unha regulación diferente da correspondente sección de prevención, que o texto atribúe unipersoalmente ao presidente do Consello. E na mesma liña defendemos un compromiso orzamentario para facer fronte ás novas funcións que se definen, que dificilmente serán abordables coa estrutura actual de recursos que ten o Consello. Por outra banda, a experiencia doutros países pon en valor as denuncias dos cidadáns ou dos funcionarios sobre presuntas irregularidades ou casos de corrupción, e os expertos que compareceron en comisión así o explicaron. Na nosa emenda defendemos regular esas denuncias que puideran dar lugar á apertura de procedementos de fiscalización. En canto ao artigo 12, este grupo lamenta a negativa do Grupo Popular a incluír os altos cargos da Administración, nos supostos de inelixibilidade, co mesmo rango que os cargos electos. Atoparémonos así, no futuro, con que membros electos do Consello de Contas poderán fiscalizar contas públicas correspondentes a exercicios nos que formaban parte como membros da alta dirección da Administración. A redacción actual do texto mellora o texto inicial, pero estimamos que debería de reforzarse a condición de inelixible para altos cargos que ademais representan a imaxe da Administración fiscalizada. Son emendas relevantes, que na opinión deste grupo terían afortalado a capacidade operativa do Consello sen menoscabo da súa efectividade. A maioría popular non as considerou, dificultando o noso apoio ao texto final. Por iso, señorías, agás que neste trámite final se produza unha incorporación substantiva das emendas que veño de defender, o noso grupo absterase na votación final, recoñecendo así o esforzo de mellora realizado na tramitación, pero tamén a insuficiencia do proxecto e a ocasión perdida para modernizar unha institución imprescindible no funcionamento normal da autonomía galega. Máis nada.
Grazas, señor Méndez Romeu. Grupo Parlamentario Popular. Señor Puy.
Moitas grazas, señor presidente. Como se acaba de mencionar, este período de sesións comezou cun Pleno extraordinario solicitado polo Goberno para falar de impulso democrático, no que o presidente propuxo á Cámara o debate de distintos proxectos lexislativos que tentaban tanto corrixir eivas que permitirían, nalgúns casos, que aparecesen casos de corrupción, como tamén fomentar a participación da cidadanía, tanto directamente, a través da Lei de participación, como indirectamente, a través da vixilancia que fomenta a Lei de transparencia. E concluímos o período de sesións con outro Pleno extraordinario no que imos debater, efectivamente –como se dixo–, tres desas normas lexislativas, o cal, evidentemente, non quere dicir que as outras estean dadas de lado. Eu quero recordar que a transparencia, que é parte, loxicamente, dun paquete lexislativo anunciado polo presidente, é unha norma que a Xunta abriu nun primeiro momento como espazo para as suxestións cidadáns no mes de febreiro. No mes de marzo abriuse unha segunda quenda de aportacións cidadáns na Lei de transparencia para opinar sobre un texto articulado, o anteproxecto. Dito texto tamén foi remitido a universidades, corporacións de dereito público, ao propio Parlamento, ao Valedor, ao Consello de Contas, ao Consello Consultivo, ao Consello Económico e Social, para que fixesen as alegacións pertinentes. E, como todos sabemos, esa lei entrará nesta Cámara o vindeiro período de sesións para que a súa plena entrada en vigor se produza antes de fin de ano. Polo tanto, estamos rematando o período de sesións dando cumprimento ao impulso democrático que propuxo o presidente. O impulso é unha forza que xa existe nunha cousa que xa está en movemento, ou en desenvolvemento. Evidentemente, algúns entenderon unha proposta de impulso democrático como botar un pulso; é dicir, un enfrontamento entre dous para ver quen ten máis forza, e non se trataba en absoluto diso. Certamente, a proposición de lei que hoxe trae xa o último trámite a esta sesión ten moito que ver co escoitado na Comisión de estudo e prevención da corrupción que houbo nesta Cámara, porque, efectivamente, esta lei non é froito –nin as outras– da improvisación, senón –entre outras cousas– de escoitar os expertos. Eu tamén lamento que aquela comisión, por circunstancias, sen dúbida, relacionadas coa proximidade de eleccións, non callara. Eu recordei no debate de admisión que o último acto que se fixo nesa comisión foi a entrega por parte deste portavoz, despois de que se reunisen o señor Besteiro e o señor Núñez Feijóo para falar destas cuestións, dunha suxestión de liñas de actuación, que foi presentada o día 10 de novembro e que non ten aínda resposta. Dito isto, eu tamén quero agradecer que os grupos contribuíran coas súas emendas –e nomeadamente o do Partido Socialista– a mellorar este texto, e tamén quero recordar que queda patente, no debate de admisión a trámite, polo menos algunhas cuestións nas que estamos de acordo. Primeiro, a preocupación pola corrupción, por ser a cuestión que preocupa máis á cidadanía xunto coa situación económica. Temos experimentado, aínda que agora baixou un pouco, nas enquisas do CIS picos próximos aos que houbo no ano 1995 e 1996 en España, que, afortunadamente, daquela baixaron e que agora volveron subir. Tamén quedou patente naquel debate que, fronte á tentación de utilizar a corrupción coma unha arma arroxadiza fronte ao adversario político –que algúns chaman inimigo–, ou fronte á actitude de negar a existencia do problema, a resposta racional que propoñía este grupo, por ser a máis axeitada, era a introdución de reformas institucionais. E tamén con esta lei queda claro que, nese debate de se hai corrupción sistémica ou casos illados, eu creo que en realidade o que hai é casos de persoas inmorais e de persoas amorais que se benefician dos ocos e das eivas que provoca o propio sistema, e hoxe, coa aprobación desta lei –se finalmente se produce, como esperamos–, é certo que haberá menos ocos e haberá menos eivas para que os indecentes que perseguen o seu ben, en vez do ben público, teñan máis difícil conseguir ese obxectivo. Por iso esta proposición de lei, que está dirixida –xunto coas outras que votaremos neste Pleno extraordinario– a mellorar o noso entramado institucional, o que pretende é previr, minimizar na medida do posible –se é que é posible– e, nalgún caso, erradicar a corrupción do sistema administrativo e político de Galicia. Eu, no debate de admisión, tamén quedei seguro de ter observado en máis dunha ocasión que aquel texto era para o debate, para a súa mellora e para a procura de consensos en torno a dúas ou tres ideas centrais. A primeira, a importancia de poñer énfase na prevención da corrupción, na fase de prevención. En segundo lugar, a idea de atribuírlle esa competencia e prevención da corrupción a un órgano independente do Executivo, neste caso o Consello de Contas, que pola súa experiencia e polas súas competencias, e polo xeral coñecemento que ten do funcionamento da Administración, non podía ser outro que o propio Consello de Contas. E, paralelamente, o texto perseguía mellorar a coordinación do Consello de Contas co Parlamento e coa Administración, así como afortalar a súa independencia e capacidade de actuación. Daquela ninguén votou a favor. Daquela falouse de que era propaganda, que era fume. Hoxe algún grupo segue dicindo que é fume e que é propaganda, pero polo menos hoxe se comproba que houbo diálogo, que houbo cambios, e hoxe debatemos un texto significativamente mellorado, que mantén os alicerces iniciais presentados polo Grupo Popular pero que, evidentemente, introduce aportacións dos moitos expertos que nós consultamos sobre o texto inicial, incluídos algúns dos que pasaron pola comisión; que inclúe algunhas das suxestións feitas deste o propio Consello de Contas; e que inclúe tamén –como non– moitas das emendas que se incluíron neste debate e que deron lugar a unha ampla exposición por parte do presidente da Comisión. Eu quero recordar que as 36 emendas do Partido Popular, aceptáronse 10 do Partido Socialista, 6 de AGE, 15 do BNG e 1 do Grupo Mixto. Ademais, transaccionáronse outras 3 do Grupo Popular, 6 do PSOE e 1 de AGE. En total, o informe da ponencia e da comisión dá conta de 64 emendas aceptadas, transaccionadas ou subsumidas. Polo tanto, se a iso lle engadimos as técnicas que presentaron tamén, coma sempre, con moita certeza xurídica os servizos xurídicos da Cámara, pódese entender que a lei mudou dende o inicio do trámite parlamentario e non en temas menores. Eu quero recordar que nas emendas aceptadas –como se salientou– se introduce a especificidade da elaboración de plans de prevención de riscos que o propio Consello de Contas avaliará, está transaccionado co Grupo Socialista. Tamén co Grupo Socialista, os requisitos para formar parte do Consello de Contas, e quero salientar que os que hoxe votamos cumpren estritamente todos os requisitos que se incorporan á lei que hoxe tamén votaremos. Que se mellora a independencia do Consello de Contas e tamén a presunción de independencia dos membros do Consello de Contas: 6 anos para as persoas que teñen vencellos con organizacións políticas ou económicas, tipo sindicatos ou organizacións empresariais. E ademais refórzase esa capacidade que hai de controlar a independencia das persoas mediante a introdución dunha comparecencia no propio Parlamento. Tamén hai unha emenda que se aceptou ao grupo da Alternativa Galega de Esquerda, pola cal o Consello de Contas vai elaborar, ano a ano, un informe específico sobre o grao de cumprimento das recomendacións do propio Consello de Contas. Outra emenda presentada por todos os grupos, que se facía voz da opinión dos representantes dos traballadores en relación co réxime interior e de persoal ao seu servizo, reforzando a autonomía do Consello de Contas. Finalmente, por salientar outra relevante, o réxime de inicio da fiscalización que agora se dixo. E niso tamén tivemos un acordo, o coñecido en inglés como [...], é dicir, tocar o silbato, que é a forma de que persoas que coñecen algún caso de irregularidade teñan agora un procedemento para que o propio Consello de Contas abra unha actividade fiscalizadora sobre esa denuncia da persoa correspondente. En resumo, eu creo que a lei que hoxe votamos está en liña coas recomendacións que nos fixeron os expertos na comisión, tamén coas recomendacións que se fan a nivel internacional, por exemplo, por transparencia internacional, pola OLAF, polo Organismo da prevención da corrupción e persecución da corrupción da Unión Europea, e enfatiza –como din os expertos e os organismos internacionais– a prevención, que esa prevención sexa feita por un organismo alleo á propia Administración. No caso italiano, por exemplo, non se acudiu a organismos independentes externos, senón que se crearon órganos dentro da propia Administración que non deron moi bo resultado, como algunhas experiencias que coñecemos do caso italiano dá a entender. E ademais tamén cumprimos as recomendacións da Unión Europea. Eu quero recordar que o informe da loita contra a corrupción na Unión Europea do ano pasado, do ano 2014, que elabora a Comisión Europea, precisamente lle recomenda a España que se incremente a capacidade do Tribunal de Cuentas e dos órganos de control externo das comunidades autónomas para controlar a actuación da Administración en materias como, por exemplo, a contratación. E mesmo estamos en liña coa convención da ONU do ano 2003, que España ratifica no 2006, de loita contra a corrupción, creando un organismo especializado independente. O señor Méndez preguntábase retoricamente se a lei que hoxe aprobamos impediría algúns casos de corrupción. Eu estou seguro de que algúns seguro que si os impediría. Por exemplo, o caso do mal uso de fondos para cursos de formación ou para ERE. Seguro que ese procedemento de gasto tería saltado antes do inicio do procedemento. E moitos outros casos tamén de contratación, que pode estar detrás dalgún caso de financiamento irregular dos partidos políticos en comunidades autónomas que coñecemos, que están na xudicatura, ou mesmo no conxunto do país, onde tamén hai casos coñecidos de financiación irregular que están nos xuíces. Tamén facemos unha aposta polo Consello de Contas. Isto é relevante porque en Cataluña, que foi a primeira comunidade autónoma que creou un organismo de prevención da corrupción, un organismo novo e independente, o primeiro que fixo foi recibir as críticas do Consello de Contas de Cataluña porque non recibían eles esa atribución. E o segundo que fixo foi asinar un convenio coa Xudicatura de Contas precisamente para intercambiar información e poder desenvolver a súa función. Nós cremos que isto é máis razoable, máis racional, máis eficiente, e emprendemos unha vía que en España ninguén emprendeu, que é a de darlle competencias de prevención da corrupción ao Consello de Contas, organismo de control externo. Por certo, unha vía que Izquierda Unida, despois de que se tramitase esta lei en Galicia, presentou como emenda á Lei do Consello de Contas, á Cámara de Contas de Andalucía, unha idea que foi rexeitada pola maioría que hai alí, pero que a propia Izquierda Unida asumiu como propia nesa comunidade autónoma. Tamén cremos que coa lei, co texto que hoxe presentamos despois de pasar pola ponencia e comisión e ser modificado, afortálase a autonomía e a independencia. Os conselleiros teñen unhas condicións e uns requisitos moito máis exixentes, ademais de que comparecen, hai transparencia sobre os bens patrimoniais dos conselleiros –que antes non existía– e tamén se reforza a súa condición como directores das fiscalizacións. E por suposto tamén no persoal, non só pola autoorganización senón porque esta lei introduce unha disposición que garante a estabilidade laboral dos actuais traballadores do Consello de Contas e ademais prevé que no futuro a provisión das prazas será por concurso específico e non por libre designación, como viña sendo ata o de agora. É posible buscar outros sistemas. O caso do Tribunal de Cuentas é un exemplo de que ao mellor facer concursos abertos non é a mellor solución. Tamén se mellora a coordinación co Parlamento, co Goberno, e quero recordar aquí, porque se dixo que se mantiña un texto, señor Jorquera, que non se mantén, e que isto xa foi emendado, o da harmonización, que vostede citou literalmente. E tamén hai máis e mellores controis aos titulares dos órganos controlados, porque o Consello de Contas terá tamén a capacidade de seguir e controlar se se nota algunha modificación substancial no patrimonio dos altos cargos unha vez que deixan o posto directivo. En definitiva, esta lei eu creo que é a reacción axeitada desta Cámara para previr fontes de corrupción, para previr casos de corrupción e os perversos e corrosivos efectos que a corrupción provoca no noso sistema político. E creo tamén que esta lei ten como unha das súas grandes virtualidades e grandes vantaxes que considera que hai que poñer remedios institucionais e prevencións institucionais fronte aos casos de corrupción e non confiar excesivamente nas bondades da natureza humana con independencia das ideoloxías de cada un. E tamén penso que con esta lei contribuímos a reforzar o entramado institucional da Comunidade Autónoma de Galicia, porque, en definitiva, con esta lei o que facemos é reforzar unha vez máis os instrumentos de autogoberno, neste caso nunha cuestión tan sensible e tan importante como a prevención da corrupción. Moitas grazas.
