Ocupen os seus escanos, por favor. Ábrese a sesión. A orde do día está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Non se xustificaron inasistencias. E entramos, señorías, polo tanto, na orde do día co punto 1.
Ten a palabra o señor Jorquera. Déanlle voz ao escano do señor Jorquera, por favor.
Grazas, señora presidenta. Solicito a palabra apelando ao artigo 73.1 do Regulamento, que di que a orde do día poderá ser alterada por decisión do Pleno por petición, entre outros peticionarios, de dous grupos parlamentarios. E solicitamos a alteración da orde do día os grupos parlamentarios da AGE e o do BNG para que se retire o primeiro punto, de votación da proposta de mandato marco da CRTVG. Consideramos que o feito de que se teña que chegar a unha terceira votación é sintomático da ausencia de consenso e de que vai ser só aprobado cos votos a favor do partido do Goberno.
Moitas grazas, señor Jorquera.
É un dato que en si mesmo xustifica que se repense e que se retire esta proposta. [[Aplausos.]] Votación da modificación da orde do día
Moitas grazas. Ben, procedemos, entón, á votación da alteración da orde do día proposta por dous grupos parlamentarios desta Cámara, BNG e Alternativa Galega de Esquerda. Votación da modificación da orde do día, por solicitude do G.P. do Bloque Nacionalista Galego e do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, consistente na retirada do punto 1, votación da proposta de mandato marco da Corporación Radio e Televisión de Galicia, S.A., aprobada pola Comisión !ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposta de alteración da orde do día.
Continuamos, pois, co desenvolvemento da orde do día. Votación da proposta de mandato marco da Corporación Radio e Televisión de Galicia, S.A., aprobada pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior
Na sesión plenaria do día 24 de novembro de 2015 someteuse a votación, por segunda vez, a proposta de mandato marco da Corporación de Radio e Televisión de Galicia, S.A., aprobada pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior con data 30 de outubro. Ao non acadar a maioría requirida de tres quintos, de conformidade co disposto no artigo 32 da Lei 9/2011, do 9 de novembro, dos medios públicos de comunicación audiovisual de Galicia e da norma cuarta das reguladoras deste procedemento, sométese de novo a votación, e será aprobada se acada a maioría absoluta dos membros da Cámara, é dicir, 38 votos. No suposto de non obter a dita maioría entenderase rexeitada, e a Comisión terá que aprobar unha nova proposta. Polo tanto, procedemos á votación da proposta de mandato marco. Votación da proposta de mandato marco da Corporación Radio e Televisión de Galicia, S.A., aprobada pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposta.
Ao acadar a maioría absoluta requirida, queda aprobado o mandato marco da Corporación da Radio e Televisión de Galicia. Continuamos co punto 2, de comparecencias. Debateranse de forma acumulada as dúas comparecencias. Comparecencia do Sr. conselleiro de Sanidade, por petición propia, para informar das liñas xerais de actuación do seu departamento Comparecencia do Sr. conselleiro de Sanidade, por petición dos dezaoito deputados e deputadas do G.P. dos Socialistas de Galicia, para que explique en que vai cambiar a política en materia de sanidade coa súa chegada á consellería
Ten a palabra para a súa primeira intervención o conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña. Ten a palabra.
Grazas, señora presidenta. Señorías, bos días. Na miña presentación quixera comentar que vou levar un esquema, para que, máis ou menos, estean orientados os señores deputados. Vou falar do horizonte, da misión do sistema, da innovación como panca e motor do cambio, da posta en valor das melloras innovadoras en xestión introducidas desde 2009, da calidade e da seguridade do sistema, da promoción da saúde e da prevención da enfermidade. Tamén falarei do exercicio da autoridade sanitaria, da inspección, da xestión do coñecemento, tamén da Axencia de Sangue e Tecidos, das infraestruturas, equipamento, das TIC, un apartado especial para o que son profesionais e recursos humanos e loxicamente do eixe central, os pacientes e cidadáns. Comparezo hoxe aquí por petición propia para informar das liñas xerais de actuación do meu departamento para o ano 2016. A calidade dos servizos sanitarios que prestamos debe ser o resultado dunha serie de actuacións que desenrolamos en tres aspectos para nós fundamentais: a cidadanía, os profesionais e a propia Administración. Os pacientes, os cidadáns –eses 2.731.406 galegos– depositan a súa confianza en nós para que lles prestemos unha asistencia personalizada coa mellor tecnoloxía e calidade e dunha maneira segura, eficiente e eficaz. Para iso contamos coa implicación, o traballo e compromiso dos nosos excelentes profesionais, organizados en estruturas que facilitan e garanten o seu labor. Os profesionais achegan habitualmente unha perspectiva individual da calidade da súa práctica clínica, a súa pretensión lexítima non é outra que facer o correcto de maneira precisa. Pola nosa banda, ás administracións sanitarias correspóndenos unha perspectiva máis global e comunitaria, exixindo na prestación dos coidados un adecuado rendemento técnico e trato interpersoal que sexan satisfactorios para os pacientes e que a súa consecuencia sexa a mellora do nivel de saúde da comunidade. ¿Cal é o noso horizonte? O sistema sanitario debe saber adaptarse a unha contorna en continuo cambio e ao novo papel que desempeñen pacientes e cidadáns na súa intervención cos servizos de saúde. Temos cidadáns moito máis decatados, mellor formados e informados e con maior capacidade de elección. Na súa maioría desexan ser máis protagonistas da súa saúde, hoxe en día o usuario dos servizos de saúde exixe claramente que estes servizos se adapten ás súas necesidades e queren garantías dunha atención integral continua e personalizada. Por conseguinte, habemos de ser capaces de implicar o paciente activamente na definición, deseño e priorización das accións e medidas a implantar para a consecución destes fins; en suma, facendo da nosa organización un sistema máis eficiente na consecución da súa meta principal: elevar o nivel de saúde dos cidadáns no noso territorio. Non é, por suposto, un reto menor. Como ben saben, o panorama sanitario está evolucionando, estamos ante un escenario diferente ao que tiñamos ata hai moi pouco tempo, no que o sistema se centraba fundamentalmente no manexo de enfermidades agudas. O envellecemento da poboación, derivado, entre outras cousas, do éxito social e do propio sistema sanitario para mellorar a supervivencia, xunto coa cronicidade das enfermidades, obrígannos a cambiar. Na Estratexia Sergas 2014 xa demos pasos na dirección de xestionar este novo escenario, mais temos que continuar nesta evolución. Estamos rematando o documento que recolle o deseño do futuro inmediato do sistema, a Estratexia Sergas 2020, que presentaremos proximamente. Traballamos na súa elaboración coa ilusión e o obxectivo de facer un sistema mellor, revisando todas as actuacións postas en marcha con espírito crítico e co afán de reforzar os acertos e repensar todo aquilo susceptible de mellora. Contamos con aportacións tanto de axentes internos coma externos, invitamos a participar a profesionais, usuarios, estudantes de Medicina e Enfermaría, os consellos asesores, os membros da comisión parlamentaria de sanidade, sindicatos e representantes de empresas. Con todas estas aportacións queremos construír unha auténtica guía para definir a onde queremos chegar, onde queremos que estea o sistema sanitario galego dentro doutros cinco anos. A estratexia ten definidos tres eixos estratéxicos que se desenvolverán en vinte obxectivos de aquí a 2020. Estes eixes estratéxicos serán: atención integral adaptada ás necesidades dos pacientes, familiares e coidadores; profesionais comprometidos e coidados pola organización; e xestión eficiente que contribúa á sustentabilidade do sistema sanitario. Haberá, ademais, un cuarto eixe estratéxico: adecuar as infraestruturas e o equipamento sanitario ás necesidades de pacientes e cidadáns. Neste momento estamos terminando este proceso para validar os vinte obxectivos e identificalos cos proxectos a incluír na Estratexia Sergas 2020. Como lles dicía, proximamente presentaremos esta nova estratexia. Nesta comparecencia centrareime nas liñas xerais de actuación que temos xa en marcha ou que poñeremos en funcionamento no futuro próximo. Haberá, ¿como non?, cousas novas, pero como ocorre en calquera sistema sólido e consolidado manterase a continuidade daquilo que demostrou que funciona ben. Hai un dito para isto: se algo non está roto, non o arranxes. Temos obviamente que falar tamén de cales son os principios que nos deben guiar e con que ferramentas contamos para iso. O Servizo Galego de Saúde ten unha misión, que é mellorar a saúde dos pacientes a través da prestación de servizos asistenciais efectivos, eficientes e de calidade, de forma equitativa e sostible; e garantindo os dereitos e deberes dos pacientes. Esta misión e ese compromiso, o compromiso de todos, tanto dos que estamos aquí como dos máis de 36.000 traballadores do sistema, que son o principal activo do Servizo Galego de Saúde, é que a nosa obriga e o noso reto é exercer ese liderado para conseguir este obxectivo compartido co conxunto da sociedade galega. A Consellería de Sanidade apostou de forma decidida pola innovación. Manteremos esa aposta. As vellas receitas non son válidas, non podemos obter resultados distintos facendo o mesmo; non obstante, o cambio debe facerse de forma sistemática e regrada, non anárquica. Para facelo é preciso o uso de modelos realistas de xestión da innovación en servizos sanitarios, e nós fixémolo porque cremos na innovación como panca e motor do cambio. Para iso creamos unha ferramenta para facilitar e coordinar este proceso, tanto na contorna asistencial como no ámbito investigador: é a Plataforma de Innovación Sanitaria, en funcionamento desde o ano 2010. Fomos un sistema sanitario pioneiro neste campo. Reforzaremos o seu papel, xunto cos nodos de innovación que temos establecido en cada EOXI. Este ano 2015 é o da finalización de dous grandes proxectos de innovación sanitaria no Servizo Galego de Saúde: o Hospital 2050 e Innova Saúde, dotados en conxunto con 90 millóns de euros do Fondo Tecnolóxico, con financiamento FEDER dun 80 %. Quero destacar a alta participación dos nosos profesionais nestes dous plans, máis de duascentas persoas implicadas directamente nos 23 subproxectos, así como o posicionamento de referencia nacional e internacional que conseguiu Galicia no terreo da compra pública innovadora. A compra pública innovadora é un instrumento de política de innovación que ten como último obxectivo dinamizar a innovación e a internacionalización mediante a articulación e fortalecemento da demanda tecnolóxica. Suporá un motor para a innovación sanitaria e para a xeración de novos bens e servizos, cos que o noso sector empresarial poderá competir a nivel internacional. Non quedamos aí, pensamos tamén no futuro e estamos traballando co Ministerio de Economía e Competitividade, e coordinadamente coa Axencia Galega de Innovación, para atraer a Galicia máis fondos europeos do período 2014-2020 para desenvolver novos proxectos de innovación; en particular, no ámbito de envellecemento activo: o Código CIE, que tamén fortalecerá o noso liderado na CPI, e o Proxecto Empathy, que busca mellorar a calidade, custo e efectividade dos coidados médicos en dúas enfermidades que supoñen un desafío: a demencia e a enfermidade por depósito de glicóxeno. En definitiva, cremos na innovación. Os sistemas sanitarios teñen que mellorar de forma continua, constante e ser innovadores. Ao longo dos últimos exercicios introducimos melloras innovadoras relevantes na xestión, organización e funcionamento do sistema sanitario con medidas como a implantación da xestión integrada, a xestión por procesos, a protocolización dos criterios de priorización na xestión das listas de espera, a implantación das vías rápidas, as medidas de seguridade e calidade, e a promoción do uso adecuado dos recursos farmacéuticos, entre outros. Os resultados asistenciais obtidos foron bos. Sen ánimo de ser exhaustivo, destacarei os máis relevantes. A lista de tempo de espera cirúrxica reduciuse, pasando, por exemplo, de 28,3 a 17,1 días en prioridade 1, e a 16,2 posteriormente, en xuño deste 2015. A espera media para unha primeira consulta de enfermidade no hospital baixou neste mesmo período de 68 a 50 días. O número de intervencións cirúrxicas nos centros de saúde ascendeu de 12.434 no 2009 a 21.454. E a cirurxía maior ambulatoria aumentou un 45,69 % entre 2010 e 2014. Foi diminuíndo progresivamente o número de consultas administrativas nos centros de saúde, e son preto de 3 millóns menos, permitindo un incremento do tempo que os profesionais dedican aos pacientes que si o precisan realmente. Un criterio que tamén imos desenvolver desde principios de ano vai ser a unificación de criterios de entrada en lista de espera, que afectará a uns 25.000 procesos. O barómetro sanitario nacional tamén deixa en bo lugar o noso sistema de saúde. Tamén é salientable que, conforme o informe 2015 da Federación de Asociacións en Defensa da Sanidade Pública –que entendo que non será sospeitoso–, a porcentaxe de cidadáns que din que cando piden cita en atención primaria lla dan en 24 horas ou menos, é do 51 %; o segundo mellor de España, unicamente superado pola Rioxa. Podería darlle máis datos pero penso que estes son suficientemente contundentes. Como lle dicía, son obxectivos e están constatados. Son datos bos que se conseguiron grazas –entre outras cousas– ao bo facer dos nosos profesionais, aos que agradecemos o seu compromiso. No que se refire a outras innovacións asistenciais para o presente e para o futuro, coa finalidade de favorecer a accesibilidade do sistema, o Servizo Galego de Saúde ten unha rede de recursos asistenciais completa e moi accesible. Isto é especialmente relevante dada a dispersión poboacional que nos caracteriza. Non obstante, debemos ter en conta que a accesibilidade hoxe en día non se mide só pola proximidade. As melloras nas tecnoloxías da información e nas vías de comunicación experimentadas nos últimos anos permitiron acurtar as distancias, e fan posible outra forma de prestar asistencia e de organizar os servizos. Nesa liña, temos lanzado iniciativas como a posta en marcha da consulta telefónica, que neste 2015 xa está funcionando para todos os profesionais da atención primaria e en todos os centros de saúde da comunidade autónoma, e, loxicamente, imos continuar nesa liña. É unha medida organizativa orientada a mellorar a accesibilidade daqueles pacientes con maiores dificultades para seren atendidos presencialmente; a facilitar a conciliación da vida familiar e laboral, en definitiva, para solucionar problemas sanitarios e/ou administrativos que non requiran a presenza do usuario nos centros de saúde. É unha das innovacións asistenciais mellor valorada pola cidadanía, que continuaremos –como dicía antes– impulsando no ano 2016. No período de 1 de xaneiro a 30 de setembro de 2015 houbo 1.084.000 consultas médicas telefónicas, que representan o 9,83 % do total de consultas do Servizo Galego de Saúde. No ano 2015, puxemos en marcha tamén o programa Conecta 72, que supón unha mellora significativa no seguimento dos pacientes tras a alta hospitalaria, que se consolidará no ano 2016. Así, desde o seu inicio o 13 de abril deste ano, ata o 30 de setembro, realizáronse 91.892 chamadas, con máis do 82 % de seguimento de todas as altas hospitalarias deste período. O ano 2016 será o do impulso definitivo da Plataforma e-saúde, un dos subproxectos que se desenvolveron dentro do proxecto Innova Saúde. En concreto, trátase dunha ferramenta tecnolóxica de personalización de servizos para o paciente e o cidadán, que fai que, dende calquera lugar e dispositivo –ordenador, móbil, tableta–, este poida acceder a servizos e contidos personalizados en función do seu perfil, tanto se é un paciente como se é un cidadán san que quere participar activamente na promoción da súa saúde e na prevención de enfermidades. Favorecerá tamén a participación do usuario a que me referín ao principio da miña intervención. Quero resaltar esta plataforma de saúde porque creo que vai ser un cambio fundamental no noso sistema. Desde logo, o paciente, o cidadán, si se vai encontrar como centro do seu sistema Tamén daremos continuidade aos proxectos de innovación sanitaria Innova Saúde, Hospital na casa e Fogar dixital asistencial, que facilitarán a transformación do modelo asistencial, pasando dun modelo de atención reactivo a un pro activo, cuxos principais eixes serán a promoción da saúde e a prevención da enfermidade, a abordaxe da cronicidade, a autoxestión e autocoidado de enfermidades, e a promoción dun envellecemento activo e saudable. Estas dúas iniciativas materializaranse nunha plataforma á que se pode acceder a través de distintas interface: televisión dixital interactiva e un portal web con aplicación de dispositivos móbiles. Grazas a estes instrumentos prestaremos distintos servizos aos usuarios, tales como a monitorización domiciliaria e control das alarmas, teleconsultas, plans de nutricións e mantemento físico, formación da enfermidade de cada paciente, rehabilitación monitorizada, axenda de autocoidados, servizo de apoio a coidadores ou programas de saúde preventivos. Nesta mesma liña seguiremos impulsando a interrelación entre profesionais a través da interconsulta electrónica ou e-interconsulta, que permite abordar cooperativamente os problemas de saúde dos pacientes sen necesidade de que teñan que desprazarse, reforzando deste xeito, de novo, o papel da atención primaria. En canto aos procesos asistenciais integrados, seguiremos traballando na súa xeneralización e desenvolvemento. Isto supón traballar coa filosofía de que o proceso en xeral empeza e finaliza en atención primaria. Para isto seguirase co desenvolvemento e implantación dos procesos asistenciais priorizados; incorporaranse os procesos de urxencias á xestión por procesos asistenciais integrados, e ampliaranse os grupos de traballo multidisciplinares para o deseño de novos procesos asistenciais integrados. Tamén seguiremos traballando para conseguir a plena integración da saúde mental na asistencia sanitaria, desenvolvendo dispositivos nos hospitais xerais e na comunidade, xunto ao resto de dispositivos sanitarios e en condicións de equidade e accesibilidade con respecto ao resto de especialidades médicas. Tamén seguiremos apoiando servizos de calidade como o sistema ADO, a hospitalización a domicilio, que tan bo resultado está tendo, cunha gran aceptación por parte dos pacientes e os seus familiares. Trátase dunha atención especializada dentro do ámbito do domicilio do paciente. Hai tamén outro servizo de calidade que se vai desenrolar nos próximos... Está na fase de inicio e vaise desenrolar nos próximos meses. É a segunda unidade de ictus no Complexo Hospitalario de Vigo, onde se fai o diagnóstico, o tratamento e faise un seguimento e control destes pacientes, claramente cun risco alto de mortalidade. Tamén temos para este 2016 proxectos co 061, este sistema tan importante da consellería, e un deles é a integración total da actividade operativa da central de coordinación en IANUS; accións para a abordaxe da parada cardiorrespiratoria do 061; a superación do modelo actual de plans asistenciais: alerta escolar, alerta ADO, alerta corazón... integrando ditas alertas dentro do programa IANUS. Iniciar os plans de adaptación de sistemas para a migración ao novo edificio de emerxencias na Estrada, onde estará integrado co 112. Posta en marcha dun programa integral de atención ao ictus na comunidade. Tratar de integrar estas dúas unidades que agora temos en marcha no norte e no sur de Galicia. Avanzar no desenvolvemento do rexistro de enfermería na historia clínica dos recursos medicalizados. Integración tamén dos rexistros e parámetros do paciente para garantir a continuidade asistencial, o proxecto Sigur, que agora mesmo se está desenrolando en Ourense e se vai xeneralizar no próximo ano ao resto de hospitais. Trátase de integrar a información que se recolle desde que o paciente chama desde calquera dispositivo ao 061, ata que finaliza o proceso nun servizo de urxencias, ben co ingreso ou ben cunha alta. Tamén novo decreto do desfibrilador semiautomático, moi importante para previr un número importante de mortes que temos en Galicia, como son as mortes súbitas. Xa hai un rexistro de todas estas mortes, e o que se trata é de acceder por parte da cidadanía, da forma máis fácil posible, tanto á formación como aos posibles dispositivos. Dentro de calidade e seguridade non podemos esquecer tampouco un importante eixe, a calidade e a seguridade na asistencia que prestamos. Como principais accións e medidas, quero destacar o sistema de notificación e aprendizaxe para a seguridade do paciente, o coñecido Sinaps, informatizado en todos os centros asistenciais de Galicia; o sistema de identificación nai-neno e de pacientes de urxencias en todos os hospitais; a implantación do sistema de identificación e verificación do paciente cirúrxico; o plan de humanización das áreas pediátricas, iniciado no hospital de Lugo, ou o sistema de minimización de erros na medicación. A actualización e impulso do Plan de minimización de riscos microbiolóxicos nos hospitais; a estratexia de atención integral ao paciente con dor, facendo especial fincapé na dor infantil, loxicamente, con desenvolvemento no grupo que lidera a Estratexia tolerancia cero á dor infantil, e o procedemento de abordaxe da dor crónica non oncolóxica. É importante establecer e divulgar criterios de boas prácticas de prescrición e bo uso dos medicamentos de cara aos pacientes, e tamén, por suposto, aos profesionais, cos principios de seguridade, efectividade e custo. O traballo feito neste campo fala por si só, e acompañouse de moitas outras medidas que tentaremos tamén mantén ou mellorar, dirixidas a facilitar a prescrición eficiente dos profesionais: implantando a receita electrónica no 100 % da dispensación e no 98,7 % da prescrición, sendo a primeira comunidade autónoma que o fixo; fixando obxectivos da boa utilización de medicamentos nos acordos de xestión cos xerentes e os equipos directivos, e incorporando ferramentas na receita electrónica que lles sirvan de axuda. En canto á promoción da saúde e a prevención da enfermidade, queremos destacar tamén os programas de vacinación e de cribado. Na vacinación infantil seguiremos cumprindo os acordos do Consello Interterritorial, e temos incorporado o calendario de vacinación común do Sistema Nacional de Saúde. Aquí quero subliñar, señorías, que o calendario vacinal é un elemento dinámico en constante actualización. Quero deixar claro que nós, como consellería, actuaremos sempre conforme á evidencia científica e ás recomendacións dos organismos nacionais e internacionais, e non fronte a outro tipo de presións. Os programas de cribado poboacionais continuarán no seu proceso de mellora constante, destacando –como xa comentamos na comparecencia de orzamentos– o programa de prevención do cancro de colon, que iremos progresivamente estendendo a todo o territorio da comunidade. Pilotouse en Ferrol, atópase agora mesmo en fase de implantación en Ourense, e neste próximo ano ampliarase a Pontevedra e Lugo. En canto ao programa de cribado do cancro de mama, durante o 2016 terminarase a actualización tecnolóxica do programa, cos novos mamógrafos dixitais adquiridos no recente concurso sociotecnolóxico. E, naturalmente, continuaremos cos programas de prevención de cancro de mama, de xordeira neonatal, así como os da tuberculose e os de infeccións de transmisión sexual, incluída a do VIH. Aproveito para sinalar que hoxe, o Día mundial da sida, neste ano 2015 o cerne da campaña desenvólvese arredor do lema "sen estigmas", para recordar o obxectivo de acadar cero discriminación neste problema. Os novos retos que se recollen no Plan galego antiVIH/sida e outras infeccións de transmisión sexual 2015-2018, que este ano se puxo en marcha e centra as súas prioridades na prevención de transmisión sexual do VIH en sinerxía coa prevención doutras infeccións de transmisión sexual e no diagnóstico precoz das persoas infectadas que descoñecen a súa infección. Por outra parte, continuando no marco das actuacións en saúde pública, manteremos os programas de seguridade alimentaria, sanidade ambiental e inspección, como garantes de mellores condicións sanitarias para a nosa cidadanía. En canto ao impulso doutros programas de prevención e promoción da saúde, quero destacar o lanzamento do proxecto Lecer sen alcohol para menores. Trátase da creación dunha marca que distinga ofertas de lecer alternativo para menores de idade en discotecas ou similares onde se garanta a ausencia de alcohol, tanto na venda como no consumo ou na publicidade. Tamén o proxecto Praias sen fume. Trátase da creación dunha marca que distinga, previo compromiso do concello, zonas delimitadas en praias onde non se consuma tabaco; máis que de zonas, fálase de praias en concreto. Haberá que deseñar material para sinalización e modelo de adhesión, que xa se dá no concello de Baiona. Co programa Quitline tabaquismo trátase de pór en marcha unha liña telefónica de apoio a fumadores en fase de deshabituación atendida por profesionais. No plan Xermola continuaremos co desenvolvemento deste plan de loita contra a obesidade infantil. O principal obxectivo para o ano 2016 será consolidar o proxecto de intervención comunitaria en concellos. Esta iniciativa, actualmente en pilotaxe en dez concellos da comunidade, trata de crear equipos multidisciplinares municipais, con participación mínima do concello, a escola e o centro de saúde, equipos que, tras a elaboración dun mapa de recursos, poñen en marcha iniciativas coordinadas de fomento de actividades saudables para os máis cativos en función da capacidade local. Finalmente, quero anunciar que 2016 será o ano da posta en marcha do sistema de vixilancia epidemiolóxica e enfermidades crónicas. Por outra banda, no marco do exercicio da autoridade sanitaria, a Consellería de Sanidade continuará desenvolvendo o Plan de inspección 2014-2017, que se centra nas seguintes liñas estratéxicas básicas: a tutela de dereitos dos pacientes e usuarios; a garantía de calidade dos servizos sanitarios, incluíndo o acceso equitativo a eles; a loita contra a fraude nas prestacións sanitarias, instrumentando actuacións específicas para a detección de irregularidades no seu uso, así como posibles desviacións ou utilizacións indebidas. O plan de inspección e auditorías, que desenvolverá a Dirección Xeral de Innovación e Xestión da Saúde Pública e que se centra nas seguintes liñas estratéxicas básicas: a planificación, xestión e difusión da información das actividades inspectoras en materia de seguridade alimentaria; a coordinación e seguimento das actuacións no marco das redes de alerta alimentaria e ambiental; e a implantación da política de calidade establecida para os servizos de inspección de saúde pública. Desde hoxe mesmo está en funcionamento o novo aplicativo de baixas laborais, que do que trata fundamentalmente –e seguindo un real decreto do Ministerio de Traballo– é de axilizar e diminuír a burocracia que existía ata agora no cumprimento administrativo das baixas. Quero sinalar tamén que explicitamos e adquirimos un firme compromiso institucional coa bioética sanitaria. Recentemente publicamos a Orde do 16 de outubro de 2015 pola que se regulan as funcións, a composición e o funcionamento do Consello de Bioética de Galicia. Este consello pretende completar as características da Comisión Galega de Bioética, ampliar e perfilar as súas funcións e revisar a súa composición e o seu funcionamento, para que a regulación exprese a evolución da bioética no ámbito asistencial. Xa están publicados no DOG os membros desta comisión e haberá unha próxima reunión nunha semana. Na xestión de coñecemento quero resaltar que estamos traballando para transformar a capacidade de crear, identificar, recompilar, adaptar e organizar, aplicar e compartir o capital intelectual do Servizo Galego de Saúde co fin de mellorar a súa capacidade na toma de decisións e contribuír á mellora da calidade asistencial. Un fito fundamental para realizar esta función con excelencia será a posta en marca da Axencia Galega para a Xestión do Coñecemento en Saúde, que ten como fins xerais e obxectivos básicos realizar a xestión da formación do sistema público de saúde de Galicia, o fomento da coordinación da investigación nas institucións sanitarias do Servizo Galego de Saúde, a coordinación e o impulso da actividade innovadora da Consellería de Sanidade e do Servizo Galego de Saúde e a avaliación de tecnoloxías e servizos sanitarios. Entre outros aspectos, a través da Axencia continuaremos desenvolvendo o modelo de protección, valorización e transparencia dos resultados da investigación e innovación xerados no sistema. E estableceremos un marco para a estabilización dos recursos humanos de investigación. Seguiremos colaborando no desenvolvemento da Estratexia de especialización intelixente, o RIS3 –en particular, no seu reto 3–, no novo modelo de vida saudable, cimentado no envellecemento activo da poboación. Facilitaremos tamén o acceso aos programas de investigación máis relevantes da Unión Europea e ás axencias financiadoras a nivel nacional e internacional, a través do establecemento de redes galegas estables e sostibles a longo prazo. Nesta liña fomentaremos a participación e competitividade dos nosos grupos e profesionais no marco do programa Horizonte 2020 da Unión Europea. Seguiremos tamén impulsando os nosos tres institutos de investigación sanitaria –Santiago de Compostela, A Coruña e Vigo– en colaboración coas tres universidades galegas, e os dous primeiros xa acreditados polo Instituto de Saúde Carlos III, fomentando o seu traballo en rede como elemento para a captación de recursos. En definitiva, a Axencia nace como instrumento de cohesión de todo o ecosistema galego de coñecemento e traballará conxuntamente con outros actores deste ecosistema, institutos de investigación sanitaria, fundacións biomédicas, universidades, centros tecnolóxicos, empresas e axencias financiadoras para posicionar Galicia como referente no eido do I+D+i en saúde. E no que atinxe á formación, queremos promover a máxima utilización dos recursos humanos en materias do noso sistema sanitario que se concertan para a docencia universitaria dos diversos ensinos sanitarios no nivel de pregrao e posgrao, así como a docencia preuniversitaria. Cooperaremos no mantemento da cualificación dos profesionais da saúde ao seu máis alto nivel, coidando a súa actualización e reciclaxe e facilitando a súa incorporación á docencia universitaria. Reforzaremos o papel das nosas comisións de docencia para mellorar a formación sanitaria especializada, co fin de acadar a excelencia docente e ser cada vez máis atractivos para a formación de especialistas. En definitiva, nos centros do Servizo Galego de Saúde buscaremos alcanzar a excelencia docente de alumnos, de profesionais sanitarios e de especialistas en ciencias da saúde, incorporando as mellores prácticas dos diferentes centros e institucións, fortalecendo as relacións cos axentes implicados e logrando a continuidade no desenvolvemento formativo do alumno como futuro especialista, coordinando as docencias de grao e posgrao. Moitas grazas.
Moitas grazas, conselleiro. Rolda dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto. Señora Iglesias Sueiro.
Bo día. E bo día, presidenta. Rematamos de oír un discurso bastante farragoso, en futuro, como se dunha campaña electoral se tratase e non dun balance do estado da Consellería de Sanidade e da súa xestión. É que toman vostedes sempre –ou ultimamente máis– este hemiciclo como un lugar de campaña. Mañá seguramente os medios recollerán as promesas –non a realidade, senón as promesas– dun conselleiro de Sanidade que accede ao cargo cando a lexislatura está a piques de rematar. E ¿por que? Porque as políticas levadas a cabo pola anterior conselleira –que non son outras que as dos gobernos do PP– facían insostible a súa permanencia no cargo polo descontento cidadán e tamén polo descontento do persoal sanitario; descontento visualizado polas múltiples manifestacións e mobilizacións, que ao final son –parece ser– o único xeito de afrontar os problemas que xera o seu modelo sanitario, caracterizado polo investimento público minguante e o aumento de gasto en privatizacións, modelo que vostedes defenden e practican. Un resultado –este é o xornal de hoxe– pode ser, por exemplo, a noticia que trae na páxina 12, de Galicia: "Rompe una tubería de fecales sobre urgencias del nuevo hospital de Vigo. Es la segunda vez en mes y medio que ocurre lo mismo en el área de críticos". Así que, señor conselleiro, este caos está no xornal, señores deputados. Este cambio de imaxe e o seu discurso non convencen, polo menos a esta deputada, cando os orzamentos en sanidade para o ano 2016 non supoñen a recuperación dos recortes aplicados polo seu goberno durante a última década. Inclúense 3.309,9 millóns para sanidade, o que supón un incremento de 139 respecto do anterior. No entanto, as políticas sanitarias aínda están dotadas con 236,7 millóns de euros menos que cando vostedes empezaron a gobernar no ano 2009. Os recortes sufridos nos servizos sanitarios públicos dende ese ano, dende o 2009, afectan a recursos humanos, afectan a eses profesionais dos que vostede falara, é dicir, as traballadoras sanitarias, que experimentaron unha diminución xeral en canto ao número e un notable empeoramento nas súas condicións de traballo, o que inflúe, como é lóxico, de xeito moi negativo no funcionamento do sistema sanitario, especialmente no que respecta ás listas de espera. Faise necesario, señor conselleiro, menos promesas e unha oferta pública de emprego que cubra as vacantes actuais e tamén as futuras; vacantes que son froito da destrución de postos de traballo levada a cabo polo Goberno que vostede representa e pola conselleira a quen vostede substitúe. Tamén fai falta a restauración de todos os dereitos suprimidos a este persoal, tanto no que atinxe ás pagas extras como á aplicación dos acordos, e recoñecer todas as sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza tocante aos días de libre disposición, que deben computar como parte da xornada laboral. No que respecta ás infraestruturas sanitarias, señor conselleiro, é dicir, hospitais e centros sanitarios, o resultado non pode ser máis desastroso. O exemplo máis coñecido é o hospital de Vigo, o Álvaro Cunqueiro, aínda que hai outros casos aos que me referirei máis tarde. Unha pésima xestión do modelo público-privado, as présas electoralistas por abrir as novas instalacións, pero sobre todo os recortes introducidos no proxecto pola concesionaria para reducir custos e incrementar beneficios coa complicidade do Sergas, que externalizou a dedo a redacción definitiva do proxecto e o cumprimento das condicións do contrato a unha empresa privada, son as responsables das deficiencias funcionais no ámbito sanitario. A coexistencia de dúas xerencias, unha de xestión pública –teoricamente orientada a garantir a mellor atención ás pacientes– e outra privada, en mans da empresa concesionaria –cuxo principal obxectivo, como é lóxico, é conquerir os maiores beneficios para os seus accionistas–, é incompatible, señor conselleiro, coa atención aos procesos asistenciais, que exista integración dos coidados da saúde –diagnósticos, tratamentos, rehabilitación– cos de servizo de apoio –limpeza, nutrición, esterilización e mantemento–. O resultado é impresionante, un edificio impresionante, nesa ansia de grandiosidade que marca a liña coa que vostedes fixeron o Gaiás, pero coas deficiencias propias dun hospital de campaña do século pasado –sendo xenerosas–, motivado polas estratexias economicistas da empresa concesionaria con respecto á calidade e á cantidade de materiais empregados: choiva de augas fecais en urxencias, caída de teitos, goteiras, ausencia de lavabos en quirófanos e consultas, difícil acceso; cando non deficiencias que afectan directamente á vida, á vida das pacientes, como, por exemplo, cando cancelan en outubro unha operación a unha enferma de cancro por falta de material, ou as detectadas deficiencias en esterilización. Isto no hospital máis caro de Galiza e que vai recibir un importante investimento dos orzamentos en sanidade para pagar á concesionaria á que se lle outorgou a privatización. O que confirma que as cousas non se fixeron ben é que a Comisión Europea, cousa que vostede non citou, acaba de aceptar a tramite, o pasado mes de novembro, é dicir, hai nada, a denuncia presentada pola Asociación Galega para a Defensa da Sanidade pública. Isto pon en evidencia, isto demostra que a Comisión Europea atopa indicios razoables na vulneración da lexislación comunitaria que regula a colaboración público-privada para construír e xestionar infraestruturas públicas. Pero non só o Álvaro Cunqueiro presenta deficiencias, referinme a el, en primeiro lugar, por ser un hospital novo e o que simboliza o modelo de sanidade cara á que camiñamos; un modelo sanitario privatizado que atende os intereses das concesionarias por riba da saúde e da vida da cidadanía. Na cidade de Pontevedra persiste un complexo hospitalario fragmentado en dous edificios separados por quilómetros. Mentres o Hospital de Montecelo foi renovado cun investimento de 70 millóns de euros, o Hospital Provincial é un edificio obsoleto e ruinoso, que presenta problemas estruturais incribles, que impiden unha atención adecuada ás pacientes. Por exemplo, deficiente illamento térmico, chegaron a estar a 35 graos no verán. Alcantarillado en tal mal estado que o cheiro, señor conselleiro, obriga a levar mascarillas ás profesionais (hospital de campaña). Deficiencias na sala de consulta, na de exploración e na de hospitalización, na urxencia de UCI e de aparcadoiro. Hai tempo que a cidade de Pontevedra demanda o peche do hospital provincial e a ampliación do renovado hospital de Montecelo. Ampliación aprobada polo Goberno progresista do Bipartito, cun investimento de 90 millóns, pero coa volta do Goberno do PP ao poder a Xunta abandona o proxecto para construír un novo hospital de financiación privada, afastado da cidade, en monte Carrasco, e cun custo de 1.000 millóns de euros.
Vaia rematando, por favor.
Non semella este o mellor xeito de administrar os cartos públicos, señor conselleiro. Por outra banda, a Galiza do interior, as provincias de Lugo e Ourense, seguen a ser discriminadas de xeito negativo pola Xunta de Galiza. Mentres A Coruña conta cun investimento de 10 millóns, e Pontevedra cun de 4,6, a Lugo aplícanselle 2 millóns e a Ourense 1,7 millóns. Por certo, nos novos orzamentos non figura nin un triste euro para os servizos de radioterapia e hemodinámica as vinte e catro horas no HULA de Lugo, reiteradamente reclamados. E o CHOU de Ourense, cunhas urxencias colapsadas, folgas continuas de persoal sanitario... No mes de agosto deste ano tivo lugar unha incidencia que foi quen de crear alarma social entre a poboación de Ourense. A un paciente xa anestesiado suspendéselle por segunda vez unha operación cirúrxica por falta de material de quirófano. Pero non é o único caso, existen outros que por falta de anestesista tamén. No medio rural desta pregunta, cunha poboación avellentada...
Remate, por favor.
...–xa remato, presidenta–, o que conleva unha importante porcentaxe de pacientes crónicos, suprímense 19 cotas de atención primaria. E remato aí, deixo o resto para a réplica, señor conselleiro. Moitas grazas e máis nada.
Moitas grazas. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego ten a palabra a señora Prado Cores.
Moi bo día. Moi bo día, señor conselleiro, a verdade é que cando vostede empezou aquí a súa intervención, facendo relación de todos os temas que ía tratar, a verdade é que nos deixou bastante sorprendidas, porque fixo unha relación exhaustiva de toda unha serie de cuestións; mais a vostede esqueceulle falar da sanidade real deste país, señor conselleiro, esqueceulle falar de cal é a situación real da sanidade pública en Galiza, esqueceulle falar de cales son as preocupacións fundamentais que teñen os galegos e galegas aí fóra cada vez que necesitan algún tipo de asistencia sanitaria. É evidente que existe unha sanidade pública real en Galiza, e unha sanidade da mentira, da propaganda, que tenta convencernos dunha realidade virtual que realmente non existe. Vostede veu hoxe aquí e usou esta tribuna nunha sesión que podiamos chamarlle unha publirreportaxe, unha publirreportaxe que será convenientemente repenicada polos medios de comunicación, a empezar polos medios públicos, por esa radio e televisión pública secuestrada, convenientemente secuestrada polo Partido Popular, e descaradamente ao servizo do que vostedes consideren que é noticiable. Pero vostede fixo aquí unha disección de plans, proxectos –de plástico–, mentres os problemas reais dos galegos e das galegas a nivel de sanidade non estiveron no seu discurso, non sei se na súa axenda, pero paréceme que non. Eu voulle recoñecer que de momento a vostede o nomearon para intentar cambiar a cara da consellería de Sanidade, e vostede está facendo un itinerario polos centros sanitarios de Galiza, facendo que escoita, facendo que toma notas, pero o que se necesitan son solucións, señor Almuíña, son solucións para esa realidade tremenda da sanidade pública de Galiza, porque o Partido Popular, o seu Goberno, nestes seis anos que supoñen –e non me vou cansar de repetilo– un sexenio negro para a sanidade pública de Galicia, lévanlle dado volta á sanidade pública de Galicia como un auténtico calcetín, pero para mal, para mal. Lévanlle dado volta coma un auténtico calcetín. E mire, vostede tivo a valentía de vir aquí e dicir que a atención primaria é o principio e o fin do sistema sanitario, e a verdade é que causa estupor escoitarlle aquí dicir esas cuestións, non porque non creamos no BNG de que iso é así, dende logo é evidente que a atención primaria é a porta de entrada para a sanidade, e debía de estar tremendamente mimada e tremendamente considerada e con recursos, mais a realidade é que é unha das grandes damnificadas das políticas que ten levado a cabo o Partido Popular. Topámonos con que nestes momentos a atención primaria é cada vez máis irrelevante no sistema, non chega con vir aquí e dicir palabras bonitas de que a atención primaria é moi importante, o importante é que se dote, e vostedes levan reducidos orzamentos en sanidade dun xeito temerario. Levan reducido persoal, levan reducido todo tipo de materiais, e neste momento, como lle dicía, é practicamente residual, cargáronse dun plumazo a interlocución con atención primaria. Coa creación das EOXI o que fixeron foi crear unha estrutura centrada fundamentalmente no hospital, e fundamentalmente neses hospitais onde vostedes queren concentrar toda a atención para facer que sexa máis fácil facilitarlle o negocio ás empresas privadas, e saltáronse dun plumazo o que é a interlocución con atención primaria, co cal, neste momento, hai unha situación de total abandono. Todos os pasos que levan dado van na dirección de secundarizala, de secundarizar dun xeito brutal a atención primaria. Perda de capacidade de decisión, diminución de orzamentos, deterioro das infraestruturas, paralización das que estaban previstas. Lémbrolle que vostede acaba de chegar aquí, pero xa estaba no Partido Popular, e lémbrolle que ao inicio, cando o Partido Popular volveu ao Goberno da Xunta no ano 2009, ían facer sesenta e non sei cantos centros de saúde, logo pasaron a quince, e neste momento vostede agardo que na réplica me conte cal é a situación das infraestruturas sanitarias dos centros de saúde no noso país, porque realmente é bastante deficitaria. Tivo tamén vostede a valentía de vir aquí e dicir que hai un altísimo grao de satisfacción a respecto da atención primaria, debe ser que vostede non se molestou en ir polos centros de saúde, ou en intentar coller cita para os médicos de atención primaria, para os médicos de familia, e a norma estase convertendo en que hai moitísimos deses profesionais que a cita é para dentro dunha semana, de dez días e de doce días. Moitísimos deses profesionais, e vostede sábeo. ¿E por que pasa iso? Porque vostedes non repoñen os profesionais que se van a xubilando, non cobren vacacións, non cobren baixas, e a realidade é que moito menos persoal ten que atender a mesma carga asistencial, ¿e iso que ten como consecuencia? Listas de espera e peor calidade asistencial; mais agardo tamén que vostede me explique tamén cal é a súa previsión para a atención primaria, porque vostede dixo aquí que vén presentar a estratexia para o seu departamento para o ano 2016, pero é que a estratexia para o seu departamento para o ano 2016 son os orzamentos da Xunta que acaban de presentar, e que todos estes problemas que lle estou enumerando non están neses orzamentos, señor Almuíña, porque para atención primaria, que xa levan recortado centos de millóns de euros, resulta que nestes orzamentos volven recortar para a atención primaria, co cal xa me explicará vostede cal é esa priorización para a atención primaria. Esqueceu tamén vostede, sorprendentemente –supoño que como case non ten importancia–, falar do novo hospital de Vigo señor Almuíña. ¿Vostede cre que pode vir a este Parlamento a comparecer e a explicar cales son as estratexias do seu departamento para o ano que vén e non falar do novo hospital de Vigo? ¿Que nos toma por tontos aos deputados e deputadas que estamos aquí, ou ao pobo galego que está aí fóra? ¿Que nivel de credibilidade pode ter vostede subíndose a esta tribuna e non falando de cal é a situación do novo hospital de Vigo? ¡Pois ningunha! Iso significa que vostede veu aquí facer esa publirreportaxe, pero non para falar dos problemas reais da sanidade. Porque mire, non chega con cambiar de cara, eu xa llo dixen antes; a vostede nomeárono para pretender facer unha cara amable e dar outra imaxe, e non basta con cambiar de cara, vostede acaba de cambiar parte da dirección do novo hospital de Vigo, supoño que coa intención de facer crer que con iso xa están parte dos problemas solucionados. Primeiro, non cambiaron todo o persoal, o xerente –que foi o máximo responsable do traslado e o que toma as decisións, e que levou a cabo unha actuación temeraria, poñendo en risco a saúde e a vida das persoas da área sanitaria sur da provincia de Pontevedra, da área sanitaria de Vigo– segue sendo o máximo responsable da sanidade en Vigo, co cal non cambiaron toda a dirección. Pero a pregunta é, señor Almuíña, e agardo que vostede ma conteste, ¿ten capacidade a nova dirección para actuar sobre a xerencia e a dirección da concesionaria? Esa é a pregunta que queremos no Bloque Nacionalista Galego que nos conteste. ¿Esa nova dirección vai rematar con esa bicefalia onde hai unha cabeza pequena, que son os responsables da consellería, e hai a cabeza grande, a que realmente toma as decisións, que é a cabeza da xerencia da empresa concesionaria? Esa nova dirección, ¿vai ter algunha capacidade de decisión a respecto das solucións que hai que abordar no novo hospital de Vigo? Porque no novo hospital de Vigo segue habendo moitísimos problemas, e necesitan solucións, e as solucións non pode ser que volvan poñer as mesmas, porque xa se demostrou que esas solucións non teñen resultado, co cal para obter resultados diferentes hai que poñer enriba da mesa alternativas diferentes, e hoxe aquí vostede non falou de ningunha. Agardo que logo sexa quen de facelo, porque no novo hospital de Vigo segue habendo problemas co persoal, segue habendo problemas organizativos, problemas derivados –fundamentalmente– dos servizos unificados no último momento e coincidindo co traslado: quendas sen organizar, a ausencia de xefes de servizo, sen xefe de servizo de medicina interna, por exemplo, que sabe vostede que é un elemento central nun hospital, ou sen dirección en urxencias, que é outra zona crítica dun hospital. ¿Que solucións e como vai resolver eses problemas, señor Almuíña? Deterioro das condicións laborais, salariais, das persoas contratadas pola concesionaria e polas subcontratas, que vostedes privatizan servizos públicos, e nesas privatizacións lévanse por diante emprego de máis ou menos algunha calidade e convérteno en emprego-lixo, e sábeo vostede perfectamente. Segue habendo problemas coa estrutura do hospital e cos espazos. ¿Como é posible que nun hospital con tantos metros cadrados de superficie resulta que non haxa espazo para todas as consultas? ¿Como é posible que teña que haber consultas que teñen que compartir a metade da xornada unhas e a metade da xornada outras? ¿Como é posible que tiveran moito, pero que moito coidado en reservar espazos para a comercialización da sanidade para os espazos comerciais e non tiveran en conta que tiña que haber espazos para todas as consultas externas no hospital de Vigo, señor Almuíña?
Remate, por favor señora Prado.
¿Sería por que había un deseño onde parte desas consultas ían ser absorbidas polo centro de alta resolución periférico e que vostedes se cargaron e que non teñen ningunha intención de levar a cabo? ¿Será ao mellor por esa cuestión? Segue habendo problemas coa esterilización, seguen suspendéndose operacións cirúrxicas no novo hospital de Vigo, señor Almuíña, nunha área tan sencilla como pode ser a cirurxía cardíaca...
Remate, por favor, señora Prado.
...–remato–, estanse suspendendo operacións. ¿Por que? Porque segue sen darse resposta a unha adecuada esterilización, segue sendo unha aberración, unha auténtica barbaridade, que sexa o hospital máis grande –como é o hospital de Vigo– e resulta que a esterilización estea no Meixoeiro. E así, despois na seguinte quenda seguireille falando de cuestións ás que vostede hoxe aquí non fixo referencia, señor conselleiro...
Moitas grazas, señora Prado. Rematou o seu tempo. [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Prado. [[Aplausos.]] Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra a señora Solla.
Grazas, presidenta. Bo día, señor Almuíña. Hai dous meses e medio a señora Mosquera ocupaba esa cadeira, non aí, aí, esa mesma que vostede hoxe ocupa, pero na súa derradeira comparecencia como conselleira de Sanidade ante esta oposición. Para daquela eu xa advertía que a señora conselleira era un cadáver político, e quince días despois xa estaba cesada. Vostede hoxe recolle os seus restos, os restos do que quedou en pé desa consellería, unha moribunda que se chama sanidade pública e que, de seguir vostede coas mesmas receitas que a anterior conselleira –que esa inquilina da cadeira–, non tardará en precisar coidados paliativos. De feito, de aprobarse estes orzamentos o día 22 de decembro poderemos celebrar as exequias da nosa sanidade pública. Porque vostede non mudou nada dende que chegou. Máis alá dos cambios cosméticos, seguimos arrastrando as mesmas carencias e acumulando dende a chegada de Feijóo ao poder unha perda dun 7 % do orzamento sanitario. 276 millóns de euros menos, que son en realidade, en euros reais constantes, un 18 % menos, e que supón que a nosa sanidade pública se estea quedando practicamente en nada. O mínimo, o tímido incremento orzamentario que vostedes anunciaron vaise para pagar unhas pagas do persoal que vostedes mesmos recortaron primeiro. E, sen embargo, vostedes prefiren seguir mantendo os gastos en altos cargos da consellería, en persoal eventual de gabinete ou mesmo nesas curas da sanidade pública. Un ano máis –e van tres– a Alternativa Galega de Esquerda denuncia neste Parlamento que seguimos pagando curas na sanidade pública, medio millón de euros pagados do bolsillo público, do peto público, mentres preferimos recortar en persoal sanitario. Tanto dá, temos emendas, pero vostedes non van aceptar ningunha, nin unha soa van aceptar; igual que non aceptaron ningunha das emendas á totalidade no Pleno do pasado luns: cero emendas á totalidade aceptadas por vostedes, cero emendas da oposición. Claro, logo falan de diálogo, falan de pactos, de acordos e de non sei que man tendida; mentres pisotean coa súa maioría, nin tan sequera deixan a posibilidade de que poidamos tentar de lonxe mellorar un mínimo uns orzamentos que confirman ano tras ano un proceso brutal de descapitalización da sanidade pública. Son vostedes –xa o dixen nunha ocasión aquí– os liquidadores da sanidade pública. Vexo, señor Almuíña, que trae vostede un laciño vermello, e ademais díxoo na súa intervención. Son vostedes, a verdade, os da política do laciño, porque logo, para o resto, fame e precariedade nos orzamentos. Os comités antisida esmorecen, é un riso, señor conselleiro, os comités antisida esmorecen e tiveron que pechar. E vostedes manteñen os mesmos recortes tanto na prevención das drogodependencias coma na prevención do VIH, pode rirse; pregúntome eu onde está a súa recuperación. Drogodependencias, convenio da Fegamp, un 57 % de recorte dende a chegada do señor Feijóo. E ese programa de prevención das drogas dende o 2014 recortárono un 3 %. E sabe vostede que é precisamente ese programa o que se encarga de previr o botellón e o alcoholismo na mocidade. Vostede anunciou aquí non sei que programa, cando na realidade os orzamentos están sendo recortados e o Programa de loita contra as drogas un 7 % menos. E as asociacións sen ánimo de lucro que loitan contra o VIH e contra as drogodependencias un 22 % menos de orzamento dende o 2011. Poden traer todos os laciños que queiran, ¿onde está esa recuperación? Menos laciños, polo tanto, e máis políticas públicas. ¿Como pode vir vostede presumir aquí da innovación se o único que están a facer é privatizala? ¿Van recortar, señor conselleiro, 17 millóns de euros de Amancio Ortega dese contrato de colaboración público-privada que nos custa 88 millóns de euros para privatizar a alta tecnoloxía? ¿Vanse restar ou vanllo regalar á Philips, porque se restan? ¿Cales son esas contraprestacións? ¿Onde está o informe preceptivo que exixe o ministerio para os contratos de colaboración público-privada de máis de 12 millóns de euros? ¿Onde están eses informes? Témolos pedido, señor Almuíña. Igual que temos pedido precisamente ese contrato coa empresa da señora Ana Sánchez. Nós non nos esquecemos, non nos imos cansar, terá que seguirme escoitando o que quede de lexislatura. Tres anos nesta Cámara xa sen ter diante nosa os datos do Informe de Pricewaterhouse. Vostede mesmo nolo negou na súa primeira intervención neste Parlamento, tamén nolo negou a señora Mosquera. E tivo que ser o xerente do Sergas o que en Comisión –e parece que de maneira graciable– me trouxera unha copia dun dos informes, porque non é toda a información solicitada. E mire, señor Almuíña, algo me quedou claro coa lectura desas vinte e dúas páxinas polas que vostedes pagaron 220.000 euros no ano 2010. A auditora enganounos, porque nos dixo nese momento que o mercado financeiro era estable e era viable que Unión Temporal de Empresas conseguise o financiamento. Todo forma parte da mesma estafa, da súa crise, da súa burbulla económica; da estafa que vostedes trasladaron ao peto dos cidadáns. Dixeron que había viabilidade financeira e económica, que o mercado era estable, ¡enganáronnos! ¿Van pedir vostedes responsabilidade ante ese informe? Dicía Pricewaterhouse que ante este contrato se transfería o risco á empresa privada e que iso era un beneficio e por iso o recomendaba. Xa vemos como se transferiu o risco, foi mentira. ¿Que van facer vostedes? E foi a Xunta quen tivo que buscar ese financiamento, imos pagar 1.400 millóns de euros máis gastos por un hospital que se cae a anacos e que ademais está financiado con cartos públicos do ICO e do Banco Europeo de Investimentos; señor Almuíña, incumpriuse o contrato de arriba a abaixo. Sabe vostede, ademais, que a Esquerda Plural ten presentado preguntas no Parlamento Europeo. Pero, como xa se dixo aquí, sabe vostede, ademais, que a Comisión Europea admitiu a trámite esa denuncia da Asociación Galega para a Defensa da Sanidade Pública. E van vir investigalo, señor Almuíña, vai ter vostede os homes de negro da Comisión Europea investigando esa estafa que é o novo hospital de Vigo. Vanos ter aquí, señores do Partido popular e señoras do Partido Popular; a xoia da coroa do señor Feijóo é unha fraude, unha estafa, un bluf moi caro, que ademais pon en perigo a nosa saúde. Vén vostede falar de vacinas e de medicamentos, ¿vostedes?, cando se negan a facilitar vacinas para todos e todas e cando o ministerio do seu Goberno, do seu partido, do señor Rajoy, acaba de blindar o negocio con Pharmaindustria. Acaba de asinar un acordo coa industria farmacéutica para ligar o gasto farmacéutico ao incremento do produto interior bruto do Estado, señor Almuíña, pola porta de atrás, uns días antes de abandonar o Goberno. Acaban de deixarnos blindado non só o negocio de Pharmaindustria, senón que acaban de roubarnos o orzamento sanitario de todo o Estado. ¿Por que non quere falar diso? ¿Quere falar de xenéricos? Fale do acordo de Pharmaindustria. Antes de irse o señor Rajoy deixou hipotecada a nosa sanidade por moitos anos, moitos anos; [...] [[Por orde da señora presidenta e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións]] . Xa non os aguantan a vostedes nin os colexios médicos. Son vostedes quen de agocharse, ademais, detrás dos e das profesionais, e hoxe volveron facelo como covardes. Falan de excelentes profesionais, de que son o seu principal activo, e logo desprézanos; desprézannos a nós cando minimizan os seus berros de auxilio ante a descomposición, ante o desmantelamento dos servizos sanitarios públicos; desprézannos cando denuncian a ausencia de medios materiais para poder traballar desprézannos cando recoñecen a súa valía e os maltratan laboralmente. A señora Prado, a responsable de recursos humanos do Servizo Galego de Saúde, e vostede mesmo falan con total impunidade de apostar polo emprego estable, e é unha mofa. É unha mofa aos traballadores e traballadoras públicas que agora mesmo están a ser, mesmo, sancionados e sancionadas cando se collen baixas por non poder ir traballar. ¡É que conculcan vostedes os mínimos dereitos laborais! Señor Almuíña, máis lle valería ter quedado no concello, estaba máis cómodo, estaba mellor, porque na Consellería de Sanidade vai moito frío. As purgas non lle van valer de nada ao señor Feijóo, nin a vostede, as purgas na consellería non van servir para agochar unha xestión que é terrible, que é nefasta e que está rematando coa sanidade pública. Máis lle valería ter quedado no seu concello, porque é posible que teña que volver facer pronto a súa maleta. Xa non poden esconderse máis, porque en Montepío tamén vai frío, señor Almuíña, e na consellería vai frío. Estanse vostedes quedando sos e vai ser a cidadanía a que lle traia o inverno a este Goberno, e vai ser a cidadanía a que xa se dea conta de que vostedes non mudaron absolutamente nada, que a súa entrada non mudou absolutamente nada. E se vostedes non mudan absolutamente nada, será a cidadanía quen mude o Goberno.
