Vaian ocupando os seus escanos. Bos días, señorías. Ábrese a sesión. A orde do día está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Xustificou a súa inasistencia a señora Gallego Calvar. E entramos, señorías, na orde do día, comezando polo punto 1, de textos lexislativos. [[O señor Jorquera Caselas pide a palabra.]] Si, dígame, señor Jorquera. ¿Para que quere a palabra? [[O señor Jorquera Caselas pronuncia palabras que non se perciben.]] Dígame, ¿cal é o problema? Déanlle voz ao escano do señor Jorquera.
Grazas, señora presidenta. O artigo 73.1, como sabe, establece que a orde do día do pleno poderá ser alterada por acordo deste, por proposta da presidenta ou por petición de dous grupos parlamentarios, ou dunha quinta parte dos membros da Cámara. Estamos de acordo dous grupos parlamentarios, o Grupo Parlamentario de AGE e o do BNG, en solicitar a alteración da orde do día. E, en concreto, do punto 2. O punto 2 reza: "Votación da proposta de mandato marco da CRTVG, aprobada pola Comisión 1ª". Propomos, como é práctica habitual nesta Cámara, que sexa debate e votación, que haxa, polo tanto, unha fixación previa por parte dos distintos grupos parlamentarios. Fronte ao argumento de que non hai argumentos novos –valla a redundancia–...,
Ben, xa entendín.
...entendemos que o feito de que no anterior pleno non acadase o quórum por si mesmo é un argumento novo para que sexa reconsiderada...
Xa entendín, señor Jorquera.
...esta proposta que emana da Comisión 1ª.
Ben, moitas grazas, señor Jorquera. Xa entendín. Independentemente, como vostede sabe, de que este é un asunto que se tratou na Xunta de Portavoces, dado que pide a alteración da orde do día non hai ningún problema en proceder á súa votación. Polo tanto, se lles parece, votamos a alteración da orde do día solicitada por dous grupos parlamentarios en relación con esta inclusión. Votamos "si" ou "non" á proposta do señor Jorquera e da señora Díaz, do Grupo Parlamentario do BNG e da Alternativa Galega de Esquerda. Votación da solicitude de modificación do punto 2 da orde do día, por proposta dos GG.PP. da Alternativa Galega de Esquerda e do Bloque Nacionalista Galego. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 29; votos en contra, 38. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada a solicitude de modificación da orde do día.
Comezamos o pleno, tal como estaba establecido, co punto 1, de textos lexislativos. Debate de totalidade do Proxecto de lei do solo de Galicia
A este proxecto de lei presentáronse emendas do Grupo Parlamentario Mixto, do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda e do Grupo Socialista. Para a presentación do proxecto de lei, ten a palabra a conselleira de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, dona Beatriz Mato Otero.
Moitas grazas, presidenta. Moi bo día, señorías. Traemos hoxe a este Parlamento, respondendo así a un compromiso adquirido polo Goberno da Xunta de Galicia, un proxecto de lei que, se cabe, é un dos proxectos de lei máis importantes desta lexislatura; e eu atreveríame a dicir que de ambas as dúas lexislaturas. Calquera texto lexislativo que se debate neste Parlamento é importante, pero penso que esta lei, a Lei do solo, ten un plus de relevancia porque está concibida para garantir que sexa unha norma que dea estabilidade nun marco tan vital para o noso desenvolvemento, o desenvolvemento da nosa comunidade autónoma, como é o urbanístico; e facelo, ademais, dun xeito que sexa protexendo tamén o noso rural e protexendo tamén a nosa paisaxe. Señorías, todos os grupos que temos representación nesta Cámara estamos de acordo en que Galicia necesita unha nova lei do solo. De aí o pacto polo territorio acadado neste Parlamento no ano 2009, e de aí mesmo tamén os programas electorais de cada formación política aquí representada, onde tamén levaban a instancia de ter unha nova lei do solo na nosa comunidade que supere a actual Louga, que conta xa con máis de trece anos de antiguidade. Un novo texto, este, o que traemos aquí á Cámara, que conta cun longo percorrido tras de si. Este goberno leva moitos anos, e son anos traballando na mellora e na actualización da ordenación do noso territorio. Previamente á elaboración deste proxecto de lei aprobáronse no ano 2011 as Directrices de ordenación do territorio e tamén o Plan de ordenación do litoral, que supuxeron uns sólidos alicerces para o texto que hoxe presentamos. E, como saben todos vostedes, estas, ambas as dúas normativas, tiveron un recoñecemento público. E é que este percorrido, loxicamente, estaría incompleto se non tivera o remate final nesta nova lei que responda ás necesidades de ordenación, que responda ás necesidades de desenvolvemento do rural e tamén que responda á protección da nosa paisaxe que nos exixen os tempos actuais. Dende o primeiro momento fomos conscientes de que había de ser unha lei desenvolvida –e iso é o que perseguimos tamén neste Parlamento– co máximo consenso posible. E así o temos demostrado ao longo destes últimos anos. Sabemos que só deste xeito conseguiremos que cumpra o seu obxectivo, que non é outro que dar estabilidade, tan necesaria, para o desenvolvemento sostible da nosa comunidade autónoma. Buscamos o consenso dende o primeiro paso. Para a súa elaboración abrimos un proceso de participación activa, mantívose diálogo con 75 axentes sociais, e mesmo tamén se promoveron 30 encontros sectoriais. Quixemos que todo aquel que quixera puidera realizar as súas achegas a este texto. E, por iso, aínda que o prazo legal eran dous meses de exposición pública a través da páxina web, aceptamos todas as alegacións e comentarios durante preto de dous anos que estivo este texto exposto. E esta participación resultou ser moi frutífera. De feito, incorporamos ao texto que hoxe lle presentamos a este Parlamento o 80 % das alegacións que nos fixeron chegar desde as distintas institucións. En concreto, e por exemplo, foron o 85 % das alegacións do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia as que foron recollidas neste texto. Hoxe queremos avanzar e queremos completar ese proceso de diálogo escoitando e atendendo tamén con atención todas as propostas que os grupos parlamentarios neste Parlamento poidan facerlle a este texto, todas aquelas que evidentemente teñan por obxectivo mellorar este texto. Penso que esta lei é tan importante que paga a pena facer un esforzo por parte de todos para acadar un consenso necesario. Queremos que sexa a lei de todos os galegos e de todas as galegas, e ademais por tempo. E por esa razón realizamos un profundo exercicio de simplificación e de clarificación nesta normativa. É unha lei que nós entendemos que é máis práctica e tamén máis simple, posto que ten agora un número inferior de artigos respecto da anterior lei, respecto da Louga; en concreto, un 32 % menos de artigos. Tamén tratamos de facela máis clara e máis comprensible para todos os cidadáns, e mesmo tamén, se cabe, máis transparente. E así o demostra o feito de que se vai crear, a través desta lei, un novo rexistro, un rexistro de planeamento, onde estarán todos os PXOM da comunidade autónoma; e mesmo tamén unha plataforma urbanística dixital. É unha lei que responde directamente e oportunamente aos tres grandes obxectivos que nos marcamos na súa elaboración. O primeiro deles, o primeiro e tamén máis importante, é que ningún concello da nosa comunidade estea sen PXOM; é dicir, a ordenación do noso territorio, é dicir, atender todas as demandas de planificación urbanística conseguindo que ningún concello da nosa comunidade careza dun planeamento actualizado e de calidade. O segundo obxectivo –e non menor– é promover e facilitar o desenvolvemento do noso rural. Non en van, Galicia –como xa saben todos vostedes– ten un 93 % da nosa comunidade vinculado ao mundo rural, e, polo tanto, é imposible entender o noso presente sen esta realidade, e, sobre todo, o noso futuro. E, por último, e terceiro obxectivo –importante tamén–, garantir a máxima protección da paisaxe galega, unha realidade que nos define a nivel social, a nivel ambiental e a nivel cultural. Estes son os grandes obxectivos que persegue este novo texto que chega agora e que tentarei explicar agora polo miúdo. Empezarei facéndoo polo obxectivo da ordenación do territorio. Antes de nada, cómpre constatar que nos últimos anos na nosa comunidade temos experimentado importantes avances de impulso de planeamentos urbanísticos nos nosos concellos. De feito, dende o ano 2009 conseguiuse incrementar nun 160 % o número de concellos que a día de hoxe xa teñen un planeamento, pasando de 32 concellos que había no ano 2009 a 83, que son os que hai agora, con PXOM actualizado. Conseguimos así tamén, polo tanto, duplicar o número de poboación que a día de hoxe ten un PXOM actualizado. Son cifras positivas, sen dúbida, pero obviamente tamén son insuficientes, posto que isto representa o 40 % da nosa comunidade, e con esta lei pretendemos chegar ao cen por cento dos concellos. Para iso axudaremos a todos os concellos que o precisen e, en concreto, aos concellos de menos de 5.000 habitantes, aqueles que voluntariamente demanden da Xunta de Galicia a axuda para a elaboración neste caso dunha ferramenta que define esta nova lei que é unha ferramenta importante, que é o plan básico municipal. É máis, ademais queremos que o poidan facer, este planeamento, dun xeito áxil e sobre todo nun tempo o máis breve posible. Así, imos actualizar e imos axilizar a obtención dos informes sectoriais grazas a un informe único; é dicir, remataremos e reduciremos ao máximo tempo posible os meses de tempo que leva a elaboración de todos os informes sectoriais. Ata o de agora a Louga exixía que todos os informes sectoriais se requiriran por separado. A partir de agora, coa aprobación desta nova lei, será a Secretaría Xeral de Ordenación do Territorio a encargada de recadar o conxunto de todos os informes sectoriais; e, ademais, os informes deberán emitirse nun prazo máximo de tres meses. A partir dese momento, o silencio administrativo entenderase como positivo. E isto vai permitir reducir o tempo no que se tarda en tramitar un PXOM en preto do 75 %. Mesmo tamén temos un apartado especial para aqueles concellos de 5.000 a 50.000 habitantes, onde a situación que vai recoller a nova lei vai ser no mesmo senso no que estaba ata o de agora a Louga; é dicir, precisará todos os trámites pero será a Xunta de Galicia a que dea o aprobado definitivo a este planeamento, ao planeamento dos concellos que teñan entre 5.000 e 50.000 habitantes. E haberá unha diferenza, con esta nova lei, nos concellos de máis de 50.000 habitantes, é dicir, nas sete grandes cidades, onde terán a partir desta lei maior autonomía, posto que serán os propios concellos os que terán a capacidade de aprobar definitivamente este plan xeral de ordenación; evidentemente, cun informe preceptivo e determinante da Xunta de Galicia. Outra ferramenta que contempla e que é importante nesta nova lei é o Plan básico autonómico, que vai servir obviamente como base para o desenvolvemento deses plans básicos municipais vencellados a aqueles concellos de menos de 5.000 habitantes que soliciten na Xunta de Galicia a elaboración destes plans básicos. En definitiva, esta nova lei supón un avance fundamental en materia de ordenación e tamén en materia de planeamento. E faino poñendo en marcha novas ferramentas, axilizando os trámites burocráticos e dando tamén maior autonomía aos concellos. Gustaríame destacar que, nos dezaoito tipos de licenzas que contempla a Louga e que tamén se contemplan neste proxecto de lei que traemos a este Parlamento, pasarán os concellos a ter unha autonomía total en preto de catorce licenzas. É dicir, a Louga permitía unha autonomía, no outorgamento de licenzas, aos concellos ata o de agora só de catro tipos de usos. E a partir de agora, con esta lei, terán máis autonomía, posto que poderán dar catorce licenzas distintas. E todo isto –insisto– cun obxectivo moi claro, que é conseguir no prazo de tempo máis breve que os 314 concellos da nosa comunidade teñan un planeamento actualizado. O segundo gran obxectivo que nos marcamos coa nova lei é a aposta polo desenvolvemento do rural, que é tan importante na nosa comunidade. Galicia foi, é e será unha comunidade eminentemente rural. Pero para que isto poida ser así, dende o Goberno autonómico temos que afrontar dous retos esenciais. Un deles é conseguir que o noso rural sexa un rural vivo, e, ao mesmo tempo, garantir tamén que estea protexido ao máximo. Darlles respostas simultaneamente a estes dous desafíos é un dos obxectivos que ten esta lei. O que se pretende é favorecer un aproveitamento do rural que sexa compatible coa preservación dos seus valores. Nunca imos poñer en perigo os valores propios do rural, e esa é unha premisa básica da nosa actuación que recolle esta lei, que a recolle na definición, por exemplo, dos núcleos e dos usos permitidos nos núcleos; ou que a recolle, por exemplo, na posibilidade de incrementar a porcentaxe de rehabilitación nas vivendas que xa están en solo rústico ou mesmo tamén en núcleos. Pero, señorías, coido que estarán de acordo en que non hai un solo máis desprotexido que o que está abandonado, e iso é algo contra o que temos que loitar tamén. Penso que esta nova lei deseña o marco máis axeitado para facelo. Potenciamos o desenvolvemento rural a través do aproveitamento do solo rústico –e, insisto, sen desprotexelo–, pero única e exclusivamente para aqueles usos nos que este solo sexa ideal; como, por exemplo, instalacións de interese xeral, como pode ser un hospital ou un colexio, equipamentos públicos, como pode ser unha depuradora, ou iniciativas de turismo sostible. E no caso de que en solo rústico se queira instalar unha vivenda, esta lei protexerá que sexa unha vivenda exclusivamente vinculada –e que sexa de verdade o seu medio de vida– a unha explotación agropecuaria, co obxectivo de que, evidentemente, quen traballe no rural tamén poida, se quere, vivir nel. En cambio a lei é inflexible co espallamento das edificacións e implantación de industrias alleas ao medio rústico, alleas ao rural. Outro dos instrumentos que a lei fomenta para darlle un pulo ao rural é a rehabilitación; é dicir, rehabilitar construcións axuda a frear a dispersión e contribúe a aproveitar o xa construído e, en definitiva, revitalizar o rural. E con este obxectivo a nova lei clarifica a definición de edificación tradicional, pasando así a considerarse como edificación tradicional aquela anterior ao ano 1975, e dando a posibilidade de incrementar a rehabilitación destas edificacións: do 10 % que recollía a Louga a un 50 %, tal e como solicitou o Colexio de Arquitectos. O terceiro dos eixes principais tamén é a protección da nosa paisaxe. Como non podía ser doutra forma, esta lei pon o interese xeral que supón a paisaxe por riba de calquera outro interese privado ou particular. Outro dos principios básicos que recolle o texto é precisamente isto, o urbanismo responsable. É preciso reafirmar a idea da corresponsabilidade en materia de ordenación do territorio e da protección da nosa paisaxe, posto que isto non é cousa de arquitectos, non é cousa de gobernantes, é unha cousa de todos, e trátase dun dos grandes patrimonios que posuímos; polo tanto, pertence a todos nós e todos debemos facer un esforzo por coidalo. Alcanzar un alto grao de sensibilización e concienciación social nesta materia será o primeiro paso a cubrir, pero, por outra parte, esta lei establece o marco necesario para que as construcións se adapten ao contorno. Fomenta a recuperación, insisto, do xa construído e reforza e obriga a rematar exteriormente as construcións, poñendo así fin á deterioración da paisaxe galega. E remato xa. Creo que todos somos moi conscientes da importancia que ten esta lei para a nosa comunidade, e por iso levamos moitos meses traballando nela. É un proxecto que, dende o Goberno da Xunta de Galicia, queremos que naza con consenso, porque garante a estabilidade necesaria para o desenvolvemento sostible da nosa comunidade. Houbo consenso na participación e na elaboración deste proxecto de lei durante todos estes anos cos axentes sociais e con todos os encontros sectoriais, incorporando o 80 % das alegacións. E buscamos enriquecer esta lei agora neste Parlamento coas achegas de todos os grupos políticos. Insisto, está dirixida a protexer e mellorar o noso territorio facéndoo compatible co seu aproveitamento. É unha lei, evidentemente, que quere garantir que ningún concello na nosa comunidade estea sen planeamento urbanístico, e ademais facelo dun xeito áxil. Pero tamén vai sentar as bases do que vai significar a Galicia do futuro, unha Galicia que debe ser ordenada, sostible, capaz de crecer e de ser competitiva ao tempo que respecta o seu patrimonio, os seus valores naturais e a súa paisaxe. Nada máis e moitísimas grazas.
Rolda de defensa das emendas á totalidade e de posicionamento respecto do proxecto de lei. Polo Grupo Parlamentario Mixto, ten a palabra a señora Martínez García.
Grazas, presidenta. Bo día a todas e a todos. Señora conselleira, dicir que non se trouxo antes o proxecto de lei a debate para favorecer a participación é que, de verdade... A desidia foi a que foi, e agora que xa está a rematar a lexislatura queren aprobar a lei do solo. É a única explicación, e o demais é vir aquí a contar contos. Ben, eu presento a emenda porque creo que o proxecto de lei non soluciona ningún dos problemas de urbanismo e do uso do solo que temos actualmente. Aínda que coincido coa necesidade de adaptación da lexislación aos cambios sociais e tecnolóxicos, de simplificación administrativa e da protección do solo rústico, hai que recoñecer que o proxecto de lei contén indefinicións que non melloran a situación actual senón que crean novos nichos de conflito. Non recolle, por exemplo, ningún principio de información pública, transparencia e control na actuación urbanística por parte da cidadanía. O principio de transparencia na actuación pública, así como as canles de participación da cidadanía na toma de decisións respecto da mesma e os sistemas de control sobre a actuación da Administración deberían aparecer claramente definidos como dereitos da cidadanía nunha lei que vai definir o modelo urbanístico no que deberá vivir a xente, a protección do patrimonio nacional e o futuro desenrolo do medio rural. O proxecto de lei non recolle a protección das zonas de interese medioambiental nin a forma de participación do movemento asociativo veciñal, das asociacións agrarias, dos sindicatos, das universidades e de representantes de entidades ou organizacións dedicadas á protección e defensa do medio ambiente nos plans de urbanismo. Aínda que na teoría o proxecto de lei pretende actuar con respecto á autonomía local, en realidade discrimina os concellos en función do número de habitantes –entre os de mais de 50.000 e o resto–, sen que a dita discriminación sexa xustificada, vulnerando así a autonomía local destas entidades. Non se recolle a competencia dos concellos no seu ámbito de actuación urbanística; por exemplo, en canto a competencia urbanística tocante ao planeamento, na execución do planeamento ou na regulación do mercado do solo. A definición do solo de núcleo rural reduce xa a identificable administrativamente nos censos e padróns, sen ter en conta circunstancias doutra índole que demostran a imbricación racional do núcleo co medio físico onde se sitúa. Gran parte da regulación das materias recollidas no anteproxecto quedan pendentes de instrumentos de desenvolvemento, polo que é difícil avalialas. Nesta situación queda a Comisión Superior de Urbanismo ou o Xurado de Expropiacións de Galicia. A Comisión Superior de Urbanismo non pasa de ser unha mera mención no proxecto de lei, non constando nin a súa composición nin organización nin funcións nin os sistemas de colaboración con outras entidades públicas ou organizacións sociais. En canto ao contido normativo, organización, funcionamento e réxime interior do Xurado de Expropiacións de Galicia, está pendente dende a constitución do mesmo o 14 de febreiro de 2006, polo que debe constar un prazo para o seu desenrolo dende a entrada en vigor da lei. Algúns artigos crean inseguridade xurídica, ao non concretar certos termos, como no caso do artigo 17 cando se refire a "zonas cun alto grao de degradación", sen que quede definido qué son estas; ou "o entorno inmediato", sen saber canto abarca ese entorno inmediato; ou no artigo 20 sobre o límite de edificación, cando di "agás cando resulte imprescindible" sen explicar en qué situacións sería imprescindible. O mesmo ocorre coas superficies mínimas exixibles para edificación, nas que se indica as posibilidades de excepción sen xustificar en qué se basearán estas. En canto aos requisitos que deben reunir os plans xerais e os plans básicos, non se contemplan servizos como o gas ou o acceso á banda larga. Tampouco incorpora cuestións sobre a eficiencia enerxética das novas vivendas ou sobre a súa calidade arquitectónica. O proxecto de lei non establece a necesidade de obter en todos os casos a autorización urbanística autonómica para as construcións que alberguen actividades potencialmente contaminantes. Como tampouco se preocupa da necesidade de trasladar todas as instalacións potencialmente contaminantes das beiras dos nosos ríos e rías, ou de prohibir actividade extractiva en solos de especial protección. Tampouco introduce o proxecto de lei as infraccións cometidas contra o patrimonio cultural e natural, nin as consecuencias da vulneración desta lei por parte de cargos públicos, debéndose facer constar que a comisión de faltas moi graves ou graves cometidas por cargos públicos conlevará o seu cesamento inmediato. En moitos aspectos o proxecto de lei prexudica os intereses das persoas máis vulnerables, xa que non prevé prórrogas para a edificación ou rehabilitación en función de cambios na situación económica, en obras que afectan a primeira vivenda ou vivenda habitual da persoa infractora. Ademais, as sancións impostas por incumprimentos deberían establecerse en función dos ingresos netos das persoas sancionadas. Non se poden aplicar os mesmos límites á construción dun edificio por unha construtora con ánimo de lucro que a un particular que realiza obras de reforma na súa vivenda ou constrúe a súa primeira vivenda. En casos de expropiacións non se contempla a compensación especial por perda da vivenda habitual, tampouco contempla o deber de realoxo por parte da Administración no caso de expropiación forzosa, así como a garantía de vivenda previa a facerse efectiva a expropiación. Ademais, a expropiación deixa de ser un sistema limitado aos casos de urxencia ou necesidade, podendo producir o abuso desta fórmula. O proxecto de lei non resolve tampouco o problema de moitas vivendas que, mantendo a harmonía coas vivendas construídas con anterioridade ao ano 75, son excluídas da súa consideración de vivenda tradicional. En canto á categoría de solo rústico de protección agropecuaria, esta non debería vir definida só pola alta produtividade –que había que ver tamén como se define e que é a alta produtividade– senón que debería ter en conta outros aspectos inherentes ao noso mundo rural. Non queda definido qué se consideran terreos de alta produtividade forestal para a súa inscrición como solo rústico de protección forestal. Non se sabe se co de alta produtividade se fala de cantidade ou se fala de calidade da madeira. O proxecto de lei segue sendo restritivo en canto á dotación da vivenda social, reducindo a reserva de solo para a vivenda protexida á demanda real; ademais de permitir reducir a reserva de solo para a vivenda protexida atendendo á dita demanda real. Debería ampliarse a dotación con base nun rexistro de persoas sen vivenda ou con infravivendas, con necesidades de vivendas adaptadas, e previsión da evolución da poboación; porque as persoas sen vivenda, as persoas en risco de exclusión social, non son normalmente as persoas que están nunha situación psicolóxica para acercarse ao concello, cubrir papeis e reclamar unha vivenda, e, polo tanto, a Administración debería de tomar a iniciativa para que estas persoas teñan aceso a unha vivenda social. Pero é que, ademais, pódese reducir o número. Paréceme xa, dende logo, un escándalo. Deberían ser obxecto de avaliación ambiental estratéxica tamén os plans básicos municipais, que o proxecto de lei exclúe. O plan básico autonómico podería conter máis determinacións, como a identificación de solo de especial protección. Ademais, debería ser obxecto de debate e aprobación polo Parlamento de Galicia, xa que definirá o modelo territorial galego. Nos plans xerais de ordenación municipal debería constar un informe sobre o interese social das actuacións. Así, no artigo 75 debería constar a mellora da mobilidade universal e sustentable. Chama a atención que non hai ningunha soa referencia a mellorar a mobilidade nos plans de ordenación urbanística, a garantir a seguridade no noso rural, non hai ningunha referencia a este tipo de cousas. Non se recolle cal é o obxectivo do planeamento urbanístico. Deberían constar os obxectivos que ten o planeamento, como favorecer a conservación e recuperación do patrimonio construído, dos espazos urbanos relevantes, dos elementos e tipos arquitectónicos singulares, das formas tradicionais de ocupación do solo ou dos trazos diferenciais ou distintivos que conforman a identidade local. Hai que ter en conta que todas estas cuestións, son cuestións de interese para a cidadanía, son os seus espazos, son os espazos cos que se identifica e que, polo tanto, deberían constar no planeamento e debería constar tamén a súa protección para desfrute da cidadanía. Bótanse en falta no texto referencias ás competencias do Instituto Galego da Vivenda e Solo e ao Plan de ordenación do litoral. Realmente, do Instituto da Vivenda e Solo falabamos onte nos orzamentos, tamén polo orzamento conxelado que vai ter para o ano. Dá a sensación de que a Xunta non ten ningún interese en que o Instituto Galego da Vivenda e Solo teña realmente un papel importante nesta lei e nos plans de ordenación municipal. En resumo, este proxecto de lei debe ser devolto ao Goberno para que reconsidere moitas das súas carencias normativas e os criterios contrarios aos intereses da maioría social. Debe ser devolto para que introduza medidas de protección do solo e do patrimonio natural e cultural fronte a actividades industriais extractivas ou contaminantes. Debe ser devolto porque limita as competencias dos concellos con menos de 50.000 habitantes e a participación das organizacións sociais e da cidadanía. Debe ser devolto porque non establece ningún tipo de límite temporal para ir trasladando as empresas contaminantes que hoxe están nas nosas rías e nos nosos ríos, como pode ocorrer, por exemplo, co río Lagares, de Vigo, totalmente contaminado pola industria que hai nas súas beiras, ou coa situación de Ence na ría de Pontevedra. Polo tanto, parécenos unha falta importante e, ademais, que non é que se esquecera a Xunta de recoller estas cuestións, senón que o obxectivo da Xunta é que esas empresas sigan estando onde están, ubicadas nas beiras dos ríos e das rías, contaminando as nosas augas, outra das cuestións tamén que non se ten en conta no anteproxecto. Cando fala da protección das augas fala en xeral, non fala de augas continentais e marítimas, non fala de augas superficiais e augas do subsolo. Fala de augas nunha indefinición que non ten explicación despois de dous anos de tanto traballo, como vostede di, que lle dedicaron a esta lei. Debe ser devolto porque impón sancións inxustas para a maioría social sen ter en conta a situación de crise, a situación dos salarios de miseria da clase traballadora, a situación de desemprego de moitas persoas ás que lles van impedir levar adiante obras nas súas vivendas. ¡Que máis quixera esa xente que poder rematar as obras das súas vivendas habituais para poder desfrutar dunha calidade de vida digna! Así como non recolle algo tan importante, do que se fala tanto e do que a propia Xunta alardea, que é a eficiencia enerxética das vivendas. E, sobre todo, debe ser devolto porque nace sen o consenso social sobre o uso do solo que este proxecto de lei propón. Por moito que vostede diga que estiveron dous anos para poder aceptar todas as emendas e que aceptaron case todo, o certo é que, como ve, hai moitas lagoas nesta lei e merece que se devolva ao Goberno, e que todas estas lagoas o Goberno as estude, faga propostas e veña outra vez con esta lei cuberta nas mínimas condicións de legalidade e garantindo a seguridade xurídica de todas as actuacións; e tamén impoñendo, dentro desas sancións, cales son as sancións cando os cargos públicos cometen infraccións graves ou moi graves en relación co urbanismo, que, como digo, para nós a consecuencia debería ser o cesamento inmediato e a inhabilitación. Para rematar, dous temas graves e reincidentes neste anteproxecto de lei. O primeiro é corrixir a linguaxe sexista. É incrible que todos os proxectos de lei deste goberno teñan que levar a mesma emenda de corrección da linguaxe sexista. Ademais, que o presente unha conselleira é que, de verdade, xa empeza a ser un pouco insultante case. Entón, corrixan a linguaxe sexista, preocúpense antes de entregar os anteproxectos de lei. E outra tamén reiterada e tamén grave...
Remate, por favor.
...xa remato, señora presidenta é que xa é hora de que empreguen o alfabeto galego. Hai letras que constan no alfabeto castelán e que non temos, como, por exemplo, o "j" ou o "k". Polo tanto, corrixan esas dúas eivas, recollan o proxecto de lei e corrixan as indefinicións, as inseguridades xurídicas e volvan outra vez con el para o debate. Nada máis, moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Pontón Mondelo.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi bo día, señora conselleira. Teño que dicirlle, en primeiro lugar, que no único no que nós coincidimos coa súa intervención é en que realmente estamos debatendo unha lei, este novo proxecto de lei do solo, que é unha lei cunha grande incidencia social. E precisamente por ese motivo, porque a lei que hoxe empeza aquí esta tramitación ten un enorme impacto na vida das persoas, no territorio e, polo tanto, na futura planificación do noso medio no que vivimos, nós pedimos hoxe aquí que esta lei sexa retirada e que esta lei non siga adiante na súa tramitación. Porque realmente consideramos que este é un proxecto de lei que mantén un urbanismo zombi no noso país, un urbanismo ao servizo non das maiorías sociais de Galiza, senón ao servizo da especulación, un urbanismo desconectado da realidade de Galiza e, polo tanto, un proxecto de lei que, lonxe de solucionar os graves problemas que ten o urbanismo no noso país, vai constituír mesmo un paso atrás sobre a lexislación que xa temos. E, polo tanto, despois, cando teñamos máis tempo, demoradamente, de ver este proxecto de lei, vostede poderá comprobar como isto é así. Porque este urbanismo e este proxecto de lei realmente está desprotexendo o noso territorio, nomeadamente o noso medio rural, introduce novos elementos liberalizadores e desreguladores do solo, precisamente a política que nos levou nunha parte a esa burbulla inmobiliaria que queren consolidar e estender con este proxecto de lei do solo. Fomenta un urbanismo que non ten nada que ver coa tradición e coa realidade do noso país, é un urbanismo diseminado, un urbanismo disperso que provoca unha ocupación moito maior do territorio, un encarecemento da prestación dos servizos; e, polo tanto, co grave problema que xa temos en moitas partes do noso país, en vez de corrixirse, o que pretenden vostedes é seguir promocionando ese modelo. E teño que dicirlle tamén que esta é unha lei que non nace de ningún consenso. ¿De que consenso nace esta lei? ¿Con quen? Nós levamos aquí, no pouco tempo desde que se coñeceu a aprobación deste proxecto de lei, recibindo a numerosos colectivos sociais, e non naceu esta lei de ningún consenso nin coas entidades sociais nin coas asociacións de veciños. ¿Con quen consensuaron vostedes esta lei? Cos grupos da oposición non, porque tivemos aquí unha comisión de estudo da Lei do solo que non naceu para conformar unhas bases diferentes dun urbanismo no que puideramos darlle unha perspectiva de futuro a este país. Naceu dun proxecto de lei que xa fixo o Partido Popular sen consensuar con ninguén e que na práctica é unha versión reducida e mala, e peor que a lexislación que temos neste momento. Polo tanto, nós cremos que esta lei, se vostedes queren facerlle un servizo a este país, o que deberían de facer é xa retirala. Porque non cremos nós que o urbanismo se poida medir ao peso, e, como hai menos artigos, a lei é mellor. Iso –coincidirán vostedes comigo– é unha absoluta barbaridade dicilo desde a tribuna dun parlamento. O que teremos que ver é se esta lei dá máis seguridade xurídica, máis capacidade para actuar e se realmente soluciona os graves problemas que ten o urbanismo. E, por desgraza, señora conselleira, o que temos é unha lei que vai introducir máis inseguridade xurídica, que non vai axilizar o planeamento nin mellorar o urbanismo neste país. Porque supoño que vostede, ademais, é coñecedora da lei e das disposicións adicionais que introduce, que nin tan sequera prevé un prazo para adaptarse a esta nova lexislación. Polo tanto, entendemos, señora conselleira, que moitas das cousas que vostede dixo aquí non se sustentan. E parécenos moi grave que despois da aprobación no ano 2002 da Louga, despois de trece anos onde houbo dez reformas, o destino final sexa unha lei que empeora o marco que temos na actualidade. E mesmo vostedes fan modificacións sobre modificacións que acaban de traer hai menos dun ano a este Parlamento en cuestións substanciais. Porque tamén vostede coincidirá comigo en que non teñen a mesma incidencia nin o mesmo alcance todas as modificacións que se fagan nunha lei, nin todas as conceptualizacións ou definicións que hai, por exemplo, contidas nesta lei. Desde o BNG temos moi claro que se precisa unha nova política urbanística, temos moi claro que se precisa unha nova lei do solo, pero este proxecto de lei que trae hoxe o Goberno a esta Cámara é, como diciamos, un proxecto de lei inservible, un proxecto de lei que non soluciona os problemas que temos e un proxecto de lei que, ademais, se alonxa da realidade urbanística deste país e que parece descoñecer mesmo a propia realidade galega. Permítame que lle poña un par de exemplos. Vemos como, por exemplo, non aborda nada da problemática que hai relacionada cos graves problemas que ocasiona a Lei de costas do Estado no noso país en relación co recoñecemento dos núcleos rurais no ámbito da costa, que segue habendo un problema moi grande e que ten que ver precisamente cunha lexislación que non entende que en Galiza temos unha ocupación moi diferente do territorio e, en concreto, da costa que teñen, por exemplo, no Levante. Tamén nos parece un pouco preocupante mesmo que vostedes, por exemplo, dean un paso atrás no que se refire ao recoñecemento dos montes veciñais en man común, porque lles van crear novos problemas ás comunidades de montes, e problemas moi graves a algunhas das instalacións que están en comunidades de montes. Sabe vostede que nesta lei, por exemplo, vostedes cualifican como solo de protección forestal a todos os montes veciñais en man común, cando en montes veciñais en man común hai cemiterios, hai instalacións sociais, hai utilización agrogandeira; e, polo tanto, o que están vostedes é poñéndolle outro atranco ao desenvolvemento dunha parte moi importante do noso medio rural. Tampouco entendemos como se elimina todo o que ten que ver co recoñecemento das parroquias no ámbito rural e coa centralidade que teñen que ter as parroquias tamén en relación coa prestación de servizos, e, polo tanto, coa introdución dun elemento de planificación do noso territorio con base nunha realidade preexistente e que segue tendo moita relevancia, e como todo iso desaparece desta lexislación. Polo tanto, unha lei cada vez tamén máis alonxada da realidade do noso país. Dicía vostede que non iamos ser capaces de dicir que esta era unha lei que desprotexía o rural. Pois permítame que lle faga tamén aquí unha emenda á totalidade. Porque esta é unha lei na que realmente nunha das cuestións nas que máis afonda é na desprotección do noso medio rural e na consolidación dun modelo liberalizador que foi o que upou toda a especulación urbanística que trouxo consecuencias tan nefastas a nivel social e a nivel económico. Porque a liberalización do solo non provocou un mellor acceso á vivenda, a liberalización do solo provocou a destrución do noso territorio e un encarecemento do prezo da vivenda que o único que fixo foi consideralo un ben especulativo. Pois isto é o que vostedes queren consolidar, desprotexendo o noso medio rural. Fíxense, vostedes, por exemplo, nesta lei introducen cambios que son moi preocupantes. Preocúpanos moito a modificación que fan no artigo 79 en relación coas modificacións dos plans, onde desaparecen as prohibicións de conversión do solo rústico a urbano cando houbera incendios. É dicir, vostedes están permitindo cambios que cremos nós que son moi preocupantes en relación coa clasificación do solo. E esta é unha das cuestións que a nós nos parece tamén que é moi importante. Porque había excepcións para que se puidera reclasificar como urbanizable o solo rústico que sufrise lumes. E non entendemos como se permite esta actuación que incide nunha política que se ten denunciado en moitas ocasións, onde mesmo parece que se está motivando indirectamente a actividade incendiaria vinculada con intereses urbanísticos. Polo tanto, señora conselleira, nós preguntámoslle se é que descoñece o proxecto de lei ou é que vostedes están aquí favorecendo, desde logo, unha desprotección moi importante do noso medio rural. Tamén vemos como, por exemplo, van vostedes permitir que unha parte do solo rústico vaia ser urbanizable; é dicir, que van permitir que se poida urbanizar en máis do 80 % do noso territorio, algo que non era así con anterioridade, polo que nós falamos de que esta lei supón unha desregulación do noso solo, unha desprotección do noso medio rural moi importante e, desde logo, un problema moi grave de cara ao noso futuro. Tamén nos preocupa que no que se refire á propia configuración do solo urbano no noso país vostedes non poñen couto a todos eses crecementos lineais ao longo das vías de comunicación, que non teñen nada que ver coa ocupación tradicional do noso país e que –como lle dicía tamén na miña intervención– cremos que desconfiguran a propia realidade galega e provocan un problema grave de diseminación dos núcleos, con consecuencias moi negativas desde o punto de vista urbanístico. Dicimos tamén na nosa emenda de devolución que esta vai ser unha lei que provoque un incremento da inseguridade xurídica. Hai demasiados conceptos indeterminados. E mesmo prácticas ou instrumentos que tiña neste momento Urbanismo, que estaban funcionando moi ben e que solucionaban moitos problemas na xestión dos concellos, vostedes elimínanos. Por exemplo, na Comisión que tivemos aquí, de estudo sobre a nova Lei de urbanismo, todos os expertos na xestión de urbanismo estaban moi sorprendidos de que desapareceran as regras interpretativas en relación co urbanismo, que dicían que, cando houbera dúbidas na aplicación de leis, se tiñan que aplicar os criterios de menor edificabilidade, maior dotación de espazos públicos e maior protección ambiental. Vostedes eliminan isto, a pesar de que foi unha reclamación unánime de todas as persoas que están na xestión do urbanismo a nivel dos concellos e que eran instrumentos moi útiles. Tamén vostedes eliminan outra serie de instrumentos que se estaban utilizando a nivel dos concellos e introducen –como dicimos– inseguridade. Hai moitas remisións a regulamentos e a normas que en teoría van desenvolver, pero, como comprenderá, coa práctica que leva o urbanismo no noso país, temos moi pouca fe en que eses instrumentos se vaian desenvolver con rapidez. Dicía vostede tamén que esta é unha lei que incrementa a autonomía municipal. Pois tamén aquí temos que dicir que é xustamente todo o contrario o que vostedes están facendo nesta lei. Vemos como vostedes restrinxen a autonomía municipal. Seguen mantendo a preponderancia das intervencións en materia de ordenación territorial, sen que estas busquen a coordinación coa planificación que se fai desde os propios concellos. Non establecen un reparto competencial claro e transparente, que xere un novo marco de colaboración entre a Xunta e os concellos. Consideramos desde o noso grupo que o Plan básico vai ser outro fracaso de idénticas consecuencias que as directrices de ordenación do territorio ou que o Plan de ordenación do litoral, que foron instrumentos que non tiveron ningunha eficacia nin ningunha función; é máis, que a propia Xunta incumpre. Poderiamos falar de ENCE e das previsións que tiñan no Plan de ordenación do litoral a respecto de ENCE. ¿Onde están? Polo tanto, instrumentos que non tiveron ningún tipo de eficacia, e agora din que unha planificación da Xunta vai solucionar os problemas dos concellos. Ademais, estanlle expropiando aos concellos de menos de 5.000 habitantes a capacidade mesmo de ter eles a iniciativa de poder facer un plan básico, adaptado ao seu concello, que sexa moito mellor. Por certo, a nós parécenos que isto, desde o punto de vista legal, é tamén moi cuestionable. Dicía vostede [[Murmurios.]] –non se alteren, señorías do PP– que a Xunta ía recabar todos os informes sectoriais. Tampouco é certo, señora conselleira, a Xunta só vai recabar os informes sectoriais que lle compete emitir á Xunta de Galiza. Pero sabe vostede que a Administración do Estado tamén emite moitos informes en relación co planeamento, polo tanto, o problema non se vai solucionar. Recomendámoslle tamén que revise o texto, porque verá que, lonxe da simplificación administrativa, non se elimina ningún dos informes nin se reducen os prazos. A nós parécenos que é importante axilizar os informes, pero non a fórmula que vostedes utilizan, de que en moitos casos, se non se emite informe, todo segue para adiante, porque na práctica o que están vostedes fomentando é a deixación de funcións en relación con ámbitos que son competencia da Xunta de Galiza.
Vaia rematando, por favor.
Cremos tamén que hai outras cuestións que son moi graves neste proxecto de lei. Desprotéxese unha parte moi importante do noso patrimonio arquitectónico tradicional. Nós cremos que a previsión que había na lexislación, que non permitía derrubar moito do noso patrimonio tradicional, permitiu conservar xoias do noso patrimonio, e vostedes eliminan esta previsión. Consideramos que non ten ningún tipo de sentido que sexan consideradas como construcións tradicionais todas aquelas construídas antes do ano 1975, porque, se facemos un inventario de moitas das vivendas que se construíron antes do ano 1975, non teñen nada a ver coa nosa tipoloxía tradicional. A tipoloxía terá que ver coas características da construción, non co ano. Moitas desas vivendas descontextualizadas que hai polo noso rural foron precisamente construídas antes do ano 1975, e vostedes queren consagrar ese modelo.
Remate, por favor.
Gustaríanos tamén que nos explicara por que se elimina a participación nas plusvalías, que é unha das funcións sociais máis importantes do urbanismo. E vostedes no artigo 89, na finalidade da execución dos plans de ordenación, por exemplo, introducen a eliminación da participación social nas plusvalías; é dicir, nos beneficios do urbanismo. ¿A quen están vostedes beneficiando, señora conselleira?
Remate, por favor.
E remato cunha última cuestión. Nós cremos que esta é unha lei obsoleta nos estándares de calidade; que non atende á dimensión social do urbanismo; que, como diciamos, mantén un urbanismo alonxado da realidade deste país; empeora a lexislación que temos e non soluciona nin axiliza realmente a xestión municipal.
Moitas grazas, señora Pontón.
Polo tanto, señora conselleira, se lle preocupa o urbanismo, retire esta lei.
Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Antón Sánchez García.