Grazas, señor Puy. Rolda dos grupos parlamentarios para definirse sobre as emendas. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Grazas, presidente. Ben, eu dende logo non me sinto identificada e parece que eu estiven nun debate distinto, porque aquí se fala por parte do Partido Popular de que houbo diálogo, non sei con quen, porque foi unha tramitación exprés case sen dialogar e o diálogo que houbo foi o Partido Popular dicindo que non practicamente a todo e sen entrar nin sequera no debate das cuestións e das razóns que tiñamos na oposición para presentar determinadas emendas. Polo tanto, nego xa a maior: non houbo realmente un diálogo e un debate serio e profundo da modificación que debería de ter a Lei do Consello de Contas. Dende logo, nada de impulso democrático. Eu insisto: creo que perdemos unha oportunidade perfecta para poder chegar entre todos e todas, entre todos os grupos, a un acordo dunha lei dun Consello de Contas que conte cun amplo acordo da Cámara, a ser posible de todos os grupos, porque a todos nos interesa a loita contra a corrupción, e o único que pretendían as emendas era fortalecer precisamente esa loita contra a corrupción e a prevención da corrupción, e pasar de ser simplemente unha maquillaxe, que é ao que se reduciron os cambios. Tamén lamentamos que non se avance na democracia que se merece e que deberían de ter os traballadores e traballadoras do Consello de Contas co seu recoñecemento ao dereito a negociar as súas condicións laborais e todos aqueles aspectos que os afectan dentro das súas funcións no Consello. Tamén, a falta de dotación de medios técnicos e de medios humanos pon en evidencia a falta de compromiso real do Partido Popular para loitar e previr a corrupción. É simplemente maquillaxe, porque non se pode avanzar, non se pode loitar nin abrir a posibilidade de que a cidadanía participe con denuncias cando non se dota o organismo que ten despois que fiscalizar todo iso dos medios necesarios. Cremos que hai algunhas eivas importantes que se desaproveitan adrede. Por desgraza, eu creo que non é unha medida que non se tivera pensado, senón que as limitacións que se lles poñen ás actuacións do Consello de Contas están dirixidas precisamente a impedir que ese labor do Consello de Contas chegue a determinados momentos. Eu dicíao en comisión e dígoo agora: dá a impresión de que o Partido Popular e o señor Feijóo están máis preocupados pola publicidade da súa corrupción que por eliminar a corrupción das súas filas. Nada máis, remato xa, tendo que dicir tamén que a inelixibilidade dos membros quedou curta, que a elección hoxe antes da aprobación da lei é un dato máis da falta de limpeza e de transparencia do Partido Popular, que fala de fomentar a participación da cidadanía ao mesmo tempo que recorta a participación dos grupos parlamentarios, dos representantes legais nesta Cámara dos galegos e das galegas, e que polo tanto todo isto é unha pura falacia. En canto ás emendas da oposición, apoiareinas dende logo. Esta proposición de lei non contará co meu apoio. Nada máis.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. Deputados e deputadas. Señor Puy, sinceramente, despois de escoitalo a vostede, despois de que nos explicase a todos as exemplificadoras medidas que está impulsando a Xunta de Galiza en materia de rexeneración democrática, da aposta pola transparencia, da loita contra a corrupción, non comprendo como aínda o New York Times non lle dedicou unha editorial poñendo a Xunta de Galicia como paradigma a imitar a escala mundial. Pero mire, fago unha aclaración. Vostede rebateu unha afirmación que fixen na miña primeira intervención no sentido de que se renova o Consello de Contas sen nin sequera a esperar a que se aprobe esta nova lei para acomodar a elección ao establecido nesta nova lei. E vostede, para replicar, manifestou que as persoas que acaban de ser electas reúnen todos os requisitos. Pero, en calquera caso, o que non poderá discutir é que o mecanismo de escolla non se axusta ao que establece esta de momento aínda proposición de lei. Por exemplo, non compareceron ante este Parlamento previamente á súa elección, que é algo que si que se contempla nesta proposición de lei. Entrando xa en materia, o BNG vai votar a favor do conxunto das emendas presentadas polos grupos da oposición. Cremos que existe un denominador común que inspira a maioría das emendas dos grupos da oposición, que teñen que ver cos eixes dos que falamos na primeira intervención: dotar o Consello de máis medios, reforzar a súa independencia, reforzar as súas competencias e regularizar a situación do persoal. Como é lóxico, en todos estes apartados cada grupo ten a súa propia formulación, non sempre coincidente. Algunhas mereceríannos matices, pero iso obrigaría a unha votación emenda por emenda e, por tanto, imos, para evitar esa situación, votar a favor de todas as emendas presentadas polos grupos da oposición. E cando falamos das emendas presentadas polos grupos da oposición incluímos neste caso tamén o Grupo Socialista, porque, por moi críticos que sexamos coa posición do Partido Socialista na renovación dos órganos estatutarios, na renovación do Consello de Administración da CRTVG, tamén na reforma do Regulamento desta Cámara, cremos que as emendas presentadas polo Grupo Socialista van na dirección que acabo de comentar. Hai emendas que nos parecen particularmente interesantes, como emendas que pretenden facer compatíbel a nova función que se lle asigna ao Consello de Contas de asesoramento ao Parlamento en materia económico-financeira ou a creación no propio Parlamento dunha oficina de control orzamentario. Esta é unha proposta que o BNG presentou reiteradamente en todos os debates orzamentarios e coa que coincidimos totalmente. Como nos parece particularmente interesante a emenda 25, que propón a suspensión automática nas súas funcións dun conselleiro que fose procesado ou imputado, o que permitiría resolver casos vergoñentos aos que xa fixemos alusión na primeira intervención. E, polo demais, anuncio tamén que o BNG vai votar en contra do ditame. Como dixemos tamén na primeira intervención, non negamos que no trámite de emendas, no trámite en ponencia, no trámite en comisión, este texto sufriu melloras a respecto do texto orixinal, mais segue sen resolverse o fundamental, sen incorporar medidas para dotar o Consello de máis medios, de máis recursos humanos e materiais. Non ten as condicións para asumir realmente as novas competencias que se lle pretenden asignar. Consideramos que é total e absolutamente inviábel que se amplíe significativamente o ámbito de competencias do Consello, introducindo, como se contempla nesta lei, mecanismos de inicio de procedementos de fiscalización a través de denuncias remitidas por cidadáns ou asociacións. Cremos que non é viábel que o Consello poida asumir competencias en materia de prevención da corrupción, de fiscalización de evolución do patrimonio dos altos cargos, de asesoramento ao Parlamento en materia económico-financeira, sen ao mesmo tempo dotar o Consello de medios, de recursos para que realmente poida facer unha asunción real destas competencias. E insisto: o BNG está a favor de atribuír ao Consello competencias en materia de prevención da corrupción, pero, para que esa asunción sexa real, é necesario e imprescindíbel abordar estes aspectos. Por tanto, non modificamos a nosa posición inicial, seguimos mantendo esa discrepancia de fondo a respecto desta proposición de lei, e –insisto– o BNG votará en contra do ditame. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Señor Vázquez.
Ben, moitas grazas de novo. O certo é que pouco podemos engadir ao xa dito en relación con isto tanto polo Grupo de Alternativa de Esquerda como polo resto dos grupos. Tratar de convencer, señor Puy, a cidadanía de que as medida que presenta o Partido Popular neste pleno son medidas de impulso democrático eu creo que é cando menos unha tomadura de pelo. Nun dos maiores procesos de devaluación social, de recorte de dereitos, de recorte en materia de dereitos cívicos e dereitos sociais como o que estamos a sufrir, como o que está a sufrir toda a cidadanía, falar de medidas de impulso democrático, cando o que se está facendo, dende logo, é tomar as medidas de carácter máis antidemocrático que se teñen tomado nos últimos anos, nas últimas décadas –poderiamos dicir–, paréceme cando menos, bueno, un exabrupto, ¿non? Logo, ese intento, que sempre hai detrás das intervencións dos membros do Grupo Popular, de igualar, cando se fala da corrupción, e de intentar transmitir esa idea de que, bueno, a corrupción é un problema que afecta a todas as organizacións políticas, a todas as organizacións humanas, que é un pouco unha condición natural do ser humano, dende o meu punto de vista é irresponsable por parte dun dirixente político. Confundimos de xeito intencionado que é a corrupción conxuntural da corrupción estrutural. É evidente que a corrupción conxuntural é inherente a calquera organización humana. Ninguén pode evitar que haxa unha persoa, evidentemente, que cometa delitos de calquera tipo en beneficio propio. Pero si se pode evitar a corrupción estrutural. E iso é o que ten que preocupar a un goberno. E o problema é, o que problema que ten o Partido Popular non é un problema de corrupción conxuntural, é un problema de corrupción estrutural, que afecta a súa xénese, dende a súa orixe, e que se manifesta en todas as súas vertentes: na vertente institucional, pero tamén en calquera ámbito de funcionamento do partido, que funciona como unha entidade cun fin, evidentemente, mafioso e en beneficio propio. Por suposto –e na súa intervención déixase ver claramente–, vostede non está preocupado polos efectos da corrupción sobre a cidadanía, vostede está preocupado polos efectos que a corrupción ten no Partido Popular, e por iso presentan esta medida como un simple lavado de cara, que son cousas moi diferentes. Ante un problema de corrupción estrutural, o que fan falta son medidas de carácter estrutural, pero dificilmente podemos falar en rigor sobre a opinión que ten das medidas necesarias, que son necesarias tomar para a loita contra a corrupción dende o punto de vista do Partido Popular, porque vostede falou moi pouco da reforma. Esa é a realidade. Fixo unha intervención pseudofilosófica, pero falou moi pouco sobre o contido desta reforma, pouco sobre unha reforma que é tremendamente pobre. O que reflicte a tremenda pobreza da proposta, mesmo da proposta orixinal, é o importante número de emendas que o propio grupo promotor do texto fixo, 35 emendas sobre un texto orixinal que tiña un artigo único, que modificaba 29 apartados, máis emendas que o propio texto, que os propios apartados do texto orixinal, porque se tiña que enriquecer un texto que era evidentemente ineficaz e carente de utilidade para mellorar as funcións do Consello de Contas, como segue sendo na actualidade. ¿Que hai melloras despois deste trámite? ¡Home!, algunha si. Só faltaba tamén que non se conseguira incorporar ningunha mellora; tamén a través da aceptación dalgunha emenda, pois si, tamén a través da aceptación dalgunha emenda; só faltaba. Pero, dende logo, non se acometen os cambios que son necesarios para facer do Consello de Contas unha ferramenta eficaz na loita contra a corrupción, e tampouco se ve acompañada esta reforma do Consello de Contas doutras medidas no eido xudicial, que son as verdadeiramente necesarias. Polo que respecta –e xa para rematar– ás emendas dos grupos da oposición, evidentemente nós imos manifestar o noso apoio xenérico. Poderiamos entrar a un debate, pero dificilmente podemos entrar agora a un debate cando en todo o proceso de ponencia non o houbo, porque realmente non se deu oportunidade de entrar a debater as propostas realmente importantes da oposición. E, ademais, coincidimos en tres aspectos fundamentais destas emendas. A maior parte delas falan precisamente de apuntalar os medios e os recursos do Consello de Contas, algo que nós defendemos dende un inicio. Tamén apoiamos as emendas dirixidas a mellorar, a garantir a independencia do Consello de Contas e a estabilidade dos seus traballadores. Nese sentido imos apoiar as emendas da oposición, pero de pouco servirá, porque, como diciamos, o Partido Popular introduciu esta reforma cunha única finalidade, que é vender fume e trasladar esa idea de rexeneración democrática, imposible nun partido que ten un problema de corrupción absolutamente estrutural, e que, polo tanto, a principal medida de rexeneración democrática sería que deixara o Goberno e convocara eleccións dende xa. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Grupo Parlamentario Socialista. Señor Méndez Romeu.