Moitas grazas, señora Solla. Señora Solla, prégolle que retire a expresión de "roubos a mans cheas", porque penso que aquí non rouba ninguén. Polo tanto, [[Protestas.]] pídolle que retire a expresión [[Protestas.]] que atenta contra o decoro desta Cámara. [[Protestas.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Ben, pois entón ten unha chamada á orde e retiro eu a expresión. Moitas grazas. [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] Non lle pedín opinión. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Ben, ten a palabra a representante do Grupo Socialista, a señora Acuña do Campo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Silencio, por favor! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Silencio, por favor! [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] ¡Silencio, por favor, señora Prado! [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Prado, non quero ter que chamala á orde, faga o favor. [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Protestas.]] ¡Faga o favor, señora Prado! [[Murmurios.]] Ten a palabra. [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Prado, ten unha chamada á orde. [[Murmurios.]] ¡Silencio, por favor! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Remataron vostedes? Porque ten a palabra a señora Acuña. Moitas grazas. Señora Acuña, ten a palabra.
Grazas, presidenta. Bo día, señorías. Bo día, señor Vázquez. Vostede hoxe veu aquí para informarnos das liñas xerais de actuación do seu departamento, pero sobre todo para explicarnos que vai cambiar na política sanitaria coa súa chegada á consellería. E teño que dicirlle con toda sinceridade que despois de corenta e cinco minutos, salvo iso de non fumar nas praias, pois moita moita diferenza máis non temos nisto. Mire, as liñas de actuación seguidas polo seu departamento para chegar ata esta desastrosa e preocupante situación que ten a sanidade pública galega no momento no que vostede se incorpora, despois de que por fin se cesara a súa predecesora, son ben coñecidas por todos e todas as galegas. Coñécena moi ben os traballadores e as traballadoras que andan de folga en folga, coñécena moi ben os usuarios e as usuarias que andan de manifestación en manifestación; e ata a coñecen moi ben, señor conselleiro, as empresas galegas que andan de tribunal en tribunal. Como tamén é ben coñecido por todos os galegos e galegas que con vostede non vai mudar nada. ¿E sabe por que, señor conselleiro? Porque o ideólogo da política sanitaria vai seguir sendo o mesmo: o señor presidente, o señor Feijóo. Porque ademais o orzamento o atopou vostede xa feito, e porque ademais o seu equipo –ao que saúdo e dou os bos días– é o mesmo equipo que estaba coa súa predecesora, coa señora Mosquera. E ademais, con toda franqueza, señor conselleiro, despois de escoitalo tamén teño que concluír que non vai vostede sobrado de folgos, co cal non sei se vai dar mudado algo. Mire, alguén que se di amigo seu dende hai máis de trinta anos dicíalle nunha carta aberta nun xornal: "Estimado Jesús, non entendo como aceptaches o cargo de conselleiro de Sanidade, ¿vaiche merecer a pena rematar a túa vida política tan mal por facerlle un favor a Alberto Núñez Feijóo? O presidente galego merécese a crise que está sufrindo: meteuse el soíño nun profundo buraco polo mal que todos estes anos ten tratado a Vigo e, especialmente, a área sanitaria de Vigo, e polas innumerables chapuzas e presuntas ilegalidades cometidas en relación co novo hospital. E agora Feijóo para tratar de salvar os mobles aprovéitase de ti, complicándoche a vida, mandándote covardemente a dar unha batalla por el na que vas morrer, –politicamente falando–". Todo iso non llo digo eu, señor Vázquez, dillo un amigo seu. [[Murmurios.]] E por todo isto a verdade... [[Murmurios.]] con eses amigos, si...
Silencio, por favor.
Así que, mire, non é de estrañar... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Se pensan así as persoas máis próximas, non de estrañar a desgana mostrada hoxe por vostede aquí na súa comparecencia. Mire, eu non sei, señor Vázquez, se vostede é consciente de todo o que leva feito o señor Feijóo coa sanidade pública coa desculpa da crise. Pero mire, é que vostedes por mudar ata mudaron o modelo, e agora co Partido Popular a sanidade nin é universal, nin é pública, nin é gratuíta, nin é de calidade. Así que o interesante sería que vostede nos dixera hoxe aquí que vai facer vostede para devolverlle a universalidade á nosa sanidade. Eu témome que nada. ¿Que vai facer vostede para devolverlle o carácter público que Feijóo lle anulou con esas masivas privatizacións? Témome que nada. ¿Que vai facer vostede para eliminar os copagos, os numerosos copagos que foron crecendo por aí? Pois témome que nada, señor Vázquez Almunia, porque –insisto– o orzamento xa está feito. ¿E que vai facer vostede para devolverlle a calidade? Pois vexamos, cóntenos, ¿que vai facer coa espera sanitaria, por exemplo, coas listas de espera? ¿Vai aceptar vostede o que dende o Grupo Parlamentario Socialista levamos pedindo unha e outra vez, esa auditoría para saber, para cuantificar, para coñecer a situación real da espera sanitaria en Galicia? Si, a espera estrutural, a non estrutural, do caixón, a das axendas pechadas e xa lle chamarán á casa. ¿De verdade fai facer iso coa lista de espera? A min chámame moitísimo a atención que vostedes que son tan fieis ao que di o Consello Interterritorial, por exemplo no tema das vacinas, sen embargo desprecen totalmente do Consello Interterritorial –o que manda, o que mandata– o que se consensuou en canto a medir a espera nese consello. ¿Sabe por que? ¿Sabe por que contan vostedes doutra maneira? Porque así non podemos comparar a espera da Comunidade Autónoma galega coa do resto das comunidades; algo, esa comparación que non lle interesa nada ao señor Feijóo. Díganos, ¿que vai facer vostede coas novas infraestruturas? Mire, segundo o presidente xa fixo cinco hospitais e xa fixo cincuenta centros de saúde; co cal a vostede, a verdade, pouco lle queda por facer. Se cabe, os esquecidos CAR, ¡non estaría mal! Pero mire, a verdade, señor Vázquez, é que nin cinco nin cincuenta. A verdade é que con Feijóo os centros de saúde continúan empantanados e os hospitais están nos tribunais. Pero, sen dúbida, o maior e máis grave fracaso nese senso é o hospital privado de Vigo. ¿Que vai facer vostede con ese marrón? ¿Talvez cre que o vai solucionar pondo á fronte a maioría dos xestores da época do Bipartito? ¿Sabe como lle chaman a iso? ¿Sabe como lle chaman alí? A volta ao pasado. Vou utilizar unha expresión moi coloquial, ¡ten narices a cousa!, ¡ten narices a cousa! Despois de todo o que nos levan vostedes criticado, no momento do estrepitoso fracaso e que xa non atopan solucións, vostedes recorren aos xestores do Bipartito. Pois mire, sen dúbida que o van facer moito mellor, pero o problema é irresoluble mentres non quiten do medio o señor Rubial e, sobre todo, a empresa privada. Mire, o problema está no seu modelo, o problema está na privatización, que ademais esa empresa ten construído un hospital desastroso. Non se engane, a dificultade non está en xuntar o Chuvi co Meixoeiro, que, sen dúbida, ten tamén os seus matices. Pero o problema real está en xuntar o público co privado nun edificio construído con criterios de empresa en lugar de con criterios de hospital. O problema, señor conselleiro, é que a cidadanía galega vai ter que pagar a prezo de boutique un hospital feito con construción dos chinos. Mire, moita innovación, vostede aquí estivo media hora falando de innovación, e resulta que estamos vendo como por segunda vez rompen as tuberías das augas fecais. Si, home, parece que non casara con esa imaxe de gran innovación. Mire, o problema son as irregularidades e ilegalidades das que lle falaba o seu amigo. Díganos, señor Vázquez, ¿que vai facer vostede se Europa lle dá a razón á Plataforma en Defensa da Sanidade Pública? ¡Que pode darlla! Mire, acepte un consello. Séntese vostede tranquilamente co pasado e mais con eses xefes de servizo dese comité técnico e busquen fórmulas para botar fóra a quen está destrozando e imposibilitando a nova infraestrutura. Boten fóra a privatización, e fágao, ademais, de maneira que non haxa que darlle indemnizacións millonarias a esa empresa. Só así, señor conselleiro, vai rematar ese tremendo fracaso e se vai arranxar o difícil problema que Feijóo ten provocado. Pero se algo funciona mal e se algo é fundamental para o servizo público de saúde, eses son os profesionais e as profesionais. Eses que din vostedes que van coidar tanto –dixo exactamente–, que os van coidar moito. Pois mire, empece por darlles de comer, porque lles recortaron ata os cartos que lle asignan nunha garda aos que están no PAC. ¿Sabe? Os domingos antes dábanlles para comer e para cear. Agora ou comen ou cean. E iso que os van coidar moito. Mire, ¡menudo carajal! E vou utilizar este termo, porque me parece o máis gráfico. ¡Menudo carajal! Eu busquei antes de dicir "carajal" e pódese dicir nesta Cámara, non hai problema. [[Murmurios.]] Mire, carajal... Si, si, carajal coas jubilacións masivas e forzosas aos 65 anos e un segundo. ERE, ¡tremendo ERE! Cargáronse vostedes –aplicando nin sequera o 10 % da taxa de reposición permitida– e reduciron os profesionais, por iso lle chamo ERE, do noso sistema sanitario público. Si, señor conselleiro. E deixaron as plantillas seriamente mermadas, tanto en cantidade como en calidade, porque xubilaron –teño que dicirlle– á elite da nosa profesión. Pero por se fora pouco o ERE, cos que deixaron vostedes, ¿que fixeron? Pois recortarlles salarios, extras, libranzas, comida, toda clase de dereitos laborais, incluída a carreira profesional. Por certo, acaban de presentarlle 5.000 firmas para solicitar a recuperación da carreira profesional.
Remate, por favor, señora Acuña.
En canto ao persoal contratado, ¿que dicirlle? ¡Tremendos escándalos! Contrátanos vostedes por horas para cubrir unha quenda completa, de luns a venres, suspendendo o contrato a fin de semana cando son vacantes dun mes. Por certo, estalle reclamando a Inspección de Traballo...
Remate, por favor, señora Acuña.
...que pague á caixa común o que lle debe. En fin, non dá tempo a moito máis, pero no segundo turno falareille desas masivas privatizacións, de abandono da atención primaria, dos incumprimentos coas leis que vostedes mesmos aprobaron e dese novo...
Moitas grazas, señora Acuña.
...–e remato–...
Non, remate xa, por favor.
...sixiloso Comité de Ética. Non sei que lle parecerá ao seu Comité de Ética que vostede veña hoxe con ese laciño, cando dende que chegaron ao goberno están recortando...
Moitas grazas, señora Acuña. Xa rematou o seu tempo. Señora Acuña, faga o favor. [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] Grupo Popular, señor Santalices.
Grazas, señora presidenta. Bos días a todos e a todas. Saúdo tamén o equipo do conselleiro de Sanidade que se atopa na tribuna. E eu doulle as grazas, señor conselleiro, pola súa comparecencia, teremos oportunidade ao longo dela, tanto na primeira intervención como na segunda, de falar dalgunhas das cousas que hoxe vostede aquí anunciou e que teñen moita importancia. Eu empezaría por destacar a súa experiencia. Vostede é nomeado conselleiro, pero é un home que ten unha experiencia tanto na xestión como na asistencia, e tamén ten algo moi importante, que é experiencia política. A experiencia política tamén é boa para un conselleiro de Sanidade, porque á hora de tomar decisións hai que saber conxugar a parte política coa parte técnica. Polo tanto, neste sentido, eu valóroo positivamente. Valoro tamén a súa decisión e a valentía de afrontar un reto que, efectivamente, como aquí se dixo –a través da señora Acuña–, é un reto, desde logo, apaixonante, pero que entraña a súa dificultade, independentemente de cartas abertas. Isto de cartas abertas, las carga el diablo, e vostede diso sabe, señora Acuña. As cartas abertas as... Si. ¡Non ameazo a nadie!
Non dialoguen, por favor.
Eu fálolle de cartas abertas porque vostede creo que disto sabe e ten... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ...experiencia. E, ademais, sorprendeume que non sei por que non queren hoxe moitos dos grupos políticos que os medios de comunicación plurais recollan hoxe o que vostede dixo aquí. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Non son plurais? Oian, non son plurais vostedes, ¡eh!
Señor Santalices, diríxase aos deputados.
Non, non, é que claro, imos dicirlles que non son plurais. Eu creo que recollen a información, vostedes aquí lanzáronlles unha ameaza para que non recollan a información do que hoxe dixo aquí o conselleiro. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, si, dixéronllo. Eu estiven atento, ¡eh! E, de momento, eu percibo as cousas. Mire, vostede ten un reto importante, señor conselleiro, que é manter o sistema sanitario galego nos parámetros actuais. Un reto que, efectivamente, é complexo. Recordemos algúns datos. O 77 % dos galegos fala de que o sistema sanitario galego funciona ben, e isto é un dato que nós debemos de valorar. O 80 % e o 81 %, respectivamente, tanto do persoal médico como do persoal de enfermería, valora altamente os nosos profesionais, o 80 % e o 81 % da poboación. Son datos do barómetros. E melloramos nos últimos cinco anos oito postos. Estes son datos do barómetro, pero os datos da Federación para a Asociación da Defensa da Sanidade Pública, que vostede xa comentou aquí algún, a resposta á atención a unha consulta en atención primaria colócanos no segundo lugar dentro das primeiras vinte e catro horas. Polo tanto, non hai esa queixa. E a percepción da melloría das listas de espera percibidas polos cidadáns colócanos no primeiro lugar. Datos da Federación da Asociación para a Defensa da Sanidade Pública. E hoxe mesmo coñecemos a opinión do Instituto Galego de Estatística, que valora moi positivamente tamén o sistema sanitario galego. Claro, consolidar todo isto non é fácil, claro que non é fácil. Consolidar a universalidade da asistencia sanitaria en Galicia na que podemos presumir de ser pioneiros, porque fomos os primeiros que implantamos un plan especial da saúde pública para cubrir a toda a poboación, ¡pois claro que non é fácil! Pero todo isto, señor conselleiro, témolo que recoñecer. Témolo que recoñecer porque ademais foi un programa que despois copiaron todas as comunidades autónomas. Leva vostede pouco tempo no cargo, é certo, leva pouco tempo no cargo. E eu valórolle dúas cousas especialmente. Unha delas é o asentamento do Álvaro Cunqueiro. Aquí dixeron que vostede non falara do Álvaro Cunqueiro, eu vou falar do Álvaro Cunqueiro e do asentamento do Álvaro Cunqueiro. Vostede ao mellor fala pouco do Álvaro Cunqueiro, pero actúa moito. Criticáronlle que non falaba do Álvaro Cunqueiro, pero vostede actúa no Álvaro Cunqueiro, e iso é o que nós tamén valoramos. Eu tamén valoro –e falarei diso despois– o acordo acadado en Ourense, que introduce melloras na asistencia sanitaria, porque vostede está detrás dese acordo, e para Ourense é moi importante. Dous movementos que non eran fáciles de facer, pero dous movementos que se asentaron. Álvaro Cunqueiro, gran hospital público, moi necesario na zona sur. Aí van ir as referencias de toda a zona sur de Galicia. Tivo un traslado complexo, ninguén obviou este traslado. O traslado foi dunha complexidade enorme, pero hoxe está asentado e o hospital camiña libremente hacia a función máis grande que ten, que é prestar asistencia sanitaria con alta tecnoloxía e ademais sendo de referencia para toda a área de Galicia. E vostede nisto ten moito que ver, porque pasamos do traslado a estar hoxe o hospital asentado. Véñenlle cunha historia de que se rompeu unha tubería. ¡Pero, por favor! Os que estivemos en cargos hospitalarios sabemos que unha tubería se rompe todos os días. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, home, e inúndanse hospitais. ¿Pero que me van dicir a min e era o hospital xeral? ¿Que queren vir contar aquí? Se todos os días hai acontecementos deses, desgraciadamente, outra cousa é que vostedes queiran extrapolalos e facer disto un mundo. Mire, había un plan predeterminado para dinamitar este hospital. [[Murmurios.]] Si, pero todos os plans caen. Acabámolo de comprobar na cidade olívica. Caen os plans e cae un plan. [[Aplausos.]] E caeu un plan que, ¡vállame Deus! Todos os plans caen e aquí houbo de todo: falta de colaboración, xerouse unha alarma excesiva, falouse do desprestixio dos profesionais. Lamento que... –¡Ah!, está alí o señor Losada–. Falando de desprestixio dos profesionais, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] vostede séntase cos xefes de servizo... Pero, non perda o tempo, non perda o tempo sentándose cos xefes de servizo, porque segundo un deputado desta Cámara da cidade olívica os xefes de servizo só serven para xogar ao golf. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Só serven para xogar ao golf. Polo tanto, non pode vostede... ¿Quen desprestixia os profesionais? ¿Quen desprestixia os profesionais? Polo tanto, é... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Xa ve como se poñen. ¡Cayó el plan! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdone, perdone...
Silencio, por favor.
Eu xa dixen... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu non quero que ninguén se encrespe, eu o único que dixen é que había un plan para que o hospital de Vigo non seguira para diante...
¡Señor Losada!
...e caeu o plan, caeu o plan. E cae...
Señor Losada, ¿quere que o chame á orde? ¡Faga o favor!
...e cae outro plan, porque acaba de caer un plan na cidade...
Ten unha chamada á orde, señor Losada.
Mala sorte.
Señor Losada, ¿quere a segunda chamada á orde?
Non, eu non quero, se...
Bueno, pois eu simplemente lle digo que, se non deixa falar, o vou ter que chamar á orde por segunda vez. Señor Santalices, continúe, por favor.
Eu xa continúo, señora presidenta. Bueno, hospital de Ourense. Vou parar co hospital de Vigo, porque non quero que se sufra máis xa con este asunto, imos parar con isto do hospital de Vigo. Agora xa está funcionando libremente o hospital... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Mire, o hospital de Vigo xa está funcionando, o que tendes que facer é porse a colaborar no que é ese gran hospital. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Tranquilo. Abel, por favor. Abel, por favor. Abel Losada –non Abel Caballero–, ponte tranquilo, [[Risos.]] ponte tranquilo, ponte tranquilo.
Señor Santalices, non dialogue, por favor.
Por el amor de Dios, tranquilidade. A ver, un pouco de tranquilidade.
Señor Santalices, non dialogue, por favor.
Hospital de Ourense, hospital de Ourense... Tranquilo, Abel, por favor. Agora vou falar de Ourense, co teu permiso. Hospital de Ourense. Eu agradézolle, señor conselleiro, que abordaramos a reforma integral do hospital de Ourense e que se acadara ese acordo, que é moi importante para Ourense, que é a cobertura de 31 prazas; os reforzos das gardas médicas, que se inclúe o hospital do Cristal e inclúe tamén o hospital Santa María Nai; e as gardas de radioloxía intervencionista, que é un asunto moi importante, porque estabiliza, e moi positivamente, a área sanitaria de Ourense. Eu quero, señor conselleiro, que tamén se culmine o proceso da Lei de garantías. A Lei de garantías é unha aposta deste goberno, e eu quero, pedimos que se ultime o seu desenrolo. Xa se marcaron liñas directrices, como é a libre elección de hospital, a segunda opinión, pero gustaríanos que en torno ás esperas se ultimara o que é o decreto de garantías, e tamén, aínda que vostede xa o anunciou agora, procesos de uniformización de como se inclúen en listas de espera. Non creo que sexa axeitado que haxa un criterio de inclusión de lista de espera na Coruña distinto a un criterio de inclusión dun paciente en lista de espera en Ourense. Polo tanto, valoro positivamente que vostede dea ese paso. E a Lei de garantías é unha aposta deste goberno e a min gustaríame que isto se cumprise. Tamén lle damos moita importancia á cronicidade, e ás patoloxías que hai en torno á cronicidade. Vostede hoxe aquí anunciou algo en torno a esas patoloxías, e no segundo turno falaremos diso. E a política farmacéutica. Nós na política farmacéutica demos creo que unha boa proposta, sen respaldo ningún, non tivemos apoio ningún. A esta Cámara tróuxose o catálogo priorizado de fármacos, o que lle puxo as pilas ao Goberno do Estado para marcar unha liña da prescrición por principio activo e potenciar a prescrición por xenéricos. E nós aí demos un paso importantísimo: pasamos dunha prescrición do 11 % a unha prescrición do 42 % neste momento. Pero nós somos os pioneiros, e iso fíxose nesta Cámara...
Remate, por favor, señor Santalices.
...co voto en contra deses señores que están sentados na bancada da esquerda. Sigo apostando, e quero que vostede siga apostando pola consolidación do socio tecnolóxico, porque aí se incorpora a tecnoloxía e o mantemento da mesma, que é moi necesaria para os nosos hospitais e para o diagnóstico de moitas das patoloxías. Polo tanto, señor conselleiro, na segunda intervención falareille doutros aspectos relevantes, sobre todo, fundamentalmente, coa cronicidade. Nada máis, señora presidenta.
Moitas grazas. Ten a palabra o conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña.
Se lles parece, vou seguir desgranando a estratexia nosa para o ano 2016, e despois comentarei os agradables epítetos que me dedicaron desde as súas bancadas. Pero imos por partes. En primeiro lugar, dentro das axencias, unha axencia fundamental, e que empezará a funcionar a partir dos primeiros días de xaneiro, vai ser a Axencia Galega de Sangue, Órganos e Tecidos. Nela van integrarse o Centro de Transfusión de Galicia e a Oficina de Coordinación de Transplantes, así como as unidades de procesamentos de células e tecidos da Comunidade Autónoma. Isto implica unha optimización dos recursos e unha mellor atención aos pacientes. A creación da Axencia responde á necesidade de acadar a coordinación, aumentar a eficacia e a eficiencia das distintas actividades que se agrupan e que responden aos seguintes fins xerais, que son garantir o abastecemento de sangue e os seus derivados, coordinar a doazón, os transplantes de órganos, o implante de células e tecidos, e asumir a organización e garantir a dispoñibilidade de mostras de máxima calidade de células e tecidos. Señorías, non me esquezo doutros aspectos nos que, a pesar da súa indubidable importancia, non quero resultar exhaustivo, pois xa tivemos ocasión de expoñelos na recente comparecencia de orzamentos; en particular, as infraestruturas, o equipamento e as TIC. En canto ás infraestruturas, dicir que se trata de adecuar as infraestruturas, o equipamento sanitario, ás necesidades de pacientes e cidadáns. Nos últimos anos, a pesar dun contorno restritivo nos orzamentos do Servizo Galego de Saúde, púidose continuar coa execución de investimentos para que os nosos profesionais dispuxeran de mellores medios para a atención ao paciente. En canto á modernización das infraestruturas sanitarias, teño que falar, loxicamente, da finalización do plan director do Complexo Hospitalario da Coruña, coa equipación dos novos quirófanos, e tamén o que vai ser a formalización este ano da terceira fase do plan director. Tamén, a finalización no ano 2016 do plan director –do que falaba o deputado señor Santalices– do Complexo Hospitalario de Ourense, cun importe destinado de 18,5 millóns de euros. Tamén, o plan director do Hospital da Costa, de Burela, tantas veces solicitado e polo que moitos dos deputados que están aquí pois loitaron por esta ampliación, no que hai un compromiso xa de gasto de 1,8 millóns na anualidade de 2016, loxicamente importante para o desenrolo desa comarca. O Hospital Arquitecto Marcide, do que no ano 2016 licitaremos o novo plan director e se iniciarán as obras de reforma. Dotación de equipamentos para o Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo, por valor de 14,9 millóns de euros, para o Álvaro Cunqueiro, para o complexo hospitalario de Vigo. Adecuación de espazos no Complexo Hospitalario de Santiago, para iniciar a construción tamén da nova Facultade de Medicina. Finalización da obra de reforma e implantación do Hospital do Salnés, por valor de 4,3 millóns. E tamén, créditos para facer centros, finalizar centros de saúde que están agora mesmo en construción, concretamente Oia, Gondomar, Ares, Culleredo, Galeras (en Santiago), A Valenzá e Couto (en Ourense), Marín, Cambre e Arteixo, así como para iniciar outros novos, como poden ser Melide, O Saviñao, Pereiro de Aguiar, O Milladoiro, etc. Neste campo seguimos a manter o noso compromiso polo equilibrio territorial e pola modernización das infraestruturas para seguir prestando unha atención sanitaria de calidade, tal como se merecen os nosos cidadáns. E tamén o equipamento de alta tecnoloxía, que xa expuxen na presentación de orzamento, o socio sanitario, tan importante para o desenrolo –como dicía– da mellora dos servizos sanitarios, e aí imos continuar –como dicía– co novo equipamento para o complexo hospitalario de Vigo; tamén, para o equipamento das urxencias en obstetricia do Hospital do Salnés; o equipamento para os quirófanos do CHUAC, da Coruña; os equipamentos para os centros de saúde que finalicemos nestes próximos meses; hospitalización tamén do Chou. E recordarlle á señora Iglesias que tamén a radioterapia e medicina nuclear xa está en Lugo. Non sei se ela non coñecía este detalle, pero os aceleradores están instalados xa, en período de probas, para empezar a funcionar igualmente a gamma nuclear. [[Aplausos.]] Nas TIC temos seis grandes liñas de proxectos, que só vou citar para que queden aquí marcadas. Unha primeira, enfocada a darlle ao cidadán paciente unha plataforma personalizada na web e nos dispositivos móbiles. Outra, enfocada a fomentar a asistencia non presencial a través de telemonitorización dos pacientes na casa. Unha terceira, facilitar aos profesionais mellores ferramentas para a súa práctica clínica. Unha cuarta, enfocada á mellora dos recursos sanitarios, facendo especial énfase nos servizos de urxencias, a programación cirúrxica, a trazabilidade de recursos e a xestión das altas sanitarias. Unha quinta, enfocada á seguridade dos pacientes e profesionais, dotándoos de ferramentas que aseguren a confidencialidade do manexo da información. E unha sexta, dedicada a unha explotación máis eficiente dos datos dixitais. Concretamente, pois imos desenrolar en 2017 na área de Ferrol a e-paciente, fogar dixital en Lugo e A Coruña, hospital en casa na Coruña e Ourense, os quirófanos en Ourense e Santiago, alertas na Coruña, dixitalización en Lugo, Pontevedra e Vigo. Non quería olvidar algo tan importante, como diciamos tamén, no que fai referencia aos profesionais, aos recursos humanos do sistema. Quero destacar como liñas moi importantes, primeiro, a recuperación dos dereitos, tanto no final deste ano como no ano 2016, a paga extra, os días de libre disposición; continuar co proceso de estabilidade dos profesionais; organización no primeiro semestre dos exames concurso-oposición de médicos de familia, enfermeiros/ enfermeiras e persoal diplomado sanitario de formación profesional; a convocatoria da OPE 2016, que aproximadamente vai estar dotada cunhas 700 prazas; a creación de categoría de enfermeiro especialista, tamén demandado pola profesión; a regulación de itinerarios profesionais para que poida haber cambios ao longo da súa carreira profesional; a implementación de novas funcionalidades, como o expediente e-electrónico, a visualización do Fides en dispositivos móbiles, un módulo para a xestión de notificación; o proxecto Acude, que consiste nun sistema de alerta novo para situación de riscos de violencia laboral externa; a normalización dos puntos de atención ao profesional en todas as EOXI; a integración da perspectiva de xénero nas políticas de recursos humanos, o Plan de igualdade. E con respecto aos cidadáns e pacientes, temos que pensar, sobre todo, como dicía desde o principio, que o eixe fundamental son as persoas, a cidadanía, á que nos debemos, a razón de ser realmente do Servizo Galego de Saúde e da Consellería de Sanidade; a cidadanía, que quere máis participación en termos de saúde e dependencia. Leis recentemente desenvolvidas, como a Lei de garantías, como recordaba o deputado señor Miguel Santalices, onde xa están elixindo médico, elixindo enfermeira, elixindo hospital. E, loxicamente, imos regular nos próximos meses os tempos máximos de resposta, para que, sobre todo en patoloxías graves, quede claro cal é o contrato que o Sergas mantén con eles. Pretendemos afondar, nesta liña, nunha ferramenta moi importante, que é a Escola Galega de Saúde para Cidadáns, que realiza actividades de formación dirixidas a xerar pacientes máis activos e expertos, pero tamén cidadáns con mellores niveis de coñecemento, relacionados cos recursos sanitarios do sistema e da súa adecuada utilización. Pasaron ata o 30 de setembro 19.185 pacientes, e formáronse o que se chama pacientes expertos un total de 97. Estas novas tecnoloxías teñen suposto unha auténtica revolución. Como Servizo Galego de Saúde, como antes sinalei, estamos ben posicionados. Debemos agradecelo, por suposto, á cidadanía, pola colaboración que en todo momento nos está mostrando. Necesitamos, en definitiva, escoitar a súa voz e tamén facerlle chegar o mellor que nós facemos. Queremos contar con eles de forma activa. E agora quería contestar pois un pouco ao que os señores deputados me dixeron. Primeiro, a verdade é que todos os que non son do meu parecer político me queren noutro lado. Había un concelleiro en Baiona, da oposición, que me dicía que onde estaba agora era onde mellor estaba, como conselleiro de Sanidade. A señora Solla, desde logo, prefería que fora alcalde ou concelleiro de Baiona. Debe ser que mal mal non debo facelo, cando a oposición me quere sempre no lado contrario. [[Aplausos.]] A forma de falar non indica a personalidade nin o traballo dunha persoa. Eu podo proceder con gritos, insultos, pero creo que non é a forma adecuada onde estamos, nun Parlamento. Creo que o que temos é que fundamentalmente falar de diálogo, falar de ideas. [[Aplausos.]] E quero tamén reivindicar o papel do equipo directivo co que estou traballando, un grande equipo directivo que ten moitísima experiencia, e que, como pasou no caso agora mesmo do cambio no Álvaro Cunqueiro, a oposición aplaude porque di que era do Bipartito; bueno, se era do Bipartito, había ser bo. Pero as persoas que están agora no equipo do Álvaro Cunqueiro, cando eu estiven no Hospital do Meixoeiro, hai catorce anos, xa estaban tamén na xestión sanitaria, co cal indica que son xente que ten experiencia, son xente que coñece a área de Vigo e son xente traballadora, que está no sistema desde hai moito tempo, para acadar uns grandes resultados. Mire, o curioso, señora Solla, é que vostede non se dá conta, pero é a única que fala contra o hospital de Vigo dos deputados da área de Vigo, porque os demais ningún é de Vigo, curiosamente; mire que hai deputados aquí de Vigo na oposición, ningún fala mal do hospital de Vigo, [[Murmurios.]] e entón a vostede creo que non lle dan a información. Tamén é curioso que nun edificio de 190.000 metros cadrados se rompa a mesma tubería no mesmo sitio, e nunha aparecen rolos de papel hixiénico –oito– e agora aparecen gasas metidas alí atascando. [[Murmurios.]] É curioso que nun edificio tan grande a avaría sexa no mesmo sitio, tamén é curioso. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] É curioso, é curioso.
¡Señora Acuña!
Mire, o que temos claro é que Vigo necesitaba unha nova infraestrutura sanitaria. Igual vós o que queriades é que seguiramos no Xeral, e no Xeral non podiamos seguir. Temos que ter unha grande infraestrutura necesaria para a área, [[Murmurios.]] e vai ser, ademais, pese a que a algúns non lle guste, un referente para a cidade de Vigo e o contorno metropolitano de Vigo, e ímolo conseguir, como dicía, pois por moita xente que estea con ganas de que isto non triunfe. Imos conseguilo, porque temos un grande equipo de profesionais en todos os campos, e desde logo temos un proxecto sólido no que imos desempeñar ao longo de todo este tempo. Dicir que a primaria non é importante creo que simplemente é non coñecer, señora Prado, nin a miña procedencia, digo no proxecto noso, que non é importante, cando dende o primeiro día estamos falando polos colexios médicos e coas asociacións de médicos de familia. Eu son tamén médico de familia; polo tanto, creo que sei do que estou a falar. E imos tratar de coordinar adecuadamente uns e outros, porque entendemos que o sistema está funcionando moi ben, e desde logo somos..., claro, nós queremos utilizalo politicamente, pero realmente ao final, cando imos ás enquisas, aos pacientes, aos cidadáns, a resposta é outra moi diferente. Imos seguir niso. Dicir tamén que para nós..., e achácanme tamén que viaxo moito, falo moito e fago pouco. Bueno, creo que o labor dun conselleiro é coñecer todas as infraestruturas sanitarias. Podo presumir que, desde logo, coñezo máis que moitos dos deputados da oposición que neste momento falan de sanidade, e creo que a única forma é coñecer para tomar decisións ao longo de todos os meses que temos por diante. [[Aplausos.]] E, como digo, o futuro da sanidade galega está consolidado, é un futuro claro, que nós temos que axudar entre todos, e gustaríame, loxicamente, que puideramos contar coa oposición para apoiar –digamos– melloras. Desgraciadamente, moitas veces as propostas non teñen consistencia ou simplemente se usan para descualificar o traballo realizado. Creo que estamos nun punto importante. Seguindo así, con confianza nos profesionais, e desde logo escoitando cada vez máis os nosos pacientes, creo que o resultado vai ser moi bo para todos os galegos. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Posibilidade de apertura dunha rolda especial de aclaracións. Ten a palabra polo Grupo Mixto a señora Iglesias Sueiro.
Grazas, presidenta. Todos os plans caen, señor Santalices. Espero que o plan que teñen vostedes para que o señor Baltar permaneza no cargo tamén sexa un fracaso [[Aplausos.]] Señor conselleiro, unha herdanza envelenada, unha herdanza envelenada recibe vostede. A única solución é a recuperación dun sistema sanitario público universal. Estes son os feitos, e non o que vostede nos trae hoxe aquí. Por exemplo, falaban do acordo acadado no Chou, de Ourense. Efectivamente, acadouse un acordo, pero ao toque de dúas folgas, a toque de mobilizacións, cando os puntos dese acordo, os puntos que demandaban os sindicatos e o persoal sanitario, perseguían a mellora na calidade asistencial dos pacientes, e non se entende que non o asinaran antes das dúas folgas e da ameaza dunha terceira. Vostedes móvense a golpe de mobilización, vostedes móvense a golpe de demanda cidadá; colectivos de doentes, como os da hepatite C, que se ven na obriga de mobilizarse para acadar a medicación á que teñen dereito e que lles devolva a saúde. Por certo, quero reivindicar desde esta palestra a medicación para a poboación reclusa. ¿Non somos tan defensoras dos dereitos humanos? Hai unha poboación que non a recibe: a poboación reclusa, señor conselleiro. Desde a súa consellería, desde Interior, faga vostede as xestións para que ese sector da poboación –seres humanos– reciba esta medicación. Señor conselleiro, máis feitos. Atención primaria, 19 cotas suspendidas en Ourense, un nivel asistencial que constitúe o eixe do sistema sanitario público, e que ademais é líder na xestión de procesos de paciente crónico, tendo en conta o envellecida que está a poboación na provincia de Ourense. Pois este sería un servizo que non se entende como o suprimen. Ademais, o que se require é un plan de mellora, que dote dun incremento presupostario e de recursos humanos, porque vostedes non cobren as vacantes destes profesionais cando están de baixa ou cando están de vacacións. En Maceda, na provincia de Ourense, deficiencias de atención de pediatría no centro de saúde, outra vez a mobilización. 900 sinaturas, o que supón un quinto da poboación desa comarca, que a recolle a plataforma de pediatría de Maceda. Cidadáns organizados demandando dereitos. A señora Eloína Núñez, xerente de xestión, non os recibe, négase a recibir este colectivo. Señor conselleiro, outro, supresión dunha enfermeira en pediatría en Xinzo. ¿Por que? Porque pasa ao servizo de familia no centro de saúde. ¿E por que? Por non contratar unha nova enfermeira de familia nunha vacante que se dá por xubilación. Desabastecemento de vacinas, pais que teñen que ir a Portugal buscar a vacina. Con causas de morte. Por exemplo, a de tose ferina, de probada eficacia no embarazo, nesa vacina prodúcese un desabastecemento das vacinas de recordo, que son as que se lles aplican a embarazadas e aos menores de 6 anos. ¿Por que? Por falta de planificación do Goberno e polo desinterese das farmacéuticas –coas que vostedes se levan tan ben–, porque é...
Vaia rematando, por favor.
...unha medicina de baixo prezo. Ben. Pais que se ven na obriga de acudir aos medios de comunicación para que se cumpra unha lei aprobada por vostedes, a Lei de dereitos e garantías dos enfermos terminais, para que a súa filla reciba o tratamento paliativo que garanta o dereito a unha morte digna sen sufrimentos necesarios. Hai máis. As portas xiratorias –non me vai dar tempo–, pero as portas xiratorias que vostedes practican tan ben, e que se van concretar coa compra do Hospital Domínguez, de Pontevedra, polo fondo de investimento CVC-Quirón, que ficha a Mario González, ex xerente do Chuvi, o que incumpre a Lei de incompatibilidades, señor conselleiro; un fondo de investimento multinacional, que inviste en sanidade comprando e saneando centros de saúde, para posteriormente vendelos...,
Vaia rematando, por favor.
...e que ten a súa sede en paraísos fiscais. –Remato xa–. Un desastre e unha hipoteca para Galiza no aspecto sanitario. Máis nada.
Moitas grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do BNG. Ten a palabra a señora Prado Cores.
Señor conselleiro, quedou claro que vostede é un crack, un altísimo coñecedor da sanidade, que ten todas as virtudes. A miña dúbida é para que vai usar todas esas potencialidades. A miña dúbida é: todo ese gran saber e todo ese coñecemento e esa experiencia abondosa, ¿en que dirección a vai usar? E temo que a vai seguir usando na mesma dirección que fixo a súa antecesora e a anterior, por unha cuestión lóxica: vostede forma parte do Partido Popular, que é o partido que está levando á desaparición a sanidade pública de Galiza. Vostede acaba de dicir aquí rotundamente que o futuro da sanidade galega está clarificado. O que non dixo é en que dirección está clarificada. E para o BNG, dende logo, a nosa preocupación de que esa clarificación vaia pola vía de consolidar o que teñen empezado, e coa intervención do portavoz do Partido Popular todo indica que iso vai así. A súa gran preocupación porque a Lei de garantías, esa lei que o único que fixo foi darlle rango de lei á privatización, a poder derivar do ente da sanidade pública á privada, esa é a gran preocupación do Partido Popular. Entón, esa clarificación parece máis que evidente. Mire, como teño pouco tempo, vostede acaba de facer aquí unha serie de cuestións. Primeiro, anunciou que se contrata o equipamento para os quirófanos do CHUAC. Lémbrolle que sobre ese equipamento a súa antecesora foi anunciar que ían estar en funcionamento despois de Semana Santa deste ano 2015; estamos en decembro e non están nin instalados nin en funcionamento. Entón, por favor, a ver se antes de que lle pasen os apuntamentos, mira vostede se pode presumir de algo ou non pode presumir, ¿non? E logo tamén presume aquí de que os aceleradores no HULA están instalados, pero é que a promesa era que ían estar funcionando este ano, señor conselleiro, ían estar funcionado este ano. Hemodinámica 24 horas. Tampouco sabemos que vai pasar con ela, outra promesa incumprida. Entón, vén vostede dicir aquí que resulta que están instalados, cando –insisto– a promesa era que ían estar funcionando. Co cal temo que imos seguir con esa política de anuncios, de anuncios, efectivamente, que recollerán os medios de comunicación, mais que un mes despois e un ano despois seguirán estando en anuncios e non en realidades. E mire unha cousa, señor conselleiro: sen persoal non hai sanidade posible, sen persoal non hai sanidade posible, e vostedes, o Partido Popular e vostede como herdeiro desa herdanza, fixeron un ERE de 2.841 prazas na sanidade pública de Galiza, un dos maiores ERE deste país nos últimos anos, e vostedes fixérono dende o ano 2010, cando hai case 40.000 profesionais da sanidade inscritos nas listas de contratación. Entón, fixeron vostedes ese ERE, eliminando prazas de todo tipo. Vostede sabe perfectamente que entre o ano 2010 e 2014 só levaron a cabo o 10 % da taxa de reposición. No ano 2015, no que estamos, convocaron teoricamente o 50 % das prazas vacantes. E para o ano que vén acaba de anunciar que se vai facer unha OPE, pero tamén das prazas vacantes xeradas dende ese momento. ¿Que significa? Que todas as perdidas no ano 2010, 11, 12, 13 e 14 non se van recuperar. ¿Cantas son esas prazas, canto supoñen? O que lle acabo de dicir, señor conselleiro: 2.841 prazas vacantes, que podiamos desglosarlle perfectamente aquí por especialidades, por médicos, enfermeiras, celadores, mais non teño tempo. Esa é a realidade da súa política de persoal, conxugada con esa precarización tamén na contratación, eses contratos por horas, eses contratos por días, para facerse cargo e que fagan o traballo de persoas que desenvolvían a súa actividade a tempo completo. Vostedes substitúen ese tempo completo por unha vez si, un día si e un día non...,
Vaia rematando, por favor.
...por horas, por días. Un auténtico escándalo. E mire, voulle facer un pequeno resumo do que supuxo ese sexenio negro do Partido Popular en Galiza durante estes seis anos. Orzamento da Xunta de Galiza, recortado nun 12,3 %. Perda de máis de 1.200 millóns acumulados, señor conselleiro. Eliminación de 2.841 prazas de profesionais da sanidade pública. Eliminación de máis de 600 camas hospitalarias nos centros públicos. Listas de espera, xa non só en atención especializada, senón en atención primaria. E, se quere, doulle aquí uns cantos teléfonos de centros de saúde onde vostede pode chamar para que lle digan para que día e canta é a demora en atención primaria. E neste momento en Galiza a cuarta parte das camas hospitalarias xa son privadas. Señor conselleiro, podíalle seguir falando de case o 50 % do orzamento sanitario para a sanidade privada, e segue e segue e segue. Temo, señor conselleiro, que a realidade da que vostede hoxe aquí nos quere convencer...
Remate, señora Prado, por favor.
...non ten nada que ver coa realidade que viven os galegos e as galegas aí fóra. Non teño tempo para falarlle de que teñen vostedes a desvergonza de falar da atención á saúde mental, cando a teñen practicamente baixo mínimos.
Moitas grazas, señora Prado.
E podía seguir falándolle de cuestións que vostede desbrozou aquí e que, dende logo, nada nada teñen que ver coa realidade da sanidade deste país. Moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra a señora Solla.
Grazas, presidenta. Eu si considero un roubo o que nos están a facer. E, ademais, o conselleiro parece ser bastante delicado, eu non oín nin un só insulto; prégolle, por favor, que me faga unha lista dos insultos que, bueno, dedicamos a vostede para ver en que termos vostede se sentiu afectado. E como non tivo a ben responder absolutamente nada e seguiu explicando a política de laciños desta consellería, deste goberno, teñen que dicirnos de que cor é o laciño de solidariedade co señor Baltar, ¿non? Pois vostede dixo que ía respostar, pero a verdade é que non o fixo, e xa leva aquí algún tempo para saber as respostas. Ou non sei se vai facer como a señora Mosquera, que non sabía as respostas, traía todo preparado e ao final tiñamos que quedar sen esas respostas. Pero ten outra quenda, ten posibilidade de facelo noutra ocasión. O informe de Price Waterhouse, señor conselleiro, ¿que responsabilidades van pedir? Dicíanos que o mercado financeiro era seguro, e era mentira. Adoptaron vostedes esas recomendacións, 22 páxinas custaron 220.000 euros. ¿Por que non proporcionan o contrato de Ana Sánchez? As purgas esas cosméticas non nos serven de nada, porque ese contrato, señor conselleiro, lémbrolle aquí que ten un vigor de dous anos despois da apertura do novo hospital de Vigo. E, polo tanto, entendo que, aínda que vostedes puxeron agora unha oficina técnica pública, seguimos pagando as dúas cousas. É certo que era a concesionaria quen transvasaba eses 4 millóns de euros, pero paréceme que non os van devolver. ¿Van pedirlle responsabilidades? Porque temos o hospital que temos, pero, bueno, a culpa é miña, por cuestionalos a vostedes. ¿Como se me ocorre sendo de Vigo? Non se pode cuestionar aquí nada. Debo de ser eu a que vou polas noites romper esa tubaxe misteriosa, ou o contubernio xudeomasónico que rompe as tuberías. Aínda que, bueno, nos hospitais do señor Santalices, recén estreados, é normal que cada día caian teitos e rompan tuberías. Eses son os hospitais do Partido Popular. Por certo, Lei de garantías sanitarias. Non están vostedes como para presumir dela. Dous anos despois da súa aprobación, unha lei que aprobou o Partido Popular francamente en solitario, porque ninguén a apoiaba, nin nós aquí dentro nin ninguén fóra, e dous anos despois dende que se aprobou –cúmpreos o día 9 de decembro, creo lembrar–, pois non foron vostedes quen de cumprir a súa propia lei. É unha vergoña, ¿verdade?, é a súa propia lei e nin a cumpren. Dous anos, non son capaces de cumprir cos tempos máximos de espera, e para o único que serviu é para seguir facendo traslados á privada. Xa que presumiu aquí dos tempos de atención, estaría ben que nos dera os datos de traslados ás clínicas privadas, aos centros concertados por cada EOXI, iso que sempre pedimos e tampouco nunca nolo dan. Esa é a transparencia deste goberno, ¿non?, iso é para o que serviu a privatización encuberta. E no caso de Vigo, entre a Lei de garantías sanitarias e a chapuza do novo hospital de Vigo, pois o que está a acontecer era o que estaba programado desde un principio: masiva campaña publicitaria de Povisa –tamén doutras privadas, porque á miña casa, ao meu buzón, chegou tamén a de Fátima, por certo– para que se trasladasen eses pacientes e esas pacientes a ese centro. E, evidentemente, a xente ten medo, porque isto é cuestión da súa saúde e moita xente o está a facer. Saíulles o plan perfecto, hai plans que caen pero hai outros que evidentemente saen ben. Non respostou vostede sobre os recortes do VIH e das drogodependencias, e desa prevención do alcoholismo nas e nos menores. Política de laciños. Non explicou vostede o acordo de Farmaindustria. Levan vostedes vivindo do catálogo priorizado de medicamentos seis anos. Pero aquí non nos trasladan nada deses acordos que fan vostedes por detrás para que as grandes multinacionais de farmacia...
Vaia rematando, por favor.
...sigan gañando. Non explicou vostede nada do que pasa coa privatización da alta tecnoloxía e a súa relación con ese contrato co señor Amancio. Todo o deixan vostedes para o Goberno seguinte, as privatizacións feitas e tamén a ausencia de mantemento de construcións, de infraestruturas. ¿Como pode anunciar 1 millón de euros para un hospital como o de Ferrol, que ten cinco plantas sen baño nas habitacións, que ten unha deterioración evidentísima, porque leva moitísimos anos sen recibir un mantemento adecuado? ¿Como poden presumir do proxecto de Burela seis anos despois, cando o seu propio alcalde tiña os terreos á disposición xa en 2011? ¿Como poden vostedes falar dos profesionais, cando vostedes os maltratan todos os días, suprimíndolles os seus dereitos laborais? ¿Sabe vostede como están as urxencias da Coruña, de Ourense, de Vigo? Viven, vivimos na máis absoluta precariedade. E, polo tanto, señor conselleiro –remato porque non me queda tempo–, non temos xa nada público: Ourense e Ferrol, de Ferrovial; Vigo, de Acciona; a alta tecnoloxía, de Philips e varias; Laboratorio Central, de Cerba Internacional. Suma e segue. Vai moito frío na Consellería, señor conselleiro, vai moito frío en Montepío. ¿Vai arranxar algo disto nos meses que lle quedan?
Moitas grazas, señora Solla. Ten a palabra polo Grupo Socialista a señora Acuña do Campo.