Bos días a todas e a todos. Bos días, señora conselleira. Eu agradézolle o ton construtivo e de consenso que utilizou, e ao mellor vostede, que leva pouco tempo de conselleira, paga os pratos rotos da política do Partido Popular de moitos anos atrás. Vostede dicía que esta é unha lei transcendental, histórica. Debe de ser que provoca moito desgaste, pois vostede é a terceira conselleira nunha lexislatura que debería de liderar este instrumento histórico. Tres, dúas conselleiras e un conselleiro, iso indica a pouca importancia que se lle dá a este instrumento dende o Goberno da Xunta de Galicia. Eu teño 41 anos, nacín no ano 1974, e xa estou moi canso de escoitar neste país palabras semellantes ás que vostede dixo: crecemento sostible, ordenación, crecemento equilibrado, desenvolvemento do solo de núcleo rural, etc. Mire, neste país temos unha hiperinflación de leis do solo, e, en cambio, temos un desastre e un fracaso na ordenación do territorio. A lei que vén substituír esta –é a Lei 9/2002– tivo dez modificacións, unha por ano, ata que se empezou coa redacción desta. En doce anos ou en trece, dez modificacións, señora conselleira. ¡E que vostede veña aquí vender que a Lei do solo pode tapar o que non se fixo nos anos de democracia neste país, que é política de ordenación do territorio! Polo tanto, hai que comezar sinalando que en materia de xestión e ordenamento do solo, e por extensión do territorio deste país, son dúas lexislaturas perdidas. Están empeñados vostedes en construír a casa polo tellado, a base de converter unha regulación urbanística nun cadro máis permisivo e laxo sen anteriormente establecer uns límites que deben de ser de natureza territorial, ambiental e patrimonial. Deixémonos de palabras baleiras, falamos de protección do patrimonio. ¿Vostede sabe que os profesionais da protección do patrimonio teñen que traballar como en pleno século XIX, consultando as fichas en papel do restauro, xa que ningún Goberno conseguiu dixitalizar e xeoreferenciar os valores patrimoniais deste país? Tanto coma iso. Podemos falar de palabras baleiras, do que queiran, vostedes nin sequera desenvolveron un instrumento para localizar o noso patrimonio dixitalmente. Polo tanto, a existencia dun aparello lexislativo dirixido a regular o réxime urbanístico do solo non pode substituír a necesaria ordenación do territorio a través de ferramentas que apliquen criterios que non sexan estritamente xurídicos, pensados a escala axeitada e que ademais precisen determinacións de tipo vinculante, e non como o que temos aquí coas directrices de ordenación do territorio. ¿Onde están as escalas axeitadas para a xestión do urbanismo, señora conselleira? ¿Onde están as áreas metropolitanas que teñan capacidade para planificar urbanisticamente? Cando as empresas inmobiliarias xa hai moitas décadas que están traballando a escalas supramunicipais, nós seguimos baseando o desenvolvemento urbanístico a escala municipal, que non é unha escala axeitada. ¿Onde están as comarcas como entes administrativos para actuar a esa escala axeitada? ¿Onde está o traballo feito para clasificar os solos en función das súas aptitudes a nivel de detalle e fiabilidade suficiente? ¿Onde están os plans territoriais integrados? ¿Onde está a protección do patrimonio? Unha lei do solo non pode solucionar todo isto dun plumazo nin tapar as enormes carencias produto dun desleixo do Partido Popular principalmente, durante moitos anos, xa que foi o partido que máis anos gobernou. Vostede fala de dinamizar o rural cunha lei do solo. Nos países desenvolvidos a Lei do solo non se utiliza como unha ferramenta para a economía. A economía do rural dinamízase facendo unha organización administrativa axeitada: a comarcalización. Para traballar a unha escala axeitada dinamízase facendo plans sectoriais dende abaixo; dinamízase facendo plans sectoriais de dinamización da propia economía do rural, e despois faise unha lei do solo adaptada a ese modelo socioeconómico, nin máis nin menos. Señora conselleira, en ordenación do territorio vostedes teñen un suspenso, teño que dicirllo; temos un suspenso neste país. E despois dicía que a Lei 9/2002 tivo dez modificacións. Para nós esta é a undécima modificación da lei anterior porque non cambia, no substancial, nada. Como se aquí non pasase nada, como se non houbese ocorrido a burbulla inmobiliaria, como se non houbese miles de vivendas baleiras mentres se ocupa solo e se destrúe patrimonio. Non hai despoboamento do rural nin hai descenso da superficie agraria útil, nin houbo, por exemplo, corrupción urbanística. Estamos aínda pagando, e pagaremos durante os próximos anos –como saíu onte a noticia de Barreiros–, a desfeita deste modelo. E vostedes insisten no mesmo modelo, e ademais estano vendendo como un paso histórico. Están, unha vez máis, a vender aire. A tratar de vendernos que a base de aprobar leis no DOG, sen máis, se pode solucionar o problema. Están vostedes, unha vez máis, funcionando cos tempos electorais. Vostedes non están a funcionar como un goberno capaz –ou que non ten vontade– de afrontar os graves problemas estruturais deste país dunha vez por todas. Isto non se soluciona en dous días, non se soluciona coa publicación do DOG, soluciónase con moitas medidas acompasadas e integrais que vostedes renuncian a facer; por exemplo, coas directrices de ordenación do territorio ou con outra organización administrativa. Presentaban vostedes na Lei de medidas fiscais e administrativas medidas de apoio aos concellos que se fusionasen, e presentaron a fusión de Oza-Cesuras. Iso é un pitorreo. En vez de afrontar a Lei de comarcalización deste país, vostedes din que van dar máis subvencións aos concellos que se fusionen, sen establecer ningún criterio racional, sen contar coa súa opinión. Ben, ¿onde está a análise do que se fixo mal no anterior modelo, coa expansión urbana das cidades mentres se descoidaba e destruía o patrimonio construído? ¿Onde está a análise sobre o grao acadado de protección do patrimonio? ¿Onde está a análise de cara a onde van as plusvalías xeradas polo urbanismo? No 90 % van parar á man privada dos promotores, e nesta lei aínda se reduce. ¿Onde está a análise sobre o que permitiu a corrupción urbanística deste país? ¿Que facer?, dicimos nós, porque xa vai sendo hora tamén de explicitar alternativas a un goberno que nós cremos que está agotado porque non ten capacidade de mover con forza suficiente os problemas que precisan del. Hai que facer unha reconfiguración territorial do país. Esta ordenación do territorio debe prefigurar unha nova estrutura político-administrativa de Galicia que permita actuar mellor de cara á cidadanía e os seus recursos. Que formule unha estrutura interna de nación coherente cos obxectivos de desenvolvemento equilibrado: a recuperación das comarcas rurais, o freo á conxestión metropolitana, a posta en valor da paisaxe e criterios concretos de xestión ambiental sustentábel. Ben, e agora imos co texto en si. O proxecto de lei que presenta hoxe está inspirado e segue inspirado no modelo de liberalización e desregulación promovido polo Goberno do Partido Popular nos anos noventa, cos efectos que xa comentamos e que todos coñecemos: gran cantidade de vivendas baleiras –300.000 neste país–; degradación acelerada dos valores paisaxísticos ambientais, naturais, culturais; incremento dos prezos da vivenda; deterioro do patrimonio construído e da identidade das cidades e vilas galegas; endebedamento masivo das clases medias e baixas deste país; redución paulatina da superficie agraria útil; explosión da burbulla inmobiliaria. E vostedes non cambian, seguen apostando polo mesmo. Nós cremos que o urbanismo debe ser unha función pública que debe ter outras finalidades de interese xeral. Vostedes seguen a dar facilidades para reclasificar e clasificar solo rústico. O paradoxo deste modelo ineficiente e insostible é a coexistencia de espazos urbanos degradados ou infraurbanizados con áreas de expansión urbana, en detrimento de terreos agrarios ou con valores naturais ou paisaxísticos. Se vostedes queren priorizar a rehabilitación e rexeneración das áreas xa construídas, do patrimonio xa construído, e da utilización da vivenda baleira, teñen que restrinxir as áreas de expansión, e nesta lei non o fan. Dan facilidades para reclasificar, por exemplo, simplemente como no artigo 23, que se permitirá reclasificar solo rústico a aqueles solos necesarios para completar a súa estrutura urbanística. Con algo tan vago como isto, vostede se pode supoñer que isto vai ser unha coladeira. Vostedes tamén dan facilidades para reclasificar terreos rústicos que deberían de quedar excluídos da expansión urbana. Permítese reclasificar o solo rústico de protección ordinaria e o de especial protección. Facilita as modificacións dos plans para cambios de usos e aumento do aproveitamento urbanístico dunha zona, ata un 30 %, sen necesidade de prever máis dotacións públicas e sen participación da comunidade nas plusvalías. Artigo 13, ata un 30 % sen prever dotacións públicas nin participación das plusvalías. Artigo 13. Non establece límites para reclasificacións e recualificacións do solo, aínda que o conxunto das modificacións impliquen un aumento superior ao 20 % da edificabilidade total do plan. Barra libre. Superan vostedes os límites establecidos na lei estatal do solo. Vostedes non analizaron o impacto deste proxecto de lei sobre o medio rural, que representa o 88 % do territorio galego. A regulación dos usos do solo rústico e das condicións de edificación son homoxéneas para todo o territorio, sen ter en conta as diferenzas entre os espazos naturais protexidos, as zonas suburbanas, o litoral, a montaña. Non se permite ao plan regular as condicións de uso e edificación en solo rústico, e vostede di que aumenta a autonomía municipal. Se ese 88 % queda fóra para os concellos, non poderán facer determinacións nin planificación do solo rústico, e quedará reducido a unha visión sectorial, que é todo o contrario dunha visión integral do país. Desaparece, polo tanto, a visión global, integral e horizontal da ordenación territorial e urbanística. Substitúese pola visión parcial, fragmentada e desintegradora da lexislación sectorial. Despois seguen baseando –como dicía antes– todo o planeamento nas figuras dos concellos, que como é sabido responden a lóxicas estritamente locais, de competencia, incluso, e con frecuencia non son quen de regular os procesos de urbanización e ocupación do solo dun xeito racional. O control dos usos do solo pola autoridade urbanística autonómica desaparece case completamente, só se mantén a necesidade de autorización en dous supostos, e para a concesión da licenza municipal esíxese sempre obter a autorización do órgano con competencia sectorial. Redúcese substancialmente o solo rústico protexido e os usos permitidos en todos os solos rústicos. En moitos casos, ademais, poden resultar incompatibles entre si: pódese permitir a minería nun solo que teña valores paisaxísticos ou ambientais a conservar. Vostede di que utiliza a lei do solo como arma para desenvolvemento do rural. O desenvolvemento do rural necesita outras políticas, e a Lei do solo ten que adaptarse ao modelo socioeconómico. Vostedes volven á barra libre, e seguramente lles dea incluso resultados a nivel electoral, pero para nós é moi triste. Para nós é moi triste que, nese consenso que vostedes piden, non estean dispostos a asumir o risco do interese público, do interese xeral. Vostedes seguen á caza do voto e atrapados polos tempos electorais. Vostedes reducen outra vez a parcela mínima edificable, dos 5.000 metros cadrados aos 2.000 metros, no artigo 35. E permítese a regularización da propiedade en solo rústico para converter as parcelas en edificables; no artigo 149, por exemplo. Pode haber un propietario que teña unha parcela de 10.000 e catro de 500, e poden transformarse en 5 de 2.000. ¿Esta é ordenación do territorio que vostedes queren para este país? ¿Volver aínda para atrás da Lei do 2002? Como xa se dixo aquí, as edificacións anteriores a 1975, coa entrada en vigor da nova lei, poderán ser ampliadas ou cambiar o uso. Por exemplo, un galpón agrícola ou unha nave de acuicultura con licenza outorgada en 2015 poderán reconverterse en uso residencial con esta lei. En canto aos núcleos rurais, poderanse demoler construcións tradicionais, cousa que coa Louga estaba prohibida. As parcelacións urbanísticas con fins edificatorios e a construción de vivendas en serie estarán permitidas, agás que se prohiba no plan. Implicará a posibilidade de desenvolver operacións urbanísticas e inmobiliarias sen dotacións públicas e sen participación da comunidade nas plusvalías. Permítese a demolición de edificacións tradicionais ou de valor etnográfico.
Vaia rematando, por favor.
Redúcense os estándares urbanísticos de calidade, cunha discriminación que nós non entendemos. Para concellos de menos de 5.000 habitantes non se exixirán estándares de calidade. Os galegos e galegas que vivan en concellos de menos de 5.000 habitantes non necesitan equipamentos públicos, non necesitan zonas verdes, non necesitan zonas de equipamento educativo, non necesitan vivendas de protección pública segundo esta lei, e, se non, desmíntame. Redúcese a autonomía municipal... –non me dá moito tempo–. E por último, señora conselleira, non me dá tempo a dicir todo o que lle quería dicir e que está expresado na nosa emenda á totalidade. Remato. Participación cidadá. Mire, era unha oportunidade magnífica para que a participación cidadá deixe de ser aquela que deseñou a lei estatal de 1956. A participación cidadá ten que ser dende o minuto cero, con información previa e dende o minuto da definición do urbanismo. Non pode seguir sendo a das alegacións a partir dun documento inicial. Iso é unha participación que se chama "infantilizada" da cidadanía. Vostedes seguen, en participación pública da cidadanía, en 1956. E iso é das cousas que nos parecen máis graves...
Remate, por favor.
...deste proxecto de lei do solo, ademais de que non afronta de verdade a solución dos problemas estruturais do país. É que vostedes nin sequera acompañan nos tempos o que é a participación cidadá normal en calquera outro tipo de instrumento. Vostede di que os instrumentos de planeamento van estar na páxina web. Iso non é participación cidadá. Vostedes, en cambio, cando chegaron no 2009, si que quitaron da páxina da Consellería de Medio Ambiente e Infraestruturas todos os contidos das []..
Moitas grazas, señor Sánchez.
... ambientais estratéxicas, que antes si que podían ser accesibles, e vostedes chegaron e eliminaron. Evidentemente, parece que non lles conviña moito a transparencia neste caso. Na seguinte intervención tentarei de completar.
Moitas grazas. Grupo Socialista. Señor Sánchez Bugallo.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi bos días, señorías. Moi bos días, señora conselleira. Tráenos vostede hoxe ao pleno un proxecto de lei. Será, se a maioría do Partido Popular así o impón, a cuarta Lei do solo de Galicia, que chega, xustamente, cando a lei actualmente en vigor, a Louga, vai cumprir 13 anos o 30 de decembro deste mes. Dicíanos vostede que o obxectivo deste proxecto de lei que traen hoxe é dar estabilidade e protexer o medio rural. Realmente, nós cremos que é exactamente ao contrario o obxectivo deste proxecto de lei, ou, se é ese que vostede di, realmente o proxecto que nos traen consegue o contrario do que vostedes pretenden. Por iso mesmo, o Grupo Parlamentario Socialista pediu a través da emenda á totalidade a devolución deste proxecto de lei. Nós entendemos, vemos con claridade e podemos discutilo en calquera foro –non só nos dez minutos ou nos quince minutos que temos aquí–, que esta é unha versión non adelgazada –como se dixo– da lei actualmente en vigor, ou non só adelgazada, senón que é unha versión devaluada e empeorada da vixente Lei do solo. É unha versión expurgada, que elimina elementos básicos, fundamentais e positivos da lei vixente en lugar de eliminar o inútil, farragoso ou innecesario. Este proxecto de lei que vostedes nos traen hoxe retrotráenos á situación anterior á Lei do solo de 1997. Incluso algún aspecto aparentemente ou pretendidamente positivo deste proxecto de lei trae tal cantidade de condicionantes negativos que fai que non poida ser admitido nos términos en que se formula. Intentarei explicar, ata onde me dea o tempo, de forma gráfica a qué me estou referindo. En primeiro lugar, desaparecen da lei –seguramente porque vostedes o consideran innecesario– definicións que son absolutamente básicas e que fan referencia ás facultades urbanísticas, ás responsabilidades derivadas da competencia urbanística ou incluso os fins que deben presidir a actividade urbanística, que na lei vixente se recollen nos artigo 3, 4 e 5. Por poñerlle un exemplo práctico, o artigo 4 da lei actual, que define os fins da actividade urbanística, no seu apartado a)define como un fin asegurar que solo se utilice en congruencia coa utilidade pública e a función social da propiedade. O apartado b)di que debe ser un fin da actividade urbanística impedir a desigual atribución de beneficios e cargas entre os propietarios e asegurar a xusta distribución das mesmas. No apartado c) Asegurar a participación da comunidade nas plusvalías xeradas pola actividade urbanística. Ou no apartado d) Preservar o medio físico, os valores tradicionais, os sinais de identidade e a memoria histórica de Galicia. ¿Que hai de superfluo nisto? ¿Por que lles molesta? ¿A quen estorba, en realidade, que se definan que estes deben ser os fines que presidan a actividade urbanística? Un segundo aspecto que contradí o que vostede nos acaba de dicir, señora conselleira, é que ao noso xuízo esta lei incrementa enormemente a utilización de conceptos que podiamos definir como xuridicamente indeterminados. Voulle intentar poñer algún exemplo práctico. Artigo 22.1a) Actividades prohibidas. Di: están prohibidas as edificacións e usos cuxa tipoloxía resulte impropia. ¿Que concepto é este de impropia? Hai xuristas no seu grupo, será que resulten axustadas ou non axustadas á lei, que cumpran ou non cumpran a lei, pero propio ou impropio é un concepto marcadamente subxectivo, que ademais pode dar lugar a multitude de problemas. Ou no 22.1) están prohibidos aqueles movementos de terra que varíen a morfoloxía da paisaxe do lugar. É dicir, todos, porque un movemento de terras ou unha escavación, por definición, varía a morfoloxía. É necesario concretar a qué se refiren exactamente. Outro exemplo que lle vou propoñer. Solo rústico. O solo rústico defínese por exclusión. ¿Que é solo rústico? É o que non é nin urbano nin urbanizable. O 95 % o 96 % ou o 97 % do territorio de Galicia defínese por exclusión. Pero onde –digamos– alcanza o cénit a indefinición é no solo rústico de protección ordinaria. Voulle ler literalmente –falo de memoria, creo que é o artigo 27 ou 29–, di: Solo rústico de protección ordinaria son: a)os que non resulten suceptibles de transformación urbanística. b)aqueles que o planeamento considere innecesarios ou inapropiados para a súa transformación urbanística. É dicir, o 90 % do territorio non só se define por exclusión, senón polo seu carácter residual. ¿Residual o 90 % do territorio? Parece absolutamente contraditorio. ¿É tan difícil definir o que é o solo rústico? Voulle poñer outro exemplo. Edificacións de carácter tradicional. Señora conselleira, ¿sabe que di o artigo 36.4: Consideraranse edificacións tradicionais as existentes con anterioridade á Lei 19/1975, do 2 de maio. É dicir, casa tradicional de Galicia é a que é anterior ao 2 de maio de 1975. ¿Cantos dos nosos paisanos –con gran sacrificio da súa parte– que foron a Suíza, viñeron e fixeron a súa casa de estilo tirolés? ¿E esa é unha vivenda tradicional de Galiza? Ou cantos que tiñan menos recursos a fixeron de cemento visto ou de tixolo visto, e están aí. ¿E esas agora, por lei, van ter consideración de vivenda tradicional? ¿Non é posible dicir algo máis sobre iso ou concretalo algo máis, dalgunha maneira? Un terceiro aspecto é que invade ou anula as competencias municipais. É todo o contrario do que vostede dixo aquí. Vostede dicía que reforzaba esas competencias municipais. É todo ao revés. O primeiro caso, e o peor de todos, é o que sucede cos concellos de menos de 5.00 habitantes, que directamente perden a competencia urbanística. E quero dicirlle algo, señora conselleira. Prégolle que me atenda porque, ao mellor, isto aínda ten solución. Aquí houbo un compromiso nesta Cámara, solemne, expresado por un compañeiro que hoxe forma parte do gabinete da Xunta, de que os concellos ían ter a facultade de redactar, por iniciativa propia, os plans básicos. Voulle ler o que di o artigo 61: A consellería competente en materia de urbanismo formulará os plans básicos municipais, podendo promover a colaboración dos concellos ou doutras entidades na súa redacción. É dicir, que nin sequera está obrigado a deixalos participar. Non só a iniciativa corresponde á Xunta, senón que nin sequera teñen dereito a participar os concellos. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, non, artigo 61. Acábollo de transcribir literalmente. Iso teñen que cambialo, isto é un auténtico disparate. E ademais igualan a un concello cunha asociación de veciños ou cun club deportivo. Isto non pode ser. En segundo lugar, asumen para vostedes a responsabilidade e a competencia de, a eses 200 concellos de Galicia –son os 2/3 dos concellos de Galicia–, facerlles vostedes os plans básicos municipais. ¿Para que queren esa competencia, señora conselleira? Vostede antes falou das directrices de ordenación do territorio. Sabe que as directrices de ordenación do territorio prevían o seu desenvolvemento a través da figura... –xa mo dirá despois dos plans territoriais integrados. ¿Sabe cantos plans territoriais integrados fixo a Xunta de Galicia? Cero. ¿Cantos ten en redacción? Cero. ¿Cantos están en tramitación? Cero. ¿Para que quere agarrar esa competencia se logo non ten capacidade de desenvolvelos? ¿Sabe canto leva vostede nos orzamentos de 2016 para desenvolver os plans territoriais integrados? 92.000 euros. ¡Iso non dá para nada! Falamos da ordenación do medio rural, señora conselleira –máis do 90 % do territorio–, e queda totalmente desprotexido. Artigo 30.2a), solo rústico de protección agropecuaria. Son solos rústicos de protección agropecuaria o solo de concentración parcelaria e os delimitados no catálogo oficial correspondente polo órgano sectorial competente. ¿Sabe cantos solos de protección agraria están no catálogo oficial correspondente? Ningún, porque non hai catálogo sectorial correspondente, non existe, está sen facer; polo tanto, non hai ningún. ¿E sabe cantos solos están protexidos por ser obxecto de concentración parcelaria? Seguro que non o sabe. En Galicia hai 3.778 parroquias rurais. ¿E sabe en cantas se fixo a concentración? En 750. Hai 3.028 onde non se fixo. É dicir, que o 80 % do solo rural de Galicia desaparece porque non gozará de ningún tipo de protección, pois queda excluído das dúas categorías protexidas que vostede recolle. Artigo 30.2b). Este aínda é peor. Solo rústico de protección forestal. Está constituído polos montes veciñais en man común e os delimitados no catálogo oficial correspondente polo órgano sectorial competente. Os do catálogo oficial, xa dixen que non hai catálogo oficial, por tanto, ningún; soamente quedan os montes en man común. ¿E que pasa coas carballeiras que non están en man común, señora conselleira? ¿Que pasa cos solos que arderon, que están protexidos pola lei actual, que non poden ser edificados? ¿Por que se levanta ese tipo de protección? Pero mire, non só non protexen vostedes, senón que impiden que os concellos poidan protexer. E eu pídolle que lle bote unha ollada ao artigo 30.3, que di así: "Os concellos" –non o leo todo "previa xustificación axeitada" –correcto "e conformidade expresa da Administración que ostente a competencia sectorial, poderán protexer". É dicir, que se un concello quere protexer un solo, non só ten que xustificalo, que me parece razoable, senón que ten ter autorización expresa da Administración sectorial competente. É dicir, que aínda ten que pedir permiso para poder protexer o chan. ¿Esa é a autonomía? ¿Esa é a competencia que vostedes lle dan aos concellos? Mire, eu creo que nada é casualidade, e abren de novo a espita para que se repita todo o acontecido coa lei de 1985 e de 1997: a proliferación de decenas de miles de vivendas espalladas por todo o rural de Galicia, encarecendo o chan para usos agrícolas e gandeiros e xerando un modelo urbanístico absolutamente inviable e insostible. Volven á parcela mínima de 2.000 metros e aos mesmos requirimentos que a Lei do solo de 1997. Polo tanto, se volvemos ao mesmo, volverá pasar o mesmo. Exactamente igual que o que aquí aconteceu. E mentres tanto, ¿que pasa cos 30.000 núcleos de poboación? ¡Caendo a pedazos! ¿Sabe vostede canto leva nos orzamentos para a recuperación deses 30.000 núcleos e do medio millón de vivendas que hai aí? Un millón de euros. É o que leva vostede. É dicir, 2 euros por vivenda; 30 euros por núcleo. É evidente que todo iso vai caer. Venden tamén a simplificación irreal. Pídolle que lle dea un vistazo, porque xa non me dá tempo, a dous temas moi pequenos. Primeiro. A Xunta ten tres meses de prazo para emitir informe en todos os temas. ¿Sabe canto lles dan aos concellos –artigo 143.2–? Quince días para resolver as solicitudes formuladas en comunicación previa. E se non as resolve, ¿que pasa? Con iso vostedes van conseguir unha das dúas cousas, ou ao mellor as dúas. Unha: un colapso de todos os concellos, que teñen que resolver todas as solicitudes en quince días; ou unha coladera xeneralizada, coas consecuencias que logo vai ter. Ademais, ¿por que din iso, se iso non o di nin a Lei do emprendemento? ¿Por que dan ese prazo? ¿Por que establecen ese prazo, distinto do que se dan para vostedes? Segunda. Manifesta unha absoluta falta de vontade de que se cumpra a lei. Falaba vostede antes de que hai 83 concellos de Galicia que teñen o planeamento adaptado á Lei de 2003; trece anos despois, o 73 % dos concellos de Galicia non a teñen adaptada. ¿E sabe por que? Por dúas razóns fundamentais. Unha, polas dificultades de adaptación que hai. E outra, porque fai falta ser tonto para adaptarse. É dicir, a realidade do asunto é que, se un concello non se adapta, ten moitas máis facilidades e está en mellor posición que o que se adapta. Vostedes estanlles dicindo aos alcaldes do rural: asuma vostede o sacrificio de enfadarse con todos os seus veciños para adaptarse á lei, pero, se non se adapta, non pasa nada. ¡Entón non se adaptan! Hai 3 cidades, das 7 de Galicia, que non teñen planeamento adaptado á lei, e 232 concellos. E hai concellos que levan 27 anos, nalgún caso anos ou décadas mareando a perdiz para non adaptarse, porque non hai ningún mandato imperativo nin lles pasa nada. ¿Como pode ser que concellos que non se adaptan á lei estean con máis facilidades e en mellor posición que os que se adaptan? En conclusión, señorías, eu non sei se ese é o obxectivo que vostede me di, e non teño por que dubidar da súa palabra, pero teño que dar prevalencia aos feitos. E os feitos o que nos din é que vostedes nos traen unha proposta de lei que é unha devaluación, é unha rebaixa e é unha lei de menor calidade técnica, de menor solvencia xurídica...,
Remate, por favor.
...que a lei que pretenden substituír. Polo tanto, señorías, nós pedimos, propoñemos e votaremos a devolución deste proxecto de lei. Máis nada. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Sánchez Bugallo. Grupo non emendante. Grupo Parlamentario Popular. Señor Castiñeira.
Señorías, bos días. Estamos a traer aquí a debate, señora conselleira, unha lei que ten tres retos fundamentais; así o vemos, desde logo, desde as bancadas do Partido Popular. Primeiro obxectivo: ningún concello sen PXOM. Creo que é un reto importante e ambicioso, e, desde logo, coas disposicións que se establecen nesta lei, é conseguible, pódese conseguir. Unha aposta por un rural vivo e ningunha edificación sen rematar. Eu acabo de escoitar atentamente tanto a exposición da señora conselleira como as dos distintos portavoces dos outros grupos, e hai que dicir unha cousa. Criticouse por algún grupo, incluso por algunha persoa que agora non está aquí, o feito de que non fora debatido este documento, que se traía por motivos electorais e cousas deste estilo. Eu tiven a honra de presidir unha comisión hai dous anos exactamente. Daquela non había Grupo Mixto, non estaba o Grupo Mixto, algunha persoa que falou aquí, pero tiven a honra de presidir esa comisión onde houbo comparecencias de 32 persoas elixidas por todos os portavoces dos distintos grupos parlamentarios; onde participaron desde veciños, asociacións, sindicatos, colectivos, colexios profesionais, etc. Cada un, a quen estimou oportuno propoñer. Dez longas sesións da comisión onde houbo debate, onde houbo intervención de todo o mundo, onde houbo preguntas e incluso ditames e emendas de cada un. Curiosamente, señor Bugallo, acordarase das súas chamadas por teléfono correndo os pasillos, porque daquela era o señor Besteiro, hoxe non sei quen é o que manda no PSOE, pero daquela mandaba o señor Besteiro, parece ser, e o señor Besteiro dixo "non" a votar a aceptación do cen por cento das emendas que propoñía o Partido Socialista. O PP aceptabamos o cen por cento das iniciativas e das propostas, e o PSOE non quixo. Votou en contra porque o señor Besteiro, por teléfono, dixo que non podía ser. Acórdase diso, ¿verdade, señor Bugallo? Eu entendo que o seu papelón era complicado, pero iso é así. Ademais vexo que nas propias emendas á totalidade que fai agora hai algunhas cousas que poñía daquela que agora non pon. Iso quere dicir que dalgunha maneira se corrixiron, se tiveron en conta, a pesar de non aceptalos, temas como o da ordenación, ou como outra serie de cousas das que, se teño tempo, falarei a continuación. Hai que dicir que este proxecto de lei pasou todos os informes preceptivos, como non pode ser doutra maneira, e, entre eles, hai o informe do Consello Económico e Social. Pero, por se alguén non o sabe, o Consello Económico e Social está composto por sindicatos: UGT, CIG, Comisións Obreiras, Confederación de Empresarios, Unións Agrarias, Sindicato Labrego Galego, Xóvenes Agricultores, confrarías, consumidores, Universidade da Coruña, Universidade de Vigo. E o Consello Económico e Social, no seu informe favorable, emitido o día 23 de setembro deste ano, do ano 2015, di: "Entre os aspectos que no anteproxecto" en opinión do CES "merecen unha valoración positiva, cómpre mencionar: a)O esforzo por avanzar na simplificación e a axilización administrativa". Eu escoitei nas bancadas de aquí ao revés. "b)A reorientación do modelo de desenvolvemento". Señor Sánchez, supoño que o leu...
Silencio, por favor.
Non quedou contento o señor Beiras coa intervención do segundo, o señor Sánchez, que ten que participar el. Pero, señor Beiras, vostede non veu aquí, e, por favor, eu aguantei e escoitei con respecto a todos os demais participantes. Vostede ten que dar a nota, ¡home!, se non, non está a gusto. "A reorientación do modelo de desenvolvemento, dende un baseado no crecemento cara a outro máis sustentable, orientado ao fomento da rehabilitación, renovación e rexeneración urbana". Iso é o que supón esta lei. Totalmente de acordo con esta apreciación do CES, onde –digo– hai unha pluralidade de axentes que interveñen aí. E, en terceiro lugar, alaban a introdución do Plan básico autonómico. Si, porque é un instrumento que pode servir para moitos concellos que non teñen potencial económico para levar a cabo a elaboración dun plan. Ás veces potencial económico, ou incluso político, porque, sexamos sinceros, a elaboración dun plan xeral ten máis custo político de cara ás corporacións municipais e aos gobernos municipais que incluso custo económico. Polo tanto, temos que ser realistas se queremos sacar adiante as cousas, e iso é o que hai. E logo, efectivamente, emite unha serie de observacións, a maioría de carácter formal, que hai que dicir... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, si, leu, leu... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pero hai que dicir... E supoño que viu o informe, e a maioría están recollidas no proxecto de lei que vén aquí. Temos claro que é un proxecto para avanzar na clarificación, simplificación e axilización administrativa. Hai uns trámites áxiles, e dicir o contrario sería estar enganando. É un fito importante conseguir que a propia consellería, a través da Secretaría Xeral de Urbanismo, concentre todos os informes que dependen da Xunta. Loxicamente, sería estupendo tamén que pasara o mesmo a nivel de Estado. Haberá que traballar para que o Estado teña un ente onde se lle manden alí e xestione todos. Creo que é un obxectivo importante. Pero o primeiro paso é que a propia Xunta concentre, cunha soa tramitación, todos os informes sectoriais nun prazo de tres meses. Caso contrario, sería positivo. E autonomía municipal, concedéndolles máis oportunidades e máis xestión aos propios concellos. De catro trámites, de catro licenzas de distintos usos, pasan a catorce; e iso é atentar contra a autonomía municipal. ¿A orientación do modelo? Claramente se está orientando o modelo cara á colmatación, ao cerre das estruturas urbanas, onde exclusivamente se van poder poñer solos urbanizables, por exemplo, no entorno dos núcleos urbanos. [[O señor Sánchez García pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, señor Sánchez, non se vai poder. As urbanizacións espalladas quedan prohibidas, iso claramente. Polo tanto, non diga o que non hai porque non é así; non, non é así. Non ás urbanizacións espalladas. É un freo a iso precisamente, entre outras cousas, polos custos urbanísticos dos servizos; é dicir, os custos de prestación dos servizos. Loxicamente, o que se pretende é precisamente cerrar a malla das cidades e dos núcleos urbanos nese sentido, introducindo un plan básico autonómico e municipal. É voluntario, señor Bugallo. Ademais, mire vostede, falamos do número de concellos, e falan vostedes da desprotección do rural. É importante, 84 concellos adaptados, o 27 % da superficie territorial; 173 que teñen algún tipo de planeamento –normas subsidiarias, delimitacións ou vai ti a saber–, dos anos oitenta ou por aí, non adaptados á Lei 9, e 57 concellos que non teñen ningún tipo de planeamento. ¿Existe máis inconcreción, e incluso menos protección, que non ter nada, señor Bugallo? ¿E vostede ponlle problemas aos plans básicos? Eu estou seguro de que se vostede pregunta –vostede e alguén máis que o dixo hoxe–, se lles preguntan aos alcaldes de todas as cores políticas –incluídas as súas– como valoran a figura do Plan básico, municipal e autonómico, vanlle dicir que aplauden coas orellas. Si, porque é a única posibilidade de que eses concellos teñan unha regulación urbanística. E non hai peor desprotección que a que non existe. Porque no papel podemos poñer o que queiramos, pero non lle é así. E na protección do rural, é falso totalmente o que din vostedes. O rural non perde protección nin moito menos, o que se ten que adaptar ás proteccións é a realidade, que é diferente. Vostede pode coller algún plan realizado neste momento –e póñolle de exemplo o de Lugo, que lle aseguro que o coñezo bastante ben– e o que non pode ser é tiro as raias así, por onde me dá a gana, e isto si e aquilo non. ¿Hai algo máis inseguro xuridicamente? ¿A seguridade xurídica que vostedes alegan existe neses trazados, nesas delimitacións aleatorias dun concejal que pode ser, por exemplo, Liñares –que é o que pasou en Lugo–, ou o señor Besteiro, tira a liña por aquí ou por alí? ¿Iso é seguridade xurídica? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Obsesión non, é a realidade do que pasou. [[Aplausos.]] Entón, ¿hai algo máis que iso? Non. [[Aplausos.]] Porque, loxicamente, quen ten que vixiar as proteccións, [[Murmurios.]] e ten a obriga de facelo, [[Interrupcións.]] son as distintas consellerías a través das sectoriais, loxicamente, das normativas e lexislacións sectoriais. En protección do patrimonio, será, loxicamente, a Lei de patrimonio, e en protección forestal, será a lei forestal. E falan de montes, dos montes que arderon, ou dos terreos forestais que arderon, e que agora se poden recualificar. E alguén lle dixo á señora conselleira que non coñecía a lei. Pois mire, a señora conselleira coñece a lei e a secretaria xeral de Urbanismo coñece a Lei do solo e coñece a lexislación. Porque, miren vostedes, é tanto así como que a lei estatal prohibe a recualificación deses terreos, na Lei de montes prohíbese a recualificación deses terreos. Si, prohíbese, e, polo tanto, non poden vir vostedes aquí acusando do que non é. [[Interrupcións.]] Non hai que repetir vinte veces a mesma lexislación; non por iso se fai máis sinxela unha norma, nin moito menos. Unha norma ten que ser simple, pero non repetir vinte veces o mesmo. E esta norma e este proxecto de lei si é sinxelo e aplicable. Miren, fóra da ordenación non falou nada, e boteino de menos, señor Bugallo. Nas comisións onde tivemos a honra de participar nos debates –e eu de escoitalo porque era o presidente– tiven a honra de escoitalo moitas veces, e era un problema que lle preocupaba e queda resolto. De feito, non o puxo na emenda á totalidade, e poñíao antes. ¿Por que? Queda resolto porque, afortunadamente, alguén pensou que as edificacións dos núcleos urbanos –ou incluso no rural, pero fundamentalmente nos núcleos urbanos é onde afecta– que tiveron licenza de acordo cun planeamento en vigor, resulta que agora vén unha nova lei, faise un novo planeamento, e o único que teñen... Están dentro da alineación e teñen todo menos as alturas, porque baixan as edificabilidades, de acordo coas novas leis do solo, os planeamentos non dan encaixado esa edificabilidade e resulta que, onde antes se permitían cinco plantas, agora se permiten catro. Ese edificio queda fóra da ordenación simplemente por iso. Pero é que fóra de ordenación levaba consigo –e leva de momento consigo– unhas implicacións a efectos hipotecarios para os veciños deses pisos ou desas vivendas, que a efectos hipotecarios teñen problemas. Para efectos da rehabilitación desa edificación hai problemas, porque, loxicamente, o edificio está fóra da ordenación e só se veñen permitindo obras de mellora e mantemento. Loxicamente, ¿esta lei que di? Non, os que foron concedidos de acordo coa normativa e con licenza, si van poder, e quedan dentro da ordenación. Loxicamente, menos aqueles que estean afectados por viais públicos, por zonas verdes ou para unha dotación pública, que eses serán os de fóra da ordenación. Soluciónase un problema que teñen moitísimos galegos e que tiñan moitos concellos para poder levar a cabo os plans xerais. E aquí témolos de todas as cores políticas. Poden preguntar en Monforte, poden preguntar en Sarria ou poden preguntar en moitos outros concellos cal era un dos problemas máis gordos para sacar adiante un plan xeral: que medio pobo quedaba fóra da ordenación, e iso, loxicamente, non era nin lóxico nin de recibo. E aplaudo de verdade, señora conselleira, a vostede e aos antecesores que tiveron parte nesta lei; aplaudo esa decisión porque é moi, moi, importante. Señor Bugallo, falou de bastantes cousas, e a min gustaríame, a verdade, ter bastante máis tempo para poder rebaterlle determinadas cousas. Unha, a parcela mínima de 2.000 metros cadrados. E di que volvemos aos anos noventa, cando daquela se espallaban as vivendas polo rural. Si, aquilo de: ti vai facendo. Como a lei, por exemplo, no Plan de Lugo, permitía 30 vivendas ao ano en solo rústico –que o permitía a lei–, ti vai facendo, que aínda que non che dea licenza, xa cha darei para o ano seguinte. Esa foi unha táctica que fixeron moito o señor Orozco e o señor Besteiro, e agora están tirando, desgraciadamente, algunhas desas vivendas que non tiveron licenza. Efectivamente, cunha parcela, daquela, de 2.000 metros, dábase unha vivenda, vivenda de uso residencial. Pero é que agora, señor Bugallo, non é así, iso é falso. Única e exclusivamente se fai parcela mínima para vivendas vinculadas a explotacións. Tuteladas ademais, que esas licenzas as ten que dar a Xunta. Señor Bugallo, non fagamos demagoxia porque o que facemos é un dano terrible a Galicia, e iso é o que se está facendo. Digamos a verdade. O mesmo que se di de que se poden tirar construcións tradicionais. Eu creo que hai xente que non leu a lei ou que a le como lle dá a gana. Artigo 22.d) Dentro dos usos incompatibles e, polo tanto, prohibidos. A demolición das construcións existentes, agás nos seguintes supostos. Estamos falando de agás– [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ...Espere, espere, que lle digo agás, que supoño que todos estamos de acordo. Construcións que non presenten especial valor arquitectónico e etnográfico, e todos os engadidos das edificacións. Home, eu supoño que unha edificación tradicional cun pegote, poderase derribar o pegote, que é o que se pretende. Polo tanto, non manipule, nin moito menos. E hai unha cousa que me preocupa, señor Bugallo, porque o teño por unha persoa seria, de verdade. Di vostede na súa alegación –e aquí falou algo– que se permiten sine die, na disposición transitoria primeira, os planeamentos non adaptados. Eu creo que se equivocou, aos que se lles permite é aos adaptados. Porque os non adaptados é disposición transitoria punto segundo, e vouna ler: "Os planeamentos aprobados definitivamente con anterioridade á entrada en vigor desta lei, e non adaptados á Lei 9/2002, conservarán a súa vixencia ata a súa revisión ou adaptación da mesma consonte as seguintes regras...:" [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] –espere, lea todo, non lea só unha parte–...
Remate, por favor.
...–remato, só un segundiño, por favor– "...un solo urbano que reúna as condicións de solo urbano consolidado 13A" –esas son as normas que aplica, as desta lei– "un solo urbano do 13B" –un solo urbano equivalente ao non consolidado– ¿O solo urbanizable delimitado? [[Murmurios.]] Igual que o solo urbanizable delimitado desta lei. E o solo urbanizable non delimitado e o rústico, como o rústico desta lei. Polo tanto, o que se lle aplica a eses planeamentos non adaptados é esta lei, non o planeamento en vigor. Si, señor, o que non se pode, loxicamente, é anular; polo tanto, estáselle aplicando esta lei. Miren, señor Bugallo, señorías, eu invítoos...
Remate, por favor.
...e espero –xa para rematar, señor presidente– que participen amplamente nas emendas. Loxicamente empezaremos no debate. E non perdan a oportunidade –sobre todo os señores do PSOE– de sumarse a esta lei. Imos conseguir que todos os concellos de Galicia teñan unha norma urbanística, un planeamento, un plan xeral, e iso é un reto importante.
Grazas, señor Castiñeira.
Imos acabar coas construcións fóra de ordenación e imos rematar co feísmo. Súmense a isto, non lles pase como lles pasou a outros, que protestaron pola autovía do Atlántico...
Grazas, señor Castiñeira. Remate.
...e hoxe seguen tendo esa espada...
Remate xa. Grazas.
...sobre a súa cabeza. Que non lles pase iso, señores socialistas.
Grazas, señor Castiñeira. Grupos emendantes. [[Pausa.]] Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Eu creo que todos os grupos da oposición expuxemos moitas razóns para que esta lei sexa retirada e sexa concibida como unha lei completa que de verdade asegure a protección do solo, que realmente asegure o medio rural, o solo rústico, e que dea solución aos problemas urbanísticos das cidades. Realmente, coincidimos todos en que esta lei non o é, en que falar de simplificación non quere dicir que a lei teña menos artigos, porque iso o que crea é inseguridade. Unha lei ten que estar ben explicada, e que cando os cidadáns se remitan a esa lei teñan nela todos os seus dereitos, todos os seus deberes, cales son as canles de participación e cales son os documentos que necesitan. Para iso o que hai que propiciar é o uso das novas tecnoloxías, hai que eliminar trámites inútiles e hai que reducir e simplificar a documentación; iso é a simplificación. Que unha lei teña menos artigos non beneficia para nada, precisamente, a simplificación, a definición, a participación, e que as cousas se fagan conforme á lei. Por outro lado, citáronse aquí varios dos artigos que teñen indefinicións, que poñen en perigo, precisamente, un desenrolo sustentable do noso territorio; que poñen en cuestión a cohesión do territorio; que crean unha gran inseguridade xurídica que pode crear novos conflitos urbanísticos, como estamos mirando e como podemos escoitar, e ademais iso vai amparar novamente a lei da selva que tivemos durante todos estes anos e que deu lugar a ese urbanismo tolo que destruíu edificios que tiñan un valor arquitectónico e un valor para a cidadanía. En Vigo temos, dende logo, moitísimos casos destes. O casco vello de Vigo, por exemplo, foi destruído durante eses anos. Tiráronse edificios de pedra antigos, no casco vello, e fixéronse edificios modernos. E despois, anos despois, houbo que retomar a recuperación do casco vello de Vigo. Para evitar iso, desde logo, non está esta lei. Esta lei non garante que os cascos históricos sexan protexidos e que os edificios, as construcións de interese social, sexan construídos. Vólvolle dicir: falta transparencia, falta participación, algo do que levan falando no último ano con motivo das eleccións, nos anos electorais, dende o mes de maio. Polo tanto, debería de constar nesta lei a participación cidadá, a responsabilidade política, as sancións para os políticos. E, dende logo, non se pode facer unha liña, e dicir as sancións son estas, independentemente de a que persoas afecte. Xa lle digo, para as vivendas das familias, para a primeira vivenda ou vivenda habitual, deberían ter un prazo moito máis longo, acordado coa familia, para rematar a obra; incluso a concesión de axudas para que poidan rematala; porque é importante tamén que as persoas poidan disfrutar de vivendas seguras e dignas. Vólvolle dicir: falta tamén introducir o acceso a novos servizos á cidadanía como son o acceso á internet e o acceso a gas, que non se contemplan. Falan de acceso á auga, acceso a saneamento, acceso a electricidade, pero non se fala de nada máis, cando despois aquí falamos de que se toda Galicia vai ter acceso a banda longa e desaparece desta lei, como desaparece a calidade arquitectónica, que ten moito que ver tamén coa súa coordinación dentro do ámbito onde se constrúa. Falta, está mal, como xa dixemos todos os grupos da oposición, a definición da vivenda tradicional, que non pode estar ligada simplemente ao ano de construción. E volvo repetir, por exemplo, o do casco vello de Vigo; todas aquelas animaladas como se fixeron antes do ano 75 serían todas tradicionais e polo tanto encaixarían nun casco histórico, cando é absolutamente mentira. E, despois, deberían dende logo devolver aos concellos a súa autonomía. O que pretenden e o que pretenderon xa coa modificación da Lei de réxime local e co que volven intentar con esta lei, dende logo, é eliminar competencias dos concellos, que estes sexan dependentes...
Remate, por favor.
...–xa remato, señor presidente– das autorizacións da Xunta de Galiza, e se, polo tanto, de verdade intentan o consenso, se de verdade cren que esta lei ten que nacer co máis amplo consenso posible, o mellor que poden facer para demostralo é coller esta lei, aceptar a súa devolución e presentar un novo texto que realmente dea resposta aos problemas actuais e non cree problemas para o futuro. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Pontón.
Moitas grazas. Señorías, sobre a intervención do Grupo Popular, eu simplemente dicir que os slogans están moi ben, pero logo a realidade é moito máis crúa. Entón, dicirnos aquí que veñen apostar por un rural vivo ou por ningunha vivenda sen rematar creo que é case como unha tomadura de pelo, cando a política que realmente incide nos problemas do rural pois ten máis que ver coa falta de apoio ao noso sector lácteo, ao desmantelamento dos nosos sectores produtivos ou cunha política de afogamento económico das clases populares, que é a que impide que moitas vivendas se poidan rematar. Por certo, non entendo como se a vostedes os preocupaba tanto este tipo de cuestións, por exemplo, na Consellería de Vivenda, nada máis chegar, vostedes o que fixeron pois foi precisamente suprimir axudas que había para que a xente do rural puidera rematar as súas casas. Supoño que é a forma que teñen vostedes de apoiar que ningunha vivenda quede sen rematar. Tamén dicimos nese sentido que non cremos que esta lei vaia aportar nada positivo. Por exemplo, introducen unha modificación no que se refire á posibilidade de renovación de licenzas que di que cando unha persoa non dea rematado no rural a súa vivenda, en vez de axudarlle e poder prorrogar a licenza para que acabe esa vivenda, o que van facer é non prorrogarlle esa licenza. Cremos que é xustamente a política contraria e que van seguir afondando pois precisamente nos problemas que ten este país. Claro que houbo unha comisión de estudo... –bueno, eu xa sei que ao señor Castiñeiras non lle interesa o debate–, claro que houbo unha comisión de estudo, houbo unha comisión de estudo e ¿que pasou nas conclusións desa comisión de estudo? Que o Partido Popular impuxo o seu ditame e non aceptou ningunha modificación, nin dos grupos, nin realmente modificacións substanciais, nin modificacións substanciais das que propuxeron as persoas que viñeron comparecer. Está moi ben facer unha comisión pero se logo o PP fai exactamente o mesmo que antes de facer esa comisión e non atende as razóns nin os motivos, ¿para que vale facer unha comisión? ¿Para facerlle perder o tempo á xente? ¿Para que realmente se diga que a súa opinión non ten nada que ver? Pois claro, para iso foi realmente para o que serviu esa comisión. Creo tamén que é moi inoportuno que vostede citara o Consello Económico e Social de Galiza, porque o Consello Económico e Social de Galiza non di que esta lei vaia ser a solución a todos os problemas de urbanismo. E olvidouse de citar o punto terceiro –podía vostede tamén telo lido–, que di: entre os aspectos a mellorar apréciase unha elevada indeterminación nos conceptos e termos empregados que podería crear inseguridade xurídica ou derivar en situacións de arbitrariedade, a pesar de que na exposición de motivos se indica a aposta pola protección territorial, en particular pola defensa respecto do solo rústico como solo produtivo e útil que debe ser recollida e potenciada. O CES considera que isto non ten o seu reflexo no articulado, xa que deixa boa parte da regulación sobre a materia a expensas de instrumentos de desenvolvemento. Isto supón unha rebaixa no grao legal de protección do solo rústico respecto da normativa anterior. ¿Verdade, señor Castiñeira? Polo tanto, non pode dicir que aquí hai un organismo que está alabando unha lexislación, cando realmente o que está dicindo este organismo é que vostedes están desprotexendo o medio rural. Nós non imos entrar no debate da Lei do solo a facer disto unha causa particular contra ninguén, pero vostede, se está tan obsesionado de falar de Lugo ou doutras persoas, podía ver que pasou co urbanismo neste país en mans do Partido Popular. Podemos falar de Barreiros, podemos falar de Miño, podemos falar de Sanxenxo, ¿verdade? Creo que a secretaria xeral de Urbanismo ten moito que ver co desastre urbanístico que se produciu neste concello e con algúns casos de dubidosa legalidade. E mire, artigo 79, se quere falar, porque vén aquí dicir que non estamos falando con rigor. No artigo 79, en relación coa modificación dos plans, explíquenos vostede por que desaparecen as prohibicións de conversión do rústico ao urbano ou as excepcións para reclasificar como urbanizable solo rústico que sufrise lumes. ¿Que significa? ¿Por que desaparece iso? Porque van permitir que se poida reclasificar zonas queimadas con urbanizables, e tamén porque sabe vostede que se suprimiron moitas das trabas materiais e formais para reclasificar ou modificar o solo rústico. É unha realidade que está presente no articulado, porque aquí non estamos falando sobre cousas abstractas, estamos falando sobre leis, e as leis, cando teñen un contido, está moi clara a súa interpretación, e entón, se vostedes realmente están de acordo en que non se vai poder reclasificar como urbanizable o solo rústico que foi queimado, pois aceptarán as emendas na tramitación que imos presentar sobre isto. Imos ter moito tempo para poder falar sobre estas cuestións, porque nós o que comprobamos é como o Partido Popular non ten argumentos, vén aquí cun argumentario que non ten nada que ver coa lei que hoxe estamos debatendo, e o que está claro é que esta lei, este proxecto de lei non vai solucionar os problemas do urbanismo, vai crear novos problemas e incidir nunha senda liberalizadora do solo, destrutora do noso patrimonio e que para nada vai mellorar as condicións dos concellos. E se non, ao tempo. Outro fracaso máis para o urbanismo deste país.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Señor Sánchez.