Moitas grazas, señor presidente. Este grupo tamén considera que con respecto ás emendas dos demais grupos é mellor manter unha posición global sen entrar en matices, posto que no seu conxunto tenden á mellora dun texto que aínda que foi xa parcialmente modificado aínda cremos que podería avanzar moito máis na redacción definitiva. E, por tanto, apoiaremos as emendas dos demais grupos da oposición. Pero é certo que aquí esta tarde pois se dixeron cousas varias, algunhas mesmo divertidas, ¿non? Eu escoitaba aquí falar de algo que me lembraba un coñecido poema dun grande poeta español, Ángel González, que se titula "Inventario de lugares propicios para o amor". E fala Ángel González, e escríbeo moi ben cunha prosa cadenciosa, de que en contra do que a xente pensa é moito mellor o verán que a primavera para o amor; el explica os motivos. E cando esta tarde aquí se elevaba o ton, primeiro se falaba de historias de amor e logo se ía in crescendo ata chegar á tórrida paixón, non podía deixar de pensar, en canto aos émulos, cantos debates pode haber neste hemiciclo imitando o grande estilo de Ángel González. Eu teño que dicir a este respecto que cando, hai uns días, nada menos que o Goberno, dende o púlpito da Moncloa, acusaba o Partido Socialista de estar entregado aos radicais en España e o poñía en relación co que se dicía hoxe aquí de que o Partido Socialista estaba entregado ao Partido Popular, algo non estaba funcionando ben. Eu quero crer que todo isto é consecuencia do recoñecemento da posición clave que no devir político de España e de Galicia ten o Partido Socialista, porque así o marcaron os cidadáns. Por unha banda, a posición de facilitar a estabilidade das institucións cando o noso concurso é imprescindible e, por outra, a de facilitar a construción dunha alternativa política, como acaba de acontecer nas eleccións locais. E, polo tanto, terei que facer abstracción doutras cuestións que se teñen dito que non poderían situarse baixo a rúbrica amable dos poemas de Ángel González e centrarme na idea esencial: algo debe de estar facendo ben o Partido Socialista cando as iras da Moncloa e as iras dalgúns grupos da oposición, tanto en España como en Galicia, coinciden en coller o pararraios do Partido Socialista. Nós trataremos de levar esta responsabilidade con rigor, respectando evidentemente a liberdade de expresión pero sabendo que a política, señorías, non é unha cuestión do inmediato. A política non consiste en ver as árbores, a política consiste en ver o bosque, en mirar lonxe, e tender a obxectivos ambiciosos que son aqueles que os cidadáns comprenden e polos que participan nas eleccións. A liorta pequena, a liorta cotiá da repartición dos intereses, da repartición das prebendas ou da letra miúda, probablemente non é o que chega máis directamente aos cidadáns. E con esa visión e con esa perspectiva, reitero a posición do noso grupo neste proxecto de lei. Eu escoitei algún voceiro que adiantaba xa cal vai ser a posición do Partido Socialista en cada un dos cinco proxectos que se debaterán neste pleno. Teño que dicir que se ten equivocado, polo que teño na cabeza, arredor dun 80 %. Pero, en fin, non ten tampouco a obriga de saber o que imos facer. En todo caso, esa é a nosa posición, e neste asunto –reitero– manteremos unha posición de abstención construtiva. Máis nada.
Sobre as emendas dos outros grupos...
Manifesteime a favor.
Si, a favor. Non lle entendera. Grazas. Grupo Parlamentario Popular. Señor Puy.
Moitas grazas, señor presidente. Ben, vostedes comprenderán, cando se fala de verán e de historias de amor, que eu necesariamente teña que recordar o noso presidente fundador, ao que se lle atribúe a expresión de que a política fai estraños compañeiros de cama. E, dito isto, eu o que lle podo garantir é que o meu grupo cando vai á cama con alguén vai coas debidas precaucións, non vaia ser, [[Risos.]] e por iso nos acostamos segundo con quen. Agora, gustaríame comentar algo as emendas que se presentaron –se o señor Fajardo, que ata o momento estivo bastante contido nos seus comentarios, mo permite–. Oficina de control orzamentario. Varias veces nesta Cámara discutimos que é un invento dos Estados Unidos, onde, como é ben sabido, o Executivo non é controlado polo Lexislativo. O que imos meter no Regulamento, na reforma do Regulamento, de que os membros do Goberno veñen a unha comisión parlamentaria para explicar o orzamento, iso non acontece no Congreso dos Estados Unidos, iso non pasa alí. Entón, o Congreso, se reforza a súa capacidade de control, que non vai nin sequera poder interpelar o Goberno sobre como está executando o orzamento, lévao a crear unha oficina que compense o poder da famosa oficina presupostaria do presidente. Polo tanto, é un elemento alleo ao noso sistema, e non así que a tradición continental precisamente é reforzar os tribunais de contas, como é o caso do que facemos nesta lei. Por iso nos parece que non podemos redundar nunha oficina de control presupostario cando xustamente nesta lei o que estamos facendo é que o Consello de Contas se converte en órgano asesor principal en materia económico-financeira da Cámara. Con respecto aos conselleiros, suspensión ou perda da condición de conselleiro. Na actualidade –e segue así na nova lei– é exactamente a mesma que os xuíces para o exercicio da función xurisdicional. Eu comprendo que un caso que sae nos periódicos pode dar pé a que se monte lío, a que se traia aquí, a que se fale, a que se deoste a persoa. Eu compréndoo perfectamente. Pero o que si é certo é que o mesmo que lle ocorre a un xuíz que está exercendo a titularidade dun xulgado do penal, do civil, do administrativo, exactamente o mesmo é o réxime que teñen os membros do Consello de Contas. Eu creo que o que vale para os xuíces vale para os membros do Consello de Contas. E, polo tanto, hai que saber distinguir o que é o de facer ruído co que son as noces, que esa persoa está absolutamente nunha situación regular, e, polo tanto, se algún día ten que fiscalizar algo relacionado coa Fundación Cela, pois terá que absterse, como a lei impón e a lei marca. O que si é certo é que, se esa persoa chega a dimitir, este ano non teriamos informes do Consello de Contas, como ben deixou claro o conselleiro maior, pero a vostedes, co que lles gusta que non funcionen as institucións, eu comprendo que estean por ese labor. A nosa obriga é xustamente o contrario: facer que as institucións funcionen. Con respecto ao límite de idade, foi cuestionado por varios dos intervenientes. Está tamén exactamente igual que a dos maxistrados eméritos do Tribunal Supremo: 72 anos. Podían ser máis, podían ser menos, pero hai unha referencia –insisto–, un paralelismo co que fai o poder xudicial. En relación co cesamento discrecional, é imposible. Coa norma que hoxe aprobamos, o persoal que está desempeñando as funcións do Consello de Contas non pode ser removido da súa función. Maior garantía de estabilidade no emprego, difícil atopala. E, finalmente, vostede, señor Jorquera, di que non se aplicou o mecanismo de escolla. Aplicouse o mecanismo de escolla, que, grazas á lei que vostede non vai votar, imos aplicar a partir de agora. Vostede recoñece melloras. Eu supoño que esta será unha das que recoñece, pero o feito é que constará que vostede non estivo a favor desta mellora, e nós estamos a favor desta mellora, e certamente, se no futuro hai outras, pois falaremos e intentaremos introducilas. Os requisitos para ser membros do Consello de Contas. Os altos cargos da Administración algúns teñen un claro matiz político e outros teñen un claro matiz técnico, en todas as administracións públicas. Polo tanto, o requisito dos dous anos ten que ver coa incapacidade de autofiscalizar as contas cando exercían o posto de cargo público, e nós estendémola en seis anos. Algúns grupos a criticaron porque deosta a actividade política. Eu creo que se buscou un equilibro que é razoable: seis anos para os que teñen un compromiso político a través da dirección, de formar parte da dirección de partidos políticos, sindicatos e organizacións empresariais, e dous anos, que é o lapso de tempo que, se funciona o Consello de Contas, normalmente pasan entre que se fiscaliza a xestión da Administración e intervén o propio Consello de Contas. Con respecto ao Bloque, xa sabe que, bueno, a fiscalización dos partidos, efectivamente, a fai o Tribunal de Cuentas. Eu creo que non é malo. Igual que a fraude fiscal se persegue mellor se está centralizada toda a información das operacións financeiras dun empresario nun único lugar, eu creo que é bo para a transparencia e a confianza da cidadanía que haxa un órgano controlador que ademais ten capacidade de axuizamento, cousa que non ten o Consello de Contas, que centralice toda a información. E a iso nos atemos, á parte de que se trata dunha cuestión básica e polo tanto sería inconstitucional levalo á nosa lei. Nós temos confianza nos medios do Consello de Contas, nos actuais. Parece que somos os únicos que confiamos no Consello de Contas, porque sabemos que, con independencia de que sexan mellorados os recursos do Consello de Contas, van ser capaces de cumprir as novas obrigas que a lei lle marca. E cremos na institución. A institución, por certo, é unha institución de longa tradición na historia das Españas, por falar con propiedade. O Reino de Navarra xa tiña unha Cámara de Contas no ano 1365, baixo o rei Carlos II, e nas Cortes de Palencia de 1313, con Pedro I O cruel, que despois, con Juan II de Castilla y León, se reforza o control, había naquel momento unha Casa de Cuentas en Valladolid e dúas organizacións paralelas: unha que xestionaba os cartos do rei, outra que fiscalizaba como se xestionaban os cartos do rei. Hoxe en Galicia, por primeira vez no ano 1990, curiosamente o Partido Popular foi cando entrou en funcionamento o Consello de Contas de Galicia, foi posto en marcha pola maioría que entón tiña...
Remate, por favor.
...no seu primeiro mandato o Goberno de Manuel Fraga. E hoxe, novamente, parece que nos imos quedar sós en reforzar a nosa confianza no tribunal externo de control das contas públicas autonómicas do Consello de Contas de Galicia. Eu lamento –aínda así as agradezo– as palabras de recoñecemento da mellora do texto con relación ao inicialmente rexistrado. Moitas grazas.
Grazas, señor Puy. Pasamos ao debate e votación do Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Debate e votación do Ditame elaborado pola Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia
Presentáronse emendas do Grupo Parlamentario Mixto, do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Parlamentario Socialista de Galicia. Presenta o ditame da comisión o presidente da Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, o señor Freire.