Grazas de novo, presidenta. Bueno, vou empezar polo señor Santalices, simplemente para dicirlle que o interese do Partido Popular pola sanidade pública quedou moi claro coa súa intervención, tan ben elaborada, tan ben preparada e tan axustada á materia. E, señor conselleiro, vostede non o fai todo ben, vostede é novo, pero é curioso que o seu experimentado equipo non o advertira de que non está ben, cando xa están convocadas as eleccións, ir anunciar arranxos a novos centros de saúde, a Melide, vostede mais a conselleira. Mire, iso non está ben dende o punto de vista da ética, ademais de serlle un delito electoral. Señora Solla, creo que non sei, non sei se é vostede, se é o alcalde de Vigo o que anda a meter gasas e papel hixiénico nas tuberías, ¿non?; parece que iso é o que pensa o señor conselleiro ao respecto. Pero, ironías á parte, mire, señor conselleiro, ¿a vostede non o preocupa que o hospital privado de Vigo, esa que era a maior infraestrutura do mundo mundial feita en época de crise, sen embargo, estea provocando unha fuxida –non sei se son 3.000 se 4.000 as persoas que saen correndo– outra vez para Povisa? ¿Hai algún dato máis claro de fracaso, señor conselleiro? Mire, vostede non vai cambiar nada, e, despois de telo escoitado, pois temo que nada de nada, e, ademais, por dúas razóns. A primeira é porque non pode; xa lle dixen que quen manda na Consellería é o señor Feijóo, xa lle dixen que o orzamento xa está feito e xa lle dixen e xa lle recordei que o seu equipo é o mesmo. Pero é que, ademais, non vai cambiar nada porque non quere, e non quere vostede cambiar nada porque vostede tamén é do Partido Popular e tampouco cre no noso sistema sanitario público. Mire, a súa predecesora non foi cesada pola deterioración que lle fixo ao sistema, non, nin pola privatización masiva da nosa sanidade. Foi cesada por regalarlle o posto ao seu marido, polo problema do Aspergillus –si–, polos escándalos da Comisión de Bioética e polo broche, o caso Andrea. Talvez por iso vostede apresurouse, ao chegar á Consellería, non a buscarlle solucións nin á perda da universalidade, nin a recuperar o novo hospital privado de Vigo, nin a poñerlle remedio ao desmantelamento da atención primaria, nin á agónica saúde mental, nin aos colapsos de urxencias. Non, vostede apresurouse a modificar a Comisión de Bioética; si, si, mantivo os membros que había antes e os que foron fieis non á ética senón ao Partido Popular, pero, sen embargo, modificou as regras; agora teñen que calar, ¿non?, actuar con sixilo, calar, e só poderán opinar do que lles permita a Consellería. Eu creo que iso se chama ética á medida do Partido Popular. E eu non sei se a vostede isto lle parece un comité útil para a bioética; a min paréceme máis ben un comité útil para o Partido Popular. Pero, despois de ver o que está a pasar en Ourense, pois xa vemos que iso é como entende o PP a ética, para o interese do señor Baltar e neste caso non o interese do señor Feijóo. Pero, mire, con ética ou sen ela, eu voulle seguir preguntando polo que preocupa, polos problemas que ten o sistema, por eses profesionais. Señor conselleiro, é gravísima a situación dos profesionais, e sabe vostede que son imprescindibles. Faláballe –pois non sei– das xubilacións, pero mire, os eventuais; os eventuais non sei se sabe vostede que son penalizados ata se se poñen enfermos; pero é que os fixos, se falan, se falan, enseguida os ameazan con expedientalos. Esa é a realidade, señor conselleiro. E fálenos tamén do socio tecnolóxico. Mire, resulta...
Vaia rematando, por favor.
...que para renovar a alta tecnoloxía do sistema sanitario público vostedes botaron cinco anos, co cal, cando remataron e cando adxudicaron, xa lles quedara obsoleto. ¿E que vai facer vostede co material sanitario tan deteriorado, coa atención primaria destrozada? ¿Como van atender os crónicos? ¿Coas maquiniñas, coa situación que ten a atención primaria? ¿Co lío das vacinas, coas condutas aditivas, coa investigación –machacada–, coa innovación –absolutamente privatizada–, coas urxencias colapsadas? ¿Que vai vostede facer para cumprir coas leis? ¿Que vai facer, señor conselleiro, para devolverlles a credibilidade ao señor Feijóo, ao PP, á Consellería e ás xerencias? Mire, señor Vázquez, fágalle caso ao seu amigo e renuncie. Porque, mire, co mesmo ideólogo, co mesmo orzamento e co mesmo equipo, o problema é irresoluble, e vaino matar, politicamente falando.
Moitas grazas, señora Acuña. Señor Santalices. Ten a palabra.
Grazas, señora presidenta. Bueno, xa ve, conselleiro, que non o queren aquí, ¡eh!, non, isto está claro. Pero, bueno, vostede xa sabe como é isto da política. Eu vou aproveitar a súa comparecencia para facerlle algunhas peticións, porque creo que debemos de aproveitar a súa comparecencia para aspectos que preocupan a cidadanía. Eu sei que hai preocupación porque no edificio anexo do Hospital Xeral de Vigo, o que era a torre, sabemos que é propiedade da Tesourería da Seguridade Social, pero os anexos están feitos polo Servizo Galego de Saúde, aí vaise ubicar un punto de atención continuada, e hai unha certa preocupación de se iso vai dispoñer de sistemas complementarios, como pode ser radioloxía, como pode ser un laboratorio e demais. Eu pediríalle que iso, que está ubicado no centro da cidade e que pode ser un punto de atención continuada moi consolidado, porque está para antes de atender as urxencias do Hospital Álvaro Cunqueiro, que, na medida do posible, iso poida dispoñer de servizos complementarios para a atención de urxencias. Falou vostede dunha cousa moi importante que nós levamos aquí reclamando dende hai moito tempo, que é a unidade de ictus. Vostede anunciou que no Álvaro Cunqueiro vai haber unha unidade de ictus, e eu téñolle que pedir que esa unidade de ictus..., eu veño dunha provincia onde se producen 1.100 ictus ao ano... [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] , 1.100... Déixeme facerlle esta petición ao conselleiro, que me interesa máis que falar con vostede.
¡Señora Acuña!, por favor, deixe falar. Faga o favor.
Déixeme falar disto, que me interesa máis.
Señor Santalices, continúe.
Mire, interésame bastante máis isto para Ourense que falar con vostede agora. E di: cartas abertas. Mire, 1.100 ictus prodúcense en Ourense. A min paréceme moi ben que esa unidade vaia no Álvaro Cunqueiro, pero Ourense non pode quedar sen atención á patoloxía do ictus. E nós queremos que iso sexa mediante unha área compartida, evitando fundamentalmente o desprazamento do paciente. E iso pasa por algún dos pasos que vostede xa deu ou que vostede impulsou. A garda de radioloxía intervencionista, que é fundamental, e haberá que implantar outros sistemas para evitar o desprazamento dos pacientes. Que Ourense non quede sen atención á patoloxía do ictus. [[Aplausos.]] Tamén, señor conselleiro, este Parlamento aprobou por unanimidade a atención aos lesionados medulares na área sur de Galicia, a atención á revisión. Aquí non pedimos unha unidade nova. Nós o que pedimos é que a atención aos pacientes que teñan unha lesión medular, o que é a súa revisión, se poida facer na área sur; en concreto, pedirámola no Álvaro Cunqueiro. Eu pídolle que isto se cumpra, porque desprazar para unha simple consulta un lesionado medular ata A Coruña é un trauma e é un problema moi grande para todas as familias. Polo tanto, pídolle que nese sentido iso se poida cumprir. Tamén, señor conselleiro, neste Parlamento aprobouse con estes votos, non con estes votos, que aquí se traia o resultado do rexistro único de mortalidade por infarto agudo de miocardio, pero valorando o parámetro máis importante: ¿cal é a mortalidade que se produce naqueles pacientes que non acceden á anxioplastia nun tempo inferior a 120 minutos? Se o resultado diso, cando vostede o traia ao Parlamento, arroxa que Ourense e Lugo teñen unha mortalidade significativamente superior, non hai debate, señor conselleiro, non hai debate; hai que camiñar cara a unha asistencia que evite a mortalidade. Isto é o serio, isto é o que hoxe tiñamos que falar neste Parlamento, lonxe de dicirlle se vostede debe de seguir en Baiona ou se vostede... Hai que aproveitar o conselleiro cando vén ao Parlamento e plantexarlle cousas que teñan certo contido. E eu plantéxolle estas tres cousas que son fundamentais para a poboación. E hoxe a poboación pode quedar satisfeita desta comparecencia, porque ve que hai un futuro no Álvaro Cunqueiro, que está asentado, independentemente das averías que se poden producir. ¿Que lle podo contar eu das averías que tiven no Hospital Xeral cando fixen o plan director, nos hospitais de Ourense ou incluso en Toén? Incidencias diarias, incidencias diarias. Polo tanto, eu neste tema o que lle pido é que cumpra todo iso. Bipartito e os nomeamentos. E con isto, señora presidenta, eu xa remato.
Si, vaia rematando, por favor.
Pódolle dicir unha cousa con respecto a iso. Acaban de producirse uns nomeamentos no Álvaro Cunqueiro, que eu non sabía se eran do Bipartito ou non eran. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Se son do Bipartito, dáme igual. O que importa é que sexan bos xestores. O que si lle garanto é unha cousa: se estivera gobernando o Bipartito, nin a vostede nin a min nos tiveran nomeado. Nada máis, moitas grazas.
¡Silencio, por favor! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Silencio, por favor! Perdoe, conselleiro. ¡Silencio, por favor! Señor Gallego. Señor Gallego, por favor. Ten a palabra para pechar o debate o conselleiro de Sanidade. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Ten a palabra, conselleiro.
Moitas grazas, señora presidenta. Simplemente, creo que hai un discurso na oposición que o elixiron nun momento determinado, vano levar durante anos e anos, que é a famosa privatización da sanidade. Non hai ningún argumento, ningún argumento para dicir o que se di. O que si se pode dicir é que nos últimos catro anos o presuposto da Xunta de Galicia diminuíu en 4.000 millóns de euros, e, pese a todo, o Goberno da Xunta de Galicia segue apostando pola sanidade, dedicando o 41 % do seu presuposto á sanidade. [[Aplausos.]] Iso é o verdadeiramente importante. Para os pacientes que entran no Álvaro Cunqueiro, que son atendidos no Álvaro Cunqueiro, a percepción é moi, moi boa. Iso é o importante do Álvaro Cunqueiro. E dicir que se privatiza un hospital cando o Xeral e o Meixoeiro, por certo, estiveron tamén na época do Bipartito eses dous hospitais con case todos os servizos parasanitarios privatizados, e recoller o que había na sanidade non galega, de todos lados, e concentralos nunha concesionaria. O demais... Onte, de feito, algún partido de esquerda dixo que quería recuperar a torre do Xeral para a sanidade, para uso sanitario. A verdade é que non entendo nada. Se o que se pediu durante moitos anos era a mellora da infraestrutura sanitaria na área de Vigo e ao final o resumo é que hai que volver á torre do Xeral, entón creo que para facer este camiño era mellor non ter empezado. A bioética, a bioética. Eu non fixen unha Comisión de Bioética. Fíxose unha renovación da orde de bioética onde precisamente unha das cousas que se quitou do ordenamento é que o presidente fora o director xeral de Asistencia Sanitaria, como era ata o momento. E neste momento o presidente vano elixir eses membros, que van ter a primeira reunión dentro dunha semana. E creo que é moi bo que haxa un Comité de Bioética, que nos diga non en quente, senón durante todos os meses, cales son as condicións adecuadas que poden afectar os pacientes. E Melide. ¡Home!, só faltaría que non poida haber un centro de saúde. ¿Por que non podo ir ver un centro de saúde? Pero non só fun ver ese, fun ver moitos outros, e vou seguir véndoos durante este período e durante todo o ano que vén. Creo que é unha das miñas funcións e ademais moi importante. De mi amigo no le voy a hablar, porque ya habló él y entonces ya de él no le hablo, ¡eh! [[Risos.]] Hai unha cousa que é curiosa. Dicimos que todos queremos que a xente elixa, que a xente poida decidir como eles queren, ¿non?, cos seus criterios. Sen embargo, cando uns pacientes elixen un médico, unha enfermeira ou un hospital, entón criticámolos, dicimos que por que elixen ese hospital. É que aínda encima é cousa nosa, que nós diriximos a xente a que elixa este hospital ou outro hospital. Haberá que ver a estatística dentro duns meses para saber exactamente os cambios que hai tanto de médico como de enfermeira, como de hospital. E loxicamente os imos publicar. Pero o importante é que os pacientes poidan elixir en todo momento onde queren que os atendan. Os quirófanos de urxencia que dicía a señora Prado. Hai quirófanos regrados no CHUAC e de urxencias. Os de urxencias son os que se van inaugurar, van empezar a funcionar agora, antes de final de ano, os que dicía vostede que tiñan que estar neste ano. E a min resúltame curioso que agora o problema da radioterapia en Lugo é que, en vez de empezar en decembro, vai empezar en xaneiro ou en marzo. Creo que o problema non era ese, o problema era que os pacientes non tiñan un tratamento adecuado coa última tecnoloxía en radioterapia e agora si o van ter. O tema de vacinas tamén é un tema que se está utilizando, estao utilizando xente que igual non ten moitos coñecementos do que é a vacinación. A vacinación o lóxico é que afecte a poboación e que sexa con criterios técnicos, ¿de acordo? Entón, coa meninxite B neste momento estamos no menor momento da incidencia de toda a historia de Galicia, e onde está precisamente a maior incidencia de morbimortalidade é de 0 a 2 anos, e non a outras idades, como moita xente está dicindo. Entón, non é un problema actualmente, pero, desde logo, desde a Consellería, tanto para isto ou para calquera outra vacina, vai estar aos informes técnicos e ao que digan os técnicos, non políticos dun ou outro signo, non, técnicos; iso é o que ten que ser. E dicía o señor Santalices que do hospital de Vigo falo pouco. Bueno, falo o que teño que falar, o importante é que fagamos entre todos e construamos un hospital de referencia. Si podo dicir hoxe que desde esta mañá os prezos do parking do Álvaro Cunqueiro son os máis baixos da cidade de Vigo, porque estamos nunha zona sen urbanización que aínda sabendo que se ía facer un hospital —ben é certo que en tempo récord, catro anos— o alcalde de Vigo non quixo urbanizar esa zona, e agora estamos anunciando [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] que se van facer aparcamentos, e aparcamentos e aparcamentos, pero a día de hoxe, non. Agora, o que si temos que dicir nós é que nós imos dar facilidades para que a xente poida aparcar, desde logo a prezos moito máis baratos que todas as concesións municipais do concello de Vigo. [[Aplausos.]] E o anexo II evidentemente vai seguir tendo unha función moi importante sanitaria coa rehabilitación, coa radioloxía, co centro de saúde, que vai incrementar cupos sobre os que xa están alí, pero tamén para un punto de atención continuada, o punto importante que a moita xente evite que teña que ir ao hospital, porque vai ser atendido e tratado nese mesmo centro, no centro de Vigo, e imos loxicamente tratar en moi poucos días que se poña en funcionamento. A revisión de lesións medulares. Cremos que estamos con moitas posibilidades de poder aceptar un número de pacientes non moi numeroso, pero evidentemente con moitas dificultades para facer desprazamentos, e entendemos que a revisión a podemos levar. Ademais, co protocolo do 061, que antes comentei, que vai pór en coñecemento, en contacto, todos os afectados. Unha atención urxente e despois unha revisión periódica en centros como o Álvaro Cunqueiro. E, desde logo, a hemodinámica. Hai un compromiso deste Parlamento para, unha vez finalizados os seis meses do rexistro, un rexistro moi importante, que se está facendo en Galicia, que non existe noutros lados, que nos vai dar rasgos moi importantes do que é a mortalidade, a morbilidade do infarto de miocardio en Galicia, e, polo tanto, será publicado, e, en base a criterios claramente descritos para as sociedades científicas, poidamos tomar decisións de planificación. Creo que é o que temos que facer. E, para rematar, pois creo que para nós, con estes e outros proxectos que nós temos descrito neste período de tempo, o noso obxectivo é contribuír a mellorar a saúde e promover a máxima efectividade, calidade e seguridade e, por suposto, equidade e satisfacción na provisión de servizos sanitarios, garantindo ao mesmo tempo a sostibilidade do sistema sanitario. Quero finalizar dando as grazas a todos os profesionais do Servizo Galego de Saúde e da Consellería de Sanidade polo seu labor, enerxía e esforzo no día a día. É o mellor estímulo e impulso para seguir traballando pola mellora da saúde e da calidade de vida dos galegos e das galegas. O noso sistema sanitario é un servizo no que se pode confiar, soluciona problemas moi importantes en momentos difíciles da vida das persoas. Cremos na sanidade pública e traballamos para mantela e mellorala, polo seu presente e o seu futuro. Este camiño de modernización e mellora continua dos sistemas temos que percorrelo todos, coas achegas de todos, coa axuda de todos, co compromiso de todos, polo ben de todos, e tamén querería contar coas vosas señorías. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Señor Losada, ¿para que quere a palabra? [[O señor Losada Álvarez pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Losada, ¿para que quere a palabra? [[O señor Losada Álvarez pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, vamos ver... [[Murmurios.]] ¡Silencio, por favor! Señor Losada, señor Losada, non lle vou dar a palabra, en primeiro lugar, porque xa dixo vostede todo o que tiña que dicir... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Perdón!, e perdoen os demais, estou a falar co señor Losada, e como xa dixo todo o que tiña que dicir sen ter a palabra e o escoitamos todos polo ton de voz, xa non lle vou dar a palabra. Moitas grazas.
Acumúlanse estas dúas comparecencias. Comparecencia do Sr. conselleiro de Economía, Emprego e Industria, por petición propia, para informar das liñas xerais de actuación do seu departamento. Comparecencia do Sr. conselleiro de Economía, Emprego e Industria, por petición dos 18 deputados e deputadas do G.P. dos Socialistas de Galicia, para que explique a nova política de emprego
Ten a palabra para a súa primeira intervención o conselleiro de Economía, Emprego e Industria, don Francisco Conde López.
Moitas grazas, señora presidenta. Señoras e señores deputados, 54.100 persoas menos en desemprego dende o comezo desta lexislatura. Esta é a cifra que mellor reflicte que as cousas en Galicia están a cambiar para ben, a cifra, señorías, que nos anima a ter confianza. Unha confianza pola que este goberno segue a traballar para dar resposta ao noso principal obxectivo, que é devolver os postos de traballo ás persoas que continúan desempregadas. Para isto manteremos o rumbo da política de emprego desenvolvida ata o de agora, pero tamén introduciremos as novidades que o novo escenario económico da recuperación e a folgura dos próximos orzamentos nos van permitir realizar. Neste contexto precisamente é onde hai que situar a decisión do Goberno galego de unir as políticas de promoción económica e industrial coas políticas activas de emprego. Porque, señorías, temos unha única meta, que non é outra que crear máis postos de traballo e de maior calidade. E, recuperada a credibilidade das contas e da nosa economía, é tempo de xogar esta partida nun único taboleiro. Pero antes de dar conta das liñas da nova Consellería de Economía, Emprego e Industria quero transmitir o profundo recoñecemento e agradecemento deste goberno á sociedade galega por facer posible o cambio no noso país, porque este goberno non esquece recoñecer e agradecer a quen soubo tomar a iniciativa e afrontar a dura etapa que nos tocou vivir a todos. Eles son os traballadores, as industrias, as pemes, os autónomos e os interlocutores sociais. Eles, dende logo, son os verdadeiros protagonistas da recuperación, que xa comezou en Galicia. Eles son, polo tanto, os responsables de que agora as taxas de crecemento sexan superiores ao 2 % por primeira vez dende o ano 2008. Porque señorías, galegos e galegas somos xente loitadora, xente positiva e, sobre todo, sobre todo, xente responsable. [[Aplausos.]] E este goberno, señorías, tamén soubo estar ao lado dos cidadáns, con políticas serias e realistas, dirixidas a corrixir frivolidades e experimentos que nos levaron a unha situación insoportable que entre todos tivemos que arranxar. Stephen Hawking dicía que a intelixencia é a capacidade de adaptarse ao cambio, e o cambio pasaba, en primeiro lugar, por axustar o déficit e introducir as reformas necesarias para frear a caída da economía e a destrución do emprego. Acadado isto, xa podemos centrarnos en apoiar as nosas empresas para que crezan e promovan novas oportunidades para todos os galegos e as súas familias. Esta é dende logo a prioridade máxima do Goberno galego, que necesariamente pasa por estar ao lado das empresas e da renovación e modernización do noso tecido produtivo, porque esta é a única alternativa que temos como país para xestionar o novo ciclo económico e esta é tamén a única oportunidade que temos para responder ao compromiso de cohesión social e territorial que temos coa sociedade galega. Este modelo implica traballar na cualificación e o talento dos traballadores, porque son eles, señorías, o elemento clave para crear as novas capacidades de país e poder xogar as nosas cartas dunha maneira intelixente e dar o salto definitivo á economía do coñecemento e da innovación, que será unha oportunidade de futuro para a creación de empregos estables e de calidade. Polo tanto, esa é a nosa aposta estratéxica de goberno. E esa aposta estratéxica fundaméntase na planificación, planificación e consenso cos axentes económicos e sociais e que subxace nos tres elementos principais da planificación estratéxica desta consellería: a estratexia de especialización intelixente, a estratexia de internacionalización e a Axenda de competividade Galicia Industria 4.0. Son tres documentos que recollen a planificación do Goberno no horizonte 2020, tres instrumentos que, de forma coordinada, nos orientan para tomar a boa dirección e que están a amosar resultados positivos. Resultados positivos como o feito de que Galicia é a terceira comunidade cun maior incremento no gasto en I+D durante o ano 2014, cunha suba do 1,8 %, fronte a un descenso da media estatal de 1,5. Ademais, no caso das empresas, o crecemento do gasto en I+D foi do 5,7 %, fronte á caída do 1,8 % en España. Por outra banda, de xaneiro a setembro deste ano, as exportacións galegas seguen aumentando; neste caso, o 4,4 %, con respecto ao mesmo período do ano 2014; dato, señorías, que está a facer de 2015 un dos mellores anos da historia de Galicia e, sobre todo, señorías, que está a facer desta lexislatura a lexislatura con mellores resultados que ten obtido en termos de internacionalización. E se falamos do índice de produción industrial, tamén aí nos encontramos con resultados positivos, cun incremento neste caso do 3,7 % no acumulado ata o mes de setembro. Neste indicador permítanme salientar a evolución da industria manufactureira, pola que estamos a apostar e que está crecendo un 4,9 %, cando a media en España o fai nun 3,7. De feito, a industria está a crear emprego en Galicia a unta taxa do 3 %, con preto de 5.000 postos de traballo máis no último ano. Todo isto o digo, señorías, sen ningún triunfalismo, e sempre dende a prudencia, e sendo perfectamente consciente de que temos moito por facer. Pero temos que ser xustos tamén e recoñecer que estamos deixando atrás unha situación económica verdadeiramente difícil e complicada. Así pois, agora estamos en condicións de dar un novo pulo ao emprego, establecendo e fomentando novas sinerxías coas políticas económicas e coa política industrial do noso país. Porque, señorías, nós non nos conformamos. Non nos conformamos con dous anos consecutivos de baixadas interanuais de persoas en desemprego, situación que nos leva nestes momentos a niveis inferiores aos que tiñamos hai cinco anos. Non nos conformamos coa redución da distancia entre homes e mulleres nas listas de desemprego. Non nos conformamos con que a taxa de paro xuvenil descenda en Galicia en case seis puntos no último ano. E nós tampouco nos conformamos con que dous de cada tres asalariados sexan hoxe indefinidos, cun contrato de traballo a xornada completa. Señorías, temos unha férrea vontade de mellorar, férrea vontade de mellorar ao igual que a ten a sociedade galega, e somos plenamente conscientes de que aínda temos pendente de que a recuperación económica chegue a todos os fogares, que chegue a todos os fogares a través do emprego, de emprego de calidade, e que os traballadores tamén recuperen o seu poder adquisitivo. Ese, dende logo, é o obxectivo compartido deste goberno e da sociedade galega. Neste sentido, quero reiterar que a nosa vontade é darlle continuidade ao plan da política de emprego que cada ano se acorda na Conferencia sectorial, cos diferentes programas que vostedes xa coñecen. Pero, ao mesmo tempo, aproveitaremos a nova estrutura da Consellería para adaptar a nosa política de emprego aos aspectos que máis nos preocupan. Preocúpanos, señorías, impulsar a empregabilidade dos galegos e crear empregos de calidade; preocúpanos apoiar os autónomos, os emprendedores e as empresas de economía social; e preocúpanos, especialmente, dar novos pasos para a igualdade efectiva no traballo. E iso farémolo dende as políticas activas de emprego, propiamente ditas –claro que si–, pero tamén o faremos dende as políticas de internacionalización, as políticas de innovación, de competitividade, de comercio e de I+D+i. Todas as nosas políticas económicas e industriais van poñer o foco na súa sinerxía coa política activa de emprego. Estableceremos cinco liñas de actuación: a mellora da formación, a calidade e a igualdade no emprego, o estímulo do emprendemento, os reforzos dos servizos e o emprego 4.0. Permítanme concretarlles brevemente estas cinco liñas, que son os eixes principais da nosa política de emprego: formación, calidade e igualdade, emprendemento, servizos e emprego 4.0. Señorías, a formación será unha das prioridades da política da Consellería, e a isto dedicaremos máis de 75 millóns de euros no ano 2016. E farémolo cun enfoque integral, que inclúa todos os traballadores, estean ou non en activo, e no marco da posta en marcha dunha estratexia de formación profesional para o emprego. Como comentei antes, o principal recurso dun país é o talento dos seus cidadáns e dos seus traballadores, e, se o talento falla e non se desenvolve correctamente, non poderemos atender as necesidades dun mercado laboral, señorías, en continua evolución. Así que, en primeiro lugar, esforzarémonos para que a formación e a aprendizaxe que damos aos traballadores desempregados sexa útil e válida, e por iso revisaremos as demandas e as perspectivas do mercado laboral, así como os compromisos de inserción, e por suposto seguiremos a adiante con esa discriminación positiva e necesaria para as mulleres e aqueles colectivos que presentan máis dificultades de inserción. [[Aplausos.]] Neste contexto, impulsaremos tamén a formación profesional para o emprego, en colaboración coas empresas e as entidades, porque sabemos que ese é o camiño e esa é a canle máis axeitada para formar profesionais que desenvolvan con éxito nun contorno laboral cambiante e exixente como é o contorno laboral actual. Tamén impulsaremos accións formativas en habilidades transversais, como son as TIC e os idiomas, ámbitos nos que realizaremos programas específicos para os menores de 30 anos. E tamén prepararemos, señorías, os nosos mozos e as nosas mozas para que participen dos dous grandes retos de futuro nos que estamos a traballar: a innovación e a internacionalización. Quero recordar que no ano 2016 lanzaremos un novo programa para que douscentos mozos galegos, futuros investigadores, poidan participar nun departamento de I+D+i dunha empresa galega. E tamén facilitaremos que cen xoves máis poidan formarse no exterior e facilitar a súa contratación en tarefas de comercio exterior das pequenas e medianas empresas galegas. Por último, promoveremos a formación dos traballadores nas empresas e dos seus cadros directivos, porque tamén eles, señorías, os directivos, teñen necesidades formativas. E farémolo con dúas grandes novidades. Por un lado, unha liña de formación centrada nos sectores estratéxicos e nos sectores emerxentes da nosa comunidade; e, por outro, o programa Capacita directivos converterase na panca para mellorar a excelencia e a competitividade empresarial de Galicia, baseada na formación e na excelencia na xestión empresarial. Ademais da formación, en segundo lugar daremos pasos para avanzar na calidade e na igualdade no emprego. Sabemos que os progresos neste eido son lentos, e ás veces, ás veces, tamén son difíciles. Pero tamén sabemos que son imprescindibles para asegurar o estado de benestar e o modelo económico e demográfico que desexamos para Galicia e no que estamos implicados e traballando a diario. Polo tanto, seguiremos a adiante coas axudas para a contratación dirixidas ás empresas e ás entidades, primando, na medida en que sexa posible, a contratación indefinida. E buscaremos novas fórmulas para estimular un emprego máis estable, fórmulas que consensuaremos cos axentes económicos e sociais e que terán como obxectivo atender os colectivos máis vulnerables; medidas que, en todo caso, se sumarán á tarifa xeral de 100 euros e ao mínimo exento de 500 euros que xa ofrece o Estado para apoiar a contratación estable. No caso da igualdade no emprego entre homes e mulleres, daremos continuidade ás axudas e ás medidas que xa temos para promover o emprego feminino, e farémolo con atención especial ás mulleres que son vítimas da violencia de xénero. Potenciaremos os plans de igualdade nas empresas e, por suposto, seguiremos traballando coa Inspección de Traballo, reforzando as actuacións dirixidas a perseguir a discriminación. Pero sabemos que temos que aplicar novas medidas que nos axuden a ser máis eficaces. E, por iso, estou en condición de anunciarlles que instaremos o Consello Galego de Relacións Laborais para que negocie un acordo marco sobre a igualdade de oportunidades entre homes e mulleres, para desenvolver o potencial que permite a lei galega; un acordo que xa lles adianto que contará co apoio e co compromiso da Xunta de Galicia para que sexa un instrumento con medidas concretas acordadas polos axentes económicos e sociais, pegado á realidade sectorial e empresarial galega e con capacidade para xerar resultados prácticos na corrección das desigualdades que aínda están vixentes. Así mesmo, mantemos o noso compromiso co fomento do emprego entre as persoas con discapacidade, principalmente a través dos 114 centros especiais de emprego que temos en Galicia e que, como saben, están a ofrecer unha ocupación a máis de 2.000 persoas. E, por último, non quero deixar de mencionar a preocupación e a ocupación do Goberno por corrixir a sinistralidade laboral. Neste sentido, infórmoos de que a nova estratexia galega de seguridade e saúde laboral incluirá medidas concretas que respondan a dar solucións á situación actual. A terceira liña de actuación centrarase nos autónomos e as pequenas empresas, autónomos e pequenas empresas que son a pedra angular do noso tecido produtivo. Sabémolo: eles representan a maior parte dos postos de traballo que agora temos, pero o máis importante é que tamén son a chave para seguir a xerar moitos máis no futuro. Así pois, necesitamos autónomos e pequenas empresas máis numerosas, pero tamén que sexan máis fortes, e, por iso, convocaremos de forma inmediata a Mesa dos Autónomos, que será o eixe catalizador co sector para poder afrontar o proceso de recuperación económica. De forma concreta, manteremos as axudas para os novos autónomos e para contratar traballadores para poder crecer. Igualmente, apostaremos pola creación de microempresas e tamén prestaremos unha especial atención ao desenvolvemento da economía social en Galicia. Por iso, como saben, o pasado xoves aprobamos no Consello da Xunta o proxecto de lei de Economía social, que se remitiu a este Parlamento, que inclúe, entre outras medidas, a creación de cooperativas por parte de menores de 30 anos, deducindo o seu capital social; e inclúe tamén unha iniciativa pola cal lanzaremos unha nova liña de capital-risco, de 5 millóns de euros, e seguiremos apoiando os diferentes incentivos para apoiar este tipo de proxectos. A maiores, achegaremos asesoramento e financiamento aos nosos autónomos e ás nosas pequenas e medianas empresas, e farémolo a través da Unidade Galicia Emprende, da Rede Business Angels, dos instrumentos que xeran liquidez a través dos préstamos Jeremie e os préstamos do Banco Europeo de Inversións. Por suposto, seguiremos traballando cos máis xóvenes, cos emprendedores, a través das aceleradoras como Galicia Open Future, Vía Galicia, ou AgroBiotech; ou tamén a través dese foco de emprendemento no sector da automoción, que pronto convocaremos, para promover o emprendemento industrial nun sector estratéxico para Galicia. Iniciativas que se complementarán entre si para ofrecer un apoio integral que xa se vai sumar ao traballo que temos realizado na simplificación dos trámites para abrir un novo negocio. Xa ven que a través da Lei de emprendemento e de competitividade de Galicia nestes momentos, con carácter xeral, en Galicia xa non é necesario tramitar unha licenza municipal; un negocio pódese abrir simplemente cunha comunicación previa. Seguiremos traballando na simplificación administrativa, e seguiremos complementando as diferentes medidas que o Goberno central tamén puxo en marcha. Falo da tarifa plana para os autónomos, da compatibilidade da prestación por desemprego co inicio da actividade por conta propia, e falo tamén das bonificacións da Seguridade Social por alta de familiares ou por descanso por razóns familiares. Como cuarta liña prioritaria da política de emprego, volcarémonos en darlles aos nosos traballadores e cidadáns os mellores servizos; servizos que terán o seu eixe principal de actuación no Servizo Público de Emprego. Por iso este ano incorporamos 126 novos técnicos ás oficinas de emprego, que se adicarán a mellorar a empregabilidade e a inserción laboral dos demandantes con maiores dificultades; nomeadamente os máis xóvenes e os parados de longa duración. Persoal que se unirá aos preto de 400 traballadores que xa prestan servizos nas oficinas públicas de emprego. Para garantir a mellor calidade posible, actualizaremos a formación de todos eles, dotarémolos das ferramentas para coñecer mellor as empresas e o contexto económico de Galicia, e reforzaremos os investimentos para a modernización das nosas oficinas, destinando un 80 % máis de recursos. Igualmente, neste eido continuaremos apoiando a rede de colaboradores que temos en materia de orientación e de fomento do emprego, con máis de 500 técnicos repartidos por todo o territorio galego; unha colaboración que leva consolidándose décadas, con concellos e con entidades sen ánimo de lucro, e que tan só ten un obxectivo: facer accesibles a todos, na súa propia localidade, os servizos de información, orientación e dinamización do emprego. En definitiva, un esforzo en ofrecer os mellores servizos, para o cal contaremos coa experiencia do Servizo Público de Emprego, xunto cos orientadores e informadores, que traballarán para facilitar aos cidadáns atopar un emprego que se axuste ás súas características, e tamén, señorías, que se axuste á propia demanda que está a facer o mercado de traballo. E claro que si, señorías, tamén nos ocuparemos de que os traballadores galegos estean preparados para a revolución que supón a Industria 4.0. A reindustrialización de Galicia, centrada nas fábricas intelixentes, necesita de persoas traballadoras con novas habilidades e con novos valores, que van mais aló do simple manexo dunha tecnoloxía. Necesita de persoas máis creativas e de persoas dispostas ao cambio, que poidan anticipar as tendencias e que constrúan novas ideas. Necesita de persoas, de traballadores, que poidan aportar un valor engadido, tanto a través da xestión empresarial como a través dos propios operarios, dos cadros intermedios e dos tecnólogos. Señorías, a Industria 4.0 é moito máis que tecnoloxía. A Industria 4.0, sobre todo, é sinónimo de emprego especializado, de emprego cualificado e de maiores salarios. Neste sentido, na consellería traballaremos pola capacitación do noso mellor talento. Para isto, no marco das políticas activas de emprego impulsaremos un programa de formación de cadros directivos e intermedios nas tendencias e tecnoloxías da Industria 4.0, e abriremos a porta ao emprego 4.0 e ao traballador 4.0. Porque imos elaborar, señorías, un estudo dos perfís profesionais que están vinculados co novo modelo produtivo para identificar as novas competencias clave e realizar as accións cara á súa aprendizaxe. Negar a Industria 4.0, negar as necesidades formativas dos nosos traballadores para adaptarse á Industria 4.0, é negarlle o futuro industrial a este país, e, dende logo, este Goberno non lle vai negar nin ao tecido produtivo nin aos seus traballadores esa oportunidade. Estas son, polo tanto, señorías, as grandes directrices que guiarán o traballo da Consellería de Economía, Emprego e Industria, con relación máis directa no emprego. E, señorías, podo anunciarlles que todas elas formarán parte dunha nova axenda de emprego que activaremos no próximo mes de xaneiro. Unha nova axenda acorde coa recuperación económica que estamos a vivir e coa necesidade de adaptarnos ás novas demandas do mercado laboral. Unha nova axenda que servirá para dar resposta aos perfís profesionais que precisan as nosas empresas para poder competir. Unha nova axenda que terá como obxectivo deseñar e aplicar as estratexias que nos permitan crear emprego, e crear emprego de...
Silencio, por favor. Prosiga, señor conselleiro.
Intentaba trasladarlles, señorías, que todas as directrices que guiarán á Consellería de Economía, Emprego e Industria en relación co emprego van formar parte dunha nova axenda de emprego. Unha nova axenda que lles dicía que activaremos no mes de xaneiro, unha nova axenda –reitero– que estará acorde coa recuperación económica que estamos a vivir e coa necesidade de adaptarnos ás demandas do mercado laboral. Unha nova axenda, señorías, que ten que dar resposta aos perfís profesionais que precisan as nosas empresas, perfís profesionais orientados cara á Industria 4.0...
Silencio, silencio. ¡Silencio!
Dicía unha nova axenda que vai dar resposta aos perfís profesionais que necesitan as nosas empresas para poder competir, porque, efectivamente, a exixencia de modernizar o noso tecido produtivo implica tamén que os traballadores adquiran os perfís profesionais necesarios para facerlles fronte a elas. É unha nova axenda, señorías...
Prégolle que garde silencio porque o conselleiro non ten tempo, e eu creo que está no seu dereito de, se se lle interrompe... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, non. Silencio, por favor.
Dicía que imos impulsar unha nova axenda de emprego, e imos impulsar unha nova axenda de emprego que imos activar no mes de xaneiro, que vai ser acorde coa recuperación económica e que vai dar resposta aos perfís profesionais. Será unha nova axenda que terá un carácter transversal e que integrará o resto das políticas económicas e industriais do Goberno: a innovación, a internacionalización, a competitividade, o financiamento e a formación profesional. Apostamos así, claramente, señorías, por crear sinerxias, porque sabemos que estamos ante un binomio que se retroalimenta; un binomio no que as políticas para fortalecer os autónomos, as pemes e as industrias de Galicia é o mellor modo que temos para apoiar os nosos traballadores, e, ao mesmo tempo, sabemos que, se aplicamos políticas que fomenten a empregabilidade dos nosos traballadores, conseguiremos facer forte o noso tecido produtivo, xa que os traballadores son a alma e o talento das empresas. Unha nova axenda de emprego que avaliaremos cos interlocutores económicos e sociais porque este é o noso xeito de facer as cousas, porque xuntos temos sido quen de afrontar un período moi difícil da nosa historia, xuntos estamos a medrar e xuntos faremos que a recuperación que hoxe vislumbramos alcance a todos os fogares. [[Aplausos.]] Espero, señorías, que se poidan sumar a este acordo. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Rolda dos grupos parlamentarios. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Grazas, presidente. Bo día a todas e a todos. Bo día, conselleiro. Dende logo, eu non sei o que pon na axenda, pero que hai unha axenda quedounos claro a todos. Pero unha axenda que parece a do 2015, ou podía ser a do 2014, porque aparte dun discurso propagandístico totalmente de ano electoral, baleiro de contido, sen concretar ningunha medida, veu aquí contarnos un conto; un conto sen moito máis alá, sen concretar nada, sen entrar en valoración concretas. Di vostede 54.100 desempregados menos dende o 2009. E eu pregúntolle... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Nesta lexislatura. Ben. Entendinlle dende o ano 2009. Nesta lexislatura. E eu pregúntolle, ¿que calidade ten ese emprego?, ¿canto dese emprego é eventual? ¿canto dese emprego é a tempo parcial? ¿cal é a súa tradución a postos de traballo indefinidos a xornada completa? Despois fala vostede de que van devolver os postos de traballo. Non se devolven. O que está destruído, o que vostedes axudaron e contribuíron a destruír, está destruído. Polo tanto, agora temos que crear tecido industrial e empresarial para crear emprego. Vostedes o destruíron, non se vai recuperar. Como destruíron e acabaron cos dereitos da clase traballadora, que haberá que recuperar e hai que ver como se fai. Ademais, fala de folgura nos orzamentos. Folgura nos orzamentos cando estamos nunha situación que pasarei despois a analizar. E xa é o colmo dicir que están ao lado dos cidadáns corrixindo frivolidades. O único frívolo que houbo aquí foi o Goberno de Núñez Feijóo; foi o único frívolo. Moito dar as grazas aos cidadáns, aos traballadores públicos e á clase traballadora por aturar o que vostedes lles impuxeron, por soportar eses recortes e por estar condenados a vivir na miseria porque vostedes así o quixeron. E fala vostede de prioridade ás empresas, pero non fala de que contrapartidas se lles van pedir ás empresas a cambio desa prioridade. O que vostede non dixo é que en total, sen traballo, hai 222.092 persoas a finais do mes de outubro; 167.000 persoas desempregadas máis que no ano 2009, e isto sen ter en conta que a poboación activa descendeu en 57.200 persoas, que incrementarían, polo tanto, a case 300.000 as persoas desempregadas en Galiza hoxe. Unha perda de emprego do 4,3 %, fronte ao 1,2 % do Estado. Ese é o seu gran traballo, o gran labor deste goberno durante estes anos de crise. Destruíronse 143.000 empregos en Galiza, dos que máis de 37.000 xeran emprego industrial; cunha caída do 12,4 % en Galiza fronte a case a metade, o 6,7 %, no Estado. O paro de longa duración incrementouse dende o ano 2009 en 109.000 persoas. Son 109.000 persoas paradas máis de longa duración, que se sitúan nun total de 154.000 persoas paradas de longa duración no noso país; é dicir, sen prestación, vivindo na pobreza máis extrema. Só 1 de cada 5 persoas en desemprego ten dereito á cobertura de persoas desempregadas, o resto vive da caridade, da axuda das familias ou dos servizos sociais. As consecuencias alónganse no tempo, e algo do que non se fala é de que os parados de longa duración, moitos deles con 40, 45 ou 50 anos, que levan máis de 30 anos cotizados, van ser pensionistas pobres, e vostedes non o teñen en conta. Parece que isto só ten presente, e o que está pasando agora ten consecuencias tremendas para o futuro porque á xente de 50 anos é difícil que a contraten. Teñen moita formación, teñen moita experiencia, pero teñen 50 anos ou 45 anos ou máis de 45 anos e non os van contratar. E iso vai dar lugar a pensionistas pobres; unha xeración de pensionistas pobres en quen vostedes non están pensando para nada. A depreciación salarial está claro que non serviu para mellorar a situación económica, non serviu para xerar emprego. Seguiuse destruíndo emprego, os ERE foron escandalosos, sen ter que xustificar perdas económicas. A reforma laboral foi mortal para o mundo do traballo. E vostedes veñen agora aquí botar flores, ¿a quen? Dende logo, deberían pedir perdón para empezar; pedir perdón á clase traballadora por todo o dano que lle fixeron. Os datos da EPA revelan que en Galiza hai 70.000 traballadores e traballadoras por conta allea cunha retribución inferior a 5.000 euros; é dicir, unha retribución inferior a 351 euros brutos ao mes. ¡Viva vostede con 351 euros ao mes! E despois vennos contar aquí o agradecemento que lle ten vostede á clase traballadora. ¡É unha auténtica indecencia! Hai 100.000 galegos que traballan a tempo parcial porque non conseguen un emprego a xornada completa. O 92 % das persoas cos salarios máis baixos traballan a tempo parcial. Ese é outro gran drama do noso mundo do traballo. Fala vostede de que vai pactar un acordo para acabar coa discriminación da muller no mundo do traballo. Eu presentei unha moción no pleno anterior, para que se puxera en práctica a Guía de boas prácticas en igualdade na negociación colectiva, e o Partido Popular votou en contra, ¡votou en contra!. Vostedes falan de que se vai apoiar e que se vai loitar contra a violencia de xénero, pero a discriminación salarial e laboral é violencia de xénero institucional. Non hai que negociar o que está na lei. A lei di que non pode haber discriminación por razón de xénero e vostedes consénteno, e aínda din que hai que negocialo. Non hai nada que negociar, hai que perseguir a negociación colectiva que discrimina, anular eses convenios e obrigalos a que recoñezan a igualdade porque é a lei, e vostedes non poden interpretar a lei ao seu gusto. Xa é tremendo que me fale dos dependentes, e que me fale dos dependentes en centros especiais. Na política cos dependentes, o obxectivo era a integración nos centros normais e nas empresas normais, compartindo postos de traballo co resto dos traballadores, non que traballen en centros especiais de emprego, con convenios que, desde logo, resultan moito máis baixos que o convenio das grandes empresas, ás que tampouco lles piden que cumpran coa normativa en canto ao número de postos de traballo de dependentes que teñen que ter as grandes empresas. E fala vostede de saúde laboral nun ano onde se incrementaron os accidentes laborais, sobre todo os accidentes graves e moi graves, incluso os accidentes con resultado de morte. ¿Que fixeron ata agora? A precariedade trae accidentes laborais. É a súa culpa, é culpa deste Goberno, o aumento dos accidentes laborais. É hora de aceptar que as medidas adoptadas ata o de agora non serviron para crear emprego, non contribuíron a crear emprego, só contribuíron a seguir destruíndo emprego, á creación de emprego precario, ao aumento dos traballadores pobres e ao incremento da desigualdade social. Falaba vostede de sectores estratéxicos. A min encantaríame que por fin me dixera cales son os sectores estratéxicos para o Partido Popular, porque nunca dixo cales son os sectores estratéxicos. ¿É un sector estratéxico a automoción? Pois a automoción pechou en 2014 cunha facturación dun 2,6 % menor que no ano 2013, segundo Ceaga; falta ver como pecha o ano 2015. Os empresarios cifran en 18.150 o número de empregos directos, o que supón un 4 % menos que no ano 2013; destruíuse o emprego na automoción. Remata o meu tempo. O volume de negocio das TIC é un 4,6 % superior ao do 2013, pero as empresas son case todas microempresas, polo cal non teñen posibilidades de seguir incrementando. Un 77,1 % dos traballadores das tecnoloxías da información pertencen ao réxime xeral e un 23 % son autónomos, polo tanto, estamos falando de microempresas. No sector da madeira –non sei se é estratéxico– tamén temos claro que non se está apoiando o sector. Considera necesario o propio sector que se promova unha política forestal que incentive a silvicultura moderna. Benestar, cultura e turismo. Tampouco teñen feito nada. Remátaseme o tempo e tiña moitas máis cousas que dicirlle, porque realmente é penosa toda a política que levaron en relación co emprego. ¡Toda! Incluso a reforma do sector enerxético prexudicou gravemente as empresas galegas. E vostedes néganse a que haxa unha factura galega, unha cota galega, para a enerxía eléctrica. Como tamén ocorre agora, e hoxe vese como non hai unha axuda para o transporte de mercadorías por estrada, sendo a única comunidade que non ten ningún desconto; e sendo unha comunidade periférica á que, polo tanto, lle custa máis exportar os seus produtos. Todo propaganda, ningunha medida que realmente dea solución aos problemas da clase traballadora, aos problemas do tecido produtivo galego. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. Deputados e deputadas. Señor conselleiro. Vostede, señor conselleiro, é conselleiro –valla a redundancia– desde o inicio da lexislatura e comparece a menos dun ano do seu remate, por petición propia, para explicar as liñas xerais do seu departamento, como se o seu departamento comezase a andar. Mire, teño que recoñecer que vostede non é un deses conselleiros que se resista a comparecer. Perdín a conta das veces que compareceu vostede nesta Cámara ao longo desta lexislatura. Pero, por moito que compareza, seguimos sen saber que estratexia económica ten para Galiza o seu departamento; por suposto, se é que ten algunha. A non ser que vostede considere que ter unha estratexia económica consiste nesa reiteración continua de frases feitas ás que vostede nos ten acostumados cando comparece, ou nesa reiteración continua de rótulos propagandísticos como o de Industria 4.0. Mire, ¿que estratexia ten para o desenvolvemento dos nosos sectores produtivos? ¿Por que modelo produtivo aposta o seu goberno para Galiza? Vostede fixo alusión aos últimos datos da evolución da nosa economía, e, efectivamente, eses datos reflicten –ese verbo do que tanto gusta vostede– que o noso PIB está medrando. Nalgún momento a nosa economía tiña que tocar fondo e comezar a repuntar, señor conselleiro, pero eses datos reflicten tamén outras cousas, permítame que as enumere. Reflicten, primeiro, pese a que vostede falou de que unha das prioridades do seu Goberno era preservar a cohesión social e territorial, que seguimos diverxendo, que a fenda segue ensanchándose, ata o punto de que o 2015 pechará de novo con Galiza entre as comunidades que están á cola do crecemento. Reflicten, segundo, que por sectores o maior incremento do PIB se produce na construción e na hostalería. ¿Esa é a súa Industria 4.0, señor conselleiro? ¿Cre que os piares do futuro económico do país poden seguir sendo a construción e a hostalería? ¿Niso consiste a renovación do tecido produtivo? E, terceiro, os datos reflicten que as compoñentes que teñen un peor comportamento na evolución da nosa economía son o gasto público, consecuencia das políticas de recortes do seu goberno, e o consumo das familias, consecuencia das políticas de devaluación interna que practicaron os gobernos do Partido Popular tanto en Galiza como en Madrid. Mire, vostedes intentaron buscar a competitividade producindo máis baixo, a custa de rebaixar salarios, para así incentivar as exportacións. E nese sentido quero preguntarlle: ¿pensa que se pode fiar a recuperación da nosa economía só ás exportacións? ¿Nun país onde só un centenar de empresas copan a metade das exportacións, onde só dous sectores –a automoción e o téxtil– copan o 50 % das exportacións, polo peso que teñen Citroën e Inditex na nosa economía? Mire, señor conselleiro, por suposto que é importante incentivar e diversificar a actividade exportadora, pero –parafraseando outra frase da que vostede tamén gusta moito– vostede sabe –aínda que non o di– que temos un tecido económico baseado en pemes e microempresas, moito máis dependentes do mercado interno que do exterior. Vostede sabe –aínda que non o di– que esas pemes e microempresas necesitan que se reactive de xeito vigoroso o consumo, que a xente teña poder de compra. Iso é moito máis importante que todas as medidas que vostede anunciou para as pemes e os autónomos, e iso é incompatíbel coas políticas de devaluación interna que vostedes practicaron. Permítame que refresque os datos que xa aportamos noutros debates. Dende o 2009, os custos salariais en Galiza baixaron un 13 % máis que a media do Estado. Hoxe a renda anual dun galego é inferior en 3.000 euros á dun español e en 12.000 euros á dun madrileño. Con eses datos, señor conselleiro, non é de estrañar que no último trimestre o consumo en Galiza medrase menos da metade que no conxunto do Estado. E non é de estrañar que, mentres o consumo en España medrou no último ano nun 3,5 %, en Galiza só o fixese un 2 %. Vostede falou de emprego de calidade. Mire en que consistiron as políticas do seu goberno para fomentar o emprego de calidade. As políticas do seu goberno fixeron que en Galiza 1 de cada 3 asalariados a tempo completo non chegue sequera a mileurista e que, do total de traballadores galegos, o 31 % cobre menos do salario mínimo. ¿Pensa vostede que ese modelo é social e economicamente sostíbel? ¿Un modelo no que case 1 de cada 3 traballadores galegos cobra menos de 648 euros ao mes? Mire, vostede falou de que as súas políticas estaban contribuíndo ao emprego estábel. ¿Sabe que di a EPA do último trimestre, señor conselleiro? Di que, respecto do trimestre anterior, os contratos temporais en Galiza subiron un 13,8 % e os indefinidos só un 0,2 %. Pero é que na comparativa interanual os contratos temporais subiron un 15,7 %, mentres os indefinidos baixaron un 0,7 %. Esa é a realidade que reflicten, señor conselleiro, as cifras oficiais. E este modelo de devaluación interna, de precarización das condicións laborais, é total e absolutamente incompatíbel co cambio de modelo produtivo, co cambio de modelo de crecemento, señor conselleiro. Vostede fala de crecemento intelixente, de apostar pola cualificación e o talento dos traballadores –díxoo textualmente–, ¿pensa que iso é compatíbel con degradar cada vez máis as condicións laborais? Mire, non se pode apostar polo coñecemento, pola aportación de valor engadido ao proceso produtivo, cunha forza laboral con salarios de miseria e cada vez máis precarizada. Non se pode apostar polo coñecemento, pola aportación de valor engadido ao proceso produtivo, cando resulta que 9 de cada 10 contratos son temporais, e moitos con menos dunha semana de duración. Por tanto, sería bo que tivese presentes todos estes datos antes de lanzar as campás ao voo polo descenso do paro rexistrado. E mire, señor conselleiro, non quería rematar sen interrogalo antes sobre unha serie de cuestións. ¿Nas liñas xerais do seu departamento hai lugar para o sector naval? Porque vostede non lle adicou nin unha soa liña. ¿Deixou de ser un sector estratéxico para Galiza dende o punto de vista do seu goberno? Porque resulta que ao sector privado se lle está esgotando a carteira de pedidos, señor conselleiro. E os traballadores dos estaleiros públicos están fartos dos incumprimentos do seu goberno. En 2011 o señor Feijóo visitou Ferrol para anunciar un plan estratéxico para reactivar Navantia. Afirmou que situaría as máis de 1.000 empresas e 10.000 traballadores do sector que había daquela en Ferrolterra no camiño da excelencia empresarial fronte aos armadores do mundo. Unha desas frases rimbombantes, pomposas, das que tamén gusta vostede. ¿Sabe cal é hoxe a realidade? Que hai menos de 600 traballadores das industrias auxiliares, e menos de 500 das factorías principais con carga de traballo. ¿Nas liñas xerais do seu departamento hai algún plan para resolver os problemas de financiamento das nosas empresas? Porque a dificultade de acceso ao crédito é un dos factores que están estrangulando a economía produtiva e dificultando unha recuperación real e vigorosa. E dende 2009 Galiza foi a comunidade onde máis retrocedeu a concesión de crédito. ¿Nas liñas xerais do seu departamento, señor conselleiro, hai algunha estratexia para frear o proceso de perda de galeguidade de moitas das nosas empresas? ¿Ou para o seu goberno é total e absolutamente irrelevante para o país que a nosa principal empresa no eido das telecomunicacións sexa absorbida por Euskaltel ou que Zeltia traslade a súa sede social a Madrid? ¿Nas liñas xerais do seu departamento, señor conselleiro, hai algunha estratexia para que Galiza poida obter beneficios da súa especialización produtiva na xeración de electricidade? ¿Ou hai algunha estratexia para que Galiza volva pintar algo nas enerxías renovables? Vostede non adicou nin dez segundos do seu discurso a falar deste campo. ¿Xa dan por perdido este sector para Galiza, señor conselleiro? Por tanto, gustaríame que na súa segunda intervención fose o máis concreto posible á hora de responder a estas preguntas, en vez de volver obsequiarnos –como vostede fai sempre– con frases propagandísticas, cunha publirreportaxe que non ten nada a ver, por desgraza, coa realidade da situación económica do noso país. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Fajardo.