Ben, un pouco desolador é ver que para o Partido Popular o problema non é unha falta de visión integral do país, non é a falta de desenvolvemento dos instrumentos de ordenación territorial, da falta de desenvolvemento dos instrumentos administrativos de organización en comarcas, en áreas metropolitanas –tan necesarias–, a falta de desenvolvemento dos estudos, da clasificación dos solos en función dos seus usos, a falta de desenvolvemento de ferramentas para a protección do patrimonio; como antes dicía, os profesionais da protección do patrimonio teñen que ir mirar as fichas no restauro, como en pleno século XIX, nin sequera as dixitalizaron e se referenciaron. O problema para o Partido Popular non son as 300.000 vivendas baleiras, mentres hai desafiuzamentos. O problema do Partido Popular non é que, mentres se abandonan os centros das cidades, se expanda a especulación inmobiliaria promovida polo Partido Popular, destruíndo solos de actitudes agronómicas, paisaxísticas e ambientais. O problema do Partido Popular, por descontado, non é a corrupción urbanística acaecida nos anos da burbulla inmobiliaria. Os problemas que aquí dixo o portavoz do Partido Popular de urbanismo, ordenación do territorio deste país, son que todos os concellos conten cun plan xeral de ordenación municipal e o feísmo. ¡Home! ¿Leu algo vostede da teorización sobre o feísmo? Eu non o entendo. ¿Que é o feísmo? ¿O Gaiás? ¿Que se rematen as edificacións, que se remate o Gaiás, que se rematen os centos de edificacións públicas da Xunta de Galicia que están sen rematar? ¿Eses son os dous grandes problemas? Despois de todo o que relatei, do que pasou neste país, os dous grandes problemas é que teñamos un plan xeral en cada concello. Tanto dá que non haxa unha visión de país, que cada plan xeral o que signifique é un reino de taifas, onde cada un faga a súa ordenación sen que haxa ordenación a nivel comarcal ou nas áreas metropolitanas, tanto dá. Que teñan un plan xeral. Non, ese é un medio, non é un obxectivo. O obxectivo é que neste país o rural se desenvolva, que haxa unha mobilidade racional e sostible, que haxa vivenda para as persoas e non vivenda para os especuladores. Eses son os obxectivos, que vostedes, evidentemente, non queren combater. ¿O obxectivo é ter un plan xeral? Non. O plan xeral debera de ser un instrumento xurídico e non de desenvolvemento económico-xurídico adaptado a un modelo socioeconómico preexistente, que vostedes non teñen. Iso é o que debe ser un plan xeral; en ningún caso, un fin en si mesmo. E o feísmo, váianlles a outros co do feísmo, dunha superficialidade enorme. E vostede, despois, di varias falsidades. O CES –¡home!, pouco hábil está vostede, porque vostede dedicou moito tempo a falar de Besteiro, debe ser que non tiña moitos argumentos–, 46 alegacións, di que desprotexe o rural, precisamente porque vostedes, nos trinta anos que estiveron de goberno, non desenvolveron as ferramentas previas necesarias para a protección do rústico, que é a clasificación dos usos do solo, da súa aptitude. E o CES di que, debido a iso, se desprotexe o rural con esta Lei do solo e pode xerar inseguridade xurídica e arbitrariedades. Vostede fala de simplificación. Non, mire, a simplificación non significa a eliminación de trámites necesarios para a protección patrimonial e medioambiental, que é o que vostedes van facer co silencio positivo. O silencio positivo vostedes non o utilizan para os dependentes, aos que agora lles puxeron o ano pasado na Lei de medidas fiscais e administrativas silencio negativo, ou sexa, esperar tres meses e se non lles contesta a Administración, silencio negativo. En cambio, vostedes, para os promotores privados, vanlles poñer silencio positivo. Quere dicir que a imposición dos prazos breves para a tramitación dos plans de iniciativa particular implica unha importante redución da autonomía municipal en favor dos promotores particulares, de xeito que se hai imposibilidade de tramitar expedientes complexos en prazos imposibles, porque hai que poñer recursos aos concellos, hai que poñer recursos á Administración para facer os estudos de protección do patrimonio, todos os estudos necesarios, esta imposibilidade traducirá o silencio administrativo en patente de corso para construír calquera cousa en calquera sitio. Isto é unha desfeita, especialmente relevante no caso de aprobación de plans especiais para usos turísticos de equipamentos privados en solo rústico. Isto é unha coladeira. Di vostede que o solo urbanizable está limitado ao necesario para..., mire, léolle o artigo 23: "Solo urbanizable. Constituirán o solo urbanizable os terreos que o planeamento considere necesarios e axeitados para permitir o crecemento da poboación e da actividade económica ou para completar a súa estrutura urbanística". Isto non é nada, isto non é nada para o seu crecemento de poboación e actividade económica, isto non é nada. Vostede dicía: na lei anterior prohibíase demoler vivendas tradicionais. Neste caso, vostede dicía: agás casos de construcións que non presenten un especial valor arquitectónico, histórico e etnográfico. ¿Quen define iso e como se define iso? ¿Non vai ser unha coladeira para derrubar casas no rural? ¿Que é o que ten un especial valor etnográfico? ¿Cales son os criterios? Non están definidos. E quería preguntarlle unha cousiña moi concreta á conselleira, un artigo que a nós nos parece feito ex profeso para o que está acontecendo co porto da Coruña, co porto da Coruña, dos terreos de San Diego. Artigos 18.10, 26 e 38.6.
Vaia rematando.
–Estou rematando con isto–. O aproveitamento urbanístico que lle corresponde ao concello en todos os novos desenvolvementos urbanísticos de solo urbano non consolidado e solo urbanizable o 10 % pasa ao promotor cando se trate dun organismo ou empresa estatal ou autonómica, o que resulta inxustificado. Está feito á medida para que quede para a Autoridade Portuaria da Coruña o aproveitamento urbanístico que antes quedaría para o Concello da Coruña. Escandaloso. Polo tanto, vostedes fracasaron na ordenación do territorio. Non teñen nin sequera a capacidade de desenvolver os instrumentos capaces de resolver os problemas estruturais deste país e veñen cunha undécima modificación da anterior lei que agrava os problemas. Para vostedes...
Moitas grazas, señor Sánchez.
...aquí nos últimos anos non aconteceu nada, non aconteceu Sanxenxo, non aconteceu Barreiros, non aconteceron os desafiuzamentos. Para vostedes todo segue igual. Moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Socialista. Señor Sánchez Bugallo.
Moitas grazas, señora presidenta. Brevemente e telegraficamente intentarei contestar. Empezando polo final, evidentemente, aquí hai unha maioría parlamentaria do Grupo Popular, que a nós non se nos escapa. Polo tanto...,
Silencio, por favor.
...moito nos tememos que hoxe pasará ou agora pasará o mesmo que acaba de pasar no punto anterior. E, polo tanto, o Grupo Parlamentario Socialista presentará un bo número de emendas. Serían máis seguramente, se tiveramos algo máis de prazo, para que o proxecto de lei saia o máis mellorado que se poida. Faremos o posible, entre outras cuestións, porque o noso partido ostenta grandes responsabilidades na Administración local e o que saia mellor pois será mellor para todos e o que non saia mellor ao final será un problema para todos. Pero iso non altera a nosa visión global sobre o proxecto que hoxe se nos somete. Dicía o señor Castiñeira que o cen por cento das emendas presentadas polo Grupo Socialista foron admitidas. Non é así. Só hai unha que fora admitida de forma íntegra, que é a relativa ás vivendas e edificios fóra de ordenación. O resto foron admitidas segundo o tamiz do Partido Popular e segundo lle pareceu ao Partido Popular, nalgún caso tampouco. Por exemplo, falo de que os plans básicos municipais foran por iniciativa municipal e só subsidiariamente, se o concello renunciaba ou non tiña capacidade ou non executaba, pasarían a ser de iniciativa autonómica. Houbo un compromiso formal, público e notorio, recollido pola prensa, que hoxe o proxecto de lei remitido a este Parlamento no seu artigo 60.1 desmente completamente. Quixera falarlle tamén que desde o punto de vista da simplificación administrativa ao mellor a señora conselleira puidera facer unha consulta con Andalucía, que alí dalgunha maneira están retomando a experiencia das antigas comisións provinciais de urbanismo, onde está a Administración xeral do Estado e se emite un único informe que recolle o informe de todas as administracións públicas, porque desgraciadamente hoxe calquera concello que ten que facer un plan xeral sabe que é unha tortura, porque a veces do mesmo ministerio hai que pedir tres informes diferentes, e da mesma consellería ata agora tamén. Asunto Lugo. Mire, de Lugo non lle vou falar ao señor Castiñeira, porque el sabe máis ca min e porque el votou a favor do plan. Polo tanto, non debe estar tan mal. E, por certo, ese plan aprobouno a Xunta de Galicia, polo tanto entendo que debe cumprir a normativa vixente. Polo tanto, deixe de meterse co señor Orozco e co señor Besteiro, que ningún dos dous forman parte...
Silencio, por favor.
Si, pero vostedes votaron a favor en Lugo dese plan, polo tanto non debe estar mal. Outro tema que quero deixar claro: vivendas unifamiliares no rural. Dime que vai ter que autorizar a Xunta, que vai ter que estar garantido o seu uso rural. Mire, como na Lei de 1997. E a consecuencia foron sobre 20 ou 30.000 vivendas espalladas por todo o rural de Galicia, ningunha das cales practicamente ten actividade agraria. Coñezo un caso moi ben, que é o de Santiago. Só en Santiago, 2.000, 2.000 feitas por trámite de excepción con autorización autonómica. ¿Utilización agraria? Se de 2.000 hai dúas, moito me parece. Polo tanto, vostedes volven abrir esa mesma coladera agora. Disposición transitoria primeira, apartado 2. Léao todo. Apartado c) "Ao solo incluído no ámbito dos núcleos rurais ou nas delimitacións de solo non urbanizable de núcleo rural nas súas áreas de influencia ou tolerancia aplicaráselle integramente o disposto no planeamento respectivo", non na lei, no planeamento respectivo. Iso é intolerable, porque iso ao final o que consagra é que o que incumpre pode seguir incumprindo toda a vida, e sae beneficiado, e iso é o que non se pode consentir. Solo rústico de protección especial. Señora conselleira, volvo chamarlle a atención. Tal como queda definido aquí, o 80 % do solo rústico queda desprotexido. Só 750 parroquias de 3.778 teñen concentración parcelaria, e os catálogos non existen, non hai ningún catálogo, non está feito, polo tanto non son de aplicación eses catálogos. Hai outro tema que é importante: a motivación na modificación dos plans. Na lei actual explícase que os plans soamente poden ser modificados por razóns de interese público debidamente acreditadas. ¿Por que desaparece iso, por que desaparece iso do novo proxecto de lei? En suma, señorías, é unha versión rebaixada, é unha versión...
Remate, por favor.
...recortada da lei actual en vigor. Non só non resolve os problemas da lei, senón que vai crear moitísimos máis problemas. Por iso pedimos a súa devolución. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Bugallo. Pasamos á votación das emendas á totalidade de devolución presentadas a este proxecto de lei. Comezamos pola emenda do Grupo Parlamentario Mixto. Votación da emenda á totalidade de devolución do G.P. Mixto ao Proxecto de lei do solo de Galicia Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Votamos a emenda do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Votación da emenda á totalidade de devolución do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao Proxecto de lei do solo de Galicia Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Votamos a emenda do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Votación da emenda á totalidade de devolución do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda ao Proxecto de lei do solo de Galicia Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
E votamos, por último, a emenda do Grupo Parlamentario Socialista. Votación da emenda á totalidade de devolución do G.P. dos Socialistas de Galicia ao Proxecto de lei do solo de Galicia Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Polo tanto, rexeitadas as emendas presentadas, o proxecto de lei continúa coa súa tramitación parlamentaria. Continuamos co desenvolvemento da orde do día, co punto 2. Votación da proposta de mandato marco da Corporación Radio e Televisión de Galicia, S.A., aprobada pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior
O Pleno do Parlamento, na sesión do 10 de novembro de 2015, debateu a proposta de mandato marco da Corporación Radio e Televisión de Galicia, S.A., aprobada pola Comisión 1ª. Ao non terse acadada a maioría requirida de dous terzos, de conformidade co disposto no artigo 32 da Lei 9/2011, do 9 de novembro, dos medios públicos de comunicación audiovisual de Galicia, e da norma cuarta das reguladoras deste procedemento, sométese de novo a votación e deberá ser aprobada por unha maioría de tres quintos. No suposto de non obter a dita maioría, incluirase na próxima sesión plenaria para unha nova votación. Votamos, polo tanto, a proposta de mandato marco da Corporación Radio e Televisión de Galicia, S.A. Votación da proposta de mandato marco da Corporación Radio e Televisión de Galicia, S.A., aprobada pola Comisión 1ª, Institucional, de Administración Xeral, Xustiza e Interior Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 31.
Ao non ter a maioría de tres quintos requirida nesta segunda votación, incluirase na próxima sesión plenaria, e resultaría aprobada se acadase a maioría absoluta dos membros da Cámara. Pasamos ao punto seguinte da orde do día. Moitas grazas. [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] Non recordo terlle dado a palabra, señor Beiras. Faga o favor. Punto 3 da orde do día, comparecencias en pleno. Comparecencia do Sr. vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, por petición propia, para informar sobre o modelo de xestión integrada de atención ás emerxencias en Galicia
Ten a palabra para a súa primeira intervención o vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, don Alfonso Rueda Valenzuela.
Bo día, señora presidenta. Señorías, comparezo ante a Cámara para dar conta da situación do sistema integrado de atención ás emerxencias de Galicia, considerando que todo o feito ata o de agora, o camiño levado ata o de agora e os retos que se encaran no ano 2016, pois xustifican esta comparecencia e o plantexamento de todo o feito, como digo, e todo o que temos por diante. Señorías, sen lugar a dúbidas os servizos de emerxencias constitúen hoxe unha prestación fundamental para a cidadanía, quizais non das máis visibles, pero estou seguro –e creo que niso todos concordamos– das máis necesarias. Trátase de responder cando as persoas máis o precisan, cando están especialmente vulnerables, en situacións de urxencia, de risco para a integridade física e mesmo en situacións de catástrofe. E en circunstancias así é cando interveñen e cando se necesitan servizos de emerxencias que aporten seguridade e que en moitos casos serven para salvar vidas. Polo tanto, quero comezar esta comparecencia agradecendo o imprescindible labor que realizan tanto os profesionais dos diversos corpos de emerxencias de Galicia como os propios voluntarios, todas as persoas que en definitiva e dun xeito ou outro traballan no día a día das emerxencias. Merecen –estou seguro de que tamén todos estamos de acordo– o máximo recoñecemento polo seu esforzo, pola súa preparación e pola súa vocación, que teñen amosado cando foi necesario de xeito sobrado. [[Aplausos.]] E, polo tanto, creo que as administracións o que temos que facer, non só por normativa, senón por convencemento, é a necesaria coordinación, a dotación axeitada de medios a estes servizos de emerxencia e todo aquilo que se espera dunha administración que lles dá ás emerxencias a importancia que teñen. Eu creo que por iso nos últimos anos dende o Goberno galego fomos tomando as medidas oportunas para fortalecer o noso modelo de prestación de servizos de emerxencias, e é o que quero explicar nesta comparecencia. Hai que dicir que, froito dos esforzos de moitos anos, non só destes últimos anos, estes últimos anos especialmente pero de moitos anos, en 2016 estará por fin plenamente operativo o Mapa de emerxencias de Galicia. Estarán operativos os catro consorcios provinciais, estarán operativos vinte e cinco parques de bombeiros destes catro consorcios provinciais, haberá un sistema máis racional que se está negociando agora mesmo coa Federación Galega de Municipios e Provincias dos grupos de emerxencias supramunicipais –dos GES–, e haberá unhas agrupacións de Protección Civil con dotacións considerablemente reforzadas ao longo deste ano, ademais dos servizos de emerxencia que xa teñen os propios concellos e as empresas que están obrigados a telo. Polo tanto, será un sistema dirixido ademais por unha Axencia Galega de Emerxencias, unha Axega, reforzada na súa operatividade e tamén nos seus medios, que contará cun novo edificio, que terá unha plataforma tecnolóxica totalmente modernizada e con instrumentos de planificación ampliados e actualizados a partir de agora. 2016 será, polo tanto, o ano en que se consoliden os servizos de emerxencias en Galicia. Os seus efectivos estarán mellor integrados a través do uso común dunha nova rede dixital para as súas comunicacións e mellor formados tamén grazas á implantación de itinerarios homologados para todos os seus membros dentro da Academia Galega de Seguridade Pública. E, polo tanto, para informalos de todos estes aspectos, vouno facer –vanmo permitir– por pasos, comezando precisamente polo punto de inicio de toda emerxencia, que é a atención, a escoita por primeira vez dunha emerxencia que plantexa un cidadán no centro integrado de atención ás emerxencias, o 112, que recibe, como digo, os avisos que dan lugar ás intervencións cando estas intervencións proceden. Señorías, hai que dicir que no ano 2009 a Xunta de Galicia se atopou cun centro de atención ás emerxencias que comezaba a estar preocupantemente desfasado dende o punto de vista tecnolóxico e que operativamente era vulnerable a certas situacións de emerxencia. A sala de emerxencias do 112 en momentos puntuais podía chegar a saturarse de chamadas –de feito pasou algunha vez–, o cal facía que as persoas usuarias tivesen unhas ratios de espera que excedían o aconsellable. Hoxe hai que dicir que cando un galego ou unha galega que se atopa nunha situación de emerxencia chama ao 112 non só é que reciba resposta as 24 horas do día os 365 días do ano –como non podía ser menos, por outra parte–, senón que a resposta que recibe é unha resposta de calidade. O 112 galego conta dende o ano 2014 cunha carta de servizos aprobada e auditada que certifica esta calidade. Ademais, en abril recibiu a Certificación europea de calidade para centros de emerxencia. Temos en Galicia o segundo 112 que logra conseguir esta cualificación en toda Europa. E, como se quere, queremos ir aínda máis aló, o obxectivo para este 2016 é conseguir a certificación ISO 22.320, específica para centros de emerxencia. Polo tanto, demos un gran paso cara a este obxectivo o ano pasado ao modificar a Lei de emerxencias para impoñer sancións, para castigar os chamados requirimentos de emerxencia maliciosos que se producían, que perturbaban o normal funcionamento do servizo. Hai que dicir que, despois desta modificación, estas chamadas maliciosas se reduciron un 40 % e, sen dúbida, isto repercutiu nunha meirande operatividade do 112 para chamadas que de verdade deben ser atendidas. Deuse outro gran paso hai dous anos cando se habilitou un sistema de atención para que as persoas con dificultades auditivas ou de fala puideran poñerse en contacto co 112 se o necesitaban. E, por suposto, outro avance, de paso, será o traslado deste servizo a unha infraestrutura de alta dotación tecnolóxica, que é o novo edifico da Axega, que se abrirá no concello da Estrada. Durante este ano 2015 dotouse este centro de toda a tecnoloxía que vai precisar. Isto requiriu a licitación dun total de quince contratos, servidores, sistemas audiovisuais, infraestruturas de telecomunicación, centraliñas telefónicas, estacións de radio, cableado, centro de proceso de datos, etc., incluso un grupo para que o novo edificio sexa autónomo enerxeticamente. Ademais, vaise proceder neste edificio á integración de todos os colectivos de seguridade, as urxencias sanitarias do 061, en primeiro lugar, e tamén os representantes, persoas especializadas de cada un dos corpos de emerxencia que existen en Galicia, para facer unha atención personalizada de cada chamada, que estean coordinados e que, polo tanto, esta atención sexa máis eficiente e máis rápida. Xa digo que as persoas usuarias deste servizo van dispoñer, cando funcione o novo edificio, de xestores presenciais para cada tipo de urxencia ou emerxencia, o que, como dicía, vai facilitar unha resposta inmediata –que agora mesmo se está producindo– de calidade, pero non está esta atención tan especializada. Somos perfectamente conscientes de que este cambio supón, como é lóxico, unha nova situación para o persoal traballador do 112. Estámonos reunindo co persoal a través dos seus representantes, e a través do diálogo estamos seguros de que atoparemos unha solución satisfactoria para todos. En todo caso, señorías, este novo edificio vai ser o núcleo da xestión das emerxencias en Galicia. Vai estar integrado e vai permitir compartir recursos coa Academia Galega de Seguridade Pública, e, ademais, vai ser a base dunha Axencia Galega de Emerxencias, que reforzou a súa operatividade dende o ano 2009. Dotouse cun grupo avanzado de intervención loxística, que é capaz e está preparado e deseñado para ofrecer –de feito, xa o ten feito en varias ocasións– unha resposta especializada ante emerxencias de grave risco as 24 horas do día e os 365 días do ano, alí, en presenza, onde se produce esta emerxencia. Este ano dotamos este grupo de máis e mellor equipamento: adquiríronse drones para salvamento e control de lumes, adquiriuse material operativo para grandes emerxencias para este grupo, material para a loita contra a contaminación medioambiental, unha cabeza tractora para este grupo e un camión cisterna gran nodriza, entre outros recursos cos que se lle dotou. Señorías, continuando con este proceso que lles dixen, de explicación lóxica da atención á emerxencia, polo tanto, dos medios cos que conta Galicia, unha vez recibida a chamada neste centro 112, continuando co proceso, o que hai que facer é mobilizar os recursos existentes. E contamos, para levalo a cabo, cunha ferramenta creo que moi importante, moi destacada, de coordinación e comunicación, coa que non conta practicamente ningunha comunidade autónoma á parte de Galicia, que é a rede dixital de emerxencias, dotada coa última tecnoloxía en materia de comunicacións, a tecnoloxía Tetra, que supuxo un investimento moi importante de máis de 6 millóns de euros, pero que permite que Galicia xa estea funcionando. Estase estendendo –empezou agora o Plan de extensión– unha tecnoloxía de comunicacións punteira que garante dispoñibilidade e que garante interconexión segura entre todos os colectivos implicados na xestión de emerxencias e practicamente infalible. Vai supoñer, ademais, un aforro importante de recursos, 37 millóns de euros en dez anos, respecto do que se estaba utilizando ata o de agora, que eran as redes comerciais. E agora, grazas á tecnoloxía Retegal –a infraestrutura propia de Retegal–, a esta tecnoloxía Tetra, vaise producir un aforro importante –xa digo– de máis de 3 millóns de euros ao ano, que se pode destinar a outros recursos de emerxencia. Agora mesmo o persoal da Unidade de Policía Adscrita, o 061, dos consorcios de bombeiros, dos concellos que xa están adheridos á rede, dos da zona transfronteiriza e axentes forestais contan ou van contar en poucos meses con preto de 5.000 terminais de acceso a esta rede Tetra. Polo tanto, señorías, unha vez recibida unha chamada no 112, canalizada mediante este sistema de comunicación, o que se fai é mobilizar unha ampla gama de servizos e de recursos, que son os efectivos do mapa de emerxencias galego; en definitiva, o máis importante: os recursos humanos que prestan a atención ás emerxencias en Galicia. Por comezar falando dun deles, dun dos máis importantes, comezarei falando dos consorcios de bombeiros provinciais. Saben vostedes que imos chegar ao ano 2016 cun mapa pechado xa respecto destes consorcios. Xa están constituídos os catro consorcios provinciais, que integran vinte e cinco parques de bombeiros nas catro provincias. Non se chegou sen esforzo a esta nova etapa. No ano 2009 tan só existía o Consorcio Provincial da Coruña, que xa está constituído de forma efectiva. E, polo tanto, había que traballar arreo para poñer en funcionamento o Consorcio Provincial de Lugo –seis parques de bombeiros, operativos xa, e funcionando xa o Consorcio Provincial de Pontevedra– e constituír, por último, que xa está constituído neste ano 2015, o Consorcio Provincial de Ourense. Este proceso supuxo un importante investimento en infraestrutura e material, en edificios, en equipamentos e en vehículos. Neste ano aos máis de 7 millóns de euros que a Xunta de Galicia viña consignando anualmente para financiar o financiamento destes consorcios, sumámoslles unha partida complementaria de preto de 1 millón de euros, que serviu, ademais de para adquirir material para todos os consorcios, principalmente para rematar o equipamento do último parque pendente, o do Carballiño, que xa está listo e preparado para entrar en funcionamento e que se licitará de xeito conxunto con outros parques polo recente constituído Consorcio Provincial de Ourense. Polo tanto, grazas a este traballo, podemos dicir que a cobertura polos parques de bombeiros na nosa comunidade é do 89,3 % da poboación –contando o das cidades– e o 71,8 % da superficie. Recordemos que estes consorcios provinciais foron deseñados para complementar os sete parques de bombeiros existentes. Señorías, saben vostedes, ademais, que a orografía galega supón algunhas dificultades engadidas, o que xa é complexo por si mesmo, que é organizar un mapa de emerxencias. E por mor diso é certo que existen algúns concellos que quedan fóra das áreas de intervención preferentes dos parques comarcais, do que é unha isocrona aceptable, e, en particular, aqueles situados en zonas de alta montaña, especialmente no interior de Lugo e Ourense –non hai que esquecerse deses concellos, aí tamén viven galegos e galegas–. E, polo tanto, aí foi onde de xeito preferente se situaron varios dos grupos de emerxencia supramunicipais; un modelo que supuxo, respecto dos antigos Grumir –grupos de intervención municipal–, superar as dificultades que viñan sendo advertidas –dende logo, creo que foi un salto cualitativo na súa cobertura–, e deseñouse, ademais, este sistema dos GES –que cumpriu agora tres anos– os tres primeiros anos dende un punto de vista de complementariedade dos parques de bombeiros. Este persoal, ademais dos GES, recibe xa de xeito normalizado formación específica na Academia Galega de Seguridade Pública, cousa que antes non se producía cos Grumir, e, como saben, estamos agora mesmo a negociar a renovación coa Fegamp deste convenio dos GES. Buscamos consolidar todo aquilo que acreditou o modelo destes tres anos e superar cousas que deben ser melloradas, e niso estamos de acordo tanto a Xunta de Galicia como a propia Fegamp. En primeiro lugar, imos ampliar o abano de funcións que teñen estes GES e ampliar as tarefas de intervención de incendios forestais, urbanos e industriais. Vanse seguir facendo desbroces, pero en terreos que anteriormente non se contemplaba, e, polo tanto, facilitar o labor de desbroce destes GES, que é unha das queixas que se está producindo. Tamén se vai potenciar a intervención dos GES en situacións derivadas de riscos naturais, nevaradas, inundacións, temporais e xeadas –e para iso tamén hai que dotalos de material–, e tamén en intervención doutras situacións de emerxencia que están sendo novidosas, que as demanda a poboación, nomeadamente –e iso falámolo coa Fegamp–, a especialización e a formación deste persoal para intervir á hora da retirada de niños de Vespa velutina. É certo que é unha emerxencia que se produciu moitas veces; é necesario que se doten máis servizos de emerxencia para poder atender chamadas da poboación por mor deste asunto, que se están multiplicando de xeito exponencial. En consecuencia, do mesmo xeito que pasamos a un mapa racionalizado no que se refire aos consorcios provinciais de bombeiros, a evolución dos antigos Grumir ao novos GES ten permitido pasar dun modelo limitado e inestable a outro ben definido, coherente e consolidado tamén no que se refire á súa estabilidade, e que é unha das cousas –e é perfectamente entendible– que máis preocupaba os concellos e sobre todo o persoal que integraba estes GES. E tamén, dentro dos recursos humanos, no que corresponde á colaboración coa Xunta de Galicia, non ocupan un lugar menor, nin moito menos, os miles e miles de voluntarios e voluntarias que forman en Galicia as agrupacións de Protección Civil, as agrupacións de voluntarios de Protección Civil, que fan un labor insubstituíble en complementar todos os recursos aos que me veño de referir. Creo que os avances conseguidos na súa cohesión, na súa formación e no seu traballo nestes últimos anos son destacables. Dende o ano 2012 están dotados os voluntarios de Protección Civil e as agrupacións de acceso a un rexistro electrónico de plans de autoprotección para que poidan coñecer os protocolos a seguir, cando teñen que actuar e que os concellos tamén coñezan os recursos dos que se dispón. No ano 2014 aprobamos o Decreto de uniformidade. Parece este un tema menor, pero que teñan a mesma imaxe e, polo tanto, formen parte dun mesmo corpo no fundamental todos os voluntarios e voluntarias en toda Galicia é algo que eles demandaban, é algo que os concellos entenderon e eu creo que é algo beneficioso, e dende o ano 2014 iso estase a producir. Tamén o vindeiro ano 2016 as agrupacións de voluntarios van atoparse con importantes novidades. Hai unha nova Lei estatal do sistema nacional de protección civil que vai entrar en vigor en xaneiro e que vai permitir unha meirande coordinación co resto do Estado dos efectivos de Protección Civil en Galicia, que son dos máis importantes e dos máis numerosos de todo o país. Vaise aprobar un novo decreto regulador da Comisión Galega de Protección Civil que vai unificar a actividade dos órganos colexiados que rexen a protección civil en Galicia, axilizar a toma de decisións e aumentar a representatividade dos propios voluntarios e voluntarias. E vai integrar novos grupos que ata o de agora non estaban no sistema, como, por exemplo, o grupo de apoio psicolóxico en catástrofes e emerxencias, que, por desgraza, nas últimas datas ten incrementado a súa actividade. Van dispoñer de novo equipamento operativo, que se foi adquirindo durante este ano dun xeito moi importante. En función das necesidades operativas, a Xunta de Galicia adquiriu o material que lle sinalaron os responsables de Protección Civil e voluntarios e voluntarias que era máis necesario, distribuíuno con cargo a criterios absolutamente obxectivos, sen ter en conta –como non podía ser menos– a cor política en ningún concello, e facendo unha baremación que os propios responsables das agrupacións lle dixeron que era a máis axeitada. Catro con cinco millóns de euros no orzamento de 2015: adquiríronse 64 vehículos pick up, 51 remolques con equipamento, 41 furgóns, 33 esparexedores de sal, 20 carpas presurizadas e 18 embarcacións de salvamento, e fíxose unha adquisición para as agrupacións de voluntarios como non se tiña feito en moitísimos anos. E con iso non se fixo senón cumprir a obrigación da Xunta de Galicia para un persoal que entrega o seu tempo e as súas ganas de axudar sen esperar nada a cambio. Como mínimo, o que ten que facer a Xunta de Galicia –e, por certo, o resto das administracións tamén o deberían facer– é dotalos axeitadamente. [[Aplausos.]] E quero, señorías, facer unha pequena exposición resumida do que vén supoñendo –que tamén é importante– no investimento que se está facendo e sobre todo na fenda que se vai abrindo para a futura dotación neste sentido da cooperación transfronteiriza en materia de emerxencias o chamado Proxecto Ariem. É unha iniciativa transfronteiriza, ten recibido parabéns das autoridades europeas, e, froito dese recoñecemento, foille concedida unha achega extraordinaria en sucesivas aportacións de 2,5 millóns de euros. Ao final, trátase de facer algo tan lóxico como colaborar, como se non existiran fronteiras administrativas, cando se produce unha emerxencia. Isto, que parece de sentido común, durante moito tempo non se estaba a producir, e ao final nos territorios transfronteirizos amplos que ten Galicia con Castela-León e con Portugal as emerxencias xa están coordinadas, existen protocolos de actuación conxunta, púxose en marcha unha aplicación que permite solicitar, axudar e ofrecer recursos de xeito coordinado, dotouse de equipamentos e material específico para os grupos de emerxencia que actúan na zona transfronteiriza e téñense realizado simulacros e dada a formación axeitada a todos estes efectivos. No novo período de fondos que estamos a iniciar agora este proxecto pioneiro aspira a incrementar o seu financiamento e a poder incrementar tamén o seu alcance territorial a outras zonas que agora mesmo non están no proxecto. E todo parece indicar, polos contactos que se teñen mantido, que este financiamento, que esta ampliación, vai ser posible. Queremos ampliar o catálogo de medios e recursos, queremos seguir elaborando mapas de risco e queremos seguir facendo estes simulacros –insisto– nunha cooperación transfronteiriza en materia de emerxencias que se está facendo de xeito practicamente pioneiro en toda Europa e aquí, na nosa fronteira con Portugal, e con Castela-León. Polo tanto, calquera servizo de emerxencia –non só en zona transfronteiriza– que se prece para intentar funcionar ben, calquera planificación, ten que ter, para facelo, precisamente iso, instrumentos de planificación axeitados que se adapten ás circunstancias e ás previsións de emerxencias, que son cada vez máis complexas, e, polo tanto, estes instrumentos teñen que estar ben feitos e sobre todo requiren estar actualizados. Por iso, nos últimos anos, propuxémonos renovar os plans de actuación en situación de emerxencia, algúns deles levaban máis dunha década sen actualizar, cando as emerxencias evolucionan practicamente a situacións de risco todos os días. Fixémolo co Plan de emerxencias no transporte de mercadorías perigosas e co Plan de incendios forestais, que vimos de aprobar recentemente, e imos continuar no ano 2016 coa aprobación dos novos plans de emerxencia, por exemplo, co Plan de emerxencia ante inundacións ou co Plan de emerxencia fronte a riscos radiolóxicos. Tamén planificamos emerxencias potenciais de industrias químicas. Nos últimos actualizáronse cinco plans de emerxencia exterior que levaban xa anos sen renovar. E aprobáronse dous novos plans para as plantas de Alcoa, en Xove, e de Cepsa, gas licuado, en Maside. E ademais, seguimos comprobando a funcionalidade deses plans a través da realización continua de simulacros en sete destas instalacións, simulacros que, por certo, nunca se tiñan realizado. E por último, aínda que xa teño feitas algunhas referencias, quixera determe tamén no papel fundamental que a Academia Galega de Seguridade Pública xoga en canto á formación de todo o persoal que intervén en emerxencias. Señorías, esta academia, a academia sita na Estrada, realizou un cambio de perspectivas ou de orientación na formación especialmente a partir do segundo trimestre deste ano, atendendo as demandas dos colectivos aos que dirixe os seus servizos. Ao final todo consiste en escoitar aos que máis saben e, polo tanto, tamén en darlles a formación que máis demandan. Eles saben, exactamente, o que necesitan. A docencia estase a orientar cara á Formación Profesional, que sexa un futuro laboral para moitos rapaces e rapazas xóvenes que queren dedicar a súa vida de xeito profesional na atención ás emerxencias e tamén na obtención dun certificado de profesionalidade e de aprendizaxe de materias específicas. No que se refire á Formación Profesional asinouse un convenio para que a Academia da Estrada, xunto coa Consellería de Educación, imparta en oferta única en Galicia, por certo e por vez primeira, os títulos de técnico de emerxencias e de protección civil e técnico deportivo en salvamento e socorrismo. Tamén estamos a orientar a formación á obtención do certificado de profesionalidade homologado polo Sistema Nacional de Cualificacións, algo tamén moi demandado polas persoas, sobre todo polas que levaban moito tempo dedicándose ás emerxencias dun xeito practicamente profesional pero sen ningún título que así o recoñecera. Neste segundo semestre estanse a impartir dezaoito cursos adaptados á cualificación profesional de extinción de incendios e salvamento, que van permitir obter, como dicía, un certificado oficial que mellore a empregabilidade das persoas que participen. E por último, continuaremos impartindo os cursos que habitualmente se viñan dirixindo ao persoal de emerxencias en materias do seu interese e que sexan útiles para o seu labor cotiá. Dezaseis cursos neste segundo semestre relacionados con todo aquilo que ten que ver con intervención en emerxencias, incendios, accidentes de tráfico, situación de emerxencia industrial, todo aquilo que veñen demandando os profesionais cos voluntarios. Polo tanto, temos hoxe penso un mapa coherente, un mapa con maior cobertura, con mellores comunicacións, con servizos mellor equipados que nos últimos anos e formados nun centro que coordina todas as necesidades neste eido, e que procura actualizar e potenciar a operatividade e os coñecementos de todo este persoal. Polo tanto, con este escenario, o ano que vén, o ano 2016, como dicía ao principio, debería ser un punto de inflexión no que se pechen todos estes procesos de modernización, que probablemente se tiñan que haber iniciado hai moitos anos, pero que se levarán a cabo durante os vindeiros catro ou cinco anos. Queremos dar un salto cualitativo na atención ás emerxencias en Galicia, e creo que para isto se require de toma de decisións en conxunto. Non só a Xunta de Galicia ten competencias en materia de emerxencias, tenas importantes, pero tamén as teñen importantes o resto das administracións territoriais que operan no noso territorio, e tamén as teñen importantes moitas entidades privadas que xeran situacións de risco. Polo tanto, para ter un sistema integrado de atención ás emerxencias profesionais, ben dotado, motivado e preparado para atender calquera situación, a Xunta de Galicia e eu, a través desta comparecencia, volvemos tender a man a todo o mundo. Canto máis dialoguemos e discutamos en sentido construtivo para ter un bo servizo de emerxencias aquel día que o necesitemos, máis nos alegraremos de ter iniciada esta política e non outra que non leva máis que á discusión a ningunha parte, e creo que nun tema tan sensible como as emerxencias todo o que se faga de xeito construtivo vai ser pouco. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Rolda dos grupos parlamentarios. Polo Grupo Mixto ten a palabra a señora Martínez García.
Ben, bo día, señor vicepresidente. Eu quero empezar por algo por onde empezou vostede, porque o Partido Popular sempre agradece moitísimo o esforzo dos traballadores e traballadoras públicos, pero nunca reflicte ese agradecemento en políticas que beneficien a eses traballadores e traballadoras, e agora volvemos outra vez, empezamos co pelotilleo, e despois xa dá igual que lles quitemos dereitos, que lles quitemos salarios, que lles quitemos de todo, porque xa llelo agradecemos por adiantado. Entón, xa está solucionado o problema. E hoxe, eu dicíao onte, vén vender fume. Onte no debate dos orzamentos miramos que realmente o orzamento que vai dirixido a emerxencias baixa, descende. Polo tanto, o único que se nos está vendendo é un edificio maior, con máis postos para o 112, que onde se van centralizar todas as emerxencias, pero non hai ningún compromiso de que eses postos, por exemplo, sexan cubertos por persoal. Haberá seguramente moitas mesas e cadeiras baleiras, porque o que non hai é o compromiso de contratación do persoal. O 112 debe atender calquera tipo de emerxencia e a súa principal función é a coordinación das actuacións de todos os organismos e servizos que interveñen na resolución da emerxencia para minimizar o seu impacto sobre a poboación. Aproveitando os últimos avances tecnolóxicos, a Axega adquiriu recentemente dous drones para uso civil en emerxencias. A vantaxe deste tipo de aeronaves son importantes, posto que aumentan a seguridade da información real nun tempo máis axeitado, máis inmediato, e facilítase o control sobre o risco. Ademais, teñen un papel importante na busca de persoas desaparecidas en espazos abertos, na busqueda de vítimas de inundacións ou riadas, no apoio aéreo por rescate, por terra e outros eventos de grandes concentracións. Pero o centro básico integrado da Estrada, onde se van integrar os servizos básicos de urxencias e de protección civil, a pesar das melloras tecnolóxicas non vai dar resposta a estas necesidades, posto que as carencias que hoxe ten non son tratadas nese plan, non se van resolver. En concreto, a prevención do risco. Non se fala de prevención de actuacións para prever o risco da dotación do persoal e material. Vostede contou algún material. A historia ao longo destes anos e neste propio ano é que todos os servizos de emerxencias se queixaban da falta de dotación de persoal, de falta de formación continuada do persoal de emerxencias e tamén da educación e formación tanto a nivel de resposta coma a nivel de prevención para a poboación. Na prevención faltan, dende logo, por constar simulacros de evacuación de edificios públicos como xulgados, hospitais, colexios..., que non se teñen feito no noso país; axudas para combater a pobreza enerxética, posto que sufrimos varios incendios en vivendas por mor da precariedade enerxética que conleva a utilizar sistemas para quentar as vivendas non seguros, máis ben perigosos, e tamén a aumentar o persoal que traballa, ou máis ben poñer persoal para traballar nos meses de IRDI baixo, non contratar unicamente para os meses de IRDI alto. Se falamos das condicións laborais, as denuncias sobre a falta de medios de materiais humanos foi reiterada. No mes de xuño xa os sindicatos denunciaban a falta de medios aéreos, cuestións que vostede tampouco tratou para a extinción de incendios forestais. Aínda que os drones están ben, os drones non van substituír os medios aéreos de extincións. Tamén denunciaban os sindicatos a falta de EPI para o persoal, de equipos de protección individual; en concreto, quéixanse de que non se lles entregan as máscaras con filtros aptos para o monóxido de carbono, dióxido de carbono e amoníaco, que se emite na combustión dos incendios forestais. Tamén denunciaban os sindicatos a pésima situación dos medios técnicos que teñen, sobre todo das motobombas, que en moitos casos superan os vinte anos de uso e non contan co mecanismo de alta presión. Precariedade laboral e situación de neoescravismo laboral é a que están a sufrir os traballadores da Seaga, aos que vostedes tampouco se referiron e que seguen mantendo nas condicións máis precarias de toda a Administración galega, nunha clara discriminación. A precariedade laboral e a falta de medios pon en risco a vida dos brigadistas polas xornadas excesivas, a maquinaria obsoleta, os golpes de calor e a falta de medios humanos, pero tamén pon en risco a vida do resto da poboación. E falando de falta de medios, relacionados coas emerxencias, podemos falar tamén da falta de frota de ambulancias do 061 en Galiza, composta por doce ambulancias medicalizadas, 101 ambulancias de soporte vital básico e dúas ambulancias non asistenciais. É dicir, que para todo o territorio galego en emerxencias temos doce ambulancias de emerxencias para persoas feridas de gravidade e que requiran atención médica inmediata; 101 ambulancias para traslado ao hospital, e que só contan co desfribilador pero que non levan persoal médico; e dúas ambulancias de traslado non urxente de pacientes. E parece que definitivamente O Salnés quedará sen a ambulancia de soporte vital avanzado que levan reclamando. 11.000 servizos tiveron no Salnés no 2014, aos que hai sumar os 2.000 de protección civil, e aínda así se lles vai negar esa ambulancia. Falando de precariedade laboral, tamén podemos falar da precariedade do 061, un servizo privatizado, xestionado por pequenas empresas e que arrastran un regueiro de problemas xudiciais, e ademais tamén ese traslado á Estrada, o que vai provocar o traslado forzoso do persoal dende Compostela sen ningún tipo de compensación nin de explicación, cando precisamente os avances tecnolóxicos en comunicación hoxe nos permiten non ter a mesma sede. Os empresarios do sector, ademais das ambulancias, denuncian que a Xunta deseña un procedemento a medida para favorecer Ambuibérica en contra das empresas galegas que estaban levando a cabo este servizo. Así, por exemplo, en Biscaia o sindicato ELA denunciou a Ambuibérica por incorrer en incumprimentos de contrato, por falta do contrato de adxudicación, por escaseza de falta de material, por non facilitar follas de reclamación ou non ter GPS. En canto á formación continua, á especialización, o interese da Xunta queda reflectido nos servizos de prevención e extinción de incendios forestais, na negación da categoría do bombeiro profesional. Moita profesionalización, pero non se lle quere recoñecer a categoría e a falta de formación profesional debido á fragmentación do servizo. É fundamental profesionalizar e coordinar as emerxencias e dotalas de medios humanos e técnicos que garantan a atención de calidade no menor tempo posible. Deben estar apoiados en servizos de prevención que reduzan na medida do posible situacións de emerxencia. Non hai mellor atención a emerxencias que aquela que coa prevención se evite, e aí é onde se debe incidir, e aí é onde a Xunta absolutamente abandona a prevención. En canto á educación da poboación, é necesario crear unha rede que desenvolva estas competencias para minimizar as consecuencias das emerxencias. En zonas rurais, moi afastadas dos núcleos urbanos –como vostede dicía zonas de montaña, onde non van ter estes servizos inmediatamente–, sería importante dar formación tanto á poboación como á Administración local para que sexan quen de dar os primeiros pasos en caso de emerxencias, como poden ser incendios forestais, grandes catástrofes ou inundacións. E as evacuacións dos centros de acceso público, fundamentalmente...
Vaia rematando.
... –remato xa presidenta– hospitais, concellos, estadios de fútbol, discotecas, non hai plans de emerxencia e non hai simulacros de evacuación en casos destes. A falta da xestión integrada de emerxencias é un problema, é un servizo fragmentado, privatizado e precarizado, e, polo tanto –xa se me remata o tempo–, eu creo que o que debe informar vostede é do cargo de personalidade e dependencia orgánica que van ter a partir de agora, da organización dos servizos de prevención e loita contra incendios forestais e do recoñecemento da categoría de bombeiro e os dereitos dos traballadores de Seaga; os servizos de prevención e incendios forestais, as ambulancias de soporte vital, a súa dotación e a atención que van prestar, os plans de formación continuada para o persoal, os plans para a cidadanía e os simulacros de evacuación e os medios aéreos que van estar dispoñibles para as emerxencias. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra a señora Paz Franco.