Boas tardes, presidente. Señorías. Preséntase ao Pleno o ditame da Comisión 2ª, Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, sobre a proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. A proposición de lei que modifica a devandita lei de estradas de Galicia, presentada polo Grupo Popular de Galicia, tivo entrada no Rexistro do Parlamento o día 12 de marzo do 2015. A Mesa do Parlamento, na reunión do 17 de marzo de 2015, admitiu a trámite esta iniciativa e dispuxo a súa publicación no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia. Logo da súa toma en consideración na sesión plenaria do pasado 14 de abril, a Mesa, na reunión do 21 de abril, unha vez oída a Xunta de Portavoces, acordou a súa tramitación pola Comisión 2ª, de Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, e a apertura do prazo de presentación de emendas ao articulado, prazo que rematou o día 29 de maio coa formulación dun total de 80 emendas, once das cales corresponden ao Grupo Mixto, cinco ao Grupo do Bloque Nacionalista Galego, catorce ao Grupo da Alternativa Galega de Esquerda, 47 ao Grupo dos Socialistas de Galicia e tres ao Grupo Popular de Galicia. Pola súa parte, a ponencia designada na sesión da Comisión 2ª, de Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, o pasado 3 de xuño, está composta polos seguintes ponentes titulares: don Jesús Goldar Güimil, do Grupo Popular de Galicia; don Raúl Fernández Fernández, do Grupo dos Socialistas de Galicia; don Antón Sánchez García, do Grupo da Alternativa Galega de Esquerda; dona Ana Belén Pontón Mondelo, do Grupo do Bloque Nacionalista Galego, e dona Consuelo Martínez García, do Grupo Mixto. Tras a sesión constitutiva do 5 de xuño, nas dúas seguintes reunións remataron o informe con data 15 de xullo, e posteriormente a Comisión 2ª, de Ordenación Territorial, Obras Públicas, Medio Ambiente e Servizos, na sesión do 11 de xuño, aprobou por maioría o seu ditame, incorporando ao texto da proposición de lei un total de cinco emendas, unha delas transaccionada. Saliéntase, por último, que o texto articulado do ditame emitido consta, por unha parte, da exposición de motivos; por outra, dun artigo único dividido en 39 apartados; e por outra, de tres disposicións derradeiras, relativas á delegación lexislativa, para a elaboración dun texto refundido en materia de estradas, así como a entrada en vigor desta lei se é o caso, que se efectivizará ao día seguinte da súa publicación no Diario Oficial de Galicia. Chegado a este punto, cómpre pois rematar a tramitación deste procedemento lexislativo co debate e votación das emendas mantidas e o ditame da comisión. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Freire. Rolda dos grupos parlamentarios para fixar a súa posición sobre o ditame. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Grazas, presidente. No debate sobre a toma en consideración desta proposición de lei, eu cuestionábame que aporta de novo a proposición de lei de reforma da que falamos hoxe. No esencial, no escandaloso, no que respecta á prevención da corrupción, nada. Das modificacións concretas que se propoñen no artigo único da proposición de lei, na que remite ao artigo 8 da Lei de 2013, suprímense as travesías rurais sen que se especifique cal é o motivo. Na que remite ao artigo 9.1, ¿cal é a diferenza da nova redacción? Pois a única diferenza que hai é que, no canto de poñer corresponde, ponse correspóndelles. A referida ao artigo 9.6, é calcadiña ao que había, agás que fixa que a entrada en vigor é ao día seguinte da publicación no DOG; é dicir, non hai ningunha modificación que xustifique realmente esta proposición de lei. Mencionei as seis propostas para os artigos 8 e 9 só para ilustrar que a proposición de lei é sobre todo unha corrección de erros e propaganda de facer que se fai; aproveitando, iso si, para facer desaparecer os núcleos rurais da lei e buscar vantaxes para as concesionarias que o Partido Popular seguro que xa ten na cabeza. Emendas relacionadas coa seguridade viaria foron rexeitadas. Emendas presentadas en base a un longo debate na Comisión non permanente de seguridade viaria. Emendas presentadas en base a esas conclusións e que non foron aceptadas nin unha soa polo Partido Popular, o cal me leva a preguntarme para que se serviu a Comisión de seguridade viaria se o Partido Popular tiña xa decidido non poñer en práctica ningunha das conclusións ás que se chegou nesa comisión. Así as emendas 1, 2 e 5 falaban de medidas de seguridade; a emenda número 1 supoño que foi rexeitada porque pedía algo tan extravagante como que os treitos urbanos conten con medidas que garantan a mobilidade e a seguridade dos peóns. A emenda número 3 establece que nas actuacións nas estradas existentes, ou no planeamento das novas, se tivera en conta a construción de carrís bici, algo ao que o Partido Popular se nega. Temos falado neste Parlamento, na Comisión de seguridade viaria, do perigo que teñen as persoas cando se desprazan en vehículos de dúas rodas e fundamentalmente en bicicleta. Sen embargo, rexéitanse todas as emendas que ían dirixidas precisamente a construír eses carrís bici ou a mellorar a seguridade dos vehículos de dúas rodas, tanto nas estradas xa existentes como a súa construción nas novas estradas. A emenda número 4, que o único que pretende é obrigar a eliminar as barreiras estruturais, tamén foi rexeitada polo Partido Popular. Outras emendas que foron rexeitadas foi a emenda número 6, que pretendía a supresión do atraco que se establece na modificación do artigo 28.3, e que pretende expropiar en base á posible especulación do solo. Unha absoluta inseguridade xurídica para aquelas persoas ás que se lles expropia parte dos seus terreos. A emenda número 7, de supresión do artigo 31 da lei, que establece a posibilidade de impoñer taxas que poidan ser aplicadas ás persoas usuarias das vías, tal e como recolle o artigo 34.1. Ou a comunicación no noso país. Estamos no extremo, saír de Galiza é un problema máis, e encarécese con esas taxas que o Partido Popular segue insistindo en poñer na lei. A emenda número 8 tamén pretendía ou pretende algo tan incrible como que os pasos subterráneos teñan a altura mínima para os novos vehículos especiais de carga. Non sei por que non se recolle elevar a altura mínima, cando despois, polo menos na cidade de Vigo, onde temos unha industria metalúrxica forte, os camións especiais teñen auténticos problemas para trasladarse por diferentes puntos da cidade. Tamén foi rexeitada e mantemos a emenda nove, na que se pedía algo tan simple como que se considere cartel informativo aqueles que indiquen áreas empresariais. A modificación que se pretende na proposición de lei considera cartel indicativo aqueles que estean en terreo da empresa, pero non se fala dos polígonos industriais. Considero que é importante que estean sinalizados, e considero que debería de poñerse en valor, favorecer e mellorar a localización destas áreas empresariais. Tamén foi rexeitada a emenda número 11, que mantemos. E a exposición de motivos, que pretendía introducir un texto tan temerario como o seguinte: incorporar medidas que garantan a mobilidade de todas as persoas e a maior seguridade nas estradas, tanto para viandantes como para ciclistas, ocupantes de vehículos a motor e fauna salvaxe. Esta emenda foi rexeitada sen explicación, porque eses son, realmente, os debates que hai neste Parlamento. Dise que non, pero tampouco se argumenta por que non, por que a lei non inclúe ningunha mellora, ningún tipo de mellora, ningún tipo de medida, ningún tipo de compromiso, para garantir unha maior seguridade de persoas e de vehículos nas nosas estradas. En resumo, unha proposición de lei que é pura propaganda e que, á marxe das campañas sobre seguridade viaria, non só non achega ningunha novidade para acadar unha maior seguranza nas nosas estradas, senón que ademais foron rexeitadas todas as emendas que incidían nesta cuestión. Polo tanto, lamentamos que novamente o Partido Popular perda a oportunidade de tomar medidas en algo tan serio, tan tremendamente serio, como é protexer a vida dos galegos e das galegas e de todas as persoas que circulen, como peóns ou como condutores, polo noso país. Nada máis e moitas grazas.
Grazas señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Pontón.
Moitas grazas, señor presidente. Moi boa tarde a todos e a todas. Como xa se dicía no enunciado desta proposición de lei, o que estamos debatendo é a modificación que o Partido Popular introduciu á Lei de estradas. Creo que é importante lembrar que esta é unha lei de estradas que se nos vendeu como as mil marabillas, que desde todo punto de vista era unha lei intachábel, mais que resulta que, dous anos despois, o propio Partido Popular ten que emendar porque ao parecer xa non era unha lei tan correcta desde o punto de vista nin técnico. Nós xa diciamos e denunciabamos naquel momento que o problema que tiña esa lei é que era unha lei neoliberal, unha lei privatizadora, unha lei que introducía a posibilidade de que, se o Goberno quere, puidera cobrar unha taxa a todos os usuarios e usuarias de vías, o cal supón unha barreira que desde o noso punto de vista non é aceptábel, nin con crise nin sen crise económica, e sobre todo que fiaba, ou seguía apostando, por un modelo que é un modelo fracasado, que fai augas por todas partes, como son esas privatizacións das estradas, tanto na fase de construción como na fase de xestión. Polo tanto, para nós esta era unha lei que partía duns criterios absolutamente ideolóxicos, que o que se estaba buscando era como beneficiar un negocio no que hai moitos, ou algúns, construtores que fan negocio a custa da construción ou da xestión de infraestruturas públicas, pero que non tiña unha visión social, non tiña unha visión galega nin tiña unha visión moderna de cales deben ser as prioridades en materia de xestión de estradas. Nós, desde o BNG, acreditamos que é necesaria unha nova lei, pero cremos que esta modificación realmente non aporta nada. É máis, o que pon de manifesto é que a Lei de estradas que temos neste momento vixente é unha auténtica chapuza, e nós cremos que unha chapuza non se soluciona con outra chapuza, que é necesario un cambio lexislativo moi importante en materia de estradas, que hai que cambiar o paradigma e a focaxe coa que neste ámbito se leva xestionado nos últimos anos por parte do partido Popular. Desde o punto de vista do BNG, é necesario un cambio que aposte pola xestión pública das estradas, que aposte pola seguranza viaria como unha prioridade, e tamén polo papel de vertebración territorial e social que deben de cumprir as nosas infraestruturas. Neste sentido, nós cremos, desde logo, que as estradas deben ser públicas; que hai que abrir un debate non só sobre a necesidade de non seguir con ese modelo, senón sobre o rescate para o ámbito público daquelas infraestruturas privatizadas, porque moitas destas privatizacións están supoñendo un lastre moi importante para o desenvolvemento económico e social do noso país, como é o caso da AP-9. Nós témolo debatido e imos seguir traendo iniciativas a esta Cámara, pois non pode ser que esa autopista, que é vertebral e que comunica a zona máis poboada e con máis actividade económica, teña unha barreira deste tipo tan importante para a mobilidade do noso país, desde o punto de vista das persoas e desde o punto de vista da actividade económica. Tamén entendemos que é fundamental poñer en cuestión este modelo público-privado; e o Consello de Contas, do que tanto falamos aquí neses informes aos que non se lles fai caso, logo di que ese modelo é inviable. É máis, nalgunha das fiscalizacións que fixo das últimas adxudicacións do Partido Popular en materia de privatización da construción de autovías, dicía que era moito máis gravoso para as arcas públicas facelo pola vía privada. Tamén estamos vendo como noutras concesións o que fixo neste momento a Xunta de Galiza foi saír ao rescate das concesionarias, porque aí sempre hai cartos cando se trata das empresas de amigos do partido Popular. Desde logo, todo un paradigma dun modelo fracasado e dun modelo que, desde o noso punto de vista, reincide nunha política en que legalmente se permite o saqueo de fondos públicos. Entendemos tamén que, cando falamos de estradas e de infraestruturas, unha das prioridades fundamentais ten que ser a da seguranza viaria. Hai un gran drama detrás dos problemas de inseguridade que hai no noso país, e todas e todos os que estamos aquí sabemos ben que en Galiza temos problemas importes de seguranza viaria en moitos ámbitos. E tamén amosamos hoxe aquí a nosa preocupación polos datos referentes ao ano 2014, uns datos que nos din que Galiza está entre as dez comunidades nas que se incrementaron as vítimas de tráfico. Houbo ademais un problema, rompeuse a tendencia á baixa que había nos últimos anos; somos a segunda comunidade onde máis incrementou o número de vítimas mortais. E tamén nos din os datos que a maior parte destes accidentes foron en carreteras convencionais nunha porcentaxe moi elevada no noso país. Mentres no resto do Estado en torno ao 80 % dos accidentes mortais se producen en carreteras convencionais, no caso galego esta porcentaxe sobe ata o 90 %. Hai un problema aí gravísimo, e é para nos absolutamente desolador comprobar como ante esta situación non hai ningún tipo de resposta real por parte da Administración pública, nin desde o punto de vista da actuación política nin desde o punto de vista de considerar a seguridade viaria a prioridade que neste momento ten que ter a Administración. Polo tanto, aquí temos tamén outra eiva moi importante da lexislación, e sobre todo un problema que tamén temos aquí manifestado en múltiples ocasións, que pon de manifesto como ter competencias é importante. Nós cremos que moitos dos problemas que hai en Galicia teñen que ver co tipo de rede viaria que temos, coas circunstancias do noso propio país, e que se necesita unha política propia. Mais cando nós reclamamos isto, sempre o Partido Popular e o Partido Socialista nos negan estes dereitos en Madrid. E tamén vemos como aquelas comunidades que teñen as competencias en materia de tráfico melloran moito a súa posición. Polo tanto, ter competencias, e exercelas desde a realidade do propio país, é útil cando temos un goberno que realmente prioriza ou entende que a acción de gobernar é algo máis que dar titulares de prensa, e que é realmente responder ás nosas necesidades nesta materia. E finalmente, para nós sería necesario ter unha lei de estradas que tamén tivera como centro de actuación a necesidade de que as infraestruturas que se poñan en marcha teñan unha función clara de vertebración social, de vertebración territorial, e a xustificación, desde o punto de vista da mobilidade, e a defensa tamén doutro modelo máis sustentábel, que tamén priorice o que son os controis desde o punto de vista medioambiental, da protección dos nosos espazos culturais, de toda a riqueza que nese sentido ten o noso país. Nada disto está claramente no proxecto, na proposición de lei que presentou o Grupo Popular. E nós cremos que –como dicía ao principio– realmente o único que está poñendo de manifesto é como a lei de estradas é unha lei que non serve, unha lei que mesmo desde o punto de vista máis básico falla. Porque –neste caso un grupo político– un pouco ao albor do que decidiu a consellería, que tampouco xustificou por que non se presentou desde a Xunta de Galiza esa modificación, supoñemos que porque non querían pasar por todos os trámites de control e querían facelo dunha maneira moito máis rápida, sen que se soubera moito, para nós o que pon de manifesto é a inseguridade xurídica e a falta de rigor coa que se está lexislando desde este Goberno. Nos presentamos unha serie de emendas que o que queren é vaciar de contido esta lei, porque entendemos que non ten ningún tipo de sentido. Xa tivemos un debate sobre a globalidade hai dous anos, no que nós mesmo falabamos dos problemas de inseguridade xurídica que tiña este texto. Vostedes están pola porta de atrás intentando solventar algúns deses problemas. Nós cremos que non lle dan unha solución atinada, e que –aínda que sexa cos seus actos e non coas súas palabras–, como recoñecen os graves problemas que ten esta lei, o lóxico sería facer unha nova lexislación sobre estradas que realmente respondera aos retos que nesta materia temos como país, e que non sexa o que hoxe nos presenta o Grupo Popular, que –como dicimos– reincide nun modelo privatizador, nun modelo fracasado e nun modelo que non atende os principais problemas que nesta materia ten a sociedade galega, que, desde logo, non é só que lles expropien as terras máis baratas nin seguir pagando taxas que vostedes seguen contemplando nesta lexislación. Nós cremos que as prioridades deberían de ser o rescate da xestión pública directa das nosas infraestruturas, a eliminación dese tipo de taxas que veremos no futuro como –se segue gobernando o PP– se van aplicar, igual que están aplicando outras medidas restritivas, e realmente facer unha aposta forte pola seguranza viaria no noso país, que cremos que leva xa, ao longo de tantas e tantas décadas, cobrándose demasiadas vidas e demasiado sufrimento de moitas persoas. Polo tanto, nós mantemos todas as nosas emendas, que na práctica o que lle piden ao PP é que sexa racional e que non siga adiante con parches que o único que fan é empeorar unha chapuza. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Antón Sánchez.