Bo día, señoras e señores. Dicía aquel que a verdade non será televisada. Dende logo, a verdade tampouco ten cabida no discurso do conselleiro de Emprego e Industria. Parece, en vez dun conselleiro, un personaxe de Fargo, esa fermosa película dos irmáns Coen, onde os seus personaxes soen ser distantes, fríos, retorcidos, escuros, faltos de empatía, moitas veces sinistros. Personaxes que un non sabe moi ben se son o defensor da vítima ou o asasino. E, neste caso, vostede non se sabe aquí se está a defender os desempregados ou a acabar de matar os nosos desempregados. Porque non se pode ter tanta distancia sobre un drama social. Non se pode ter tanta distancia, dicindo que todo está ben, cando onte milleiros de persoas neste país se acostaron con bágoas. Con bágoas porque tiñan que decidir se puñan a calefacción ou non, se premían a luz, se podían pagar o seu alugueiro ou a súa hipoteca; se, en definitiva, tiñan cartos para darlles de comer aos seus fillos. Iso é o que pasa neste país en realidade. Para vostede os desempregados deste país son como os mosquitos que se empotran contra o parabrisas do seu coche oficial. Impórtanlle nada, quítaos do medio en dous segundos. Dálle absolutamente igual o sufrimento. Non se poden dicir as cousas que dixo vostede aquí. A primeira cuestión —e xa non vou continuar co que tiña preparado, senón co que vostede dixo—: ¿este goberno ten un criterio, ou este goberno vén aquí enganarnos? ¿Comparte vostede o que dixo o señor Valeriano na Ser o outro día? Dixo: primeiro imos ter emprego, e despois xa veremos a calidade do emprego. Hoxe vostede dixo o contrario. Póñanse de acordo no seu goberno. Dígannos a verdade. Exactamente dixo: Habiendo trabajo, y cada vez más, empezaremos a hablar de la calidad en el futuro. ¿De que estamos falando entón? O seu obxectivo é aquel que vostedes dixeron cando estaban noutro momento no Goberno do Estado, que más vale trabajar por 50 euros que no trabajar. Ese é o modelo de relacións laborais que persegue o Partido Popular e que nós non podemos compartir. Vostedes acadaron un mercado laboral que ten algunhas condicionantes: precario, mal pagado, que vai da explotación á emigración. Cando pon encima da mesa algúns datos, debería de dicir, por exemplo, que, grazas aos censos electorais que manexamos para estas eleccións, se demostra que en catro anos desapareceron deste país 400.000 persoas. Con 400.000 persoas menos, acadar unha redución do desemprego nun ano de apenas 20.000, dende logo parece algo, cando menos, insuficiente. Nós non estamos acabando co desemprego, estamos expulsando os nosos traballadores. Polo tanto, esa é a realidade deste mecanismo de desemprego. Di ademais vostede que o clima nos anima a ter confianza. ¿Confianza en que? A confianza non a comen os nosos desempregados, non poden ir cun billete de confianza ao supermercado e dicirlle que lle dean o leite para os seus fillos, nin poden ir cun billete de confianza ao banco para dicirlle que non os boten da súa casa. E vostedes din que van estar ao lado das empresas, onde estiveron sempre, nunca ao lado deses traballadores que sacrifican, ¡que sacrifican! Plantexan que vostedes defenden o incremento do emprego indefinido. Voulle dar un dato do mes pasado. Non fai falta ir moito máis atrás, simplemente do mes pasado. Ano 2014, outubro, 716.000 contratos. Deles, só 39.301 indefinidos, o 5,48 %. Eses son os contratos indefinidos que hai neste país, o resto son absolutamente precarios. Por certo, ¿que significa ter un contrato indefinido neste país desde a reforma laboral do Partido Popular e a anterior do Partido Socialista? Que te poden despedir igual que antes, pero aínda máis barato. Vostedes acadaron o despido libre e van cara ao despido libre e gratuíto, que é o obxectivo que perseguen coa súa política. Di vostede, ademais, que queren dar continuidade aos plans que funcionan e apoiar os autónomos. ¿Apoiar os autónomos é poñelos no precipicio e darlles a patada para que caian abaixo e queden endebedados de por vida? ¿Apoiar os autónomos é dicirlles que aqueles que accedan a unha axuda de inicio de actividade teñen que continuar nesa situación sempre, e se non en catro anos teñen que devolver a cantidade? Mire, voulle dar un dato que é significativo de como vostedes apoian os autónomos. O 26,8 % das peticións de desemprego de autónomos no conxunto do Estado son só de Galicia, o 26,8 %. ¿Que quere dicir isto? Que se fracasa no emprendemento, porque as súas políticas de axuda ao emprendemento son nulas; son tan nulas como que non hai seguridade. Voulle dar un dato que vostede sabe, que hoxe están moitos autónomos solicitando axudas para continuar coa súa empresa e a do inicio, e ningún deles sabe se vai ter esa axuda, aínda que se lle conceda, porque en marzo do ano que vén dirán que se acabou o crédito, e, polo tanto, moita xente que contaba con ese diñeiro para iniciar a súa actividade non o terá. Polo tanto, ¿cal é a axuda que lle fan vostedes aos autónomos? Bueno, estou case... Non vou dicir o que ía dicir, porque o señor Santalices non me vai deixar terminar. Pasamos da industria 4.0 ao traballador 4.0. ¿Pódeme explicar que é un traballador 4.0? ¿É ese modelo de empregado que queren en Galicia que asuma calquera condición laboral, que teña menos seguridade e menos salario? ¿Que é un traballador 4.0? Porque aquí si que me quedou claro o que é un conselleiro 4.0. Conselleiro 4.0 é un conselleiro autónomo como un robot –podían poñer un expendedor de coca-cola en vez de a vostede aquí para falar– que di sempre o mesmo discurso, repite as mesmas frases e, aínda por encima, ten o descaro de ler o mesmo folio catro veces. Debe ser ese o conselleiro 4.0. Din vostedes que van investir 75 millóns de euros na formación dos nosos traballadores para darlles maior capacitación. 75 millóns de euros é absolutamente escaso. ¿Sabe vostede canto deixan de pagarlles aos desempregados que expulsan do mercado laboral cada mes en Galicia? 64 millóns de euros. É dicir, nun só mes, róubanlles vostedes aos desempregados o que despois, supostamente, gastan en todo o ano en formar eses desempregados. 64 millóns de euros cada mes de menos de ingresos destes traballadores. Iso si, un gran plan para recuperar os nosos investigadores: 300 mozos. Vostede o dixo, 200 nun plan e 100 noutro. 300 mozos fronte a 400.000 persoas que foron expulsadas do país en catro anos. E iso si, un dos plans, o único que lle escoitei especificamente en que consistía: formación para directivos, capacitación para directivos. Ese é o seu modelo de seguimento. Aos traballadores sen cualificar, aos traballadores que están nunha situación moi lamentable polas súas políticas económicas, a eses non, pero si capacitación para directivos. ¿Canto imos gastar en capacitación para directivos? ¿Que significa capacitación para directivos? ¿Máis [...] para xente que os votan a vostedes?. ¿Que é o que pretenden vostedes con ese modelo de capacitación para directivos? Fala vostede de discapacidade e emprego, e encima avala o modelo de centros especiais de emprego. ¿Vostede foi algunha vez a un centro especial de emprego? ¿Podíame dicir aquí como é posible que un centro especial de emprego signifique que traballadores con discapacidade que ocupan un traballo cobren menos que o convenio colectivo do sector? Voulle dar un exemplo. Voulle dar un exemplo de como fan vostedes as cousas. Centros especiais de emprego de atención de chamadas do Sergas. Se tiveran o convenio de Call Center cobrarían un 40 % máis do que cobran, pero como están nun centro especial de emprego e son discapacitados, cobran un 40 % menos. Ese é o modelo de centro especial de emprego, que por ter unha discapacidade hai que cobrar menos. ¡Absolutamente indignante! Miren, eu teño que dicirlles unha cuestión. O seu modelo de postos de traballo en Galicia ten un dato que é absolutamente brutal. Cando vostedes chegaron ao goberno en Galicia, no 2009, había 1.092.431 salarios neste país. A día de hoxe, apenas 968.000; hai 120.000 asalariados menos neste país. Pero ademais produciuse un roubo sobre as súas rendas. Se naquel momento había por ingresos salariais no país 19.900 millóns de euros, hoxe hai apenas 17.168 millóns de euros. ¿Que quere dicir iso? Que as súas políticas de emprego significan que en salarios neste país perdemos, desde que vostedes gobernan, 2.731 millóns de euros. É dicir, a clase obreira deste país ten 2.731 millóns de euros menos polas súas políticas. ¡Ese é o modelo de traballador 4.0 que vostedes plantexan! Namentres crecen os beneficios das grandes empresas, namentres crecen os beneficios do IBEX 35, está claro onde non crecen. E onde non crecen é nos salarios dos nosos traballadores. Eu pediríalle que dera algunha clave. ¿Que pensan facer vostedes cara ao futuro? Porque dende AGE temos algunha alternativa, pero eu non lle escoite a vostede ningunha outra alternativa que non sexa continuar na senda anterior; é dicir, na senda que nos levou a este desemprego desorbitado e a estes salarios de miseria. E tampouco lle escoitei cales van ser eses sectores estratéxicos polos que apostan. Eu voulle dar algún dato. ¿Parécelle razoable que neste país onde máis se perda emprego sexa no sector primario e nas empresas transformadoras do sector primario, que deberían de ser o berce do noso emprego? ¿Como é posible que sectores tan fundamentais como as transformacións do agro ou a nosa conserva estean nunhas situacións de emprego absolutamente demenciais, como as que tiñamos hai 25 anos, nunha situación de perda paulatina de emprego que é absolutamente insostible? ¿Que van facer vostedes con eses sectores? ¿Que van facer, por exemplo, con sectores como a nosa pesca, que perde cada ano máis de 10.000 asalariados? Ou ¿que van facer vostedes, por exemplo, coa necesaria recuperación das infraestruturas industriais que en Galicia foron abandonadas pola especulación? Non simplemente porque non foran viables as empresas, senón que se abandonaron por pura especulación. Neste país temos centenares de empresas que mañá poderían poñerse a producir se vostedes tomaran en serio iso que vostede dixo nunha das súas liñas: o cooperativismo. ¿Como é posible que non haxa ningunha axuda para aqueles traballadores que queren recuperar as súas industrias, que son viables pero que están abandonadas simplemente porque alguén decidiu especular cos seus postos de traballo? En definitiva, vostede quedou no conselleiro 4.0. Sabe que as versión punto cero son as que non funcionan. Polo tanto, é vostede un conselleiro que non funciona nin vai sacar este país da situación lamentable de desemprego que ten. Máis nada. Moitas grazas.
Grazas, señor Fajardo. Grupo Parlamentario Socialista. Señor Losada.
Grazas, señor presidente. Señorías. Señor conselleiro, a verdade é que, se o tema non fose o dramático que socialmente é, este voceiro e o Grupo Socialista esperaban outra cousa máis alá dun conto de Nadal. Está ben, aproxímase o Nadal, pero de verdade que [[Aplausos.]] eu creo que teñen vostedes que darlle unha volta. É verdade que a súa consellería, se pasamos á historia da pintura, das naturezas mortas, dos bodegóns, dos números, pasou á figuración humana, aos retratos. Efectivamente, agora empeza a haber nomes, apelidos, familias, eses pequenos detalles 2.750.000 seres humanos que viven na comunidade autónoma. Ata o de agora tiña a sorte de xestionar unha consellería que estaba au dessus de la mêlée, incómoda en termos éticos ou morais porque, efectivamente, o están pasando moi mal, e agora ten que aterrizar, ten que aterrizar nos problemas de verdade dos cidadáns. Onte mesmo saía a enquisa de condicións de vida dos galegos. Un 25% se atopa nunha situación económica negativa ou moi negativa; un de cada catro. Iso significa, aproximadamente, 750.000 persoas. De todas maneiras, eu o maior sobresalto emocional, que non intelectual, leveino co do emprego 4.0. O ministro de Educación do Goberno Rajoy, o señor Íñigo Méndez de Vigo, IX barón de Claret –es lo que tiene la aristocracia– dixo textualmente, seguro que vostede o recorda, que sobran universitarios. E se a iso engadimos que baixamos as becas, pois temos o corolario do teorema: que estuden os de sempre. E é verdade, onte saía tamén un estudo sobre que a orixe social das familias inflúe de maneira determinante nas posibilidades de acceso laboral dos xóvenes. Vostede sabe perfectamente, señor conselleiro, que, lamentablemente, por falta de recursos e por falta de vocación de servizo público, atopan moito máis fácil emprego os fillos dos usuarios dos club de golf que os usuarios do servizo público de emprego. Sábeo, sabe que é así. [[Aplausos.]] Lamentablemente é así. ¿Non o entendeu? Non. ¿Non o entendeu ou non ten a constatación empírica? Pois mire, o capital relacional –que seguro que vostede sabe o que é– do fillo dun gran empresario permítelle a esa persoa, cunha mesma cualificación, atopar con moita máis facilidade emprego que ao fillo dun albañíl ou dun chapista. ¿Non? ¿Vostede cre que non? Pois a verdade é que os datos non din iso. E, desde logo, que un partido que mantén como ministro de Educación e Cultura a unha persoa que di isto veña aquí contarnos unha historia de emprego 4.0 nun país –eu tamén paro porque tamén me molestan os seus compañeiros, teño o mesmo nivel de sensibillidade acústica que vostede– que hai un 27 % de xóvenes que nin estudan nin traballan, de verdade que é un insulto; un insulto político, por suposto, un insulto político, conselleiro. Hai que solucionar os problemas reais que están enriba da mesa. Están moi ben –insisto– os power point, as escolas de negocios, os master business administration; en fin, todas estas cuestións. Pero mire, as familias que teñen a capacidade económica de acceder a eses niveis de cualificación non necesitan de maneira substancial á Consellería de Economía, Emprego e Industria. A Consellería de Economía, e sobre todo o ámbito do emprego, está fundamentalmente para as persoas que teñen dificultade de acceso ao emprego. E vostede sabe que hai unha correlación elevadísima, positiva –mellor dito, negativa– entre esas dificultades e o nivel de ingreso económico e o nivel social das familias desas persoas. Onte, o voceiro do Partido Popular pedíalles, aos desempregados desta comunidade autónoma, paciencia. Cito textualmente o teletipo, eu non estiven na rolda de prensa. ¿Paciencia ata cando? Voulle ler tres ou catro titulares: Casi la mitad de los parados galegos llevan dos o más años sin trabajar. Casi un tercio de los asalariados gallegos no llegan a mileuristas. El empleo parcial deja –son titulares do último mes e medio, non son titulares do ano 2009, 2007, 2006, 2008– 142.200 gallegos con sueldos por debajo del salario mínimo. ¡Ah!, pero, eso si, la gran empresa sube sueldos y contrata eventuales mientras recorta su plantilla fija. ¿Sabe a quien le suben los sueldos, señor conselleiro? A ver se o adiviña. Seguro que se lle ocorre, ¿verdade? Pero todo isto, esta realidade social e laboral de Galicia e de España que vostedes se negan machaconamente a recoñecer, aínda que as evidencias son palmarias, de vez en cando se lles escapa. Eu entendo que un control mental permanente, de estar constantemente dicindo aquilo que un non cre, ten que ser agotador en termos case físicos. O ministro de Guindos dixo o día 25 do mes pasado, é dicir, hai sei días, na Coruña: El modelo de crecimiento ya ha cambiado, ahora toca mantener el rumbo. Eu sei que vostede non é o ministro de Guindos, pero a min gustaríame saber que significa exactamente isto. Eu, dende logo, teño unha opinión sobre o que significa isto, e véñoa repetindo neste Parlamento, e vímola repetindo dende o Partido Socialista de maneira sistemática. Significa competir vía salarios, deteriorar dunha forma dramática o mercado laboral desta comunidade autónoma e deste país, e por moito que vostede nos diga que o I+D+i no ano 2014 tivo unha especie de explosión nuclear nesta comunidade autónoma –logo falaremos dalgún dato diso–, abandonar a idea de competir vía investigación e vía innovación. E, lamentablemente, vendo os datos, os datos de salarios, vendo os datos das condicións laborais en que se asinan eses salarios, señor conselleiro, dannos constantemente a razón. Mire, todos os novos contratos creados en Galicia foron temporais no último ano. Por certo, tiven unha pequena discusión de carácter aritmético con algún voceiro seu. Evidentemente é un balance, claro que houbo algún contrato laboral indefinido; pero tendo en conta os que se perderon e os que se asinaron, pois, en fin. Dígoo por se ao mellor puxeron en común a cuestión entre vostede e o seu voceiro e non chegaron a un consenso académico axeitado. Falo dun balance. E logo temos a outra pata dese modelo de crecemento que, indubidablemente, ao señor de Guindos, nun lapsus linguae, se lle escapou, que é a fiscalidade. E aquí chegamos, evidentemente, á parte –digamos– máis ideolóxica do discurso, á parte da redistribución. Esa cousa que din vostedes de por que lles imos dar de comer gratis aos nenos nas escolas. Porque os nenos son todos iguais, ¡a ver se o entenden! ¡Así de sencillo! [[Aplausos.]] Non ten nada que ver co salarios dos pais. O salario dos pais ten que influír nos impostos que pagan os pais. A única maneira de que os nenos sexan iguais de verdade é que coman xuntos e gratis todos. Eu creo que é fácil de entender. Ao mellor é ideoloxía, señor conselleiro. E unha ventaxa. ¿Sabe cal é a ventaxa? A ventaxa... –por favor, llevan tocando las narices toda la intervención–...
Pero vienen de allí también.
Bueno, pues ya está. Ya sé.
Xa sei que, efectivamente, molesta, pero...
Molesta. A mi, desde luego, me molesta bastante. Y desde luego es muy fácil tomar el té fuera de la sala. [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] Todo el rato llevas, Paula, todo el rato. Aí hai unha diferenza. Vostede pon cara de estrañeza, pero a iso chámaselle ideoloxía. Eu téñoa. Se vostedes non a teñen ou se a queren agochar... ¡claro!, é cousa súa. Eu téñoa, e para min que os nenos coman gratis e todos xuntos pode ser ideoloxía, pero, desde logo, significa igualdade, e é nos impostos onde hai que financiar esa comida gratuíta para todos. ¿Sabe o que está pasando nos impostos en Galicia, señor conselleiro? Está pasando que o IRPF aumenta a recadación cando os salarios baixan; párense a pensar por que. E, sen embargo, descende o imposto de sociedades cando os beneficios empresariais soben. Este é o modelo fiscal do que fala Guindos, ¿sabe? Estaría ben que nos contara o que significa isto. Non sei se é 4.0 ou se é 5.0 ou 6.0, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡claro! A min tenme que explicar por que nos impostos sobre o traballo sobe a recadación cando o salarios diminúen, e sen embargo baixa a recadación do imposto de sociedades cando aumentan os beneficios empresariais. Iso chámase redistribución inversa, como vostede ben sabe. Entón, está moi ben que nos fale aquí de emprego 4.0, de axenda 4.0, en fin, de todas estas cuestións. Pero mire, señor conselleiro, ten que falarnos do país que quere construír. E debería ser honesto e dicirnos que intereses defenden, porque esa historia de que non hai ideoloxía e de que se goberna para todos é, pura e simplemente, mentira. Non se pode gobernar para todos porque os intereses duns e doutros son contrapostos, é así de sencillo. Eu entendo o do buenismo se é de boa intención. Do buenismo á hipocrisía hai unha fina folla que ás veces é difícil perfilar. Pero volvo repetir, cóntenos para quen goberna. Cóntenos, de verdade, que é o que están facendo coas mulleres que non teñen emprego...
Remate, por favor.
...–remato, señor presidente– e que deixaron de percibir subsidios de desemprego; coas persoas novas que deixaron de percibir subsidio de desemprego. Agora, que é responsable de emprego, contésteme a unha pregunta que lle levo facendo toda a lexislatura. ¿Por que Galicia é a única comunidade na que a diminución do desemprego é moito maior que o incremento das afiliacións á Seguridade Social? Lévollo preguntando cada pleno, a vostede, aos seus directores xerais e, por suposto, aos reputadísimos voceiros da área do Grupo Popular...
Remate, remate, señor Losada.
...pero ninguén me contesta. Dígollo eu: emigración ou desánimo. E se hai outra explicación, por favor, que nola dea.
Grazas, señor Losada.
Lamentablemente non hai outra explicación, señor conselleiro, e vostede sábeo perfectamente.
Grazas, señor Losada. Grupo Parlamentario Popular, señor Arias.
Señor presidente. Señorías. Señor conselleiro. A mi juicio estuvo muy completo, señor conselleiro, explicando nuestro modelo económico porque planteó las dos facetas pertinentes de este asunto, que son su modelo económico, los resultados de ese modelo económico y la comparativa con otras. Algo que se puede verificar, razonable, completo, y además dijo sin triunfalismos. Porque ese estilo, sin triunfalismos, es el que caracteriza al señor Conde. Siempre le ha caracterizado. A mí, particularmente, me parece muy adecuado. Si usted me lo pide, yo, cuando me decían habla castellano, tampoco hacia caso, ¿comprende? Estoy habituado a que traten de imponerme las cosas los inquisidores de turno, porque ser inquisidor es una dolencia de carácter, que diría Wilhelm Reich. Bueno, yo me pregunto, si nosotros estamos aquí analizando lo que ha dicho la oposición, a mí me hubiera gustado, de todas maneras, ver que los socialistas dijeran: tranquilos, que porque nos hayan anulado el plan de urbanismo de Vigo no va a pasar nada en Vigo. No va a tener efectos económicos. No tiene consecuencias económicas. Nuestra gestión urbanística es de costes cero, no va a tener costes. Y esas personas…
Señor Gallego. Señor Gallego. Señor Gallego, ¡silencio! ¡Silencio! Silencio, por favor. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] . Señor Gallego, chámoo á orde. ¡Silencio!
Se pasa el reloj. Yo no puedo hablar, señor presidente.
Tranquilo, será compensado.
No, quiero decir…
Silencio, por favor.
Yo creo que de todas maneras, teniendo un portavoz que se va a presentar al Senado, como representante en el club de los senadores, podía el señor Losada…
Silencio.
…no necesitar la ayuda airada del señor Gallego Lomba y explicarnos que consecuencias puede tener eso para la ciudad más industrial de Galicia. Podía decirnos eso. Podía dar una explicación. Yo no solicito autocrítica, explicación.
Queixábase o señor Losada do que é interromper. Por favor, non interrompan. Respecten a quen está no uso da palabra.
Ahora sale en su ayuda el responsable de organización porque el señor Losada perdió...
Silencio, por favor. ¡Silencio!
Yo participé como técnico otros años en tres planes de urbanismo que los aprobamos todos, de Coruña, Ferrol y Pontevedra.
Silencio, por favor. Silencio, por favor. Señor Arias, continúe, por favor.
Yo creo que cuando alguien tiene una mentalidad X, cualquier cosa le parece que no se ajusta a su mentalidad, por lo tanto, no habla de lo relevante porque no es lo que yo veo, no es como yo entiendo el mundo, por lo tanto... Es decir, no estamos hablando aquí, en comparecencia...
Silencio, por favor. Silencio. Silencio, por favor. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Siga, por favor, siga. Eu creo que hai que respectar a quen está no uso da palabra. Eu sei que isto, aos que están aí abaixo, lles molesta, pero pídolles por favor que respecten a quen estea no uso da palabra, polo ben de todos vostedes, e polo ben de todos nós, cando falamos dende aquí. A ver se somos capaces. Prosiga, señor Arias.
Este es el primer turno de un debate donde el conselleiro de Economía, Industria y Empleo hace una presentación de su modelo, de su explicación, de su actitud, que a mi personalmente me parece compleja y competente, y además muy sobria, muy seria, como es el eslogan, por otra parte, del Partido Popular para esta campaña electoral. [[Murmurios.]] [[Risos.]] [[Aplausos.]] Desde el principio, un grupo de diputados actuaron de claque, molestando el entendimiento de otras personas de allí. Siempre están habituados a no confiar en los argumentos de las palabras, del orden parlamentario. Tienen que hacer follón, ¡sistemáticamente follón! Siempre. Y cuando entro, porque a mi me interesa, me importa y considero que es pertinente decir cuál es la actualidad de la oposición, que le tumban el plan de urbanismo que han hecho estando en la Xunta, estando en el ayuntamiento y siendo la concejala de Urbanismo que tantas veces me criticó y me atacó..., [[Protestas.]] y resulta que había sido tan incompetente que fue incapaz de aprobar un plan de urbanismo. [[Aplausos.]] Mire usted, yo tengo mucha memoria económica, señora Quintas, tengo mucha memoria.
Silencio, por favor.
Lo siento, ¡que le voy a hacer!, tengo ese defecto. Tengo mucha memoria teórica y analítica [[Murmurios.]] Si, pero con perdón, con perdón ¡eh!, con perdón. Entonces, como sé que los planes de urbanismo, cuando se hacen competentes, son elementos fundamentales para el progreso económico de los municipios, de las capitales y de los pueblos, ¿desde cuándo usted puede hacer una ampliación legal de Citroën si su plan de urbanismo es ilegal? ¿Desde cuándo? [[Aplausos.]] Respondan. ¿Cómo van ustedes a hacer crecimiento económico? Pero eso si, el señor Caballero va a hacer un aparcamiento. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] El señor alcalde de Vigo va a hacer un aparcamiento cubierto...
Silencio, por favor.
...para ir al hospital. Iba a decir, si yo soy...
Silencio, por favor.
...el señor de la salud de mi pueblo, y resulta que todas aquellas cosas que censuran de pobreza, de insuficiencia y de carencias se deben a estos señores, es porque non tienen visión estratégica de la historia, del presente y de la economía. [[Aplausos.]] Mire, señoría, todavía me resuenan las palabras cuando el señor Zapatero decía: "tenemos el sector financiero más extraordinario del mundo". ¡Más extraordinario del mundo! Lo decía también por Caixanova, lo decía también por Caixa Galicia, por todos.
Tranquilidade. Silencio, por favor.
No puedo hacer una crítica, [[Risos.]] ¡es que es increíble! Estos señores, si llegan a mandar en otros tiempos, ¡Dios mío, donde estaría! Porque es que son muy autoritarios, son tremendamente autoritarios.
Silencio, por favor. ¡Silencio!
Bueno, a mí me han pasado cosas. De todas maneras, quiero decirles... ¡Déjenme hablar! Hay una cosa fundamental de la que tampoco se enteró el Bloque. El Bloque está atento a cosas pequeñas pero no a las grandes [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Los de AGE no tuvieron historia. Por ejemplo, una cosa pequeña... Creen que somos insensibles. No sabemos lo que pasa. Además incompetentes, incompetentes, porque ni siquiera estudiamos como está nuestro electorado; no sabemos los que sufren, los que no sufren, los que están bien o están mal, los que son chulos, inteligentes, arrogantes, etc. Desconocemos eso, ni siquiera tenemos sensibilidad ni inteligencia, que es igual de grave. Pero es que no sabían que cuando ustedes estaban votando con el PSOE ¡teníamos unos déficits de balance de pagos de 100.000 millones de euros al año! Si. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Algún compañero se lo puede decir. ¿Sabe cuánto es? Diez veces el presupuesto de la Xunta al año. ¿Y sabe a qué iba eso? A construir viviendas inútiles, dadas en crédito, para que creara este sistema de endeudamiento que es el que [[Risos.]] ¡Se ríe! Yo es que creo que para ser diputado hay que saber de economía. [[Aplausos.]] [[Protestas.]] ¡Creo yo! Pero además yo no le estoy hablando de los… [[Murmurios.]] [[Protestas.]] Pero señor, mire usted, hay que saber de amor general, de amor eterno y completo. Pero hay que saber de finanzas, de economía, de impuestos, para saber...
Vaia rematando, por favor.
Sí, señor presidente. En ese sentido, mire, por favor, es que...
Si, comprendo que é molesto. [[Risos.]] É molesto, é molesto, é molesto, é molesto. E cando vostedes están aquí na tribuna tamén lles molesta. Faciliten un pouco o labor, faciliten o labor. [[Protestas.]] Moléstalle a calquera deputado, polo tanto, pido que se teña respecto a quen estea no uso da palabra. Remate cando poida, señor Arias.
Señorías, discutan mis argumentos, pero a mi déjenme en paz. Nada más y muchas gracias.
Moitas grazas, señor Arias. Réplica. Conselleiro de Economía, Emprego e Industria.
Moitas grazas, señor presidente. Señorías. En primeiro lugar, loxicamente, moitas grazas polas súas aportacións durante esta comparecencia. Unha comparecencia na que eu intentei partir da situación que nestes momentos ten o noso tecido produtivo e da situación que nestes momentos ten o noso mercado laboral. Polo tanto, intentei partir dunha situación realista; unha situación na que este Goberno é perfectamente sensible coas persoas, é perfectamente sensible coas necesidades das empresas, e creo sinceramente que esta presentación realista non merece nin frivolidades nin demagoxias por parte...
Silencio, por favor. ¡Silencio!
Polo tanto, intentarei manter esta liña de realismo. Cando se fai referencia a cal é a situación actual do mercado de traballo, eu non quixen facer referencia ao pasado, pero se vostedes a fan, loxicamente eu tamén me vexo obrigado a facela. Lamentablemente, a herdanza que tivo que recoller este Goberno no ano 2009 foi a que foi, e esa herdanza... [[Murmurios.]] Esa herdanza, señorías, no eido do emprego... Estou a falar do ano 2009, e no eido do emprego, señorías, o Bipartito foi o responsable dos 19.500 postos de traballo que se perderon no último ano de goberno. E no eido do emprego, señorías, o Bipartito foi responsable dos 70.000 postos de traballo máis que se perderon tan só un ano despois da súa marcha. Polo tanto, señorías, o Bipartito é responsable da perda en Galicia de preto de 90.000 empregos, despois da súa xestión durante catro anos. Pero se imos ao eido económico, señorías, o Partido Socialista deixou –e vostedes o saben– un déficit público do 9,4 % sobre o PIB. O Partido Socialista incrementou a débeda pública preto dun 50 %. O Partido Socialista foi o responsable das dificultades creadas co déficit de tarifa, deixando un compromiso de máis de 10.000 euros anuais no pago de primas das renovables. E o Goberno Socialista, xunto co Bipartito, foron os responsables desa planificación orzamentaria irreal que provocou que os galegos teñamos que devolver máis de 2.000 millóns de euros por esa planificación irreal dos anos 2008 e 2009. Esa é, señorías, a realidade que vostedes deixaron. E esa é a realidade que este Goberno, dende o ano 2009, está xestionando dende o punto de vista económico, dende o punto de vista industrial e dende o punto de vista das políticas de emprego. Polo tanto, do que si somos responsables, señorías, é, efectivamente, de ter unha acción de goberno para corrixir as irresponsabilidades que se produciron no Goberno bipartito entre os anos 2005 e 2009, e das irresponsabilidades que se cometeron no Goberno central entre o ano 2004 e o ano 2011. Esa é a realidade. E esa acción de goberno –e eu intentei comparecer esta mañá para trasladar a situación– ten actuacións concretas e medidas concretas no eido da política económica, no eido da política industrial e no eido da política de emprego. O señor Jorquera trasladábame que botaba de menos que, efectivamente, me centrara un pouco máis nas políticas económicas e nas políticas industriais. É certo, porque en realidade, dado que asumín as competencias de emprego, intentei centrar a comparecencia máis na área de emprego, pero agora voulle responder, loxicamente. O que si é certo –díxeno na miña intervención, e creo que é un aspecto moi importante– é que a axenda de emprego que poñemos en marcha en xaneiro do ano que vén vai incluír medidas transversais; é dicir, que a política de emprego vai traballar directamente, coa súa implicación, na política de innovación, na política de competitividade, na política de internacionalización, na política de formación e na política de comercio. Polo tanto, neste contexto de recuperación económica imos aproveitar as sinerxias entre as políticas económicas e industriais e as políticas de emprego, precisamente por dous motivos. Primeiro, para que os empresarios, que son os que contratan... Porque, señorías, esa é a realidade. Este Goberno está coas empresas e cos traballadores, está con todos, pero os empresarios, que son os que contratan, precisan dun determinado perfil de traballadores, e loxicamente temos que atender esas necesidades formativas. Por outra banda, loxicamente, os traballadores precisan poder optar a esas oportunidades, por iso imos desenvolver unha política de emprego que responda tamén ás necesidades dos nosos traballadores. Polo tanto, unha axenda de emprego realista; unha axenda de emprego que teña unha visión transversal, polo impacto que teñen as diferentes políticas económicas e industriais do Goberno; e unha axenda de emprego que se vai centrar na formación, nas necesidades dos autónomos, nas necesidades dos colectivos máis vulnerables e vaise centrar tamén –e agora afondarei neste tema– nas necesidades de emprego que require a Industria 4.0. Preguntábanme polo modelo económico tanto o BNG como o Partido Socialista. Temos un modelo económico claro, e creo que non o ocultamos en ningún momento. E ese modelo económico estámolo acompañando con medidas concretas, dende o punto de vista de política económica e de política industrial. Temos que facer que as nosas empresas sexan competitivas, esa é a realidade. E a competitividade significa algo tan sinxelo como que as nosas empresas teñen que ofrecer o mellor produto posible e a mellor relación calidade/prezo. Sempre foi así, señorías, non é nada novo. Iso supón no contexto actual, no que os ciclos de innovación cada vez son máis curtos e, polo tanto, as empresas están a competir en reducir os custos de produción e en reducir tamén os prazos de entrega, que necesariamente hai que introducir todas as ferramentas que precisa o noso tecido produtivo para ser competitivo. Señorías, aí é onde hai que situar a Industria 4.0. A Industria 4.0 é o modelo que están a desenvolver as economías máis desarrolladas do mundo. Todas as economías están traballando, precisamente, nas tecnoloxías que poden permitir que o seu tecido produtivo sexa competitivo. Esa é unha oportunidade que ten Galicia, e este goberno, a través da súa axenda de competitividade Galicia Industria 4.0 e a través das políticas de emprego, intentará dar resposta ás necesidades das nosas empresas e ás necesidades dos nosos traballadores. Eu lamento enormemente que AGE ridiculice o emprego 4.0; laméntoo enormemente. Gustaríame que vostedes se achegaran a Alemaña e viran como un dos sindicatos máis importantes de Alemaña, IG Metall, está solicitando participar no deseño e no desenvolvemento da política da Industria 4.0, porque o sindicato IG Metall en Alemaña sabe que para xerar emprego de calidade e asegurar un futuro para os seus traballadores necesariamente pasa porque esa Industria 4.0 se achegue e estea deseñada tamén polos propios sindicatos. Nós, desde logo, traballaremos –estámolo a facer xa– cos nosos sindicatos para, efectivamente, dar as respostas máis axeitadas para que se reflictan as necesidades e os perfís profesionais, señorías, que necesita a Industria 4.0. A economía evoluciona, as demandas dos consumidores evolucionan, as exixencias dos consumidores evolucionan, e as industrias e as empresas teñen que dar resposta a esas novas demandas e a esas novas exixencias. Iso determina a incorporación de novas tecnoloxías e determina tamén, dende o punto de vista do traballador, novas competencias e novas habilidades, e iso é, señorías, o Emprego 4.0. Falan tamén vostedes, dentro do que é o modelo económico, de falta de contidos. Eu creo que xa comparecín en diferentes ocasións, pero saben perfectamente que este modelo económico se rexe por unha planificación moi concreta: na Estratexia de especialización intelixente, avaliada pola Comisión Europea; a Axenda de competitividade Industria 4.0 e a Estratexia de internacionalización. Están os documentos e as medidas concretas á disposición desta Cámara. Polo tanto, eu creo que é baleiro de contido dicir que este Goberno non plantexa medidas concretas. Desde logo si que as plantexamos, e xa ven que, por exemplo, a Estratexia de especialización intelixente xa ten investidos máis de 200 millóns de euros en medidas concretas. Aí están os programas Conecta Peme, con esa convocatoria que acabamos de levar ao Consello da Xunta e que se publicará nos próximos días no Diario Oficial de Galicia, con esa orde de 25 millóns de euros para promover proxectos de innovación empresarial. Teñen eses exemplos, señorías –e creo que temos que sentirnos orgullosos do nosos talento–, esas unidades mixtas que están a desenvolver as principais industrias e empresas multinacionais aquí en Galicia. Señorías, de vez en cando teriamos que estar orgullosos do que facemos porque o facemos ben, e os nosos traballadores e as nosas empresas fano ben. Temos a Citröen desenvolvendo aquí en Galicia o coche autónomo, que é unha referencia en todo o mundo. O coche autónomo estase a desenvolver coa colaboración do CTAG e dos enxeñeiros e dos investigadores do CTAG. O coche autónomo saíu dende o CTAG. E Repsol está traballando co Instituto de Matemática Industrial da Universidade Complutense desenvolvendo as principais necesidades que, dende o punto de vista de innovación, ten Repsol. E Borg Warner, unha multinacional da industria auxiliar, está tamén desenvolvendo unha unidade mixta en Galicia. Polo tanto, señorías, creo que hai medidas concretas e datos concretos. Fálanme vostedes dos sectores produtivos, que non apoiamos os sectores produtivos. Señorías, eu remítome aos feitos e remítome ao sector da automoción. Galicia demostrou, a factoría de Citröen Vigo demostrou, os traballadores de Citröen demostraron, e a industria auxiliar e os seus traballadores demostraron que foron quen de conseguir que Citroën asinara e adxudicara a nova furgoneta á factoría de Vigo. Iso é un antes e un despois do futuro do sector da automoción en Galicia. Esa é a realidade. Galicia está a desenvolver as mellores tecnoloxías, e cando vostedes pretenden ridiculizar a Industria 4.0, eu simplemente me remito aos datos e aos feitos. Citröen sabe que o seu futuro pasa pola Industria 4.0. Citröen quere desenvolver aquí, en Galicia, os proxectos da Industria 4.0, e non teñan ningunha dúbida de que Citröen contará co apoio para que, efectivamente, se desenvolvan aquí eses proxectos vinculados á Industria 4.0. Fálanme do naval. Hoxe temos unha situación totalmente distinta á que tiñamos hai dous ou tres anos. Os nosos estaleiros teñen carga de traballo –insuficiente, pero teñen todos carga de traballo–, e o sector naval está a traballar na súa competitividade. Estamos apoiando a competitividade do sector naval con ese proxecto que estamos desenvolvendo con Aclunaga, con Navantia e coa industria auxiliar. Estamos dotando de financiación o sector naval. E Navantia, señorías, ademais de ter carga de traballo a través do flotel de Pemex, do Bahn, dos diferentes proxectos e contratos que están a desenvolver, co cen por cento de capacidade ocupada no seu departamento de enxeñería e na súa área de reparacións, Navantia está xa traballando no desenvolvemento da fragata F110. Xa está traballando porque xa se están desenvolvendo os proxectos de desenvolvemento tecnolóxico. E Navantia está traballando tamén no desenvolvemento do estaleiro 4.0. Polo tanto, o sector naval ten apoio do Goberno porque sabe este Goberno que, efectivamente, é un dos sectores estratéxicos. Podemos falar do sector aeronáutico, señorías; un sector emerxente no que estamos apostando pola industrialización en Galicia. E saben que no aeródromo de Rozas estamos facendo unha aposta co Goberno central para que o aeródromo de Rozas, efectivamente, sexa unha realidade e poida fixar tecido industrial en Galicia e desenvolvemento de innovación dentro do sector aeronáutico. Xa estamos investindo 10 millóns de euros para acondicionar todo o aeródromo de Rozas. E saben que estamos nunha licitación de 25 millóns de euros na cal están competindo, señorías, todas as principais empresas aeronáuticas do mundo. Creo que é un orgullo para Galicia que as principais empresas aeronáuticas queiran traballar aquí, en Galicia, e estean competindo por esta licitación de 25 millóns de euros. Dende logo, nós apoiaremos a aeronáutica, apoiaremos a industria e apoiaremos o desenvolvemento dos proxectos de innovación. En definitiva, señorías, toda a política industrial e económica do Goberno vai traballar establecendo sinerxias con esa Axenda de emprego que tiven ocasión de trasladarlles na comparecencia. Loxicamente, desenvolveremos todas as medidas que permitan seguir recuperando o emprego en Galicia –os datos así o reflicten–, e seguiremos traballando polas políticas activas de emprego con medidas concretas na área de formación, na área dos incentivos ao emprego e na área desa Estratexia de formación profesional para o emprego que entendemos absolutamente necesaria. En definitiva, con todas aquelas medidas que fagan que en Galicia fixemos tecido industrial, cremos emprego de calidade e lles ofrezamos oportunidades aos nosos traballadores, que é o que nos están demandando. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Rolda especial de aclaracións. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
É enormemente chamativo que vostede acuse á oposición de frivolidade e demagoxia, de verdade. Se hai alguén que fixo unha intervención frívola e demagóxica foi vostede. Mire, para empezar nos agradecementos, ao sacrificio dos traballadores e traballadoras, cando non se lles pediu opinión e se lles impuxeron uns recortes que arruinaron as súas vidas. Os recoñecementos aos empresarios, eran aqueles que tiveron que pechar o seu pequeno negocio porque a Xunta apostou por outro tipo de negocios. Cando se fala do apoio aos sectores produtivos, luce Citröen, unha empresa que non é galega, é francesa –recórdolle–, e se se fai aquí a K9 é porque houbo uns recortes tremendos nos dereitos dos traballadores e das traballadoras da empresa. Iso é o que apoian vostedes. Esas empresas que manteñen o emprego a base de empobrecer os traballadores, con axudas da Xunta de Galiza e con axudas do Estado, e os traballadores cada vez máis pobres e en condicións máis precarias. Un gran legado do que realmente pode presumir, é a súa política. Fala da herdanza. A herdanza que deixan vostedes para o próximo goberno hoxe en día son 109.000 persoas paradas de longa duración; onde 4 de cada 5 non cobran axuda, só 1 de cada 5 cobra axuda, nada máis. ¡Un gran legado o que deixan vostedes! Máis de 143.000 empregos destruídos na era Feijóo, ¡outro gran legado! Hai 135.000 asalariados pobres; xente que traballa e o salario non lle dá para vivir. Míreme, e mire á cara a eses traballadores cando os mire por aí. Cando vaia a Citröen a pasear coa dirección, mire para os traballadores e agradézalles alí a súa pobreza, que deu lugar a que vostede poida presumir neste Parlamento. Tamén fala vostede de formación, cando non hai prazas de Formación Profesional, e menos para eses traballadores pobres que queren mellorar a súa formación para acceder a un traballo de maior calidade. Non hai prazas, non hai horarios, para eses traballadores e traballadoras. Fala vostede da Industria 4.0. Como a imos ter se non temos formación, para empezar. E vostedes non invisten en formación. Tampouco fala nada do traballo da Inspección de Traballo. Deberían de poñer a Inspección de Traballo a perseguir a fraude na contratación; a que sigan a causalidade entre o contrato realizado e obxecto da contratación. Deberían –xa llo dixen– rematar coa discriminación de xénero no mundo laboral porque xa está na lei, non hai que facer nada máis que aplicar a lei. Fala dos autónomos. Será deses autónomos que pechan aos seis meses de abrir o seu negocio porque non teñen axudas para manterse, porque só é propaganda o que dan; ningunha iniciativa para unir iso que tanto lle gusta das sinerxias e facer unha axenda para que realmente, con toda esa xente preparada que temos, intentando saír soa adiante, se poidan formar cooperativas ou sociedades que vaian adiante na Industria 4.0. Pero se fala de traballadores 4.0, eu supoño que non é só referido á formación, porque para ser un traballador 4.0 hai que ter un salario 4.0 e unhas condicións laborais 4.0. Aí non entra vostede. Porque, por exemplo, os primeiros que tiñan que ser traballadores 4.0 serían os traballadores públicos, aos que vostedes teñen condenados á pobreza e a unhas condicións laborais precarias. Fala vostede de Alemaña como se nos puideramos comparar, porque Alemaña tamén é un país de microempresas, un país sen investimento público, un país onde se vive e se potencia o emprego precario para poder saír desta crise. E aínda vén aquí falar de internacionalización cando falamos de traslocación moitas veces, aínda que vostede o negue. Fala do sector naval. Hai manifestacións. ¿Pero que fixeron vostedes polo sector naval público máis que intentar cargarse Fene, porque é o seu último obxectivo pechar Fene como estaleiro. Non teñen ningún interese, por iso non apostan polo dique flotante e só o utilizaron como propaganda electoral. Non falou nada dunha tarefa eléctrica que beneficie a instalación de empresas en Galiza. Non falou nada de se a Xunta vai priorizar ou non comprar produtos galegos fronte a produtos estranxeiros. Non falou nada da limitación das grandes superficies, apostando polo comercio local que vende artesanía e produtos feitos en Galiza. Non falou nada da posta en valor do granito ou da lousa galega. Non falou nada da explotación racional do seixo e o peche do seu ciclo produtivo en Galiza. Non falou nada de apostar pola segunda transformación da madeira no noso país, con calidade, innovación e deseño. Non falou nada da biotecnoloxía, nin das tecnoloxías da información, para facelas máis competitivas. E non falou nada dese acceso das pemes e dos pequenos empresarios a proxectos de I+D+i. É dicir, veu vostede aquí a facer propaganda electoral, para desgraza do noso pobo e da clase traballadora. Nada máis.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. En primeiro lugar, quero escomezar cun rogo á Presidencia deste Parlamento. Cando estea prevista a interrupción do debate parlamentario para asistir a un episodio do Club da comedia, que se nos informe previamente. [[Aplausos.]] Porque creo que a intervención do señor Pedro Arias foi máis propio do Club da comedia que dunha intervención parlamentaria seria. Imaxino que non haberá ningún problema en que fale da caza de patos de Canadá, non serei chamado á orde, porque el adicou boa parte da súa intervención a falar do urbanismo. Mire, señor Pedro Arias, el modelo urbanístico que defiende su partido, ¿sabe cual es? [[Risos.]] El de San Ginés. Se lo digo en español, no vaya a ser que considere una imposición decir Sanxenxo. ¡El de San Ginés! [[Aplausos.]] Mire, en alusión á miña persoa, o señor Pedro Arias dixo que estaba ben entender de amor, pero hai que entender un pouquiño de economía. Mire, é que eu recoñezo as miñas incapacidades. Vostede era capaz de ir ensinando o cilindrín por Baroña e, ao mesmo tempo, reunir méritos suficientes para ser premio Nobel de Economía. Eu apelo a esta Cámara a que se pronuncie para reparar esta inxustiza [[Aplausos.]] histórica e que lle dean o premio Nobel de Economía ao señor Pedro Arias. Porque ademais hoxe ilustrounos coa súa sabedoría, hoxe ilustrounos coa súa sabedoría. Descubrimos que a razón da crise financeira internacional e da quebra de Lehman Brothers foi que o BNG chegou a varios acordos orzamentarios co Goberno Zapatero. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] ¡Grazas por ilustrarnos, sapientísimo señor Pedro Arias! O señor Pedro Arias caracterizou a intervención do conselleiro como a explicación dun modelo económico e dos resultados. Permítanme que lembre os resultados. Señor conselleiro, dado que vostede fala tanto de herdanzas, permítame que lembre a herdanza que vostedes van deixar. Mire, dende que vostedes volveron gobernar –porque levan gobernando toda a súa vida agás un brevísimo período, parecen esquencerse disto–, a poboación activa no noso país baixou practicamente 70.000 persoas; perdemos máis de 131.000 ocupados; hai máis de 61.000 persoas máis en paro. Pero é que ademais, se establecemos a comparativa co Estado español, señor conselleiro, resulta que dende 2009 o número de parados medrou en Galiza nada máis e nada menos que un 183 % máis que no Estado español. O número de ocupados baixou en Galiza nada máis e nada menos que un 175% máis que no Estado español. E a poboación activa baixou nada máis e nada menos que un 300,5 % máis que no Estado español. ¡E vostedes seguen falando da herdanza do Bipartito, cando van deixar este saldo total e absolutamente ruinoso para o país! Mire, adiquei boa parte da miña intervención a formularlle preguntas concretas. Só respondeu ao do sector naval, dicindo que ten moitísima carga de traballo. Estanse volvendo manifestar os traballadores de Navantia para agradecerlles ao Goberno da Xunta de Galiza e ao Goberno central a súa extraordinaria xestión. Non vou reiterar os datos que xa aportamos na primeira intervención de cales eran as cifras de ocupación antes de que vostedes chegasen e cales son agora. Simplemente quero que conste en acta o seguinte, señor conselleiro, porque mire, ás comparecencias non se vén só a substituír as publirreportaxes da Radio Televisión Galega por comparecencias neste Parlamento. Vense tamén a contestar ás preguntas que lle formula a oposición, porque unha das funcións básicas deste Parlamento é a de control do Goberno. Pregunteille se ten algún plan o seu goberno para resolver os problemas de financiamento das nosas empresas. ¿Sabe cal foi a súa resposta? Non sabe, non contesta. Non adicou un minuto, un segundo, a responder. Pregunteille se ten algunha estratexia o seu goberno para frear o proceso de perda de galeguidade de multitude de empresas. ¿Sabe cal foi a súa resposta? Non sabe, non contesta. Non adicou un segundo a esta cuestión. Pregunteille se o seu goberno tiña algunha estratexia para que Galiza puidese extraer beneficios da súa condición de grande produtor eléctrico. ¿Sabe cal foi a súa resposta? Non sabe, non contesta. Pregunteille se ten algunha estratexia para que Galiza volva pintar algo no eido das enerxías renovables. ¿Sabe cal foi a súa resposta? Non sabe, non contesta. ¿Sabe cal é o problema deste país? Que temos un goberno que, máis alá da propaganda, non sabe e, polo tanto, non pode contestar.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Fajardo.
Bo día de novo. A verdade é que eu que son un fiel defensor do nudismo, incluso de ampliar o seu campo de acción máis alá dos espazos acoutados onde está agora mesmo, empezo a dubidar dos meus principios, porque, se os máximos responsables da Coordinadora nudista radical, dos que eu tiven a desgraza de ver fotos escapando de paus de señoras na praia dos Castros, acaban despois chegando a esta Cámara a dicir estas cousas que se dixeron, sinceramente, espero que non sexa froito do nudismo Eu, ademais, son membro dun partido, o Partido Comunista, que tivo una historia; un partido que cometeu motísimos erros, moitísimos, na súa historia e, por desgraza, seguiraos cometendo. Pero, dende logo, os nosos comités centrais gañaron moito dende que un insigne membro do Partido Comunista o abandonou para acabar nas filas do Partido Popular. [[Aplausos.]] E dicía esa persoa que interveu aquí –con absoluto desprezo ao resto de compañeiros desta Cámara e chegando a faltarlles ao respecto aos desempregados, porque falabamos de emprego e non utilizou nin dez segundos para falar de emprego– que el defendía el orden parlamentario. E polo ton en que o dixo deume que defendía algo máis que a orde parlamentaria; polo ton en que o dixo deume que preferiría outro tipo de modelos que non sexan os parlamentarios. Mire, eu formo parte dunha organización e, dende logo, eu persoalmente espero superar a actual orde parlamentaria, porque na actual orde parlamentaria non hai democracia e estamos a anos luz de ser representativos da sociedade que hai aí fóra. Polo tanto, eu si espero subverter este modelo para acadar outro modelo máis xusto e igualitario. Esa é a realidade da miña acción política. Lamento profundamente a resposta do conselleiro. Antes compareino cun personaxe dos hermanos Coën, pero sería difícil trasladalo a vostede a unha película dos hermanos Coën; é moi difícil a impasividade coa que vostede tratou os temas tan graves dos que falamos. Ser capaces de dicir que a actual situación económica e de emprego deste país ten que ver coa herdanza dun goberno que gobernou apenas catro anos, dos vinte e nove que levamos aquí, é unha tomadura de pelo. Mire, moitos dos desempregados que hoxe son desempregados, cando estaba ese suposto facedor de todos os males que era o Bipartito estaban na escola primaria. É que se fala dese tempo como se estiveramos falando do Pleistoceno. Non se pode estar sete anos despois plantexando que eses son todos os males, porque entón vostedes son uns incapaces. Porque, se alguén o fai tan mal en catro anos que en sete son incapaces de recuperalo, é que hai que cambialos a vostedes por absolutos incapaces. Fíxenlle unha pregunta. Díxenlle se no seu goberno pensan todos o mesmo, porque vostede dixo aquí que quería emprego con calidade, pero resulta que o conselleiro Valeriano volveu dicir que iso da calidade do emprego era nun segundo momento. ¿Cal é a posición do seu goberno? ¿Teñen unidade de acción neste tema ou simplemente din o que lles parece oportuno en cada sitio e ás veces se lles ve a alma? Porque ao Partido Popular, cando fala, ás veces se lle ve a alma, e a vostedes hoxe se lles veu a alma. Os desempregados danlles absolutamente igual, danlles absolutamente igual. Son un corpo necesario para os seus modelos de política, que son aqueles de establecer o medo como mecanismo de redución de salarios. E os datos son os que son. ¿Como pode vostede aquí facer un balance positivo desde que chegaron no 2009? Eu dinlle un dato antes que é escalofriante. En salarios percíbense hoxe, en comparativa co 2009, 2.000 millóns de euros menos neste país; 2.000 millóns de euros menos que están nos petos de non se sabe quen, pero que xa non están nos petos da clase obreira deste país. Son 2.000 millóns de euros, case 130.000 postos de traballo menos. ¿De que estamos a falar? ¿Como se pode vostede vangloriar dos seus datos cando hai 400.000 persoas menos en Galicia –censo electoral, non imos máis alá– en catro anos; e 100.000 persoas cada ano abandonaron este país? Debe ser que están encantados. E vostede dime que hai un sindicato alemán que está encantado coa Industria 4.0. É tanto que están encantados que hai hordas de alemáns no Padornelo intentando entrar en Galicia para atopar un posto de traballo na Industria 4.0. Pero mire, hai algunhas cousas que non lle podemos consentir. Non me dá tempo a contestarlle a todo, pero paréceme que hai unha cousa que é absolutamente inaceptable, que é que vostede nos plantexa a necesidade de introducir nas políticas a igualdade de sexo. ¿Iso vano facer en Ourense? ¿Ou vano facer en Noia, onde expulsaron a dúas mariscadoras que eran vítimas de violencia de xénero e quedaron fóra? ¿Vano facer aí? ¿Ou van continuar mirando cara a outro lado? ¿Ou é que o traballador 4.0 do que vostede fala é un traballador que ten que baixarse os pantalóns para acceder a un posto de traballo, como pretendía o señor Baltar? Máis nada. Moitas grazas.