Grazas, señora presidenta. Bos días, señores deputados, señoras deputadas, señor vicepresidente da Xunta de Galiza. A Lei 5/2007 establece que as emerxencias son un servizo público esencial, e o señor vicepresidente da Xunta de Galiza acaba de substanciar unha comparecencia sobre un servizo público esencial falándonos dun novo edificio en Silleda –ao que, por certo, efectivamente, se van trasladar forzosamente os traballadores–, de dous drones, un camión cisterna gran nodriza e un decreto de uniformidade dos voluntarios de Protección Civil. Moi ben, esencialísimo de todo a súa comparecencia. Mire, señor vicepresidente, aquí temos falado moitas veces de emerxencias e vostede veu hoxe aquí falarnos de emerxencias, e pensamos que vostede ía falarnos dos problemas que hai no servizo e na prestación de emerxencias en Galiza, pero vexo que non foi esa a súa intención. No ano 2007 aquel goberno tan terriblemente malo que tivemos neste país aprobou unha lei horrible, malísima, a Lei 5/2007, de emerxencias, bastante mellorable –como todas e como todo cando se aplica despois na práctica–, que partía dunha constatación: que en Galiza tiñamos un servizo de emerxencias absolutamente disparatado. ¿E por que se consideraba disparatado o servizo? Porque tiñamos un, o primeiro parque comarcal que naceu no ano 1999, o de Silleda, público, xestionado directamente polo Consorcio, pola Administración; 20 ou 17, a aquela altura, aproximadamente, parques comarcais xestionados de forma indirecta, é dicir, privatizados na súa xestión; os 7 parques de bombeiros das cidades públicos e con persoal, con funcionarios públicos, e gran parte do territorio sen ningún tipo de prestación de proximidade para atender as emerxencias. Daquela, o principal obxectivo que tiña a Lei 5/2007 era homoxeneizar tanto desde o punto de vista territorial coma desde o punto de vista das condicións de prestación do servizo, das condicións laborais dos traballadores e traballadoras, das condicións de acceso, das condicións de formación, coma tamén das condicións da calidade do servizo que reciben os cidadáns, con independencia do lugar do territorio de Galiza no que vivan. Pois transcorridos oito anos desde a aprobación desa lei, non só non homoxeneizamos nada, senón que cada vez introducimos máis caos no dispositivo de emerxencias do noso país. Agora temos, seguimos tendo, un parque comarcal público; 22 para o ano –se por fin–, porque o do Carballiño xa ía funcionar no 2014, dixo o señor vicepresidente, que eu sempre lle creo ao señor vicepresidente, ía funcionar no 2014; 23 parques privatizados; os 7 parques das cidades públicos; e encima agora temos o engendro ese que se chaman grupos de emerxencia supramunicipal. E con todo e isto o señor vicepresidente di que pretenden con este dispositivo ter unhas isócronas aceptables. A min defíname o que quere dicir "aceptables", señor vicepresidente, porque nós non sabemos o que é unha isócrona aceptable. Por aí, nalgúns documentos sobre protección fronte a emerxencias, fala de que o aceptable sería que en menos de vinte minutos desde que se produce un sinistro estean actuando nese sinistro os servizos de emerxencia. E, desde logo, iso en Galiza hai moitas partes do noso territorio nas que non se está cumprindo. Segundo, señor vicepresidente. Non nos falou vostede de por que segue sen cumprirse a disposición adicional terceira da lei. Porque a pesar de que a lei establecía que había un prazo dun ano para a elaboración dun regulamento de bombeiro e do voluntariado no que se homoxeneizasen todas estas cuestións, seguimos tantos anos despois sen que se teña nin sequera iniciado ese proceso. Os traballadores xa lle presentaron un proxecto, este Parlamento aprobou hai un par de meses unha iniciativa, por iniciativa –valla a redundancia– deste grupo, instándoos a que fagan ese regulamento, negociando cos consorcios, por suposto, cos traballadores e con todos os afectados. Mire, señor vicepresidente, aquí temos un exemplo que se podería seguir para coordinar e homoxeneizar minimamente este servizo mentres non se tomen en serio acometer unha reforma a fondo, que é o modelo das policías locais que están coordinadas a través dunha lei, aínda que de cumprimento bastante desigual, pero que, en todo caso, neste ámbito tamén se podería seguir ese modelo mentres vostedes non elaboran ese estatuto de bombeiro que estableza un sistema que perdure no tempo, que sexa útil tanto para os traballadores, coma para a Administración, coma para a cidadanía. Tamén nos falou vostede dun tema que lle gusta moito, que é o tema Tetra, falounos do Tetra e dixo literalmente que era lo más en tecnoloxía. Tamén dixo que vostedes sempre lles fan caso aos que saben. Eu tamén procuro. Entón, a min o que me din os traballadores é que tiñan un sistema ata o accidente de Angrois que lles permitía ao minuto, non ao minuto, non, ao segundo, en directo, a través dun ordenador, algo tan moderno como un ordenador, saber todas as incidencias de emerxencias de todas as chamadas que se recibían no 112 e todos os movementos que se facían, que era o que lle chamaban o Remoto EGA Web. Claro, resulta que o Remoto EGA Web fastidioulle a vostede aquela comparecencia que tivo aquí despois do accidente de Angrois para dicirnos que a actuación da Xunta de Galiza fora o máis. ¿Por que? Porque a través do que se filtrou do Remoto daquel día púidose comprobar que o que estaban vostedes contándonos era mentira, e que en realidade houbo unha descoordinación total e absoluta, e que foi, efectivamente, grazas aos traballadores –moitos deles que non estaban de servizo e viñeron traballar igual ou estaban de vacacións– que aquilo non foi a maiores. ¿E que fixo a Xunta de Galiza? En vez de mellorar o dispositivo, cargáronse o Remoto. E agora, efectivamente, puxéronlles un sistema que din os que saben, que son os traballadores, os que están alí todos os días, que cun pouco de sorte funciona catro días ao mes. Última tecnoloxía, pero só catro días ao mes, os outros días a tecnoloxía vai de vacacións. E mire, señor vicepresidente, esa é a situación a día de hoxe. ¿E que distorsións produce isto? Pois por exemplo, pasou hai un par de semanas, que se produce un accidente en Prado, ao lado de Silleda, a 2 quilómetros de onde está o parque de Silleda, e o 112 avisa o GES de Lalín, que está máis lonxe que o parque de Silleda, e que encima nun accidente de tráfico non ten material para excarcelación. ¿Que ocorre?, que hai un incendio en Poio, o parque de bombeiros municipal de Pontevedra está pegado, ou sexa, está en Poio, literalmente, e arde a casa porque a quen avisa o 112 é ao parque comarcal que está en Ribadumia. Ese é o sistema de emerxencias que temos neste país. ¿Que máis ocorre, señor vicepresidente, e por que digo que os GES son inútiles e que este sistema é inútil? No mellor dos casos en calquera parque comarcal hai tres persoas de servizo por turno, no mellor dos casos nos GES, tendo en conta que son doce para traballar 365 días ao ano vinte e catro horas, fan falta polo menos cinco traballadores por turno, e hai como moito dous por turno. Iso non é un servizo de emerxencias. A Unión Europea establece que para que a algo se lle poida chamar servizo de emerxencias ten que ter cinco integrantes por turno e día, e nós o que temos, señor vicepresidente, é iso. E vostede vén aquí falarnos de los drones y del camión nodriza. Mire, señor vicepresidente, desde o punto de vista tamén da prestación que reciben os cidadáns, non é o mesmo ter un accidente de circulación nas Conchas, por poñer un exemplo no concello de Bande, que telo –non sei– na AG-53 en calquera punto. Porque nas Conchas, cun pouco de sorte, ao cabo de media hora chega o GES de Muíños, que, efectivamente, virán de desbrozar no monte, porque aquí todos son todoterreos. Os traballadores teñen que valer para todo e facer de todo, e non terán no mellor dos casos ningún elemento de excarcelación. Pero para cousas máis normais. Mire, no único parque público que hai neste país, se eu vivo en Vila de Cruces e se me queda a porta da casa atascada e teño que chamar ao parque de bombeiros de Silleda...
Remate, por favor.
...para que me vaian abrir a porta, vanme cobrar 50 euros. Pero é que se eu vivo en Monterrei, privatizado, e chamo polo mesmo motivo aos bombeiros de Verín, vanme cobrar 250 euros. Esa é a situación, señor vicepresidente, e vostede vénnos aquí falar del Tetra y del camión nodriza. A ver, señor vicepresidente, cando en serio este Goberno pensa abordar a problemática do mapa de emerxencias que temos neste país e da situación...
Remate, por favor.
...non só desde o punto de vista das condicións de traballo dos traballadores que prestan o seu servizo, que son ben dramáticas, senón como iso incide no servizo que reciben os cidadáns dependendo do lugar onde vivan ou no lugar no que teñan a desgraza de padecer unha emerxencia. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señora Díaz.
Boas trades, señor vicepresidente. A verdade, señor Rueda, eu non sei xa que dicir nesta comparecencia, porque mire que ten vostede un abano amplo de responsabilidades; mire que vostede goberna nada máis e nada menos que a xustiza deste país; goberna a inmigración; goberna a política de igualdade; goberna a política de interior; goberna a política de cooperación; goberna a política de deportes; goberna un montón de cuestións, e realmente, señor conselleiro, é que compareceu en bastantes ocasións para explicarnos o sistema de emerxencias deste país e, que eu saiba, practicamente ningunha para falarnos das outras, das súas materias. E a pregunta que eu me fago é por que vostede se empeña en promover unha política que sabe non polos grupos da oposición, senón que sabe pola cidadanía e polos propios axentes directos, que son os traballadores e as poucas traballadoras que hai, que está sendo posta permanentemente en cuestión. É dicir, que lonxe de ser algo polo que vostede poida presumir, é exactamente todo o contrario. Vostede empezou a súa intervención dicindo que esta era unha prestación fundamental para a cidadanía, dixo que nisto estaremos de acordo. Certo é, nisto estamos de acordo. Eu, como xa lle dixen noutras comparecencias, volvo dicirlle que son algo tan importante as emerxencias dun país como que xusto por isto teñen que estar nas mans públicas. Volvo dicirlle unha vez máis que xusto por estar nas mans públicas somos a única comunidade autónoma do Estado, a única que ten esta materia tan sensible, tan vital e tan fundamental privatizada, señor Rueda. E mesmo sabe vostede que se están a manifestar os bombeiros e os profesionais no conxunto do Estado porque temen que o modelo Rueda poida espallarse no resto do Estado. Por tanto, aquí hai unha eiva fundamental. Vostedes que sempre din que a problemática semella ser que non hai exemplos doutro tipo no conxunto do Estado, bueno, pois aquí o mundo ao revés. É o único modelo que temos privatizado facendo, supoñemos, un negocio para algunhas das tres empresas que rexen esta materia tan sensible, e eu volvo dicirlle, volvo repetirme igual que vostede, que esta materia é como a inspección de tributos, ten que ser pública, señor Rueda. Por tanto, imos discrepar absolutamente do que vostede está facendo aquí, alén de que a min, e volvo dicirllo con absoluto respecto, é que me dá vergoña, señor Rueda. Outra vez co Tetra, outra vez volve dicirnos que o edificio de emerxencias, señor Rueda, o anunciou, o publicitou, mesmo o inaugurou –xa llo dixen na comparecencia de orzamentos– antes das municipais. Señor Rueda, por favor, é que dá un pouco de... É que levan sete anos xa gobernando. Claro, é que van poñelo agora. ¡Si, van poñelo agora porque se lles acaba o mandato! Non van voltar gobernar neste país, afortunadamente. Por tanto, claro que o van poñer adiante. Pero é que vostede concibe... Si, señor Dorado, non van volver gobernar este país. Si, señor Dorado, por moi nerviosos que estean e, sen lugar a dúbidas, por iso, efectivamente [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , o señor Rueda vai inaugurar un edificio máis. Pero a problemática é que as emerxencias non é unha cuestión inmobiliaria, señor Rueda; as emerxencias é un dereito fundamental que teñen os cidadáns e as cidadás deste país. E ese problema é que hai moitas persoas neste país que están privadas de facto deste dereito fundamental, sen lugar a dúbidas, señor Rueda. E vou tentar non falar de isócronas, porque tamén estamos aburridas as voceiras de emerxencias da Comisión 1ª, señor Rueda, ¿Que nos fala de isócronas. ¿De que nos fala? Sinceramente, poñémoslle exemplos de como fallou o sistema seu de isócronas e mesmo de como por criterios absolutos de rendibilidade empresarial houbo cuestións gravísimas que afectaron as persoas, señor Rueda. Ben, por tanto, cuestión principal: combatemos o modelo de emerxencias deste país. Combatemos un modelo que foi posto en evidencia creo que en todo o mundo a través do desgraciado sinistro de Angrois. Por certo, sinistro de Angrois que xa chegou a Europa e que seguramente nos vai sacar as cores en Europa; un sinistro que puxo en evidencia a catástrofe da Axega, unha Axega privatizada; e un sinistro que puxo en evidencia a catástrofe do caos que rexe en todos os servizos de emerxencia. Señor Rueda, naquela imaxe viamos como o persoal de bombeiros segue así, vai cada un con cores distintas, non van uniformizados de maneira homoxénea. E non sigamos por este camiño porque sabe vostede que o que dicimos é real. Pero o máis grave, señor Rueda –e aquí si que sabemos cal é a razón–, é que vostede está empeñado en non cumprir a Lei de emerxencias. Nós non comungamos coa Lei de emerxencias porque ten unha eiva fundamental, que é que permite a xestión indirecta. O feito de que esa norma non puxera no frontispicio da mesma o que ten que ser un servizo de prestación directa permitiu o que vostede fixo, claro que si. Pero, dito o cal, señor Rueda, o que di esa norma é que temos que ter un estatuto, ou regulamento –chámelle como queira–, do persoal de extinción de incendios. Vostedes son teimudos, néganse a levar adiante esta iniciativa, pero ¿sabe por que se negan? Néganse porque saben que se hai un estatuto ou un regulamento no que disciplinemos cales son as materias, cal é a formación, cales son os requisitos para sermos bombeiros no noso país, efectivamente, acabóuselle o choio dos negocios privados, non van poder ser privados. Pero segunda cuestión, señor Rueda: é que sabe vostede perfectamente o caos que hai ou mesmo a irresponsabilidade que pode xurdir se un bombeiro privado ten que colisionar nos dereitos fundamentais das persoas, por exemplo, entrar nunha vivenda. ¿Que pode pasar, señor Rueda? Son bombeiros privados, non están revestidos de autoridade. Estanlle pedindo, señor Rueda, que revistamos de autoridade o profesional que está prestando estes servizos. No debate da Lei de emprego público nós presentabamos unha emenda xustamente para garantir que este persoal especificamente fora definido como que tivera autoridade. Díxosenos que non –como é habitual– porque xa estaba noutra norma. Señor Rueda, o que está clarísimo é que non van facer iso mentres vostedes gobernen porque, efectivamente, non poderían estar nas mans das empresas privadas. O máis grave, señor Rueda, é que temos un sistema caótico de traballadores que están en condicións abafantes, de traballadores que están poñendo en risco as súas vidas. E é un modelo, ademais, no que vostede presume aquí dos GES, e ata o Partido Popular ten recoñecido que o persoal dos GES se adica a limpar as feiras e a limpar as festas dos concellos. ¡Home, señor Rueda, un pouco de por favor! ¡Ata os voceiros do Partido Popular teñen recoñecido isto! Non lle vou dicir xa as iniciativas que temos feito respecto desta cuestión, señor Rueda, porque vostede sabe coma min –e vólvollo dicir– que están sendo empregados para todo tipo de chorradas homes orquestra que hai no noso país que non teñen nada que ver coas funcións principais, señor Rueda, e non hai que condenar por iso os alcaldes nin as alcaldesas, que farán o que poidan. O problema é que vostede é o que rexe esta materia, e o problema é que rexe nesta materia o dichoso caos. Efectivamente, como falaba a señora Paz, señor Rueda, é que foron represaliados ao minuto menos dous, cando unha delegación daquela do País –falo do xornal El País–..., cando se filtrou o control remoto das chamadas, e o caos que houbo no 112, señor Rueda. E dende entón, castigados, xa non hai control remoto para os profesionais, para que non poidan ter a información que para vostedes é absolutamente sensible. Se quere que funcione coordinadamente, como Dios manda, o Servizo de Emerxencias repóñalles o control remoto aos profesionais que traballan con el. Señor Rueda, falou vostede e presumiu –e eu tomei a molestia en miralos– de todos os plans de emerxencias que vostedes –e certo é, non llo vou desmentir– levaron adiante, dende os depósitos de lodos de Alcoa, ao polígono de Agrela, Praceres, Punta Promontorio... Eu voulle poñer un exemplo: Punta Promontorio, planta de gas –esa que tanto lles preocupa–. E, ademais, vou dar un dato: ímolo falar no vindeiro pleno, isto que lle preocupa tanto ao señor Tellado. ¿Sabe cantos traballadores hai na planta de gas de Reganosa, señor Tellado? [[O señor Tellado Filgueira pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, non, é que é moi interesante para aqueles milleiros de traballadores que ía haber. Bueno, 20 en administración, 32 para operacións. Pero imos á cuestión. Señor Rueda, mire, no Plan de emerxencias que vostedes fixeron, efectivamente prevén os riscos como letais –cito literalmente o que está na páxina web da súa responsabilidade–, non un senón varios dos riscos que avalían. ¿Sabe cal é a súa saída para isto? Un kit de emerxencia para a poboación, unha mascarilla e estas cousas, que eu non sei nada disto pero dinme os profesionais que é pouco menos que unha burla. Por tanto, os plans poderemos telos, non o dubido –lin todos e cada un dos que vostede dixo–, agora ben, os medios que temos para eses plans son exactamente ningún. E máis cuestións, señor Rueda. A min gustaríame que, xa que comparece aquí, nos explicite que ten pasado –volvo dicilo– con esa declaración de nulidade que é un auténtico escándalo do prego de licitación do Consorcio da Coruña, porque, efectivamente, esa resolución fala per se, como esta voceira dixo en decembro do ano pasado anticipándome á mesma. Nese prego de condicións faltaba o número do zapato da empresa á que se lle ía adxudicar, cousa que di, por certo, a resolución do tribunal, que di que tan só podería concorrer a ese concurso, efectivamente, a empresa que presta o servizo, porque só ela podería ter acceso na escasa marxe de tempo que lle daban para poder aportar a inxente documentación. Pero non soamente iso, senón que dicía algo tremendo, e é que dicía que coas empresas que se ían presentar a ese concurso, un elemento fundamental, que eu respecto: empresa, liberdade de empresa e sociedade de mercado. ¡Perfecto!, pero dinos a resolución que o principio fundamental do empresario, que é que vaia a risco e ventura...,
Remate, por favor.
...non existía no mesmo, señor Rueda. É dicir, que Juan pueblo pon todos os recursos para que as empresas si leven os beneficios, pero nós facendo absolutamente todo. A nós gustaríanos tamén que, despois desa nulidade tan radical, nos explique se vostede vai seguir empecinado na privatización de servizos a sabendas de que a prestación indirecta, ou sexa, a privatizada, é moito máis cara, moito máis insensata, moito máis arriscada...
Grazas.
...e moito máis ineficaz. E tamén que nos diga, señor Rueda, de verdade, dunha vez por todas, se vai deixar de publicitar ese dichoso edificio que vai ser...
Grazas, señora Díaz.
...a Academia de Emerxencias e se lle vai preocupar o de verdade, que son os profesionais que prestan os servizos todos os días. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario Socialista, señora Soneira.
Grazas, señor presidente. Señoras deputadas, señores deputados, o señor vicepresidente ten unha cualidade importante: cando a oposición o convoca a distintas comparecencias por asuntos bastante serios, el sempre saca da manga –co visto bo, evidentemente, do seu grupo– unha comparecencia case case –non sei como definila– acaída, así para... E, claro, hai outras –hoxe mesmo na Xunta de Portavoces– que se teñen pedido –nós pedímolo na pasada Xunta de Portavoces– que son relevantes incluso para a decencia política do país. Rousseau trataba de explicar o seu concepto de igualdade mediante un símil que a min me parece moi acaído. Dicía que a igualdade é aquela na que un cidadán non sexa tan rico que poida comprar a outro nin tan pobre que se vexa na obrigación de venderse a outro que o pode comprar. E, claro, nós temos pedido a comparecencia do Goberno e moi especialmente do señor vicepresidente para que nos viñera contar como é posible que nunha provincia do noso país, que ocupa os últimos rankings en calquera variable que se mida –envellecemento da poboación, renda, desertización, etc.–, teñamos chegado a esta época na que haxa alguén que se sinta tan poderoso que pense que se pode comprar un ser humano, e alguén que se considere tan pobre que incluso pense que para acceder a un traballo non lle queda máis remedio que venderse. [[Aplausos.]] E o señor presidente non comparece por iso. E aquí ninguén está prexulgando nada de nada, pero parece relevante. Evidentemente, o señor vicepresidente ten pendente tamén comparecer aquí para que nos explique como un tal Alfonso Rueda, secretario xeral do Partido Popular, insta pola mañá a un tal Alfonso Rueda, vicepresidente da Xunta de Galicia, para que pola tarde inicie a persecución dunha organización agraria no seu día por unha serie de cousas –que hai que ver o que se dixo– que os tribunais demostraron que eran falsas, e aínda non veu dar explicacións o vicepresidente. Non llas estou pedindo a ningún secretario xeral de ningún partido político. Claro, porque, que pase iso na República Democrática do Congo, case case o podemos entender, pero nun país democrático non parece moi acaído. Por certo, tamén da competencia do vicesecretario, sería bo que lle dixera á Axencia Tributaria que lle mandara os informes do xulgado instrutor dos famosos cursos Zeta e dos amigos perigosos que ten sempre o señor presidente da Xunta para que poida seguir coa instrución, porque está paralizado porque non llos mandan, señor Rueda, e tamén é da súa competencia. En fin, podemos falar, por exemplo, do problema –que tamén é da súa competencia– co que se van atopar os concellos galegos o 31 de decembro polas modificacións que se teñen producido por conta do señor Montoro e aos que vostede, nin caso. E vén vostede falarnos da xestión integrada das emerxencias, e non nos parece mal... Si, señor Rueda, non nos parece mal, ¡home!, pero, ¿que quere que lle conte? É que vostede usa o Parlamento como segundo prato porque, mire, vamos ver –que lle conto–, este que está aquí é o presidente da Xunta –decembro de 2014–, onde di –bueno, isto publícao o Amtega, que debe de ser un organismo de Castilla la Vieja, porque di–: "La red digital de emergencias se encenderá en enero de 2015 para dotar a Galicia del sistema más moderno de España y con la tecnología más puntera". Aquí cabería unha expresión que din moitos os rapaces referida a un lorito que non vou repetir para non poñer en aprietos o presidente. Claro, pero é que polo camiño tamén, en marzo, véspera de eleccións municipais, e como había que darlle un empuxe de emerxencia ao candidato da Estrada, alí desembarcaron o señor Rueda, o señor presidente da Xunta, a señora conselleira do Medio Rural e do Mar..., bueno, todos; e alí xa dixeron que inauguraron aquilo pero que non sabían cando ía entrar en funcionamento. Claro, aquí usamos a Cámara como segundo prato; o primeiro xa foi para o proceso electoral das municipais; agora é para o proceso electoral das xerais. En fin... Señor Rueda, ¿sabe o que define perfectamente o concepto que teñen de emerxencias vostedes –e a Cámara non sei, seguramente non nos acordamos, porque a memoria é fráxil–? ¿Saben cal foi a primeira decisión que tomou o Goberno de Alberto Núñez Feijóo –xa non neste mandato, no primeiro–?, ¿a primeira que tomou? Anular a base de salvamento marítimo, que tiña o helicóptero xa licitado a Xunta de Galicia para as emerxencias e o salvamento marítimo na Costa da Morte. Póñolle iso como exemplo, que iso define perfectamente de que vai. E, por certo, señor Rueda, aquí neste país as maiores catástrofes e as peores situacións de emerxencia producíronse na costa e dende o mar. Aínda non lle escoitei nada. Ten unha oportunidade na segunda –e ademais vostede non ten límite de tempo, como temos os demais– e podería levalo a cabo, podería explicarnos un pouquiño onde entra todo iso. Por certo, non sei se sabe que esta noite un barco, un remolcador dunha empresa privada, o Ría de Vigo, tivo que rescatar un mercante. Non sei, os nosos servizos, que ademais agora xa teñen establecido as cotas que teñen que cobrar polo rescate, gustaríame saber por que non actuaron nun barco que estaba en problemas, e si unha empresa privada. Había moitas outras cuestións polas que podería comparecer vostede. Podería comparecer para dicirnos, no caso das emerxencias, por que temos privatizado e por que temos malvendido, cando a lei di claramente que algo que ten que facer o 112 é coordinar os helicópteros de rescate. Nós témolos malvendido a unha empresa privada, que, por certo, ao mellor sería bo que viñera Inaer contarnos de que vai o asunto porque saben moito máis disto. Entre outras cousas porque, por exemplo, acórdese vostede dun accidente na ría de Vigo onde dous barcos chocaron e resulta que o rescate o produce unha embarcación que pasaba por alí, cando a base dos helicópteros de Inaer está alí, no aeroporto de Peinador, ou na accidentada de Oia. E ¿sabe porque é? Porque vostedes permítenlle alegremente a esta empresa, a pesar de que o pon no contrato, que, en lugar de ter gardas presenciais alí, os teñan localizables, e bueno, como parece ser que aquí ata se prevén os accidentes que vai ter unha mariscadora, pois ¿que quere que lle conte? Hai varias cuestións que me gustaría que me contestara, señor Rueda. Vostede mandoulle un borrador de convenio á Fegamp para coordinar as emerxencias, sobre todo os GES, e gustaríame que me dixera, por exemplo, porque é importante: segundo ese convenio, vostedes prevén que o 31 de decembro os concellos que teñen un grupo de emerxencias supramunicipal a partir do 31 de decembro teñen que mandar os traballadores ao paro, porque no convenio prevese que entre a funcionar o novo convenio alá por maio-xuño. E ¿que pasa? ¿Quedamos seis meses, a pesar de todas as eivas que aquí se dixeron, sen ningún tipo de "protección" –entre comiñas–? Vostedes establecen nese convenio que estes traballadores, para reincorporarse, teñen que pasar unha proba-oposición, exíxenlles unha serie de requisitos. Estamos de acordo. Agora, as brigadas municipais que se contratan teoricamente para apagar o lume, para facer labores nos incendios forestais, ¿con que criterio? Se os que actúan no mesmo territorio, nas mesmas circunstancias, resulta que a uns lles exixen unhas probas –que me parece razoable, ¡eh!,– e os outros resulta que van alí e pasaban por alí. A verdade é que cando o presidente da Xunta nos di a finais do ano pasado que aspiran a integrar ata 12.000 persoas de todos os servizos de emerxencias de Galicia, ¿isto cando, señor Rueda? Agora mesmo, ¿cantos temos e para cando se prevé que estean eses 12.000? Falou vostede –non teño tempo, que se me está acabando–, por exemplo, da cooperación en materia de emerxencias co norte de Portugal. ¡Home!, non estaría de máis. Lémbrolles aquí o daquel paciente, o cidadán que tivo un accidente practicando parapente, estaba a uns minutos dun hospital en Portugal e tivo que percorrer quiñentos quilómetros e toda unha odisea para acabar despois no hospital de referencia da súa provincia. Ou pódolles contar que os bombeiros forestais de Portugal si acoden a apagar incendios por exemplo en Estremadura e nós estamos aquí atrincheirados a ver se o lume do Gerês non entra no Xurés. Claro, non sei, estas cousas, ao mellor, con esta relación tan boa que temos...,
Remate, por favor.
...pois ao mellor non había que esperar a que teñamos pois non sei que programa europeo para poñelo a funcionar, porque é de puro sentido común. Quédanme máis preguntas e xa falaremos delas, en todo caso, na segunda intervención, señor conselleiro.
Grazas, señora Soneira. Grupo Parlamentario Popular. Señora Prado.
Moitas grazas, señor presidente. Bos días, señorías. Señor vicepresidente. En primeiro lugar, permítanme, señorías, felicitar, en nome do Grupo Parlamentario Popular, o Goberno galego, na persoa do vicepresidente, polos avances que se teñen acadado en materia de emerxencias, a pesar de que parece que aquí asistimos a unha comparecencia diferente; uns viron unhas cousas e outros parece que escoitamos bastantes máis cousas que nos veu contar o señor vicepresidente. Porque cando un goberno toma en serio este asunto nótase, e nótase, señorías, a preocupación por prestar un servizo fundamental á cidadanía, por prestar un servizo de calidade do que dependen cuestións tan importantes como a vida ou o patrimonio das persoas. E nese cometido, señorías, o compromiso do Goberno é incuestionable, como acabamos de comprobar na comparecencia do señor vicepresidente, pero tamén o compromiso profesional das persoas que traballan neste ámbito, un traballo encomiable dos profesionais de emerxencias e voluntarios, que non dubidan en arriscar a súa vida para salvar outras, desempeñando o seu traballo con enorme xenerosidade e calidade profesional. Señor vicepresidente, vostede acaba de poñer aquí de manifesto que o compromiso do Goberno do Partido Popular vai máis alá do económico, ademais dos 15 millóns de euros neste exercicio para a prestación do servizo de emerxencias, o compromiso coa calidade, e así o evidencia a certificación europea de calidade para centros de emerxencia que outorga a Asociación Europea de Números de Emerxencias, que tamén a señora Paz estaba moi preocupada polo tema da calidade. Creo, señora Paz, que sería bo que felicitara o Goberno da Xunta de Galicia por acadar esa certificación de calidade, ¿non? A vostede só a preocupa que se cumpra a disposición adicional terceira; para preocupala agora púidoa ter preocupado antes, porque dende o 2007 aínda tiveron dous anos e medio para cumprila, e dábanse un ano. [[Aplausos.]] E non é unha casualidade, señorías, que Galicia sexa o segundo 112 que consegue esta cualificación en toda Europa, señora Díaz, non é unha casualidade. Xa sabemos que vostedes cren nas casualidades, porque algunhas chegan a ser número dous por casualidade, pero neste caso non, as casualidades en materia de emerxencias non existen. E non existen, señora Díaz, e vostede creo que está un pouco confusa, ¿non?, porque ¿que é realmente unha emerxencia? Pois mire, unha emerxencia é unha situación non desexada, imprevista, que exixe unha actuación rápida, evacuación das persoas. Por poñerlle un exemplo, si, voulle poñer un exemplo, por exemplo coas primarias. As primarias supoñen unha votación para escoller os mellores, pero, como os mellores non son os que saen, hai unha emerxencia, hai que evacuar e van outros, ¿non?, entón iso é unha emerxencias. [[Murmurios.]] [[Aplausos.]] Eu tamén botei en falta, señora Díaz –que vostede soe ser moi rigorosa nas súas intervencións– algún informe económico...
Silencio, por favor.
E ti podes ir comer un pouquiño aí no balde... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Xa sabemos que sabe vostede máis que os maxistrados.
Silencio, por favor. Silencio, por favor, ¡silencio!
Eu botei en falta aquí hoxe un informe económico, serio e rigoroso, ao que soe acudir a señora Díaz. Señora Díaz, eu lamento que vostede non falara aquí hoxe de ningún informe do señor por exemplo Manolo Lago, que a vostede a inspira tanto –non sei se é que agora xa non a inspira nada–, e creo que sería bo que ao mellor lle fixeran un informe sobre todas estas cuestións das que vostede veu falar aquí de que os servizos municipais ou os servizos públicos estean en mans públicas. Sobre iso imos falar, porque unha cousa é o que din vostedes aquí e outra cousa é o que fan onde gobernan, e despois falarei do que fan onde gobernan. Porque mire, deron vostedes –tamén hai para vostede, señora Pontón, non se preocupe, non se preocupe– un xiro copernicano, porque mire, no ano 2007 aprobaron a Lei de emerxencias, aprobaron a Lei de emerxencias o Partido Socialista e o Bloque Nacionalista Galego. E cómpre lembrar o que dicían naquel momento... [[Murmurios.]] –a señora Acuña tamén está preocupada polo que poidamos dicir–, pero dicía o señor González Mariñas –polo que eu sinto un profundo respecto, porque foi profesor meu e sinto un profundo respecto polo que dicía–...
Silencio, por favor.
...como ponente do BNG da Lei de emerxencias: o sistema..., ¡ai!, a cuestión, a cuestión, sorprende agora que queiran..., eu estou falando de emerxencias...,
Agarde, señora Prado. Silencio, por favor.
...de emerxencias, como falou a señora Soneira de emerxencias. Pois imos falar de emerxencias, imos falar de emerxencias. De emerxencias dicía o señor González Mariñas, naquela intervención que tivo defendendo a Lei de emerxencias, esa lei que tiña 59 artigos, a proposta do grupo de goberno do Partido Socialista e Bloque Nacionalista Galego. ¿Saben cantas emendas tivo? 59 emendas, para 59 artigos non está nada mal, e di agora a señora Paz que aínda é mellorable. Bueno, está ben que vostedes teñan leis en proceso de mellora constantemente. Pois dicía o señor González Mariñas que entre todas as funcións que tiñan as emerxencias nos concellos, concellos de máis de 20.000 habitantes e demais, había que salientar que era unha cuestión elemental de función provincial, función provincial, as deputacións provinciais. Tamén dicía a señora Sestayo –que é unha mágoa que hoxe non estea aquí, e é unha mágoa que a señora Soneira non defendera tan ben como defendía a señora Sestayo o tema das emerxencias–, pois falaba do tema do financiamento e apelaba ao artigo 48 e dicía que os recursos financeiros deste sistema integrado lles corresponden aos concellos de máis de 20.000 habitantes, aos órganos das deputacións provinciais tanto para as actividades propias como para atender as necesidades dos concellos de menos de 20.000 habitantes. Supoño que o teñen vostedes claro. Isto era o que dicía a señora Sestayo... [[Murmurios.]] ¡Home!, eu non sei se o tiñan claro os deputados que estaban na Cámara, eu supoño que o tería claro o Goberno, pero aquí parece que non o tiña claro ninguén e vostedes agora, oito anos despois de aprobar a lei, parece que tampouco o teñen claro. E miren, onde dixeron digo agora din Diego. E ¿que pasou para que agora renuncien a esa lei, señorías? ¿Que pasou, que pasou? Porque claro, miren, aquela lei, de 59 artigos e 59 emendas e que aínda é mellorable, tamén era contestada polos profesionais das emerxencias. Con este goberno, Galicia á cola das emerxencias. Isto non o din agora, isto era no ano 2007, co seu goberno, co seu goberno. E miren, e agora está ben. Dicía a señora Díaz que a Lei de emerxencias, concretamente o artigo 43, permite a xestión directa e indirecta. A vostedes a indirecta parece que non lles gusta, pero aí onde gobernan e onde gobernaban, no momento en que aprobaron eses consorcios provinciais, en Lugo e na Coruña, aprobaron a xestión indirecta; estaba de presidente da Deputación de Lugo o señor Besteiro –hoxe deostado por votedes, pero daquela era o seu líder fáctico de feito e de dereito, agora xa non sei se é de feito, de dereito ou de nada–, pero tamén na Deputación da Coruña –non estou falando de Vigo, señor Losada– e na Deputación...
Silencio, por favor, silencio.
...da Coruña estaba o señor Moreda. E o señor Moreda tamén aprobou este tipo de xestión. E ¿que dixo o actual presidente da Deputación da Coruña cando veu comparecer a esta Cámara para falar dos orzamentos? Pois dixo que había que reformular o sistema de prestación do servizo. Dixo exactamente: é un asunto mal parido, cunha parte de responsabilidade do meu partido; o actual presidente da Deputación da Coruña. Podemos contemplar un modelo distinto, que é no que cremos, hai que falar e negociar. Apostamos por un sistema de xestión directa e custo razoable e sostible economicamente. Pois señora Soneira, quizais isto lle responda as preguntas que vostede acaba de facer, quizais se falara co presidente da Deputación da Coruña –que supoño que terán boa relación con el– pois igual lle contesta as preguntas que vostede acaba de formular aquí. Sería moi interesante que, en vez de formulalas aquí, igual llelas formularan aos seus dirixentes onde teñen responsabilidade de gobernar. Porque veremos agora cales son as propostas dos novos gobernos municipais e provinciais. Porque dicía a señora Díaz: teñen que estar en mans públicas. Pois mire, señora Díaz, o paradigma de gobernos seus está en Compostela Aberta, por exemplo, en Santiago. Dixeron que ían municipalizar os servizos, onte mesmo o Partido Socialista dicíalle que municipalizara a emerxencia que teñen montada cos comedores escolares. ¿Sabe que dixo o señor Martiño Noriega? Porque supoño que nese croquis que nos ía facer o señor Martiño Noriega é dos seus, ou non, ao mellor xa non é. Pero, bueno, o señor Martiño Noriega dicía que non se pode facer. ¿Por que? ¿Que lei llo impide? Porque aquí nas emerxencias vostede di que hai unha lei que non o permite, pero ¿que lei impide que os comedores escolares de Compostela estean en mans públicas, señora Díaz? ¿Ou as escolas infantís, que vostedes tampouco municipalizan, ou o servizo da auga, que prometeron municipalizar? Mire, vostedes menten tanto á xente que vostedes xa calquera cousa que digan non é crible, señora Díaz, non é crible. Porque agora xa teñen a responsabilidade. Levan cinco meses gobernando, [[Murmurios.]] si, si, levan cinco meses gobernando en Compostela...
Silencio. Silencio, por favor.
...e levan cinco meses en deputacións provinciais. ¿E que están facendo? Nada do que dixeron, nada do que dixeron. [[Aplausos.]] Vostedes, señoría, gobernan da man das empresas privadas. ¿Para que queren funcionarios públicos se logo chega o alcalde de Compostela e contrata o secretario do Concello de Outes para que lle faga un informe por 17.990 euros, prescindindo dos funcionarios do Concello de Santiago, que ten nin máis nin menos que un secretario e un vicesecretario...,
Silencio, por favor.
...dous habilitados nacionais. Esa é a súa política e non a que veñen contar aquí. [[Murmurios.]] Vostedes, señorías, a verdade é que non son absolutamente cribles.
Silencio, por favor. Vaia rematando, por favor.
Emerxencias, emerxencias a que tiveron no concello de Ferrol coa auga. Aí nin un kit deron, señora Díaz. Dez días consumindo auga non apta para o consumo e non foron quen de xestionar unha emerxencia como a da auga de Ferrol.
Silencio, por favor. Remate xa, señora Prado.
Esa é a súa historia en cinco meses de goberno e agora que están na oposición aquí veñen dicir que o Goberno da Xunta faga o que vostedes non son capaces de facer alí onde gobernan. [[Murmurios.]] Así que credibilidade para vostedes, cero. E digan o que digan aquí, non é absolutamente nada crible, porque todo o que din é absolutamente falso, absolutamente falso. A súa credibilidade está polo chan. Máis nada.
Grazas, señora Prado. Réplica do vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Moitas grazas, señor presidente. Señorías. Señora Martínez, por ir respostando na orde de intervencións, dicir en xeral que lamento a pouca importancia que lles dan ás emerxencias –algún ata o dixo practicamente de xeito directo–. Isto vai quizais por menos que calquera por vostede, señora Martínez, porque creo que, bueno, non estou de acordo con algunhas cousas que dixo, pero creo que plantexou pois en serio este tema. Lamento de todos os xeitos que diga que falar ben dos profesionais das emerxencias é facerlles pelotilleo. Ou non coñece o seu traballo ou non lle dá importancia, porque creo que o que menos que temos que facer todos é recoñecer este traballo. Despois pode pensar se o estamos atendendo ben, recoñecéndoo ben, pero ¡home!, dicir que falar ben deles é simplemente pelotilleo creo que non é tomar en serio o seu labor. Igual que non é tomar en serio a atención ás emerxencias cando me di que hai pouco orzamento. Aquí teño que dicir que ningún dos grupos da oposición na fase de emendas ao orzamento, polo menos que a min me conste, fixo unha soa emenda para engadir, salvo o BNG, nunha parte moi pequena respecto da illa de Cortegada, 80.000 euros –estamos falando de millóns de euros–, ningún fixo unha soa engádega..., [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] amén do polígono de Sabón –ten razón–, en total, ao redor de 150.000 euros nun orzamento de máis de vinte e pico millóns de euros, e ningún grupo da oposición fixo ningunha emenda para engadir máis recursos, máis cartos ás emerxencias. Antes ben, ao contrario, o que fixo foi dicir que se detraeran para atender outras finalidades, seguramente tamén moi loables, pero non dixeron que se engadira un só carto para a atención ás emerxencias. Co cal vir agora dicir que hai poucos recursos, poucos orzamentos para as emerxencias, é bastante contraditorio co que acaban facer no orzamento e bastante indicativo de que non toman moi en serio este tema. Dime que o centro da Estrada non vai poder respostar ás emerxencias. Non me di exactamente por que. Decidiron que este centro non hai por que... Por certo, está na Estrada, non en Silleda, señora Paz, iso tamén di moi en serio... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, non, pero con outras cousas que dixo supoño que neste tema das emerxencias o que estamos facendo pois non o toman moi en serio e agora tentarei explicar por que. Dime que a fragmentación das emerxencias, señora Martínez, é un problema. Estou de acordo. Precisamente por iso, cada vez temos que incidir máis na necesidade de coordinalas, e é o que eu quería intentar trasladar na miña comparecencia. Señora Paz, eu creo que atendeu máis ben pouco –perdoe que llo diga, con todos os respectos– á miña comparecencia. Que me diga que ao final vin falar aquí de dous drones, duns uniformes, que, por certo, a vostede o dos uniformes parécelle unha broma, á señora Díaz é un dos temas que di que supuxo a máis evidencia da descoordinación que houbo en Angrois; póñanse de acordo; ¡oian!, os uniformes ou son importantes ou non son importantes, porque a señora Díaz está dicindo todo o rato que o tema de que houbera uniformes distintos foi unha das razóns do caos que, segundo ela, tivo lugar en Angrois, e vostede dime que o tema dos uniformes é unha anécdota que eu veño contar aquí para despistar non sei a quen. Dá igual o que lle dixen dos recursos investidos en crear novos parques de bombeiros, a dotación creo que sen precedentes que se fixo en material para Protección Civil, que ben a merecían. Dá igual, vostede quedou en dous drones e unha serie de uniformes. Chámalles "engendro" –así, entre comiñas– aos GES. Vostede saberá por que. Nótase que fala pouco cos profesionais dos GES e cos alcaldes, que todos pedían que se renovara canto antes. Eu intentarei falar diso tamén, do convenio cos GES, que non deben pensar, como vostede probablemente, porque saben a necesidade que hai deles e o labor que fan. Para vostede é un engendro, para os alcaldes de diferentes cores políticas –tamén da súa– é unha necesidade. Dime que, bueno, a rede Tetra –vostede, bueno, dispara directamente contra ela– é un desastre, di que non vale para nada, di que os profesionais dos parques de bombeiros lle din que se estropea un día si e outro tamén. Pero ¡se non está instalada aínda nos parques de bombeiros, señora Paz! Aínda non está a rede Tetra instalada nos parques de bombeiros e dime que se estropea un día si e outro tamén. Iso é o rigor e o coñecemento que ten vostede dalgunhas cousas das emerxencias. [[Aplausos.]] Fálame tamén da descoordinación e de que que veño contar eu aquí de como se atenden as emerxencias. E ponme exemplos, o exemplo de Poio. ¿Non cre que o problema no incendio que houbo hai pouco tempo, hai uns días efectivamente, ao carón do parque de bombeiros de Pontevedra, é que o parque de bombeiros de Pontevedra se nega a saír aínda que teña un incendio a 800 metros? [[Murmurios.]] ¿Cre que ese é o problema da Xunta de Galicia e non é o problema nin do alcalde de Pontevedra nin é problema do alcalde de Poio, que debe estar de brazos cruzados –agardo que non– esperando a que haxa un incendio, non para ver se arde unha casa ou non arde unha casa, senón para intentar botarlle a culpa á Xunta de Galicia? ¿Cre que isto é serio, señora Paz? ? [[Murmurios.]] ¿Cre que este é un xeito serio de plantexar unha coordinación en emerxencias? Agora resulta que o único problema non é un parque de bombeiros que por orde do alcalde se nega a saír, é a Xunta de Galicia, que ten que tirar dos recursos que ten cando un concello se nega a prestar os seus, para atender canto antes esa emerxencia. E, por certo, falando da Lei de emerxencias, que vostedes pasan moito de puntillas, efectivamente, é unha lei do Bipartito. ¿Sabe o que dicía respecto dos servizos de emerxencias, a prevención e atención? Primeiro, os primeiros obrigados son os concellos. Se teñen máis de 20.000 habitantes, inescusable, e se non –e leo textualmente–, as deputacións, "que están obrigadas a garantir a prestación do servizo de protección civil e xestión das emerxencias, incluídos os servizos contra incendios e salvamento naqueles municipios que non conten con servizos propios ao non resultaren obrigados ou por teren obtidas a dispensa deles". Supoño que vostede falaría co señor Cesáreo Mosquera, xa que, como concelleiro de Pontevedra, di que non saian os bombeiros a un incendio a 800 metros, polo menos como vicepresidente da Deputación, que exerza as obrigacións dunha lei que vostedes mesmos fixeron. Se non, todo é botarlle a culpa á Xunta de Galicia, todo é invalidar a xestión das emerxencias e todo é impedir que actuemos –e eu dicíallo ao final da miña primeira intervención– dun xeito racional e sen querer botar as culpas uns a outros, porque ao final caemos nestas contradicións como a que lle acabo de poñer ben de manifesto. Ponme exemplos de..., falábame do caros que son uns servizos e outros. ¡Oia!, mire, primeiro, nós o que intentamos –supoño que o saberá vostede tamén, aínda que toque un pouco de oído no tema das emerxencias– é que a xente non chame os bombeiros para abrir portas. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pero se houbera que abrir portas, non hai esa diferenza que vostede di nuns servizos e outros. E dígolle simplemente, pódollo ensinar o próximo día en que comparemos as taxas dos servizos do parque de Verín, porque é o que vostede nomeou expresamente, e o parque de Silleda, e ao mellor, e por iso pon ese exemplo, hai unha diferenza de 50 euros entre a atención dun parque e outro. Pero pódolle dicir que o 99 % das taxas dos servizos que se prestan son exactamente iguais, porque ao final –e esa é a clave– todos dependen das administracións públicas, da Xunta de Galicia, das deputacións e dos parques que están representados nos consorcios. Señora Díaz, vostede dime que xa está un pouco cansada de que eu..., incriblemente, creo que mo dixo, e se non mo dixo, eu entendinlle iso e creo que moita xente lle entendeu iso. Está xa cansada de que eu veña aquí falar de emerxencias, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] que comparezo moitas veces para falar de emerxencias. [[Murmurios.]] Resulta que, salvo o caso de Angrois, que creo que é unha comparecencia obrigada, aínda que vostede intentou convertela noutra cousa, é a primeira vez que comparezo para falar de emerxencias. Non porque non as considere importantes, que as considero moi importantes, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] senón porque, efectivamente, teño comparecido varias veces para falar doutros temas que tamén o son. Vostede, como este tema debe ser que a esgota ou a cansa, ten a sensación de que eu falo moito de emerxencias. É a primeira vez que comparezo para falar de emerxencias e espero comparecer moitas veces máis, aínda que vostede non lle dea absolutamente ningunha importancia. Dime que que falo das isócronas, que que é iso das isócronas. ¡Oia!, as isócronas é o que garante que a xente...