Boas tardes, no medio deste animadísimo ambiente. Imos falar de estradas. Rubao, FFC, OHL, Sacyr, Copasa, Asignia, Sando, Nexo, Aldesa e un longo etc., ¿que teñen en común estas empresas? Dedícanse a construír infraestruturas, son donantes do Partido Popular e facían parte da comisión de infraestruturas do Partido Popular. ¿Comisión non estatutaria pero creada, na que estaban representantes das empresas de infraestruturas e expertos en infraestruturas políticos do Partido Popular? Pois non, estaba o señor Lapuerta, o gerente, e o tesorero Bárcenas. Eu non sei se na mellor das versións que intenta manexar o Partido Popular, que di que todos eses millóns que hai en Suíza son do señor Bárcenas nada máis, non son da financiación irregular de todo o Partido Popular ao longo de todos os anos, desde que se fundou practicamente, se nesa versión bondadosa de que o Partido Popular non sabía nada, non sabía que o señor Bárcenas estaba desviando máis de 50 millóns de euros a Suíza. Pero seguramente tampouco se enteraría –dirannos que non se enteraría– de que os empresarios que constrúen as infraestruturas e que contratan coa Administración tamén eran os que deseñaban as políticas de infraestruturas do Partido Popular, porque todas estas empresas entre o ano 2001 e o ano 2012 foron adxudicadas con contratos por valor de 12.000 millóns de euros por gobernos do Partido Popular, ben sexa do Estado ou ben sexa das autonomías. Eu non sei se penalmente será facilmente comprobable a relación dunha cousa con outra, pero a verdade é que canta bastante. Esta é unha das claves da lexislación sobre estradas, e é unha das claves tamén da política de infraestruturas deste país, da que máis adiante falarei. Sobre a calidade do traballo do Goberno da Xunta de Galicia na elaboración da lei aprobada en xullo de 2013 xa sobran as palabras. Un ano despois de tela aprobada, con todas as loubanzas por parte do Partido Popular, que dicía que era histórica –un avance histórico necesario para actualizar a lexislación–, pois un ano despois, 41 modificacións que hai que facerlle ao señor Agustín Hernández. Ademais das loubanzas, aquel desprezo ás emendas que presentamos os outros partidos. Moitas das emendas que presentamos naquel momento, algunha, a máis importante, quitando as anecdóticas, son incorporadas hoxe. Xa o avisamos. É unha frase que non me gusta repetir, pero xa o avisamos. Galicia, nun ano e medio, non cambiou como para que teñan que cambiar 41 cuestións desta lei. Polo tanto, demostra unha chapuza máis dun goberno da Xunta de Galicia que chegou aquí con fama de bo xestor, pero que os feitos non o atestiguan así. Pois ben, a Lei 8/2013 era unha lei continuísta que afondaba no modelo desenvolvido nos anteriores vinte anos; que incidía máis na colaboración público-privada, ese negocio para o privado e ese mal negocio para o público, xa que con respecto á lei anterior, do 94, era considera a financiación privada como algo excepcional, e pasou a converterse xa en algo habitual. Tamén se incorporaba a posibilidade de cobro xeneralizado de taxas en todas as estradas titularidade autonómica, facéndolle xa a pista de aterraxe aos documentos que hai da FAES, dicindo que é necesario que se pague pola utilización de todas as estradas. Chegará antes ou despois, dependendo da resposta social, pero non hai máis que ir ver os documentos da FAES para saber o que vai facer o Partido Popular nos seguintes anos; e neste caso FAES defende a xeneralización das taxas. Tamén se metían na lei de estradas de Galicia. Non introducía, por outra banda, novidades, nin salientables nin non salientables, na racionalización da inversión en infraestruturas, na preocupación ambiental, no consumo enerxético, no cambio climático, no coidado da paisaxe ou na seguridade viaria; iso era totalmente secundario para o Partido Popular de Galicia. Non se introduce ningunha novidade salientable que garanta unha maior racionalidade no gasto en infraestruturas. O Partido Popular de Galicia segue a apostar polo despilfarro en infraestruturas, pola irracionalidade, por darlles negocio a determinadas empresas do sector, por riba do interese xeral e por riba da necesidade dese cambio de modelo produtivo tan cacareado e tan pouco practicado. Claro, hoxe vou facer de avogado do diaño, e ao Partido Popular de Galicia xa lle pasaron incluso pola esquerda os seus compañeiros de viaxe. Imos ver, o informe da Comisión Europea para a estabilidade económica do Reino de España, de finais do 2012, dicía así. En España xa se abordou en grande medida o tradicional déficit de infraestruturas de transporte. A ampla rede de autopistas, liñas ferroviarias de alta velocidade, aeroportos, portos, tamén implica uns elevados custos de mantemento e un alto nivel de servizo da débeda e de pago dos servizos de asociacións público-privadas. Ao mesmo tempo, a rede adolece da ausencia de interconexións interoperables con outros estados membros e dunha escasa integración entre os modos de transporte, portos e ferrocarrís, instalacións aeroportuarias e liñas ferroviarias de alta velocidade, plataformas multimodais, corredores ferroviarios. Por iso é esencial a realización dunha análise custo-beneficio transparente para cada un dos proxectos de infraestruturas. O Reino de España deberá limitar a súa inversión en infraestruturas aos proxectos para os que exista unha verdadeira demanda e que sexan asequibles tendo en conta os altos custos de oportunidade dos fondos públicos. Non o din os antisistema da Alternativa Galega de Esquerda, a Comisión Europea. ¡Manda truco que o teña que citar eu aquí! Andrés Precedo Ledo, xeógrafo especialista en planificación territorial e alto cargo nos gobernos de Fraga, el hacha que –abro comiñas, que vostedes entenderán esta linguaxe–: "A autoestrada é unha urbanización dispersa, xeradora de fortes emisións de CO2 e alto consumo enerxético. Son solucións do pasado". Lamenta o atraso na implantación da intermodalidade e as redes metropolitanas de ferrocarril ou tranvía, mentres seguimos construíndo autovías que, ademais de impactar na paisaxe, proxectan un modelo obsoleto. Mentres escatiman I+D+i, sanidade ou ensino, séguese a despilfarrar en autovías como se fósemos ricos. O Foro económico galego propón, entre as súas propostas económicas para Galicia, un estudo custo beneficio para as infraestruturas de máis de 5 millóns de euros de orzamento, pero nada diso ten en conta o Partido Popular, e non aparece na lei que debera rexer nas estradas galegas dos vindeiros anos. Pero aínda é máis –aínda é máis grave–, Ana Pastor e o Goberno central, que está tramitando un proxecto de lei de estradas, si que introduce algún dos conceptos que nós defendiamos nas nosas emendas e que o Partido Popular nos rechazou. É evidente que a señora Ana Pastor vai seguir defendendo o mesmo modelo, pero incluso a señora Ana Pastor e o Goberno do Partido Popular do Estado ten que maquillar as súas políticas e, polo menos, introducir na lei conceptos que xa xeralmente se aceptan na sociedade. Di, por exemplo, na exposición de motivos do proxecto de lei: Se impone así la obligación de resolver los problemas que crea la creciente necesidad de mayor mobilidad, ocupando el menor territorio posible, lo cual determina la prioridad de optimizar el servicio que presta la infraestructura existente antes de construir nuevas carreteras. Nada disto aparece na Lei de estradas de Galicia. Tamén crea, por primeira vez, iso que nós introducimos nunha emenda, que di: "La segunda sección se refiere a programas, estudios y proyectos de carreteras, introduciéndose medidas de carácter pionero en nuestro ordenamiento jurídico de las obras públicas, como son la obligatoriedad de llevar a cabo análisis coste-beneficio en las actuaciones más relevantes, en la línea con las tendencias normativas de otros países y organizaciones internacionales y en orden a lograr una mayor eficiencia de las inversiones públicas", o proxecto de estradas do Estado. E agora vén una emenda, rexeitada polo Partido Popular, proposta por Alternativa Galega de Esquerda: "A declaración de utilidade pública será xustificada a través dun estudo custo-beneficio específico que teña en conta aspectos económicos, sociais, ambientais, paisaxísticos e o custo de oportunidade, definíndoos regulamentariamente. O dito informe será sometido a información pública, transparencia e impulso democrático e será aprobado pola consellaría competente en materia de estradas"; rechazada polo Partido Popular. E é evidente que o Partido Popular non vai plasmar nunha lei algo que non está facendo na realidade, e só poño un exemplo, para que vexan que en canto volve haber cartos, ademais de que nunca se deixou de despilfarrar en infraestruturas nun país que presenta uns datos de autovías por quilómetro cadrado dos máis altos de Europea, moi cerca de Alemaña, con moitos máis quilómetros por habitante que Alemaña e que calquera outro país de Europa, estamos aí á cabeza de gasto en infraestruturas, cuxa xeración de riqueza nunca foi probada con ningún dato fiable, que só resultan negocios para estas empresas que antes citaba, pois pasan cousas como, por exemplo, a nosa AP-9, que non é nosa. En 1984 pasa a formar parte da Empresa Nacional de Autopistas, que é rescatada cando estaba en quebra –si, señor Castiñeiras, hai que remontarse, o señor Puy xa se remontou a Pedro El Cruel, eu non tanto– con diñeiro público. En 2003, cando estaba saneada, foi vendida por ese Consello de Ministros cuxo 80 % dos ministros están imputados, vendida por 1.900 millóns de euros a Sacyr Vallehermoso. Por problemas nas súas contas, Sacyr Vallehermoso, cinco anos despois, sen gastar un euro en cemento, revende as súas autoestradas, que lle custaron 1.900 millóns de euros, e véndea a Citigroup por 7.900 millóns de euros. Iso si que é un bo negocio, iso si que se chama un prezo de amigo. Ben, a "xestión privada" –entre aspas– fai que suban as peaxes e pase a ser a autoestrada máis cara do Estado, pagámola sobre todo os galegos que circulamos por ela e as galegas. Ben, pois agora resulta que o Partido Popular ten anunciadas once obras sobre esta AP-9 cun orzamento, que será executado inminentemente, de 312 millóns de euros, entre as cales está a ampliación de Rande, que tamén pagaremos entre todos os galegos e as galegas. E, por outra banda, plantexa facer unha autovía gratuíta paralela a esta AP-9. Gratuíta, ¿como que gratuíta?, gratuíta, se a imos pagar todos. ¿Que gratuidade? ¿De que? Unha competencia máis para a AP-9, que xa está perdendo usuarios e non pasa nada; se perde usuarios, pagaremos todos tamén, xa o estamos facendo, con cartos públicos que pagamos todos, a competencia á AP-9, que teremos que rescatar se vai mal, ademais da competencia xa do eixe atlántico de tren non ten nada en conta. Porque, total, ademais, os números da previsión de circulación de usuarios son sistematicamente inflados polos sucesivos gobernos, sempre van andar moitos coches pola ponte de Rande, pola autovía da Costa da Morte, pola autovía Santiago-Dozón, por todos, nunca se cumpren os datos de previsión de usuarios. E este é o modelo que se ve apoiado con esta nova lexislación. Nin unha soa medida dedicada a racionalizar o gasto, nin unha soa medida dedicada a reducir a mobilidade, nin unha soa medida para ter en conta a loita contra o cambio climático, onde Galicia segue a ter números negativos sempre. E, aínda por riba, nin sequera son capaces de arranxar a chapuza xurídica que xa lles advertimos no artigo 28, que –dixémolo no debate, ríanse de nós–, o Estado interpuxo un recurso de inconstitucionalidade para cambialo e agora veñen cunha redacción que supoño que estará consensuada co Estado pero que vai tamén ser causante de inseguridade xurídica. O artigo 28: expropiar solos en situación urbanizada, a prezo de solo rural, e cederlle o aproveitamento ao propietario do solo. Iso, coa firma dun convenio, xusto cando a Lei do solo se aprobou para expropiar en base á situación fáctica do solo. ¿Como van valorar un solo rural que xa está urbanizado? Que mo expliquen, que mo expliquen, porque eu creo que iso si que vai ser unha fonte de inseguridade xurídica, xusto do que vostedes presumían cando aprobaron a lei, de garantir a seguridade xurídica.