Grazas, señor Fajardo. Grupo Parlamentario Socialista. Señor Losada.
Grazas, señor presidente. Señorías. Vou empezar respostando ao voceiro do Partido Popular. El, como economista reputado, seguro que sabe o que é o capital social, o capital reputacional. Preocupábase moito do que ía acontecer en Vigo. ¿Sabe cal é o problema, en termos de capital social, desta comunidade autónoma? ¿Sabe cal é? Un presidente da Xunta que se fai fotografías con narcotraficantes e un presidente... [[Murmurios.]] Si, si, ¡vano escoitar! Si, si, ¡vano escoitar! [[Aplausos.]] Si, si, claro, claro. Y un presidente de la Diputación de Ourense que pide sexo a cambio de un trabajo. Eso es lo que es un elemento de desarrollo económico. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Contesto a una pregunta, sencillamente. [[Aplausos.]] Ahora sigo con las siguientes preguntas. [[Murmurios.]] Señor Arias, mire, a Xunta de Galicia foi moi dilixente en facer unha declaración de interese supramunicipal para favorecer a construción dun hospital privado en Vigo que enche as arcas de Ferrovial. Para a ampliación de Citroën non se preocupe vostede tanto, que se vai facer esa ampliación de Citroën. Estaría moi ben que se preocupara vostede das condicións laborais dos traballadores de Citroën. Estaría moi ben que se preocupara vostede diso. E mire, eu non sei exactamente a sentenza do Plan xeral de Vigo. Si lin, porque saíu hai tempo, a sentenza do Plan xeral de Ourense [[Murmurios.]] —si, si—, onde un vicepresidente da Xunta e actual presidente del Gobierno de Galicia cambió los papeles después de estar aprobado. [[Aplausos.]] ¡Eso! Entonces, de planes generales el Partido Popular que no hable, que no hable. Y como veo muy preocupado al diputado de Vigo del Partido Popular, si quiere, hablamos de Gran Vía; hablamos de los sobres de Gran Vía, hablamos de la ex alcaldesa y hablamos del Partido Popular de Vigo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Hablamos de eso? ¿Quiere usted, señor Dorado, que hablemos de eso? [[Murmurios.]] Porque lo conoce, seguro, perfectamente. Lo conozco yo, que no soy del Partido Popular. ¡Vaya si lo va conocer usted! Por lo tanto, miren, de urbanismo y de nieve no hablen; de urbanismo y de nieve no hablen. Vamos a ver si hablamos de empleo. [[Aplausos.]] Señor conselleiro, falou vostede de I+D+i. Saíron os datos hai exactamente cinco días: 0,87 % do PIB. É verdade que subimos unha centésima; é como para estar verdadeiramente orgullosos. Seguimos como Ucraína. Por certo, Turquía xa nos adiantou, ¡eh! Molesteime en miralo. Como sempre utilizaba os datos de Ucraína e Turquía, Turquía xa nos adiantou, xa está no 0,9 %. Polo tanto, estamos aí. Pero, señor conselleiro, o gasto en I+D+i desta comunidade autónoma que vai liderar a Industria 4.0 a nivel europeo é o 3,7 % do conxunto de España, e vostede sabe perfectamente que o peso do produto interior bruto... Desde logo, señora Paula Prado, ¡como música de ambiente mala, non ten vostede prezo! [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] Mala en termos musicais.
Silencio.
Insisto, eu teño un criterio musical, e por un momento entendo que estou tendo un fío musical que me resulta moi desagradable.
Si. É todo molesto, a verdade. Silencio, por favor.
¡Claro que é molesto!
Silencio, silencio. [[Interrupcións.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] De ambos lados é molesto, señor Losada. É molesto de todos lados. Por iso... [[Interrupcións.]] ¡Silencio, por favor! [[Interrupcións.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora Prado, silencio, por favor. ¡Silencio! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor Gallego, ¡silencio! Señor Gallego, ¡silencio, por favor! Señor Gallego, señor Gallego, ¡silencio! Mire, é... ¡Silencio! Tranquilo, tranquilo, ¡tranquilo! Silencio, por favor. ¡Silencio! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Porque está no uso da palabra o señor Losada e imos respectar o uso da palabra. Silencio, por favor. Imos terminar esta comparecencia con tranquilidade.
Moitas grazas, señor presidente, por defender con tanta vehemencia o respecto ao meu uso da palabra. Dicíalle... [[Interrupcións.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] A señora Quintas, polo menos, está sentada no seu sitio, señora Prado. ¡Polo menos está sentada no seu sitio!
Silencio, por favor. ¡Silencio! [[A señora Prado del Río pronuncia palabras que non se perciben.]] ¡Silencio, por favor! [[A señora Prado del Río pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Prado, silencio. ¡Silencio! ¡Silencio! ¡Eu creo que...! Imos suspender o pleno porque creo que así non podemos continuar. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non podemos continuar así. ¡É imposible continuar así! Entón, imos intentar reconducilo ou, se non, véxome na obrigación de suspender o pleno. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Silencio!
O gasto en I+D representa o 3,7 % do conxunto de España e, como ben sabe vostede, o PIB galego no conxunto de España representa exactamente o 5,1 %. Polo tanto, de verdade... Industria 4.0, falounos vostede aquí de Alemaña. Eu entendo que vaia a Alemaña, entendo que venda o produto, pero ¿de verdade que en termos de capacidade de innovación podemos compararnos con Alemaña? ¡Xa por non falar de salarios! ¿Vostede se imaxina un ministro de Educación da República Federal Alemana que dixera que sobran universitarios? ¡Dimitía ao día seguinte!
Silencio, por favor.
É evidente que eu escoitei unha versión –debe ser a 4.0– da intervención do señor Méndez.
Silencio, por favor. E vaia rematando.
Vou rematando. señor presidente. Pero mire, o emprego son outras cousas, señor conselleiro, son os cursos de formación. Estes do itinerario Santa Comba-Dozón son as escolas taller, que se lle dan só aos concellos do Partido Popular con absoluto desparpaxo, sen o máis mínimo criterio obxectivo. É dicir, o emprego é que pasa con R. ¿Vostede dáse conta de que é practicamente o único conselleiro de Economía dunha comunidade autónoma na que Abengoa teña instalacións industriais que non dixo nin unha soa palabra dese tema? ¡Hai unha fábrica en Teixeiro! ¿Díxoa? Non saíu nos medios, ¡claro! No, no, en la intimidad también Aznar hablaba catalán. [[Risos.]] Yo leo los periódicos, me tiene que perdonar. ¿Danse conta vostedes de que...
Remate, por favor.
...Endesa acaba de dicir antonte que vai distribuír todos os beneficios en dividendos, lo que significa que el 70 % se lo llevan los italianos, polo tanto inversión cero salvo que se endeuden, e o Goberno galego non dixo nin unha soa palabra?
¡Remate xa!
¡Oia!, ¿de verdade que vostede, con estes déficits...? ¡Xa non digamos de Volkswagen! Este grupo presentou iniciativas neste Parlamento que inexplicablemente –ou eu polo menos non entendín a razón– o Partido Popular votou en contra.
Grazas, señor Losada.
Vostede, con estes problemas industriais e de emprego, ¿cre de verdade que a Industria 4.0 é o problema, a cuestión central, da economía de Galicia?
Grazas. Grazas, señora Losada. Grupo Parlamentario Popular. Señor Arias.
Señor presidente, señorías. Señor Conde. Bueno, eu teño a concepción de que o ton non ten nada que ver co contido. Pódese berrar, ser áspero, mal actor, histriónico, o que sexa, estar errado. Polo tanto, vou facer un esforzo, na liña do conselleiro, de serenidade, tranquilidade e non fixar o que son as nosas intervencións e a nosa política cun exercicio de contestación de ataques ad hominem. Noutros tempos, cando eu era máis novo, eu loxicamente non teño biógrafos, e algúns desta Cámara non me gustaría porque simplifican as persoas. Loxicamente, son interesados e tampouco teñen obra feita sobre o tema, non son nin especialistas. Pero hai unha cousa fundamental, ¿cal foi o noso modelo económico dende 2009? ¿Cal foi? ¿Cal foi ese modelo económico? Miren vostedes, sabiamos que cando hai un proceso de endebedamento masivo... Krugman, que é premio Nobel... Eu estudo premios Nobel, outras veces non necesariamente porque os hai mellores... Hai que estudar, eu estou aquí para iso. Entón din que cando hai un proceso de endebedamento é porque a xente sobregastou sen ter ingresos propios. ¿Que ocorre? Queda sen capacidade de compra. Polo tanto, cae o consumo e iso desencadena a inversión e temos unha depresión de cabalo. Polo tanto, aparece... Por favor, ¡respecte, señor Gallego Lomba! ¡Por favor! Non me deixan nin fiar un argumento. Simplemente explicar a mecánica, basicamente, de aplicación da ciencia económica á situación concreta española. Entón, nese contexto ¿que ocorre? Que o señor Zapatero remata tamén, cos seus socios nacionalistas, co 25 % do paro en España. É o que nos deixan. E nós non dixemos sodes insensibles, non sodes boas persoas, estades con non sei que... Non, dixemos: sodes incompetentes. Queriades ganar, loxicamente. Queriades o mellor para o pobo pero non o soubestes facer. Fostes uns aprendices de bruxo e ocasionastes isto. Como un mal médico que opera e que deixa máis lesionado o paciente. Entón, nós entramos e ¿que facemos? Soamentes temos a posibilidade de sacar da crise a Galicia conquerindo o incremento de exportacións, abrindo a nosa economía; é dicir, abríndonos en concepción técnica, en concepción económica e política concreta. Entón, por iso fixemos a toda idea saír, saír, saír. O presidente ata foi buscar contratos de barcos porque non había. Estaban as gradas baleiras e foi incluso el. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Un pouco de educación, María, ¡un pouco de educación! ¡Máis ideas e menos mala educación! [[Aplausos.]] Entón, iso ten a correspondencia. Hai un proceso grave, automático, de perda da capacidade adquisitiva dos traballadores, que hai exceso en paro. Hai un proceso de perda de tecido empresarial... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vou tapar este oído porque é sistemática esta señora; é unha [...] feminino. Fai isto para que eu non poida hilvanar unha idea. Hai un proceso, por iso o señor Conde di: saímos ao exterior, exportación. Temos a concepción de que cando hai xente parada hai empresas pechadas. Os traballadores e os empresarios teñen moito máis en común do que cren. Nós somos ese modelo. Consideramos que traballadores e empresarios non teñen uns conflitos irresolubles entre eles, senón que basicamente comparten destino no fundamental. [[Aplausos.]] Iso é fundamental, porque o aumento do salario dos traballadores depende de que poidan ser empregados, e hai unha mecánica de fases. Iso é complexo pero hai que sabelo. Hai unha mecánica de fases, e non se chega a salarios elevados sen iniciar incremento de emprego de salarios baixos. Existen determinado tipo de retardos que non entenden. Segundo. Iso é a clave para que exista agora este elemento de que medra o PIB por primeira vez, descende o paro, etc. Estamos nun proceso de crecemento económico que todo o mundo recoñece con obxectividade. A min paréceme que a súa competencia político-parlamentaria deixa moito que desexar, ao meu xuízo. Por unha razón, porque non deberían negar a evidencia. Deberían centrarse noutras áreas máis discutibles, pero nesta son perdedores natos...
Remate, por favor.
Son perdedores natos. Por iso os partidos como o PSOE e o BNG están continuamente decaendo, e soamente por conxunto de alianzas de todo tipo manteñen os municipios, negando as listas máis votadas. De todos xeitos, o tema de Vigo non é unha cuestión pequena. O tema de Vigo é que resulta que queda en inseguridade xurídica a cidade máis grande de Galicia e xerárona vostedes, xestionárona vostedes. Imaxino que se nesa cousa tan enorme foron tan incompetentes, no Parlamento e alí, e ademais co simbolismo de que vostedes incorporaron a conselleira de Ordenación do Territorio...
Remate, por favor.
Xa non pode haber tanto máis equivalencia á realidade e signos e símbolos. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Arias. Turno de peche. Señor conselleiro.
Moitas grazas, señor presidente. Señora Martínez, señor Fajardo, eu non falei de ningunha herdanza, falei dun balance. Porque este Goberno segue a gobernar, seguirá a gobernar, e o balance que presenta este Goberno neste momento é que temos, desde o comezo desta lexislatura, 54.100 persoas menos no desemprego. Ese é o balance actual, e iso é consecuencia das políticas que, efectivamente, estamos a desenvolver. Vostedes, nas súas intervencións, empéñanse en facer balance dende o ano 2009. Eu creo que, sinceramente, non é realista se queremos falar da situación actual. Queren facer a comparación dende o ano 2009 como se no ano 2009 non houbera pasado nada; como se o Bipartito non gobernara dende o ano 2005 ao 2009; como se en España, señor Fajardo, o Partido Socialista non gobernara ata finais do ano 2011; cando chega este Goberno no ano 2009, señor Fajardo, os 2.000 millóns de euros son os que temos que devolver os galegos por un orzamento irreal que fixo o Bipartito, e estámolo a pagar agora. Polo tanto, eu creo que, se queremos facer unha análise realista, temos que facer as comparacións, loxicamente, dunha forma coherente. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Parece que, efectivamente, o Partido Socialista non deixou –xaneiro do ano 2012– unha situación económica en España cunha prima de risco que chegaba aos 650 puntos básicos. Polo tanto, estabamos pagando seis veces máis o tipo de interese do que podían pagar en calquera país da Unión Europea. ¡Como se o déficit tarifario non lastrara a competitividade das nosas industrias! ¡Como se non deixaran un proceso de bancarización que desaxustou totalmente o sistema financeiro! Señorías, eu falei dun balance real en materia de emprego que, efectivamente, temos nestes momentos. E temos que seguir nesa dirección porque entendemos que é a dirección axeitada: 54.100 persoas menos no desemprego. Esa é a realidade, e niso, loxicamente, imos seguir traballando. Eu lamento enormemente a posición que ten AGE. Incluso AGE hoxe quere poñer tamén en cuestión os propios centros especiais de emprego. Este Goberno vai seguir apoiando, señor Fajardo, os centros especiais de emprego porque fan un labor moi importante. Son 114 centros especiais e 2.000 persoas que, efectivamente, están tendo unha oportunidade de inserción laboral. Este Goberno vai seguir apoiando as persoas discapacitadas e vai seguir apoiando os centros especiais de emprego. Eu non sei cal é a súa política de emprego, seguramente porque no seu partido político vostede pensa unha cousa e o seu compañeiro do lado pensa a contraria. Seguramente vostede defende a política de emprego en Andalucía. Mire, en Andalucía a taxa de paro é do 31,7 %, en Galicia do 17,6 %. Andalucía é a segunda comunidade con maior taxa de paro entre os menores de 25 anos, o 57 %; en Galicia, 17 puntos menos. ¿Esa é a súa política de emprego? ¿Esa é a súa política industrial? Pois mire, non concordamos. Non concordamos porque a súa política, señor Fajardo, e a política de AGE, é dicir que non a todo. Se seguísemos as súas recomendacións, teriamos que pechar Reganosa, teriamos que pechar Ence, teríamos que pechar Elnosa, teriamos que pechar As Pontes, teriamos que pechar todo tipo de industrias, todas, porque, realmente, non escoitei ningún apoio do seu partido político ao sector industrial. Pois mire, nós estamos apoiando esas industrias e estamos apoiando todas as industrias que necesitan apoio, dende o punto de vista financeiro e dende o punto de vista das políticas de incentivación da política industrial. [[Aplausos.]] Vinculado con este tema, o señor Jorquera dicía que non lle respondera a algunha desas cuestións. Falemos de financiamento, e podemos falar de como este Goberno apoiou a Clesa, apoiou a Barreras, apoiou a Arteixo Telecom, apoiou a Privilege, apoiou a multitude de empresas que precisaron no seu momento de apoio financeiro, e tanto a través do Igape como a través de XesGalicia atoparon ese financiamento. Mire, a política de financiamento deste Goberno, utilizando os fondos europeos a través dos préstamos Jeremie, utilizando os fondos do Banco Europeo de Investimentos, está a permitir que, efectivamente, todo tipo de proxecto viable e solvente que en Galicia se poida presentar non teña problemas de financiamento. Esa é a realidade que ten nestes momentos Galicia, e, dende logo, seguiremos apoiando. Coñece que hai un programa, Galicia 1000, que oferta diferentes tipos de instrumentos, tanto avais, como préstamos, como garantías, como subvencións aos tipos de interese. Ese programa, dotado con 75 millóns de euros, que pretende mobilizar 300 millóns de euros, está á disposición do tecido produtivo. Insisto, con fondos europeos a través dos préstamos Jeremie, coa liña de préstamos do Banco Europeo de Investimentos e coas actuacións de XesGalicia. Polo tanto, unha política de financiamento clara para apoiar a pequena e mediana empresa. Recordo aquí, por poñer un dato, que na política de avais do Bipartito vostedes concederan avais nos que a dotación era de 1 millón de euros. O aval medio nestes momentos é de 55.000 euros. É un exemplo para que vexan vostedes como estamos centrados na pequena e mediana empresa, e polo tanto en toda empresa que queira apostar en Galicia. Fala vostede da estratexia e da perda de galeguidade, e tamén pon en cuestión a señora Martínez os investimentos de Citroën. A min gustaríame saber cal é o seu concepto de galeguidade. O meu é claro: toda empresa que ten un compromiso con Galicia para crear emprego estable e investir en Galicia. Toda empresa que teña esa liña de actuación, dende logo contará co apoio deste Goberno, xa sexa Citroën, xa sexa Pemex, xa sexa Nestle, calquera empresa que se vincule co territorio, que cree emprego e que xere investimentos aquí en Galicia [[Aplausos.]] En definitiva, señorías, ao señor Losada eu enténdoo perfectamente. Moitas veces na súa intervención –vaime permitir este pequeno comentario– deume a impresión de que estaba máis en Madrid que en Galicia, porque falaba moito dos ministros e pouco dos conselleiros; non sei se iso terá que ver co futuro máis inmediato. Eu, en calquera caso, o que si lle digo é que nós aquí, en Galicia, estamos centrados, efectivamente, na política de innovación e na política de industrialización. Mire, eu síntome moi orgulloso dos nosos centros tecnolóxicos e das nosas universidades, que están sendo quen de atraer innovación e de atraer investigación aquí en Galicia; e para iso estamos utilizando a estratexia de especialización intelixente. Eu síntome orgulloso de que haxa empresas como Repsol, como Gas Natural, como Laboratorios Esteve, como Laboratorios Roche, empresas galegas como Calvo, como Jealsa, como Navantia, que están desenvolvendo proxectos de innovación novos cos nosos centros de investigación e cos nosos centros tecnolóxicos. E o resultado da nosa política de innovación, aínda que non lle guste, é que con respecto ao ano 2013 –cos últimos datos que se puxeron en coñecemento–, efectivamente, en Galicia estamos incrementando o noso gasto en I+D, tanto dende o punto de vista público como dende o punto de vista privado. Galicia, señorías, é a terceira comunidade cun maior incremento no gasto de I+D durante o ano 2014. En Galicia –e isto é especialmente relevante– estamos conseguindo que se incremente o gasto de I+D por parte das empresas, do sector privado. Polo tanto, a nosa política de innovación non só está permitindo mobilizar recursos públicos, senón que tamén está atraendo recursos privados, e ese é o camiño que nos está a marcar a política de innovación, e, dende logo, é o camiño polo que temos que seguir apostando. Señorías, eu, na miña comparecencia, falei de presente e falei de futuro. Falei, efectivamente, das sinerxias entre as políticas económicas e as políticas industriais deste Goberno e a política activa de emprego. Fíxeno dende o punto de vista do presente, con prudencia pero con realismo, e intentei trasladarlle que, efectivamente, os empresarios, os autónomos, os traballadores, os interlocutores sociais, dende logo están contando e van seguir contando co apoio deste Goberno. Un traballo que este goberno, efectivamente, lle agradece a todos os axentes está a permitir logros importantes para a nosa economía. A nosa economía está crecendo hoxe por enriba do 2 %. Levamos tres anos, señorías, de récords históricos en exportacións. Esta lexislatura vai ser a máis importante en termos de exportación na historia da comunidade autónoma. Volveu crecer o investimento en I+D. Recuperamos o pulo no noso tecido industrial. E os niveis de desemprego hoxe, señorías, están aos niveis do ano 2010. Polo tanto, creo que o presente nos está marcando que, efectivamente, as políticas económicas son as axeitadas, e temos que seguir traballando. Temos que seguir traballando, por iso hoxe, señorías, falei de futuro, e falei de futuro presentando e anunciando que imos activar unha nova axenda de emprego en Galicia; unha axenda de emprego que vai ser transversal e, polo tanto, que vai afectar a todas as políticas económicas do Goberno; que, efectivamente, vai mellorar a formación e a capacitación; que vai reforzar os servizos de orientación e de dinamización do emprego, centrándonos nos servizos de emprego de Galicia; que vai estimular o emprendemento apoiando os autónomos e a economía social; que vai apostar pola calidade e pola igualdade no emprego, e que tamén, señorías, vai apostar polo emprego 4.0. Unha axenda que vai incluír novos compromisos –como xa adiantei–, como é o lanzamento dunha nova estratexia de formación profesional para o emprego e a convocatoria da Mesa dos autónomos, porque nesa mesa dos autónomos consensuaremos co sector todas as medidas que poidan permitir unha maior recuperación económica. En definitiva, estamos nunha axenda que pretende devolver a Galiza eses postos de traballo que perdemos durante a crise, e que, dun modo realista, poidamos recuperar, efectivamente, o noso capital humano, para que teñan unha oportunidade no mercado laboral. Ante todo isto, señoría, os traballadores e as empresas, van encontrar un Goberno que lles vai dar respostas e lles vai dar solucións aos seus problemas. Eu o único que espero é que os grupos deste Parlamento digan si a Galicia, digan si á política industrial, digan si á política de innovación, e deixen a un lado esa política do non a Galicia, que non nos leva a ningures. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Suspendemos a sesión hasta as dezaseis trinta.
Reiniciamos a sesión. Comezamos co punto 3 da orde día, que é o de mocións. Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de D. Cosme Eladio Pombo Rodríguez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa xestión dos comedores escolares, así como o establecemento dun plan para a súa reforma, ampliación e mellora
A esta moción non se presentaron emendas e para formulala ten a palabra o señor Pombo.
Grazas, presidenta. Señoras e señores deputados, señor conselleiro, moi boa tarde. A presente moción que agora debatemos é para substanciar a interpelación debatida o pasado 25 de novembro sobre o servizo de catering dos comedores escolares públicos, nomeadamente os xestionados polas empresas Co-servicol e Perea Rojas, ás que a Consellería de Educación rescindiu os contratos por incidencias graves. Di o BNG que, sen tempo non era –a rescisión–, porque desde o mes de setembro se sucederon denuncias en centros públicos diversos do noso país –Culleredo, Cambre, Cuntis, Arousa, e nalgúns sitios máis– por graves problemas nos servizos de comedor, pola escasa cantidade e tamén pola mala calidade da comida, mesmo por comida que chega en mal estado aos centros, obrigando a recorrer a pedidos de comida a domicilio: empanada, bocadillos, pizzas, para non deixar os nenos sen comer. Esta situación foi denunciada por varias ANPA de varios centros, que anunciaron que ían emprender accións legais para reclamar a rescisión de contratos, que por fin se levou a cabo. Foron múltiples as queixas, e, por poñer dous exemplos nada máis –falamos de Perea Rojas, S.L.–, denunciaban mal sabor nas comidas, mal aspecto, baixa calidade, os nugets de polo, as croquetas e preparados de peixe condimentados con especias en exceso, escasa variedade nas froitas, etc. O 9 de novembro chegou o "caldo.0", é dicir, cero caldo, do peixe con ensalada, só serviron o peixe, que resultou insuficiente para que comeran todos os usuarios do comedor, a ensalada nin se trouxo. Moitas familias optaron por ir coller os nenos e levalos comer onde puideron. Co-servicol, outro exemplo bo. Dende o comezo do curso, comida insuficiente, dietas especiais non atendidas, comer á casa, os dous pequenos fornos non chegan para quentar a comida fría, que por veces sae crúa e por veces fría. O 28 de setembro tamén "ca.0", chegou a comida en malas condicións, e vaixela sucia tamén en varias ocasións. No pasado pleno xa manifestei, no nome do Grupo Parlamentar do BNG, compartir a denuncia e preocupación das ANPA ante os problemas detectados, neste caso nestas dúas empresas ubicadas en Málaga, que subministraban o catering a preto de 3.000 alumnos de vinte centros de ensino público de Galicia. Cociñaban, xa digo, o caldo en Málaga, e xa vemos como chegaba. Percorría 1.000 quilómetros en liña fría. Iso si, para quentar o medio ambiente, para contribuír a que o medio ambiente se quentara. Comida insuficiente, etc. Co-servicol adxudicada a 2,75 euros, prezo máximo 3,70; e Perea Rojas, 2,80. Quere isto dicir que un pai e unha nai pagan 4,50 euros pola comida, pero Co-servicol só recibe 2,75. Os pregos de condicións –xa o denunciamos– ao noso entender priman basicamente o baixo prezo; de 80 puntos, nos pregos de condicións, 50 correspondían á oferta económica –se non me equivoco, o 62 %–, e o resto dos puntos, os 30 seguintes, ao que eles chaman calidade: rotación de menús e unha serie de melloras. Lamentablemente non é a primeira vez que o Grupo Parlamentar do BNG ten presentado denuncias no Parlamento galego polo mal funcionamento do servizo de catering noutros centros públicos, e lamenta, desde logo, a tardanza en tomar medidas. Pero nós traemos hoxe aquí a moción para falar de futuro e falar de calidade, e por iso pretendemos na nosa moción instar o Goberno galego a que planifique a recuperación da xestión directa de comedores escolares públicos, comezando, evidentemente, polos que viñan sendo atendidos neste caso por estas dúas empresas. Recuperación da xestión directa que nós entendemos que debe contemplar a atención destes comedores por medio de persoal específico dependente da Consellería e cualificado para atender os mesmos; e tamén recuperar a xestión pública directa do funcionamento daqueles comedores atendidos polas ANPA que así o desexen. Nós defendemos, desde logo, a xestión directa, xa o dixen no pasado pleno, porque defendemos que os comedores públicos deben ser de calidade, e deben preparar produtos de calidade sans, frescos, de temporada, carne da zona, lácteos da terra, froitas, peixe fresco, horta galega, cociñados na cociña e mercados os produtos no comercio próximo. O BNG –repito– defendemos comedores públicos de calidade porque nós consideramos que son fundamentais, é un servizo complementario pero para nós son fundamentais. Primeiro, para garantir o acceso ao sistema educativo do alumnado transportando, ou sexa, que garanten o dereito á educación. Segundo, para axudar á conciliación da vida laboral e familiar de milleiros de familias. Nós tamén entendemos que a conciliación é un dereito fundamental. Terceiro, porque moitos alumnos e alumnas deben facer polo menos unha comida de calidade nos tempos de crise nos que vivimos. Cuarto, porque entendemos nós que estes comedores poden garantir o valor didáctico do servizo de comedores escolares. E quinto, porque entendemos que tamén o comedor escolar de proximidade loita contra o cambio climático, aplicándolle ao produto o "K.0", "quilómetro punto cero"; ou sexa, os produtos canto máis cerca, mellor. O BNG defendeu sempre o servizo de comedor escolar como un dereito fundamental, a súa xestión directa por parte da Consellería en cociñas propias e con produtos de calidade. Á parte deste primeiro punto da moción, nós tamén reclamamos garantir a instalación de espazos adecuados para comedor –e no que faga falta, de cociña– en todos os centros públicos que se constrúan no futuro, polo carácter fundamental do comedor. Tamén establecer un plan de reforma, ampliación e mellora dos comedores escolares, dotado, cando menos, no orzamento que vén de 4 millóns de euros. Porque tamén somos partidarios de estender os comedores escolares a todos os centros onde se poida. Porque cómpre, desde logo, expandir un servizo, xa digo, que nós consideramos fundamental, pola súa función para a conciliación da vida laboral e familiar, mais tamén polo valor didáctico dos propios comedores escolares. Todos sabemos que o alumnado, dentro dos comedores, dispón dun tempo taxado, máis limitado, que imitan na comida o que fan os seus compañeiros, e moitas veces comen o que non comen nas casas, teñen unhas regras establecidas, colaboran cos maiores, hai uns hábitos de limpeza e hixiene moi importantes, e resulta ser un espazo de socialización dos nenos e nenas de diferentes idades, aprenden mesmo a superar dificultades e a mellorar a súa autonomía persoal. Por iso defendemos tamén que, naqueles centros escolares que hoxe por hoxe non fose posible, digamos, a recuperación da xestión directa dos servizos de comedor, se deberían tomar as medidas oportunas nos pregos de contratación para garantir a mellor calidade dos menús ofertados nestes centros, por medio das medidas que pon a nosa moción, que son, nin máis nin menos: primeiro, non primar a baixa económica, se unha nai e un pai paga 4,5 euros, iso entendemos nós que debe ir á comida e á calidade da comida; segundo, primar o consumo dos produtos galegos locais, saudábeis, frescos, sans e equilibrados; terceiro, primar o servizo de cociña no propio centro, ou no máis próximo posible; e primar un servizo de comedor que oferte melloras na atención ao alumnado e que sexa quen de promoción de hábitos alimentarios saudábeis e de promoción da saúde. A ver, caldo galego acedo transportado desde Málaga, con todo o respecto para os malagueños, non é o modelo que nós queremos para o alumnado galego. Defendemos a seguridade alimentaria, mais tamén a calidade. Acreditamos que o noso país dispón da maioría de produtos de calidade que precisan os comedores escolares, pensamos que se deben consumir produtos quilómetro cero. Tamén acreditamos que Galicia dispón...
Vaia rematando.
Vou rematando, señora presidenta. Galicia dispón de galegas e galegos dispostos a traballar nos comedores escolares. Polo tanto, agardo o apoio de todos os grupos parlamentares a esta moción que defende un servizo público de comedores escolares e a súa expansión a todos os centros posíbeis, con comida de calidade. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Pombo. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Grupo Mixto ten a palabra a señora Iglesias Sueiro.
Boa tarde. Boa tarde, presidenta. Bueno, á parte de que os comedores escolares contribúen á conciliación laboral coa vida familiar e persoal e do seu valor educativo, dise que somos o que comemos, e como o comemos. Unha alimentación adecuada, é dicir, unha alimentación saudable e equilibrada é fundamental para o estado de saúde na infancia, na puberdade e na adolescencia. É determinante para un correcto funcionamento do organismo, un adecuado crecemento e un desenrolo psicomotor idóneo, así como para unha óptima aprendizaxe. Pero unha boa alimentación nesta etapa da vida tamén serve de mecanismo de prevención de factores de risco dalgunhas enfermidades infantís que poden deixar indesexadas pegadas na vida futura das nenas e dos nenos. Unha nena ben alimentada ten menos posibilidades de sufrir trastornos de nutrición, anemia, obesidade, caries dentais e problemas de aprendizaxe escolar e integración. Apoiarei esta moción para recuperar os comedores escolares, se é posible tal e como viñan funcionando antes de que o Goberno do Partido Popular externalizara este servizo para mudalo nunha especie de "burguer king" da escola. Antes de que o Goberno aplicara esta nefasta e privatizadora medida, os comedores escolares eran espazos de pracer, os menús estaban buenísimos, dou fe, malia que levo anos afastada do ensino. Eran espazos de saúde, de aprendizaxe e convivencia, e ademais estaban atendidos por profesionais que mantiñan unha relación familiar co alumnado, ao que atendían moitas veces fóra do horario do comedor. ¡Cantas veces escoitamos a unha alumna na escola: "Profe, ¿podo ir á cociña a pedirlle a Ilda que me faga unha herba luísa? É que non me atopo ben"! E aí estaba Ilda, que á calor dos fogóns dun xantar recen feito agarimaba e coidaba a rapaza. Tiñan un trato personalizado con todas e todos e cada un dos rapaces e rapazas; e ata cociñaban menús de réxime para quen o precisara. Moitos destes profesionais, sobre todo no medio rural, participaban tamén no abastecemento para a adquisición de produtos, primando os da contorna e temporada, máis económicos e saudábeis. O acceso aos alimentos bos, de boa calidade, é moi doado na Galiza, somos unha parte do mundo privilexiada en canto ao que nos ofrecen as nosas costas e as nosas terras: peixe, leite, hortalizas, verduras, froitas das mellores do mundo. Pero o PP –promotor da campaña "Galiza calidade"– decide externalizar este servizo prescindindo destas profesionais de probada excelencia e dos produtos da contorna para dárllelo a dúas empresas. Todas sabemos o resultado da xestión: un desastre. Agora as nenas e os nenos galegos consomen menús precociñados, sen arrecendo, nin color nin calor, envasados en plásticos, elaborados sabe Dios con que produtos e garantías –pois téñense detectado menús en mal estado–. "Comida lixo" é como se coñece este tipo de alimentación. Apoio a moción. Grazas, máis nada.
Moitas grazas, señora Iglesias. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, ten a palabra o señor Fajardo... Non, don Ramón Vázquez, perdón, é que teño aquí un nome diferente.
Boa tarde a todos e a todas. Aínda que temos falado dabondo sobre a cuestión dos comedores escolares –de feito, ademais, profundamente no anterior pleno–, hai algunhas cuestións que poucas veces se teñen recordado neste Pleno. Cando o presidente Feijóo chegou ao Goberno atopou un decreto de comedores, o anterior decreto de comedores do ano 2007, que no seu artigo 2, no apartado c) concretamente, establecía que a contratación de subministración de comidas preparadas, o que coñecemos como catering, se reservaba unicamente aos casos en que a modalidade de xestión directa non estivera aconsellada, e exixíase unha previa xustificación. Traducindo isto, o que quería dicir é que se reservaba a xestión indirecta a través da modalidade de catering para aqueles centros onde fora imposible dotar dun servizo de cociña e, por suposto, de preparación a través da modalidade de xestión directa. Ben, todo iso voou polos aires cando chegou o señor Feijóo. O señor Feijóo, ademais, atopou un sistema de comedores escolares no que o 92 % do alumnado, quero recordar isto, comía de xeito "gratuíto". E digo "gratuíto"entre comiñas porque estamos cansos neste Pleno de falar de servizos públicos gratuítos cando ningún servizo público é gratuíto. Os cidadáns pagan cos seus impostos os servizos que reciben. Pero ¿que fixo o Goberno galego cando chegou, cando chegou nun contexto de crise, de crise económica profunda, un contexto onde 6 de cada 10 familias a duras penas chegan a finais de mes, no que as dificultades das familias para facer fronte á compra diaria son máis que importantes? Pois ben, o que fixo o Goberno do Partido Popular foi impoñer un repago absolutamente agresivo nun servizo que afecta de maneira fundamental a alimentación das menores e dos menores galegos, como digo, nun contexto de profunda crise. En primeiro lugar, elevou o prezo do menú un 40 %, ata os 4,5 euros. En segundo lugar, incrementou a porcentaxe de alumnado que paga por este servizo, pasando do 8,8 % que pagaba anteriormente a un 20 %, que é o que paga na actualidade. En terceiro lugar, incrementando a recadación por este servizo por parte das familias. As familias aportaban aos orzamentos da Xunta de Galicia para comedores escolares 1,5 millóns de euros no sistema anterior, e no sistema vixente aportan 6,7 millóns de euros. Son, pois, as familias as que sosteñen en grande parte o actual orzamento dos comedores. Pero –insisto– hai algo máis grave que todo iso. O Goberno galego impuxo un sistema de catering de xeito xeneralizado. Os datos son clarísimos. No ano 2008 había en Galicia 74 centros de ensino con catering como servizo de comedor, na actualidade son 133; practicamente se duplicaron os centros nos que a comida se serve a través da modalidade de catering. E ao mesmo tempo que se duplicaba practicamente o número de caterings pechábanse comedores que prestaban o servizo a través da modalidade de xestión directa: 23 exactamente os que hai de menos con respecto ao ano 2008. Polo tanto, o Goberno galego impuxo o sistema de xestión indirecta a través de empresas de catering de xeito xeneralizado, non se abriron novos comedores a través de xestión directa e, polo tanto, rematouse cun sistema que na normativa anterior tiña carácter de excepcionalidade. E a pregunta é obvia. ¿Preténdese convencer a cidadanía, preténdesenos convencer a nós de que a comida precociñada, transportada, requentada, servida en bandexas, pode ter a mesma calidade que a comida fresca? ¿Algún de nós no seu san xuízo lle daría de comer aos seus fillos comida deste tipo podéndolles dar comida fresca? Creo que, señorías, calquera de nós respondería que non, que a mellor comida é a comida que se elabora no mesmo momento de ser servida, a comida fresca, a comida obtida a través de circuítos curtos de comercialización, con produtos locais. Ese é o mellor xeito de dar de comer aos nosos fillos e tamén de darlles de comer aos alumnos e ás alumnas de Galicia. E unha variante que poucas veces comentamos neste pleno: os comedores escolares eran e son un elemento fundamental de dinamización das economías locais onde estes comedores prestan un servizo de xestión directa; cómpranse os produtos, traballa o persoal alí e, dende logo, contribúen a dinamizar un rural moi necesitado de iniciativas deste estilo. Os comedores escolares de xestión directa teñen persoal de cociña...,
Remate, señor Vázquez.
...persoal que ten unha competencia nesta materia, que coñece os nenos, que sabe cales son as súas necesidades, que preparan, se se precisa, unha infusión ao neno que se atopa mal; que controla a calidade dos alimentos e, en definitiva, que garante unha axeitada alimentación. Polo tanto, cremos que se debe apostar por esta modalidade de xestión, defendémolo sempre, defendémolo agora, e por ese motivo evidentemente imos apoiar esta iniciativa do Bloque Nacionalista Galego. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Socialista, o señor Docasar.
Grazas, presidenta. Señorías, señor conselleiro, boas tardes a todos e a todas. A verdade é que nas últimas semanas non paramos de falar neste Parlamento de comedores escolares, aínda que lamentablemente non sexa pola grande importancia deste servizo complementario, senón pola cantidade de problemas que están aparecendo en moitas comunidades educativas galegas e, fundamentalmente, pola nefasta xestión deste servizo por parte de determinadas empresas de catering. Todos vostedes saben que o Grupo Socialista ten sido nos últimos tempos moi crítico coa política levada a cabo pola Consellería de Educación en relación cos comedores escolares. E todos vostedes saben tamén que o Goberno do Partido Popular puxo en marcha en 2013 un novo decreto de comedores que nós rexeitamos con contundencia dende o inicio. E agora vexo que o fixeron para apertar a Pablo Isla e a Amancio Ortega, pero confundiron o lugar de facelo. Vostedes probablemente querían apertalos nas ventanillas dos colexios e institutos, cando deberían facelo nas ventanillas de Facenda. Pero, bueno, esas son as cousas e as súas contradicións. Son matices, pero matices importantes, señorías. O Grupo Socialista quere aproveitar esta moción para falar, aínda que sexa brevemente, sobre os diferentes modelos de xestión existentes na actualidade nos comedores escolares galegos, e facer algunhas reflexións que consideramos importantes. Un primeiro modelo, o de xestión directa, é o que máis nos gusta aos socialistas, pois entendemos que presta un bo servizo, dá boa calidade, ten moi implicado na súa xestión diaria o conxunto da comunidade educativa e axuda ao tecido económico das vilas e pobos onde está ubicado o centro educativo. O esencial dese modelo é dar de comer o mellor posible ao alumnado, sexa neto de Amancio Ortega ou sexa neto do máis humilde dos seus empregados, cos cartos que o centro recibe da Consellería de Educación e sen esperar a cambio rendibilidade económica. Un segundo modelo, que tamén merece o noso respecto, é cando unha empresa presta ese servizo e elabora a comida na propia cociña do colexio ou instituto, empresas moitas delas pequenas e medianas, pero moi incardinadas nas nosas vilas e nos nosos pobos. E un terceiro modelo, que sempre dixemos que non nos gustaba nada e que ten que ver co servizo de catering puro e duro; un sistema que neste intre está tristemente de rabiosa actualidade e non precisamente polo seu bo facer. Por certo, señor conselleiro, ¿non será este un sistema pensado para facer caixa, porque todo apunta a que iso parece que é así? Hoxe, máis que nunca, temos que preguntarnos que criterios deben prevalecer á hora de adxudicar un servizo de comedor. Hoxe máis que nunca temos que preguntarnos se os prezos temerarios cos que concursan algunhas grandes empresas para eliminar os seus competidores non está detrás da lamentable situación que estamos a vivir cos comedores escolares. Eu creo sinceramente que aquí está un dos problemas esenciais para que acontezan cousas como as que vimos nas últimas semanas. E hoxe máis ca nunca temos tamén que preguntarnos se ten que haber necesariamente outros criterios con máis peso e con máis importancia á hora de adxudicar un servizo destas características. Todos sabemos que algunhas empresas compiten temerariamente en prezos para facerse coa adxudicación do servizo e eliminar de paso os seus competidores, cuestión que logo terá que notarse necesariamente na calidade dos menús. Sabemos que a idea imperante nos tempos de hoxe é facer máis con menos, é dicir, trátase de que os nenos e as nenas dos nosos colexios e institutos coman mellor destinando para iso menos diñeiro. ¿E saben o que é iso, señorías? Iso é simplemente unha tomadura de pelo. Eu xa teño dito aquí moitas veces neste Parlamento, e quero repetilo no día de hoxe para que quede meridianamente claro, que o que máis nos gusta aos socialistas é a xestión directa por parte da Consellería de Educación. Eu confío en vostedes, señorías, aínda que parece que vostedes non confían en si mesmos. Pero tampouco me importa recoñecer que hai empresas, moitas delas pequenas e medianas, e ben incardinadas no territorio, que fan as cousas ben e tamén merecen a nosa confianza. Empresas pequenas e medianas que dan vida ao tecido comercial das vilas e pobos nas que prestan ese servizo, e que se adaptan perfectamente aos hábitos alimenticios dos nosos nenos e nenas. Quero rematar dicíndolles que o Grupo Socialista vai apoiar esta moción, señor Pombo, e farao por coincidir no esencial coa súa exposición: o servizo de comedor, xuntamente co outro grande servizo complementario, que é o transporte escolar, é imprescindible para garantir o dereito á educación; é imprescindible tamén para facilitar a conciliación laboral e familiar das familias. Como sabemos, tamén nestes tempos de crise económica moitos nenos e nenas de familias con dificultades económicas fan a súa mellor comida do día precisamente no comedor escolar. Por tanto, o Grupo Socialista vai apoiar esta iniciativa, que busca, sen dúbida, mellorar o servizo de comedor que recibe o alumnado galego nas nosas escolas e institutos. Pola miña parte, máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Docasar. Polo Grupo Popular, ten a palabra a señora Piñeiro Martínez.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, nestes días en que está tan de moda nalgúns concellos a conversión de rituais católicos en civís ou laicos, paréceme que o que traen ou pretenden traer hoxe aquí socialistas, nacionalistas, e algúns dos que antes eran e agora non sei se o son ou non, en resumo, o que pretenden traer, para o meu entender, é un auténtico propósito de emenda; iso si, laico. Un propósito de emenda dos seus propios pecados civís, pecados que vostedes consideran como tales, que non confesan como propios e que lle atribúen vostedes ao Partido Popular. O pecado laico máximo, segundo vostedes, non é outro que a existencia de comedores de xestión indirecta, é dicir, contratados a empresas de catering. Pero miren, xa se referiu a iso o señor Vázquez –e eu fágoo tamén–: o decreto do ano 2007, o decreto do Bipartito polo que se regula o funcionamento dos comedores escolares, di que "este servizo educativo" –leo textualmente– "ten un carácter complementario". Primeiro pecado civil, porque agora din que é un dereito de todo o alumnado. Sigo de novo textualmente o que xa dixo antes o señor Vázquez. Había dúas modalidades, de xestión directa ou de contratación de comidas preparadas. Eles fixérono, eles preparárono e agora instan o Partido Popular a que o desfaga. Miren, mentira e pecado relixioso, laico e civil e de todo, señor Pombo, porque non sempre defenderon vostedes a xestión directa como única forma de ter os comedores escolares, non é verdade. [[Aplausos.]] É curioso que o defendan agora como única modalidade, porque antes, cando gobernaban –e recórdolle precisamente a vostede especificamente aqueles comedores da Vicepresidencia de Anxo Quintana, que tal se facía chamar, e que agora non sei se é do Bloque ou non é, pero daquela érao– o que facían daquela, e eu seino por experiencia propia, era instar as ANPA –non abrían comedores escolares da Consellería, non os abrían–, instaban as ANPA a que abriran os seus por medio do servizo de catering, eses que agora tivo que asumir o Partido Popular e iso que fixo que aumentaran notablemente os comedores de xestión indirecta dependentes da Xunta de Galicia. Propósito de emenda, señorías. Pero para acadalo teñen que ter o firme propósito de non volver pecar, porque vostedes saben coma min que, se chegan a gobernar de novo, van ter que esquecer o buenismo e a demagoxia e vanse ter que adaptar de novo á realidade. Recórdolles que o actual servizo, como tal, supón un esforzo de 44 millóns de euros a todos os galegos e galegas. ¡Miren canta caixa fai a Consellería a conta dos comedores cando ten que investir 44 millóns de euros! Antes permítanme que lles diga que destinaban 14. Hai case 13.000 prazas máis de comedores. Tamén lles recordo que todos os comedores de xestión directa ou indirecta teñen que cumprir de xeito estrito coa guía de menús saudables elaborado por Sanidade. E dos dez millóns e medio de menús que se serven a setenta e dous mil e pico comensais en toda Galicia, non imos ser nós os que lles quitemos importancia aos poucos que tiveron problemas. Porque para nós e para a Consellería calquera disfunción que poida afectar a alimentación e a saúde dos nosos nenos é transcendental, aínda que afecte a unha soa persoa. Por iso a Xunta actuou desde o principio investigando, comprobando e revogando os contratos coas empresas polo incumprimento grave das condicións. Contundencia, houbo contundencia despois de seguir o procedemento establecido, que o hai que seguir. E froito desa actitude responsable, agora mesmo hai normalidade e unha necesaria mellora no servizo. A prioridade da Xunta, que nós tamén así o entendemos, é a de velar pola seguridade alimentaria e sanitaria da comida dos escolares en todos os centros que se xestionan. Señor conselleiro, nós, igual que dixo vostede o outro día, pensamos que criticar a Xunta neste asunto é criticar tamén as ANPA e algúns concellos que teñen, que elixen esta modalidade. Algúns deles pois isto, claro, é tamén un pouquiño unha autocrítica a eles mesmos, no pasado e agora mesmo aos concellos nos que están gobernando, a menos que eses concellos gocen, iso si, dunha bula –laica– tamén. Señorías, nós imos seguir defendendo este modelo...
Vaia rematando, por favor.
...–remato agora mesmo, presidenta– que permite que oito de cada dez nenos, señor Vázquez, estean comendo gratis. E xa sei que vostedes queren que os seus fillos poidan ter a opción de comer gratis nos comedores escolares da Xunta, pero miren, a nós, a estes de aquí, bórrennos desta lista, porque nós preferimos que se siga apoiando os que máis o necesitan. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo autor da moción. Ten a palabra o señor Pombo Rodríguez. Déanlle voz ao escano, por favor.
Grazas, señora presidenta. Agradezo o apoio do Grupo Mixto, da Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Socialista á recuperación da xestión directa do servizo público, para nós fundamental, dos comedores escolares –nada ten que ver isto con Vicepresidencia–, comedores escolares. O modelo que nós defendemos é recuperar o servizo, recuperar postos de traballo, recuperar calidade –con produtos que non hai que ir buscar fóra, produtos de calidade e frescos–, recuperar e potenciar a saúde, recuperar a actividade económica tamén do noso país, por medio dos comedores, e defender o medio ambiente. Lamento, desde logo, o voto en contra do Grupo Popular, porque estamos a falar dun tema serio, a seguridade alimentaria no ensino público, e porque chove sobre mollado no tema dos caterings. Xa sei que o PP ten o modelo catering-privatización-negocio por riba da calidade. Ese é o modelo do PP, modelo de denuncias continuadas, de mal servizo de empresas, de reclamacións de rescisión de contratos, de menús miserábeis, de estafa ás familias, que pagan 4,5 e os seus fillos só comen 2,70, e da ausencia de control; caldo malagueño, non sei se é por problemas de competencia, ao mellor é iso. Estamos a falar de menús escolares e de que o BNG entende que é mellor a xestión directa e que onde non pode haber esa xestión directa aplicar as normas que nós presentamos na nosa moción, que nada falamos na moción de hoxe de quen paga e quen non paga, senón da calidade e de quen o xestiona. E sentimos que hai infinidade de ANPA que reclaman o mesmo, reclaman nin máis nin menos que sexa un comedor fundamental como servizo fundamental, e xa o dixen antes, para garantir o dereito á educación, para a conciliación da vida laboral –que de boquilla estamos todos a favor–, para garantir unha alimentación sa, saudable –e moitas veces a que comen nada máis e nada menos a única moitos escolares–, e para loitar contra o efecto invernadoiro –que tampouco nos sobra– e para que ademais valla de didáctica educativa, de modelo do que é unha boa comida, que desde logo para nós o plástico non o é. Nós pedimos e seguiremos loitando, pese a quen pese, por un modelo de xestión directa, por un modelo homoxéneo en toda Galicia podendo ser e que se estenda a todos os centros posibles. Iso é o que nós queremos dos comedores escolares –non do de Vicepresidencia, igual se confundiu a señora Piñeiro e confundiu a moción de hoxe con outra do outro día–. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Pombo. Señora Piñeiro, por favor. Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Remedios Quintas Álvarez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en materia de emprego
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Mixto.
Ten a palabra para formular a súa moción a señora María Quintas Álvarez.