Silencio, por favor. Silencio, por favor. Señora Díaz, chámoa á orde. [[Murmurios.]] Chámoa á orde. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] ¡Home!, porque está interrompendo constantemente e vostede está na comparecencia. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Silencio, por favor. Ten unha chamada á orde. Prosiga, por favor.
Falaba de que, salvo esa comparecencia de Angrois, onde vostede puxo todo o empeño en trasladar unha sensación que afortunadamente creo que non existiu, porque os servizos de emerxencias aí actuaron dun xeito absolutamente profesional, tamén os voluntarios aquel día demostraron a todo o mundo, a toda España, a todo o mundo que estaban preparados, estiveron coordinados e deron a imaxe que había que dar. Vostede naquel día, e desde entón –e a min non se me esquece, igual que non se lle esquece a moita xente–, tivo ese empeño en intentar destruír o labor profesional das emerxencias o día que máis falta facían, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] o día que máis falta facían. E tamén é certo, de intentar botarlle a culpa dos mortos a quen dende logo non a ten. Vostede aquel día dixo moitas cousas que quedarán escritas para moito tempo. Dime que todo é...
Non, non... Atento ao debate estou, non oín tal insulto. [[Murmurios.]] Non, non, oio que... Non, non, perdoe, perdoe. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, non... Eu estou... [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, non oín tal insulto. Non oín tal insulto e vouno comprobar. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Non o oín, pero comprobareino, comprobareino. Comprobareino, comprobareino. Agora o que lle pido é que, por favor..., agora pídolle, por favor, que deixe continuar ao vicepresidente. ¡Silencio, por favor! Continúe. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Informareime, agora deixe continuar ao señor vicepresidente. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Perdón, deixe que continúe o señor vicepresidente, que eu me documentarei sobre esa cuestión. Eu non o escoitei. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Teño que estar atento, mire, porque, entre outras cousas, vostede está interrompendo e teño que estar atento a moderar o debate. Se houbera unha certa orde nisto, estaría atento a todo. Así, non podo... [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Polo tanto, prégolle que deixe continuar ao señor vicepresidente. Grazas.
Moitas grazas, señor presidente. Falaba tamén, señora Díaz, de que teño moito empeño en falar de planificación. É que é absolutamente necesaria. E vostede pon, colle o exemplo de Reganosa, que é do que sempre fala, e di que, claro, as medidas que se tomaron dentro do plan de emerxencias de Punta Promontoiro, que así se chama e abrangue, como vostede tamén sabe, non só as empresas senón as que están instaladas nesa zona, non garanten a seguridade da poboación e que é un plan non sei se dende logo chapuceiro, pero dende logo deuno a entender. Mire, como vostede recoñeceu e eu tamén recoñezo, non entendo das medidas concretas que hai que tomar, para iso están os técnicos e para iso están os funcionarios públicos que visan estes plans. Vostede descualifícaos, cre que todo isto é unha broma e que todas as decisións que toman os profesionais da Xunta de Galicia, funcionarios que teñen moitísima responsabilidade en materia de emerxencias e seguridade pública, dicindo que as cousas están ben, non valen absolutamente para nada e que a poboación está vendida. Eu lamento discrepar con vostede e concederlles unha profesionalidade e un respecto ao seu traballo aos funcionarios que visan estes plans. Falábame tamén da sentenza do Consorcio da Coruña. Sabe vostede perfectamente que o que di é que un dos modelos de xestión indirecta ou de concesión non é válido, e iso o que é é un contrato de servizos, pero non discute en ningún momento o modelo de xestión indirecta, ese que vostede por certo chama "modelo Rueda". Supoño que tamén será o "modelo Besteiro", o "modelo Moreda", o "modelo Nogueira", o modelo de todos os concelleiros e deputados do BNG que estiveron... [[Murmurios.]] , o "modelo Baltar" tamén, como presidente da deputación, efectivamente, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] todos aqueles responsables...
Silencio, por favor.
...socialistas e do Bloque que durante anos votaron a favor destes consorcios e do xeito de constitución. Pero agora falaremos diso tamén. Señora Soneira, vostede di que esta é unha comparecencia un pouco na liña da señora Díaz, sobre todo pois por non falar doutras cousas. Dicía unha comparecencia "acaída", e pensouno moito; supoño que no subconsciente tiña –a min pareceumo– "anecdótica". Porque tamén falar das emerxencias é algo que non ten importancia, non é urxente nin é fundamental. O urxente pois é falar do tema de Ourense ou o urxente é falar dun tema de hai seis anos, onde, por certo, o seu papel aínda está por aclarar... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ..., no tema que me dicía aínda está por aclarar o seu papel, señora Soneira.
Silencio, por favor. [[Murmurios.]] Silencio, por favor. Silencio, por favor. [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Acuña, silencio, por favor.
Que o urxente é falar da entrada en vigor dunha lei coa que, segundo anuncia o presidente da FEMP, se van producir –por certo, co desacordo de moitos concellos que din que non están de acordo con esa afirmación– unha serie de catástrofes respecto da xestión dos servizos, cando o Ministerio ten aclarado de sobra que así non vai ser, e, por certo, esa mesma lei que di, volve dicir outra vez... [[Murmurios.]] , volve dicir outra vez que as competencias en emerxencias, por se non tivera sido clara dabondo, que xa foi, a Lei do ano 2007, do Bipartito, de emerxencias, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , volve dicir que as competencias son..., que as obrigas de emerxencias son competencia dos concellos e, subsidiariamente, das deputacións. Vólveo dicir esta lei tamén, aí dándolles a razón ao que dicían no ano 2007. Fálame tamén de que aceleramos moito co edificio da Estrada e que xa o inauguramos e que todo é por razóns electoralistas. ¡Oia!, eu recórdolle que no ano 2009 topamos a previsión de facer este mesmo edificio pero en Oroso; iso si, moito máis caro e coa contratación do sistema tecnolóxico –por certo, polo procedemento secreto– licitado e para adxudicar aínda antes incluso de que existira o proxecto construtivo; é dicir, primeiro os ordenadores e despois todo o edificio que había que facer. Xa no ano 2009, xa o levaban a outro sitio tamén. Se esas non eran présas, ¡eh!, unha serie de licitacións por razóns de urxencia e procedemento secreto para facer case en funcións, e resulta que o edificio nin sequera estaba proxectado. Iso si, xa tiñan, polo dobre de prezo, decidido levalo a outro sitio tamén. Fálame do convenio dos GES. Mire, efectivamente, estámolo negociando coa Fegamp. ¿Non é lóxico esperar a que se constitúa a Fegamp para inmediatamente, de xeito inmediato, foi a primeira chamada que recibiu o presidente da Fegamp dicindo que había que falar do convenio dos GES, efectivamente, cos que teñen que tomar as decisións, porque así o decidiron os alcaldes e alcaldesas galegas inmediatamente, hai dúas semanas –e comprendo tamén que é un tempo que teñen que tomar–, para que nos digan se o convenio que se lles mandou lles vale ou non lles vale e inmediatamente tramitalo? Saben de sobra, porque se lles dixo, que se garante a estabilidade destes traballadores, destes grupos e engendros, segundo a señora Paz, pero que son tan importantes para todos. Sábeno de sobra, iso non está en discusión. Agora, o que haberá que discutir é se as funcións que se propoñen, se as melloras que se propoñen, son acaídas ou non son acaídas, e chegar entre todos a un consenso. Pero sabe vostede de sobra –e, se non o sabe, pregúntellelo aos alcaldes e alcaldesas socialistas– que a estabilidade era o que máis lle importaba á Xunta de Galicia porque cremos nestes grupos, e os concellos que os teñen e que son atendidos polos grupos tamén, porque cren que están funcionando de xeito eficaz –mellorable, pero eficaz–, saben que a estabilidade está totalmente garantida. Ponme un exemplo dun altercado non ben solucionado en zona transfronteiriza. Estou de acordo, por iso queremos facer o Proxecto Ariem, por iso cremos que hai moito que mellorar e por iso imos seguir perseverando, aínda que vostedes a isto non lle dan absolutamente ningunha importancia. Por último, dicirlles que a Xunta de Galicia –a xeito de resumo do que quería dicir na miña primeira comparecencia e da razón desta comparecencia– o que quere é acertar coa xestión das emerxencias. O que quere é que cada vez máis galegos e galegas, con iso das isócronas –que vostede pregunta o que é, señora Díaz–, teñan garantido de xeito profesional –vivan onde vivan– un servizo eficaz. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] A Xunta de Galicia, xa antes de que gobernara o Partido Popular dende o ano 2009; no ano 2005, na época bipartita, e agora tamén, o que quere é destinar os recursos que ten para que isto funcione, e está aberta a calquera suxestión que se queira facer. Polo tanto, xa que tanto foi criticado o modelo Rueda versus señor Moreda, versus modelo señor Besteiro e todos os que apoian desde o principio; señora Díaz, vostede que vai polos parques dicindo que todo é tan fácil –probablemente porque non entraron en ningunha deputación a gobernar–, dicindo que dun día para outro o sistema pode mudar, que é moito máis barato e que vai funcionar moito mellor, dicindo que o sistema que hai agora é moito máis caro, moito máis ineficaz, moito máis perigoso..., nós estamos dispostos a escoitar calquera proposta. Estamos dispostos, cos recursos que está aplicando a Xunta de Galicia –por certo, máis que ningunha outra Administración, que si ten responsabilidades directas, vólvollo dicir, Lei de emerxencias do ano 2007 e Lei de bases de réxime local na súa modificación, que di clarisimamente, sen ningunha dúbida, que é competencia dos concellos e das deputacións–, a seguir apoiando un modelo de consorcio de bombeiros cos cambios que se queiran facer. Iso si, quen propón os cambios será o que lles ten que explicar aos profesionais –que na miña opinión están facendo un magnífico labor– como se van facer eses cambios, como serían os procesos de integración, como sería a consolidación. Por suposto, garantir... Vostedes dixérono moitísimas veces, e hai pouco tempo dicían que o sistema era un desastre e que era moito máis caro. Dixérono tamén representantes socialistas e, sobre todo, o BNG nas deputacións. Bueno, se vai custar menos cartos, todos encantados de que o sistema mellore, a Xunta non se vai opoñer. Polo tanto, se non están conformes con este sistema, propoñan os cambios, asuman os sobrecustos que podería haber, asuman os procesos de integración, e terán a Xunta de Galicia disposta a escoitalos. O que non pode ser é que esteamos detraendo tantos recursos públicos que saen dos impostos dos galegos e das galegas para estarlles escoitando todos os días que o sistema é un desastre, que é perigoso, que é ineficaz e que non vale absolutamente para nada. Aos que propoñen os cambios, aos que tanto din que hai que cambiar, estamos dispostos a escoitalos. Iso si, aos profesionais téñenlles que explicar como se fai, canto vale e onde nos vai levar. Moitas grazas.
Grazas, señor vicepresidente. Rolda especial de aclaracións. [[Pausa.]] Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Está claro que non hai moito que dicir sobre este Plan integral de emerxencias porque a voceira do Partido Popular falou de todo menos do Plan de emerxencias, polo cal entendemos que son do Partido Popular, apoian o Goberno e están conformes con toda a parafernalia esta, pero, evidentemente, nin un minuto lle dedicou na intervención. Iso si, por parte do presidente non se lle dixo que se ativera o tema. Non houbo ningún problema. Señor vicepresidente, eu doulle moita importancia ás emerxencias, por iso lle digo que a mellor loita contra as emerxencias é a prevención; e non falou nada de prevención nin na primeira nin na segunda intervención. Un plan de emerxencias sen un plan de prevención é un plan falido, polo tanto, volvo quedar con que é un plan para actuar á desesperada e non un plan pensado para evitar as emerxencias e minimizar as consecuencias se estas se dan. En canto ao do persoal, eu díxenlle pelotilleo porque considero que vir aquí falar do respecto, o agradecemento, o recoñecemento, o sacrificio que fai o persoal da Administración –calquera persoal, dáme igual–, e despois negarlle reiteradamente o recoñecemento dos seus dereitos, melloras laborais, entregarlle as EPI para que a súa saúde non sufra máis do imprescindible nos labores que teñen que realizar durante o seu traballo, ese paréceme o verdadeiro respecto aos traballadores e ás traballadoras, o outro é un discurso baleiro. Polo tanto, sigo pensando que é un pelotilleo sen nada máis detrás. Tampouco me contestou que pensan facer co persoal de Seaga, se o van seguir mantendo nesa situación de precariedade extrema, que é unha discriminación absoluta con calquera outra persoa que traballe para a Administración, tanto directamente como a través de empresas privadas. Son os únicos que están discriminados e aos que se lles aplica o Estatuto dos traballadores, sen ningún recoñecemento e cunha contratación que non lles dá para sobrevivir. Debería aproveitarse ese persoal para facer eses labores de prevención dos que eu lle falaba e concederlles polo menos nove meses de contratación que lles permitan vivir minimamente durante uns meses.
Perdoe un momento, que non se escoita. Por favor, megafonía da tribuna, por favor. [[Pausa.]] A ver agora. [[Pausa.]] Por favor, a ver se poden arranxala. [[Pausa.]] ¿A ver? A ver se o dan arranxado. ¿Non? Hai un problema aí. A ver se os servizos da Cámara poden arranxar este problema que temos coa tribuna. [[Pausa.]] Agora.
Agora. Vale. Ben, retomo. Orzamentos. Nos orzamentos constan 4.300.000 euros menos para emerxencias. A min é que me choca, con todo un plan de emerxencias a desenrolar, e que precisamente descenda o orzamento. No centro da Estrada eu non lle dicía que non fora resposta, o que lle digo é que non vai mellorar a resposta o feito de que coincida nun ámbito físico, iso non vai mellorar nada. A mellora do servizo viría por acabar coa fragmentación, porque non é o mesmo coordinar que ter un corpo único onde os traballadores e as traballadoras teñan os mesmos mandos, os mesmos dereitos e os mesmos deberes entre todos. Iso é o que daría lugar a un corpo único que traballe nas condicións axeitadas e sen discriminacións. É importante ter un corpo único especializado e profesionalizado. Creo que ese é o camiño que se ten que seguir. Non falou nada da mellora da formación de todos os profesionais, e moito menos da mellora do inicio da Formación para a cidadanía, para os nenos e nenas, nos colexios. Non falou nada de simulacros en edificios públicos, sobre todo naqueles onde hai unha afluencia masiva de público, como poden ser hospitais, colexios ou centros comerciais. Ou como pasou o outro día en Madrid ou en Alemaña, ter que baleirar un estadio de fútbol, por exemplo, non temos prácticas dese tipo. Mellorar as condicións laborais –como dixen– e a dotación suficiente de medios aéreos, ambulancias de soporte vital avanzado e entregar EPI en condicións para todos os traballadores e traballadoras dos servizos de emerxencia, así como unha dotación de persoal que evite esas xornadas de doce horas –e a veces máis– que teñen que cumprir. Para rematar –xa non ten nada que ver co tema de emerxencias–, a min paréceme tristísimo que o señor vicepresidente, responsable de igualdade e de loita contra a violencia de xénero, diga que o que ocorreu en Ourense co señor Baltar non é grave, ¡é gravísimo! O cal non quere dicir que o resto das cousas que pasen no mundo non sexan graves. Pero é grave, e para as mulleres é moi grave. E é gravísimo que a Xunta de Galiza responda con esa pasividade, ese encubrimento e ese reforzo de certas actuacións. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Paz.
Grazas, señor presidente. Primeiro, señor vicepresidente, asumo o suspenso que vostede me puxo en xeografía. Efectivamente, está na Estrada e non en Silleda, pero como estaba falando do parque de Silleda tiven un lapsus mental. Acepto o suspenso e estudarei máis para a próxima vez. A respecto do Tetra, creo que me escoitou mal, señor vicepresidente. Eu do que falaba que fallaba era o mecanismo que substituíu o remoto que vostedes quitaron no ano 2013, despois do accidente de Angrois. E a respecto dos GES, eu vou reiterarme no que dixen na miña primeira intervención: son un auténtico enxendro. Explíqueme vostede, señor vicepresidente, como se pode definir un grupo de dúas persoas –empezamos por aí, grupo de dúas persoas– que ten que atender un ámbito territorial de seis, sete, cinco ou oito concellos como mínimo. Un grupo de dúas persoas que ten que atender ese ámbito territorial e que, segundo nos contou o señor Villanueva cando pariu o enxendro na Comisión, ten que atender tarefas tales como incendios, desbroces –vostede hoxe dixo que aínda lles ían dar máis competencias nese ámbito–, bacheado de estradas, limpeza de cunetas, seguridade viaria e emerxencias. Bueno, a min non se me ocorre outra cousa que seguir mantendo esa definición. ¡Ah! E que a maiores, como só son dous señores, cando hai un problema van os voluntarios de Protección Civil cobrando dietas, porque como non poden cobrar un salario, cobran dietas. Co cal, estamos utilizando na práctica voluntarios de Protección Civil para facer un traballo que deberían facer traballadores profesionais. Ademais, sabe vostede que a primeira intervención non deberían facela os voluntarios de Protección Civil. Pero vaiamos ao importante, do que falou vostede ao final da súa segunda intervención. Temos un servizo, excepto nas sete cidades e no parque de Silleda, absolutamente privatizado, un servizo desmembrado, un servizo descoordinado. Vostede, señor vicepresidente, ¿está disposto a sentarse nunha mesa...? –por certo, tamén presentamos unha emenda para rescatar o servizo para o servizo público–. ¿Vostede está disposto a sentarse nunha mesa coas deputacións, cos concellos, cos traballadores, para mirar a posibilidade de rescatar o servizo? Eu voulle dar só dous datos e voulle dicir de onde os saquei: Boletín Oficial da Provincia de Ourense, 29 de xaneiro do 2014. Orzamento do Parque comarcal de Valdeorras, 941.336 euros, privatizado; Boletín Oficial da Provincia de Pontevedra, 8 de maio de 2014 –digo as datas para que non digan que minto–, parque do Deza –o de Silleda–, non privatizado, de xestión pública, 816.542 euros. É dicir, custa 127.000 euros menos ao ano un parque de xestión pública que un privatizado. Pero voulle dar outro dato, ¿sabe canto cobra un bombeiro condutor do de Valdeorras? Entre 21.000 e 22.000 euros en función da antigüidade que teña. ¿Sabe canto cobra o de Silleda? Entre 24.000 e 25.000 euros. Custa menos e cobran máis os traballadores. ¿Sabe que fan nos parques de xestión pública cando se estropea algo, un camión ou calquera cousa, e hai que gastar máis de 5.000 euros? Acóllense a unha cláusula que hai nos pregos de condicións que di que teñen unha franquicia; e, polo tanto, pásanse meses pelexando coa Administración para non repoñer ou non arranxar esa maquinaria. ¡Así quedaron colgados os bombeiros do Eume, porque ían cun camión estropeado! E voulle poñer outro exemplo. Encima, diferenzas na percepción do servizo por parte dos veciños. Deixemos o exemplo da porta, que di vostede que non quere que a xente chame aos bombeiros porque se lle atranca a porta. Imos falar dos avespeiros, que a abella Maya está facendo moitos estragos por Galiza ultimamente. Por retirar un avespeiro en Verín, 250 euros. Por retirar un avespeiro en Silleda, 50 euros. Señor vicepresidente, mireino tamén nos documentos oficiais. Polo tanto, ¿cando está vostede disposto a empezar este proceso? Porque di vostede, ¿canto vai custar? Pois voulle dicir unha cousa, vai custar moitísimo menos se vostede e a Xunta de Galiza, no Consorcio Provincial de Ourense, defenden que o que vostede nos dixo aquí hai uns minutos non se cumpra. Vostede díxonos aquí hai uns minutos que dentro de nada se vai sacar a xestión conxunta dos catro parques comarcais que vai haber en Ourense...
Remate, por favor.
...integrados no Consorcio. Veña aquí na seguinte intervención e diga: desdígome, a Xunta vai defender no Consorcio de Ourense que en lugar de sacarse a licitación vaise facer a prestación pública, porque así vainos custar menos o rescate. Se xa non o privatizan, non temos que rescatalo. Polo tanto, señor vicepresidente, díganos tamén cando se van sentar a negociar cos traballadores e cos consorcios o regulamento e o estatuto de bombeiro. E permítame, xa para finalizar, dúas cousas máis de intendencia que teñen que ver. Melloren vostedes o remoto para facer algo parecido ao que había antes de Angrois, e melloren tamén os protocolos de activación de chamadas. Porque o que non pode ser é que, onde hai un parque de bombeiros, se chame a outro dispositivo, sexa GES ou sexa parque comarcal, a 20 ou 30 quilómetros. E mire, señor vicepresidente...,
Grazas. Remate, remate señora Paz.
...o que dixo vostede aquí, a respecto do Concello de Pontevedra e da súa negativa a saír do parque, é unha auténtica falsidade, e espero que o retire. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señora Díaz.
Señor presidente, non sei se tivo tempo xa a comprobar o que dixo o señor Tellado chamándome carroñera, espero que si. De non ser así, vou acudir á Comisión da deputada. Dígoo, claro, porque me parece bastante grave, sendo ademais quen é, que é o voceiro do Partido Popular. E como foi bastante evidente o que dixo, espero que, unha vez que remate esta intervención, lle exixa que retire o que dixo. Do contrario, exercitarei os meus dereitos. Sinto moito ter que chegar ata aquí, pero vouno facer, sen lugar a dúbidas. Paréceme bastante grave que nun hemiciclo se diga iso por parte dun voceiro dunha organización que seica din que é seria; chamar a alguén carroñera. Dito o cal, señor Rueda, o que pasa sobre os servizos de emerxencias, na privatización dos mesmos, a través fundamentalmente de tres empresas, e de maneira destacada de dúas, como coñece vostede, ímolo saber unha vez que acabe o seu mandato e sexamos quen de facer unha auditoría sobre o mesmo. Ímolo saber, señor Rueda, porque, efectivamente, vostede ten que explicar aquí –vólvollo dicir– por que razón somos a única comunidade autónoma que ten privatizados os seus servizos, cando no resto do Estado isto non é así. En segundo lugar, supoño que coñece unhas declaracións recentes do señor Menor, o director xeral de Emerxencias. Díxonos que non acudían ao modelo público de emerxencias porque non había exemplos. Señor Rueda, supoño que vostede coñece o que pasa no resto do Estado. Se ese é o razoamento polo que vostedes acoden xustamente á privatización, dende logo, deberían de cambialo rapidamente. En terceiro lugar, señor Rueda, cando fala de profesionais, ¿a quen se refire? Porque supoño que vostede coñece que os bombeiros deste país estiveron en folga non un mes nin dous, señor Rueda, ¡moitísimos meses, señor Rueda! ¿E por que estiveron en folga, señor Rueda?, ¿por que? ¿Porque estaban de acordo co seu sistema de emerxencias ou porque crían realmente que hai eivas fundamentais nos mesmos, mesmo empezando polas súas propias condicións de traballo, que en moitas ocasións son absolutamente insoportables, señor Rueda? ¿De que profesionais nos fala? ¿Teñen falado con eles? Porque eu coido, sinceramente, que non. Pregunteille por algunha das cuestións que non respondeu: profesionalización dos servizos de bombeiros; autoridade, ¿si ou non? Regulamento, estatuto –chámelle como queira–, ¿si ou non? ¿Van cumprir a lei de emerxencias antes de que remate o seu mandato?, ¿si ou non? Porque –insisto– todos os sindicatos están de acordo en que queren un estatuto,un regulamento. Insisto, teñen unha proposta, que lle fixeron chegar, para regulamentar as súas condicións de traballo e para pór orde no noso país. ¿Vano facer?, ¿si ou non? É moi sinxelo. Se están tan preocupados polos profesionais, de verdade, fágano. Tamén poden estar preocupados por ese servizo, que é un call center, como saben, que é o 112, porque están en condicións abafantes, señor Rueda. ¿Están preocupados por eles?, ¿si ou non? ¿Van seguir tamén nesas condicións de precariedade?, ¿si ou non? É moi sinxelo. Mire, señor Rueda, quen inaugurou antes das municipais o edificio das vindeiras emerxencias na Estrada foi vostede, non fun eu. Se quere, sácolle a foto, e vostede inaugurando. Iso si, efectivamente, despois dixo na comisión que ía entrar en funcionamento o ano que vén. Pero non fun eu inauguralo, foi vostede. Se o inaugurou –supoño que por aras das eleccións–, é a súa responsabilidade, non é a miña. Pero inaugurou algo que non funciona, señor Rueda, para facerse unha foto. Insisto, se quere, lle entrego o dossier que temos; a hemeroteca está, sen lugar a dúbidas, para algo. Despois, señor Rueda, nós temos aquí o cálculo dos profesionais dos servizos de prestación directa do parque do Deza, e sabe coma min que é moito máis barato. Se é máis barato, ¿por que acoden vostedes á privatización? Pero non soamente iso, supoño que coñecen perfectamente –ou deberían de coñecelo– o Informe do Tribunal de Cuentas. E o Informe do Tribunal de Cuentas fala claro e pon cinco exemplos de servizos que saen moito máis caros cando están privatizados que cando non. E remato cunha cuestión, señor Rueda, que vostede dixo unha verdade a medias. Fala da resolución que resolve a licitación do Consorcio da Coruña. Claro que non fala da prestación de servizos, non se discutía iso, señor Rueda. O que di esa resolución, que é bastante grave, é que vostedes pouco menos que fixeron o que lles deu a gana nese proceso de licitación. Vólvollo dicir: un parámetro fundamental no dereito, como é que as empresas concorran a risco e ventura, di a resolución que non se cumpre. A empresa ía alí pouco menos que con todo garantido.
Remate, por favor.
E segundo elemento –remato, presidente–. Di esa resolución que o principio fundamental, que era garantir que o resto de empresas en condicións de igualdade puideran acudir, non se daba. Dígao como queira, pero é pouco máis ou menos o que lle dixen: que lle faltaba ao prego de licitación o número de zapato da empresa que vostede quería que entrase. Polo tanto, asumamos responsabilidades. Insisto, ¿por que seguen privatizando un servizo que coñeceremos o que hai tras el cando se faga unha auditoría pública sobre o mesmo? Porque ¡claro que hai algún interese, señor Rueda! ¿Por que somos a única comunidade autónoma que temos isto privatizado? Se pode, por favor –autoridade, regulamento, estatuto, como queira vostede–, díganos si ou non ou se vai rematar o seu mandato deixando todo como o temos: privatizado, en precario e de maneira absolutamente caótica.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario Socialista. Señora Soneira.
Grazas, señor presidente. Eu creo que non é ningún secreto que o control que ten o Goberno galego sobre a sociedade pode considerarse alto, bastante alto. Agora, señor vicepresidente, que iso o leve a vostede incluso a pretender controlar o que imos dicir ou non dicir aquí os grupos da oposición, polo menos co Grupo Socialista non o vai conseguir. E con esta deputada, ¿que quere que lle diga? En fin, xa levamos un tempo nisto, vostede tamén, e hai cousas polas que xa non imos pasar. Preocúpame sobre todo unha cousa, porque eu, como vostede sabe, levo aquí tempo e, polo tanto, teño boa relación con moita xente. Eu as afinidades persoais non as mezclo coa militancia política, e sei que neses escaños hai moita xente que está abochornada, ¡aborchornada! E que vostede diga que defender a dignidade das institucións e a dignidade das persoas non é un asunto suficientemente importante como para comparecer, a verdade é que me preocupa bastante. Vostedes saberán por que lle dan cobertura á indignidade, e aquí me quedo. Cando vostede dicía antes que quería recoñecer o traballo... o labor dos traballadores –para non ser redundante–, señor Rueda, ¿cando falou vostede cos traballadores do 112 para dicirlles que ían ser trasladados? ¿Cando falou vostede coas emerxencias médicas para dicirlles que ían ter o seu posto de traballo noutro lugar distinto de onde o teñen agora mesmo? Por certo, despois de facer investimentos no centro para que tiveran condicións mellores de traballo. ¿Cando falou vostede coa xente –ía dicir bombeiros forestais, pero non, esa categoría non se lles recoñece, polo tanto cando falou con eles– que se xoga a vida nos veráns apagando o lume, para falarlles de como vai mellorar a súa situación laboral e as súas condicións cos cambios que vostede pretende, ou que nos vén contar –levamos máis dun ano que nos levan contando–, dicindo que van mellorar moitísimo? ¿Cando falou cos bombeiros do consorcio, dos distintos consorcios? E claro, eu non lle teño que preguntar ao presidente da Deputación da Coruña, señora Prado, cando lle vai pagar o señor Rueda. O señor Rueda, a Vicepresidencia, débelles cartos a concellos. Téñeno asignado. Polo tanto, hai unha parte do servizo dos GES que van por conta da Xunta de Galicia e están esperando aínda, porque se atrasa vostede nos pagos. Si. ¿E quen está adiantando os cartos, porque as nóminas hai que cobralas e os traballadores, aínda que sexa de dous en dous, como di a señora Paz, necesitan levar recursos á súa casa? ¿Ou van esperar os concellos a pagarlles aos compoñentes dos GES a que o señor Rueda liquide a cuota parte que lle corresponde do que asina? ¡Home!, isto non se me ocorre a min. Alcaldes téñense dirixido a min: ides debater isto, pregúntalle ao señor vicepresidente cando imos cobrar, porque a xente ten que levar a nómina a casa. Bueno, pois algúns están esperando, señor Rueda. E cando di que está garantida a estabilidade, ¿a cargo de quen?, ¿a cargo de quen? Porque aos concellos quédalles, ou manteren eles o servizo exclusivamente, á custa súa –e é un concello, que é onde está radicado–, facer un ERE temporal ata que se asine o convenio coa Fegamp, ou despedir sen máis. ¿Como está garantido? ¿Cal é o mecanismo? A min gustaríame que mo dixera. Por certo, ¡menuda desculpa, señora Rueda! Di vostede que habería que esperar a que se constituíra a Fegamp. ¡Oia, este é un servizo que non depende dunhas eleccións, e hai unha previsión orzamentaria. Polo tanto, ¡oia!, ¿non se poden prorrogar as condicións que hai ata que, chegado o momento, asinemos un novo convenio? ¿Ou os convenios, como foi a constitución dos GES no seu momento, están condicionados pola color política do que vai asinar? ¡Home!, un pouquiño de por favor, que vostede é un profesional da Administración Pública. Señor Rueda, eu saio máis preocupada do que estaba, porque neste país as emerxencias veñen esencialmente do mar e máis dos incendios forestais, esencialmente. Hai moitos outros, pode pasar de todo, porque as emerxencias, evidentemente, non se planifican, xorden; por iso hai os problemas que hai. Vostede volveu ter unha segunda intervención onde o mar estivo ausente. E non me contestou, por certo, cando van estar conectados eses 12.000 usuarios que dixo o presidente da Xunta, e se imos coordinar tamén as emerxencias no mar, que aí temos un problema. Vostede non dixo nada.
Remate, por favor.
Remato xa con isto, señor presidente. E logo hai algo que me preocupa tamén, que é a credibilidade do noso presidente. ¿Isto díxoo o presidente ou non o dixo? Isto é unha páxina... nin sequera un periódico destes revolucionarios. Vostede acaba de dicir aquí que o que dicía a señora Paz, que si fallaba ou non fallaba, non podía ser certo porque aínda non funcionaba. Pero o presidente –repito– di: "La Red digital de emergencias se encenderá en enero de 2015 para dotar a Galicia del sistema más moderno de España y con la tecnología más puntera".
Remate, remate, por favor.
A ver se mo explica, porque...
Grazas, señora Soneira. Grupo Parlamentario Popular. Señora Prado.
Moitas grazas, señor presidente. Señora Díaz, véxoa a vostede moi enfadada, e a verdade ¡é que hai que ter cintura política! Eu tamén vou pedir amparo e tamén vou pedir que acumulen as cousas que vostede e máis o seu grupo dixeron. E vostede, se non estaba suficientemente enfadada para esquecerse das cousas que dixo sobre min desde o seu escano, tamén terá que responder ante esa comisión. [[Aplausos.]] Aquí hai que ter cintura política, porque dende aí se din moitas cousas e moi graves, e dende o seu portavoz ata todos os representantes do seu grupo din cousas moi graves sobre as persoas, sobre as deputadas e deputados que formamos parte do Grupo Parlamentario Popular en particular, do Grupo Parlamentario Popular en xeral e do Partido Popular tamén en xeral. Así que hai que ter un pouquiño máis de cintura política, señora Díaz, e aguantar estoicamente as cousas que politicamente nos gustan e as que non nos gustan tamén. Hai que ter cintura política e non mandíbula de cristal, señora Díaz.
¡Silencio, silencio!
Eu tamén escoitei o que vostede dixo. Eu tamén escoitei o que vostede dixo sobre min. ¿Quere que llo repita? Eu vou ser un pouco máis elegante e non vou repetir as cousas que vostede dixo sobre min, porque, ademais, teño cintura política, señora Díaz, porque sei encaixar. Porque mire, o bo político non é só o que vai coma un meteorito, como vai vostede, a pesar de pisar a todos os que deixa por detrás, todos os que deixa na cuneta, senón que hai que saber encaixar. Ese é o mellor aval en política. Miren, señorías, a señora Díaz tampouco é rigorosa cando fala das comparecencias, porque aquí o señor vicepresidente só compareceu para emerxencias co tema de Angrois. E se non o lembra, señora Díaz, mire: o 12 de febreiro do 2013 veu comparecer sobre as liñas xerais de actuación da súa consellería, o día 9 de setembro do 2014 veu comparecer sobre políticas de igualdade e violencia de xénero, que tanto lles preocupa, xa compareceu; tamén o 10 de febreiro veu comparecer sobre cooperación transfronteiriza, que tamén lles preocupaba. Eu non sei se é que vostede non ten memoria, ou... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu pídolle un pouquiño de respecto, porque eu non a interrompín. Despois a vostede non lle gusta que a interrompan, e enfádase e pide o amparo. Eu pídolle que sexa un pouquiño máis respectuosa. A señora Paz dicía aquí que eran moito máis baratos os servizos públicos. O señor vicepresidente acaba de lanzar unha proposta, acaba de dicir que está disposto a falar deste asunto. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Entón rescaten o servizo, rescáteno onde están gobernando, rescáteno. Ah!, claro, é que hai que asumir o custo. Porque dicía vostede: ¿como se financia iso? A lei que vostedes aprobaron, artigo 49, financiamento. Ah!, claro, iso non o queremos. Non, queremos que pague a Xunta, pero nós non rescatamos os servizos públicos. Válenos para a campaña electoral, para dicir que os servizos públicos están en mans de empresas privadas, que son nichos de corrupción, pero logo, cando chegamos aos gobernos municipais, diso nada, contratamos o noso amigo que está no Concello de Outes porque nos vai facer o informe mellor que o funcionario de turno. ¡Ah, claro! ¡Ah, claro! [[Aplausos.]] Miren, eu non sei se o Concello de Pontevedra se nega ou non a saír nas emerxencias, pero o señor Bugallo –que non o vexo por aí– pódelle dicir o que pasaba cando falabamos de parques comarcais en Santiago. No Concello de Santiago tamén se negaban a saír os bombeiros. Non é ningunha novidade, señora Paz, iso suele pasar, ás veces pasa, aínda que sexan concellos do Bloque. Pasa, e tamén en concellos que gobernaba o PSOE e o Bloque tamén pasaba. Tamén pasaba cando gobernaban vostedes en Santiago, así que para min non é ningunha novidade. Xa digo que descoñezo se é verdade ou non, pero non me sorprende, non me sorprende en absoluto. Miren, co seu discurso de hoxe demostran que vostedes están preparados para vivir na oposición, porque non fixeron nin unha soa proposta, ao único que viñeron aquí foi a criticar, primeiro, a comparecencia do señor vicepresidente. Se comparece malo porque comparece, e se non comparece criticamos que non compareza. Se comparece e explica dez ou doce cousas, dicimos que veu falar de dúas, dos camións e dos drones. [[Murmurios.]] O resto que dixo non interesa. O Tetra, eu xa sei que vostede ten unha teima co Tetra, señora Díaz, pero é que, claro, primeiro ten que aprender que é plurianual. Porque todos os anos cando é a comparecencia de orzamentos, vostede di: É que xa o ano pasado falamos do Tetra, veñen sempre a vender o Tetra. Porque é plurianual, iso é o primeiro que vostede ten que ter en conta, plurianual –varios anos–. [[Murmurios.]] Entón, todos os orzamentos teñen tamén unha parte de compromiso orzamentario, non é un só ano. E mire, eu pregunto: ¿cal é o seu modelo? Porque vostedes hoxe viñeron aquí a falar, a criticar o que está facendo un goberno que ten un modelo, un modelo que ten unha certificación de calidade, unha certificación de calidade que non dá un goberno do PP, que é un organismo europeo o que o dá. Veu falar do Centro Integrado de Atencións ás Emerxencias, do 112, que vostede non debeu de escoitar nada sobre o que dixo de que agora se facilita que as persoas con discapacidade o poidan facer...,
Remate, por favor.