Vaia rematando, por favor.
Ao contrario, vai garantir a inseguridade xurídica. En resumo, e porque xa non teño moito tempo, é un mal parche para unha mala lei, non é un proxecto para os próximos vinte anos que necesita este país, e isto si que non é ningún discurso electoralista, pero, en canto se mude o Goberno deste país, hai que cambiar esta lei inmediatamente. Esta lei está obsoleta, incluso para os canons da dereita que vostedes representan; incluso para vostedes, esta lei está atrasada. Polo tanto, nós mantemos as nosas emendas e mantemos a nosa posición en contra desta chapuza xurídica. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Grupo Socialista. Ten a palabra don Raúl Fernández.
Grazas, señora presidenta. Señores deputados, señoras deputadas, boas tardes a todas e a todos. Estamos a asistir a un debate da Lei de estradas de Galicia certamente peculiar, e imos asistir na votación a un acto de soberbia e soidade do Grupo Popular co único argumento de fondo e de forma desta lei que será o resultado numérico da votación. Iso foi o argumento do Partido Popular cando aprobou o proxecto de lei, e ese volverá ser o argumento cando aprobe esta proposición de lei. E nós cremos que fai mal o Partido Popular en equiparar maioría absoluta con verdade ou con razón absoluta. A Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia, é unha lei exclusiva do Partido Popular por vontade do mesmo Partido Popular, e a lei modificada que se aprobará hoxe, mañá, tamén será unha lei exclusiva do Partido Popular. Ambas conteñen exactamente os mesmos erros e os mesmos vicios. No debate de toma en consideración da proposición de lei o voceiro do Grupo Popular, señor Gómez Alonso, comezou a súa intervención coas seguintes verbas –entrecomillado–: "Como dicía un ilustre ex conselleiro de Política Territorial da Xunta de Galicia, o falecido señor Cuíña Crespo, as infraestruturas son para os pacientes e tamén para os tenaces". E continuaba: "A nosa valoración da Lei de estradas do ano 1994 é moi positiva, xa que, transcorridos máis de vinte anos dende a súa entrada en vigor, amosouse como unha ferramenta eficaz durante estes vinte anos, só se fixeron necesarias modificacións puntuais no texto orixinal da Lei de estradas de 1994, como digo, a Lei Cuíña". Lamento que o señor Gómez Alonso non estea hoxe aquí, pero cada un é responsable do que di e –digamos– é escravo das súas verbas e dono dos seus silencios. De todos os xeitos, como fixo aportacións substanciais naquel debate, voume permitir facer algunha reseña delas. O noso grupo ten a razoable e a obxectiva dúbida de se as súas manifestacións á Lei de estradas de 1994, do señor Cuíña –foron necesarias modificacións puntuais durante estes vinte anos de vixencia–, feitas ademais no contexto e inicio do debate sobre a toma en consideración da Proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, cun ano e cinco meses de vixencia, son unha homenaxe póstuma ao señor Cuíña nas vésperas da caída de Lalín ou unha crítica aberta, consciente ou inconsciente, ao responsable gobernamental da Lei de estradas, que con menos de ano e media de vida xa necesita dunha modificación substancial en forma de proposición de lei para mantela con vida. Quizais o adxectivo ía na dobre dirección, no dobre sentido. En todo caso, recoñézolle ao señor Alonso o seu olfacto político, o seu instinto de supervivencia, por facer este discurso a un mes das eleccións locais do 24 de maio. Deu no cravo á vista dos resultados electorais de Lalín e Santiago, mais tamén puxo en evidencia o fiasco da Lei de estradas de 2013. Por iso, é necesario ligar esta proposta de modificación á historia da Lei 8/2013. Hai que lembrar que a Lei 8/2013, do 28 de xuño, foi presentada como proxecto de lei e resultou ser aprobada o 25 de xuño de 2013 cos únicos votos do Partido Popular. Daquela o señor Hernández presentara o proxecto de lei coas cualificacións dunha lei moderna, eficaz, solucionadora das novas necesidades. Atopámonos cun proxecto de lei só xeneroso no texto lexislativo. Amosamos dende o Grupo Socialista a nosa absoluta discrepancia co articulado do proxecto de lei. Neste punto tiñamos a certeza de que se trataba dunha cortina de fume para tapar o apagón licitador, a parálise da consellería e mesmo a interinidade da mesma. Tratábase dun proxecto de lei direccionado a aplicar novas taxas, a incrementar as contías das sancións, a abaratar as expropiacións. Por isto, presentamos unha emenda á totalidade ao Proxecto de lei de estradas de Galicia que contiña elementos anteriores e outros máis. Por exemplo, carecía da necesaria visión do sistema viario como un conxunto integral, amosaba unha clara insuficiencia en relación coa necesaria coordinación entre as administracións titulares de estradas, reflectía unha escasa ambición e falla de sintonía co modelo territorial, non avanzaba na seguridade viaria nin na protección medioambiental nin no respecto patrimonial, non se garantía unha correcta relación entre o ámbito das estradas e os instrumentos urbanísticos. En definitiva, resultaba ser unha Lei de estradas allea ás particularidades de Galicia. Lamentablemente, o Grupo Popular, na súa soberbia, rexeitou a petición unánime de todos os grupos da oposición de devolución do texto e continuou coa súa tramitación. Nesta fase, o Grupo Socialista quixemos certificar unha vez máis a necesidade dunha nova Lei de estradas e o compromiso de facer aportacións para mellorar o texto que nos viña dado. Por iso aportamos 123 emendas ao articulado –74 de adición, 22 de modificación e 27 de supresión–. A vaidade do Partido Popular, en forma de rodillo na votación, volveu reflectir con claridade o seu desprezo cara ás achegas socialistas. Aceptou 6 emendas do Grupo Socialista, o 4,87 %. Por iso dixemos que o Grupo Popular mantivo unha posición inmobilista como consecuencia de estar preaceptado o contido da nova Lei de estradas, e o 25 de xuño de 2013 o Grupo Popular validou cos seus únicos votos o proxecto de lei do Goberno na Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. O Grupo Socialista, á vista da intransixencia do Partido Popular, cualificou esta lei como insensible co territorio, coa seguridade viaria e co patrimonio, unha nova lei que abría a posibilidade de novas taxas, aumentaba a contía das sancións e preparaba expropiacións á medida do Partido Popular; unha nova lei que non reflectía as particularidades de Galicia, como a climatoloxía ou a dispersión poboacional; unha nova lei cargada de inseguridade xurídica e, polo tanto, de difícil aplicación. Señores do Partido Popular, como tantas outras veces, non se trataba dun problema de comunicar mellor, senón dun problema de comunicación social e parlamentaria, de dar valor ás opinións e aportacións alleas, de non sentirse os donos absolutos da verdade. A nova Lei de estradas entrou en vigor o 13 de outubro de 2013, e o 12 de marzo de 2015 o Grupo Parlamentario Popular de Galicia presentou unha proposición de lei pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia, é dicir, un ano e cinco meses en linguaxe dos mortais ou 516 días en linguaxe do señor Baltar Blanco. O Grupo Parlamentario Popular eméndase a si mesmo acurtando a vida desta lei, e faino por non ter escoitado. ¿Insinuaba o señor Alonso algo cando resaltou a vixencia case vinte anos da Lei de estradas de 1994 do señor Cuíña sen apenas modificacións? ¿É isto un xogo, polo tanto, de fortalezas e debilidades? Porque a verdade é que esta débil lei tivo un autor político, o señor Hernández, ex conselleiro, unha autora material, a señora Vázquez, actual conselleira neste intre e directora de Infraestruturas e recoñecida partícipe no proxecto de lei daqueles momentos, e a debilidade desta lei pona de manifesto o propio Grupo Popular ao presentar 41 propostas de modificación que afectan 22 artigos dos 76 que ten a Lei 8/2013 e varias disposicións; 41 propostas de modificación do Grupo Popular que amosan a debilidade da lei aprobada polo Grupo Popular ao reflectir os obxectivos que pretende: explotar de modo máis eficiente o dominio público viario de acordo coas particularidades de Galicia, fomentar o desenvolvemento de normativa técnica propia, facilitar actividades propias dos concellos, protexer mellor o dominio público viario, simplificar e axilizar os procedementos administrativos, reforzar a seguridade xurídica; todo aquilo que denunciaramos o conxunto dos grupos da oposición. Resumindo, recoñécese tardiamente, como puxemos de manifesto os grupos da oposición, que era de difícil aplicación, que non tiña en conta as particularidades de Galicia, que non estaba adaptada ao territorio galego e que non tiña seguridade xurídica. A proposición de lei contén propostas de modificación de certa transcendencia, polo que nós cremos que a reforma proposta debería partir do Executivo, para contar con todos os informes, incluídos o da legalidade das diversas disposicións propostas. E quero citar algunha destas modificacións que se propoñen e que teñen unha certa relevancia. A Consellería poderá establecer normas e instrumentos complementarios que afecten as estradas locais; que por regulamento da Xunta de Galicia, e non por lei, se poderán permitir construcións en determinadas zonas de protección viaria; amplíanse a trinta anos as autorizacións para actividades en zonas de dominio público; modifícanse preceptos en relación coas expropiacións; permítense contraprestacións distintas ao prezo convido. Son modificacións relevantes, pragadas de excepcionalidades, futuribles ou incondicionais, con elevada carga de arbitrariedade. Dende o Grupo Socialista cremos que esta proposta de modificación da Lei de estradas reincide nos mesmos erros que a lei e que, xunto a cambios meramente técnicos, introduce elementos substanciais que profundan na arbitrariedade, confirmándoa como inservible, inexecutable e xuridicamente insegura. Nembargantes, na continuación da tramitación, o Grupo Socialista fixemos achegas no proxecto de lei e tamén facemos achegas nesta proposición de lei, 47 achegas, coincidentes maioritariamente coas presentadas no proxecto de lei e que pretenden mellorar a lei nos aspectos máis inconsistentes: aspectos conceptuais, coordinación entre administracións, atención ás peculiaridades galegas, avance en participación e control, melloras en seguridade viaria...,
Vaia rematando, por favor.
...garantir o respecto do medio ambiente, garantir a protección do patrimonio, garantir a seguridade xurídica e os dereitos da Administración e dos propios administrados. Tememos que estas boas intencións choquen de plano co frontón do Partido Popular. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Fernández. Polo Grupo Popular ten a palabra o señor Goldar Güimil.