Grazas, señora presidenta. Boas tardes, señoras e señores deputados. Esta moción é consecuencia da interpelación que fixemos ao conselleiro de Emprego, que hoxe comparecía a petición propia e nos anunciaba que tiña un plan e que é un plan para xaneiro. Non sabemos se se está elaborando o plan, se o plan vai ser porque o día 20 é día 20, e, bueno, de todas maneiras o Goberno galego tennos acostumados aos plans, e a realidade que demostran os datos é outra. O Grupo Socialista presenta unha serie de puntos nesta moción que para nós é pois un conxunto en si mesmo, non son puntos separados, senón que é un conxunto co cal o Grupo Socialista mobilizou 192 millóns máis nas políticas de emprego para variar unha estrutura produtiva neste país e variar unhas condicións laborais ás que nos levou pois fundamentalmente sete anos de goberno do Partido Popular, aínda que tamén pois non podemos obviar a crise que se produciu nestes anos. Pero tamén é certo que as políticas populares non intentaron paliar esa crise, senón que as condicións laborais, a precariedade e a calidade de vida das persoas en Galicia coas políticas do Partido Popular pois minguaron, e van camiño de consolidarse, porque o conselleiro compareceu hoxe pola mañá pero non nos anunciou nada específico que indique que vaia variarse pois cos novos orzamentos a estrutura produtiva deste país, a calidade do emprego, a calidade das persoas, os servizos públicos, etc., etc., senón –xa digo– anunciou pois ese plan que tiñan e ese plan que será despois do día 20. Entendemos que, dependendo deses resultados, o plan camiñará cara a un lado ou cara a outro. Pero a realidade que se ten producido en Galicia, e repetimos e non nos fartamos de repetilo, porque son datos obxectivos e son datos que máis alá de que a xente vén falar aquí de herdanzas, de non herdanzas, de esforzos, de non esforzos, de competitividade ou non, é a realidade de sete anos de orzamentos do Partido Popular, de sete anos de goberno do Partido Popular. E nós dixemos en varias ocasións que non chegaba con cambiar as persoas, que había que cambiar as políticas, e o presidente Feijóo cambiou as persoas pero non variou as políticas. Na interpelación, máis alá dos datos que dabamos, falabamos de que fundamentalmente a política de emprego en Galicia a imos recordar por datos moi negativos en comparación co Estado español e fundamentalmente con esas políticas de formación que aplicou o Partido Popular en diversos concellos gobernados polo Partido Popular. Non sabemos se por iso a conselleira de Emprego pasou a xestionar o medio ambiente ou non, non o sabemos, pero a realidade é que se ofendían moito os deputados do Partido Popular cando eu na interpelación nomeaba o caso de Dozón, e, bueno, non o volvo nomear, porque xa está nos periódicos e xa se pode ler. Lamentablemente, é polo que recordamos a xestión do Partido Popular en políticas de emprego, por uns datos moi lamentables, por un 93 % de emprego precario absolutamente e, bueno, polas políticas que aplicaron en canto a formación. Porque é certo que todos os grupos políticos entendemos que a formación para os desempregados é moi importante para que non perdan ese itinerario laboral, pero, claro, cando a formación se utiliza para outro tipo de cousas e aqueles que administran a formación pois terminan condenados, pois cremos que o pouco que se dedicou ás políticas de emprego aínda por riba pois é presuntamente irregular. Como dicía, a ocupación en Galicia tense reducido nun 12 %. Iso é o que define claramente que é o que as políticas do Partido Popular e os orzamentos que dedica o Partido Popular teñen acadado. A taxa de emprego sitúase nun 42 %, cando en 2009 estaba no 48 %, e falamos dos sete anos que leva gobernando o Partido Popular. Como dicía algún deputado doutro grupo político, pois, bueno, xa son herdeiros das súas propias políticas. A taxa de actividade sitúase seis puntos por detrás da media española. Entendendo que as políticas de emprego no Estado español non funcionan, pois, bueno, en Galicia estamos seis puntos por detrás. O paro en Galicia, desde que o señor Feijóo goberna Galicia, aumentou case o 50 %, iso a pesar de que, bueno, parece ser que estamos xa saíndo deste problema. Como xa dicía, as políticas do señor Feijóo aproveitaron a crise para sacarlles dereitos aos traballadores e traballadoras, aproveitaron a crise para precarizar o emprego; iso que vostedes falaban de flexibilidade, iso sabemos todos o que significa: menos salario, menos horas de traballo, menos dereitos, máis precariedade. E nós plantexamos nesta moción unha serie de puntos que consideramos fundamentais, pero claro, para levar a cabo estes puntos, é necesario que as políticas de emprego estean orzadas, para dedicalas a aquilo que é beneficioso para os traballadores e traballadoras deste país. As políticas do Partido Popular levaron a que traballadores e traballadoras deste país sexan cada vez máis pobres. Perderon un 13 % do seu poder adquisitivo, 177.000 persoas con traballos a tempo parcial, 123.000 persoas que non chegaron aos 7.000 euros anuais, máis de 300.000 persoas en Galicia que son traballadores e traballadoras pobres, eles e as súas familias; ademais, 131.000 galegos cun salario de menos de 800 euros mensuais. Eu non sei cal é o plan que nos van presentar en xaneiro, pero unha sucesión de plans durante sete anos téñennos aquí, estannos situando nos datos que estamos dando, e non son datos que dea o Grupo Socialista, son datos oficiais. Repetía e repito en diversas ocasións que estamentos internacionais consideran xa non só que o desemprego e as malas condicións levan a que existan familias que estean no umbral da pobreza, senón que hai unha nova categoría de traballadores, que son os traballadores pobres, aquela xente que está traballando pero á que os seus empregos non lle permiten unha vida digna. Se a isto unimos as políticas que está aplicando o Partido Popular en canto ao que se estaba falando agora, comedores escolares, medicinas, dereitos, estamos acadando unha sociedade sometida. Por iso eu dicía na interpelación –e sígoo mantendo na moción– que dubido que non sexa un plan claro; é dicir, a ideoloxía da dereita, flexibilidade no emprego, o que quere dicir non ter un emprego seguro, un emprego mal pagado e poucos dereitos. Iso é o que facilita que as grandes fortunas deste país, que son as que menos cotizan, pois teñan uns salarios 44 veces superiores ao salario do empregado máis baixo.
Vaia rematando, por favor.
Vou rematando, señora presidenta. Por tanto, anunciar tamén que hai unha emenda do Grupo Mixto que nós aceptariamos como engádega aos puntos que nós plantexamos, en ningún caso como substitución a ningún punto, e xa digo: a moción que plantexamos é un todo, é un plan de emprego en termos xerais e que nós entendemos que é necesario aprobalo tal e como está. Moitas grazas, señora presidenta.
Grazas, señora Quintas. Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto. Ten a palabra a señora Martínez.
Grazas, presidenta. Boa tarde a todas e a todos. Eu non vou repetir datos que están repetidos mil veces neste Parlamento sobre a dramática situación na que se atopa o emprego no noso país, a mala calidade do emprego e a pobreza laboral que crea na clase traballadora galega esta situación. Porque ademais, despois de falar durante toda a lexislatura sobre a precariedade laboral no noso país, o Partido Popular non foi quen de mudar, nin no máis mínimo, as súas políticas, e segue insistindo na política de subvención á empresa, sen ningún tipo de compromiso, e nas súas políticas de precarización laboral, empezando polos propios traballadores e traballadoras públicos, co cal non hai ninguén que se crea a preocupación do Partido Popular por crear emprego de calidade. Pero vou aproveitar a intervención para defender a miña emenda, que non é unha emenda porque discrepe, é unha emenda que pretende enriquecer un pouco o texto, concretalo, porque ao Partido Popular ou se lle dan medidas concretas, ou son capaces de votar que si e non facer nada; entón eu prefiro darlles medidas concretas, que os comprometan. Así para o punto 1, cando se pide fomentar a formación, introduzo a emenda de formación profesional a través de plans dirixidos a persoas desempregadas e persoas con contratación a tempo parcial. É dicir, o plan non pode ser como ata agora, aí vai un plan, ¿e para quen vale ese plan se despois non somos capaces de aproveitalo? Un plan de formación profesional, porque ten que ser unha formación que recoñezan as empresas, xa non é o primeiro plan de formación –eu acórdome daqueles plans do Forcem do principio– que os traballadores e traballadoras ían facer os cursos, tiñan a formación e despois as empresas non lles recoñecían esa titulación como válida; polo tanto, foi tempo perdido e foi un engano para os traballadores que si acudiron a eses cursos. Pero, tamén o plan ten que estar deseñado en función de a que tipo de persoas vai. Non é o mesmo un rapaz ou unha rapaza nova, que non teñen Formación Profesional, que están en desemprego, que os rapaces e rapazas novas que xa teñen unha Formación Profesional previa, que maiores de corenta e cinco anos con experiencia pero sen formación; os plans teñen que ir adaptados, se non, non valen para nada. Estes plans tamén, como digo, deberían de ampliarse para esas persoas que teñen un traballo precario e que queren mellorar a súa vida laboral a través da formación, cuestión que agora non hai horarios para que esas persoas poidan asistir a clase, non hai prazas para traballadores e traballadoras que queiran completar a súa formación. Os puntos 2 e 3 únoos nun mesmo punto, porque creo que hai que vincular calquera tipo de axuda ás empresas, e calquera contrato que se lle dea a unha empresa, ou unha concesión de servizo que se lle dea a unha empresa, ten que estar vinculada coa creación de emprego de calidade e co mantemento deste emprego e a transformación da contratación temporal en contratación indefinida e xornada completa. Polo tanto, debe ir ligado a un obxectivo de emprego, porque se non non pasa de ser un novo regalo ás empresas, sobre todo nun país onde o 92 % das empresas con salarios máis baixos teñen contratos a tempo parcial, e a maioría son mulleres. Polo tanto, se non atamos a concesión de axudas e outorgarlles concesións de obra ou servizos ás empresas, se non atamos a un compromiso de contratación, que non sexa precaria e que fomente a contratación de mulleres...,
Vaia rematando, por favor.
...a contratación indefinida no valerá para nada. Tamén pedimos unha emenda, no punto 6, para establecer un salario social de maneira urxente, porque crear emprego urxente quere dicir que os desempregados e desempregadas de longa duración seguirán pasando anos sen cobrar, vivindo na maior das precariedades. E no punto 7, estando de acordo con apostar na igualdade no ámbito laboral –que haxa programas específicos–, o que engadimos é que eses programas vaian dirixidos á posta en marcha nas empresas da guía de boas prácticas en materia de igualdade para a negociación colectiva, xa que tendo unha ferramenta non podemos poñernos a esperar a que redacten unha nova ferramenta, porque nos dará o próximo século e estaremos esperando a que o PP realmente demostre a súa implicación na igualdade e na loita contra a violencia de xénero, con accións concretas que vaian máis alá dos minutos de silencio e das grazas e os pésames que soen dar. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Prado Cores.
Moi boa tarde. Eu a verdade é que non sei, despois do sesudo e profundo debate sobre emprego que se viviu pola mañá aquí nesta Cámara, se queda algo por dicir, porque escoitar o responsable do Goberno galego, o conselleiro de Emprego, dicir que estamos na senda de recuperación e que é o momento da industria 4.0... Dixo, textualmente, que os empresarios precisan un determinado perfil de traballadores e debemos facilitarlles ese perfil. É evidente de que perfil se trata, porque estamos nun momento onde o mercado laboral en Galiza é tremendo. Entón, o perfil ao que se refire o conselleiro é un perfil de traballadores e traballadoras submisos, nada reivindicativos, que traballen moito, que cobren pouco, moi cualificados, que desempeñen traballos á altura desa cualificación, pero que sexan pagados con salarios que nada teñen que ver con esa cualificación para facilitar a competitividade das empresas. Ese é o obxectivo, e foi o que máis repetiu aquí ao longo da mañá o conselleiro, que hai que facilitar a competitividade das empresas. Cando se fala de facilitar a competitividade das empresas e logo resulta que temos este escenario laboral no noso país, é evidente a que se refire e cales son as estratexias de competitividade ás que se refire o Partido Popular, que é facilitar esa competitividade á custa do lombo dos traballadores e das traballadoras. Por iso o BNG tamén vai apoiar esta iniciativa, que igual que dixemos no Pleno pasado poriamos outras cuestións ou quitariamos algunhas, pero poñémoslles deberes ao Goberno, porque veu aquí pola mañá o conselleiro falar de estratexias do seu departamento para o ano 2016, sen que concretara absolutamente nada referido á situación do emprego no noso país, e en mellorar en algo as condicións laborais dos traballadores e traballadoras galegos. A realidade é que en Galiza a situación máis habitual é a de pobreza laboral, a de pobreza laboral que é aquela na que viven persoas que traballando, que tendo un emprego, están por debaixo do umbral mínimo que lles permite ter unha vida independente, que lles permite poder desenvolver un proxecto de vida máis ou menos decente; pobreza laboral que, desgraciadamente, non é unha cuestión conxuntural, nin unha cuestión pasaxeira, senón que se está convertendo nunha cuestión crónica, nun problema estrutural. Estase a converter en estrutural, porque para iso fixeron as reformas laborais, fixeron as reformas laborais para dar os instrumentos para que situacións tremendas laborais se convertan en definitivas, e os datos revelan que esa é a situación. Eu non me vou cansar de repetir aquí datos, hoxe vexo que están na tribuna pois moitos mozos e mozas, e gusto de que saiban, que escoiten, realmente cal é a situación, os datos da situación laboral á que parece que os queren condenar cando cheguen á vida laboral, e os datos son que en Galicia hai 70.000 persoas asalariadas cunha retribución anual que non chega aos 5.000 euros. ¿Iso que significa? Que non chegan aos 350 euros ao mes, e con iso non se pode vivir. Significa que en Galicia hai 177.000 persoas que teñen uns ingresos anuais que non chegan aos 1.900 euros ao ano. ¿Que significa? 150 euros ao mes. E preguntaranse, ao mellor, estes mozos e mozas que están na tribuna como é posible que iso sexa así. Pois é posible porque hai moitas persoas que só traballan unhas horas ao mes, que só traballan unhas horas ao mes, co cal dan estes salarios. E a isto temos que engadirlle pois 84.000 homes e mulleres que teñen un salario inferior a 700 euros ao mes. Todas estas persoas sumadas dan máis de 330.000 persoas que en Galiza están baixo o umbral da pobreza, que significa que estas persoas non poden desenvolver con normalidade un proxecto de vida. Se temos en conta que en Galiza neste momento non chegan a 1 millón de persoas as que están traballando, topámonos con que un terzo das persoas que traballan en Galiza están por debaixo do umbral da pobreza. Esa é a realidade laboral que temos en Galiza, e é contra a que hai que actuar. Ademais é unha situación laboral que ten cara de muller, porque son as mulleres as que teñen estas condicións laborais máis tremendas; tamén teñen cara de mozos e mozas, porque son os mozos e mozas os que teñen máis precariedade, que baixo contratos de bolsas de traballo, contratos en precario, teñen uns ingresos inferiores; ou as persoas paradas de longa duración, porque aqueles que perderon o seu emprego e logo teñen a fortuna de incorporarse ao mercado laboral fano cuns salarios moito máis baixos e nunhas condicións moito máis precarias. Esa é a realidade do mercado laboral en Galiza, substitución de traballo máis ou menos estable, e cun salario máis ou menos decente, por traballo precario e cuns salarios de miseria. Polo tanto, insisto que apoiamos esta iniciativa, igual que todas aquelas que veñan no sentido de que este Goberno teña e poña en práctica algunha actuación destinada a mellorar a calidade dos traballadores e traballadoras do noso país. Moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Fajardo.
Bueno, dende a Alternativa Galega de Esquerda imos apoiar a iniciativa que traslada o Partido Socialista, aínda que é aquilo de apoiar por apoiar, porque visto que o conselleiro de Emprego ten plantexado que a saída á situación actual de drama de emprego é o traballador 4.0, pois posiblemente non nos quede outra que facer novos ensaios a ver se a versión mellorada do 4.0 consegue que ese traballador teña dereitos, cousa que non pasa na actual situación de Galicia. Aquí si se falou esta mañá de cal é a situación do mercado de traballo, e o mercado de traballo é absolutamente eventual, mal pagado e inaccesible para unha boa parte dos traballadores deste país. Cando digo inaccesible é que hai unha parte da nosa clase obreira que está expulsada do mercado laboral e que non vai ter ningún tipo de capacidade de acceder a ese mercado. Polo tanto, hai que intervir no emprego, na capacidade que temos de crear emprego, pero tamén naquelas persoas que, por desgraza, neste modelo non teñen espazo no emprego mediante sistemas de protección que garantan a súa dignidade como persoas. Durante esta sesión de Pleno na que estamos falando de emprego, parece que neste país non hai problemas, e neste país estanse dando xa ERE absolutamente brutais que teñen en risco milleiros de postos de traballo. Mañá mesmo imos preguntar ao Goberno sobre un ERE nunha empresa pública como é Tragsa, onde se van despedir máis de 1.000 persoas, cando é unha empresa que continúa dando beneficios, e que ademais está sendo utilizada para que os directivos, que son cargos políticos do Partido Popular colocados a dedo, continúen recibindo beneficios por enriba do salario, ou cuestións como a facilidade para ter un coche de empresa para uso particular. Esas son as cuestións que o Partido Popular debería de facerse mirar, porque un dos problemas do emprego deste país é a baixa calidade do emprego público, ou a destrución do emprego público. E nós, que apoiamos, como xa dixemos, as iniciativas, é certo que pensamos que algunhas delas son mellorables, pero que se esquecen quizás aquelas que son fundamentais para o mercado de traballo. E a primeira é a derrogación inmediata de ambas as dúas reformas laborais, porque eu quero recordar no debate cando o señor Zapatero presentou a súa reforma laboral, que é unha reforma laboral que significou o desemprego, que abaratou o despedimento, porque permitía máis causas de despedimento obxectivo para ese despedimento que son vinte días de salario por ano traballado, e o Partido Popular dixo que aquela era a reforma do despedimento e non do traballo. ¿E que fixeron vostedes despois? Unha reforma laboral para ir moito máis alá, para eliminar, por exemplo, a posibilidade de que nun ERE de extinción a autoridade laboral teña algo que dicir. Ou, por exemplo, para permitir o despedimento, simplemente con que unha empresa deduza que pode ter peores rendementos económicos no ano vindeiro. Polo tanto, vostedes son a hipocrisía feita política, cando están na oposición din unhas cousas e cando gobernan fan todo o contrario. Polo tanto, a primeira medida é a derrogación inmediata de ambas as dúas reformas laborais. E a segunda, que nós cremos que é moi importante, é incentivar a demanda interna, por exemplo, a través da mellora do salario mínimo. É indecente que neste país un de cada tres traballadores cobre menos do salario mínimo, practicamente no conxunto de Galicia. É absolutamente indecente que nesa situación atopemos un salario mínimo de apenas 640 euros, que non dá para vivir. Eu pregúntolles sempre a aqueles que toman esas decisións de condenar a un de cada tres traballadores a vivir con 640 euros se eles poderían manter a súa familia gañando apenas 640 euros. É máis, eu pregúntolles incluso aos deputados do Partido Popular que están hoxe aquí, se serían capaces de manter con iso o seu coche, xa non digo a súa familia, con apenas 640 euros cada mes. Polo tanto, creo que estamos ante unha definición moi importante, cada un defende a quen defende: o Partido Popular as grandes corporacións e as multinacionais e nós os traballadores, que merecen condicións de salario absolutamente dignas. E, desde logo –xa que non o puido explicar o conselleiro esta mañá–, espero que o habilidoso portavoz de emprego do Partido Popular, que é capaz de retorcer as cifras para que parezan outra cousa, me explique iso que repetiu sete veces esta mañá o conselleiro pero que foi incapaz de dicir en que consistía: a axenda transversal para o emprego que se vai poñer en marcha en xaneiro. Sabemos que é transversal, sabemos que é unha axenda, pero non sabemos en que consiste; e, se consiste nesa única iniciativa que se plantexou esta mañá... Bueno, eran dúas: a primeira, un plan de emprego para 300 mozos no I+D, ou eses cursos para formación de cadros intermedios e directivos das empresas –parece que aquí o que hai que facer é utilizar diñeiro público para que aqueles que non sufriron a reforma laboral nin as rebaixas salariais, aqueles que son os donos e os grandes directivos das empresas reciban formación a cambio de que os desempregados deixen de recibir 64 millóns de euros cada mes que se lles quitan das súas prestacións–. Polo tanto, eu espero que mo expliquen, se non estaremos ante o de sempre, un Partido Popular que o único que fai é mallar nos desempregados, mallar na clase obreira para que cada vez teñamos peores condicións e, dende logo, uns salarios máis de miseria que sirvan para fortalecer a capacidade económica das grandes industrias a través do desposuimento da clase obreira dos seus cartos. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Fajardo. Grupo Parlamentario Popular, señor Tellado.
Grazas, señor presidente. Señorías, boa tarde. Eu lamento ter que explicarlle á esquerda deste hemiciclo –á esquerda radical, á esquerda menos radical, á esquerda medio pensionista– que España deixou o Partido Socialista en decembro de 2011, cando a cidadanía decidiu, por maioría absoluta, desaloxalos do Goberno. Eu teño que recordarllo, porque deixaron unha España con cinco millóns de parados. Entre 2008 e 2011, mentres vostedes negaban a crise, perderon o emprego tres millóns de españois, e daquela Esquerda Unida nada dicía. Deixaron un país con máis de 2.300.000 parados de longa duración, cun PIB en caída libre, cun déficit público desbocado que roldaba o 9 %, cunha prima de risco que facía imposible que España se financiase nos mercados. Señora Quintas, foi o seu goberno quen conxelou as pensións dos nosos maiores, nós subimos as pensións. Hoxe o Estado dedica 2.000 millóns de euros máis que en 2013 a financiar as pensións dos nosos maiores. Vostedes baixáronlles o salario un 5 % a todos os funcionarios públicos do noso país, aos funcionarios da Administración xeral do Estado, das comunidades autónomas e das administracións locais. Iso era o que sucedía cando gobernaban vostedes, cando gobernaba o Partido Socialista en España seis de cada dez novos parados de Europa vivían en España –e non o digo eu, díxoo Eurostat–, e hoxe España é o país que máis emprego crea da zona euro por moito que a vostedes lles moleste. [[Aplausos.]] Hoxe España medra, hoxe as exportacións medran un 32 % –neste ano 2015–; deixaron un déficit público do 9 %, hoxe é da metade: 4,2 %; vostedes destruíron 3,4 millóns de postos de traballo na última lexislatura do señor Zapatero, nós creamos un millón de postos de traballo entre 2014 e 2015; con vostedes o PIB caía, e con nós a economía medra un 3,3 % neste ano. Polo tanto, esa é a diferenza entre uns e outros. E Galicia, señora Quintas, Galicia tamén está mellor que cando gobernaba o Partido Socialista en España; deu o dato esta mañá o conselleiro de Economía, Industria e Emprego: hoxe hai 74.000 persoas menos en situación de desemprego que no ano 2014 –pídolle que revise os datos da EPA, porque vostede ou se equivocou ou simplemente faltou á verdade–. O único certo é que o paro baixou en Galicia no último ano un 13,7 % –datos do terceiro trimestre da EPA deste ano–. Hoxe hai 35.500 parados menos que hai un ano, o paro xuvenil é 7 puntos menor que hai un ano, os parados de longa duración son un 10 % menos que hai un ano. E, señora Quintas, a taxa de paro de Galicia é de 17,7 %, a taxa de paro da media de España é de 21,2 %; e, na súa referencia, o seu modelo produtivo que é Andalucía ten unha taxa de paro dun 31 %. Así que leccións non, moitas grazas. Sobre a iniciativa que vostede presenta, eu teño que dicirlle que presenta unha moción con once puntos, propostas do máis diverso. Eu teño que dicirlle, sen ánimo de ofender, que algunhas están bastante mal redactadas, de difícil comprensión, pero a maioría delas xa se están a facer; non dende hai uns meses, senón dende hai anos, como a formación en competencias clave, incentivos para a transformación de contratos temporais en indefinidos –eses xa existen–, a priorización de contratos de colectivos nos contratos para mozos parados de longa duración, ou a aposta pola igualdade entre homes e mulleres no ámbito laboral. Iso xa se está a facer. Polo tanto, eu teño que dicirlle, ¿pídenos que apoiemos o que xa facemos? ¡Por suposto, claro que si! Fala vostede de fortalecer o Servizo Público de Emprego de Galicia; eu teño que dicirlle que para fortalecer o Servizo Público de Emprego de Galicia investimos neste ano 15 millóns de euros. Fala vostede de máis persoal: é que neste ano 2015 se incrementou o persoal do Servizo Público de Emprego de Galicia en 126 novos técnicos. Polo tanto, o que vostede pide na súa iniciativa xa se está a facer. Hoxe o Servizo Público de Emprego de Galicia conta con 400 técnicos propios e conta con 500 traballadores nos centros asociados e colaboradores financiados con recursos públicos –seis millóns de euros nas entidades correspondentes–. Polo tanto, ¿como non imos apoiar nós o que xa estamos facendo? Claro que si. Por iso nós apoiariamos sete das once iniciativas que contempla a súa proposta. Si que lle digo que algunhas non as aprobamos. Vostede fala de reactivar os pactos territoriais polo emprego do Bipartito, que como saben funcionaban como auténticos chiringuitos clientelares, ao servizo sempre de alcaldes do Partido Socialista. Alí empregábanse fillos, curmáns, sobriños de cargos socialistas. Non o digo eu, dixérono altos cargos do Partido Socialista.
Silencio, silencio, por favor.
Fale, se ten vostede dúbidas, ou o señor Gallego, falen co señor Carlos Príncipe. O señor Carlos Príncipe pode darlles boa conta diso. Eu si teño que dicirlles que os pactos territoriais polo emprego foron eliminados por un acordo do Goberno galego cos axentes sociais, cos sindicatos e coa patronal. Nós, dende logo, non imos apoiar unha iniciativa que pretende repoñer os pactos territoriais polo emprego, pero si lle digo unha cousa, a súa iniciativa contempla once puntos, nós estamos dispostos a apoiar sete deles. Se vostede o que pretende é traballar todos xuntos en favor do emprego, aquí ten o Partido Popular, que leva sete anos facendo iso mesmo: traballar para que hoxe haxa menos persoas en situación de desemprego. Se vostede trae unha iniciativa coa que o único que pretende son fogos artificiais para darlle a benvida á campaña electoral, eu entendo que vostede nos pedirá que a votemos por completo. Nese caso, este Parlamento non aprobará hoxe absolutamente nada en materia de emprego. Se o que quere é sumar esforzos entre o Partido Popular e o Partido Socialista para dicirlle tamén de paso a esa esquerda oportunista e populista que eles non son a solución, dende logo contará co noso apoio. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Tellado. Grupo autor da moción. Señora Quintas.
Grazas, señor presidente. O concepto de oportunismo, señor Tellado, voullo explicar despois, ao final. [[Risos.]] Mire, esas políticas marabillosas, sinto que a lectura comprensiva sexa deficitaria; desde logo, os gobernos socialistas fixeron moito esforzo en que todos os fillos dos traballadores puideran estudar e ter lectura comprensiva, eu sinto que non sexa todo o que vostede desexa. Comenteille que, como estamos en época de orzamento, nós fixemos unha serie de emendas, é unha redacción de once puntos que non tería sentido se non van todos no seu conxunto. Por outra parte, tamén lle teño que dicir que o tema da campaña electoral o estará facendo o conselleiro, que hoxe compareceu a petición propia para explicar, como dixen antes, que tiña un plan, e unha estratexia –que non a sabemos ata despois do día 20, ou pregúntello ao seu presidente, que tampouco sabemos se ten un plan para despois do día 20 ou antes do día 20–; pero sería bo que non estivera en campaña electoral permanente, sen saber o que vai facer, onde vai ir, etc. Xa co tema da campaña electoral, pois bueno. E a min, señor Tellado, preocúpame moitísimo a extrema dereita radical, as outras radicalidades, pois bueno, xa vemos que non teñen maiores problemas. Mire, a realidade das políticas do Partido Popular é que o 30 % dos traballadores de Galicia son pobres, o 92,3 % dos contratos son temporais, os empregados industriais reducíronse nun 25 %, o 70 % dos parados non teñen ningunha axuda, o 35 % dos traballadores quedan por baixo do salario mínimo. Os plans que vostedes teñen para os xoves duran –fan xoves ata os trinta e tres anos, será pola idade de Cristo, e cobran quiñentos euros–... E mire, quid pro quo, señor Tellado e señor presidente. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Parece ser que ao presidente da Deputación de Ourense na súa deputación lle gusta moito ensinar os whatsapp persoais dalgunha xente que non son delitivos. Imaxino que eu, non no meu Parlamento, no Parlamento tamén poderei pór as súas gravacións para que se explique como en Ourense se consegue emprego –¿non se oe?–...
Non se oe nada. Remate.
...pero xa que el na Deputación saca whatsapp, que saibamos...
Remate. Remate.
...que o presidente da Deputación de Ourense, para dar traballo, lles ofrece a mulleres ir a un hotel e as acosa sexualmente.
Remate. Remate xa.
Remato, señor presidente.
Grazas, señora Quintas. Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Gallego Calvar, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego e as demandas que debe realizar ao Goberno central en materia de loita contra o maltrato infantil
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Popular de Galicia.
Para a defensa da moción ten a palabra a señora Gallego Calvar.
Moitas grazas, señor presidente. Moitas grazas, señoras deputadas e señores deputados. Despois do debate que tivemos no pleno pasado, no que desafortunadamente o conselleiro da Presidencia, o señor Rueda –que era a quen nós interpelabamos– non quixo presentarse a tal debate e veu o conselleiro de política social, que nesta cuestión é o que menos ten que contarnos, porque –como se evidenciou durante o transcurso do debate– todas as preguntas que fixemos dende o Grupo Parlamentario Socialista con respecto á coordinación entre os servizos da Xunta de Galicia, a fiscalía, xuíces, avogados, etc., etc., pois é absolutamente inexistente, e ademais o conselleiro non foi capaz de responder porque, entre outras cousas, non é a súa competencia. O que traemos hoxe aquí é unha moción ampla na que tratamos de recoller todas as recomendacións que nos fixeron desde a Asociación Galega da Loita Contra o Maltrato a Menores, que unha vez máis nos acompaña no público neste pleno para tratar esta cuestión. Diciamos naquel debate que en Galicia tiñamos que ter un protocolo entre as distintas administracións, entre as distintas institucións, que viña mandatado xa polo observatorio estatal dende o ano 2007, que no ano 2011 esta petición fora feita ao Goberno galego e que a día de hoxe, que estamos no 15, aínda estaba sen facer este protocolo. Pero había máis reivindicacións na nosa interpelación, e aparentemente, cando menos no debate, o Conselleiro de Política Social estaba de acordo nalgunhas delas. Así que a moción que presentamos hoxe pretende, por un lado, circunscribir a quen hai que atender diante do maltrato infantil. Nós entendemos que hai que considerar, dentro do actual sistema de protección á infancia, a todas as vítimas menores de idade, aínda que non se atopen en situación de desamparo; porque, señoras e señores deputados, teñen vostedes que saber que en Galicia a Administración pública galega só atende as vítimas de maltrato a menores de idade que se atopan en situación de desamparo. É dicir, que se temos unha vítima de maltrato menor de idade que non se atopa en situación de desamparo, non entra dentro do circuíto do sistema de protección da Xunta de Galicia. Polo tanto, nós cremos que hai que facer este sistema universal, porque ademais é a nosa concepción do que deben ser os servizos sociais. Para nós, os servizos sociais teñen que ter un carácter universal. Eu podo, o día de mañá, cando precise, por exemplo, que me atendan por unha dependencia que adquira, poder ir aos servizos sociais, nos casos dos concellos, aos servizos sociais máis próximos e a través de aí tramitar as miñas solicitudes para que me atenda o sistema da dependencia, independentemente da renda que teña, logo xa farei o copago que teña que facer. Pero os servizos sociais teñen que ser –dende logo, polo noso convencemento ideolóxico– de carácter universal. Polo tanto, o que pedimos é que as vítimas de maltrato menores de idade estean dentro deste sistema de protección á infancia. Temos tamén que tratar de garantir que todos os menores sexan considerados vítimas de violencia machista cando as súas nais o sexan, tanto na lexislación galega como na lexislación estatal. É certo que houbo unha modificación este verán pasado a través de normas de carácter de enxuizamento, pero aínda así a día de hoxe non teñen a cobertura que deberían de ter os menores vítimas de maltrato cando as súas nais son vítimas de violencia machista. Iso é o que requirimos hoxe aquí, tanto para a lexislación de carácter autonómico como para a lexislación de carácter estatal. Solicitamos no terceiro punto a aprobación deste protocolo de coordinación interinstitucional e pedimos que nel se contemplen, cando menos, os seguintes principios: Falamos da garantía do carácter científico de todas as medidas e actuacións a levar a cabo. Imos deixarnos, nunha cuestión tan seria e tan grave, de experimentos e imos deixarnos de probas, imos facer o que haxa que facer sempre que estea probado cientificamente e sempre que sexa priorizando o interese superior da persoa menor. É necesario especializar a todos e todas as profesionais que traballan e que teñen que intervir nos distintos momentos do proceso de protección a menores maltratados, tanto nos procesos de prevención como nos procesos de detección e de denuncia como despois nos procesos seguintes. Especialización. Relataba na interpelación casos nos que moitas veces, por unha mala abordaxe inicial na toma de declaración ou por coincidir o neno ou nena maltratada co seu agresor mesmo nos xulgados, moitas probas se ven inutilizadas porque se revitimiza a vítima, os menores logo desméntense, teñen medo, etc. Polo tanto, é imprescindible que a especialización dos profesionais e das profesionais que teñen que intervir nos distintos momentos sexa unha garantía. E non vale especialización en maltrato, ten que ser especialización en maltrato a menores de idade porque non é o mesmo atender unha vítima de maltrato maior de idade que unha vítima de maltrato menor de idade. Hoxe en día aínda están denunciando desde a asociación galega e desde distintos ámbitos profesionais como en moitos casos se está dificultando, por exemplo, o traballo dos psicólogos e das psicólogas porque se lles obriga a obter o consentimento dos agresores para avaliar os nenos e as nenas, co que iso conleva de risco de agresión tanto cara ás vítimas como cara aos profesionais. A especialización é imprescindible. Garantía de coordinación multisectorial. De nada vale ter un protocolo interinstitucional se non se garante que se van coordinar os distintos entes. Somos conscientes a día de hoxe de que en moitos casos –como tamén denunciamos naquel debate– os traballadores e traballadoras sociais emiten informes para que os nenos e nenas maltratados non poidan ser visitados polo pai maltratador, pero a eses informes hai xulgados en Galicia –non pasa noutro sitio, pasa en Galicia– que non lles fan nin caso. Carácter público dos servizos. Evidentemente, os servizos que se prestan en materia de atención á infancia teñen que ser de carácter público, por convicción e ademais porque, polo que coñecemos do que se ten externalizado e privatizado a día de hoxe, as consecuencias son nefastas. Temos centros de visitas que están xestionados por empresas privadas nos que coinciden maltratadores con maltratados. Non quero seguir relatando porque a verdade é que poñen os pelos como escarpias. O carácter obrigatorio das disposicións contempladas no protocolo. De nada sirve ter un protocolo que estea cheo de boas intencións se as administracións non están obrigadas a cumprir o que neste protocolo se diga. Este é o terceiro punto da nosa moción, pero hai máis. Cremos que é necesario, como dicía, especializar e tamén no caso da avogacía. Polo tanto, solicitamos ao Goberno da Xunta de Galicia que poña os medios para crear no turno de oficio da avogacía a especialización no maltrato infantil. E, por suposto, o Instituto de Medicina Legal de Galicia, un instituto que hai que dotar de máis recursos humanos e materiais con especialización no maltrato á infancia, xa que relataba na miña intervención como en moitos casos se atende a menores vítimas de violencia de xénero por médicos que non están especializados nin tan sequera en xinecoloxía. Hai que poñer en marcha, en colaboración coas universidades galegas, liñas de investigación sobre o maltrato infantil nas súas distintas expresións –a etioloxía, a estatística, a socioloxía, a criminalística, a avaliación, o tratamento, a repercusión a medio e longo prazo nos diversos ámbitos da saúde– e promover o debate científico. ¿Para que? Pois para evitar que teorías como o síndrome de alienación parental, que non teñen ningunha base científica, estean implantándose desafortunadamente nos servizos que contrata a Xunta de Galicia coas universidades, como denunciamos. Isto en canto á Xunta de Galicia, pero tamén demandamos nesta moción o que debe de facer o Goberno do Estado. Como dicía antes, o Goberno do Estado debe de garantir que todos os menores sexan considerados vítimas de violencia machista cando as súas nais o sexan, pero ademais o Goberno do Estado debe de crear xulgados especializados na violencia contra a infancia tanto para procedementos penais como para procedementos civís. Da emenda da señora Rodríguez Arias falarei no segundo turno. En calquera caso, estas son as reclamacións mínimas que hoxe se presentan a través do Grupo Socialista, pero que son reivindicacións da Asociación galega contra o maltrato a menores que nós consideramos que son viables e que non requiren dun esforzo descomunal, senón que requiren basicamente da vontade política do Goberno galego. E, insisto, vontade política do Goberno galego que debe ir un pouco máis alá da Consellería de Política Social e tamén debe de implicar o vicepresidente da Xunta de Galicia, posto que no caso da Fiscalía, no caso do Colexio de avogados e no caso dos xulgados é a el a quen lle compete poñer en marcha estas medidas que hoxe non están funcionando e polos bordes do sistema están colándosenos moitos casos desesperantes para moitas familias, para moitos menores maltratados e para moitas nais que ven con impotencia que as administracións non as atenden cando os seus fillos teñen en risco as súas vidas. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Gallego. Grupo Parlamentario Popular, señora Rodríguez Arias.
Grazas, señor presidente. Boa tarde a todos e a todas. Efectivamente, señora Gallego, vostede pide vontade política, nós dende o Grupo Parlamentario Popular tamén pedimos vontade política ao Grupo Parlamentario dos Socialistas para sacar por unanimidade a iniciativa da que estamos a falar e que é tan importante como a loita contra o maltrato infantil en Galicia. Concordamos en moitas das cuestións que vostede presenta hoxe a través dunha moción, por iso presentamos unha emenda para concretar determinadas cuestións e esperamos que vostede teña vontade de chegar a un acordo co grupo maioritario desta Cámara para poder sacar adiante unha iniciativa neste senso. Hai que aclarar algunhas cuestións. Vostede di que hai que considerar dentro do actual sistema de protección á infancia todas as vítimas menores de idade, aínda que non se atopen en situación de desamparo. Aclararlle que o sistema de protección á infancia non se limita unicamente aos menores en situación de desamparo, señora Gallego, senón que comprende un conxunto de actuacións tanto preventivas como de protección. As de protección atenden tanto os casos máis graves –nese caso estamos falando de situacións de desamparo– como tamén os casos menos graves –entón estariamos falando de situacións de risco nas que non é necesaria a separación do menor da súa familia, pero si é necesaria a intervención da Administración–. Estamos, dende logo, de acordo en garantir que todos os menores sexan considerados vítimas de violencia machista cando as súas nais así o sexan, pero vostede sabe que o pasado 18 de agosto entrou en vigor a modificación do sistema de protección á infancia e á adolescencia, e dende aí se consideran vítimas directas da violencia machista os menores. É unha modificación que reforza a protección dos menores ante situacións de violencia de xénero, abusos sexuais e malos tratos, e que establece a obriga de poñer en coñecemento do Ministerio fiscal calquera situación de abuso a menores, de non facelo podería supor a incursión dun delito por omisión. Estamos de acordo en aprobar un protocolo de coordinación entre as institucións en colaboración coas demais administracións. Vostede sabe que o Observatorio estatal da infancia ten aprobados dous protocolos básicos: no 2007, o Protocolo básico contra o maltrato infantil e, no 2014, o Protocolo básico contra o maltrato infantil no ámbito familiar. Fundamental, ¿verdade, señora Gallego? Galicia participou na elaboración deses dous protocolos. Ademais, a través da Estratexia galega para a infancia e a adolescencia, Galicia ten prevista a elaboración dun protocolo específico autonómico, e tamén existe na nosa comunidade un protocolo de actuación de abusos sexuais a menores. Estamos de acordo en poñer en marcha, en colaboración coas universidades galegas, liñas de investigación. Dentro da Estratexia galega para a infancia e a adolescencia promóvese a investigación e a innovación no ámbito da infancia e da adolescencia, promóvese a investigación en ámbitos concretos, como a loita contra o maltrato infantil, en colaboración coas universidades. Estamos de acordo tamén en que a Xunta de Galicia se poña e se sente co Colexio de avogados para estudar a posibilidade de crear na quenda de oficio da avogacía a especialización no maltrato infantil. Pensamos que merece a pena sacar un acordo por unanimidade cando estamos falando de menores, menores que están a sufrir maltrato na nosa comunidade. Estamos a falar de 1.000 expedientes de desprotección infantil ao ano en Galicia e estamos falando de que o 8 % deses expedientes son por sospeitas de malos tratos físicos. Actualmente 3.760 menores teñen un expediente de protección, 1.464 con tutela pública e 405 a través de medidas xudiciais. Por iso, falando dun tema tan importante e tan serio esperamos que vostede chegue a un acordo co noso grupo e poidamos sacar esta cuestión por unanimidade. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Rodríguez Arias. Grupo Parlamentario Mixto, señora Iglesias.
Boa tarde. Grazas, presidente. O maltrato infantil é definido como o abuso ou a desatención da que son obxecto as menores de 18 anos e inclúe todo tipo de maltrato, físico e/ou psicolóxico, que cause ou poida causar dano á saúde, ao crecemento e á dignidade da menor ou poña en perigo a súa vida no contexto dunha relación de responsabilidade, confianza ou poder tal e como pode ser o caso familiar. Estudos internacionais revelan que unha cuarta parte de todas as persoas adultas manifestan ter sufrido malos tratos físicos na súa infancia, unha de cada cinco mulleres e un de cada trece homes declaran teren sufrido abusos sexuais na infancia ou na puberdade. Moitas nenas e nenos son obxecto de maltrato físico emocional ou vítimas de desatención por parte de quen debería coidalos: o entorno familiar, pero tamén o Estado a través das súas institucións. Refírome neste caso ás nenas e nenos que viven nunha situación de pobreza severa xerada pola desigualdade social, a falta de vivenda adecuada, o paro, o traballo en precario e, en xeral, que son vítimas dunhas políticas austericidas no social, no sanitario, no laboral ou no educativo, e que son merecedores, pois, da triste categoría de infancia maltratada. Pero o maltrato ao que se refire esta moción que estamos a debater é un maltrato moi específico, refírese ao maltrato infantil de xénero. Nenas e nenos que, xunto coas súas nais, sofren os ataques dun pai e esposo maltratador en actos independentes. Os fillos e as fillas tamén son maltratadas e tamén son asasinadas. Os seus corpos presentan probas evidentes, cando son hospitalizados ou asasinados, na meirande parte dos casos de agresións previas froito dunha vida de violencia de xénero só pola mala sorte de ter un pai machista, violento e maltratador. Son dobremente vítimas pola invisibilidade da que teñen sido obxecto, pese á unanimidade dos expertos que hai tempo consideran a estas menores vítimas de malos tratos. Menores maltratadas e asasinadas polos seus pais coa única razón de seguir a incrementar o sufrimento e a violencia contra a súa nai, ampliándoa ao máximo ao mediatizala a través da súa filla ou fillo. Mais tamén acada a categoría de vítima do maltrato de xénero –o maltrato infantil de xénero– quen queda orfa, quen é testemuña constante de actos de violencia de seu pai contra a súa nai ou ela ou el mesmo, quen se ve na obriga de compartir espazo e tempo co seu maltratador pola errónea aplicación da custodia compartida, que non ten en conta o interese e a protección da vítima pero si dá creto a unha teoría pseudocientífica de probada falsidade como é a síndrome de alienación parental. Decisións xudiciais fan que en moitos casos mulleres vítimas de violencia de xénero compartan custodia co acusado por maltrato, co resultado de morte da menor, con casos por todas coñecidos, o último, aquí, na Galiza. Apoiarei esta moción do PSdeG-PSOE en todos os seus puntos. Debemos poñernos de acordo para rematar coa violencia machista, que na forma de maltrato infantil de xénero perpetúa un ciclo de comportamentos destrutivos e modelos de condutas negativas na nena ou neno que medra na presenza e sofre a violencia contra as mulleres. Máis nada, moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Paz.
Grazas, señor presidente. Boas tardes, señoras deputadas, señores deputados. Vou empezar por dicir que o Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego vai votar favorablemente esta iniciativa que presenta o Grupo Socialista e que abarca ámbitos moi diversos en relación con como abordar desde as administracións públicas aquelas situacións de maltrato, desatención, desamparo, abusos sexuais a nenos e a nenas no noso país. Quixera empezar por dicir que abordar este problema é unha cuestión de recursos que se destinen, como se establece nalgúns puntos da iniciativa que presentou a señora Gallego Calvar, pero tamén é unha cuestión de vontade política, que moitas veces é –digamos– subsidiaria deses recursos que se destinen. E, efectivamente, eu tamén quixera empezar por lamentar que na interpelación o Partido Popular, o Goberno da Xunta de Galiza pretendese dar unha visión moi parcial deste asunto coa comparecencia do conselleiro de Servizos Sociais, como se isto fose unha cuestión meramente asistencial, que tamén ten esa vertente, por suposto, e que algunhas cuestións desa vertente se recollen na iniciativa. Pero, desde logo, nós consideramos que é un problema que sobarda –e moito– a cuestión asistencial e de atención aos nenos e ás nenas vítimas desta situación, e que, polo tanto, a Vicepresidencia, ademais con competencias en materia de xustiza, de policía, de emerxencias e tamén como coordinador do conxunto do Goberno, tería moito máis sentido. Porque nós, para non repetir cuestións que xa dixeron outras portavoces, cremos que son moi importantes dúas cuestións das que falou a señora Gallego Calvar, que é profundar en distintos ámbitos, tamén no ámbito xudicial, no ámbito das distintas administracións, en que a abordaxe que se faga desta problemática parta de coñecementos veraces, de información veraz, da investigación e, sobre todo, do rigor científico nas análises do problema, porque o que hai son moitas actuacións en base única e exclusivamente a prexuízos, ¿non?, empezando por un certo descoñecemento en moitos ámbitos por falta de persoal especializado. Eu son funcionaria da Administración de xustiza e asegúrolles que na Administración de xustiza non hai persoal especializado na inmensa maioría dos xulgados. No único ámbito no que hai algún persoal especializado en menores é nos xulgados específicos de menores, pero en moitos outros xulgados, nos de violencia de xénero ou noutros xulgados que teñen que ver asuntos relacionados co maltrato, con abusos a menores, non hai esa especialización, e, polo tanto, en moitas ocasións os xuíces, os fiscais e os propios funcionarios guiámonos unicamente por prexuízos á hora de abordar esta problemática. Por exemplo, por prexuízos baseados en descoñecer que no 85 % dos casos os abusadores ou maltratadores dos nenos e nenas forman parte do contorno familiar nuclear ou extenso deses menores. Por pensar, por exemplo, que son moitísimo máis vulnerables as nenas que os nenos, que si que son máis vulnerables as nenas, pero non seguramente na magnitude na que se pensa, senón que a proporción, segundo algúns datos, está entre un 60 % e 40 %. En todo caso, a nós gustaríanos facer especial fincapé nese aspecto e noutro do que tamén falou a señora Calvar. Aquí falouse xa en varias intervencións do Plan estratéxico galego da infancia e da adolescencia, no que había establecidas medidas de actuación nos distintos ámbitos, incluso cun cronograma para a súa implantación e con –digamos– estándares de consecución deses obxectivos, e, desde logo, nós o que cremos é que hai un abandono en canto á avaliación do funcionamento das distintas medidas que se puxeron en práctica. E, polo tanto, iso creo que é unha constatación de que o problema, ademais de recursos, é tamén de vontade política, de darlle a este asunto a verdadeira dimensión e a verdadeira importancia que ten. Polo tanto, nós alegrámonos de que presentase o Grupo Socialista esta iniciativa, que esperemos que sexa aprobada por unanimidade e que todos e todas asumamos co rigor necesario cada un dos puntos que se suscitan nesta iniciativa e que se poidan levar á práctica. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Señor Ron.
Boa tarde a todos e a todas. Ía comezar precisamente case cunha das reflexións que se fixeron sobre a situación de invisibilización que están padecendo os nenos e nenas no noso país vítimas –xa se dixo por parte da voceira do Grupo Mixto– dunha situación de pobreza, que invisibiliza, que están invisibilizados, pero imos entrar directamente no tema deste maltrato que chamaremos de contexto de violencia machista, un maltrato que tamén invisibiliza, porque se está producindo unha praxe xudicial que produce indefensión, e nenos, nenas e adolescentes vense privados durante o procedemento xudicial de dereitos procesuais e dereitos fundamentais. E isto non o di Alternativa Galega de Esquerda, dío a Asociación Galega contra o Maltrato de Menores, que hai pouco presentou unha demanda ante a Comisión de Peticións do Parlamento Europeo precisamente polo incumprimento por parte do Estado español das directivas europeas en materia de vítimas de violencia de xénero e vítimas menores de idade. E xa se dixo: hai plans estratéxicos que non se cumpren, existen incluso a nivel de Estado. Temos o Plan estratéxico nacional de infancia e adolescencia 2013-2016, que está estruturado en base aos oito obxectivos, como os oito obxectivos de desenvolvemento do milenio, e sabemos que uns e outros non se desenvolveron loxicamente. Polo tanto, o que hai que facer, e loxicamente o que pide esta asociación galega, o que pide esta iniciativa, é a mellora do sistema xudicial, adaptándoo ás necesidades específicas das vítimas de violencia machista e de maltrato infantil, evitando a conculcación de dereitos fundamentais e procesuais, eliminando os clixés machistas e sobre o testemuño infantil. Existe, ademais –non se sabe moi ben por que–, a relación síndrome de alienación parental, que é unha patraña, unha patraña acientífica, sen ningunha base científica, que repousa en última instancia nun claro sesgo machista por parte do seu inventor, o norteamericano Richard Gardner, que o único que fai é verter, a través do prexuízo, a incapacidade do neno e da nena de declarar ante unha situación de violencia machista, e logo ten ademais a súa terapia, ¿non?, a terapia da ameaza. É algo totalmente aberrante como se pode someter a tortura psicolóxica pois nenos e nenas en función dun prexuízo machista. Nós entendemos que isto non ten ningún sentido e que o que cómpre é precisamente o que pide esta iniciativa: formación específica, formación moi específica e especializada para poder atender os nenos e nenas vítimas en contextos de violencia machista, porque hai algo fundamental: un neno ou unha nena non é capaz de mentir sobre unha situación de malos tratos, sobre unha situación de violencia machista; un neno ou unha nena que vive no inferno dun matrimonio onde o pai pega á súa nai é incapaz de mentir sobre ese feito. Polo tanto, entendemos, ademais, que, cando se produce por riba unha vulneración dos dereitos procesuais, estase sometendo a unha dobre vitimización a eses nenos e nenas, e en base a prexuízos que non teñen ningunha base científica, en base a que non se está dotando de todos os medios que nos prové de feito a lei e os distintos plans. Aí temos a Lei 4/2015, do 27 de abril, do estatuto da vítima do delito, na que, ademais, non se especifica sobre a formación específica que deben ter as persoas que recollan testemuño de nenos e nenas vítimas de violencia machista, onde non existe unha obrigatoriedade da formación permanente actualizada realmente. E, polo tanto, nós entendemos que así fraco favor lle facemos a esta sociedade e aos nenos e nenas que xa teñen que vivir de forma triste en moitos fogares en situación de pobreza e ademais nunha situación cando se produce o que denuncia, o que fai esta iniciativa do Partido Socialista. Pois nós entendemos que o que hai que facer é, por unanimidade, poñerse de acordo en erradicar a lacra da violencia machista e en escoitar os nenos e nenas e non actuar a través de prexuízos, senón a través de profesionais que saiban recoller os testemuños, que saiban perfectamente escoitar os nenos e nenas como se merecen, que non é desde logo a través da desconfianza, a través do sesgo machista, a través de pensar que inventan porque así benefician a nai. Esperemos que esta iniciativa pois vexa a luz por unanimidade, xa que vemos que hai vontade por parte do Partido Popular, e sería pois unha boa noticia. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Ron. Ten a palabra o grupo autor da moción, a señora Gallego Calvar, Grupo Socialista.