...que hai unhas sinerxías que xera a Academia Galega de Seguridade Pública. Vostede diso non escoitou nada, vostede só oíu falar de drones. E nós tamén oímos falar, señor vicepresidente, da Rede Dixital de Emerxencias, do Tetra, na que se investiron 6,3 millóns de euros. Iso que a vostede non lle gusta, non lle gusta que se invista en novas tecnoloxías, que se invista en modernizar os servizos; ou nos equipamentos para as agrupacións de protección civil, vehículos, remolques, carpas... Todo iso non lles gusta. Pois, mire, nós felicitamos o Goberno por todos os investimentos que ten feito en materia de emerxencias, por poñer as emerxencias de Galicia á vangarda de Europa, porque as emerxencias en Galicia teñen das mellores dotacións de España, pese a quen lle pese. Xa sei que non lles gusta. E se queren que o servizo sexa público, rescáteno alí onde gobernan, rescáteno, pero tamén asuman os custos conforme o artigo 49 da Lei de emerxencias. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Turno de peche. Señor vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza
Moitas grazas, señor presidente. Señora Martínez –por seguir outra vez a orde–, dime que non fale de prevención. É que os plans de prevención e os plans de emerxencia son iso, prevención ante todo, onde máis riscos existen, ademais. E xa lle dixen que había moitos que levaban sen actualizar moitísimos anos ou que mesmo nin sequera se tiñan feito. Por non falar dos simulacros. Téñense feito moitos simulacros, que o persoal que está nesas industrias potencialmente perigosas, algunhas moi perigosas –que nalgún sitio teñen que estar–, nos dicían que é a primeira vez que se facía unha actividade deste tipo; co cal eu creo que a prevención a través dos plans de emerxencia... E anunciei, ademais, que, feito o Plan de incendios forestais, se vai facer agora o de risco radiolóxico e o de inundacións. Creo que é falar bastante de prevención. Respecto dos simulacros, estou de acordo en que hai que facer aínda máis simulacros. Pero tamén lle recordo que son os responsables –e sempre hai un responsable, por normativa, dos edificios– os que teñen que facer eses simulacros, e a responsabilidade da Xunta de Galicia é homologar eses simulacros de evacuación e eses plans de emerxencia. Polo tanto, a iniciativa ten que saír –tanto pública pero sobre todo privada– dos propios responsables, para que despois non teñamos que lamentar nada, e será –e estou de acordo– competencia da Xunta de Galicia a obriga de vixiar e impulsar que eses simulacros se fagan. Os orzamentos, dicíame, diminuíron. Si, diminuíron, pero é que durante este ano –e xa llo dixen na miña primeira intervención, e iso non lle chamou a atención a ninguén, debe de ser que pensan que as agrupacións de protección civil seguen sendo, nós non o pensamos, as irmáns pobres das emerxencias, son miles de mulleres e homes que dedican o seu tempo altruistamente– démoslles case 5 millóns de euros en material. Loxicamente, se se lles dá un ano, non é necesario renovalo ao ano seguinte. Aínda así, hai 1 millón de euros a maiores para acabar de completar algúns lugares onde sabemos que aínda fan falta cousas. Ademais, equipouse o edificio do 112, por iso había unha cantidade importante; sobre todo, na tecnoloxía, que a facemos agora que temos o edificio e non ao revés, como facían no Bipartito. E iso tamén supón que uns recursos que estaban este ano non teñen que estar o ano que vén. Pero mantense un nivel moi alto de investimento en emerxencias. Señora Paz, volve dicir e reafírmase –moi ben, alá vostede– no engendro dos GES. Son un engendro e non valen para nada. Ningún concello que tiña GES, menos o de Ponte Caldelas, se non me engano, renunciou a el. A pesar de que todos tiñan un engendro, todos os alcaldes e alcaldesas deben de ser parvos e todos queren seguir mantendo o GES, ningún nos dixo que non quixera GES. Vostede di que teñen pouco persoal. Ben, xa lle dixen que a súa lei do ano 2007 di clarisimamente que se os concellos non poden atendelo terán que ser as deputacións. Estamos vendo agora a Deputación de Pontevedra como vai gastar millóns de euros nun plan para promocionar o compost. Mesmo hai cen mestres composteiros que se van contratar. Digo eu que tamén valerá a pena investir un pouco –e pódello dicir ao señor Mosquera– en reforzar os GES e non só ten que ir todo para facer compost. Ao mellor as deputacións poden cumprir a súa obriga e reforzar os GES, que lle recordo que só poñen un 20 % fronte ao 60 % ou máis que está poñendo a Xunta de Galicia no mantemento dos GES. Veremos agora cales son as prioridades das deputacións, veremos agora se realmente están dispostas a cumprir as obrigas que vostedes mesmos lles puxeron. Vostede mesma votou, porque era deputada no ano 2007, que se tiñan que encargar, e non se están encargando. Preguntáronme varios de vostedes se estou disposto a sentarme para ver outro modelo de xestión dos parques comarcais. Sen ningunha dúbida, xa llelo dixen. O que veño a dicir aquí veño a mantelo, e claro que estou disposto. O que haberá que ver é se están vostedes dispostos a manter todo o que lles foron dicindo aos bombeiros dos parques cando pensaban que este momento non ía chegar, e se todas esas facilidades para levantarse bombeiro dunha empresa un día e ao día seguinte ser bombeiro funcionario se van poder facer sen ningún problema. Vostedes estanlles dicindo que si. Nós queremos ver. Vostede, ao mellor, non, os do seu partido. Ao mellor vostede directamente non. Como dicía que eu non falo cos bombeiros e vostede si... Ao mellor é porque vostede é a que non fala cos bombeiros. Estanlles dicindo todo iso, que poden, sen ningún problema, adquirir a condición de funcionarios por unha serie de procesos de consolidación. Haberá que ver como é. Podémonos sentar a ver todo iso, e ver se realmente é posible. E, se non, os que lles dixeron que iso era posible e que non había que facer ningún procedemento de selección e que, polo tanto, era unha translación automática veremos se son capaces de manter a súa palabra. Podemos falar de todo iso, igual que podemos falar dos custos. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Oia, nós cremos que este sistema funciona, leva moitos anos funcionando. Hai miles de chamadas atendidas e ben atendidas. Pero o que non queremos é levar a contraria aos que de vedade teñen a competencia, que son as deputacións e os concellos. A Xunta está pagando unha competencia que nin sequera lle corresponde por lei. E non queremos facer deixadez de funcións, porque sabemos que, se a Xunta non está presente aí, o servizo non se vai manter. E, polo tanto, estamos dispostos a mantelo. Agora, os titulares da competencia que digan se o queren xestionar, e que digan se realmente é máis barato. Aquí a única condición será que aos galegos e ás galegas no lles custe máis cartos dos seus impostos. Se o sistema vale o mesmo... Vostede cita dous exemplos, e eu pódolle dicir que ¿o sistema de xestión en Pontevedra, agora mesmo, custa menos que o sistema de xestión indirecta do parque de Silleda? Os custos están aí para velos. Pero nin sequera vou entrar nesa discusión, o que digo é que supoño que estarán de acordo en que non lle ten que custar máis a ningunha administración. E se vai custar menos –que é o que están dicindo–, incluídos os rescates, e se vai funcionar moito mellor, oia, nós a favor completamente, a favor de sentarnos mañá mesmo. E todos os que dixeron unha serie de cousas veremos se son capaces de mantelas agora. O que queremos é que o servizo funcione o mellor posible. Porque, señora Díaz, faime moitísima graza que diga que está desexando –xa sei que o está desexando, outra cousa é que o vaia conseguir– que nós nos vaiamos do Goberno para poder entrar a saco e facer unha auditoría. Pero ¿é que non sabe vostede que isto se xestiona mediante un consorcio no que están as deputacións, no que están representantes dos concellos, no que hai un secretario e interventor ao cargo que fiscaliza e garante a legalidade? ¿Pero vostede isto que cre que é? ¿Como cre que funcionan as administracións? ¿Cre que isto é unha cova de ladróns e que vai vostede descubrir todo o día que poida entrar a saco? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Cre realmente iso? ¿Cre que pode poñer en dúbida o labor dos secretarios e interventores dos consorcios, o labor dos responsables políticos, do Partido Popular pero tamén do Partido Socialista ou do BNG, que levan anos representando as súas institucións, os seus partidos e as súas administracións no consorcio? ¿Cre vostede que vai entrar e facer todo iso? [[Murmurios.]] Non, eu estou desexando –vólvolle dicir– ver como vai ser capaz de cumprir todas esas promesas que lles foi facendo a moitos bombeiros, estou desexando que llelo explique aos novos responsables de varias deputacións. Alí onde a deputación nos plantexe un cambio de sistema, nós estamos dispostos a falalo, e dígoo aquí publicamente na tribuna. Veremos se todo o mundo está polo mesmo labor, e veremos se todo o que vostedes dixeron de que é máis barato, máis eficaz e por arte de maxia un se converte de repente en funcionario, veremos se todo iso é verdade e falaremos tamén de custos [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] .e falaremos de eficacia no servizo, claro que falaremos. O 112 vostedes empéñanse en dicir que non funciona ben, en dicir que todo é un desastre. En fin, afortunadamente aquí temos certificación e recoñecementos de que funciona moi ben. En Andalucía –por certo, tamén gobernando Izquierda Unida, e xa sei que a vostede non lle gusta nada que falemos de Andalucía–, o Goberno da Xunta de Andalucía, cando estaba gobernando Izquierda Unida, supoño que co seu consentimento, licitaron e privatizaron o 112 [[Murmurios.]] , que, por certo, ten máis de mil denuncias por mal funcionamento, cousa que afortunadamente aquí non pasa, senón que pasa todo o contrario. E pregúntame polo tema do exercicio de autoridade. Oia ¿e por que non llela deron no ano 2007 aqueles cos que vostede vota normalmente? ¿Por que no ano 2007 na Lei de emerxencias non se recoñeceu directamente o exercicio de autoridade? Porque estaban de acordo en que tamén podía haber un sistema de xestión indirecta. E dígolle que para que actúen os bombeiros non é necesario ese recoñecemento. Os bombeiros actúan cando hai unha emerxencia e non teñen absolutamente ningún impedimento. Pero tamén podemos falar diso. Acabo de dicir que podemos poñer patas arriba o sistema se as administracións responsables queren, non hai ningún problema. Nós só queremos que funcione, e, canto mellor, parabéns para todos. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Mellor, efectivamente, señora deputada, efectivamente. Canto mellor funcione, todos sairemos ganando. Agora, veremos se as cousas que se están dicindo se poden manter. Nós xa dixemos que este sistema nos parece ben. Se hai outro mellor, estamos dispostos a discutilo. E despois, claro, virá o estatuto de bombeiros. Cando saibamos qué sistema de xestión de bombeiros queremos, cando as administracións que de verdade teñen que poñer os cartos asuman os seus compromisos financeiros e poidan permitir que a Xunta ao mellor os dedique a outras competencias que si son súas, pois ao mellor aí si que podemos falar de calquera cousa, incluído o estatuto e bombeiros. E señora Soneira, eu por suposto que non controlo o que vostede vai dicir, ¡menuda responsabilidade!, ¡lonxe de min esa responsabilidade! Agora, podo opinar do que vostede dixo, e vólvolle dicir –e máis incluso despois da súa segunda intervención– que vostede deste tema das emerxencias dicía: acaído versus anecdótico. Non lle dá a importancia que ten. ¿Que quere que lle diga? Non lle dá a importancia que ten, e tena e moita. E eu laméntoo porque son moitos profesionais, moitas situacións de risco, moitas cousas que se poden evitar, e evítanse, afortunadamente. Iso si, investindo cartos e intentando estar coordinados, que é o que eu veño plantexar aquí. Dime que se eu me reunín cos traballadores do 112 para dicirlles que se teñen que ir. Oia, houbo reunións co comité de empresa. ¿Reuníronse vostedes cando ían marchar a Oroso? ¡Non! Eu sei que non. Nós si, para dicirlles que o centro vai mellorar, vai mellorar o servizo e loxicamente hai un traslado. Non sei se máis lonxe que Oroso. Dende logo, por aí andarán. Pero a diferenza é que nós o estamos explicando dende o principio, quixemos que se coñecera o centro hai uns meses. E a partir de aí non só foi o presidente da Xunta, foron moitísimos voluntarios e voluntarias, que para vostedes non existen, non nomeu os voluntarios de Protección Civil ningunha das voceiras que falaron en ningunha das súas comparecencias; eu, polo menos, non son consciente. E foron visitar o centro porque é a súa casa e o sitio onde se vai atender o seu traballo –insisto– altruísta. Non a sigo no tema dos GES, non sei se é que non lle gustan, que lle parecen un engendro, como á señora Paz, ou o problema é que se lles deben cartos a algúns concellos. Efectivamente, débenselles algúns cartos, non só nós, tamén as deputacións. A Deputación de Lugo durante moitísimo tempo negouse directamente a pagar. ¡Canto custou que a Deputación de Lugo entrara no tema dos GES! Porque non lle valía, porque todo eran recursos. Oia, foron os que máis cartos deberon e durante máis tempo. Se o problema é que hai algún concello que aínda non cobrou, efectivamente, estase discutindo o tema dos desbroces e xa lles dixen na miña primeira comparecencia que estamos de acordo en que hai temas que mellorar nese aspecto, e discutímolos coa Fegamp. ¿Que me terían dito vostedes se nos puxeramos a negociar un tema tan fundamental –a pesar de que xa sabemos a opinión dalgunhas– como os GES cunha Fegamp en funcións? Estou seguro de que os primeiros que terían saído son os que prevían tomar o mando da Fegamp –porque así o decidiron os alcaldes e alcaldesas– dicindo que este tema hai que falalo despois, que hai moitas cousas que falar. E esperamos, sigo a dicir. Hai dúas semanas que a Fegamp... E non lle critico por agora –se pasa máis tempo, empezareime a preocupar– que teñan que velo e repasalo con todos os concellos. Pero hai dúas semanas que teñen a nosa proposta, e chegamos a tempo se todos somos dilixentes. E nada me inclina a pensar que non o imos ser nun tema ao que eu lle dou moitísima importancia, porque complementa un mapa de emerxencias a onde queremos chegar, e queremos cumprir iso que lle fai tanta graza á señora Díaz, que é o tema das isócronas, que todos os galegos e galegas, vivan onde vivan, teñan garantido un servizo de emerxencias para cando de verdade o necesiten; que non nos damos conta da importancia que iso ten ata que realmente se necesita. Eu vin aquí –e con isto remato, señor presidente–... Por certo, dime o tema dos gardacostas. A intención dese edificio precisamente –xa llo dixen tamén na primeira intervención da comparecencia– é que haxa profesionais de todos os servizos de emerxencia que actúan en Galicia, para acabar facendo unha integración. Esa é a idea do edificio e por iso o construímos, ¡claro que si! Ese é o modelo que queremos seguir, que ao final a xente non teña que estar pensando –sería o máis absurdo do mundo– qué administración ou qué organismo dentro da propia Administración ten a competencia para atendelo. Claro que ao final temos que entender, e para iso está deseñado, que é unha cuestión de tempo, de cambio de mentalidade. Por iso queremos que ao final as emerxencias teñan unha atención única; iso si, cada unha co seu especialista. A iso tendemos, e estou de acordo en que iso é o que hai que facer. A rede Tetra –por certo, o presidente anunciouno– está despregándose durante todo este ano, estase incorporando aos parques de bombeiros, está incorporada á unidade de policía adscrita... Isto é gradual. Claro, se vostedes pensan que isto é unha cousa que non vale para nada: 6 millóns de euros, aforro de 37 millóns de euros en dez anos. Se isto non vale para nada e é moito mellor calquera outra cousa... Por certo, señora Paz, o único que fixemos co remoto é pedirlles aos profesionais dos parques de bombeiros que asinen un documento de confidencialidade. ¡É que faltaría máis! É que, se un profesional das emerxencias non se compromete a gardar confidencialidade sobre as situacións de emerxencia que coñece, é que, como se suele dicir, apaga e vamos. Creo que isto é perfectamente comprensible, e a maioría dos profesionais así o entenderon. A partir de aí, eu pérdome. Se vostede critica un sistema que nin sequera está funcionando é que debe saber moito máis que os profesionais e, por suposto, que eu mesmo. Volvo dicir que esta comparecencia –e retomo as palabras do principio– se produce nun momento, rematando o ano 2015, no que se ten feito durante anos un esforzo importante, tanto económico como de coordinación como de planificación. O ano 2016 ten que ser un ano para empezar moitas cousas e, insisto, tamén para falar do novo modelo de parques comarcais se todos están dispostos a falar e a asumir os custos –aqueles que queren cambialo–, o que isto pode supoñer, e a asumir as situacións xurídicas que se poidan dar, e facelo realidade se é que iso é posible. Tamén estamos dispostos a falar diso, estamos dispostos a falar de todo o demais. Hai temas nos que se debería facer pouca política. E sigo pensando –a pesar dalgunhas cousas que teño escoitado aquí– que as emerxencias é un dos máis claros exemplos de todo o que acabo de dicir. Moitas grazas.
Grazas, señor vicepresidente. Suspendemos a sesión ata as 16.15.
Boa tarde, señorías. Reiniciamos a sesión co punto de comparecencias. Acumúlanse as comparecencias. Comparecencia da Sra. conselleira do Medio Rural, por petición propia, para informar das liñas xerais de actuación do seu departamento Comparecencia da Sra. conselleira do Medio Rural, por petición dos dezaoito deputados e deputadas do G.P. dos Socialistas de Galicia, para que explique en que vai cambiar a política en materia de medio rural coa súa chegada á Consellaría
Ten a palabra para a súa primeira intervención a conselleira do Medio Rural, dona Ánxeles Vázquez Mejuto.
Boas tardes, señora presidenta. Señorías, comparezo hoxe para dar conta das liñas estratéxicas que a consellería que teño a honra de dirixir vai abordar no ano 2016, consonte a acción do Goberno e a liña de traballo administrativa da Consellería do Medio Rural a prol dos sectores forestal, agrícola, gandeiro e agroalimentario. Teño que dicir, ademais, que o cambio que se produciu para dar a importancia que ten o medio rural en Galicia coa creación desta consellería obedece a unha recuperación global e xorde coa intención de dar un impulso estratéxico aos sectores máis golpeados pola crise. Así, a denominación da Dirección Xeral de Gandería, Agricultura e Industrias Agroalimentarias non é caprichosa; a gandería é o principal sector xerador da actividade no rural galego e a súa problemática é complexa. Dende a miña chegada centrei os meus esforzos en acadar para os gandeiros de Galicia unhas condicións máis aceptables. Por isto, e sen levar aínda dous meses nesta responsabilidade, xa tiven a oportunidade de facer distintas xuntanzas cos gandeiros de a pé, coas representacións, cos do tractor tamén, e mesmo coa ministra de Agricultura, para demandar contundencia no seguimento do acordo lácteo promovido polo ministerio, que entrou en vigor o pasado mes de outubro, para que teña unha incidencia positiva nos prezos. Sinceramente, señorías, creo, estou convencida de que este acordo vai ofrecer de cara a un futuro e por primeira vez a posibilidade de dar estabilidade, sustentabilidade e transparencia a un sector tan estratéxico, eu diría dos máis estratéxicos para Galicia. Polo de agora xa se logrou frear algo moi importante, que era seguir baixando os prezos, frear a caída deses prezos e incrementalos moi lixeiramente. Vou pasar pois a relatarlles as principais liñas de traballo que esta consellería vai abordar nos vindeiros meses. Por un lado, o Plan de desenvolvemento rural 2014-2020, que, como xa adiantei aos meus compañeiros na Comisión 3.ª e na comparecencia dos orzamentos, foi aprobado o pasado 18 pola Comisión Europea, e que suporá para o noso rural un investimento público de nada menos que de 1.180 millóns de euros para o período entre agora e o ano 2020. Os nosos esforzos vanse centrar principalmente en tres vías de actuación: A mellora da calidade de vida da poboación rural, fomentando a prestación de servizos básicos que axuden á fixación da poboación do medio rural, a creación de emprego e a redución do risco de pobreza. En segundo lugar, o fomento da competitividade da agricultura galega, mediante a modernización das explotacións agrícolas e forestais; a incorporación de agricultores mozos en explotacións orientadas ao mercado e con capacidade de diversificación económica, e a ordenación do territorio e a mellora de produtividade da industria agroalimentaria e forestal, promovendo a produción dun alto valor engadido que nos falta agora mesmo. A conservación e revalorización do patrimonio natural e cultural de Galicia no rural, a promoción da xestión sustentable dos recursos naturais e a loita contra o cambio climático. As actuacións van destinadas a potenciar o sector primario como parte fundamental do medio rural galego, garantindo que as explotacións agrarias desenvolvan modelos produtivos compatibles coas funcións ambientais e territoriais, inherentes á actividade agraria. Penso que participando no desenvolvemento dun territorio equilibrado e sustentable imos fomentar a consecución dun rural sustentable. Tamén, na vía do benestar, imos actuar para aumentar o emprego e mellorar a calidade de vida dos agricultores e traballadores do sector agrario, e para apoiar as súas rendas como base de preservación do carácter familiar da vida rural galega. Para isto é fundamental proporcionarlle á poboación o acceso a unha alimentación segura, saudable, diversificada, de boa calidade, contribuíndo así á protección da saúde pública e tamén deste xeito dos agricultores e traballadores do sector agrario. E non só das persoas, o benestar e a saúde dos animais é un obxectivo irrenunciable na nosa política agraria. O mesmo sucede co fortalecemento da industria agroalimentaria de Galicia. Imos abordala traballando para aumentar o valor engadido dos nosos produtos, facilitando a súa capacidade de exportación. Para iso temos que contribuír á organización colectiva dos agricultores, incentivando a relación territorial da produción, a transformación e comercialización dos produtos agrícolas, particularmente a través da promoción de cadeas curtas de comercialización e de apoio á investigación e á innovación e de desenvolvemento de novos produtos agroalimentarios. Señorías, o Goberno galego considera irrenunciable a loita contra a despoboación no rural, polo que nos marcamos como obxectivos, por un lado, contribuír á renovación dos titulares das explotacións e consolidar a súa actividade agraria; por outro, promover a transferencia de explotacións tanto entre familiares como fóra das familias e, ¿como non?, instar a diversidade de sistemas de produción sustentables nas diferentes comarcas agrarias para xerar emprego e tamén valor engadido. Dada a transversalidade da loita contra o despoboamento, outro obxectivo pasa por deseñar e impulsar entre as consellerías competentes a formación en prácticas nos centros de traballo das explotacións agrarias e industriais agroalimentarias galegas e de fóra da comunidade autónoma dos alumnos que cursan estudos de formación regrada, así como por incentivar a súa contratación nas distintas explotacións e industrias. Do mesmo xeito, favoreceremos a incorporación ás explotacións agrarias e as súas transmisións por persoas físicas ou xurídicas que xustifiquen a súa capacidade para realizar un proxecto viable a título individual ou integrándoo nunha explotación asociativa. A través das axudas para a modernización das explotacións agrarias financiadas polos fondos Feader, por un valor de máis de 48 millóns de euros, incrementaremos os fondos dedicados á mellora das explotacións agrarias e tamén as axudas destinadas á incorporación de mozos. Engadimos dúas novas liñas de actuación: as axudas á primeira instalación de pequenas explotacións e servizo e asesoramento, así como xestión e substitución, e mantemos os pagos, o cese anticipado na actividade agraria e as axudas para a contratación de seguros agrarios integrais. Todo cos obxectivos fundamentais de, por un lado, dispersar numérica e xeograficamente as axudas, incidindo nas zonas rurais dos interiores das provincias de Lugo e Ourense, mellorar o peso socioeconómico do sector agrario e elevar a porcentaxe de mulleres que acceden á titularidade ou cotitularidade de explotacións agrarias, acadando e mesmo agardamos superar o 50 %. Diversificar o sector agrario, dado o potencial produtivo do rural galego, coa incorporación das axudas ás pequenas explotacións. Favoreceremos o proceso de reestruturación para acadar unha maior dimensión das explotacións agrarias e gandeiras, sendo este un tema máis que fundamental. Dotaremos dunha protección integral o agricultor e gandeiro, mediante a contratación de liñas de seguros agrarios, subvencionados, adaptados ás necesidades produtivas das actividades agrícolas e gandeiras do noso rural, verdadeiro instrumento para facer fronte aos desastres naturais ou a outro tipo de inclemencias. Fomentaremos o uso de enerxías alternativas para a moderación dos custos nas explotacións. A produción agropecuaria representa o activo principal da actividade económica rural, medida tanto en termos de produto interior bruto como en emprego. Neste senso, resulta un elemento clave a fixación da poboación no rural. Isto require da aplicación de enfoques sustentables, orientados á produción de alimentos de calidade, que satisfagan a demanda dun mercado plural exixente e competitivo. Señorías, –como dicía– a consecución dun medio rural sustentable necesariamente ten que partir do desenvolvemento dun territorio equilibrado e sustentable. Para iso centraremos esforzos para evitar o abandono do modelo agrario galego; tamén para fomentar a actividade tanto agraria como complementaria no marco dun desenvolvemento económico e social sustentable no mundo rural, evitando o despoboamento; para mellorar as estruturas agrarias, co fin de obter unhas rendas dignas para os agricultores; para defender os sistemas silvopastorís do uso do monte; para fomentar a reutilización e a recuperación e mellora dos fogares así como das instalacións vinculadas ás explotacións agrarias, e, ¿como non?, para manter o patrimonio natural e a protección da paisaxe. Por iso é tan importante a formación. En Galicia contamos con seis centros formativos e de experimentación agroforestal, nos que se desenvolverá unha oferta integral dirixida especialmente á mocidade e á poboación activa, integrando os distintos subsistemas de formación profesional, a iniciación profesional e a formación continuada dos profesionais do sector. Estanse a deseñar actuacións para achegar unha oferta formativa máis completa e diversificada a todas as comarcas galegas, especialmente as zonas máis desfavorecidas. O contacto permanente entre este sistema formativo e o sector produtivo garante unha oferta adaptada ás necesidades e prioridades das distintas comarcas e sistemas de produción. Nestes seis centros dependentes da Consellería impártense ciclos formativos de formación profesional de grao medio e superior das especialidades agrarias. Dado o carácter práctico desta formación, é fundamental dotar os centros de equipamentos e medios necesarios, atendendo ás necesidades de renovación das infraestruturas para impartir un ensino de calidade acorde coas demandas das empresas. Para acadar estes obxectivos, incrementarase nun 103 % o orzamento para a formación forestal, co fin –como dicía– de mellorar as competencias profesionais, incidindo especialmente na mocidade e nas mulleres do rural. Ademais, imos abrir novas liñas de axuda para accións de intercambio, actividades de transferencia tecnolóxica e de formación. Unha que me interesa especialmente é a que favorecerá o intercambio de boas prácticas entre gandeiros e agricultores de distintos países e rexións europeas. Tamén desenvolveremos medidas para achegar a formación ás zonas máis desfavorecidas de alta montaña cunha unidade móbil que facilitará a mellora de competencias profesionais. Sabemos que non é unha tarefa fácil e hai que sumar esforzos por parte de todos os implicados; pola nosa como Administración, señorías, pola de vostedes como persoas que, sen dúbida, van contribuír a mellorar este sector, así como dos propios habitantes do territorio e da sociedade no seu conxunto. É importantísimo que nos concienciemos de que o desenvolvemento sustentable das zonas rurais é esencial para a protección das terras, contando coa súa propia idiosincrasia económica, ambiental e social. Para isto, dende a parte que nos corresponde, imos tratar de aproveitar o potencial das características locais do espazo agrario, para acadar a mellora do equilibrio demográfico entre o urbano e o rural. Ademais, pómonos como deberes o desenvolvemento das producións agrícolas, gandeiras e forestais, ordenando a súa coexistencia con actividades non agrícolas e integrando funcións sociais e ambientais, incluíndo aquí a loita contra o efecto invernadoiro a través da posta en valor da biomasa, do almacenamento do carbono vexetal sustentable e do control das emisións de gases. No que se refire ao benestar propiamente dito, dirixido tanto á saúde das persoas como á dos animais, e mesmo das plantas, estes días tiven a honra de inaugurar o IV Congreso de Alimentación Animal. Deste congreso sacamos moitas conclusións, e tamén ideas para o futuro, pero sobre todo a certeza de que tanto a nosa alimentación coma a dos nosos animais están perfectamente aseguradas, grazas aos exhaustivos controis que se levan a cabo na elaboración dos pensos. Aínda que nós sempre defendemos e defenderemos o consumo de pastos e forraxes, tamén é certo que a alimentación a través do penso é imprescindible na alimentación animal, polos aportes vitamínicos e de nutrientes, así como doutros moitos. Galicia é a primeira produtora de España de alimentos controlados e de calidade para o bovino. Ademais, é a cuarta comunidade autónoma produtora de penso en xeral do país. Os sistemas de control intensivos e regulares dos pensos durante toda a cadea de produción ofrecen unha seguridade tanto para os animais coma para o consumidor final, e en Galicia prodúcense alimentos de alta calidade e, sobre todo, seguros dende o punto de vista dos controis. Os animais producen mellor calidade de leite e proporciónannos carne de mellor calidade, complementando a fibra que lles aportan as forraxes das nosas explotacións coas propiedades dos pensos, que non poden faltar na alimentación para acadar un equilibrio. Polo tanto, a garantía para animais e persoas a través de controis exhaustivos e o equilibrio nutricional son as claves da excelencia da alimentación animal. Non é casualidade, entón, que selos como "Tenreira galega" ou "Porco celta" se encontren entre as primeiras marcas recoñecidas pola distribución e polos consumidores como garantía de calidade, e aínda mellor, de seguridade. Imos seguir traballando nesa dirección, pero tamén na de protección dos vexetais, na dobre vertente de prevención para evitar a chegada e propagación de pragas e de xestión e loita integrada de pragas vexetais para evitar o desenvolvemento de organismos nocivos de plantas e semellantes. Os consumidores, e cada día máis, exixen unha produción alimentaria de calidade, respectuosa co medio ambiente e co benestar dos animais e suxeita a un sistema de control e trazabilidade. Neste sentido, a Unión Europea está a trasladar esta demanda á lexislación comunitaria en todas as súas vertentes: produtivas, sanitarias, económicas, ambientais e sociais, para que os requirimentos en materia de seguridade alimentaria se convertan en referencia de obrigado cumprimento. Por outra banda, a sanidade animal non conleva unicamente garantir a seguridade alimentaria, resulta un elemento básico tanto na defensa da saúde pública coma na rendibilidade das producións gandeiras. Para obter alimentos seguros temos que garantir un nivel axeitado de protección da sanidade animal e da cadea alimentaria. Estou a referirme tanto á identificación de explotacións e animais, coma a programas de control e erradicación de enfermidades, coma á hixiene da produción primaria, á calidade do leite cru ou ao tratamento de residuos. Así mesmo, a sanidade vexetal constitúe igualmente un eixe fundamental na política sanitaria agraria. Fortaleceremos as liñas dirixidas a manter e conservar a saúde e vitalidade dos ecosistemas forestais, cunha especial atención ao estado fitosanitario dos montes galegos e nunha nova liña de traballo, que será dirixida á conservación dos recursos xenéticos, forestais e á mellora da materia forestal de reprodución, para potenciar o desenvolvemento das diferentes variedades de especies forestais, asegurando que os nosos montes contribúan ao conxunto dos obxectivos ambientais e sociais. En relación coa ordenación e produción forestal, cuxo nome tampouco é aleatorio, faremos especial fincapé nas sociedades de fomento forestal como instrumento para facer sustentable a xestión dos montes e paliar así a enorme fragmentación e a multitude de propietarios que dificulta unha xestión viable e unha explotación rendible. E non me quero esquecer de mencionarlles que estamos nun proceso de revisión do Plan forestal de Galicia, no seo dun grupo de traballo formado por integrantes do Consello Forestal, que xa está a rematar as súas reunións, das que derivará a posta de directrices que van servir de base para a dita revisión e para contar así cun modelo de monte actualizado e aceptado pola sociedade galega, e que supoña apuntalar a nosa riqueza forestal. Tamén no ámbito do forestal trataremos de dar respostas ás demandas en materia de investigación e transferencia, o que suporá o incremento continuo da cantidade e calidade de produtos forestais como materia prima da industria de primeira e segunda transformación de Galicia, para contribuír á mellora da súa posición competitiva. Ademais, intensificaremos as técnicas de prevención de incendios a través do desenvolvemento de tratamentos silvícolas, que diminuirán a vulnerabilidade das masas forestais, os incendios de copa e alta intensidade, as técnicas de control de combustible en matogueiras e as técnicas de extinción, control e seguridade na loita contra os incendios. Retomo a calidade e quero salientar a substancial mellora no que atinxe ao fomento da comercialización dos nosos produtos, con máis axudas aos gastos de funcionamento dos consellos reguladores, de grande importancia sobre todo para os máis pequenos, e tamén para os de promoción e comercialización dos nosos produtos agrícolas, que chegan dende os pequenos produtores ata as industrias e os consellos reguladores. Reforzaranse, ademais, os controis de calidade, moi importantes para a actividade dos consellos reguladores, dado que os programas de control que aplican resultan moi custosos e aínda máis coa obriga actual de acreditarse ante a Enac, que exixe controis continuados cada vez máis rigorosos. Como vostedes saben, señorías, malia o prestixio que os produtos agroalimentarios galegos teñen nos mercados e tamén entre os consumidores, o sector produtor agrario ten importantes carencias e dificultades estruturais que dificultan o acceso a eses mercados. A pequena dimensión empresarial e a falta de integración son os factores que máis limitan o seu acceso aos mercados nacionais e internacionais dunha forma competitiva, por iso é fundamental desenvolver actuacións para promover a comercialización dos produtos agroalimentarios galegos. E a pesar de todo estamos a falar –a pesar de que estamos dicindo que é cativa– dunha industria que factura 4.721 millóns de euros anuais e emprega preto de 20.000 persoas en Galicia, o que supón o 16,4 % da facturación total e o 15 % do emprego total da industria galega. Daremos máis pulo ao Plan especial de promoción agroalimentaria para acometer as accións promocionais directamente executadas pola Consellería de Medio Rural, campañas publicitarias, asistencia a feiras, organización de distintos eventos como catas de viños, augardentes ou queixos, e tamén as que se realizan directamente tanto por parte dos consellos reguladores coma das asociacións sectoriais. Estas actuacións basearanse, principalmente, na defensa do prestixio da produción agroalimentaria de Galicia, na promoción e no aumento da cota de participación destes produtos no conxunto da produción alimentaria galega. Como medida de apoio á modernización, internacionalización e mellora da competitividade, innovación e produtividade, centraremos a estratexia no fomento dos investimentos, que teñen un beneficio para os produtores galegos, así como aqueles que teñan por obxecto a incorporación e innovación ás melloras tecnolóxicas, dando prioridade ás zonas en proceso de despoboamento ou ás desfavorecidas, co obxecto de crear emprego e potenciar os sectores da industria e dos servizos. Tamén nas axudas ás empresas galegas, para mellorar a comercialización dos seus produtos agrarios e agroalimentarios, incrementaremos as axudas a investimentos dirixidos á obtención de produtos ecolóxicos ou as axudas tamén incrementadas a investimentos realizados por empresas de base asociativa, para que o valor engadido que acheguen á transformación industrial agroalimentaria reverta nos propios produtores. Señorías, atopámonos, ademais, nun ano crucial para a posta en marcha do novo Leader 2014-2020, do que esperamos acadar aínda mellores resultados, que daremos a coñecer en breve e que están a piques de rematar. A posta en marcha do programa apostará unha vez máis pola participación, mediante a cal a poboación rural será a protagonista e definirá a súa propia liña e as súas estratexias de desenvolvemento local. Os proxectos desenvoltos ao abeiro do Plan Leader son hoxe unha fonte de vital importancia para a consolidación e creación de emprego no rural. Só durante o ano 2015 o programa posibilitará a consolidación de máis de 1.500 empregos e a creación de máis de 200 novos. Fixar a poboación no rural e mellorar a súa calidade de vida é un obxectivo inabordable sen a mellora das infraestruturas rurais. O pulo aos regadíos e o avance nos procesos de reestruturación parcelaria son un dos eixes cos cales traballará esta consellería directamente. Axudaremos aos concellos galegos a que poidan realizar melloras nas súas infraestruturas básicas no rural, en concreto dentro do Plan marco de camiños rurais, que beneficiará...
Prego silencio, por favor.
...tanto á poboación en xeral coma ás explotacións agrarias. E xa para rematar, e aínda que xa o teño manifestado en moitas ocasións, reitero o meu compromiso persoal de seguir traballando para conseguir que as mulleres sexan máis visibles social e economicamente, para superar a brecha de xénero en emprego e emprendemento e para promover a conciliación e a promoción da incorporación de mulleres nos órganos e postos de decisión e participación rurais. A muller ten un papel protagonista no agro, pero tamén é certo que este rol non tivo todo o recoñecemento social que a min me gustaría, tanto social coma económico, e tamén institucional. E merécese moito máis. Cómpre conseguir a plena igualdade de oportunidades entre homes e mulleres, e isto tamén no rural. E non se trata unicamente dunha cuestión de xustiza, que tamén. A plena integración de forma harmónica e solidaria é clave dende o punto de vista económico, e todo isto a pesar das dificultades que representa para as mulleres a conciliación da vida laboral e familiar, e aínda máis no rural. Moitas grazas, señorías.
Moitas grazas, conselleira. Rolda dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto, señora Iglesias Sueiro.
Boa tarde a todas. Boa tarde, conselleira. Moitas grazas pola comparecencia. Como ben vostede dixo é nova no cargo de conselleira, e eu quero lembrarlle que non se atopa vostede na palestra dun mitin electoral; está vostede no hemiciclo do Parlamento de Galiza, que é o órgano lexislativo de debate de ideas e propostas. E tampouco me quero subtraer, dada a posta en valor que fixo vostede da figura da muller, que lembre que hai un home en Ourense que acaba de acosar sexualmente a unha muller e o seu partido aínda non o reprobou. [[Aplausos.]] Aclarado isto...
Señora Iglesias...
Dígame, presidenta.
...presuntamente. Presuntamente.
Presuntamente. Síntoo. Presuntamente. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Dá igual. Aclarado isto, señora conselleira, pregúntome e pregúntolle...
Silencio, por favor. Señora Iglesias, continúe.
....se o Goberno do que vostede forma parte pode e quere gobernar a economía do noso país, ou se son os axentes económicos alleos os que teñen a tixola polo mango na crise do sector rural, que se reflicte dunha forma e dun xeito alarmante e evidente no sector lácteo. ¿Por que pregunto isto, por que me pregunto e por que pregunto isto? Porque vostede, a nova conselleira, segue na estratexia de dividir o sector, nese lema que vostedes levan tan ben a cabo de divide e vencerás. Coñecen ben esta estratexia, cando o que vostede debería facer sería traballar para ir polo camiño do consenso entre as partes implicadas, como así o pon de manifesto a súa resposta á solicitude dunha xuntanza por parte da Plataforma en defensa do sector lácteo galego o 27 de setembro, coa finalidade de constituír unha comisión de seguimento do acordo para a estabilidade e substentabilidade da cadea de valor do vacún do leite. A resposta de vostede chega un mes máis tarde practicamente, chega o 15 de outubro, e a resposta reza textualmente: "Esta conselleira está pondo en marcha as actuacións oportunas que dean contestación ao plantexado no escrito". "Rien de rien", iso e non dicir nada é toda unha. E o certo é que, pese á súa resposta, os prezos do leite no noso país seguen a ser os máis baixos do Estado e non cobren os custos de produción. E as relacións interprofesionais son unha asignatura pendente, e os compromisos adquiridos no acordo non se concretaron. O Decreto de garantías é un modelo de contrato tipo, a industria galega ten problemas para absorber o aumento de produción que se xerou na Galiza coa fin das cotas, e que trouxo como consecuencia leite sen recoller e que a produción se venda a prezos de leite en po. O contrato lácteo a un ano entre industrias e gandeiras, pensado para dotar de seguridade e estabilidade o sector en canto aos prezos do leite e aos volumes de produción, viuse impedido pola negativa da meirande parte da industria a implantalos e tamén pola inoperatividade do seu Goberno. Só Senoble Ibérica, despois de ter aplicado o devandito contrato, fai unha valoración moi positiva ao comprobar que contribúe a frear o desplome de prezos en momentos de crise, pero tamén a moderar as alzas en momentos de bonanza; polo que o considera beneficioso para as industrias e as gandeiras. Se estes contratos se chegaran a implantar na Galiza, existiría un compromiso a cumprir para todas as partes, nas duras e nas maduras. Porque o obxectivo das mobilizacións que acaban de ter lugar nesta cidade e as demandas non son para conseguir axudas nin subvencións, que sería pan para hoxe e fame para mañá, senón para acadar condicións dignas para que a profesión de gandeira sexa un proxecto de futuro e de vida no noso país. Por outra banda, a convocatoria e xestión das prometidas axudas que acaban vostedes de anunciar non é máis que un cúmulo de despropósitos dende o primeiro día en que o Magrama sacaba un decreto de axudas para o sector lácteo, destinadas a aportar liquidez ás gandeiras de leite que se atopan nunha grave situación como consecuencia dos baixos prezos. Despois de teren sufrido numerosos cambios e trámites para o acceso ás axudas nunca publicadas no Boletín Oficial do Estado pero si na web oficial do ministerio, e caracterizadas pola improvisación na súa tramitación, cada día un novo requisito dando lugar a esa cousa tan española de "vuelva usted mañaña", propio dunha administración obsoleta e ineficaz, dá a impresión de que o que persegue o ministerio é eliminar solicitantes aos que legalmente lles correspondería a axuda, empregando estratexias de confusión e ocultamento. Pero hai outros sectores do rural que competen á súa consellaría, que vostede dirixe, e que non quero deixar pasar nesta súa comparecencia. Unha recente sentenza da Audiencia Nacional vén de ratificar a prohibición de plantar E.nitens nunha parcela asturiana, tal e como pretendía Ence. Este feito evidencia as erróneas políticas forestais do actual Goberno da Xunta de Galiza, considerando a actual extensión do E.globulus, regulamentando o E.nitens, estendendo a biomasa e abríndolles as portas aos cultivos enerxéticos. Políticas forestais que benefician o que se coñece como a economía do lume, e que a ensamble con economías agrarias destrutivas coas potencialidades do agro galego priman o produtivismo madeireiro con especies de crecemento rápido desligado da actividade agraria; única actividade real con posibilidades de desenvolvemento vital e económico para moitas comarcas do noso país –como vostede ben dixo–, comarcas moitas delas desertas, señora conselleira, a día de hoxe. Porque a política forestal dos gobernos do PP –ao que vostede representa– redúcese á promoción da produción madeireira, principalmente eucalipto e piñeiro, esquecendo as outras múltiples potencialidades do monte galego. Pero non só iso, as medidas que vostedes toman son moi negativas para a conservación, mellora e desfrute dos nosos montes. Reducen considerablemente as distancias de separación das plantacións forestais cos núcleos rurais, permiten plantacións de masa continua de especies pirófilas sen límite ningún, eliminan as franxas de especies frondosas que actúan de cortalumes; e outros sinsentidos como a privatización e o desmantelamento do Servizo Público de Prevención e Extinción de Incendios Forestais. O resultado, señora conselleira, das súas políticas do medio rural galego, contemplado por vostedes ou polos que a acompañan no seu Goberno e no seu partido, contemplan o rural como un lugar de ocio para elites ou de enriquecemento para as multinacionais alleas. E o resultado disto é un rural –síntoo moito, lamento moito ter que dicirllo– avellentado, azoutado pola emigración e a precariedade; un rural esquecido e abandonado da política; sen servizos, señora conselleira; sen escolas; sen infraestruturas; sen servizos sanitarios nin sociais; nin sucursais bancarias, ¡nin caixeiros teñen! Un rural mal comunicado, señora conselleira, non hai caixeiros no rural –comprobeino o outro día–. Casas e pobos abandonados e sepultados pola maleza e o esquecemento que visibilizan a agonía dunha terra asoballada e sometida aos ditames e intereses que vostedes defenden e representan, e que non son outros que os do capitalismo salvaxe que todos estamos a padecer. ¿Como vostede pode dicir como solución para o rural de alta montaña unha unidade móbil para satisfacer as necesidades da alta montaña cando acaba de ter lugar neste Parlamento hai pouco unha PNL para pór en valor a serra do Courel? ¿Como pode vostede insultar os habitantes da serra do Courel con esta iniciativa? ¿Como pode defender os pensos desa maneira? ¿Que defende tamén a alimentación con antibióticos? ¿Parécelle ben todo isto, señora conselleira? ¿Como vostede nos conta estas cousas e queda tan digna? E non teño nada máis que dicir, máis que lamentar que as súas políticas estraguen, asoballen e ignoren o rural galego. Máis nada, grazas.
Moitas grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Paz Franco.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde, señores deputados, señoras deputadas. Señora conselleira do Medio Rural. A verdade, se a situación no medio rural non fose tan dramática, a súa comparecencia sería para rir, porque –permítame que llo diga con todo o respecto– non se pode ser máis naíf ou máis pueril que estando como está o sector, por exemplo: de carne de vacún –cos prezos polo chan–, o sector de carne de coello –que aínda se mobilizou esta mañá en Santiago porque lles pagan a 1,30 e cústalles producir a 1,80–, os afectados polo nematodo do piñeiro desde hai cinco anos sen ter unha solución, os de produción avícola nunha situación parecida aos de coello, os do mel reclamando solucións –polo menos que os reciban vostedes para intentar buscar unha solución á proliferación da Vespa velutina– e o sector lácteo –a columna vertebral da economía rural deste país, na situación na que está, coa plataforma reuníndose para volver organizar mobilizacións–, que veña vostede aquí, señora conselleira, facer de comercial dalgunha marca de pensos, é no que se pode resumir a súa intervención. Bueno, ou falarnos da protección dos vexetais, que resulta que iso vai ser o máis relevante. Miren, vou intentar centrar a intervención en tres ou catro temas, porque vostede falou de moitos e, desde logo, é imposible abarcalos todos. Mire, a respecto do Plan de desenvolvemento rural de Galiza, a min gustaríame que algunha vez o Goberno da Xunta de Galiza viñese a este Parlamento –agora que se aprobou, por certo, con máis dun ano de atraso o Plan de desenvolvemento rural de Galiza a semana pasada pola Comisión Europea– para dicir algo máis que vacuidades a respecto do plan en xeral. Porque, mire, todo o que nos dixo vostede aquí das tres ou catro liñas estratéxicas é o que marca a normativa europea de como teñen que ser as liñas dos plans de desenvolvemento rural. Pero non fixo vostede ningunha concreción nin ningunha previsión a respecto de como se vai concretar iso aquí no territorio. ¿Que obxectivos concretos se fixa vostede co Plan de desenvolvemento rural? Porque, claro, é moi bonito dicir que imos investir 1.180 millóns de euros en mellorar as condicións de vida da poboación do rural, pero, ¿en que se concreta iso? ¿Imos investilos en crear emprego? Pero, ¿en que se concreta iso?, ¿en que ámbitos?, ¿como?, ¿cando?, e, ¿cantos son os obxectivos que se fixan. E falando da liña leader, o obxectivo que vostede se marcou non pode ser máis concreto, dixo que co Leader 2014-2020 esperan ter aínda mellores resultados. Non sabemos aínda mellores resultados que, ¿que?, pero esperamos que sexan mellores. Mire, señora conselleira, co Leader 2014-2020 primeiro van vostedes botar abaixo todo o que é a filosofía leader, porque non vai posibilitar a participación social. Porque reducen vostedes os grupos de tal maneira que hai algúns que teñen un ámbito territorial inabarcable tanto para promover a participación social coma para que os axentes que teñen que promover que haxa proxectos no territorio poidan desenvolver o seu traballo. E tamén ten outro problema o seu Programa Leader, e é que impide que os concellos –que en moitos sitios é o único elemento dinamizador que queda, como nas zonas de montaña– poidan participar dos proxectos produtivos. Polo tanto, a min gustaríame se pode vostede concretar na segunda intervención en que consiste iso de mellores resultados. Porque, claro, neste orzamento para o ano que vén –que por primeira vez poden vostedes incorporar fondos dese Programa 2014-2020– hai cousas tan curiosas como que baixa o Programa de fixación de poboación no medio rural; baixa, por exemplo, o Programa de implantación de sistemas produtivos sustentables. E despois vénnos vostede aquí falar dos pensos e de que está moi bonito que as vacas coman herba, ¡xa o sabemos! Pero, ¿como pensa vostede implantar sistemas produtivos sustentables se se reducen desde o ano 2009 nun 66 % os recursos que se destinan a ese proxecto e que este ano se poderían incrementar porque podemos incorporar fondos do PDR? É absolutamente contraditoria e inexplicable a súa intervención. A respecto da innovación, é moi curioso que vostedes veñan aquí falar de innovación, de modernización, de formación e de aplicación do coñecemento no medio rural e nos procesos produtivos cando seguen reducindo a capacidade investigadora dos centros propios. O Ingacal segue mantendo os recortes no seu orzamento, o Centro de Investigacións Agrarias de Mabegondo está baixo mínimos. ¿E toda a solución que trae vostede a esa desfeita é un coche móbil? Desde logo, de verdade, deixen de tomarnos o pelo, porque, mire, están desmantelando os centros públicos de formación; eliminaron os ciclos formativos superiores de Sergude e de practicamente todos os centros públicos de Galiza nas materias agrarias e forestais; están vostedes eliminando e desmantelando todo o que de formación e asesoramento se podía facer a través das oficinas agrarias comarcais. É certo, só dixo vostede aquí unha verdade, que é que nos orzamentos para o ano 2016 se incrementan os cartos destinados á formación no ámbito forestal. Pero, ¿sabe para que?, para privatizala, para darlle... Si, si, porque vai no capítulo IV; para darlle máis cartos seguramente a Natutecnia ou a calquera outra empresa dalgún amigo do Partido Popular. E ante todo iso, señora, ¿pensa que vai resolver algo mandándolle a Chandrexa de Queixa unha unidade móbil para a formación? É que, de verdade, iso xa me parece máis tomadura de pelo que que na Gudiña pecharan un centro de saúde que estaba en perfectas condicións para atender agora a xente nunha unidade móbil, tamén nun camión. Política forestal. Sigan vostedes apostando unicamente polas Sofor, que, desde logo, é un modelo que está dando marabillosos resultados. E, polo tanto, seguiremos tendo que ver ano tras ano como baixa a facturación do sector forestal, como se seguen perdendo –como se perderon nos últimos anos– 3.000 postos de traballo nese ámbito, e como malversamos e malogramos un gran potencial que ten este país a este respecto, e mentres segue ardendo todos os anos o monte. A respecto das mulleres, ¡quedou moi bonito!, case me fai chorar o seu remate apelando aquí á necesidade de visibilizar as mulleres no rural. Pero ao mellor debería vostede empezar, señora conselleira, por esas 30.000 mulleres que traballan nas explotacións e que non están afiliadas á Seguridade Social e que figuran como axuda familiar. Igual debería vostede empezar por recuperar as axudas para que as mulleres poidan acceder á cotitularidade das explotacións, en lugar de vir aquí, poñer a man no corazón e amosarnos a todos o seu gran compromiso coas mulleres do rural. E mire, permítame que fale do que é realmente dramático, do que vostede non falara, que é do sector lácteo. Mire, vostede ¿que ten pensado facer en relación co sector lácteo, cos tres grandes problemas que ten o sector lácteo, que son o modelo de explotación, a debilidade da industria e a configuración da cadea? ¿Que ten vostede pensado facer, ademais de contarnos batallitas, como non sei que do asociacionismo agrario? É verdade. En Galiza só o 7 % do leite que se comercializa se fai a través de explotacións que están nalgún tipo de cooperativa, fronte ao 70,40 e pico de Francia, o 70 de Alemaña ou o 97 de Irlanda. Pero é que vén vostede aquí contarnos unha milonga do cooperativismo cando reduciron os orzamentos a un 78 % desde o ano 2009 e tres millóns máis que van reducir para o ano 2014. De verdade, é absolutamente insostible o seu discurso. Vostede ¿que vai facer para que as explotacións teñan terra?, porque se cargaron o programa de mobilización de terras agrarias. Nin unha palabra de cantas hectáreas pensa mobilizar. Mire, señora conselleira, para que as nosas explotacións poidan ser competitivas en base á terra, das 220.000...
Vaia rematando, por favor.
...hectáreas que teñen agora as explotacións lácteas, hai que pasar polo menos a 350.000. ¿Que vai facer vostede? E ¿que vai facer vostede coa industria para que realmente neste país fagamos algo máis que vender leite en bruto ou metido nun brick? E, finalmente, pasadomañá ten vostede unha reunión coa Plataforma en Defensa do Sector Lácteo. A min gustaríame, señora conselleira, que vostede hoxe aproveitara esta tribuna para desmentir a súa directora xeral, que o outro día na comisión se negou a que a Xunta de Galiza establecera unha comisión de seguimento dos pactos de Madrid. Gustaríame que vostede dixera desde aquí que a Xunta de Galiza si que vai facer unha comisión de seguimento, non só para ver se funciona ou non –que non– o pacto de Madrid, senón tamén para facer propostas desde Galiza, por varias razóns, señora conselleira. Primeira, porque Galiza ten competencias en materia de gandería, e vostede non pode estar de vacacións en San Caetano mentres...
Remate, por favor, señora Paz.
...outros desenvolven as competencias que vostede ten asignadas. E, en segundo lugar, porque o acordo de Madrid, máis de dous meses despois, está claro que é un auténtico fiasco. Porque mire, señora conselleira, di que axudou a conter a baixada do prezo do leite, e que, até onde eu sei, o que axudou a conter a baixada do prezo do leite é unha cousa que se chama outono, a estacionalidade...
Moitas grazas, señora Paz, moitas grazas.
...na produción e a estacionalidade nos prezos do leite. E, polo tanto, eu pídolle...
Rematou o señor tempo, señora Paz.
...que no segundo turno, se pode, nos diga algo en relación co que ten pensado facer co sector máis importante que ten vostede entre mans.
Grazas. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Antón Sánchez.