Moitas grazas, señora presidenta. Señoras e señores deputados, señora conselleira, moi boa tarde a todos. Iniciamos hoxe con este debate a derradeira fase do percorrido parlamentario da proposición de lei que fora instada polo grupo que teño a honra de representar neste intre. Con ela, como é sabido, pretendemos modificar a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia, tras a preceptiva aprobación do ditame correspondente na sesión da Comisión 2ª celebrada o pasado mes de xuño. O 14 de abril deste mesmo ano, señorías, con motivo do debate en pleno da toma en consideración deste texto legal, apuntabamos que tanto os avances na enxeñaría das estradas como as necesidades de recorrer a novos instrumentos para financiar a execución de infraestruturas fixeran necesarias determinadas modificacións puntuais operadas sobre o texto orixinal da Lei de 1994. A entrada en vigor da Lei de contratos do sector público, a ordenación do territorio ou a propia creación da Axencia Galega de Infraestruturas no ano 2011 foron elementos coadxuvantes para que o actual Goberno decidira presentar unha nova normativa de estradas, e deste xeito foi aprobada a vixente Lei 8/2013. Sen ánimo de reproducir na súa integridade, aínda que si na súa esencia, o debate acontecido no pasado abril, é obrigado lembrar, como fixeramos entón, que este texto normativo foi elaborado polos propios técnicos da Dirección Xeral de Infraestruturas e sometido á audiencia das principais administracións, así como tamén á das organizacións e asociacións vencelladas á mobilidade viaria. Froito desta audiencia e das achegas recibidas, a nova norma resultaba máis clara, máis moderna e máis eficiente, tal e como tivemos ocasión de explicar naquel debate preliminar. Mais tamén dixemos entón –e hoxe volvemos reiterar–, señorías, que este grupo parlamentario considerou acaído introducir determinadas melloras matizando, aclarando e mellorando, como é obriga de todo poder lexislativo, en definitiva, o texto legal aprobado polo pleno desta Cámara de representación o 25 de xuño do ano 2013. Apelo unha vez máis, señorías, despois de telo feito xa nos anteriores debates da ponencia e na comisión, á súa cortesía, agradecéndolles que me permitan subliñar novamente os obxectivos principais que este grupo parlamentario persegue coa presentación desta proposición de lei. Pretendemos conquerir o reforzamento da seguridade xurídica para as galegas e para os galegos, dotando determinados artigos da Lei de estradas de Galicia dunha redacción que permita clarificar o seu sentido e evitar interpretacións prexudiciais para os cidadáns. Buscamos tamén a simplificación e axilización dos procedementos administrativos e estamos seguros de que acadaremos con ela a explotación dun xeito máis eficiente do dominio público viario mellorando a compatibilidade da protección deste dominio coa actividade económica que se apoia nas estradas de Galicia. É, polo tanto, esta lei, coas modificacións que propomos, unha norma eminentemente técnica que optimiza e facilita a xestión das nosas estradas, desenvolvendo deste xeito o mandato contido no artigo 148 no seu parágrafo 1, apartado 5º, da nosa Constitución e en consonancia tamén co disposto no artigo 27.8 do Estatuto de autonomía de Galicia. Xa que logo, se finalmente resultara aprobado nesta sesión plenaria o ditame emanado da Comisión 2ª tal e como este grupo pretende e desexa e unha vez que entre en vigor ao día seguinte da súa publicación no Diario Oficial de Galicia, as galegas e os galegos disporemos dun texto legal que perfeccionará a aplicación dos seus contidos. Porque, señoras e señores deputados, como xa tivemos ocasión de sinalar en diferentes ocasións, todas aquelas cuestións que foron xurdindo coa aplicación da norma de 2013 que eran susceptibles de ser melloradas estanse a implementar nesta proposición de lei. Non é só un deber, como xa dixen, mais tamén é unha obriga dos grupos que conforman o poder lexislativo facelo así. Deste xeito, este grupo parlamentario está firmemente convencido de que esta modificación legal facilitará o desenvolvemento dunha normativa técnica propia que vai redundar na optimización e na xestión das estradas galegas, por exemplo, no deseño dos accesos, das sendas ou dos firmes adaptados á nosa realidade territorial. Saben perfectamente todas as súas señorías, como lexisladores que son e pola experiencia que atesouran, que a aplicación das normativas estatais xeran importantes atrancos no desenvolvemento da actividade económica e nomeadamente neste ámbito de competencias nas estradas do noso territorio. Deste xeito, como así o referimos xa, véñeno denunciando os alcaldes de todas as cores políticas cando tramitan nos seus respectivos concellos solicitudes, por exemplo, para a instalación de gasolineiras ou de negocios próximos ás estradas da nosa comunidade. Reclaman eles, na defensa dos lexítimos intereses dos seus concellos, que se doten dunha normativa acaída que lles permita dar saída a esas peticións ou que lles facilite a autorización de instalación de marquesiñas, casetas de información ou instalacións temporais como as terrazas, algo que, como saben, adquire especial relevancia en travesías con características urbanas. Esta norma pretende tamén, señorías, protexer mellor o dominio público viario, incluíndo como infracción as verteduras ás beiravías, dificultando a impunidade no caso de infraccións cometidas por persoas xurídicas, de tal xeito que se identifiquen tamén os seus responsables subsidiarios e asuman as consecuencias dos seus actos. Simplifícase tamén, señoras e señores deputados, a actualización dos catálogos das estradas e os inventarios das travesías e foméntase o restablecemento voluntario da realidade física alterada nos procedementos sancionadores, feito este que supón unha máis que evidente vantaxe para as galegas e para os galegos. Así as cousas, pretendemos aprobar o aumento da porcentaxe da rebaixa das sancións ata o 90 % do seu importe nos casos da reposición voluntaria da legalidade viaria cando non se provocasen danos ao dominio público nin se puxese en risco a seguridade viaria. Esta circunstancia acontecerá sempre cando o que resulte xuridicamente responsable acate a resolución de paralización ou suspensión definitiva dos usos e restableza a realidade física alterada antes da resolución do expediente sancionador. Polo tanto, señorías, este grupo parlamentario pretende potenciar o carácter disuasorio do réxime de sancións da Lei de estradas e que isto invite a respectar a legalidade viaria. Outro aspecto importante que queremos reforzar coa presentación desta proposición de lei é o da seguridade xurídica para a cidadanía, pese ás críticas aquí formuladas polos restantes voceiros da oposición. Para iso, reformúlanse ou complétanse as redaccións dalgúns artigos, de modo que o seu contido sexa máis claro. Isto afecta, por exemplo, as definicións de calzada ou travesía para os efectos de aprobación definitiva dos proxectos e anteproxectos de estradas, a consideración dos aproveitamentos urbanísticos nos expedientes expropiatorios, os usos autorizables ou a descentralización administrativa na xestión de estradas, todo isto –insisto– segundo tivemos ocasión xa de anunciar e que non está de máis lembrar hoxe aquí neste debate plenario. A maior abondamento, cómpre neste intre subliñar, señorías, que, paralelamente a esta modificación do texto vixente da Lei de estradas de Galicia, estase a tramitar o seu desenvolvemento regulamentario a través do proxecto de decreto polo que se aprobará o futuro Regulamento xeral de estradas de Galicia. Lei e regulamento conformarán un bloque normativo sólido que sen dúbida aportará valor engadido á xestión das estradas de titularidade autonómica e local e unha maior seguridade xurídica para os usuarios das nosas vías. O antedito regulamento desenvolverá polo miúdo todos os preceptos da Lei de estradas e xa estará adaptado aos cambios que se introducirán con esta proposición de lei, dado que diso xa se está a encargar neste intre a Axencia Galega de Infraestruturas. En particular, e para a súa información, o regulamento precisará e expandirá os conceptos empregados na lei, introducirá a definición dos novos conceptos auxiliares necesarios e desenvolverá con precisión todos os procedementos dos distintos expedientes previstos para a xestión das estradas, tales como, entre outros, os cambios de clase e titularidade das mesmas, a tramitación de plans, estudos e proxectos, os informes de planeamento, a delimitación de treitos urbanos, a redución extraordinaria da liña límite de edificación ou as autorizacións, as sancións e a protección da legalidade viaria. Destacarei agora, pola súa importancia, a detallada regulación que conterá o novo regulamento das condicións das distintas autorizacións en materia de estradas no relativo a edificacións, accesos, peches, canalizacións, tendidos aéreos etc. Iso permitirá, ao noso xuízo, obxectivar o seu outorgamento reducindo a ampla marxe de discrecionalidade á que inducía a aplicación supletoria, ata o de agora, do moito menos preciso Regulamento xeral de estradas do Estado aprobado polo Decreto 1812/94, que era incluso anterior á derrogada Lei 4/94, de estradas de Galicia. Referireime agora sucintamente ao posicionamento do noso grupo parlamentario ante as emendas que mantén o Grupo dos Socialistas, co que alomenos tivemos ocasión de tentar transaccionar algunha das súas propostas, e deixarei para o segundo turno da intervención a explicación do rexeitamento dos restantes grupos parlamentarios. Durante os traballos da ponencia, foron ofrecidas ao Grupo dos Socialistas propostas de transacción con redacción alternativa, aceptando a referida á número 43 e rexeitando a da súa número 1, durante o transcurso do debate da comisión, que elaborou o ditame, e logo de asumir directamente na propia ponencia a emenda número 47 de supresión. En canto á emenda número 1, na que se propoñía a modificación do punto 2 do artigo 5 da lei, entendía o Grupo Parlamentario Popular que a proposta non incorporaba a necesaria referencia a que determinados elementos funcionais tamén poden dispor de calzada, o cal tamén ten importancia para os efectos de determinar a posición da liña límite de edificación no seu entorno. É o caso, por exemplo, das vías de servizo, das áreas de servizo ou de descanso, dos centros de conservación, etc. Por iso, este grupo parlamentario ofreceu unha redacción da definición de calzada máis directa, sen necesidade de incorporar unha lista dos distintos elementos que poden contar con ela. Deste xeito propuxémoslle ao ponente socialista, o señor Fernández, aceptar a emenda presentada transaccionándoa cunha redacción alternativa, xa que a dos socialistas era máis directa que a da proposición de lei, sendo esta tamén correcta. Porén, a pesar da disposición favorable a aceptar a súa tese, non foi tida en conta polo ponente socialista. Deixo para o segundo turno de intervención a xustificación da nosa posición respecto das emendas dos restantes grupos parlamentarios e do seu rexeitamento. Máis nada polo de agora. Moitas grazas.
Grazas. Rolda dos grupos parlamentarios para que se definan sobre as emendas mantidas polos demais. Polo Grupo Mixto ten a palabra a señora Martínez García.
Ben, como xa dixen, votarei en contra desta proposición de lei, pois considero que o único que busca é dar facilidades ás concesionarias das obras públicas, xera inseguridade xurídica para os propietarios dos terreos, renuncia ao seu compromiso pola seguridade viaria, non cohesiona o territorio e, por moito que diga o Partido Popular, non optimiza as estradas galegas. ¿Por que en Galiza non descende o número de accidentes mortais graves nas nosas estradas, senón que, todo o contrario, aumentan? ¿Como son capaces de traer primeiro aquí un proxecto de lei de estradas de Galiza e nun ano, pouco tempo despois, traer a modificación dese proxecto de lei, e nin unha nin outra vez considerar introducir medidas que melloren a seguridade viaria do noso país, que cohesionen o noso país? ¿Son conscientes vostedes de que en gran parte do rural do noso país non hai nin beirarrúas, nin beiravías, non hai nada, que a xente ten que andar pola estrada de noite e que a recomendación que lle fai o Goberno é que utilicen chalecos ou sinais luminosas ou fosforescentes para que os vehículos os miren? ¿Esa é toda a garantía de seguridade que o Goberno galego lles dá aos galegos e ás galegas para que poidan desprazarse polo noso país? Non hai unha mención a quitar eses quitamedos mortais para a xente que circula en motocicletas. É unha lei, polo tanto, que condena os galegos e as galegas a xogar a vida cada vez que poñan un pé na rúa. E agora o Partido Popular fálanos dun regulamento que se está a traballar en función das modificacións que esta proposición de lei, que aínda non se aprobou, establece. É dicir, que o Partido Popular volve confundir o executivo e o lexislativo, e aquí co compadreo pois resulta que o Partido Popular xa ten información sobre o regulamento no que se está traballando, xa sabe cales son as modificacións que se van recoller nese regulamento, e infórmanos á oposición. Esa é a democracia que entende o Partido Popular. Polo tanto, paréceme un escándalo e unha vergonza esta proposición de lei e a actitude do Partido Popular, e eu vou votar a favor das emendas da oposición. Só pedirei votación por separado das emendas 3, 7, 8 e 21 do Partido Socialista. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Polo Grupo do Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra a señora Pontón Mondelo.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi brevemente, nós simplemente queremos dicir que imos apoiar todas as emendas do resto dos grupos, alén de matices que puideramos facer a algunhas que entendemos que en certa maneira recollen debates que xa se produciron cando se deu o debate desta lei de estradas. Desde logo, lamentamos tamén que o Partido Popular pois veña a este pleno igual que veu á comisión, igual que se traballou en ponencia, onde o que se demostrou é que esta é unha lei pechada, onde non había capacidade real, ou non se tiña ou non se quería, para poder modificar nada. E realmente pois estamos asistindo ao que vén sendo a tónica xeral, excepto algunha excepción, neste Parlamento. E é que o Parlamento está subordinado a unha estratexia do Goberno, a estratexia do PP, e na práctica pois vemos como os debates e as propostas que se fan logo en realidade serven para ben pouco. Na Lei de estradas nós xa o comprobamos na súa tramitación global. Neste caso, dado que estabamos ante unha modificación parcial pero que modificaba moitos artigos desa lei, o que se estaba poñendo de manifesto era o fracaso da propia lei por man do PP. Por moito que agora nolo queiran disfrazar de debate técnico, desde logo isto non é un debate técnico. Non sei se vostede ten algunha aspiración de ser tecnócrata ou de vivir nunha tecnocracia. Eu, desde logo, acredito na democracia. Non creo que haxa unha elite de técnicos que teñen sempre a mellor visión e a mellor decisión e que é o único que ten lexitimidade logo para poder exercerse. Na democracia hai posicións políticas, hai debates políticos, e esta é unha lei política polo que di e polo que non di. Porque vostedes só modifican algúns aspectos onde había un problema de inseguridade xurídica, que nós dicimos que seguen sen resolverse a través desta lei e que vai haber no futuro moitos problemas. E, polo tanto, esta é unha lei que nós entendemos que, se tiveramos un goberno serio e un goberno responsable, o que estaría é iniciando de novo esta tramitación. Vostedes non xustificaron por que non fixo a consellería esta lei con todos os trámites de exposición pública que tiña que facer, porque é moi notorio das súas palabras que evidentemente todo isto non naceu no Grupo Popular, toda esta modificación, senón que naceu na consellería. E gustaríanos escoitar hoxe a conselleira falar sobre isto. Da mesma forma que nos gustaría escoitar algunha reflexión, algunha idea, algunha palabra, en relación cun tema fundamental, como é todo o que ten que ver coa seguranza viaria, cando temos un problema arrastrado durante décadas, unha política que tivo algún resultado positivo pero que en Galiza sempre foi moi cativo, e uns datos neste ano 2014 que o que nos están é alertando de como se está producindo de novo un repunte. E iso parece que a vostedes non lles preocupa nada, porque vostedes veñen aquí única e exclusivamente a repetir ese mantra de que estamos ante unha lei técnica e que, ademais, vai ser unha lei marabillosa que por si soa solucione os problemas que como país temos. Pois nós, como non acreditamos neste tipo de teses e cremos que é un erro o que vostedes están facendo neste momento, pois tamén imos manter o mesmo voto que tivemos en contra desta modificación legal, ao mesmo tempo que agardamos pois ter capacidade suficiente para modificar un modelo que non pensa realmente en como articular o noso territorio, en como facer unhas vías seguras, en como mellorar a nosa mobilidade, senón que reincide nun modelo privatizador e nun modelo que abre as portas con claridade a poder impoñer taxas no uso das vías públicas, e nós cremos que esa é unha política que vai contra o pobo e non imos apoiala. Moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra don Antón Sánchez García.