Grazas, presidenta. En primeiro lugar, quero agradecerlle ao Grupo Mixto, a Alternativa Galega de Esquerda e ao BNG o seu apoio a esta iniciativa sen condicións e sen presentar ningunha emenda, posto que, como eu dixen na miña exposición, nin tan sequera é as peticións que se fan aquí algo que propoña o Grupo Socialista, senón que son as mínimas cuestións que hai que reivindicar e que nos traslada a Asociación Galega contra o Maltrato a Menores, que tamén trasladaron por certo á Xunta de Galicia. E, en segundo lugar, algunha aclaración á señora Rodríguez Arias. A primeira é que, segundo un protocolo que xa existe entre a Fiscalía, Xustiza, a Consellería do señor Rueda, a Fiscalía e os xulgados comunican aos servizos de protección da infancia, é dicir, á Consellería de Política Social, ao departamento de menores, aqueles casos nos que se considera que por esta ou outra circunstancia un menor poida atoparse nunha situación de desprotección. Señora Rodríguez Arias, isto non o digo eu, dío o conselleiro de Política Social na súa intervención. Pero é máis, é máis, é máis, antes de presentar esta iniciativa a debate, esta que lle fala tomou a molestia de ir á Consellería, daquela de Traballo e Benestar, de falar coa directora xeral de Familia e coa subdirectora, e de falar co Servizo de Protección de Menores, e de averiguar que estaba pasando. Porque o que está pasando é que en moitas ocasións, como xa lle dixen ao inicio, a propia Consellería de Traballo e Benestar fai informes dos traballadores e traballadoras sociais que os xulgados desbotan, non lles fan caso. Polo tanto, é imprescindible un protocolo que obrigue. E vostede, na súa emenda, señora Rodríguez Arias, o que fai é baleirar de contido algúns dos puntos dos que nós introducimos. Porque mire, cando nós dicimos considerar dentro do sistema a todos, aínda que non se atopen en situación de desamparo, se vostede considera que xa están todos incluídos, podería votalo a favor. Non o quere incluír na súa iniciativa; polo tanto, vostede sabe que non están todos incluídos. Cando nós pedimos que se aprobe un protocolo, e pedimos unhas garantías mínimas, entre elas a de que este protocolo sexa obrigatorio e que haxa especialización dos profesionais, é porque sabemos o que está pasando na actualidade, por exemplo coa atención en materia de saúde mental e psiquiatría a través do Sergas, o que está pasando co Imelga ou o que está pasando nos xulgados. Cando nós falamos de crear no turno de oficio da avogacía unha especialización no maltrato infantil, ¡oia!, vostede o que nos di é que se poña en contacto cos colexios de avogados para explorar a posibilidade. Señora Rodríguez Arias, explorar a posibilidade, non; o Goberno galego ten a competencia suficiente para, dotando con medios, evidentemente, exixir que se cree unha especialización do maltrato infantil no turno de oficio da avogacía. E cando nós dicimos que na investigación coas universidades se faga un acordo para promover o debate científico para que esmoreza a síndrome de alienación parental...,
Vaia rematando, por favor.
...vostede isto tamén o desbota. Entón, eu, señora Rodríguez Arias, en aras dese consenso que considero necesario e imprescindible, pídolle á señora presidenta que, se ten a ben, nos deixe transaccionar un momentiño, porque así, tal e como está a proposta do Grupo Popular, o noso grupo considéraa absolutamente insuficiente e polo tanto non poderiamos aceptar a emenda.
Moitas grazas, pero o máis breve posible, señora Gallego, por favor. [[Pausa.]] ¿Podemos comezar a votación? [[Asentimento.]] Votación das mocións
Ben, comezamos. Se lles parece, ocupen os seus asentos, por favor. Imos dar comezo á votación das mocións. Votamos a moción do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa do señor Pombo Rodríguez, á que non se presentaron emendas. Votamos. Votación da Moción do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de D. Cosme Eladio Pombo Rodríguez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa xestión dos comedores escolares, así como o establecemento dun plan para a súa reforma, ampliación e mellora [[Votación.]] [[Pausa.]] Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Votamos a moción do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa da señora Quintas, que acepta a emenda do Grupo Mixto como emenda de adición e se vota conxuntamente. Votamos. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Remedios Quintas Álvarez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en materia de emprego. [[Votación.]] [[Pausa.]] Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
E votamos, por último, a moción do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia por iniciativa da señora Gallego. ¿Houbo acordo, señora Gallego? Si, déanlle voz.
Si, presidenta, hai unha transacción, que, se me permite, vou intentar explicala á Cámara para que todos saibamos o que imos votar. Os puntos 1, 2 e 3 da moción orixinal do Grupo Parlamentario Socialista son aceptados por todos tal como estaban redactados na moción. O punto 4 da moción do Grupo Socialista transacciónase coa emenda do Grupo Popular, e queda así: "Impulsar, en colaboración cos colexios da avogacía, a creación no turno de oficio da especialización no maltrato infantil." O punto 5 habería que votalo á parte, o da nosa iniciativa. O punto 6 da iniciativa socialista vén ser o punto 4 da iniciativa do Grupo Popular ata o "debate científico", ou, mellor dito, o punto 6 noso ata o "debate científico". E no apartado b)someteríase a votación por separado o punto 2. Ou sexa, unha votación por separado do apartado b) punto 2, e do punto 5.
Imos ver, señora... [[Murmurios.]] Colapso.
Nada, tranquila, é fácil, a ver. [[Risos.]] O punto 5 do apartado a).. [[Risos.]] Señor Rueda, non se ría que isto é por culpa súa, que non quixo transaccionar vostede.
Ben, imos facer reconto. Podemos votar 1, 2, 3 do Grupo Socialista e o punto 4 transaccionado; iso pode ser unha votación.
Efectivamente.
O punto 5, segunda votación. O punto 6, co punto 4 do PP, ata o "debate científico".
O punto 6 é tal cal está redactado na emenda do Grupo Socialista, só que remata en "debate científico".
En "debate científico". Ben, perfecto. E, entón, podería ser votado co punto 1, 2, 3 e o 4 transaccionado.
Si, efectivamente. E tamén podería ser votado no apartado b)o punto 1, con esas. [[Murmurios.]] E o punto 2 pódese votar conxuntamente co 5 do apartado a)), porque vai ser o mesmo resultado, presidenta.
Ben, se lle parece, vou facer eu a votación, e que sexa o que Deus queira. [[Risos.]] A ver que sae de aquí, en fin... [[Murmurios.]] Imos ir con calma, que sempre saen as cousas moito mellor. Entón, procedemos á votación e votamos os puntos 1, 2 e 3 da iniciativa socialista mais o punto 4 transaccionado coa emenda do Grupo Popular, mais o punto 6 ata o "debate científico" transaccionado coa emenda do Grupo Popular, mais o punto 1 do apartado b) ¿Vale? Votamos. Votación dos puntos 1, 2 e 3, mais o texto transaccionado dos puntos 4 e 6, mais o punto 1 do apartado b)da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Gallego Calvar, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego e as demandas que debe realizar ao Goberno central en materia de loita contra o maltrato infantil. [[Votación.]] [[Pausa.]] Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 70. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, quedan aprobados estes puntos por unanimidade.
E agora vén o peor. Agora queda o punto 5, que se vota por separado, e o que non entendín é se se podía votar tamén o apartado 2 do punto b)conxuntamente co 5. Ben, perfecto. Entón, punto 5 e apartado 2 do punto b) Votamos. Votación do texto transaccionado do punto 5, mais o apartado 2 do punto b)da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Gallego Calvar, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego e as demandas que debe realizar ao Goberno central en materia de loita contra o maltrato infantil. [[Votación.]] [[Pausa.]] Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitados este punto e este apartado. Alteración da orde do día
Antes de continuar co desenvolvemento da orde do día, comunicar ás súas señorías que a pregunta oral en Pleno número 44285, que sería a 7.1 da orde do día, se substanciará a última hora desta tarde, despois da terceira das PNL. Imos substanciar hoxe tres proposicións non de lei e, a continuación, a pregunta. Polo tanto, comezamos coa primeira das proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María do Carme Adán Villamarín e D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, sobre a reapertura da Comisión parlamentaria de investigación para analizar e avaliar a evolución económico-financeira das antigas caixas de aforros e as causas e responsabilidades da súa actual situación
A esta proposición non de lei non se presentaron emendas. Ten a palabra para formular a súa proposición non de lei o señor Jorquera.
Grazas, señora presidenta. Señoras e señores deputados. Traemos hoxe a debate un grande enigma, un deses misterios por resolver dos que gustan tanto algúns programas de televisión: ¿que foi da Comisión das caixas? Comezo por aclarar que a intención deste grupo era debater hoxe unha proposición na que non só solicitabamos a reapertura inmediata dos traballos da Comisión, tamén solicitabamos que o Parlamento expresase a reprobación do presidente da Comisión pola súa responsabilidade no incumprimento dos acordos do Parlamento, responsabilidade que consideramos que é extensíbel ao conxunto do Grupo Popular. Para a nosa desgraza, a Mesa entendeu que o texto non se axustaba ao establecido polo Regulamento. Por esa razón, tivémola que substituír pola iniciativa que agora se debate, rexistrada en setembro de 2014. Pero, aínda que sexa unha iniciativa de hai máis dun ano, ten plena vixencia, porque a Comisión de investigación das caixas segue desaparecida. Os antecedentes, señorías, xa os coñecen. En xullo de 2013, despois dun réxime de sesións exprés, tivo lugar a última comparecencia desta comisión. O 9 de outubro de 2014, no marco do debate sobre o estado da nosa nación, o Parlamento galego aprobaba, por unanimidade, a continuidade dos seus traballos, co obxecto de analizar a nova documentación aportada á Comisión, unha documentación que evidenciaba prácticas de maquinación por parte dalgúns dos altos dirixentes das caixas para enriquecerse persoalmente a custa de causar un grave prexuízo económico á entidade. Naquela resolución o Parlamento acordaba tamén que a Comisión concluíse os seus traballos coa emisión e aprobación do correspondente ditame antes de que rematase aquel período de sesións, é dicir, a fins de 2014. Pasou un ano e dous meses dende a aprobación daquela resolución –insisto– unánime deste Parlamento, pasaron case dous anos e medio dende a última comparecencia na Comisión, e da Comisión de investigación das caixas nada se sabe. E, mentres tanto, señoras e señores deputados, pasaron moitas cousas. Pasou que o quedaba das nosas caixas foi bancarizado e privatizado, sen esperar sequera o límite fixado por Bruxelas, porque un presunto informe –que, por certo, non foi aportado a este Parlamento– recomendaba a súa venda anticipada para evitar a depreciación do banco resultante das nosas caixas. E os resultados xa os coñecen: os beneficios de Abanca xa o primeiro ano superaron amplamente o prezo oficial de venda, e, como demostramos neste Parlamento, a venda foi unha venda a perdas, un auténtico pelotazo, a custa de saquear todos os contribuíntes. Pois se aos 1.003 millóns de euros do prezo oficial de venda lle descontamos as disintas coberturas públicas, resulta que non só non se vai recuperar un só euro dos 9.000 millóns de euros que se destinaron ao seu saneamento, senón que resulta que, aínda por riba, se pagou por vender. Pasou tamén, señorías, que o proceso de espolio do noso aforro non fixo máis que acelerarse. Dende 2009, como temos repetido tantas veces nesta Cámara, Galicia foi a comunidade onde máis retrocedeu a concesión de crédito, e case 14.000 millóns de euros do noso aforro emigran para fornecer de crédito outros territorios. E pasou, finalmente, que a Audiencia Nacional condenou catro ex directivos de Novacaixagalicia e un avogado por administración desleal e apropiación indebida. Mire, señorías, houbo quen considerou esta sentenza exemplarizante, dende logo non o BNG. Non podemos considerar exemplar unha condena que nin tan sequera conleva penas de prisión para os responsábeis de saquear as nosas principais entidades de crédito. Pero, máis aló de valoracións xurídicas, as responsabilidades políticas seguen sen depurarse. O presidente da Xunta de Galiza parece telas claras. Tras coñecer a sentenza, manifestou o seguinte –cito textualmente–: "A Xustiza está en consonancia co que pensaba a Xunta no seu momento e haberá outros responsábeis políticos que non poderán dicir o mesmo". ¿Que quererá dicir o señor presidente da Xunta de Galiza con estas palabras? ¿Acaso, presidente, xa non lembra que a Xunta tiña competencias exclusivas sobre as nosas entidades de aforro? ¿Que tiña obriga da tutela e bo goberno destas entidades? ¿Que a Xunta de Galiza tiña un representante na Comisión de Control de Novacaixagalicia? ¿Que esta comisión tiña función de vixiar as actuacións do Consello de Administración? ¿Non lembra que o artigo 47 da Lei de caixas facultaba a Dirección Xeral de Política Financeira e do Tesouro a impugnar acordos do Consello de Administración da entidade lesivos para os intereses da mesma? Pero, sobre todo, señorías, quero chamar a atención sobre un dato particularmente relevante, porque en política, como en todas as ordes da vida, é moi importante, é fundamental, ter memoria. O dato moi relevante sobre o que queremos chamar a atención é que o saqueo non se tería producido se o señor Feijóo non concedese un tempo "extra" aos altos directivos das antigas caixas, tempo "extra" que estes aproveitaron, emulando o título dunha das primeiras películas de Woody Allen, para tomar o diñeiro e correr. Miren vostedes, o 29 de decembro de 2009 este Parlamento aprobou unha nova Lei de caixas, co único voto en contra do Grupo Socialista, por considerala –está nos papeis– unha lei intervencionista. Aquela lei nacera dunha iniciativa do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, e aquela lei tiña unha tripla intención: reforzar a supervisión pública sobre as caixas, impedir a absorción das nosas caixas por entidades foráneas e forzar a remoción dos seus antigos dirixentes. Pero resulta que o 28 de setembro de 2010, menos dun ano despois, reformouse, co único voto en contra do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, este último aspecto, o de forzar a remoción dos seus dirixentes, para permitir a súa continuidade nas antigas Caixa Galicia e Caixanova. Permítanme que dea lectura textual ao texto reformado: "Para o suposto de que antes do 1 de decembro de 2010 o Consello da Xunta autorizase a fusión entre as caixas de aforro galegas, durante o prazo de tres anos dende a inscrición da nova entidade no rexistro mercantil, aplicarase o seguinte:" –e insisto: estou lendo textualmente– "poderán continuar nos seus cargos durante todo o período transitorio aqueles membros que formasen parte dos órganos de goberno das entidades fusionadas no momento do outorgamento da autorización da fusión e se incorporasen os da nova entidade." Miren, o portavoz do Bloque Nacionalista Galego naquel debate, o señor Fernando Blanco, manifestou que esta modificación supuña aceptar unha chantaxe e subordinar o Parlamento galego aos intereses de determinados poderes. Pois miren, señorías, agora a Audiencia Nacional destaca que os condenados urdiron un plan para resultaren economicamente beneficiados no suposto de que se acabase prescindindo dos seus servizos. En definitiva, aproveitáronse daquela prórroga de tres anos para perpetraren o saqueo. A aceptación por parte dalgúns daquela chantaxe saíunos moi cara a todos. Pero, en calquera caso –e xa conclúo–, isto non é o que se somete agora a votación. O que se somete a votación é algo tan simple como se este Parlamento está en contra da súa propia anulación como institución central do noso autogoberno, porque é anular o Parlamento impedir por sistema que se creen comisións de investigación, e é tamén anular o Parlamento permitir que, para unha comisión de investigación que se crea, logo esta sexa secuestrada, incumprindo, ademais, de xeito flagrante os propios acordos desta Cámara. Este é o respecto que ten a este Parlamento o Partido Popular de Galicia, este é o respecto que ten á democracia mesma. Por estas razóns, solicitamos o apoio a esta proposición. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto. Señora Martínez.
Ben, falando do proceso das caixas, non habería en principio nada que dicir máis que anunciar o meu apoio a esta proposición non de lei se puidera ter a mínima esperanza de que o Partido Popular estivese disposto a facer luz sobre o que ocorreu coas caixas galegas e co aforro dos galegos e das galegas. Pero non podo crer a estas alturas que o Partido Popular vaia consentir reabrir a comisión de investigación que eles mesmos mataron de inanición. A cidadanía ten o convencemento de que o espolio das entidades sociais de aforro non se fixo só dende o interior das caixas. Nos primeiros anos do século alentáronas a actuar como bancos e a desviarse dos seus fins xenuínos para os que naceran. Moi axiña as medidas de solvencia comezaron a mudar, pero sempre con maior exixencia para as caixas que para os bancos. Por iso, para saber quen nos roubou o aforro galego, débese buscar os responsables políticos da voadura deliberada do sistema financeiro galego. Cómpre saber por que se deixou escapar a oportunidade de adquirir para as galegas e galegos o banco resultante da desfeita das caixas, que, no primeiro ano, como dicía o voceiro do BNG, xa deu máis beneficio que o que custou e que, ademais, vai ser pagado en cómodos prazos. A desaparición das caixas galegas e a súa posterior bancarización e privatización a prezo de saldo merecen, por xustiza social e por ética política, unha investigación parlamentaria que aclare o sucedido cunha institución que os galegos e galegas considerabamos como algo propio. Un responsable directo sería o Banco de España, que é quen tiña encomendado o labor de inspección. Para tapar este espolio, os estados financeiros estaban repletos de trampas contables. O acordo de fusión de Caixa Galicia con Caixanova en 2010, co visto bo da Xunta de Galiza, tomouse en base a unhas contabilidades que non reflectían a situación real. A solución que adoptaron os xestores das caixas foi comercializar masivamente produtos financeiros abusivos, como obrigacións subordinadas e participacións preferentes, que computaban como capital de calidade das ruinosas contas das caixas, pero que atrapaba a perpetuidade os aforros dos consumidores. Máis alá das actuacións penais concretas, é evidente que o feito de que máis de que o 50 % do sistema financeiro dun país se arruíne en medio de falsidades e abusos aos seus clientes exixiría unha investigación política do Parlamento. Isto significa analizar en profundidade as causas desta debacle, os fallos da regulación, o funcionamento e papel dos organismos reguladores, como o Banco de España e a CNMV, e o papel da Xunta. Novacaixagalicia converteuse en Novagalicia Banco, entidade creada grazas ao diñeiro inxectado polo FROB, algo máis de 9.000 millóns de euros en diñeiro líquido, máis outros 7.000 millóns en avais. A oferta de Banesco foi de 1.003 millóns de euros para facerse coa entidade resultante da fusión. Algo máis de 8.000 millóns pasaron a engordar o déficit público, 8.000 millóns que o Partido Popular non quere investigar, por que os galegos e galegas e o resto dos habitantes do Estado español teñen que pagar estes 8.000 millóns. En xullo de 2012 abriuse a investigación por parte da Fiscalía Anticorrupción sobre as indemnizacións e pensións cobradas por altos cargos de Novagalicia Banco. A Audiencia Nacional condenou a antiga cúpula de Novacaixagalicia polos casos de indemnizacións millonarias; a José Luis Pego, Gregorio Gorriarán e Óscar Rodríguez Estrada, como autores dun delito de administración desleal, e a Julio Fernández Gayoso e Ricardo Pradas, como cooperadores necesarios. A pena para cada un deles é de dous anos de prisión, a devolución das cantidades...
Vaia rematando, por favor.
...–vou rematando– que non deberon cobrar, e unha multa de 75.000 euros e inhabilitación para traballar no sector financeiro. O fallo insiste en que dispuxeron fraudulentamente dos bens da entidade vulnerando deliberadamente –e leo textual– "a lexislación comunitaria e española sobre remuneracións de altos directivos, tendo en conta que a entidade estaba participada polo Estado mediante a correspondente aportación de diñeiro público." Polo tanto, creo que hai argumentos de sobra que xustifican a reapertura desta comisión de investigación, a non ser que o Partido Popular estea metido no lío e teña algo que tapar. Se non teñen nada que tapar, abran a comisión de investigación.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Antón Sánchez.
Ben, pois claro que ten algo que tapar o Partido Popular; se non, non se explica nin a parálise da Comisión nin a falta de explicacións cada vez que se lle preguntou que pasaba coa Comisión de investigación das caixas. Inexplicable, non houbo ningunha explicación, iso que o señor Puy explícase moi ben para o que quere, pero nisto empeza a divagar, a comentar vaguidades, a falar de AGE e da posición de AGE na Comisión, pero explicación de por que levamos case dous anos na fase de ponencia e sen reactivar a Comisión, ningunha. Bueno, temos reiterado moitas veces un debate similar. Durante moitos anos houbo neste país unhas caixas de aforro cuns donos que eran donos –parecía– de cortijos andaluces, facían o que querían, dirixíanas como querían e aqueles que tiñan responsabilidades dende a Consellería de Facenda de vixiar o uso dos aforros dos galegos e de como se utilizaban estas caixas non o facían. Cando había cartos, cando había caixas, investíanse no Levante español, no Mediterráneo marroquí, tunesino, etc., en aventuras especulativas inmobiliarias, sen ningún tipo de cortapisa por parte das consellerías de Facenda sucesivas. E aí fraguouse o gran buraco que converteu en quebradas estas caixas galegas antes desa fusión. Non vou ler xa máis veces os artigos da Lei de caixas vixente naquel momento, que dicía que a Consellería de Facenda tiña a obriga e as competencias para vixiar todo este tipo de operacións, así como tamén as preferentes, durante os anos 2009 e 2011, cando foi sancionada Caixa Galicia –aínda hai pouco– por vender preferentes sen dar adecuadamente información aos que compraban. ¿Que facía a Xunta de Galicia? ¿Que facía durante todos estes anos? ¡É imposible que ante o maior roubo da historia deste país, a estafa das preferentes e a estafa ao aforro dos galegos –tiñamos dúas caixas de aforros, que podían servir de instrumento de financiamento da economía produtiva, e non temos nin caixas nin galegas; un banco estranxeiro e, aínda encima, poñendo 9.000 millóns de euros, non haxa responsabilidades políticas! Pois o Partido Popular parece que quere que pase isto sen que haxa responsabilidades políticas. ¡Imposible! ¡Imposible! ¡Imposible que pasase isto sen que haxa responsabilidades políticas! E iso é o que quere tapar o Partido Popular. ¡Claro que se nos quere ocultar información! Resulta que se nos vendeu que unha auditoría disque avalaba a fusión das caixas, e descubrimos que non era auditoría nin avalaba a fusión das caixas. Era unha diagnose acelerada, baseada e restrinxida aos criterios prefixados pola Xunta de Galicia. Cuestións concretas prefixadas pola Xunta de Galicia nunha carta de encargo que, casualmente, desapareceu da documentación que se nos aportou naquela habitación pechada. Desapareceu xusto o que a Xunta de Galicia lle dicía á KPMG que tiña que estudar; a información que a Xunta de Galicia lle deu á auditora, á KPMG, e aínda encima a auditora, no informe, curábase en saúde dicindo que non contrastara dita información. Pero iso desapareceu. Tamén cando no proceso de venta determinado por un informe Mckinsey, unha auditora famosa polas portas xiratorias, por regular e conducir procesos como este de venda e que despois os propios membros de Mckinsey acaban traballando para os bancos privatizados, cun largo historial incluso de dirección por amigos de José María Aznar. Pois unha auditora privada determina o momento, como se di, dese investimento acelerado de Novagalicia Banco, determina o momento. E no medio diso cunhas condicións de venta fixadas hai un Real decreto 14/2013, que...
Vaia rematando, por favor.
...expresamente di o FROB: "Favorece unha maior capitalización do banco e diso benefíciase a entidade, sexan quen sexan os propietarios". E non se cambia por parte do FROB, nin se exixe por parte da Xunta de Galicia, que se cambien as condicións de venda ante este real decreto que expresamente recoñece que favorece unha maior capitalización do banco e diso benefíciase a entidade. E véndese sen modificar as condicións de venda, etc. Isto é unha auténtica vergonza que hai que explicarlle á cidadanía. Non estamos falando de 300.000 euros, non estamos falando do millón de euros dunha auditoría que non era auditoría. Estamos falando de miles de millóns estafados á cidadanía e merécese que haxa transparencia, que se informe e que se reabra a Comisión de investigación das caixas para dar cumprida información. E ten que haber responsabilidades políticas. É imposible que non as haxa. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Sánchez. Señor Losada, ten vostede a palabra.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, tendo en conta a querenza pola historia dos voceiros do Partido Popular, vou tamén falar de historia, pero vou empezar un pouco antes do 2004, vou empezar no 1996. Aznar, España va bien, oito anos nos que España ía ben, nos que as princesas casaban no Escorial e que o señor Álvarez Cascos dicía que todo, excepto o especialmente protexido, era urbanizable. E dicía ademais que, se se construían tantas casas neste país, era porque había xente que tiña renda suficiente para compralas. Neste marco conceptual de análise, é verdade que histórico –en fin, eu creo que convén ás veces voltar á historia–, é no que se desenvolve unha práctica financeira que, efectivamente, remata no ano 2008 cun gran bluff —nunca mellor dito— financeiro. Efectivamente, esta mañá asistimos –eu polo menos absolutamente sorprendido, teño que dicilo– á culpabilidade non só do Bloque Nacionalista Galego por votar un orzamento no Congreso dos Deputados, senón tamén do Partido Socialista Obreiro Español, da quebra de Lehman Brothers e de todo o que foron as hipotecas subprime en Estados Unidos, o cal demostra que se nos ten en alta consideración internacional por parte da dereita; iso tamén dá certa satisfacción nalgún momento. Nós imos apoiar a iniciativa do Bloque Nacionalista Galego. Eu recordo perfectamente –como diría Proust– la búsqueda del tiempo perdido —ía dicilo en francés, pero probablemente quedaba un pouco snob—. Dous anos e medio despois de estar alí pechados como se foramos cartujos, dixerindo comparecencias, unha tras outra, a un ritmo absolutamente endemoniado, como se realmente rematara o mundo practicamente en agosto. O mundo non rematou nese agosto nin no 2014 nin no 2015, seguimos aquí. A Comisión das caixas segue literalmente crioxenizada, e no ano 2014, no debate do estado da Autonomía, o Partido Popular vota –como ben dixo o señor Jorquera– a favor de continuar con esa comisión, pero parece que perderon a chave da cámara de crioxenización e non conseguiron abrila, ou sexa que seguimos exactamente sen caixas. É verdade que neste tempo pasaron algunhas cousas interesantes en termos desta historia. A primeira, publicada hai pouco, no verán do ano 2015, son os informes que o Banco de España mandou á Audiencia Nacional cando xulgaba as indemnizacións absolutamente escandalosas dos directivos, nos que admitía que non quería a fusión e que foi a Xunta a que se empeñou. Temos logo esa auditoría de KPMG, efectivamente, que era secreta. Eu tiven que ver unha fotocopia de mala calidade, e a verdade é que coa miña miopía custoume bastante traballo. Sorprendinme cando o señor Víctor Moro, proposto polo Partido Popular para comparecer, tiña unha copia perfectamente impresa en color. Recoñezo que fora subdirector do Banco de España en Barcelona, pero era a única vantaxe financeira que tiña diante de min. É verdade que tiña máis anos ca min e tamén entendo que se lle facilitara algo de máis fácil lectura. Despois vendeuse Novagalicia Banco. Tamén o informe Mckinsey e o informe do Banco Nomura desaparecidos; supoño que na mesma inundación que os papeis de Marcial Dorado alá en Coia. Eu vivo por alí e a verdade é que nunca choveu tanto –aquí hai máis vigueses–, vese que había algún microclima concreto nese depósito de documentación. E logo outra cuestión que para min é moi relevante, sobre todo porque recoñezo a inxenuidade do Grupo Socialista cando votamos afirmativamente un plan de traballo. Pedimos a comparecencia do gobernador do Banco de España, Miguel Ángel Fernández Ordóñez, que eu quero recordar que foi gobernador do 2006 ao 2012, que probablemente cometeu moitos erros, que dixo que viría a comparecer no mes de setembro, pero no mes de xullo non deixamos que viñera porque había moita présa para rematar a comisión; e, por certo, non se aceptou a comparecencia do señor Jaime Caruana, que foi gobernador do Banco de España entre o ano 2000 e o ano 2006, unha época en que desde logo non había ningún tipo de burbulla inmobiliaria e financeira, todos o sabemos neste país; nin por suposto tampouco se permitiu a comparecencia do señor Luís María Linde, gobernador do Banco de España desde xuño do ano 2012 e que é, verdadeiramente, unha especie de ministro portavoz dos gobernos do Partido Popular. Eu creo que reforza máis a política económica do Partido Popular cando fai as súas intervencións que a propia vicepresidenta do Goberno de España. Son temas que están enriba da mesa que eu creo que é necesario abordar. Por non falar do proceso de venda, absolutamente inexplicable en termos financeiros, dunha entidade que obtén o primeiro ano máis beneficios do que ten que pagar en catro anos pola propia entidade. Sei que soa a ridículo, e enténdase que estou levando ao límite o chiste, pero case a podiamos mercar...
Remate, por favor, señor Losada.
...calquera de nós. Estou seguro de que con esta perspectiva de beneficios obteriamos créditos calquera de nós. Insisto: mil millóns de euros a pagar ata o ano 2018 e o primeiro ano 900 millóns de euros de beneficio. O segundo, 150 nos primeiros meses. Por certo...,
Remate, por favor.
...non adiantan fondos ao FROB –ou sexa, diñeiro público que recibiron– porque en teoría é diñeiro para fortalecer a entidade. E logo aínda se permiten dicir que están nunha dinámica de compra doutros activos financeiros.
Moitas grazas, señor Losada.
Remato, señora presidenta.
Non, xa rematou.
O único dato relevante é que a ratio entre beneficios e capital de Abanca é cinco veces a media das entidades financeiras do seu tamaño en España. Eu creo que conviría abrir esa comisión de investigación.
Grupo Parlamentario Popular. Señor Trenor.
Grazas, presidenta. A Comisión de investigación para analizar e avaliar a evolución económico-financeira das antigas caixas de aforros e as causas e responsabilidades da súa actual situación, incluíndo as indemnizacións millonarias dos seus ex directivos, non está pechada. Vostedes insisten en que está pechada, nós, loxicamente, dicimos que non, e ademais nada máis lonxe da realidade. Mostra de que non está pechada é que recentemente coñeciamos unha sentenza polo xuízo aos ex directivos das caixas de aforros polos delitos de administración desleal, apropiación indebida e estafa. Esta sentenza, que ademais é interesante, oportuna e reveladora, foi incorporada por petición do presidente da comisión como documentación de estudo. A comisión ten dous grandes obxectivos. Por un lado, analizar e avaliar a evolución económica e financeira das antigas caixas de aforros; e tamén ten outro obxectivo, que é analizar as indemnizacións millonarias dos seus ex directivos. A sentenza en relación coa xestión das caixas confirma como feitos probados a situación inviable das dúas caixas por separado. Iso xa o sabiamos nós a raíz das conclusións e do estudo das 45 comparecencias, e do estudo dos máis de 30.000 folios de documentos. Señor Sánchez, tivo vostede algunha aportación interesante, sobre todo no que se refería ao incremento do crédito ao ladrillo, do ritmo de expansión das entidades, do deterioro das ratios entre o ano 2004 e 2009, o que pasa é que quizais esas aportacións debería de facelas vostede á comisión, se é que a súa situación llo permite. [[Murmurios.]] —Está tronchándose. ¡Debe ser divertidísimo!—. Isto tamén é confirmado pola sentenza, que ademais di literalmente que os desequilibrios das caixas facían que non puideran funcionar por si soas. Pero mire, señor Losada, despois disto que acabo de dicir –ademais podemos recrearnos nestes datos que acabo de comentar–, ¿non van vostedes asumir ningún tipo de responsabilidade absolutamente en nada?, ¿nin no crecemento do desemprego nin dos desafiuzamentos nin sequera na situación das caixas de aforro, do que ocorreu coas caixas de aforro entre o 2004 e o 2009? Pois parece que non, parece que non, que non o asumen. [[Aplausos.]] Como lles dicía, o outro obxectivo da Comisión, quizais a parte máis difícil de coñecer, era o relativo ás indemnizacións dos seus dirixentes, pois non tiñamos información suficiente sobre isto, xa que tanto o Banco de España como a propia entidade se negaron a proporcionar esta información e os directivos negáronse a aclarar estes aspectos ao atoparse sub iudice. Pero o que nos negaron a nós non llelo puideron negar ao xuíz, e sorprendentemente, señorías, o único que se preocupou de aportar esta información á comisión foi o meu grupo, en concreto o señor Santalices, que foi quen solicitou que esta sentenza sobre comportamentos dos directivos estea á disposición dos deputados para ser estudada. Agora, e grazas ao señor Santalices, os membros da comisión sabemos que os directivos foron condenados por autoconcederse indemnizacións millonarias minutos antes do rescate das entidades, inflixindo un quebranto para a caixa de máis de 18 millóns de euros. Señor Jorquera, "Colle o diñeiro e corre" non foi unha das primeiras películas, foi a primeira película do señor Woody Allen. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E quero dicirlle que, ademais, foi o señor presidente o primeiro que se opuxo a estas indemnizacións e foi o que lle pediu ao Banco de España, que as deixara sen efectos, namentres que outros, señorías...,
Vaia rematando, por favor.
...andaban manifestándose e andaban presentando mocións de apoio á excelente e brillante xestión destes directivos. Pero miren, a estes directivos non só se lles condena pola avidez retributiva, senón que, ademais, e lonxe de considerar que é unha simple xestión errónea, constátase a intencionalidade de camuflar e maquillar a situación insostible. Eses directivos polos que vostedes se manifestaron levaron a caixa a unha situación calamitosa a raíz das perdas enmascaradas na súa contabilidade por sobrevaloración deses activos. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Trenor. Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra o señor Jorquera, do Bloque Nacionalista Galego.
Moitas grazas, señora presidenta. Señor Trenor, de verdade, doulle un consello –créame– con todo afecto, con todo cariño. Cando o Grupo Popular nas súas reunións de grupo o designe a vostede para fixar posición nun tema porque significa comer un marrón, néguese. Mire, a demostración do respecto que ten o Grupo Popular a esta Comisión é que no debate desta iniciativa non participa ningún dos voceiros que participaron nos debates na Comisión de investigación das caixas, nin na Comisión 3ª, nas múltiples veces que se debateu esta cuestión. Esa é a principal demostración. [[Aplausos.]] Dísenos que non está pechada a Comisión –é que o argumento é de aúpa, é que o argumento é de aúpa–, que non está pechada esta comisión porque poden consultar todos os membros da Comisión a documentación que aportou o BNG á Comisión sobre prácticas de maquinación de antigos dirixentes e que aportou hai máis dun ano, e agora porque se pode consultar a sentenza da Audiencia Nacional. Non está pechada por iso. ¡Oia! ¡Se este Parlamento aprobou por unanimidade que tiñan que estar concluídos os seus traballos, o ditame, as conclusións a fins do ano pasado! Pero ¡como se pode empregar ese argumento! Logo poden dicir vostedes o que queiran. O certo é que se modificou a lei para conceder unha prórroga aos antigos dirixentes. A modificación foi de setembro de 2010. A Comisión de Retribucións de Caixanova o 18 de outubro de 2010 aproba o cambio no réxime de retribucións e indemnizacións. Caixa Galicia, ese mesmo día, acorda igualar o seu réxime de retribucións ao de Caixanova. A integración prodúcese o 1 de decembro. A integración vai significar que deixen os seus cargos aquelas persoas que antes aproveitaron esa prórroga para blindar os seus contratos. A secuencia temporal fala por si soa. E quero rematar xa dicindo que agradezo o apoio, por suposto, dos grupos da oposición: do Grupo Socialista, do Grupo da Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Mixto. E quero referirme, un momentiño, ás palabras manifestadas pola señora Consuelo Martínez, dicindo que nós temos a mesma falta de confianza que manifestou vostede na vontade real do Grupo Popular de non condenar esta comisión á inanición. Temos a mesma falta de confianza, porque os feitos falan por si sós. ¿Que acontece? Que, coa presentación desta iniciativa, cando menos, queremos suscitar nesta Cámara o debate que o Partido Popular quere furtar mantendo secuestrada esta comisión. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Gallego Calvar e tres deputados/as máis, sobre as actuacións que debe realizar o Goberno galego en relación coa rede de escolas infantís xestionadas a través do Consorcio Galego de Benestar
A esta proposición non de lei presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Ten a palabra para formular a proposición non de lei a señora Gallego Calvar.
Moitas grazas, señora presidenta. Boa tarde, señoras e señores deputados. Imos reproducir hoxe aquí un debate que tivemos hai escasas datas na Comisión 5ª, pero o Grupo Parlamentario Socialista consideraba que era bo volver facer este debate, a ver se o Goberno, neste medio tempo entre que tivemos a Comisión 5ª e temos o Pleno, pois cambiou de actitude, á vista do que vai saíndo todos os días nos medios de comunicación. Imos falar da rede de escolas infantís que ten a Xunta de Galicia, que xestiona a Xunta de Galicia, mellor dito, a través do Consorcio Galego de Benestar, unha rede de escolas infantís que en moitos casos foron construídas polos concellos, con fondos dos propios concellos, que traspasaron a súa xestión a este Consorcio Galego de Benestar, e noutros casos foron feitas pola propia Xunta de Galicia. Unha rede de escolas infantís que conta cun cadro de persoal que é maioritariamente interino e maioritariamente feminino, e que vén desenvolvendo a súa actividade en moitas ocasións sobrepasando as ratios establecidas en función do número de alumnos e alumnas tanto para o persoal docente como para o persoal non docente. Unha rede de escolas infantís que, en teoría, debera de pasar a xestionar a nova Axencia Galega de Servizos Sociais a partir de xaneiro de 2016, algo que a día de hoxe non é capaz de afirmar nin o propio Goberno de Galicia, tal como están as cousas de verdes en canto a ese traspaso desta xestión. E unha rede de escolas infantís en que os recortes tamén chegaron, e os recortes non só a nivel orzamentario, senón tamén recortes en persoal coidador, recortes na atención a nenos e nenas con diversidade funcional, recortes no cadro de profesorado, recortes no persoal interino, peche de escolas –algunhas delas recén feitas– e, dende logo, máis listas de espera. E aderezado todo isto cunha política que está facendo o Goberno do señor Feijóo, na que deixa de construír estes servizos imprescindibles no medio rural para promover a corresponsabilidade, para facilitar a conciliación da vida persoal e laboral, e empeza a falar doutras cuestións como cheques, bonos, etc., etc., que o que pretenden claramente é substituír un servizo público por unha choiva fina que vén moi ben en véspera preelectoral. Pois ben, nestes últimos anos todos estes recortes que se teñen producido se fixeron a verdade é que de feito absolutamente sibilino, en parte porque a meirande parte das escolas infantís non teñen asociacións de nais e pais, algo que non se está promovendo dende a Consellería de Política Social, e en parte porque, cando se amortizan ou se destrúen empregos, o que se fai é ir facendo en anacos, ¿para evitar que?, pois para evitar ter que levalo á negociación colectiva, para evitar ter que negocialo coas centrais sindicais. Tamén nestas escolas infantís hai problema cos comedores escolares. Hai poucas datas recibiamos os deputados e deputadas que formamos parte da Comisión 5ª unha ANPA –neste caso si que hai ANPA– dunha escola infantil, "O Año Pitaño", en Vilagarcía de Arousa, que nos relataba non só deficiencias no persoal de apoio, no persoal coidador, senón tamén deficiencias na comida que se lles dá aos nenos e ás nenas, deficiencias na calidade da comida que se lles dá aos nenos e ás nenas, e, dende logo, a ausencia absoluta de inspeccións, tanto dende o punto de vista da sanidade como dende o punto de vista da propia Consellería de Política Social. É certo que non sucede en tan alta medida como nas escolas da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria. Pero é certo tamén que na rede galega de escolas infantís xestionadas polo Consorcio, así como nos centros de maiores, residentes, etc., etc., está habendo tamén problemas coa calidade dos alimentos, derivado precisamente desa xestión a través dos concursos con baixas temerarias ou con orzamentos moi minorados, que impiden que na práctica haxa unha boa calidade da alimentación que se serve nesta escolas infantís. Pois ben, o que solicita o Grupo Parlamentario Socialista hoxe é algo moi sinxelo. Dende logo, o Partido Popular e o Grupo Parlamentario Popular vén dicindo aquí reiteradamente –na Comisión 5ª escoitamos en practicamente todas elas– que xa temos acadado a ratio europea nas escolas infantís no noso país, bueno, algo radicalmente falso. Non temos nin tan sequera acadada a ratio estatal en canto ás escolas infantís, ¿non? E o que pedimos nós nesta iniciativa é que se incremente o persoal destas escolas infantís ata acadar a ratio de persoal/alumno promedio no conxunto do Estado nos vindeiros tres anos. E isto, por moito que vostedes digan, non está conseguido. E pedimos algo que vai no ADN do Grupo Parlamentario Socialista, que é que se traspasen estas escolas infantís á Consellería de Educación e Ordenación Universitaria. Nós cremos que as escolas infantís teñen que formar parte do ciclo educativo. Nós cremos que nas escolas infantís hai que formar, hai que educar nenos e nenas, e ademais cremos que, traspasando as escolas infantís á Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, tamén universalizamos o sistema, porque non sei se o saben, señoras e señores deputados, pero hoxe en día, no que hai listas de espera porque hai moitos pais e nais que non teñen unha praza para levar os seus fillos e fillas a escolas infantís, a priorización que se fai por parte da Consellería de Política Social para acceder a estas prazas vai en función de se os proxenitores están traballando, e se non están traballando, se están desempregados, a pesar de que necesiten tempo libre para precisamente buscar emprego ou para formarse para poder ter acceso a un emprego, esta non é unha prioridade para o Goberno galego. Polo tanto, o acceso ás escolas infantís no noso país a día de hoxe non é universal. Unha, porque non hai prazas; e outra, porque se está coartando a posibilidade de que os pais e nais desempregados accedan e priorízase que quen acceda sexan os pais e nais que están traballando. E logo hai un segundo freo –digamos– para o acceso ás prazas destas escolas infantís. Eu xa entendo que o tema é apaixonante, pero a verdade é que hai moitos pais e nais que están preocupados porque cando van traballar ou cando van buscar emprego pois non teñen con quen deixar os seus fillos e as súas fillas, e, ademais, gustaríalles deixalos nun lugar onde se lles dera unha boa calidade asistencial e unha boa calidade na súa educación, que é o que pedimos os socialistas. Miren, das 61 escolas infantís que se puxeron en funcionamento dende que goberna o señor Feijóo, só 7 –insisto–, só 7 das 61 foron planificadas, proxectadas e construídas polo Partido Popular no Goberno da Xunta de Galicia. As restantes estaban proxectadas, iniciadas, planificadas e orzadas polo Goberno anterior. E para o ano vindeiro, un ano no que o Goberno Feijóo fala dun orzamento expansivo, de que se van recuperar os dereitos perdidos, de que se lles vai dar máis ás familias, está contemplada unicamente a construción de 6 novas escolas infantís, cando por parte, por exemplo, do Grupo Parlamentario Socialista temos presentado polo menos a necesidade de construír outras 20, e non o facemos por capricho, facémolo porque hai necesidade de prazas e dese servizo no rural. Porque miren, vostedes falan moito da súa preocupación polo problema demográfico que ten Galicia. O problema demográfico que ten Galicia resólvese con tres políticas prioritarias: unha maior taxa de ocupación feminina, maiores servizos públicos no medio rural e a aposta por recuperar o talento que se foi á emigración. Nestas tres políticas que vostedes non están facendo, entre elas están os servizos públicos no medio rural. E para crear servizos públicos no medio rural non vale con cheques e con choiva fina, hai que crear os servizos, e os servizos teñen que ser públicos, e para iso, entre eles, un é as escolas infantís.
Remate, por favor.
E logo hai unha última cuestión que quixera dicir –xa remato, señora presidenta– que dificulta o acceso aos nenos e nenas ás escolas infantís, e é o prezo, señores do Partido Popular. O prezo que estaba vixente ata hai poucas datas para acceso ás escolas infantís era o prezo dende o ano 2002, e vostedes fixeron unha norma para incrementar o custo de acceso ás escolas infantís de xeito brutal, tan brutal que a asistencia, que antes estaba en 110 euros mensuais, agora está en 160; o comedor, que antes estaba en 33 euros mensuais, agora está en 70; tan brutal que agora as persoas que cobran unha prestación do 50 % do IPREM pagan 16,50 euros por servizo de comedor; é dicir, unha persoa que ten uns ingresos ao mes de 266 euros xa empeza a pagar neste caso...
Remate, por favor, señora Gallego.
...16,50 euros co servizo de comedor incluído. Esta é outra das trabas que vostedes lles están poñendo ás familias galegas para que poidan os seus fillos e fillas ter acceso a estas escolas infantís. Agardo o voto favorable dos grupos da oposición e espero que se produza hoxe...
Moitas grazas, señora Gallego.
...un milagre por parte do Grupo Parlamentario Popular e que tamén apoien esta iniciativa. Máis nada e moitas grazas.
Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo do Bloque Nacionalista Galego. Señor Pombo, ten a palabra.
Boa tarde, señorías. Señora Gallego, desde logo o Grupo Parlamentario do BNG comparte con vostede, en primeiro lugar, a necesidade de integrar dentro da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria as políticas e competencias sobre escolas infantís, e, en segundo lugar tamén, a necesidade de incrementar o persoal das escolas infantís de toda Galicia, para garantir unha educación de calidade no sistema público. O BNG xa ten presentado varias iniciativas sobre este particular, porque nós entendemos que a educación infantil supón unha etapa educativa básica e fundamental, xa que nela constrúense os primeiros coñecementos e ciméntanse posteriores adquisicións e saberes. Para nós a educación infantil, desde logo, debe ser un piar básico na aprendizaxe e desenvolvemento futuro da nosa mocidade. Para o BNG, desde logo, toda a educación infantil debería ser considerada como parte integral do sistema educativo con carácter obrigatorio desde os 3 anos e coa mesma cobertura en calidade e servizos complementarios ca o resto das etapas. O BNG tamén entende que os servizos dedicados a atención de menores de 3 anos debe facerse para respectar a necesidade e o dereito das propias crianzas a desenvolverse en contextos ricos nos que socializarse. Como xa lle dixen, coincidindo coa proposición non de lei, presentamos unha emenda que nós entendemos que pode axudar a mellorar este ensino de 0 a 3 anos. En primeiro lugar, para que poida recuperar a parella educativa, coa ampliación dos postos de traballo, que se propón nesta propia proposición non de lei. É unha reclamación do BNG, pero tamén unha reclamación de máis de 3.050 persoas que asinaron non hai moitos días, que aquí neste Parlamento lles entregaron a todos os grupos unhas reclamacións que reclamaban paralizar as amortizacións anunciadas pola propia consellería, deter os recortes e a deterioración que se provoca no ensino infantil das escolas infantís públicas, e reclamaban unha rectificación nas políticas de recorte e a devolución á rede de escolas infantís de Galiza da calidade e identidade pola que a maior parte delas foron creadas. Reclamaban a aposta da parella educativa, porque entendían que é unha calidade do propio sistema. En segundo lugar, nós tamén na nosa emenda pretendemos que se poida ofertar postos escolares, para cando menos efectivamente o 30 % das nenos e nenos de 0 a 3 anos desde o sistema público de ensino, mediante unha planificación axeitada, tanto no medio urbano como no medio rural. Tamén na nosa emenda pretendemos que se poida aplicar ao persoal do Consorcio o Convenio colectivo único para o persoal laboral da Xunta, porque un ensino de calidade tamén debería supoñer unhas condicións laborais de calidade, e desde logo non discriminar o propio persoal, que está a reclamar poder gozar deste convenio único. Presentamos estas emendas coa idea de mellorar un servizo fundamental, para que sexan aceptadas se así o consideran, porque entendemos que, desde logo, a sociedade galega precisa destes servizos para contribuír a un mellor labor pedagóxico e mais para contribuír na conciliación de tempos laborais e familiares e mesmo para garantir o reequilibrio territorial de Galicia. Con estes obxectivos foron creadas estas escolas, e creouse unha rede pública de calidade, baseada en espazos educativos de calidade, en atencións aos profesionais, na calidade do uso da lingua e na calidade da formación do persoal, e mesmo nunha rede de calidade ao tentar vincular a educación 0-3 co pensamento pedagóxico máis avanzado. Pois ben, xusto cando cumpría ampliar as prazas, ampliar a oferta e mellorala, xusto nese momento, é cando se producen as políticas de recorte continuado, que o único que fan é deteriorar un ensino...
Vaia rematando, por favor.
...–xa remato, presidenta– infantil educativo público. Polo tanto, sabemos que neste curso había máis de 3.000 prazas en lista de agarda por non dispoñer das prazas suficientes. Nada máis. Remato agardando que acepten a nosa emenda, e, en todo caso, dicirlle que compartimos o que se propón nesta proposición non de lei. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Pombo. Grupo Mixto. Señora Iglesias.
Grazas, presidenta. Durante a lexislatura do Bipartito e no inicio do Goberno do señor Feijóo, moitos concellos da Galiza foron dotados con servizos no ámbito social, nomeadamente centros de día para persoas maiores, escolas infantís para as máis cativas, a partir dos 3 meses de idade, que é máis ou menos aproximadamente cando remata o permiso por maternidade, a través do Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar, unha medida que supuxo un grandísimo avance na conciliación laboral, familiar e persoal e na mellora do incremento da natalidade, algo moi necesario nun país cun grave problema demográfico como é o noso. Esta entidade –o Consorcio–, que xa fora duramente atacada polo Partido Popular cando este se atopaba na oposición, ve aprobada a súa disolución para ser integrado na nova Axencia de Servizos Sociais, ao pouco tempo de recuperar o poder o Partido Popular co Goberno do señor Feijóo. Un dos efectos negativos desta medida é a imposición unilateral dunha suba das achegas municipais. Aproximadamente a principios deste curso os concellos reciben unha circular onde se lles advirte da liquidación dos convenios para xestionar estas escolas a través do Consorcio. Inclúe o documento a obriga de pagar unha contía fixada unilateralmente, que nalgúns casos chega ata os 600.000 euros. Un novo modelo –o da Xunta– que supón un novo recorte na aplicación dun canon uniforme. Isto resulta inaceptable, inasumible para os concellos, que se ven na obriga de pagar por prestar servizos que son competencia autonómica, cando ata o de agora os concellos mantiñan convenios negociados entre as partes, que xeralmente implicaban que os concellos achegaban as infraestruturas e asumían o mantemento, segundo os casos, e ás veces o persoal. Estes centros e convenios para o seu funcionamento e mantemento nunca foron do agrado do Partido Popular. Durante o que vai de Goberno de don Alberto, só se construíron 7 escolas infantís das 61 que se puxeron en marcha desde o ano 2009, e a día de hoxe están en fase de desmantelamento; moitos deles xa foron pechados, e os que sobreviven fano con recortes no persoal e nos orzamentos. As que sofren as consecuencias son as usuarias, moitas veces de 3 meses, e tamén as súas familias, pois as crianzas non están a recibir a atención óptima que lles garante a lei e que a Xunta, a través dos órganos competentes, debe aplicar. En Lalín, por exemplo, suprímense 3 profesoras, 1 mestra e 1 educadora no centro de educación infantil do polígono, e 1 educadora no de Pontiñas. No de Vilagarcía suprimen 2 das prazas das que viña dispoñendo desde a súa apertura, e tamén 1 de mestra, que nunca se chegou a cubrir. En Compostela, segundo denuncia Comisións Obreiras, o abandono das escolas infantís de Vite e de Santa Susana pois é alarmante; na de Vite non se cobren as baixas laborais, carece do persoal de apoio que establece a normativa vixente no Decreto 329/2005, pese a ser un centro con ampliación de horarios, que ofrece almorzos e merendas; e a escola de Santa Susana ten as instalacións gravemente deterioradas, funciona sen dirección desde o 15 de outubro, o cal incrementa o traballo e funcións do persoal, así como o estrés laboral, e merma a calidade asistencial.
Vaia rematando, por favor.
Por todo isto, e porque considero que a educación nesta etapa da vida é fundamental para un óptimo desenvolvemento no resto das etapas educativas de todas e todos, apoio esta moción do PSdeG-PSOE. Grazas, máis nada.
Grazas, señora Iglesias. Polo Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra o señor Fajardo Recouso.