Boas tardes. Señora conselleira, menos mal que foi a petición propia, porque parece que a pillaramos despistada, ¿verdade? É que a comparecencia foi bastante desoladora. Desoladora, triste, baleira, chea de xeneralidades, parecía sacada da Wikipedia, e non parecía unha conselleira dun goberno que afronta o seu último ano desta segunda lexislatura. Porque, claro, describir as calidades dos pensos, alabar a seguridade alimentaria nun país desenvolvido, falar das calidades do noso monte, iso... Hoxe pola mañá aprobabamos os plans básicos de ordenamento, isto é unha comparecencia básica, o mesmo valía para aquí que lle cambiase o nome e vale para A Rioxa, para Castela-León, para calquera, vale para calquera país de Europa. Vostede é membra dun goberno que leva sete anos nesta última etapa, pero que leva a maior parte do tempo da democracia deste país, e entón o que eu creo que debería de facer, máis que alabar as calidades nutritivas dos pensos, é o que dentro dos aspectos que vostede citou non funcionou, por que non funcionou e que ten pensado vostede facer concretamente para tratar de que funcione. Iso é o que eu creo que debería facer vostede e é o mínimo que lle podemos exixir. Por exemplo, falaba vostede da fixación da poboación. Ninguén vai vir aquí dicir que queremos que se desertice o rural. Claro, vostede di: faremos políticas para fixación da poboación. Ben, empezan poñendo nos orzamentos do 2016 11 millóns de euros menos para o programa de fixación de poboación –bo xeito de comezar–, pero é que vostede non analizou o por que durante todos estes anos o rural galego foi perdendo poboación. ¿Vostede fixo unha análise de por que, a pesar das políticas –porque a señora Rosa Quintana nunca dicía que a súa intención era botar a xente do rural, dicía o mesmo que vostede, dicía: queremos fixar poboación no rural– non funcionaron as súas políticas, señora conselleira? ¿Analizouno? Porque esa é a primeira cousa que ten que facer se quere realmente fixar poboación no rural. Vostede non dixo que é o que ían cambiar para que agora si a xente quede a vivir no rural e non saia como está saíndo agora. E non me diga que somos catastrofistas. Documento do PDR, análise do PDR da propia consellería, fala dun grave problema de despoboamento en amplas zonas do interior de Galicia. Fala de que as provincias de Lugo e Ourense representan o 57 % da superficie e só o 24 % da poboación. Fala tamén do avellentamento da poboación no rural; a idade media no Estado español, 44; no rural galego, 49 e medio, señora conselleira, e subindo. E vostede ten que dicir por que ata o de agora as políticas do Partido Popular fracasaron tamén no de fixar poboación moza no rural. Vostede debeu de ter dito por que dende o ano 2007 neste país se leva perdido o equivalente a 36.000 postos de emprego no sector agrario, 36.000, dende o ano 2007, nos últimos seis anos, dende que hai os últimos datos, 36.000 empregos no sector agrario, por que pasou iso, e dicirnos cales son as medidas que vai implementar vostede para revertelo. Vostede debería de explicar por que nos últimos seis anos pecharon 9.000 explotacións neste país e que vai facer para cambiar iso, se é que quere que non sigan pechando explotacións. Debería de explicar e dicirnos cantos dos mozos que acceden ás axudas de incorporación acaban fracasando, porque os datos din que moitos dos que se incorporan, aínda que vostedes saen en notas de prensa dicir que este ano axudamos a non sei cantas persoas para incorporarse, nunca saen en nota de prensa para dicir cantos deses fracasan e quedan endebedados e teñen que pagar as axudas que se comprometeron a devolver durante os primeiros cinco anos. Non teñen nin sequera datos, non saben, porque non lles importa. O que si que temos datos somos nós. O Instituto Nacional de Estatística dinos que temos un severísimo problema de envellecemento da poboación agraria. Só o 4,68 % das persoas titulares de explotacións agrarias teñen menos de 40 anos, un problema gravísimo. Tennos que explicar que é o que vai facer vostede para que isto cambie, para que haxa xente moza que se incorpore á actividade agraria e que non fracase. Deberíanos de dicir por que neste país a cada euro de produto agrario só se lle engade 0,6 na transformación-industrialización de valor engadido, cando a media europea é que se lle engadan 1,5 e 2; por que vostedes non teñen un plan xa para a industrialización do sector lácteo deste país; por que vostedes non teñen un plan estratéxico para a transformación-industrialización da madeira deste país, porque tamén somos o 48 % das cortas e representamos o 13 % do emprego. Vostede fala de seguir fomentando as sofor como as unidades básicas para xestionar a propiedade, que está tan dispersa, tan fragmentada. Catro sofor dende que están gobernando, catro; representa menos do 0,01 % da superficie forestal deste país. E vostedes ¿si queren seguir apostando por esa figura, en vez de analizar por que esa figura en seis anos só se constituíron catro, e non modificar nada? ¿Cantos anos cre vostede que pode estar para chegar a ter unha porcentaxe significativa de superficie forestal baixo a figura das sofor? Vostedes non foron tan permisivos nin tan pacientes co Goberno do Bipartito coas uxfor. Xa os criticaron rapidamente porque non se formaron, iso que tiveron menos dun ano estando en vigor. Vostede fala de investigación, asesoramento, formación. Vostedes no novo PDR apostan por privatizar a formación, o asesoramento e a investigación. E iso é o fracaso absoluto, iso é non querer coñecer como funcionan as explotacións agrarias deste país, non teñen capacidade en principio de afrontar o asesoramento privado. A única saída e fundamental saída é unha política pública de investigación, asesoramento e formación; non hai outra. Os centros de formación e experimentación agroforestal. ¡Home! Levan dende que chegou o señor Feijóo ao Goberno sen cubrir as vacantes e desmantelando estes centros. As oficinas agrarias comarcais levan sen cubrir as vacantes dende que chegou o señor Feijóo. O Centro de Investigacións Agrarias de Mabegondo reduciu do 2012 ao 2013 un 45 % do persoal e o 36 % do persoal investigador. ¿É así como pretenden seguir potenciando o coñecemento no medio rural? A Universidade de Lugo, xa por non dicirlle. Vostede di o Leader, fixación de poboación, programa Leader. ¡Home! Hai cousas que era mellor calar, hai cousas que era mellor calar. Vostedes herdaron un plan con 145 millóns para o eixe Leader, reprogramaron a 122, executaron 100 millóns –nunca tan pouco se executou na historia dende que hai programas Leader– e vostedes agora dedican 84 millóns, xa non os 100, 84; descenden, teñen que reducir de 30 a 21 os grupos porque non teñen suficiente dotación orzamentaria. Son inútiles, era mellor que fosen sinceros e dixeran: imos desmantelar os Leaders porque non cremos neles, porque non van poder cumprir a función con esta dotación orzamentaria e habendo grupos que van dende o Val do Dubra ata Camariñas, non é posible. A filosofía é incompatible con esta ordenación territorial. Vostede fala de que as mulleres do rural, no propio PDR, na análise do PDR, son as primeiras en abandonar o rural, porque casualmente son as que teñen que soportar os coidados dos maiores, unhas condicións de vida peores que os homes e principalmente porque non teñen servizos sociais públicos que as apoien. Polo tanto, non se pode falar destas cousas con conceptos baleiros. Vostedes, se queren que as mulleres vivan no rural, poñan servizos públicos e non os recorten, como se están recortando. Do sector lácteo xa se veu o resultado. Vostede o que foi capaz de dicir aquí é que paramos o descenso dos prezos...
Vaia rematando.
Claro, ¡home!, tendo en conta que estamos en Galicia e que ten o 80 % dos perceptores das axudas do Estado, porque son os que tiñan os peores prezos, cando había un 30 % de gandeiros que cobraban por debaixo creo que dos 22 céntimos ou 24, ¡home!, que se pare o descenso dos prezos é moi de agradecer, si. Non puido dicir ningún efecto positivo do seu acordo. O código de boas prácticas nin sequera é obrigatorio. Co código de boas prácticas, señora conselleira, non se domestica a distribución nin a industria, non, co código de bosas prácticas voluntario, e aínda encima coa Comisión Nacional do Mercado da Competencia vixiando de que non se distorsione el libre mercado, que é o grande obxectivo, non se solucionan. Vostede tampouco veu aquí dicir cal é a súa idea da industrialización do sector lácteo. E despois, en canto á revisión do Plan forestal, vostede debería de empezar por recoñecer todo o que non cumpriu o Partido Popular do Plan forestal do 92. Non cumpriron practicamente nada, nin sequera nas dotacións orzamentarias, que hai un documento por aí do Foro Económico Galego que di que hai unha desviación de 700 millóns de euros, por non falar dos distritos forestais, etc. Polo tanto, o que lle pido, se vostede é conselleira dun goberno que non acaba de chegar...,
Remate, por favor.
...é que nos veña con medidas concretas, con autocrítica e cunha análise do que se fixo mal, porque os datos están aí, señora conselleira. Non se ría, non se ría, a cousa é máis triste que para rirse, non se ría. Vostede non pode vir aquí...
Remate, señor Sánchez por favor.
...–estou rematando, señora presidenta, dous segundos–...
Si, pero xa leva máis tempo.
...a rir cando acaba de facer a comparecencia que acaba de facer. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Grupo Socialista. Ten a palabra don Pablo García.
Grazas, presidenta. Boas tardes, conselleira. Eu estou convencido de que era broma, eran as catro e cuarto e, polo tanto, fíxoo para despistar, fíxoo para pillarnos a todos –a min a verdade é que me rompeu a cintura, teño que recoñecelo–. E as medidas políticas eu entendo que as vai expoñer no segundo turno, porque a verdade –e eu comprendo que é inxusto– é que vostede ten uns tempos distintos, pero non é culpa nosa, é culpa do señor Feijóo. Leva só un mes e pico de conselleira e, polo tanto, quizais pode resultar, pero é que é así e iso non é culpa nosa, é culpa de Feijóo. Nós pedimos a dimisión da conselleira hai dous anos e pico, co cal xa vostede podía establecer as liñas políticas antes e seguramente sería mellor para todos, sobre todo para os profesionais. Eu entendía tamén que hoxe vostede tiña que vir aquí... Primeiro, vostede está hoxe aquí como conselleira do Medio Rural porque as cousas non ían ben, ¡eh! Non lle faga caso a Feijóo, [[Risos.]] a cousa estalle moi mal, moi mal, ¡eh! A consellería está manga por ombro; en termos agrarios, isto está a monte, pero a monte de desbrozadora non a monte de mato. Isto está moi mal e por iso vostede é conselleira do Medio Rural, porque, se a cousa estivera ben, vostede non sería conselleira do Medio Rural a un ano das eleccións. Polo tanto, temos que partir de aí, de que a cousa estaba mal. Unha vez que a cousa está mal, eu entendo que vostede veña aquí –ou debería vir e así llo pido– por, polo menos, dous aspectos fundamentais: Primeiro, ¿que facemos con todo iso que estivo mal, con seis anos de Goberno? ¿Pon vostede a mochila deses seis de anos Goberno que a señora Quintana e o señor Feijóo tiñan ao lombo e bótaa vostede enriba? ¿Ou ben...? E eu non lle estou pedindo con isto que vostede veña aquí criticar a señora Quintana, porque sería incomprensible en termos políticos e miserable en termos humanos, e nin vostede nin eu somos miserables e, sobre todo, non pretendemos perder o tempo. Polo tanto, non lle pido esa crítica, pero si lle pido unha análise da situación; é dicir, temos que describir unha realidade que existe e, se quere vostede –e enténdoa perfectamente–, de forma aséptica. Eu a crítica xa lla teño feito, e moi dura, durante todos estes anos e, polo tanto, tampouco quero incidir nela, pero obviamente partimos dunha situación, señora conselleira. Polo tanto, vostede ten que decidir que fai con esa situación e, polo menos, analizala. E non lle pido máis –repito–, non lle pido ningún tipo de escarnio. E segundo tema fundamental: ¿que é o que vostede vai a facer neste ano que lle queda? Porque lle queda un ano de conselleira do Medio Rural e, polo tanto, ten que decidir que vai facer nun ano. E isto non é nin bo nin malo, repito: oxalá viñera vostede hai catro anos ou tres, pero é que veu agora e quédalle un ano, non lle queda máis, e, polo tanto, vostede terá que vir aquí a priorizar a que se vai dedicar neste ano [[Murmurios.]] –se Feijóo non quere adiantar as eleccións, que entón quédalle menos–. Por certo, un ano trufado con dúas campañas electorais. Polo tanto, o seu campo de acción é o que é e a súa marxe de manobra é a que é. E, polo tanto, para lernos todos os programas que ten a consellería, home, ¡faltaría máis! Pero eses van por si solos a maioría deles, quero dicir... Si, non me diga que vostede se vai dedicar a controlar a sanidade vexetal ou a sanidade animal, porque eu non encontro cinco persoas aí fóra, no mundo rural, que estean preocupadas neste momento pola sanidade vexetal ou pola sanidade animal. ¿Vostede vai dedicarse a iso? Entón, apague e vamos, como dixo o señor Rueda pola mañá. Vostede terá que priorizar cales son os problemas principais que temos neste momento e o que pode vostede incidir neste ano. Nós dixemos –como lle dicía antes– hai 2 ou 3 anos onde podería ter feito esta análise, onde podería ter feito outro tipo de prioridades e onde podía ter establecido outro tipo de estratexias, pero os tempos son os que son. Polo tanto, vostede non pode falar de base territorial, ¿de que vai solucionar o problema da base territorial dunha inercia dos seis últimos anos, onde Feijóo falou sei anos para sacar unha lei que se aprobou en xullo –desde o primeiro día que foi investido, eu estaba aquí hai 6 anos, e sacouna en xullo deste ano– e que é unha modificación simple e llana da Lei de concentración parcelaria? E, polo tanto, ¿nun ano que lle queda vai inverter toda esa situación e mais os 30 anos de gobernos do Partido Popular? ¿Vostede, agora, neste ano? ¡Non, home, non! Vostede ten algúns cartos máis este ano para concentracións parcelarias porque ten algúns cartos máis do PDR e, polo tanto, vostede vai poder axilizar algunhas concentracións parcelarias máis por aí adiante que lle van servir para que vostede poida ir facer campaña electoral dicindo que se reactivan as concentracións parcelarias, pero nada máis. Por certo, ata empezou mal, que xa está o seu director xeral chamando os alcaldes do PP a ver que concentracións se fan en cada concello, imaxinémonos o criterio. Iso é o que vai facer, pero vostede non vai inverter a situación da mobilidade de terras nin das concentracións parcelarias no ano que lle queda de goberno, señora conselleira. Se empezamos así, mal empezamos. Polo tanto, vostede aí non ten campo –digamos– de manobra ningún nin ten marxe, olvidémonos diso. Efectivamente, o programa segue existindo e vostede métao no discurso, pero na práctica, absolutamente nada. Ademais, unha concentración parcelaria –vostede sabe os períodos que leva– nun ano non se fai case nada. Non vai vostede desequilibrar ou desfacer o desequilibro que se vén mantendo co Goberno do Partido Popular, como é tradición, da inversión en forestal en detrimento doutros sectores produtivos. É máis, nos orzamentos que acaba de aprobar incide precisamente nesa –digamos– sobrevaloración, en teoría, ou niso de que se gasta máis nun determinado sector, como o sector forestal, que noutros sectores produtivos. E vostede, sobre todo, non vai desfacer e non desfixo nos orzamentos o maior problema da consellería: vostede xa ten gastados, cando aprobemos os orzamentos o 22 de decembro,... Vostede, o día 1 de xaneiro, catro de cada dez euros xa os ten gastados en apagar o lume, ¡catro de cada dez! A partir de aí empezamos a traballar, de todas esas cousas que dixo e algunhas máis que se lle pasaron, pero catro de cada dez euros, o día 1 de xaneiro, xa están gastados. Iso vostede tampouco o vai inverter nin se lle pode pedir neste ano que lle queda de conselleira que inverta a situación; é máis, non o fixo nos orzamentos a non ser que este ano nos aproben as emendas da oposición, que tamén sería algo totalmente novidoso. Home, os fondos da PAC xa están negociados. É máis, nós pedimos a dimisión da conselleira a partir da negociación destes fondos. Polo tanto –e repito–, nin tan sequera polo que conseguiu a conselleira e tampouco a xulgarei a vostede nin sequera polo que consiga, senón polo que faga. A conselleira o que pasa é que defendeu unha postura que prexudicaba os intereses galegos; non é que non conseguira que os intereses galegos saíran beneficiados, non, é que defendeu en Madrid que os intereses galegos saíran prexudicados e foi cando pedimos a dimisión. Home, dependerá un pouco tamén de a quen pon á fronte do Fogga. Ten algunha marxe de manobra para algúns aspectos de trámite que poden facilitar algo, pero, en todo caso, os fondos están repartidos. O PDR está feito, ten certa marxe, pero está feito e vostede tampouco vai ter marxe de manobra aí. Industrialización do sector lácteo, mire un dato: dende xullo do 2012 ata xullo do 2014 –é dicir nos últimos 2 anos, sabendo todo isto que nós viñamos dicindo aquí no Parlamento e a súa predecesora dicía que estabamos tolos, que non tiñamos nin idea, que eramos uns catastrofistas, que non sabiamos por onde ían os tiros–, en Europa investíronse 5.500 millóns de euros en 190 proxectos de industrialización –¡5.500 millóns en toda Europa e 190 proxectos!– e en España, o 3,5 % deses 5.500 millóns. ¿En Galicia? Cero, cero euros e cero proxectos, cando toda Europa estaba facendo o que había que facer para estes momentos. Nós diciámoslle aquí á conselleira que era o que tiñamos que facer e vostedes estaban enredando con Alimentos Lácteos, esa é a realidade. ¿Agora vostede nun ano pretende reverter todo iso? Non, señora conselleira, tómenos en serio. Mire, eu cheguei aquí a pedir simplemente unha cousa: que me falaran ao caso. Pídollo tamén a vostede, xa non pido moito máis, pero aquí e na Comisión cheguei a pedirlles aos responsables só que falaran ao caso, nada máis. Polo tanto, vostede aí tampouco ten marxe de manobra máis alá de que haxa uns proxectos que haberá que apoiar e que teñan unha liña que haxa que apoiar, sen dúbida ningunha. Polo tanto, ¿a que se vai dedicar vostede? Claro, esa é a pregunta. Si que hai unha cousa na que ten marxe e que, ademais, é común a todas as producións –desde os cunicultores que se manifestaron hoxe, aos agricultores, aos produtores de viño, aos produtores de carne, aos produtores de leite, ao sector lácteo–:...
Vaia rematando, por favor.
...a industrialización dos produtos e lograr que a cadea de valor e as relacións entre produtores e industrias se normalice e haxa unha negociación real. Ese debate está agora xusto enriba da mesa e iso estase abordando agora, non co acordo –que non vale–, pero non pasa nada, hai mecanismos para traballar. Polo tanto, ¿que pensa facer vostede aí? É o único que pode facer este ano, señora conselleira. Home, sería o colmo que non se concederan as subvencións ordinarias, que non houbera os cursos que houbera que ter e que... Claro que si, señora conselleira, sería o colmo, iso dáse por suposto, pero politicamente vostede só ten ese elemento e, polo tanto, gustaríanos coñecer como vai abordar ese elemento e non nos valen obviedades. "Imos traballar para que os produtores acaden un prezo mellor". ¡Home, claro! ¡Sería o colmo! Pero, ¿como? ¿Coincidimos nun diagnóstico, señora conselleira? ¿Cal é o seu diagnóstico da situación? Coincidimos en que co modelo actual... Por certo, xa empezamos mal,...
Remate, por favor, señor García.
...porque para nós o básico é que Galicia teña ese liderado e xa llo está collendo Castela e León, que alí por exemplo acaban de facer algo tan básico como establecer un mecanismo de seguimento do acordo, veremos se mañá vostede o quere facer. Pero coincidimos na necesidade dunha estratexia de Estado para defender o consumo no Estado, que é ao que dedicamos o leite galego; o leite galego vai, sobre todo, a leite líquido –como se dixo antes– e ao Estado español. Polo tanto, non podemos escondernos nin seguir esperando a que o veña solucionar Europa...
Remate, señor García, por favor.
...e non podemos seguir esperando a que o veña solucionar o resto do Estado nin o resto de comunidades, porque Galicia ten que liderar ese proceso. Polo tanto, esa é a única pregunta que vostede ten que responder: se vostede quere e vai liderar ese proceso e como o vai liderar ou non, se vostede foi elixida para conselleira do Medio Rural para iso ou se foi elixida conselleira do Medio Rural...
Moitas grazas, señor García, rematou o seu tempo.
...–remato, señora presidenta– simplemente –e eu seguramente tamén o faría, se fora o secretario do Partido Popular–...
Señor García.
...porque había que potenciala a vostede e dar mitins como conselleira do Medio Rural, cousa que me parece estupenda e eu tamén o faría, pero entón non nos venda aquí que vén a outra cousa. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor García. Grupo Popular, señora García Pacín.
Boa tarde, señorías. Grazas, señora presidenta. Señora conselleira, benvida. Como ve, os grupos da oposición non lle deron nin un día de tregua, xa empezaron coas súas acostumadas intervencións de ataque, de desgaste á súa xestión. Realmente, a confianza que eles amosan era previsible. E tamén os insultos, porque, señoría, eu creo que a señora Paz cando cualifica a súa comparecencia de pueril, de naíf mesmo... Bueno, perdoe, é que eu sonlle do rural e non lle entendín ben, non lle entendín ben as súas cuestións [[Risos.]] e a súa dialéctica tan depurada [[Aplausos.]] O que si lle entendín, señora Paz, é que vostede afirma que dende o 2009 decreceu non sei que programa en concreto un 66 %, todos. ¿Vostede deuse conta de que estivemos nunha crise xeneralizada que afectou o medio rural, que o medio rural non é unha illa? [[Murmurios.]] Non, porque, claro, a diagnose só a fan acertadamente os grupos como a Alternativa Galega de Esquerda, que hoxe afirmou que dende –creo recordar– o ano 2007 se perderon 3.700 empregos e non sei cantas explotacións. Señor Sánchez, eu si que sei algo: onde militaba vostede no 2007 [[Risos.]] [[Murmurios.]] Por favor, din... Pois ao mellor militaba vostede nun grupo nacionalista que tiña responsabilidades de goberno e que daquela, cando cerraban explotacións a 1.000 por ano, tócanlle... É dicir, no período 2005-2009, 10.000 explotacións cerraron cunhas estratexias que veñen ser as salvadoras do rural galego. Realmente daquela si que era vostede responsable das políticas que apoiaba, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] responsable das políticas que compartía e responsable, señoría, das xestións que, como o señor García, afirma aquí e atrévese a aconsellarlle á señora conselleira que non lle faga caso ao presidente Feijóo. A min gustaríame, señora conselleira, preguntarlle ao señor García a quen lle debe facer caso, [[Risos.]] a quen lle debe facer caso dentro do Grupo Socialista, ¿quizais a Unións Agrarias e a outro señor García, que é o que marca as estratexias políticas do Grupo Parlamentario Socialista? [[Aplausos.]] Eu entendo, señorías, que hoxe trouxeron a colación a mobilización dun sector que, como todos os sectores primarios [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] produtivos, está en dificultades. Porque, señorías, os sectores produtivos están...
Señor Losada, por favor, un pouco de respecto a quen está no uso da palabra.
...nun mercado que, dende as administracións, se intenta incidir e regular. Pero a eses produtores cunícolas, señor García, vostede sabe que na actualidade lles están pagando máis polo seu quilo de coello que o que custa producilo, que levan preto de tres semanas en ascenso. Pero, claro, como é previsible que en decembro descendan eses prezos e en xaneiro sigan descendendo, mobilízanse por precaución. Porque, señorías, si é certo hai unha estacionalidade nos prezos de producións primarias en orixe, como é o caso do leite. A señora Paz vén dicir que agora se recuperou o prezo do leite nuns céntimos porque, pola estacionalidade, resulta que agora no outono aumentan os prezos. Señora Paz, ¿e logo a estacionalidade do verán? Porque, claro, cando descenden os prezos, a estacionalidade non existe, a culpa é do PP. Realmente, a demagoxia hoxe nas intervencións das súas señorías estivo presente. Pero, señora conselleira –centrándonos–, herda vostede un rural en dificultades, unha situación complicada que necesita, ademais de continuar cos apoios do Goberno e do grupo ao que pertenzo, señorías, unha oposición fiable, estable e crible. Déase conta de que as estratexias políticas que seguen ata o de agora son baldías, exclusivas de ataque e confrontación ao Goberno, non son parte da solución para contribuír a mellorar a realidade. Señoría, señora conselleira, os seus predecesores no cargo xestionaron uns dos anos máis difíciles, dada a crise económica xeneralizada. Agora os datos son mellores, pero non por iso satisfactorios. Ninguén afirma que a situación é idónea, pero con responsabilidade márcanse obxectivos viables, como os que hoxe expuxo na súa intervención. Daquela, no 2009, os recursos eran outros, as comparativas simplistas, como as que hoxe fixeron en cuestión do PDR, do Programa de desenvolvemento rural, ou incluso máis concretamente en cuestións do Leader. Daquela tiñamos uns orzamentos previstos, pero a situación económica xeneralizada fixo necesario axustar eses orzamentos, e hoxe a situación estase a recuperar. Pero, señora conselleira, coa xestión anterior, dos seus predecesores, minguaron os efectos directos da crise e creouse un marco normativo novo para o rural galego. Hoxe temos un escenario normativo, con novidades que responden a compromisos adquiridos por estes gobernos e que lle corresponde continuar a implementar a vostede. Procurouse, señorías, unha situación máis idónea, con máis recursos. Recentemente vostede repetiu e reiterou as liñas estratéxicas políticas na comparecencia súa dos orzamentos porque realmente aí é onde se plasman as estratexias políticas que nos vindeiros meses se van seguir, e estes medran por primeira vez nos últimos anos. Pero recordemos moi brevemente cuestións importantes e que van redundar no beneficio do medio rural. Sobre todo a nivel autonómico dispoñemos de novas normativas, a Lei de mobilidade de terras... Claro que, como non temos Bantegal... ¿Acórdanse daquel anuncio do señor Suárez Canal, responsable, en materia nacionalista, de mobilización de terras, cando dixo que en menos dun ano ía mobilizar 100.000 hectáreas? Para facer eses anuncios, esas imprudencias –porque eu fun testigo, señora Paz–... Realmente vostede pide que se anuncien, ¿cantas? De 220.000 a 350.000 para que se sosteña o sector lácteo –dicía vostede–. É certo, mobilizar as parcelas, as tenzas, as explotacións, dimensionalas con maior superficie agraria útil, é unha das prioridades desta consellería, e así o amosan os seus orzamentos e as liñas que hoxe a señora conselleira... Pero, claro, vostede aquí non escoitou o que a señora conselleira dixo, desconectou. Igual que o señor Gallego Lomba, que debeu de ser o único que discrepaba, porque fixo durante a intervención da conselleira xestos e... ¿Verdade, señor Gallego Lomba? Vostede si que sabe do rural, ten razón. [[Murmurios.]] Pero seguimos: Lei da mellora da estrutura territorial agraria, Lei de montes de Galicia... Señoría, e non só borradores, senón normativas, leis a nivel galego que van modificar, que van incidir, nesas cuestións que vostedes aquí hoxe definiron como estratexias e que, segundo vostedes, están erradas. [[Murmurios.]] Pero fagamos exclusivamente un apuntamento na incorporación da mocidade ao rural. Saben vostedes que no novo PDR, a eses que tanto lles doeu que a Unión Europea aprobara, xunto con outras comunidades, que non fomos os únicos... Porque, señorías, ¿acórdanse vostedes de cando intentaron transmitir á sociedade: "La UE tumba el Programa de desarrollo rural de la Xunta". ¡Ah!, pero, ¡casualidade!, estivo aprobado; como os restantes programas de desenvolvemento rural do noso país dos dezasete e dos dezaoito. Señor presidente, acaba de –creo– faltarme ao respecto a señora Paz, pero realmente, como estou acostumada, e teño moi bo oído, o oído fino, faremos oídos xordos ás súas reaccións, porque aquí –como dicía a miña compañeira da mañá– encaixe político, ningún. Pero, si, daquela dicíase que 400 aclaracións que se solicitaban...
Remate, por favor.
Igual que as aclaracións que se solicitaron aos restantes programas de desenvolvemento rural, pois eran pouco máis que obstáculos para que o PDR estivera operativo e se puideran xa artellar os orzamentos do vindeiro ano con base no propio programa. Señora Paz, vostede di que vén cun ano de retraso. [[A señora Paz Franco: Siii.]] ¿E cantos anos levaba o seu? [[Risos.]] ¿Pero é que non se acorda? ¡Pero eu si! Eu contei os meses porque, daquela, si que interesaba facer o adiantamento da PAC. Claro, agora o señor García di que a PAC, como xa é xestión de fondos europeos, cando se deu realmente a negociación, Galicia errou... Pois non, señor García. Galicia trouxo para Galicia fondos semellantes a outros períodos, trouxo un incremento, sobre todo para o sector lácteo –sábeo vostede ben e non acene coa cabeza–, do 63 %. Estes fondos que, coa xestión que vostede critica do Fogga, terán nos seus bolsillos, antes de que remate o ano, as explotacións, xunto con outras axudas. Porque, claro, agora as axudas son..., ¿como dixeron aquí as súas señorías? Pan para hoxe e fame para mañá. Pero é que, se non houbera axudas, señorías, con fondos tanto do Ministerio como europeos...; que, por certo, dobraron os fondos europeos e que noutras crises adicionais do sector lácteo...; fondos adicionais que os socialistas intentaron atraer e non trouxeron. Porque agora son 25,5 millóns para...
Remate, por favor.
...todas as explotacións, señor García. Realmente, dez minutos non dan para poder contestarlles, pero eu creo que a señora conselleira coa súa comparecencia hoxe intentará traballar, loitar, polo rural galego, mal que lle pese a unha oposición que non muda; esa si que non muda. Porque as estratexias, tanto en materia do PDR –as estratexias definidas no PDR–, como o resto das estratexias definidas e artelladas con base nas súas direccións xerais, señora conselleira, serán a resposta, son a única solución para o rural galego. Pero os titulares das explotacións, os veciños e veciñas que vivimos no rural tamén sabemos que son a única resposta, porque as alternativas, as propostas dende a oposición, consisten única e exclusivamente no ataque e na confrontación; o consenso esquecérono. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora García Pacín. Réplica. Conselleira do Medio Rural.
¿Para que quere a palabra, por favor?
Por alusións.
¡Home!, eu considero que foi unha alusión ata..., [[Murmurios.]] mínima de todo. [[Murmurios.]] Por el amor de Dios, non me... [[Interrupcións.]] Foi unha alusión mínima, [[Murmurios.]] [[Risos.]] e ata, se me permite a palabra, cariñosa. [[Risos.]] Por favor, non é o tema para unha alusión, ¡vamos! Pero... Agora, se quere vostede tirar do Regulamento e dicir que foi vostede aludido, pois foi vostede aludido, pero considero que foi unha alusión, desde logo, [[Murmurios.]] fóra de toda maldade e sen ningún ton irónico. [[Murmurios.]] ¡Vamos, por favor! [[Murmurios.]] ¡Home! ¿Quere vostede ter un minuto de gloria? ¡Teña un minuto de gloria!
Tres minutos. [[Risos.]] Un non, tres minutos de gloria.
Un minuto.
É verdade que estiven atento, por suposto, á intervención da conselleira, pero chamoume a atención sobre todo a cantidade de obviedades que dixo durante a súa intervención. Era incrible. Espertei... [[Murmurios.]] É que, claro, estaba aquí lendo...
¿Cal foi a alusión? [[Murmurios.]] Xa está.
É verdade.
Chegou xa.
Ten razón a señora Pacín, estiven atento...
Grazas, señor Gallego. [[Murmurios.]] Grazas. Sente, señor Gallego, por favor. [[Murmurios.]] [[Risos.]] Grazas. [[Risos.]] Xa está. [[Murmurios.]] [[Risos.]] Xa está. Grazas. [[Murmurios.]] Réplica. Señora conselleira, réplica.
A verdade é que eu estou abraiada. Direivos que veño da política local e o respecto é bastante maior. Tamén vos direi, a aqueles que dicides que isto serve para upar, que a min non me fai falta que me upe ninguén, que me upo eu soa. [[Aplausos.]] E oxalá vós puiderades ter o 60 % dos votos, como tiven eu hai cuestións duns meses. [[Aplausos.]] E eses son os votos dos veciños e das veciñas que cada día ven que estamos ao carón deles. [[Aplausos.]] E eu o que si pediría aquí é un pouco máis de respecto porque, se viran todo isto, a verdade é que..., damos un pouco de vergoña. Independentemente disto e de que eu xa o dixen o primeiro día, que estaba abraiada...,
Señor Gallego, por favor. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] ¡Señor Gallego! [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Gallego, teño que chamalo á orde. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] ¡Silencio! Señor Gallego, teño que chamalo á orde, laméntoo. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, non, chamada á orde.
Bueno, supoño que me toca continuar...
Chamada á orde, señor Gallego. Prosiga, señora conselleira.
E direilles, independentemente de todo isto –que é unha reflexión que fago aquí en alto e que penso que de cando en vez hai que facela, sobre todo os que vimos da política rural–, a outros que non pasean polo rural, señorías, que no rural hai aldeas, hai parroquias, hai concellos. E, claro, nas aldeas non hai caixeiros..., [[Interrupcións.]] claro que non hai caixeiros...,
Silencio.
¡Faltaría máis!
Por favor, silencio.
Na miña aldea non hai caixeiros...,
Silencio, por favor.
...pero a dous quilómetros...,
Vou suspender o pleno.
...que é un lugar chamado Melide...,
Vou suspender o pleno momentaneamente.
...aí si que hai caixeiros. Entón, non fagamos demagoxia co rural, por favor, e paseemos máis de vez en cando para saber qué é o que hai e non hai no rural. [[Aplausos.]] Máis alusións ao respecto cando algún señor deputado me di que non me fíe ou que non faga caso...
¡Silencio!
...do señor Feijóo. Direi que é o meu referente, ao igual que é o referente de todos os galegos, e que, se seguen vostedes así, desde logo, vai seguir sendo o referente de Galicia. [[Aplausos.]] Máis cousas. Cando falamos dun coche móbil, non é un coche móbil, non é un papamóbil. Vostedes criticaron hai moitos anos cando tamén ían os autobuses facer mamografías ás mulleres, e direilles...
Silencio, por favor.
...que saben vostedes...
Silencio, por favor.
...que o rural romántico non existe, só existe na paisaxe, pero nada máis. Ese rural romántico da vaca co becerro, sen pensos, non existe; díganllelo vostedes aos gandeiros, porque aí non vai a graxa, non vai a proteína. Polo tanto, o que se paga polo leite é moito menor; ao igual que a calidade da carne tamén é menor. Isto simplemente é por alusións e por dicir algo en canto a todo iso, porque a palabra "pensos" parece como algo demonizado. Díganllelo vostedes aos gandeiros, por favor, para que despois vexan ou non o resultado de todo o demais. Independentemente de todo isto e falando, por exemplo, de se ía recibir os apicultores ou non os ía recibir, direilles que fun eu quen invitou a tres asociacións de apicultores para manter unha xuntanza. ¿Que ocorre? Que hai unha asociación que confunde reunións con mobilizacións. Pero volverei reunilos, porque, se algo me caracteriza, desde logo que é o diálogo, e se algo me caracteriza non é estar de vacacións en San Caetano; é traballar, non en San Caetano, onde traballo o mínimo posible, traballo polo rural galego, [[Aplausos.]] e estou ao pé dos galegos e galegas que viven no rural. [[Aplausos.]] En canto á formación, de algo servirá o 103 % de incremento para a formación no noso rural galego. Por suposto, non existen xa moitas escolas unitarias, pero direivos que miña nai, que tiña opción de mandarme a unha escola unitaria, decidiu non mandarme porque non era o mellor. [[Murmurios.]] Seguindo con todo isto..., [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Porque catro ou cinco anos non ten sentido, e, polo tanto, hai que aperturarse a outro mundo. Deixen o concepto dese rural romántico porque os que vivimos no rural non queremos iso. Continúo dicindo, señorías, que é certo que os prezos do leite son un dos fundamentais problemas para os gandeiros galegos, e estano a sufrir, por suposto. Por ese motivo e para amortiguar a súa caída habilitáronse diferentes axudas, pero xa vexo que vostedes non cren nas axudas, e se non houbera axudas, estarían reclamando as axudas. Os gandeiros e gandeiras galegas están agardando como auga de maio por esas axudas. E de aí que algo faremos os conselleiros e o equipo que nos rodea: faremos xestión. E, debido a esa xestión, rematáronse de pagar xa os 65,3 millóns de euros correspondentes ao anticipo da PAC, sendo esta comunidade autónoma a única que fixo os tres pagos unidos. Este adianto englóbase dentro tamén doutras axudas, e, polo tanto, xa se volveron solicitar 4,4 millóns de euros máis de adianto despois de ter arranxada a problemática de distintos expedientes. Así, conseguimos tramitar a subsanación desas deficiencias e remataremos este mes pagando 69,7 millóns de euros, que lles darán liquidez aos nosos gandeiros, que ben o precisan neste momento. A maiores, a Consellería que dirixo tramitou o pasado venres a petición de fondos adicionais de 7,1 millóns de euros para indemnizacións compensatorias, que tratan de compensar os custos adicionais e as perdas de ingresos que supón a produción agrícola en zonas de montaña, en zonas desfavorecidas. O seu pago farase efectivo este venres e irá dirixido a 7.116 beneficiarios. Señorías, estou de acordo con todos vós en que a base territorial é fundamental, e nesa liña é na que imos traballar, na liña das conclusións do estudo recente ademais e recentemente publicado do Foro Económico de Galicia. Coincidimos en moitas cousas con eles e coincidimos en que no contexto actual nin as explotacións lácteas nin a sociedade galega están en condicións de seguir asumindo os custos que supoñía para as arcas públicas e para as propias empresas –porque xa non son explotacións, son empresas, temos 9.500 empresas espalladas polo rural galego–, e, polo tanto, debemos configurar outros sistemas. E dicía ese estudo e di: non podemos continuar importando enormes cantidades de alimentos para o gando aos prezos que alcanzan nos mercados internacionais, e temos que dicir que agora está contido, pero iso non é algo que nós poidamos ter control sobre el, polo que adquire moita máis relevancia o aproveitamento do potencial forraxeiro propio. E nesa liña é na que vai traballar esta consellería. Por isto é imprescindible adaptarse e adaptar medidas actuais do agro galego aos usos e á mobilización produtiva das superficies, sobre todo naquelas cun elevado potencial agrario e que actualmente están abandonadas. E isto ímolo acompañar doutras accións que estimulan a adaptación dos modelos produtivos, reorientando as axudas para fomentar os sistemas ligados á terra que dean prioridade e mellora na eficacia, reducindo custos, porque temos que reducir custos, fronte aos investimentos en capital fixo, e incidindo nas accións de formación e asesoramento –e iso non quere dicir nin un papamóbil nin un coche móbil–, tendo sempre presente o papel central que vai adquirir a terra como condicionante da viabilidade das nosas explotacións. Outra cousa na que temos que incidir é no incremento do tamaño das industrias a través da innovación, para desenvolver novos produtos e procesos e para mellorar o seu posicionamento nos mercados. Inda que a situación de partida eu sei que é difícil e é moi difícil, a evolución vai depender, sobre todo, da iniciativa privada, pero é imprescindible contar cunha estratexia para o sector lácteo, que vai pasar por promover investimentos estratéxicos a través de proxectos conxuntos entre empresas, apoiando alianzas entre distintos grupos e, sobre todo, sobre todo, fomentando a implicación dos gandeiros en proxectos industriais, apoiando proxectos promovidos por cooperativas, segundo a súa viabilidade empresarial. O traballo levado a cabo coa sinatura do acordo lácteo non é outra cousa máis que un avance na organización das relacións entre os gandeiros, entre as industrias e a distribución. E temos que seguir avanzando. E, dende esta tribuna, ao igual que dixen dende a rúa, pedimos contundencia ao Ministerio neste senso. E, se mo permiten, vou facer miñas as palabras de Edelmiro López Iglesias, profesor de Economía Aplicada da USC e quen elaborou —e que moitos descoñecen— o estudo do Foro Económico ao que veño de facer referencia. Máis alá das medidas inmediatas, son necesarias outras a longo prazo sobre a reorientación do sistema produtivo, o fortalecemento da industria mediante a súa diversificación e a organización da relación gandeiro-industria. O noso compromiso coa terra está claro e é moi claro. Precisamente neste mesmo lugar xa o adiantou no seu día o presidente da Xunta de Galicia. Dende a nosa competencia implantamos o programa de impostos cero no rural, que suporá rebaixas moi importantes e en diferentes tributos que son da nosa competencia. Salientar pois a Metaga, por máis que a algúns non lles guste tanto, e dicir que ningunha transmisión de leiras, de fincas, de parcelas –chámenlles como vostedes queiran– en chan rústico pagará impostos de transmisión patrimoniais. Tamén deixarán de tributar as transmisións ou ampliacións de explotacións agrarias. As agrupacións de leiras, de fincas rústicas, tampouco pagarán o imposto de actos xurídicos documentados. A Metaga posibilita que estes beneficios tamén sexan de aplicación a persoas sen actividade agraria que dalgún xeito poñen en mans de agricultores e gandeiros as súas terras, iso si, cun compromiso e un condicionante, que polo menos as destinen ao longo de cinco anos. O Banco de Terras conta para todos os efectos como receptor agrario, coa mesma condición que se fora un gandeiro ou un agricultor, polo que incorporar as fincas ao Banco posibilita que se aplique a mesma redución na base impoñible. É outra das cousas nas cales imos traballar, porque estamos de acordo con todos vostedes en que a ampliación de terras nas explotacións é fundamental, e estas son as bases que estamos impoñendo para que iso sexa factible. Ademais, a cesión de fincas rústicas adquiridas por doazóns ou sucesións pode ser obxecto do beneficio de xeito individual, sen ser asociada ao resto da herdanza. E se se realiza unha operación de compravenda dunha finca incorporada ao Banco de Terras, o imposto de transmisións patrimoniais e actos xurídicos documentados vai estar bonificado nun 100 %. Con isto supoño que darei resposta a algunhas das inquedanzas das súas señorías. No que se refire ás infraestruturas agrarias, temos máis de cincuenta encomendas de obras do Plan de concentración parcelaria 2015, que supoño que vostedes tamén apoian, con orde de execución e por importe de 6 millóns de euros, e sendo esta incrementada nos dous últimos meses en 2,5 millóns de euros. E, ademais, estamos rematando o Plan marco de mellora de camiños municipais e acceso a explotacións agrarias 2016, que ten por obxecto promover investimentos destinados á mellora da rede existente no medio rural para facilitar a accesibilidade a fincas agrarias e forestais, cos seguintes criterios e alcance: investimentos en todos os concellos de Galicia, todos os concellos de Galicia, obras nas infraestruturas viarias de titularidade municipal que faciliten o acceso ás explotacións agrarias e que supoñan a ampliación, mellora ou mantemento dos camiños existentes. A dotación máxima para financiar esta convocatoria de axudas ascende aos 20 millóns de euros, e isto tamén é calidade de vida. Polo tanto, agardo que varias das preguntas que vostedes formularan quedaran respostadas, e falando do que son a perda de explotacións, e á parte de que supoño que xa quedou clarificado, dicirlles que, efectivamente, é certo que diminúe o número de explotacións, pero tamén é verdade que, co tempo, foise incrementando a produción, polo que se está dando redimensionamento e profesionalización ao sector, porque con catro, dez, doce vacas non se ía a ningún lado. Ademais, hai que ter en conta que durante o Bipartito perdiamos 1.770 explotacións ao ano, e ese ritmo freouse nos seis últimos anos nun 70 %. En contraposición a todo isto, dicirvos que a produción total de leite en Galicia aumentou en 335.000 toneladas nos últimos cinco anos, e o número de cabezas por explotación pasou nos últimos seis anos de dezaoito a vinte e oito, o que supón un incremento do 55 %. É dicir, hai unha redimensión no que a explotacións se refire e, polo tanto, esa é a liña que houbo que seguir nun momento determinado para que vivan de maneira digna. No que atinxe á produción forestal, pois dicirvos que, efectivamente, producimos o 50 % da madeira de toda España e, polo tanto, o 50 % do seu valor. O reto é seguir aumentando o sector da transformación, e aí o esforzo importante que nos vindeiros presupostos facemos, pero non destinado só á industria, senón polo monte galego e cun fin: erradicar a lacra que son os incendios forestais. Moitas grazas.
Grazas, señora conselleira. Rolda de aclaracións. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Iglesias.