Dicía o señor Goldar que esta é unha norma eminentemente técnica. Diso nada, aquí non estamos no colexio de enxeñeiros de camiños, estamos no Parlamento dunha nación, e aquí non vimos propoñer se as beirarrúas teñen que ser de dous metros ou de dous metros e medio. Polo menos, digo eu que merecemos, como país, reflexionar en como nos vertebramos como país, como nos organizamos, en que gastamos os nosos orzamentos públicos e en que non. E deberiamos facer unha reflexión sobre se é bo que no período 2008-2012 se dedicasen máis de 1.500 millóns de euros, sen excepción, tanto de presupostos do Estado como da Xunta de Galicia, a infraestruturas, e que nos anos seguintes nunca baixaron estes orzamentos de 1.000 millóns de euros, mentres se recortaba en servizos esenciais para a poboación. E cando na Lei de estradas nin sequera se ten en conta o punto básico, que é decidir cando se afronta a inversión dunha infraestrutura e cando temos que soportar que a conselleira de Sanidade diga que o sistema sanitario galego non é sostible economicamente e en cambio é sostible facer unha autovía gratuíta paralela á AP-9 que vostedes regalaron aos amigos. Iso é unha vergonza indignante. Igual que temos que soportar que se poña en dúbida a sostibilidade do sistema educativo universitario galego. Para iso, para os servizos públicos que son para a maioría da xente, vostedes si que sacan a calculadora e si que poñen criterios para xulgar os funcionarios públicos e os servizos sociais con criterios puramente economicistas. Para iso si que utilizan o custo de oportunidade, para quitar escolas no rural, para quitar oficinas de correos no rural e para quitar médicos do rural. En cambio, para construír infraestruturas que van a ningunha parte, infraestruturas que non conectan os portos, infraestruturas que non teñen en conta a intermodalidade, infraestruturas que non teñen en conta o custo de oportunidade, vostedes aí non sacan a calculadoras. Esta é unha norma eminentemente técnica, é evidente que vostedes só nesta lei buscan solucións técnicas para poder seguir facendo infraestruturas que dan negocio a determinadas empresas cos menos atrancos posibles. Aí si que utilizan toda a técnica posible, nada máis que para iso. Pero non esquezan que, detrás de todo isto, e detrás dos mil millóns de euros que todos os anos, como mínimo, se dedican a infraestruturas, está a corrupción. E está a corrupción que tamén paga e financia ao Partido Popular. E iso é o que esta detrás de toda a política de infraestruturas. Polo tanto, dito isto, e xa que vimos falar de técnica, nos dicimos que imos votar a favor das emendas dos grupos da oposición, exceptuando as emendas 19, 23 e 24 do Partido Socialista de Galicia, e que nos imos opoñer a esta modificación chapuceira, que, pese a ser unha norma eminentemente técnica, nin sequera resolven moi ben. Porque xa lle dixen, señor Goldar, e nunca me responde, que a ver qué vai pasar con ese artigo 28 cando vostedes intenten facer convenios coas persoas para expropiar como solo rural solo que está urbanizado. Que me expliquen se iso é seguridade xurídica. En definitiva, o Partido Popular nin sequera chega ao listón que pon a Comisión Europea, a Troika –nin sequera a Troika–; nin sequera chega ao listón que pon a señora Ana Pastor no Proxecto de lei de carreteras do Estado. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Socialista, señor Fernández.
Novamente, boas tardes. Señorías, o 14 de abril de 2015 todos os grupos da oposición votamos en contra da toma en consideración da Proposición de lei, presentada polo Grupo Parlamentario Popular, pola que se modifica a Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Só o Grupo Popular votou a favor da toma en consideración. Malia iso, o Grupo Socialista presentou 47 emendas parciais; o Grupo Popular tivo a sensibilidade de aceptar unha, a número 47, o 2,1 %; aceptamos a transacción proposta á nosa emenda número 43, presentada polo Grupo Popular, e non aceptamos a transacción proposta para a emenda número 1. E non o fixemos fundamentalmente por ser unha diferenza evidente de concepción: onde nós propuñamos que a calzada é a parte pavimentada da explanación composta por un ou varios carrís e destinada á circulación de vehículos automóbiles, a transacción proposta incluía nesa definición tamén os elementos funcionais. Unha cuestión que está en clara contradición co actual Anteproxecto de lei de estradas, de carreteras, a nivel nacional, que se está discutindo no Parlamento. Os demais grupos da oposición presentaron 30 emendas, cunha porcentaxe de actuación do 0 %; é dicir, cero de trinta. O Grupo Parlamentario Popular presentou 3 emendas e a súa proposta de modificación. Non imos apoiar ningunha das tres emendas do Grupo Popular porque as tres persisten na falla de claridade e, polo tanto, na aplicación arbitraria, coa conseguinte en seguridade xurídica para a Administración e para os administrados, sendo estes, ademais, os que resultan, ao final, sempre os máis indefensos. Sobre as 14 emendas presentadas por Alternativa Galega de Esquerda, pedimos votalas en dous grupos: un primeiro grupo composto polas emendas 1, 2, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 e 14, que imos apoiar, e outro grupo formado polas emendas 7, 8 e 13, que imos rexeitar. Imos apoiar as cinco emendas do Bloque Nacionalista Galego porque coincidimos no fondo; rexeitamos ambos os dous o proxecto de lei e rexeitamos tamén a proposición de lei. Quizais, señora Pontón, a única diferenza, ou a diferenza máis substancial, é que este deputado mantiña algunha esperanza e vostede, que é veterana nestas lides, xa esgotou o crédito respecto dun tímido cambio de actitude do Grupo Popular. Por último, pedimos a votación das once emendas do Grupo Mixto en dous bloques: por un lado, as números 1, 2, 4, 5, 6, 9 e 11, que apoiaremos, e noutro grupo a 3,7 e 8, nas que nos imos abster. Señorías, a Lei de estradas de 2013 foi o resultado das actitudes do Partido Popular, excluínte coas aportacións extraparlamentarias e excluínte coas aportacións parlamentarias. Estas actitudes propician unha lei a imaxe do Partido Popular, allea a outras administracións –e rogo que revisen o artigo 41.1 da lei no que se refire a liñas de edificación con respecto ás estradas convencionais–; allea tamén á sociedade civil e allea ao propio Parlamento. Unha lei insensible coa seguridade viaria, insensible co patrimonio, insensible co medio ambiente e insensible co propio territorio; unha lei que posibilita novas taxas, que aumenta a contía das sancións e que prepara as expropiacións a medida. O fracaso da lei é visible ata para o Grupo Popular, que ten presentada esta proposición de lei. Sen embargo, reinciden no erro ao non elixir o procedemento ordinario de tramitación; cada vez máis illados, máis incomunicados coa sociedade, coas entidades locais, co Parlamento. É suficiente botar un vistazo á tribuna de invitados para ver que de 314 concellos afectados como titulares de estradas e catro deputacións non hai ninguén absolutamente arriba. Señora conselleira, vostede non era goberno cando se presentou o Proxecto de lei...
Vaia rematando.
...de estradas de Galicia, pero participou na súa redacción, segundo manifestou o voceiro do Grupo Popular, o señor Gómez Alonso, como directora de Infraestruturas. Tampouco era Grupo Popular cando presentou esta proposición de lei para modificar a Lei de estradas. Nembargantes, o Grupo Popular está a emendar ao ex señor conselleiro como promotor da lei e a vostede como autora material da lei.
Remate, por favor.
Xa remato, señora presidenta. Estou convencido de que a lei resultante desta proposición de lei será, se me permite o símil, a fracasada irmá xemelga da súa Lei 8/2013, do 28 de xuño, de estradas de Galicia. Hoxe escomeza o tempo atrás para unha modificación da man do PP ou para unha nova lei de estradas da man dos demais grupos. O Grupo Socialista só estaría en disposición...
Moitas grazas, señor Fernández.
...de apoiar a derrogación desta Lei de estradas. Nada máis e moitas grazas.
Grupo Popular, señor Goldar.
Grazas de novo, señora presidenta. Señora conselleira, presentáronse a esta proposición de lei no trámite procedemental oportuno, como é sabido e xa foi citado aquí polo presidente da Comisión, once emendas do Grupo Mixto, nove das cales eran de adición e dúas de supresión; catorce emendas do Grupo de Alternativa Galega de Esquerda, unha de adición, once de supresión e dúas de substitución; cinco emendas do Grupo do Bloque Nacionalista Galego, as cinco de supresión; corenta e sete emendas do Grupo dos Socialistas, vinte e dúas de modificación, cinco de adición e vinte de supresión, das que temos chegado a acordo con dúas delas, como xa referín na anterior intervención; e, por último, as tres emendas do noso grupo, dúas de substitución e unha de adición En relación coas dos demais grupos parlamentarios, sinalarei agora resumidamente os principais motivos que levan o noso grupo a rexeitar a maior parte das mesmas. Con carácter xeral case todas as súas propostas se poden clasificar nos seguintes subgrupos: un primeiro, que inclúe emendas de supresión de artigos da Lei de estradas, nas que os grupos propoñen suprimir as disposicións ou os apartados da mesma, da Lei de estradas de Galicia, que son afectados pola proposición de lei. O efecto sería que desaparecería a propia regulación da lei que é necesaria, supoñendo os retrocesos con respecto á regulación vixente a día de hoxe e limitando a actuación da Administración para determinadas cuestións como, por exemplo, os procedementos expropiatorios, o ditado de instrucións técnicas propias no ámbito de estradas para a Comunidade Autónoma de Galicia, as actividades de interese municipal no dominio público viario, a presunción de veracidade dos funcionarios públicos afectos á explotación de estradas e un longo etcétera. Un segundo subgrupo son as emendas de supresión de apartados da proposición de lei. Isto sucede nomeadamente no caso do Grupo Parlamentar do Bloque Nacionalista Galego, que, coa presentación das emendas ao articulado que realiza, realmente é unha emenda encuberta á totalidade, xa que propón sucesivamente suprimir todo o texto da proposición de lei, das disposicións derradeiras e da exposición de motivos. Semella lóxico, polo tanto, señora Pontón, e segundo o noso criterio, non atender tal petición. Outros grupos propoñen suprimir certos apartados da iniciativa lexislativa que, por suposto, non están baleiros de contido. De seren aceptadas este tipo de emendas, perderíase a eficacia nos procedementos sancionadores abertos contra as persoas xurídicas; tamén a posibilidade de aforrar cartos para a Administración nos contratos especiais ou a posibilidade de aumentar a seguridade xurídica das autorizacións demaniais, entre outras cuestións. Un terceiro grupo de emendas pretenden modificar disposicións da Lei de estradas de Galicia non afectadas expresamente por esta proposición de lei. Nestes casos, ao noxo xuízo, non procedería nin a análise das emendas presentadas, que deberían ser tramitadas como proposicións de lei independentes. Isto sucede particularmente para as emendas do Grupo Mixto e para moitas das do Grupo dos Socialistas. E, por último, quedarían as restantes, rexeitadas dos grupos parlamentarios, e que, ao noso xuízo, son emendas que non melloran o texto orixinal da proposición de lei –dito, por suposto, co debido respecto–. Esta é a nosa posición, señorías, con respecto ao criterio político dos diferentes grupos parlamentarios contra esta proposición de lei. Poden aceptala ou rexeitala, como é evidente, mais este grupo parlamentario está convencido de cumprir coa súa obriga legal ao tramitar esta proposición de lei, que pretende, sobre todas as cousas, mellorar a vixente Lei de estradas da nosa Comunidade, no único beneficio dos cidadáns de Galicia, aos que, ao igual que a inmensa maioría de vostedes, tratamos de representar coa maior dignidade posible. A ese fin último, ao de servir os galegos que nos prestaron a súa confianza, seguirémonos adicando con toda a forza que sexamos capaces. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Goldar. Suspendemos a sesión ata mañá ás nove horas. Boa noite e moitas grazas.