Boa tarde a todos. Dende o Grupo Parlamentario de AGE imos apoiar a iniciativa que traslada hoxe aquí o Partido Socialista, porque estamos ante eses feitos que fan ver que a realidade supera os discursos do Partido Popular. Non hai moito que o conselleiro de Política Social comparecía nesta Cámara para dicir o seu compromiso coa natalidade, incluso dicía que quería que Galicia fora un lugar bonito ou bo para ter fillos. Ti ten fillos, que despois logo xa nos ocupamos nós de que non poidan ser atendidos nas escolas infantís, porque é o que hai detrás desta iniciativa. O que hai detrás é unha realidade de recorte de persoal nas escolas infantís, que está a deteriorar a súa calidade e a dificultar a organización interna e tamén a atención dos nenos e nenas desas escolas. E iso é así, ademais, porque se utiliza un modelo que é absolutamente perverso, e vou poñer un dos exemplos de por que é perverso. O Partido Popular, que vén a esta Cámara dicir que fai moitas novas escolas infantís, acepta un convenio coa Fundación Amancio Ortega para que este faga os edificios, pero resulta que os docentes, os traballadores, veñen de conta da Consellería. ¿E que fai a Consellería? Pois, en vez de crear novas prazas e novos traballadores para eses centros, o que fai é eliminar doutros para trasladar a eses novos centros que se fan pola beneficencia do señor Amancio Ortega, que o que debera facer é pagar os impostos que lle corresponden, de xeito que soamente cos seus impostos puideramos ter unha rede de escolas infantís que atendese o 100 % da demanda. Pero é que, ademais, as decisións que se toman por parte do Goberno son absolutamente antipedagóxicas, e estamos a converter as escolas infantís, que deben dar unha calidade, tamén unha educación e –¿por que non?– tamén unha formación, en auténticos estabuladores de nenos e nenas, eliminando aquel principio que pretendía que as escolas infantís non fosen un lugar onde acumular os nenos para facilitar a conciliación, senón un lugar de formación, de socialización e –¿por que non dicir tamén?– de educación para os nosos nenos e nenas menores de 3 anos. Todo isto se elimina coa decisión que ten tomado o Partido Popular de eliminar, por exemplo, a parella educativa. A parella educativa é fundamental nestes centros, porque en moitos casos significa que, sen existencia de parella educativa, non é posible atender os nenos, pero sobre todo non é posible dar ese modelo educativo que permite que en grupos reducidos se atenda máis e mellor cada un dos nenos destas escolas infantís. Por iso nós temos que agradecer o traballo que teñen feito algunhas ANPA de escolas infantís, como a ANPA do "Año Pitaño", da escola infantil de Carril –que non de Vilagarcía, que aínda que está en Vilagarcía é de Carril, non é de Vilagarcía–, que teñen denunciado unha realidade, e é que o Partido Popular e a Consellería abusan dos recortes nestes centros, simplemente porque a maior parte deles non teñen ANPA, e non teñen ANPA porque moi poucos nenos están os tres anos neses centros e polo tanto a moitos dos país lles é difícil organizarse para reclamar que os seus centros teñan a calidade suficiente. E xa se dixo aquí, pero hai que denuncialo: aproveitándose desa situación, e tamén de que a maioría dos mestres e educadores deses centros son interinos, onde se aplica un mecanismo polo cal aquel mestre que se move non sae na foto, estanse facendo cousas de auténtica barbaridade, como é a falta de calidade dos menús destas escolas infantís. Situacións que se teñen denunciado nesa escola infantil de Carril e en moitas outras demostran que o que pasou hai uns días no conxunto dos comedores escolares deste país tamén pasa nas nosas escolas infantís, con maior gravidade, con maior gravidade. Un exemplo dramático do que se estaba a falar por exemplo na escola infantil de Carril era do tamaño das porcións que se lles daban a nenos que empezan a comer, onde non só xa temos un risco para saúde, senón un risco de atragantamento, e polo tanto é necesario implicar na mellora dos ratios de mestres e educadores polo conxunto de cada unha das escolas infantís. Por iso, nese sentido, nosoutros imos apoiar esta iniciativa, que, ademais, ten o respaldo de máis de 3.400 sinaturas, pero, ademais, porque é de xustiza. Non vale de nada prometer cheques infantís de 200 euros cada mes, ou 120 euros cada mes, se despois nos servizos que son realmente necesarios como este para permitir a conciliación o que se fai é recortar e eliminar dereitos de cidadanía, como é o dereito que deberiamos de ter todos e todas a que os nosos nenos foran atendidos nas escolas infantís. Por certo, señora presidenta, igual que me chama a min a atención, debería ter chamado a atención, porque é moi difícil falar con ese rebumbio que había de fondo. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Fajardo. Grupo Popular. Señora Rodríguez Arias.
Grazas, señora presidenta. A verdade é que é sorprendente, pero acontece pleno tras pleno. Está máis presente neste Parlamento o señor Amancio Ortega que o señor Beiras. Por algo será, por algo será. [[Aplausos.]] A iniciativa que presenta o Grupo Parlamentario dos Socialistas xa foi debatida na Comisión 5ª, efectivamente, señora Gallego. Vostedes solicitan incrementar progresivamente o persoal das escolas infantís ata acadar a ratio de persoal/alumno promedio no conxunto do Estado nos vindeiros tres meses [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ; perdón, tres anos. Gustaríanos saber a que ratio se refire vostede concretamente, se se refire á ratio persoal/alumno que teñen que cumprir as escolas infantís do Consorcio, se se refire á ratio persoal/alumno que se establece no Decreto 329/2005, polo que se regulan os centros de menores e os centros de atención á infancia. ¿Refírese a esa ratio persoal/alumno?, ¿refírese ao que está establecido neste decreto? Porque, mire, dese decreto todas as escolas infantís cumpren as ratios establecidas persoal/alumno para todas e cada unha das escolas infantís na nosa comunidade. Ademais de cumprir esta ratio, a maioría das escolas infantís non só a cumpren, senón que o persoal de atención educativa duplica o que exixe este propio decreto. Fálase doutras comunidades autónomas. Nós podemos poñer algún exemplo das ratios en Galicia e das ratios noutras comunidades autónomas que son practicamente as mesmas; sen "practicamente", son as mesmas as de Galicia que as de Andalucía, que as de Aragón, que as de Madrid, que as de Valencia, que as da Rioxa, e pode vostede comprobalo. Parece ser que o incremento de prazas en escolas infantís foi froito do traballo do Partido Socialista. As que se seguen abrindo e as que están en construción tamén, resulta curioso. Pero, bueno, o que fixo o Goberno galego do Partido Popular foi incrementar as prazas públicas en escolas infantís da Galiña Azul, concretamente nun 71 % nos últimos cinco anos. Efectivamente, señora Gallego, vostede equivócase cando di que non se cumpre a ratio. É que nós presumimos de que se cumpre por primeira vez a ratio europea. Mire, a ratio europea cúmprese por primeira vez e acádase por primeira vez en Galicia co incremento deste 71 % das prazas públicas nas escolas infantís, un incremento de máis de 12 puntos respecto de 2009. Concrete vostede, deste 71 % máis de prazas públicas, concretamente 3.864, se foron todas postas na axenda polo Grupo Socialista ou se a Xunta de Galicia e os concellos fixeron algo despois de vostedes. A verdade é que, despois de vostedes, hai vida. O Partido Popular dende a Xunta de Galicia puxo en marcha 3.864 novas escolas infantís. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] Por certo, 14 novas escolas infantís están en marcha, en distintas fases de construción, si, que se suman ás 159 xa existentes. [[Murmurios.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Prazas, perdón, prazas, prazas. En relación coas escolas infantís, no ano 2009, señor Fajardo, nas escolas infantís do Consorcio contaban cun total de 674 empregados para 83 escolas infantís. En 2015, temos 991 empregados para 123 escolas infantís, estamos falando dun incremento do 49 % do persoal das escolas infantís. No ano 2009, o gasto de persoal nas escolas infantís era de 15,1 millóns de euros; en 2015, o gasto en persoal en escolas infantís é de 21,4 millóns de euros, un incremento do 42 %. Vostedes aseguran unha e outra vez que é necesario traspasar as competencias das escolas infantís á Consellería de Educación. É máis, afirman que iso vai no ADN do Partido Socialista. Pois miren, indíquennos vostedes qué clase de ADN ten o Partido Socialista, porque, se ía no seu ADN, durante catro anos non foron capaces de quitarlle as competencias de escolas infantís ao Bloque Nacionalista Galego, e agora queren que co Partido Popular teña as competencias a Consellería de Educación. Mire, voulle explicar unha cousa. Antes estaban repartidas en dúas parcelas. O BNG levaba educación infantil de 0 a 3 anos, e o Partido Socialista a educación dos nenos e nenas a partir de 3 anos. Agora, a Consellería de Educación e a Consellería de Política Social están na mesma parcela, na Xunta de Galicia, que é onde teñen que estar as escolas infantís dos nenos de 0 a 3 anos. Polo tanto, señora Gallego, máis prazas públicas de escolas infantís –remato, presidenta–, máis persoal nas escolas infantís e máis orzamentos para as escolas infantís. Máis nada e moitas grazas.
Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra a señora Gallego.
Moitas grazas, señora presidenta. Agradézolle aos grupos o apoio á iniciativa, e dígolle ao Grupo do Bloque Nacionalista Galego que lle imos aceptar as emendas de engádega e non así a de substitución, pero agradecemos que nos voten igual a favor esta iniciativa. E vou aclararlle algúns conceptos á señora Rodríguez Arias. Primeiro, na nosa iniciativa falamos da ratio persoal/alumno, non falamos da ratio de prazas públicas. Polo tanto, vostedes poden cumprir en prazas públicas, pero o que non cumpren é en persoal o promedio do Estado, señora Rodríguez Arias. Mire un pouquiño de vez en cando para Asturias, que nos poden dar moitos exemplos en materia de política social. Ao mellor, se miraran de vez en cando vostedes un pouquiño cara a Asturias, pois igual aprendiamos algo en Galicia. Mire, vén co mesmo conto que co da dependencia. Hoxe hai máis gasto de persoal, hoxe hai máis prazas públicas, hoxe hai máis persoal. Evidentemente, se se abriron, dende que goberna o señor Feijóo, 61 escolas –das cales, insisto, 54 xa estaban na planificación, nos orzamentos, nos proxectos e en construción do Goberno anterior–, pois claro que ten que haber maior gasto de persoal e máis prazas públicas e máis escolas infantís. Evidentemente hainas, pero, señora Rodríguez Arias, iso non significa que se estea cumprindo a ratio. Mire, nós falamos da parella educativa, pero é que non falamos desde o Grupo Parlamentario Socialista da parella educativa, falan vostedes tamén. Porque, que eu saiba, o Consorcio Galego de Benestar estao xestionando agora mesmo –por certo, recén nomeado– o ex alcalde de Ponte Caldelas. E na páxina web dese Consorcio Galego de Benestar quen promove, publicita e anima a que haxa parella educativa, é dicir, dúas persoas educadoras por aula, é o Consorcio Galego de Benestar. ¿Vostedes están cumprindo coa parella educativa, señora Rodríguez Arias, nas escolas infantís? ¿Verdade que non? Miren, vostedes, coas escolas infantís, o único que fixeron foi rematar o que xa estaba feito, facer moito menos do que era necesario facer, cambiarlles o nome ás escolas infantís por revanchismo político. E para o ano 2016, como recoñeceu o propio conselleiro de Política Social, unicamente se van construír seis escolas infantís, cando hai unha demanda moito maior. Iso si, o que van facer vostedes é, aproveitando que estamos en ano electoral, en eleccións autonómicas, facer iso da choiva fina que tanto practicaba o Goberno Fraga, espallando chequiños polo rural, en vez de facer o que é a súa obriga como goberno se de verdade queren loitar contra a despoboación, a sangría demográfica, e se de verdade quixeran poñer servizos públicos no medio rural. Polo tanto, ao que se están negando vostedes hoxe aquí, unha vez máis, é a que a ratio persoal/alumno ou alumna...
Remate, por favor.
...se equipare á media estatal –non estamos falando de prazas, estamos falando de persoal/alumno ou alumna–, e a traspasar estas escolas á Consellería de Educación. Vostedes non sei que proxecto educativo teñen. Desde logo, aos socialistas en materia de política educativa...
Moitas grazas, señora Gallego.
...leccións do Partido Popular, ningunha. Máis nada e moitas grazas. [[Aplausos.]] Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de D. Miguel Ángel Tellado Filgueira e sete deputados/as máis, sobre as actuacións que debe realizar a Xunta de Galicia para que a Semana Santa ferrolá continúe sendo un motor da promoción turística de Ferrolterra, e de toda Galicia, como expresión da cultura popular, das crenzas relixiosas e das tradicións propias de Ferrol
A esta proposición non de lei presentáronse emendas do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Socialista.
Ten a palabra, para formular a proposición non de lei, o señor Tellado, do Grupo Popular.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde a todos de novo. A Semana Santa de Ferrol obtivo no ano 2014 a declaración de festa de interese turístico internacional, como recoñecemento á evolución experimentada por esta tradición de profunda raizame na cultura de toda a comarca de Ferrolterra e polo relevo acadado no panorama nacional e tamén no plano internacional. A declaración como festa de interese turístico internacional foi un logro conxunto do traballo feito pola Coordinadora de Confrarías da Semana Santa Ferrolá, polo Concello de Ferrol, e tamén pola Deputación Provincial da Coruña, que souberon aunar as súas forzas na consecución deste obxectivo. A obtención desta distinción internacional foi, polo tanto, un recoñecemento, pero non para as institucións que a tramitaron, senón, sobre todo, para os milleiros de ferroláns que ano tras ano, e dende hai xa séculos, suman esforzos de forma anónima e de forma desinteresada para que cada Semana Santa saian á rúa en torno a trinta desfiles procesionais e para poder chegar ao Domingo de Resurrección afirmando que esta Semana Santa foi mellor que a anterior. Son máis de 3.000 os confrades, señor Losada, que ano tras ano saen á rúa para procesionar coas imaxes que veneran dende as cinco confrarías que conforman a Semana Santa: Confraría das Dores, Confraría da Nosa Señora das Angustias, Confraría da Orden Tercera, Confraría do Santo Enterro e Confraría da Merced. O seu traballo conxunto, o seu traballo coordinado, permitiu á nosa Semana Santa acadar no ano 1995 a declaración de interese turístico nacional. O esforzo de superación, o traballo ben feito e continuado, permitiu seguir avanzando e conseguir a declaración internacional no ano 2014. A Semana Santa de Ferrol forma parte da identidade da nosa cidade, do noso patrimonio cultural, do noso patrimonio, tamén hai que dicilo, relixioso, do noso patrimonio sentimental. Nada ten que ver co franquismo, como se ten afirmado por algún grupo desta Cámara en debates anteriores. É evidente, pois, que a Semana Santa ferrolá ten unha vertente eminentemente relixiosa e cultural, pero tamén se converteu nun reclamo turístico de primeira orde. Algo que non poderían dicir nin imaxinar os seus precursores a mediados do século XVI, data na que se acredita o inicio desta tradición. Nesas datas xorden en Ferrol as primeiras procesións como expresións relixiosas da fe, que tras os séculos darían paso á tradición da Semana Santa moderna que hoxe coñecemos. Foi no ano 1943 cando a Confraría das Dores vai provocar ese cambio definitivo na Semana Santa de Ferrol. Nese ano, na Procesión dos Caladiños, oito membros da confraría saían cubertos con capuz e hábito, son os primeiros capuchóns da Semana Santa ferrolá e marcan o inicio da moderna Semana Santa, impulsada de forma determinante por persoas como Demetrio Casares, un dos nomes propios máis relevantes da Semana Santa da cidade de Ferrol. Dende entón, e de forma moi especial nas últimas décadas, a Semana Santa de Ferrol experimentou un enorme crecemento grazas ao traballo conxunto da Coordinadora de Confrarías da Semana Santa, presidida dende a súa fundación e ata setembro de 2014 por María del Carmen Arcos, e, dende ese día ata hoxe, por César Carreño. A última edición da Semana Santa en Ferrol, a celebrada no ano 2015, marcou un fito histórico en canto a visitantes e tamén no tocante á calidade dos desfiles procesionais e do programa desenvolvido. Segundo a estimación dos propios organizadores, durante a Semana Santa de 2015 en torno a 300.000 persoas visitaron Ferrol e toda a súa comarca. Neses días a ocupación hoteleira e hostaleira acadou o cen por cento, non só en Ferrol senón no conxunto das tres comarcas de Ferrolterra, Eume e Ortegal, e víronse plenamente satisfeitas e cubertas as expectativas dos hostaleiros e dos comerciantes. Dada a importancia acadada pola Semana Santa de Ferrol nos últimos anos e dadas as potencialidades que ten como reclamo turístico para Ferrolterra e para o conxunto de Galicia, no Grupo Popular vémonos obrigados a presentar esta iniciativa. Digo "vémonos obrigados" porque o facemos ante as manifestacións contraditorias efectuadas polo novo alcalde de Ferrol, que de forma reiterada vén ameazando con que o novo goberno municipal pretende eliminar as subvencións da Semana Santa. Foi o propio alcalde, Jorge Suárez, mesmo antes de tomar posesión do cargo de alcalde, quen advertiu que o seu goberno non apoiaría a Semana Santa na próxima edición. Posteriormente, e debido á presión cidadá, viuse obrigado a recuar respecto da súa postura inicial, e hai dez días coñeciamos a súa última intención –non acordo, intención– de recortar máis dun 50 % a aportación municipal á Semana Santa de Ferrol, como motor turístico de toda unha comarca. Coa nosa iniciativa, coa iniciativa que hoxe traemos a este Pleno, reclamamos que as administracións públicas manteñan o mesmo nivel de colaboración económica coa Semana Santa que este ano 2015. Non pedimos máis, non pedimos que un alcalde que non queira participar nas procesións o faga. Nós simplemente pedimos que se manteña o mesmo nivel de colaboración que nos últimos anos. Pedimos que se manteña por parte de cada administración o mesmo que se aportaba nos anos anteriores. É dicir, pedimos que o Concello de Ferrol manteña a subvención municipal de 75.000 euros para a organización dos desfiles, pedimos que a Xunta de Galicia manteña a aportación autonómica de 40.000 euros para a promoción turística da Semana Santa; promoción turística, non retransmisión das procesións na Televisión de Galicia, porque eses 40.000 euros que a Xunta de Galicia pon á disposición do Concello de Ferrol, e que neste ano estaría disposta a poñer incluso á disposición das propias confrarías, son para promoción nos medios de comunicación, nos que determine o goberno municipal actual. Polo tanto, o convenio nada di de onde se debe promocionar a Semana Santa, simplemente dá liberdade para que o titular do convenio, neste caso o Concello de Ferrol, ou, se o concello desexa, a propia confraría, as propias confrarías, decidan onde facer esa promoción turística. Pedimos que a Deputación Provincial tamén manteña a súa colaboración na edición do material promocional, como veu facendo nas últimas edicións. Á data de hoxe xa temos escoitado a Xunta de Galicia e a Deputación Provincial da Coruña anunciar que van manter o apoio, o mesmo apoio que no ano anterior. Por iso nós queremos agradecer á Axencia Galega de Turismo, e agradecer tamén á Deputación Provincial da Coruña e ao seu presidente, que manteñan o apoio á Semana Santa. Por iso só resta que o goberno municipal depoña esa actitude que vén manifestando nas últimas semanas contraria á Semana Santa. Por iso presentamos esta iniciativa, que recolle o sentir da maioría da cidadanía da nosa comarca. Cremos que o retorno económico da Semana Santa é enorme, é unha expresión cultural dunha envergadura que ben merece o respaldo de todas as administracións, como se ten feito dende hai moitos anos; administracións que sempre estiveron detrás da Semana Santa, gobernara quen gobernara a Xunta de Galicia, e gobernara quen gobernara a Deputación da Coruña, e gobernara quen gobernara o Concello de Ferrol. Se non o remediamos, esta vai ser a primeira vez que un goberno municipal non apoie a Semana Santa de Ferrol, e cremos que é un grave erro que, dende logo, nós non queremos compartir. Apoiou o goberno municipal do alcalde Juan Blanco, apoiou o goberno de Xaime Bello, o alcalde nacionalista de Ferrol, e non só apoiou como alcalde de Ferrol senón que apoiou tamén como vicepresidente da Deputación Provincial da Coruña. E ese apoio serviu para obter o recoñecemento da medalla, da insignia de ouro da Coordinadora de Confrarías da Semana Santa, unha insignia de ouro que ostenta o nacionalista Xaime Bello. Despois de Xaime Bello, apoiou tamén o alcalde do Partido Popular Juan Juncal, apoiou de forma destacada o alcalde socialista Vicente Irisarri, que incrementou a subvención de 40.000 a 70.000 euros durante o seu mandato; e apoiou, claro que si, o alcalde José Manuel Rey, quen axudou á Coordinadora de Confrarías a obter a declaración de interese turístico internacional. Agora o que pedimos é que o goberno municipal actual manteña o mesmo nivel de colaboración que fixeron os gobernos anteriores. Pedimos que a Xunta se comprometa –xa dixo que si–, pedimos e agradecemos o compromiso da Deputación Provincial da Coruña e do seu presidente –que xa dixo que si– e pedimos que o alcalde de Ferrol tamén faga o mesmo. E por iso presentamos esta iniciativa, que di na súa parte resolutiva o seguinte: "O Parlamento de Galicia acorda manifestar a necesidade de que todas as administracións, particularmente Xunta de Galicia e Concello de Ferrol, manteñan o apoio de edicións anteriores á Semana Santa ferrolá para que continúe sendo un motor de promoción turística de Ferrolterra e de toda Galicia, como expresión da cultura popular, das crenzas relixiosas e das tradicións propias de Ferrol". Agardando contar co apoio de todos os grupos, nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Tellado. Intervención dos grupos parlamentarios. Pola Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra a señora Díaz Pérez.
Boas tardes. Señor Tellado, teño que empezar dicíndolle que, a verdade, é bastante triste que a primeira iniciativa que trae vostede a este hemiciclo... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Se me deixan falar... Señora presidenta...
Señora Díaz, por favor, céntrese na súa intervención.
A diferenza é que estou falando eu, señora presidenta.
Pois siga falando.
Señor Tellado, estáballe dicindo que é a primeira iniciativa que vostede trae sobre a comarca de Ferrolterra, a primeira. E a primeira iniciativa que trae é para sacar rendibilidade partidista e política, cunha temática, señor Tellado, que é unha absoluta frivolidade nos tempos que corren na comarca de Ferrolterra.
¡Silencio, por favor!
Gustaríame que trouxera vostede aquí, por exemplo, as reivindicacións do sector naval, que van saír o xoves...
Señor Tellado, ¡faga o favor!
...ás rúas de Ferrolterra en demanda de carga de traballo. Diso vostede aquí non vén falar. Vén falar da Semana Santa ferrolá, que, como todo o mundo sabe, están preocupadísimos porque lle pase a Ferrol. Dito o cal, señor Tellado, nós somos conscientes, absolutamente conscientes –e voulle ler algunha pequena parte do debate plenario, que xa levaron esta mesma iniciativa coa mesma redacción ao último pleno do Concello de Ferrol, do que dixo un dos concelleiros do goberno, Suso Bastarrechea–... Señor Tellado, mire, nós non estamos cegas, como lle dixo Suso Bastarrechea nese pleno aos voceiros do Partido Popular. Sabemos perfectamente, señor Tellado, que a Semana Santa ferrolá non é importante polo que vostede dixo nesta Cámara, é importante, efectivamente, porque hai 300.000 persoas que visitan esa comarca. É importante porque hai dinamismo económico, do que carecemos durante todo o resto do ano, ese dinamismo económico do que vostedes aquí nunca veñen falar, señor Tellado, diso vostedes non falan. Efectivamente, nós podemos coincidir con vostede en que é relevante, se quere, en termos turísticos, señor Tellado. Pero, mire, señor Tellado, nós estamos profundamente indignados co que vostede está facendo con esta iniciativa, indignados por dúas razóns. A primeira, porque vostede sabe que nese debate plenario se comprometeu o goberno municipal a manter a parte civil da Semana Santa –si, señor Tellado, teño aquí a acta plenaria, a acta plenaria–. E, en segundo lugar, señor Tellado, indignados porque é un debate que non hai maneira de substanciar co Partido Popular, non hai maneira, nunha sociedade que non é certo que sexa, como di o noso texto constitucional, aconfesional, senón que estamos diante dunha sociedade na que absolutamente hai privilexios descarados para a Igrexa católica, privilexios co concordato, con todos os recursos tributarios, privilexios no concordato co que ten que ver coa relixión, privilexios con todos os impostos da Igrexa deste país. Pero mire, señor Tellado, lembro ben a bronca que montaron vostedes cando, con decencia, fomos quen de quitar o pregón de Semana Santa do teatro Jofre, porque ata niso vostedes fixeron o ridículo opoñéndose ao que daquela defendemos, efectivamente, con moita decencia, por parte de algo substancial que é entender a racionalidade e é distanciar o que é o Estado do que é a relixión. E con isto non queremos dicir que nós non respectemos as persoas que sexan crentes, claro que as respectamos. Pero tamén ten que respectar vostede que cando se goberna unha alcaldía cun sesgo, o que sexa, determinado –neste caso de esquerdas– ten que deixarnos practicar as nosas políticas. Vostede dixo unha verdade, case nos pon verdes porque non asistimos ás procesións. Os únicos alcaldes que asistiron ás procesións...
Vaia rematando, por favor.
...foron os de dereitas e un alcalde nacionalista. Eu creo que é unha burla que as xentes que non somos crentes participemos desas procesións. E o único que lles dicimos –e remato xa, señora presidenta– é que, se vostedes –e dicímolo ironicamente na nosa emenda– están tan preocupados por esa confesión, que a sufraguen cos seus recursos. Non é certo o que dixo, señor Tellado. Na Deputación, cando gobernaba o Partido Popular, a aportación que fixo foi cero euros. E, señor Tellado, no que atinxe a esa aportación da que fala, da Xunta de Galicia, é unha aportación na que, por riba, os ferroláns e as ferrolás temos que pagar 24.000 euros para que esa Semana Santa se retransmita nun ente público de comunicación como é a radiotelevisión pública de Galicia. ¡Para maior escarnio, señor Tellado! Esta é a realidade da Semana Santa. Polo tanto, ironicamente, ¿queren Semana Santa? Páguena. Pero para nós as prioridades, señor Tellado, son o xoves, nas manifestacións do naval...
Remate, por favor.
...para que a xente poida comer. Polo resto, señor Tellado, como ben pode comprender, imos facer como en Ferrol: votar en contra.
Moitas grazas. Silencio, por favor. Grupo Socialista. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Silencio, por favor! Grupo Socialista. Ten a palabra don Emilio Vázquez Blanco.
Grazas, presidenta. Señor Tellado, da importancia da Semana Santa de Ferrol somos todos coñecedores, baste sinalar, como ben destacou vostede, que foi declarada no ano 1995 festa de interese turístico nacional, e desde 2014 de interese turístico internacional. Baste resaltar tamén a cantidade de persoas que cada ano visitan Ferrol, que non sei se chegan a 300.000, como vostede di na súa iniciativa, pero o certo é que é un número moi elevado, e que se acadou o 100 % de ocupación hostaleira na cidade de Ferrol, sendo, polo tanto, un evento moi importante para esta cidade. Pero o primeiro que nos chama a atención da súa iniciativa é a insistencia en que é unha festa de carácter relixioso, que si o é, obviamente. Pero no que non podemos estar de acordo é en que isto sexa xustificación para reclamar a implicación das diferentes administracións. O Grupo Socialista coincide en que é un motor da promoción turística de Ferrolterra e que é tamén unha expresión da cultura popular, onde non coincidimos é no reclamo relixioso como argumento para a súa promoción. Porque este grupo toma moi en serio o establecido no artigo 16.3 da Constitución española, que define o Estado español como aconfesional. Isto daría para un longo e interesante debate sobre a relación da relixión co Estado, cuestión que está de actualidade, aínda que hoxe non é o caso. Pero cómpre recordar que este artigo da Constitución vén dicir que ningunha confesión terá o carácter de estatal, é dicir, que o Estado non ten confesión relixiosa, que é aconfesional e, polo tanto, neutral ante o feito relixioso. E xa que falamos disto, só dicir que o que diferenza o chamado Estado aconfesional do Estado laicista é que o aconfesional non é indiferente nin restritivo coa relixión; ao contrario, valóraa positivamente, mais non se adscribe, en concreto, a ningunha confesión. Así, neste sentido de aconfesionalidade e de liberdade relixiosa, si que podemos falar do noso como un Estado laico, aínda que non laicista. Polo tanto, señor Tellado, na consideración que vostede fai non estamos de acordo. Tampouco estamos de acordo con vostede en traer a este Parlamento un debate que consideramos que é puramente municipal. Vostede pide na súa iniciativa que instemos o Concello de Ferrol a que manteña unha cantidade determinada para subvencionar a Semana Santa de Ferrol. É dicir, que lle temos que dicir ao Concello de Ferrol o que ten que facer cos seus recursos. Pois con isto tampouco estamos de acordo. Eu creo que o Goberno de Ferrol responde ante o pleno do concello, e que non é dende este Parlamento dende onde temos que dirixir a política do Concello. Xa sei que agora non están no Goberno de Ferrol, pero iso, como di vostede sempre, foi o que decidiron os cidadáns. Polo tanto, xa temos dúas cuestións da súa iniciativa coas que non estamos de acordo. Pero no que si estamos de acordo é na importancia que ten a Semana Santa para Ferrol. Non creo que escoitaran da boca de ningún socialista outra cousa que non fora o noso compromiso co mantemento das achegas precisas para a celebración deste evento de grande interese turístico e cultural. Sempre foi así, tamén durante os anos nos que tivemos o goberno da cidade, e agora está a ser do mesmo xeito. O Partido Socialista sempre mantivo o seu compromiso co apoio á celebración da Semana Santa de Ferrol. Outra cousa é que a vostedes lles gusten ou non as propostas que o Goberno ferrolá está a levar a cabo, pero o Goberno de Ferrol está a garantir a celebración deste evento. De feito, estao garantindo non porque o digamos nós, senón porque hai un acordo entre o goberno municipal e a Xunta de Confrarías polo que o Concello de Ferrol aportará 35.000 euros de xeito directo. E o que se lle pide á Xunta de Galicia é que os 40.000 euros que entregaba á Administración local para a organización deste evento sexan entregados directamente á Xunta de Confrarías, que son os que organizan a Semana Santa; como acontece, por exemplo, na Semana Santa de Viveiro. O que se está a pedir por parte do Concello de Ferrol é que, xa que para o Grupo Popular é tan importante a promoción da Semana Santa de Ferrol, apoie a retransmisión gratuíta por parte da Televisión de Galicia, que está a cobrar 24.000 euros para a súa retransmisión da achega que fai a propia Xunta de Galicia. Deste xeito, o financiamento para a Semana Santa de Ferrol, mantense, tal e como se comprometeu o goberno local, en 75.000 euros. Este acordo foi feito, como dixen, entre o Goberno de Ferrol e a Xunta de Confrarías, cuxo presidente, o señor César Carreño, explicaba que a súa valoración do acordo era moi positiva. E engadía, á saída da reunión mantida co goberno local, que "xa a próxima reunión á que imos vir aquí é para falar de cuestión técnicas, como os cortes de tráfico. O resto está todo solucionado. Hai o compromiso do Concello de aportar 35.000 euros, e o da Xunta de que os seus 40.000, a día de hoxe, se poidan destinar á Semana Santa. Polo tanto, estamos contentos. Sairán 26 procesións, e aproveito para dicir que Emilio Fernández será o pregoeiro da Semana Santa de 2016". Pois ben, despois disto non teño moito máis que engadir. Pero dende o Grupo Socialista presentamos unha emenda de substitución para chegar a un acordo, que recolle o que lle acabo de transmitir. Á marxe da discrepancia dos motivos relixiosos, discrepamos tamén na inxerencia que pretende facer na autonomía municipal, polo que instamos o Goberno galego a respectar e cumprir o acordo acadado entre o Concello de Ferrol e a Coordinadora de Confrarías da Semana Santa de Ferrol, un acordo feito público e de forma consensuada por ambas partes. E na parte na que estamos de acordo, que é na importancia da Semana Santa de Ferrol, instamos o Goberno galego para que retransmita gratuitamente a Semana Santa de Ferrol, xa que isto si que é competencia deste goberno. Agardamos que acepten, polo tanto, as nosas propostas. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Mixto, a señora Iglesias. [[Pausa.]] Señora Iglesias, hoxe debo ser que non falo moi alto, pero xa lle dei a palabra. Perdoe se non me escoitou. [[Murmurios.]] Perdón, ao mellor é que estaba moi alonxada do micro. Síntoo.
¡Que lle imos facer! Problemas alleos. Señor Tellado, este tema non tiña que entrar nun parlamento nun Estado laico. Non sei a que vén isto das procesións. Pero no texto resolutivo di que a Xunta e o Concello manteñan o apoio á Semana Santa de Ferrolterra. Supoño que se refire vostede ao apoio económico, cando o Concello de Ferrol, institución civil e democrática, xa colabora dabondo coas confrarías relixiosas, permitindo que unha actividade baseada na superstición, que non na cultura, ocupe durante días as rúas dunha cidade e ofrece e pon á disposición dos convocantes de tal manifestación de proselitismo e propaganda da doutrina os mecanismos de seguridade, organización e infraestrutura. Respecta, pois, moito o Concello de Ferrol a liberdade de expresión, dando unha lección de democracia ao Partido Popular, autor e executor da chamada "Lei mordaza". Non vou apoiar esta iniciativa. Vivimos nun Estado laico e aconfesional, cada vez máis plural en crenzas relixiosas. Ningunha celebración ou posta en escena dos meapilas de calquera credo debe ser sufragada con fondos públicos. Ademais, falamos dunha institución inmensamente rica. A Igrexa católica acumula en todo o Estado, a través das súas máis de 40.000 institucións, dioceses, parroquias, ordes, congregacións relixiosas, ONG, fundacións, asociacións, centros de ensino, universidades, un enorme poder, máis de 110.000 propiedades en forma de lugares de culto, pisos ou locais. Segundo Europa Laica, posúe a Igrexa católica o 70 % do solo urbanizable de Toledo, Ávila, Burgos e Compostela. Ademais de porcentaxes menores noutros moitos concellos. Máis de 150.000 hectáreas de solo rural, obras de arte, participación en bolsa, depósitos, capital financeiro, fundacións, letras do tesouro. Pero, por se fora pouco, tamén participa en negocios mediáticos e editoriais. Pese a ser a dona de tan substancioso patrimonio, e segundo estimacións de Europa Laica, o Estado español financia a Igrexa con máis de 10.000 millóns de euros, entre subvencións directas e exención de tributos. En termos comparativos, unha cifra que representa máis do 1 % do PIB español, e implica unha cota ou dádiva á Igrexa duns 18 euros ao mes por cidadán. Estes datos proceden dun informe que se chama "Opacidad y financiación de la Iglesia católica", elaborado por Francisco Delgado, presidente de Europa Laica, para o observatorio do laicismo e da laicidade, presentado o 14 de abril, o día que se conmemora a instauración da Segunda República. Segundo este estudo, só pola vía do IRPF, a Conferencia Episcopal recibiu no ano 2014 a cantidade de 249,2 millóns de euros, que serven para financiar o funcionamento da Igrexa, campañas de publicidade –coma unha procesión–, e sobre todo para gastos de culto –como unha procesión– e clero. Ademais, a través do IRPF, polo 0,7 destinado a fins sociais, unhas cincuenta organizacións da Igrexa católica repartiron aproximadamente 100 millóns de euros, e benefíciase de exencións e bonificacións tributarias que poderían acadar a cantidade de 1.700 millóns de euros. O Estado paga tamén as nóminas dos profes de relixión, os capeláns hospitalarios e penitenciarios e das forzas armadas, e os das universidades e facultades públicas. E vostedes, co paro e a pobreza que ocupan a comarca e o Concello de Ferrol, véñenos con esta iniciativa para que se siga financiando a Igrexa católica. Cidade especialmente castigada por unha crise.
Vaia rematando.
Dedique os cartos públicos a financiar... ¿Como se atreve a pretender dedicar cartos públicos a financiar procesións? ¡Home, por Dios! Máis nada, non vou apoiar. Grazas.
Moitas grazas. Silencio, por favor. Señor Jorquera, ten a palabra polo Bloque Nacionalista Galego.
Grazas, señora presidenta. Deputados e deputadas. Todo o Grupo Popular considera que a cuestión principal de Galicia é o que acaba de describir o señor Tellado. "Correspóndelles a vostedes seleccionar as iniciativas, por suposto; pero para o Grupo Popular queda claro que este é o tema fundamental de Galicia. Para min o problema fundamental de Galicia hoxe é, sen dúbida, o das 220.000 persoas que non teñen traballo." Señor Tellado, ¿recoñece estas frases? Son unha recreación adaptada, por suposto, da resposta que deu o señor Núñez Feijóo ás preguntas que se lle formularon por amparar ao señor Baltar denunciado por acoso sexual. Por iso teño que felicitalo, porque esta iniciativa é moi clarificadora. Para a oposición, a violencia machista é un dos principais problemas de Galiza. En cambio, para o Grupo Popular o é que o Concello de Ferrol reduza as subvencións á Semana Santa ferrolá. Ferrol é a cidade de Galiza con máis paro, pobreza e emigración. Pero para o Grupo Popular o principal problema de Ferrol é o que acaba de describir o señor Tellado. [[Aplausos.]] O Partido Popular pon o berro no ceo dicindo que a Semana Santa é unha das principais expresións da cultura popular, quizá o gran pecado da cultura galega sexa non terse convertido nun gran paso procesional, porque ao mellor así se tería librado dos recortes que practicou a Xunta do señor Feijóo, que ascenden xa a máis da metade dos recursos que antes se asinaban á cultura galega. A Semana Santa, segundo o Partido Popular, é unha das principais expresións da cultura popular, non o debe de ser, en cambio, a lingua galega. Por iso dende 2009 recortaron os recursos en normalización nun 69 %. Mire, señor Tellado, son ferrolán, nacín en Ferrol, aínda que vivo na Coruña, como é sabido, e sei da raizame que ten a Semana Santa nalgúns sectores da cidade de Ferrol. Pero, primeiro, é unha demostración do seu xeito ruín de facer política que utilice o Parlamento como plataforma para as súas batallitas locais contra o goberno municipal de Ferrol. Segundo, non cremos que as subvencións nominativas sexan o mellor xeito de exercer a transparencia na asignación de recursos públicos. E, terceiro, e quizás o máis importante, señor Tellado, cremos no laicismo, na necesidade de separar o público do relixioso. Unha cousa é que se promocione o turismo, e outra é que sexa función dos poderes públicos subvencionar directamente manifestacións relixiosas tuteladas pola Igrexa; unha Igrexa que ademais goza duns privilexios económicos total e absolutamente excepcionais, que non só atentan contra o carácter aconfesional do Estado, senón que atentan tamén contra a equidade e o sentido común. Xa que falamos dos recursos dos concellos, señor Tellado, lémbrolle que está exenta do pago do IBI, está exenta tamén do pago doutros impostos, mentres resulta que en boa medida a conservación do seu patrimonio, o pago dos capeláns castrenses, o pago dos profesores de relixión, dos centros educativos concertados que pertencen a confesións relixiosas, resulta que todo isto, en cambio, o pagamos con cartos de todos. Mire, hai estudos que evalúan, tanto se sumamos o impacto económico das exencións fiscais como daquelas cuestións que se sufragan con recursos públicos, insisto, hai estudos que evalúan o impacto no conxunto do Estado dos privilexios económicos da Igrexa católica en 11.000 millóns de euros ao ano. Por iso lle fago un convite, e entenda este convite, se quere, señor Tellado, como unha emenda in voce, dado que non presentamos emendas. Antes de pedir que o Concello de Ferrol manteña as subvencións á Semana Santa ferrolá, pida que a Igrexa tribute ¡como todo Dios! Moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra o señor Tellado Filgueira.
Grazas, señora presidenta. Señora Díaz, a miña primeira iniciativa nesta Cámara foi sobre o sector naval, e vostede votou en contra; polo tanto, leccións de vostede, nin a primeira. [[Aplausos.]] O único certo é que a vostede aquí neste debate a vin moi nerviosa, debe de ser que debín de pisar algún callo. Polo tanto, vostede contradise. Nós presentamos esta mesma moción no Concello de Ferrol, e vostede di que votaron a favor. Non, votaron en contra. Polo tanto, non trate de xogar ao engano. Mire, nós lamentamos a falta de sensibilidade do Grupo Mixto e dos grupos da oposición. Practican vostedes esa estratexia da confusión, e eu o que lles digo é que vostedes non van conseguir confundir absolutamente a ninguén. Son vostedes, señora Díaz, sectarios e irrespectuosos con quen non pensa coma vostedes. [[Fortes murmurios]] Por iso son vostedes terribles cando chegan ao goberno, porque gobernan... [[Fortes murmurios]] Si, si, terribles cando chegan ao goberno, porque gobernan dende o rancor, dende o odio, e dende a intolerancia máis absoluta cara aos que non pensan coma vostedes [[Aplausos.]] Señor Vázquez, eu agradézolle o ton do Partido Socialista neste debate, non foi así en debates anteriores, non foi así no Concello de Ferrol, onde a señora Sestayo sabe vostede en que termos se expresa. [[Murmurios.]] Dende logo, agradezo ese ton máis cercano ao apoio que si manifesta o presidente da Deputación.
Silencio, por favor.
Recoñecen vostedes, iso si, o recorte de 40.000 euros que vai aplicar o Goberno de Ferrol en Común e o Partido Socialista, esa é a única realidade incontestable. Recoñece vostede, iso si, que a Xunta de Galicia vai manter o apoio, e recoñece que a Deputación Provincial da Coruña vai seguir colaborando. Mire, non houbo acordo ningún entre o Concello e a Coordinadora de Confrarías, o que houbo é a imposición dun recorte. Esa é a realidade. [[Murmurios.]] Mire, señora Díaz, nós non imos aceptar a súa emenda porque é unha lamentable cortina de fume; xa lle adianto que non lla aceptamos. Que saiba todo Ferrol, señora Díaz, que vostedes queren acabar coa Semana Santa, [[Protestas.]] que o saiba todo o mundo, e que, se puideran prohibila, vostedes faríano. E como non poden prohibila...,
Señora Díaz, faga o favor.
...o que fan é tratar de afogala. Se puideran prohibir a Semana Santa, faríano; simplemente que a lexislación vixente no llelo permite. Esa é a única realidade, vostedes actúan dende a falta de respecto, dende a soberbia absoluta e dende a intolerancia. Pero dígolles máis: a culpa non a teñen vostedes, a culpa tena o Partido Socialista, que é quen lles permite gobernar.
Silencio, por favor.
Miren, vostedes chegaron a este Parlamento e eran nove, señora Díaz, chegaron a este Parlamento e eran nove, desertaron dous e quedaron sete; deses sete un case non vén e outra quere marchar a Madrid. Dende logo, non é un grupo no que nós confiemos demasiado o Grupo da Alternativa Galega de Esquerda. Con razón, señora Díaz, vostede quere marchar de Galicia. Tamén Galicia quere que vostede marche, pero non creo que os cidadáns lle paguen o pasaporte a Madrid. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Tal como foi comentado, substanciamos a continuación a seguinte pregunta. Pregunta de D. Pablo García García e D. Raúl Fernández Fernández, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a incidencia para os habitantes do medio rural das novas exencións nos tributos competencia da Xunta de Galicia anunciadas para o ano 2016
Ten a palabra para formular a súa pregunta don Pablo García.
Grazas, presidenta. Só en nome do Grupo Socialista, non en nome de Galicia. Señor conselleiro, vostede é membro dun goberno cun presidente que vive permanentemente a golpe de anuncios. Cada vez que fala parece que é o día seguinte da súa toma de posesión, e segue sempre esa máxima de que nunca baixo ningún motivo, e moito menos a verdade, poida estropear un titular. Isto, ademais de ser pouco rigoroso, que o é, pois ten un pequeno problema: que é limitado no tempo. E, polo tanto, hai que inventar unha ocorrencia para cada rolda de prensa. E, claro, a medida que van pasando roldas de prensa, a medida que van pasando debates do estado da Autonomía, as ocorrencias son máis complicadas de inventar, por cuestión de que teñen que ser sempre novas. De feito, repasen vostedes os anuncios feitos en calquera dos debates do estado da Autonomía dende que o señor Feijóo é presidente e en qué quedaron todos eses anuncios e todos eses titulares grandilocuentes. E claro, como hai que ter ocorrencias para todos os ámbitos, ao mundo rural sempre lle toca tamén algunha ocorrencia, en todos os debates do estado de Autonomía hai unha ocorrencia sobre o mundo rural. Eu, de feito, pensaba que me ía contestar a conselleira de Medio Rural, posto que eu pregunto como vai afectar isto aos habitantes do medio rural. Ben é verdade que neste goberno e con estes conselleiros se pode falar coa mesma profundidade dos temas do rural co conselleiro de Facenda, co conselleiro de Sanidade, ou con calquera outro conselleiro, porque é con pouca rigorosidade. Os titulares ao día seguinte do debate do estado da Autonomía eran os seguintes: "Impostos cero no medio rural." É máis, así o repetiu tanto a conselleira como todos os deputados e todos os responsables do Partido Popular. A verdade, o que dixo o señor Feijóo no debate do estado da Autonomía, é un pouquiño distinto: "Ningunha transmisión de fincas en solo rústico pagará impostos de transmisións patrimoniais. Tamén deixarán de tributar a transmisión na ampliación de explotacións agrarias e as agrupacións de fincas rústicas, dos predios". Difire un pouquiño. Pero o que vostedes van aprobar na Lei de acompañamento, que é onde de verdade se concreta esta medida, xa difire moitísimo do que dixo o señor Feijóo o primeiro día. O que din vostedes na Lei de acompañamento e, polo tanto, onde se traslada esta medida é: "A redución xa recollida na Lei 19/1995" –miren que non choveu dende o ano 1995–, "relativa a transmisións de explotacións agrarias, increméntase dun 98 %, que estaban exentos, a un 100 %". Esa é a novidade do señor Feijóo. As transmisións en propiedade e cesión ao Banco de Terras xa estaba recollido tamén ao cen por cento na dedución da Lei 6/2011. Tamén xa choveu algo desde o 2011, polo tanto, nada novo. Ben é verdade que no Banco de Terras recollíase para agricultores e gandeiros, e vostedes deixan iso aberto a todo o mundo na modificación da lei. A dedución do 100 % aplicable ás agrupacións de predios tamén xa estaba contida na Lei 1995, e ao mesmo tempo reafirmábase na Lei do Banco de Terras anterior. O novo, o que vostedes din. A novidade é: dedución aplicable ás transmisións de solo rústico no que vostedes din inter vivos, esa é a palabra clave, claro, solo rústico inter vivos. Non fai falta que lle defina o que é solo rústico. En definitiva, para que nos entendamos...
Moitas grazas, señor García, moitas grazas. Rematou a súa pregunta, está por escrito, grazas. [[Aplausos.]] Ten a palabra o conselleiro de Facenda, don Valeriano Martínez.
Moitas grazas, señora presidenta. Un dos principais factores que dificultan o redimensionamento das nosas explotacións agrarias e a súa viabilidade é a mobilidade de terras. Dende o 2009, este goberno vén tomando unha serie de medidas que favorecen o achegamento de instrumentos de xestión da terra, que teñen por finalidade favorecer os agricultores, gandeiros e explotacións forestais para que accedan á mesma. Pero todos estes instrumentos deben ser apoiados por políticas de dinamización na transmisión da propiedade e/ou no uso da terra. O Goberno galego, nos orzamentos do 2016, propón unha serie de instrumentos fiscais para que o imposto non sexa un impedimento para a mobilización de terras con vocación agraria. As medidas son tres. En primeiro lugar, a dedución aplicable a transmisións de solo rústico. Establécese unha dedución do 100 % na cota das transmisións de solo rústico, o que supón a total desaparición deste gravame. Este beneficio fiscal opera unicamente sobre o solo rústico e non sobre as construcións que puideran existir sobre o mesmo. Con esta dedución e coa aprobada na Lei de mellora de estrutura territorial agraria de Galicia, que beneficia. no imposto de sucesións, a transmisión de predios rústicos herdados por profesionais agrarios, permítese, sen custo fiscal, a posta á disposición dos profesionais de predios rústicos que están en poder de persoas alleas ao mundo rural. Polo tanto, favorécese a súa posta en valor cos conseguintes beneficios económicos e medioambientais que iso conleva. En segundo lugar, está a dedución aplicable ás transmisións de explotacións agrarias de carácter prioritario, elévase ao 100 % os beneficios na cota que se contempla na Lei de modernización de explotacións agrarias, o que supón que o beneficio fiscal sexa completo para as operacións así sinaladas e que teñan como finalidade principal tanto favorecer as transmisións de explotacións agrarias como o aumento do seu tamaño. Na actualidade estas porcentaxes oscilan entre o 50 % e o 90 % da redución da base impoñible. Así pois, quedan totalmente libres de gravame as transmisións totais ou parciais de explotacións agrarias, o aumento do tamaño da explotación ou as transmisións a agricultores mozos. E, en terceiro lugar, e por último, era necesario facilitar a agrupación de predios rústicos, pois un dos problemas tradicionais do noso ámbito rural galego foi o pequeno tamaño das explotacións. Para isto, contemplando os beneficios anteriores, establécese tamén unha dedución do 100 % da cota do gravame de actos xurídicos documentados que recae sobre este tipo de agrupacións. En definitiva, trátase de que non exista custo fiscal nos actos ou negocios que promovan a ampliación da superficie de fincas e, polo tanto, de contribuír a eliminar o problema do minifundismo en Galicia. Moitas grazas.
Moitas grazas, conselleiro. Réplica do señor García.
Grazas, presidenta. Do que se trataba nesta pregunta era de poñer en evidencia que os titulares non valen de nada, igual que non valen de nada os cambios de conselleiro, porque o único que conseguimos é que sexan bastante máis aburridos incluso que os anteriores. [[Risos.]] [[Murmurios.]] É dicir, señor conselleiro, a pregunta é que todo isto que vostede recolle na Lei de acompañamento non é nin bo nin malo, é simplemente inútil, porque xa todo estaba recollido na Lei 1995. E a novidade que hai é para cesións inter vivos de fincas rústicas, que no rural que eu coñezo nas fincas rústicas non se poden construír, a non ser os agricultores e gandeiros que xa estaban exonerados pola Lei do ano 1995; polo tanto, para os que non son nin agricultores nin gandeiros, é dicir, que non teñen ningunha actividade agrícola, as fincas rústicas que se venden neste país inter vivos pois son bastantes poucas. Entón, o problema é qué vén contestar vostede. Porque vostede foi o único que fixo ben o traballo, porque eu imaxino esta secuencia: que o asesor de turno do presidente, cando se lle ocorreu isto, preguntoulle a un asesor dos seus, e díxolle: ¿Podo dicir isto? E vostede díxolle: Claro, dío porque non significa absolutamente nada. É dicir, isto non me repercute en absoluto nas contas da Xunta de Galicia; polo tanto, claro que se pode dicir. Efectivamente, pódese dicir porque é inútil. E vostede foi o único que fixo ben o traballo. Esta medida é inútil para todo iso que vostede dixo e relatou, que as explotacións e os agricultores teñan máis terra; esta medida é inútil en canto ás transmisións para evitar que as fincas estean abandonadas, cos problemas medioambientais que ocasionan, e é inútil en canto a que non vai aportar nada aos seus orzamentos, supostamente expansivos, pero non pasa de aí. Polo tanto, é unha medida inútil. Non supón nada, señor conselleiro, todo o que vostede acaba de relatar xa estaba recollido na lei, e non tivemos mobilidade de terras. ¡Todo! E a única novidade non vai ser efectiva. ¿Canto ten recadado a Xunta de Galicia por compra-venda de fincas rústicas inter vivos que non sexan agricultores ou gandeiros ou teñan actividade agraria? Señor conselleiro, non nos tome o pelo, non nos tome o pelo. E o problema disto...
Moitas grazas, señor García, rematou o seu tempo. [[Aplausos.]] Réplica do señor conselleiro de Facenda, don Valeriano Martínez.
Grazas, señora presidenta, de novo. Dous factores fundamentais tratei de explicar na miña primeira intervención. O primeiro deles é facilitar a mobilización de terras facilitando a transmisión no mesmo sector agrario [[Murmurios.]] É dicir, que a terra non quede inmóbil nin abandonada. O segundo tiña unha clara compoñente fiscal, para permitir ás explotacións [[Murmurios.]] , co menor custo posible, a facilidade ¿para que? Para redimensionar as súas explotacións e ser máis competitivas a través do aforro en custos de produción. O que me chama moitísimo a atención é que estas medidas, con certo gracejo, vostedes indican que teñen pouca efectividade. [[Murmurios.]] E o que si lles podo sinalar, como se comproba tamén na Lei de medidas e no estudo que a acompaña, é que teñen unha incidencia sobre o noso ingreso importante, aproximadamente entre 6 e 8 millóns de euros. Eu comprendo que ás súas señorías eses 6 ou 8 millóns de euros lles parezan pouco ou nada. Para min o máis importante non é tanto esa afectación ao ingreso, senón que, en definitiva, con todas estas medidas, que se complementan coas adoptadas na Metaga, son un sinal certo, unha vez máis, de que este goberno quere mostrar o rural como unha opción real de futuro. Eu comprendo que a súa señoría ten un labor puramente "dirigista", pero nestes momentos a través da política fiscal podemos contribuír moito e mellor, cunha afectación ao noso ingreso que damos por boa polo que significa de dinamización potencial do noso sector. ¿Para que? Para que os novos se poidan instalar en proxectos emprendedores no ámbito rural, e dándolles todo tipo de facilidades, entre elas as fiscais. Polo tanto, todas as medidas conforman o mesmo sistema para que o noso rural sexa efectivamente unha opción real de futuro para todos os nosos profesionais que se dedican a esta actividade. Polo tanto, creo que a medida desde o punto de vista fiscal complementa perfectamente outras que temos desenvolto dende o ano 2009, incluso outras como pode ser o Banco de Terras, porque non impide todo tipo de actos xurídicos que se realicen aínda estando as terras no Banco de Terras, e permitirá que o minifundismo sexa menos, que aquel profesional que queira acceder de verdade a ampliar a súa explotación, ben por compra ou ben por xuntar determinados predios, poida facelo, e con iso gañemos cada vez máis todos en poñer en valor o noso rural, que é do que se trata. [[Murmurios.]] Por favor, risas, as menos posibles. [[Murmurios.]] Moitas grazas.
Moitas grazas. Suspendemos a sesión ata mañá as dez horas. Boa noite e moitas grazas.