Boa tarde de novo. Grazas, presidente. É moi lamentable, señora conselleira –di a hermana Pacín–, que non lle damos tregua, pero é que o seu partido e o seu goberno non a arroupa na primeira comparecencia como conselleira. Paréceme total e absolutamente moi lamentable. Sei, señora conselleira, que vén vostede do medio rural, pero é que ese non é ningún mérito. Do medio rural, da xente que estamos aquí, eu creo que a meirande parte de nosoutras vimos do medio rural, temos as nosas raíces e a nosa orixe nas aldeas galegas; eu polo menos. E do que si teño constancia tamén é de que, cando exerceu vostede o cargo de alcaldesa de Melide –iso xa non é tan habitual como vir do medio rural, ser alcaldesa de Melide–, ergueuse como un bastión fortísimo contra das mobilizacións gandeiras. Iso si tamén me consta. E rexeitou xa daquela todo tipo de diálogo coa Plataforma pola Defensa do Sector Lácteo Galego –que, por outra parte, estráñame moitísimo que faga vostede iso, cando é a organización maioritaria das profesionais do sector–. Do que, señora Pacín, falaba vostede das axudas e de que temos moitos... É lóxico que na repartición de axudas da Comunidade Europea Galiza sexa beneficiada, só faltaría máis; somos a que temos o prezo máis baixo de toda a Unión Europea, e seguímolo a ter. ¡Menudo marrón, señora conselleira, menudo marrón lle meteron e que soa está aquí, eh!, ningún membro do goberno con vostede. De verdade, iso é impresentable. Existe un informe, señora conselleira, anterior ao último acordo, sobre a cadea de valor do leite líquido, elaborado pola consultora Prodescan, por encargo de Inlac (agrupación de produtoras, cooperativas e industrias), que eu creo que non debería de ser sospeitoso para vostedes. Este estudo está elaborado co fin de ser útil no debate sobre os problemas que está a sufrir o sector e acadar un consenso das partes na procura de solucións. Pero, polo visto, non acadou os seus obxectivos, porque o descontento que seguen amosando as profesionais, tras os resultados dos novos acordos tomados en Madrid, dinos que tal. Por certo, o sector seica volverá mobilizarse o 30 deste mes –¡que ben van as cousas!–, cun boicot ás empresas de distribución e ante diferentes cadeas de supermercados para lograr unha mellora no prezo, unha mellora no prezo acordado polas gandeiras, porque seguimos a ser as que menos cobramos. Ademais, só se traduce o aumento, só se ve iso no prezo que pagamos as consumidoras. Así que alguén me terá que explicar quen está facendo caixa a conta disto, porque as gandeiras non son. Alguén será, digo eu. As conclusións ás que chega o informe do que lle falaba antes, e que foi remitido ademais ao Ministerio de Agricultura, son que as gandeiras perden unha media de 2,3 céntimos/litro producido, mentres obteñen beneficios distribución e industria. Este texto ten data do 26 do 10 do 2015, do outro día. E baséase en datos recollidos a comezos do 2015 e actualizados en agosto do mesmo ano, con prezo do Fondo Español de Garantía Agraria, e realízase nunha horquilla entre os valores mínimos e máximos de ingresos e custos de cada unha das partes da cadea para determinar a marxe final. Falando con base nos valores mínimos de ingresos e custos, por ser o escenario máis próximo ao noso país, como ben saben vostedes, seguramente, onde se dan os prezos máis baixos, o informe conclúe que as gandeiras galegas perden unha media de 2,3 céntimos por litro, mentres as distribuidoras obteñen unha ganancia de 3 céntimos e a industria dun 0,4. Así, cunha venda de leite cru a 27 litros, a gandeira obtería uns ingresos de 31,5 céntimos, incluídas as axudas da PAC, ou as vendas de gando. Pero os custos de produción sitúanse en 33,8 litros. Con base nos valores máximos, si que resulta un beneficio, pero este prezo medio ponderado do leite corríxese descontando Galiza e Cantabria. Galiza marxinada, señora conselleira, coma sempre. Non representada nas negociacións por unhas responsables políticas atordadas, mudas e en soidade do Goberno, que obedecen aos mandatos alleos, aos intereses do noso pobo, ás súas xentes, ás súas formas de vida sen chistar. ¿Que tratan de conseguir sen pudor?, ¿votos con axudas de fondos europeos en períodos electorais?
Remate, por favor.
..., pero que non teñen un proxecto de futuro para a terra, nin lles importa, é que se lles nota moito, señora conselleira. Máis nada, moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Paz.
Grazas, señor presidente. PDR, voulle ler dous titulares, señora García Pacín, que me interpelou directamente sobre isto, e como a min non me deixan comparecer, só lle podo ler os titulares. "La Comisión Europea aprueba los últimos PDR españoles". De hai uns días, referido ao actual PDR. Finais do ano 2007: "La Comisión Europea aprueba los primeiros PDR europeos." [[Aplausos.]] Referido ao PDR daquel Goberno que o facía tan mal, tan mal, tan mal. Tregua, ¡claro!, tregua pódeselle dar a unha conselleira ou a un conselleiro que comparece por primeira vez cando o Goberno acaba de tomar posesión. Pero, señora conselleira, eu síntoo, pero vostede igual que herdou o despacho, coche oficial e todo da súa predecesora, e ela á súa vez do seu predecesor, herda tamén os problemas, e polo tanto tamén as políticas. Entón, a un goberno, a unha conselleira que vén aquí representando a un goberno, que leva seis anos e medio gobernando e que queda apenas un ano para o remate da lexislatura, como comprenderán non podemos andar con treguas, e moito menos podemos andar con treguas porque vostedes non lle dan tregua ao sector, vostedes non lles dan tregua ás persoas que viven e pretenden seguir vivindo no rural do seu traballo. Porque mire, do sector lácteo, eu das axudas non vou perder nin trinta segundos en falar das axudas, pero mire, ¡xa está ben!, xa está ben de que vostedes veñan aquí sempre vender, como se foran a panacea, e como se foran algo do que lles temos encima que dar as grazas, e sempre o mesmo, e sempre o mesmo: as axudas da PAC. Mire, señora, dende que entramos na Unión Europea as axudas da PAC teñen dereito os gandeiros a percibilas, goberne quen goberne, aínda que non gobernara ninguén, só con que existira o Fogga; mire o que lle digo, aínda que se suprima a súa consellería, só con que exista o Fogga, que é o organismo pagador, xa van cobrar as axudas da PAC. Non sei se quince días antes ou despois, pero vanas cobrar, así que non veñan vostedes aquí sempre con esa milonga, porque é o mesmo que cando no ano 2009 veu o señor Juárez vendernos un plan estratéxico do sector lácteo, 800 millóns de euros. ¡Pero non nos tomen o pelo! Eses 800 millóns de euros eran os 500.000 que prevía o PDR 2007-2013 para investir no sector lácteo, eran o Plan de desenvolvemento rural sustentable, aquel do ministerio, e eran as axudas da PAC, así que non había nin un euro extraordinario para investir no sector lácteo, e agora estamos outra vez na mesma. E dígolle, señora conselleira, porque eu vexo que vostede coñece o señor Edelmiro Iglesias, que en vez de vir aquí e citar descontextualizadamente unha frase do que di o señor Iglesias nese documento, que por certo é o que leva dicindo moitos anos, e por certo é o que puxo en práctica cando foi director xeral de Desenvolvemento Rural neste país, debería lelo completo, e debería ler o que di a respecto do modelo das explotacións, e debería contarnos aquí a verdade, ¡claro! É que aquí ninguén está dicindo que as vacas non teñan que comer penso, pero o que estamos dicindo é un modelo de explotación menos dependente dos insumos externos, e cando nos referimos a externos non é que veñan de Pernambuco, é que sexan externos á explotación. É dicir, que hai que promover a produción de ferraxes na propia expropiación, e faltan 130.000 hectáreas para que iso sexa sostible. ¿Que vai facer vostede?, á parte de virnos aquí contar non sei que rollo de cincuenta concentracións parcelarias que se van facer no ano 2016, cando hai 200 vivas. Hai 200 decretos de concentración parcelaria vivos dende hai máis de vinte anos. ¿Que vai facer vostede co Banco de Terras? Porque, claro, a señora García Pacín quedou moi traumatizada co Macario, que era a figura do Banco de Terras que tiña para popularizalo o Bipartito, pero é que o certo é que en seis meses de funcionamento do Banco de Terras, dende que estivo en vigor, se achegaron 10.000 hectáreas. A min gustaríame saber, algunha vez, ¿cantas se achegaron dende que está este Goberno, dende que está o Partido Popular gobernando o Banco de Terras? Gustaríame saber aquela modificación da lei que se fixo para incorporar as terras de descoñecidos, ¿cantas se lograron incorporar finalmente? Debilidade da industria. Señora conselleira, aquí o problema non é vir aquí e dicir estamos a tope coa industria, estamos a tope coa transformación e coa diversificación. Díganos vostede que vai facer a Xunta de Galiza. Primeiro, o que deberían de facer é seleccionar un pouco mellor os seus proxectos, e que non volva haber un Alimentos Lácteos. E segundo, tendo en conta a debilidade económica e a debilidade industrial que temos neste país, igual debería vostede dicirnos aquí se está disposta a que a Xunta de Galiza faga algo máis que dar axudas ás empresas privadas, e que ao mellor é necesario que haxa unha intervención pública, directa e activa na industrialización do sector lácteo do noso país. Porque o que non pode ser é que sigamos tendo o 30 % do leite exportado fóra en bruto e o resto que sexa leite líquido sen ningún outro tipo de transformación. E mire, a campaña esa que están facendo de promoción do consumo de leite é moi bonita, ¡iso de cen por cento galego!, pero voulle dicir unha cousa, e non se decepcione, de nada vale que vostede intente incrementar o consumo do leite en Galiza para resolver os problemas do noso sector, porque en Galiza consumimos aproximadamente o 30 % do leite que producimos...
Remate, por favor.
..., o resto –0 70 %– exportámolo. Por tanto, por moito que vostede faga aquí campañas de promoción non van valer de nada. E despois a nai do año, que é o prezo e a cadea alimentaria. ¿Ten vostede pensado articular algún tipo de mecanismos para vertebrar esa cadea, empezando pola Comisión de Seguimento que lle preguntei antes e que aínda non me contestou? Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Paz. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Sánchez.
Eu non sei se foi o subconsciente ou o consciente que lle xogou unha mala pasada á señora García Pacín, pero eu creo que transluciu ben a mentalidade que teñen vostedes e a opinión que teñen vostedes sobre o rural e o que é ser do rural. A señora Tereixa Paz dixo que a conselleira fixo unha exposición, unha comparecencia naíf, e vostede dixo "neif". Todo o mundo temos dereito a equivocarnos, pero cando ela lle recalcou o de naíf, vostede dixo: é que eu sonlle do rural. [[Risos.]] Claro, sonlle do rural e entón non podo dicir ben naíf, non podo saber igual que un de cidade. Mire, ser do rural hoxe en día nin é un mérito, como pretende facer ver a conselleira, nin é motivo para ter ningún tipo de complexo. No rural podemos saber de informática, de inglés, igual que podemos aprender informática e inglés no rural ou na cidade, ¿enténdeme? Esa é a mentalidade ao respecto do rural que teñen. Autoodio e prexuízos é o que teñen vostedes co rural. Falaba de romanticismo, o rural romántico. Si, romanticismo. Non, mire, sabemos que non hai nada, sabemos por que se vai a xente do rural, sabemos por que se vai a xente moza do rural, señora conselleira, porque no rural en Galiza non teñen as mesmas oportunidades que nas zonas urbanas, e os rapaces e as rapazas no rural non teñen as mesmas oportunidades que nas cidades, e por iso sabemos que a xente se vai do rural. Pero ademais é que é un feito que se vai do rural, é un feito, e os datos están aí. Temos unha poboación envellecida e cada vez máis desertizadas esas zonas do rural. Destrución de emprego, señora Pacín, xa que non lle valen do 2007 ao 2013, que eu sempre que viñen facer as intervencións nunca me dediquei, como vostedes, a falar en función da cor do goberno. Sei que hai problemas estruturais que veñen de moi atrás, outra cousa é que vostedes nunca fixeran nada por poñerlles freo. Non me importa que fora o Bipartito ou agora, pero dígolle o informe da Axencia Tributaria dende que vostedes gobernan: se vostedes tivesen a media de destrución de emprego agrario do Estado destruiríanse 35.744 empregos menos. Vostedes bateron o récord do Estado en destrución de emprego agrario, así como tamén na pesca. Vostedes bateron récords, a primeira comunidade autónoma en destrución de emprego agrario de todo o Estado español dende que vostedes gobernan. Xa que vostede me fala do Bipartito. Home, pois mire, entre o señor Juárez, a señora Quintana, e polo que vexo a señora Vázquez, non fan un Suárez Canal, ¡eh! [[Risos.]] Tivo que recorrer a Edelmiro López Iglesias para falar de alguén que saiba algo de mobilidade de terras. Aínda non lle escoitei ningún referente do Partido Popular sobre mobilidade de terras, porque os datos do seu fracaso son ben evidentes. Vostede fala da base territorial, e contradise, fala de que os pensos son necesarios, dános unha clase sobre a necesidade dos pensos. ¡Claro que si!, pero o que di o señor Edelmiro López Iglesias é que Galicia conta cunha desvantaxe competitiva por non ter as súas explotacións suficiente base territorial. Deberes que tiñan que ter feitos vostedes durante os anos de Goberno. Esa é unha asignatura achacable a vostedes. Igual que é achacable a vostedes que non haxa un proxecto industrial para o lácteo. Vostedes poderán facer as leis que queiran, pero vostede tiña que vir aquí dicir por que non funcionou a Lei de mobilidade de terras. Podía dicir, pois non tivemos suficiente persoal en Agader, non tivemos suficiente persoal no Banco de Terras, deberemos de poñer persoal nas oficinas agrarias dun xeito descentralizado para que a xente se acerque a poñer as súas terras a disposición do Banco de Terras, etc. ¡Vostede non dixo nada diso! En todos os deberes que eran achacables a un goberno, coma a terra, a industria e o coñecemento, vostedes suspenderon. Vostede falou tamén das renovables no rural, ¿e como vai facer co real decreto do autoconsumo e coa lexislación e a reforma enerxética do Partido Popular? ¿Como vai facer para promover as renovables, señora conselleira? E, por último, tamén, falar de que viviu os peores anos da crise, e por iso, ¡non, non! É que nos anos da crise o rural en Galicia debeu de ser unha oportunidade, debeu de ser unha oportunidade se vostedes tiveran feitos os deberes. Moita xente se acercou ao rural para buscar saídas na época de crise, e agora están volvendo a outros sectores, porque no rural non encontraron sitio, e no agro non encontraron sitio, e no monte non encontraron sitio. Debeu de ser ao contrario, un lugar onde encontrar traballo e oportunidades para a xente. Mire, e vostede fala de diversificar, ¿como van diversificar co desleixo enorme que teñen vostedes. Por exemplo, coa marca "Horta Galega" vostedes recibiron en 2008 un regulamento feito dunha marca de garantía para a horta galega. ¿Onde está esa marca, señora conselleira?
Remate, por favor.
¿Onde está? Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Polo Grupo Parlamentario Socialista, señor García.
Grazas, presidente. Señora conselleira, non contestou ás nosas, ou ás miñas, preguntas que eu lle formulei, que eran bastante claras e sencillas, e reitérollas. ¿Como pensa vostede defender unha estratexia con respecto ao sector lácteo? E non me veña falando de defendela, porque ata aí chegamos e estamos de acordo. ¿Como?, ¿con que estratexia?, ¿a estratexia europea?, ¿a estratexia francesa?, ¿a estratexia española?, ¿crear unha?, ¿cal? Dígamo, porque a obviedade claro que a temos, que sería o colmo que defendera a contraria. Non contestou. Máis sencillo, ¿vai constituír –como lle preguntaba a señora Paz– unha comisión de seguimento dese acordo en Galicia tal como lle vai pedir a plataforma dentro de dous días? ¿Si ou non? ¡Sencillo! Bueno, pois, señora Pacín, se leva seis anos, por un ano que queda, tampouco vou perder o tempo. Sinto que perderan o tempo os cunicultores, porque parece ser que non entendeu nada do que lle dixeron o outro día na reunión, pero se eu o levo intentando seis anos tampouco agora vou perder para un. Volvemos ao de antes: queda un ano, señora conselleira, e, polo tanto, un ano que para vostede ou para min... Por certo, leccións de regularidade, as mínimas, porque Galicia é moi pequena e coñecémonos todos. Eu coñecina a vostede na oposición, fun tamén aos pinos a Melide e tampouco era aquilo o culmen do decoro, cando vostede estaba na oposición e mais cando estaba no Goberno. Polo tanto, leccións de que fora o culmen do decoro Melide, o concello de Melide, tampouco; é dicir, o normal e o habitual. Señora conselleira, eu dicíalle claramente que vostede é o único campo que ten de actuación, porque lle coincide, porque está no momento, cando toca ese debate. E, efectivamente, estase abordando un debate en todos os produtos, non só no leite –o leite aquí é o máis significativo–; se falamos do viño, exactamente o mesmo. ¿Cantos contratos homologados se firmaron nos últimos tres anos na denominación de orixe do Ribeiro? ¿Sábeo, señora conselleira? Cero. Ce-ro. A consellería sacou un decreto regulando os contratos homologados para toda a denominación de orixe do Ribeiro. Por certo, o que vai ser candidato do Partido Popular agora para as xerais, o presidente que vai ser candidato ás xerais do Partido Popular. Pois ese presidente e a conselleira que marchou sacou un decreto para os contratos homologados, que tamén todos coincidiremos, e a señora Quintana aquí sempre o dicía, que era o que había que facer, e era para favorecer os viticultores. ¿Cantos hai? Cero, nin un. ¿Cantas axudas públicas recibiron esas industrias que ían firmar os contratos homologados cos produtores? ¿Dígolle a cifra? Millóns, millonarias; contratos, cero. Polo tanto, vostede vai investir e vai incidir niso, ¿si ou non?, é o único que pode facer e é o que eu lle estou preguntando. Porque se non, caio na conclusión que eu adiantaba: vostede, no fondo..., e repito que eu tamén o faría se fora secretario da organización do Partido Popular; o que pasaba era que había que nomeala conselleira para que dera mitins. E paréceme ben, porque, vendo o panorama, vostede dá mitins incluso moito por encima da media do seu resto de compañeiros. Pero non nos veña con máis historias, porque non podemos aguantar mitins todos os días. E, sobre todo –repítolle, como lle dicía á súa antecesora–, o respecto cara a min eu xa llo teño moi descontado, non por parte de vostede, senón por parte do Goberno, e éme indiferente. Pero vostede imaxine os gandeiros –como os produtores de viño, ou os avicultores, ou os cunicultores–, que hoxe á mañá estiveron diante da consellería e que hoxe escoitaron algúns que por primeira vez comparecía a nova conselleira do Medio Rural no Parlamento. Ao mellor algún entrou e mirou. ¿Que lles dixo? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Que lles dixo? Do seu problema, porque ao do leite preocúpao o do leite e quere saber se efectivamente vai haber unha recuperación no prezo e que vai facer vostede; xa non lle digo que o consiga, porque –non nos enganemos– non é fácil, eu non son dos que digo que é fácil. E eu nin sequera a xulgarei se o consegue ou non, senón polo que vai facer. O que non podo transixir é se non me di o que vai facer ou vai non facer nada, como fixo a súa antecesora. ¿Vostede vai seguir –repítolle– a estratexia de esconderse na estratexia de Madrid? Iso válelle ¿sabe para que? ¿Sabe en que estratexia está Madrid? ¿Sabe en que estratexia está o Magrama? En que pase o día 20, en que pase o día 20 de decembro, que é cando son as eleccións. Polo tanto, os informes non se van sacar ata despois das eleccións. Polo tanto, as reunións non vai habelas ata despois das eleccións. Polo tanto, os decretos que había que sacar que desenvolvían o acordo, que era onde estaba a base, están sen sacar ata que pasen as eleccións, señora conselleira. Ese é o tema. E vostede, ante iso, ¿que vai facer? É o que preocupa á xente aí fóra, olvídese de nós, que nós no fondo é o de menos. Pero a xente de fóra o que quería saber dunha conselleira de Medio Rural era iso e que pensa facer vostede con iso. ¿E cal é a estratexia que vai...? Porque non pense vostede chegar alí a Madrid e que vai..., non, terá que ter unha estratexia e unhas alianzas e con quen as vai ter.
Remate, por favor.
E iso é o que se trataría de saber hoxe aquí, señora conselleira, iso é o que se trataría de saber hoxe aquí. Falaba dos anticipos da PAC. Os anticipos da PAC xa están cobrados hai moitos meses pola maioría dos gandeiros ademais, ¡home!, que en todo caso é o de menos, é dicir. E, por favor, xa llo expliquei o outro día na comisión, non me veña cos impostos, está no rural, iso fíxoo o conselleiro de Facenda. ¿Sabe por que? Porque non supoñen nada. É dicir, pasarlle as tributarias de Galicia non supoñen absolutamente nada, porque por esas vías non se recadaba nada. Xa llo dixen o outro día. As explotacións son explotacións prioritarias nun 95 % e esas tiñan un 98 % de exención. Pasar do 98 ao 100 % é ridículo, señora conselleira.
Remate, por favor, señor García.
Polo tanto, non nos... Xa llo dixen: non lle faga caso ao señor Feijóo, que a mete en cada lío tremendo. Moitas grazas.
Grazas, señor García. Grupo Parlamentario Popular. Señora García Pacín.
Grazas, señor presidente. Señora conselleira, como ve, reiteramos unha vez máis o noso apoio porque, pese a que a señora Iglesias di que o Goberno non está presente, ten vostede o apoio de todo o Goberno, do grupo parlamentario ao que pertence [[Murmurios.]] , o grupo maioritario da Cámara, pero, sobre todo, un grupo político. [[Aplausos.]] Ten vostede moita responsabilidade, porque as expectativas para continuar coas estratexias políticas definidas anteriormente son moitas. A dificultade –como dicía na miña primeira intervención–, lonxe da diagnose que estiman os grupos da oposición, non é real a que nosoutros facemos. Pois si, existen moitas dificultades, pero non se pode seguir utilizando a demagoxia. Porque, señorías, hoxe falamos de cuestións concretas como do sector lácteo, do Leader, que é o novo marco onde se reducen os grupos, pois queremos dende o grupo parlamentario e dende o Goberno case case que desaparecer, que se difumina o partenariado e a participación social... Bueno, eu creo que esas cuestións non acaban de ser cribles, porque a realidade –como sempre dicimos– o desmente. Porque vostedes fan referencia a que na comparecencia da señora conselleira non interesaba a sanidade animal. Pero, señoría, unha vez máis, a estacionalidade é a que marca os tempos da oposición, porque os nacionalistas, aló pola primavera, cando se está en plena campaña de saneamento, daquela si se acordan con iniciativas para atacar, para intentar desgastar a xestión da consellería, pois materias tan importantes, ¿verdade?, como a sanidade animal, pois intentar sacar rendementos políticos. Señorías, señor Sánchez, eu non dicía que no rural sexamos máis listos ou, doutro xeito, menos formados que no ámbito urbano. Vostede hoxe mesmo veume dar a razón, porque afirma que si no rural hai servizos, si no rural temos escolas, pero non falamos hoxe de escolas infantís, que si en certas zonas. Pero, señora conselleira, hoxe no rural –como moi ben vostede sabe– hai escolas infantís, puntos de atención á infancia, servizo de axuda no fogar á dependencia para todos os nosos maiores, [[Murmurios.]] centros de día, referencias tecnolóxicas importantes, porque, pese a que na área rural onde vive a señora Paz Franco, que habitualmente nos di que na área metropolitana de Ourense, igual que na de Lugo, señora Franco; na área metropolitana de Lugo pois hai interferencias e a internet non va moi ben, a wifi non vai moi ben, pero os móbiles..., unha cousa compensa a outra. ¿Pero acórdase vostede de cando no Bipartito viñan fondos do Ministerio con competencias –quero recordar sobre 63 millóns– para incidir nas novas tecnoloxías e a súa implantación no rural? E daquela eu creo que desaparecendo tanto a programación, que si, igual que os monecos que utilizaron barallas e moitos gastos en publicidade e en promoción de todas aquelas iniciativas como "Fica no rural". Señora Paz, señor Sánchez, eu creo que as iniciativas a prol da mobilidade de terras tan rotundas e tan concretas como o programa de impostos cero no referente á transmisión de fincas rústicas e do crecemento e dimensionamento das explotacións, eu creo que é unha aposta decidida. É que a vostedes non lles debería de caer a cara de vergonza por admitir algo no que poidan estar de acordo. [[Murmurios.]] Porque miren, señorías, nós non somos sectarios, somos quen de afirmar que o profesor Edelmiro López Iglesias pois é un referente en materia... [[A señora Pontón Mondelo pronuncia palabras que non se perciben.]] ¡Pois claro! ¿Sabe por que non o dicía, señora Pontón? –e non se sinta aludida, como o seu compañeiro socialista, non sexa igual de sensible–. Porque vostedes cando gobernan fan unha cousa e cando están na oposición, a contraria. [[Protestas.]] [[Aplausos.]] Tal cal, non existe coherencia na oposición. [[Aplausos.]] Pero nós somos quen de estudar e de aplicar todas aquelas cuestións que son beneficiosas para o rural, veñan de onde veñan, si, señora. Porque, como dicía, no rural temos turismo. Claro que teño que nomear o señor Jorquera –non sei se tamén será sensible, pero corríxame, señor Jorquera, se me equivoco–, cando onte vostede afirmou que as políticas do Partido Popular o único que pretenden é encher o monte de eucaliptos e o mar de acuicultura. Algo así dixo eu creo que resumidamente e moi concretamente. ¿E a vostede parécelle que iso non é demagoxia, non é simplista? [[Risos.]] ¡Ai!, non, claro. Porque resulta que o señor Sánchez acostuma a dicir nas súas iniciativas "perlitas" como: os cultivos forestais de especies de crecemento rápido...
Remate, por favor.
...non xeran riqueza. Logo, nas comunidades de monte ordenadas na Mariña lucense, por exemplo, onde os beneficios son evidentes, aí non existe riqueza, ¿verdade, señor Sánchez? Mal imos, ¡eh!, mal imos cando a realidade pois... E, señora Iglesias e o Grupo Mixto, se vostede quere, eu de verdade que me presto a amosarlle o rural, que vostede, claro, eu pensei que era unha xustificación e unha escusa, ¿non?, para o seu discurso. Pero se me di que vén do rural, eu non sei, non sei de que rural vén vostede...
Remate, por favor.
...ou de que tempo de rural vén vostede. [[Murmurios.]] Pero, señora conselleira, vostede conta co apoio político dun grupo parlamentario...,
Silencio, por favor.
...dun partido e dun goberno...,
Remate, por favor.
...e temos que dicirlles aos veciños de Melide [[Murmurios.]] que a van botar de menos ao mellor, porque seguramente teñan unha nova alcaldesa igual de boa que vostede. Pero vostede ten aceptado unhas responsabilidades e unhas...
Remate, señora García Pacín.
...afeccións no rural que van incidir directamente na calidade da vida diaria de todos os veciños e veciñas. E, polo noso ben e polo seu ben sobre todo tamén...,
Grazas.
...teña unha xestión prudente e exitosa no seu futuro inmediato. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora García Pacín. Peche. Señora conselleira do Medio Rural.
Bueno, varias cousas ao respecto do que acabo de escoitar. Alguén dicía que Suárez Canal, Quintana, a señora Quintana, eu mesma non lle chegabamos nin ao forro ao señor... –non, era Samuel Juárez, perdón, Samuel Juárez–, a señora Quintana, eu mesma non lle chegabamos nin ao forro ao señor Suárez Canal. E eu agardo que non pechen 1.770 explotacións anuais, non quero chegar nese sentido ao forro do señor Suárez Canal, [[Interrupcións.]] , que tamén o coñecín, ¡eh!, na miña época de alcaldesa cando ía ás cooperativas da zona e dicía que o rural non tiña futuro, e eu digo: o rural ten futuro. E nesa liña alguén dicía que tamén eu era o bastión en contra das mobilizacións. [[Murmurios.]] Eu direilles: se vostedes cren que me van ver a min simplemente para unha foto e para facer titulares conducindo un tractor e iso quere dicir apoiar os gandeiros, direilles: non, nunca me van ver conducindo un tractor, porque non o sei facer, e non quero esa foto. O que quero é traballar polos gandeiros, iso é o que quero facer. Independentemente de todo isto, dicirlles que [[Murmurios.]] os impostos cero que vostedes din que non son ningunha panacea, eu direilles que as organizacións agrarias están pedindo este paquete de medidas ás distintas comunidades autónomas. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, si, señor deputado, si, señorías. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Estano pedindo, e, ademais, como referencia temos a Andalucía, e mire vostede e verá que as organizacións agrarias así o están pedindo. Dito isto, dicirlles que a situación non é doada, estamos nun momento crítico, a nivel Galicia, a nivel nacional e a nivel mundial. E direilles, ademais, que a nivel mundial o prezo do leite segue caendo e direilles tamén que a nivel Galicia vai ir aumentando. E é máis, tamén teñen que saber vostedes que, aínda que a min non me gustaría e vou deixar a pel, desde logo, mentres que eu estea aquí, para que isto non siga sucedendo, cada dous anos, dous anos e medio, os gandeiros sofren, e sempre sofren eles a caída dos prezos. E, polo tanto, non hai máis que lembrarlles 2007 e 2009, cando caeu o prezo do litro de leite ata 21 céntimos, pasou de 46 a 25. E esa é a realidade. Pero independentemente disto, ante tal situación, o Goberno galego adquire un compromiso, e é un compromiso serio co sector, que se materializou xa en accións concretas no ámbito das nosas competencias. Leváronse a cabo distintas medidas, como son o apoio ás organizacións de produtores, á promoción do consumo de leite, a vixilancia do cumprimento da Lei de medidas para mellorar o funcionamento da cadea alimentaria, a concesión de créditos a gandeiros e a divulgación dos contratos lácteos, tamén a divulgación da información sobre custos e marxes de produción, a potenciación do papel da interprofesional Inlac, o impulso do programa de leite escolar, o plan estratéxico para a industria láctea, o impulso do cooperativismo –e no cooperativismo cremos, apoiámolo e niso imos a estar–. As novas e recentes medidas impulsadas polo Magrama quedaron patentes coa inxección de fondos para o sector, materializada en 45,5 millóns de euros. E a PAC non é un dereito adquirido, depende da negociación da mesma. E se seguiramos algunha liña que vostedes nos dicían, moito ía perder Galicia, se continuamos o lineal. Eu, dende aquí, o que si diría –e animo os representantes dos gandeiros e tamén a todos vostedes– é que fagades propostas construtivas. Eu aí estarei para escoitalos, para darlles forma, para tomar nota das vosas achegas, para traballar conxuntamente e incorporalas ás políticas públicas a prol do lácteo galego, a prol da gandería galega. E serán incorporadas, ademais, a través do Plan estratéxico de fortalecemento do sector lácteo, que presentaremos na reunión dunha parte do sector –que lembremos que non é todo o sector, que é a plataforma–. Como ben saben, señorías, e aínda que algúns din o contrario, non estamos parados. Dende a nosa responsabilidade e competencia estamos a facer todo o que está nas nosas mans para paliar unha situación que, aínda que en España afecta a todos, afecta máis aos nosos gandeiros galegos. E non é unha situación exclusiva do noso país, pero faremos o posible para incrementar os prezos do lácteo. E, xa para rematar, porque, aínda que o lácteo é o principal problema que temos agora mesmo, efectivamente hai máis que o lácteo, enfrontámonos a distintas situacións e temos que abordalas. E, para iso, dígolles as prioridades desta consellería: fomento da remuda xeracional no agro galego de aquí ao 2020, 68,8 millóns de euros; mellora das explotacións, 166 millóns de euros; apoio ás pequenas explotacións, 14,4 millóns de euros; mellora dos accesos ás explotacións, 57,4 millóns de euros; apoio á industria agroalimentaria, 94,7 millóns de euros; impulso ao sector forestal investindo en tecnoloxías forestais, no establecemento e mantemento de superficies forestais e en investimentos destinados a aumentar o valor medioambiental dos ecosistemas forestais; dinamización da poboación rural a través do investimento, creación e desenvolvemento de actividades non agrarias; mantemento da poboación agraria nas zonas de montaña, ou outras limitacións naturais. Nesa liña é na que imos traballar, estes son os números e os argumentos dende esta consellería. Moitísimas grazas a todos, boas tardes.
Grazas, conselleira. Pasamos ao punto 4 da orde do día, que se corresponde co de mocións. Moción do G.P. Mixto, por iniciativa de Dª María Consuelo Martínez García, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa situación sociolaboral de Galicia
Non se lle presentaron emendas a esta moción. Para a defensa da mesma, ten a palabra a señora Martínez.
Grazas, boa tarde a todos e a todas. Vou defender esta moción defendendo cada un dos puntos da parte resolutiva. O primeiro di: "Negociar coa representación legal das traballadoras e traballadores públicos a mellora das precarias condicións laborais e salariais impostas pola Administración". Refírese a que mediante a Lei 1/2012, xunto ao impago da paga extraordinaria de decembro do 2012, impuxéronse outros recortes que afectaron a economía e a calidade de vida dos traballadores e traballadoras públicos. Entre outros, a redución do complemento nos casos de baixa laboral por enfermidade común ou accidente non laboral, a suspensión das concesións de axudas de acción social, a redución dos días de libre disposición, o aumento da xornada anual ou a amortización de postos de traballo. Entendo que nun ano onde a Xunta baixa a recadación en impostos, e ademais fala de recuperación económica, é o momento de devolverlles aos traballadores e traballadoras públicas todos os dereitos que lles foron usurpados. No segundo punto, "aplicar o V Convenio único de persoal laboral da Xunta de Galiza aos traballadores e traballadoras de Seaga", creo que non hai que xustificalo. Díxeno esta mañá, vólvoo repetir e traereino a este Parlamento ata que isto se modifique. Son os únicos traballadores que non teñen convenio de aplicación e que traballan para esta administración. É unha vergonza que a Xunta de Galiza sexa o exemplo da precariedade laboral e da usurpación de dereitos dos traballadores e traballadoras, tendo traballadores sometidos a traballar sen convenio colectivo de aplicación. Pero, ademais, tamén deben ampliarse os seus contratos aos nove meses como mínimo. O terceiro: "Convocar a patronal e sindicatos e instar os mesmos a constituír unha mesa de negociación colectiva en todos os sectores que non teñen convenio colectivo de aplicación". É esta unha situación que se dá fundamentalmente nos sectores relacionados coas novas tecnoloxías e con investigación e desenrolo. É fundamental que sexa a Administración quen tome a iniciativa, porque son sectores que están nacendo e moi desregularizados a nivel laboral. Polo tanto, dende o Consello Galego de Relacións Laborais debería de liderarse esta negociación colectiva. Pero, ademais, tamén se deberían unificar os convenios sectoriais provinciais en convenios sectoriais galegos. Temos o noso país cheo de convenios provinciais en Ourense, Lugo, Pontevedra, A Coruña, en diversos sectores onde as condicións laborais e salariais son totalmente diferentes. Polo tanto, ceo que é necesario, por un lado, achegar a negociación colectiva a Galiza para que sexan os galegos e galegas, tanto empresarios coma traballadores e traballadoras, os que marquen a dinámica e as condicións da negociación colectiva, e non que veña imposto un convenio, por exemplo, desde Madrid, porque tamén deberiamos de promover os convenios galegos de todos aqueles sectores que non teñen convenio galego nin teñen convenios provinciais, senón que se rexen polos convenios estatais, que son convenios de mínimos e, polo tanto, que condenan a clase traballadora á pobreza. Algo chamativo, alarmante e vergoñento para calquera Goberno galego é, por exemplo, que o convenio da conserva sexa un convenio estatal, que se negocia en Madrid, cando os máximos produtores somos os galegos. "Convocar" –tamén no punto 4– "a patronal e os sindicatos para promover un acordo de recuperación dos salarios galegos e para acabar coa brecha salarial co Estado". Está claro, e así o din os datos da EPA e do INE, que o emprego que se está xerando en Galicia é de moi baixa calidade, que hai 70.000 traballadores e traballadoras asalariados, traballadores por conta allea, cunha retribución bruta anual inferior a 5.000 euros, e que o 20 % dos traballadores e traballadoras galegas por conta allea sofren pobreza laboral, e o 92 % das persoas co salario máis baixo teñen contrato a tempo parcial. Segundo a enquisa anual de custo laboral, o salario bruto medio anual en Galiza en 2014 foi o terceiro máis baixo do Estado. Supoño que o Partido Popular estará orgullosísimo de que Galiza teña os terceiros salarios máis baixos do Estado, situándose en 19.854,44 euros, fronte á media do Estado, que é de 22.605 euros. Galiza tamén está á cola en custo por traballador. En Galiza son 27.124 euros netos ao ano, mentres que a media do Estado está en 30.489, é dicir, 3.500 euros máis. É necesario confluír coa media do Estado para dignificar as condicións laborais en Galiza, atraer investimentos e mellorar o consumo interno. Calquera recuperación económica baseada na precariedade laboral e o empobrecemento da maioría social está chamada ao fracaso, e só pode levar á conflitividade social, á emigración e a diverxer dos países da eurozona. No punto 5, "instar a patronal e os sindicatos a recoller na negociación colectiva e nos acordos de empresa as recomendacións recollidas na Guía de boas de prácticas en materia de igualdade para a negociación colectiva, urxindo a adoptar canto antes as medidas relativas a acadar a igualdade salarial e de oportunidades entre homes e mulleres, e as relativas á prevención e loita contra a violencia de xénero e o acoso laboral". Unha guía que está aí e que non se pon en práctica e da que a propia Administración non fai nin caso. A brecha salarial entre homes e mulleres no Estado en 2014 situouse no 24 %, mentres que en Galiza chegou ao 24,17 %; é dicir, a discriminación é maior en Galiza que no resto do Estado. A contratación a tempo parcial e a brecha salarial condenan as mulleres a vivir na pobreza. A brecha salarial entre homes e mulleres é inxusta, inxustificada e inaceptable. As súas consecuencias acumúlanse ao longo da súa vida profesional e resulta unha brecha máis significativa nas pensións, que son un 39 % menores que as dos homes. A Administración debe actuar, porque a discriminación nos salarios e no acceso a postos de responsabilidade que sofren as mulleres na súa vida profesional é violencia de xénero consentida pola Administración. Porque, se non, non se pode xustificar que se infrinxa dende hai anos unha lei con coñecemento de toda a Administración e que nunca se actuara para poñer fin a este abuso. Se verdade queremos avanzar na igualdade de xénero e rematar coa violencia de xénero, a Administración debe recoñecer de facto a dita igualdade, activando todas as medidas necesarias para acabar con calquera tipo de discriminación ou agresión á muller. Punto sexto: "Presentar ante o Parlamento no prazo máximo de tres meses un plan de recuperación da actividade económica e de fixación da poboación no medio rural". Temos falado xa disto no pleno de onte e hoxe, pero é necesario que o plan de recuperación do medio rural estea ligado á implantación de sectores produtivos, á implantación de industria ligada á produción agrogandeira e forestal, para que atraian sobre todo a poboación nova e poidamos recuperar nenos e nenas e futuro para o rural. E tamén para iso é necesario dotar o rural dos servizos públicos necesarios, sanidade, educación, servizos sociais. Non valen cheques bebés nin casas niño, a solución ao problema non pasa por medidas electorais, senón por crear as condicións que atraian a poboación. No 7 falamos de presentar un plan de emprego para a mocidade que vaia máis alá das medidas clásicas do actual plan de emprego, que se basea na repartición de subvencións para as empresas para a contratación, ou subvencións ao microemprendemento, que xa se mira que non dan resultado, pois a maioría destas subvencións ao microemprego dan lugar a actuacións de emprendemento que non chegan nin a ter seis meses de vida, morren antes. A solución non son estas políticas. O punto oitavo: "Un plan para a dinamización demográfica que garanta o dereito universal e gratuíto de todos os menores á saúde integral, a unha educación pública de calidade e a desfrutar dunha vida digna". Porque os nenos e as nenas deben considerarse un ben e unha responsabilidade de toda a sociedade. O punto 9 é un plan de emprego para as persoas desempregadas de longa duración, no que non vou entrar porque neste pleno xa falaremos nunha proposición non de lei que presenta AGE sobre este tema en concreto. E para rematar, no punto décimo, "establecer un salario social para todas as persoas en situación de desemprego que xa non reciben ningunha prestación pública e viven na pobreza dependendo da beneficencia". Son traballadores e traballadoras; polo tanto, merecen ter esa protección, porque dedicaron gran parte da súa vida a traballar para que este país se desenrolara. E no momento da crise o primeiro que fixo o Partido Popular foi dar luz verde a unha reforma laboral que potenciou o despedimento, potenciouno facilitando, por un lado, o trámite do despedimento e, por outro lado, rebaixando os dereitos dos traballadores e das traballadoras ao mesmo tempo que tamén se recortaban os dereitos á prestación por desemprego.
Remate, por favor.
Remato, presidenta. Nada máis quero dicir que neste salario que se pide para estes traballadores e traballadoras sen prestación deberían de incluírse tamén os traballadores e traballadoras que están en activo, que traballan por conta allea e que perciben un salario por debaixo do salario mínimo interprofesional. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Martínez. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra a señora Prado Cores.
Moi boa tarde. O Bloque Nacionalista Galego vai apoiar esta iniciativa que presenta o Grupo Mixto, á cal poderiamos engadir novos apartados, concretar matices ou incluso suprimir algunha das cuestións, pero estamos de acordo co conxunto porque o que fai é poñer o acento e visibilizar o gran problema que segue tendo o noso país, Galiza. E a falta de emprego e a gran deterioración do existente representan o problema máis grave que segue a ter o noso país. Seguimos a ter unhas cifras de paro inasumibles, e é evidente que con titulares non se arranxa o problema. De onte, da comparecencia do conselleiro de Facenda no debate das emendas á totalidade dos orzamentos neste Parlamento, pois saíu fundamentalmente un titular, que reflicten hoxe os medios de comunicación, que é o de que se van convocar, por exemplo, ata 2.100 –está ben o de "ata"–, ata 2.100 empregos públicos. E logo tamén saíu o titular de que non se pode negar que está habendo un aumento do desemprego. Isto está ben como titulares, está moi ben para esa propaganda do Partido Popular, do Goberno da Xunta, mais, dende logo, resulta bastante sorprendente, que, despois de que se teñan eliminado miles de empregos públicos na Xunta de Galiza desde a volta do Partido Popular ao Goberno galego, agora se veña co anuncio de que se van a convocar ata 2.100 empregos. Lévanse perdido miles de posto de traballo, redución drástica de persoal no ensino, na sanidade, na Administración da Xunta en xeral, recortes en gastos de persoal, taxas de reposición, amortizacións, xubilacións que non se cobren, despedimentos, externalizacións... O emprego público está baixo mínimos, cunha perda de poder adquisitivo dos empregados e das empregadas públicas tremenda, roubo de pagas extra, roubo de dereitos, precarización no emprego público... Porque o Partido Popular, ademais de aprobar infames reformas laborais que levaron por diante os dereitos de traballadores, que levaron por diante salarios, que levaron por diante dereitos para beneficiar a patronal, ademais de aprobar esas reformas laborais co único obxectivo de permitir maiores ingresos á patronal, pois resulta que ademais actúa logo como o peor dos empregadores alí onde ten responsabilidades de goberno, e nomeadamente desde a Xunta de Galiza, aplicando tamén condicións laborais infames, aplicando tamén precarización, contratos por horas e contratos por días, igual que permite na empresa privada. Co cal, desde logo, é evidente que si é necesario implementar medidas como as que están na iniciativa de cara aos empregados públicos. E tamén dicía onte o conselleiro de Facenda que non podemos negar, que non podemos seguir instalados en negar, que hai un aumento do emprego. Pois si, o BNG nega que haxa un aumento de emprego en Galiza. E non é que o negue o BNG, é que o negan os datos. Pode haber menos persoas inscritas nas oficinas de emprego, pero iso non significa que se cree emprego no noso país. Galiza non crea emprego. Resulta que ao inicio da crise en Galiza había 1.193.000 persoas ocupadas, e a estas alturas hai case 200.000 persoas menos ocupadas en Galiza. É evidente que en Galiza non hai máis emprego; é dicir, hai máis do 16 % de perda de emprego coas políticas do Partido Popular na Xunta de Galiza.
Vaia rematando, por favor.
E o número de afiliados á Seguridade Social en Galiza reduciuse en máis do 14 %; máis de 150.000 cotizantes menos á Seguridade Social. É dicir, Galiza non converxe, Galiza non converxe co Estado e Galiza non converxe coa Unión Europea. A propaganda, moi ben, pero os datos din que, efectivamente, Galiza a nivel de emprego non converxe, diverxe dun xeito alarmante. Diverxe en salarios –como dixo a propoñente da iniciativa–, en pensións, é dicir, en todos os ítems que se poidan analizar. E sobre as persoas que traballan, ¿que tipo de traballo é o que se crea en Galiza? Salario precario e peor pagado, ou, se non, ¿como lle poden chamar os deputados e deputadas do Partido Popular e o Goberno galego a que case 200.000 persoas –177.000– perciban en Galiza ingresos anuais que non chegan aos 1.900 euros?
Remate, por favor.
É dicir, 150 euros ao mes. Ou ¿como lles podemos chamar a persoas que computan, empregadas ou desempregadas, señoras e señores do Partido Popular, que son a metade das persoas que traballan en Galiza e que gañan menos de 1.000 euros? E o 31 % das traballadoras e traballadores galegos cobran menos do salario mínimo, menos de 600 euros. Esa é a realidade do mercado de traballo que está deixando o Partido Popular en Galiza; é dicir, non se crea emprego, destrúese emprego, e o emprego que existe en Galiza é precario e mal pagado. Por iso imos apoiar esta iniciativa.
Moitas grazas, señora Prado. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, ten a palabra o señor Fajardo Recouso.
Boa tarde a todos e a todas. Alternativa Galega de Esquerda vai apoiar a iniciativa que traslada hoxe o Grupo Mixto, aínda que seguramente introduciriamos algún matiz, pero no fondo estamos absolutamente de acordo coa proposta, porque o Partido Popular, que é unha máquina destrutora de dereitos laborais, dixo unha verdade cando aprobou a súa reforma laboral. Dixo literalmente que perseguían a transformación radical dos vellos hábitos e costumes laborais. ¿A que lle chama o Partido Popular acabar cos vellos hábitos e costumes? Pois simplemente a que xa está ben de que a xente pretenda ter un traballo digno, de calidade e ben pagado. Iso foi o que conseguiu o Partido Popular coa súa reforma laboral. O Partido Popular, que é un experto en recortar dereitos, conseguiu un mercado laboral precario, barato e perigoso, porque traballar neste país hoxe é máis difícil, máis barato, pero tamén máis perigoso. E imos dar os datos que o din moi claramente, e non son datos da Alternativa Galega de Esquerda, son datos de Facenda, da Axencia Tributaria. Acaba de saír o informe dos tributos que pagan os asalariados do conxunto do Estado e tamén deste país, e os datos demostran que traballan menos persoas, con menos calidade, con menos horas, e sobre todo dunha forma máis perigosa, porque se acabou cos seus dereitos laborais. No 2009, á Facenda contribuían 798.875 traballadores, hoxe son 708.000; polo tanto, vostedes destrúen emprego; 90.000 empregos destruíron só de persoas contratadas por conta allea dende que Feijóo goberna en Galicia. E aqueles traballadores cobraban de media 20.838 euros, e hoxe apenas 20.000. Ademais, unha nova falacia: vostedes presentáronse como aqueles que reducían os impostos, e resulta que daquela o IRPF medio que pagaban os traballadores era do 14,11 %, e agora é do 16,11 %. ¿Que quere dicir isto? Que dende que vostedes gobernan, non só hai 90.000 traballadores menos por conta allea en Galicia, senón que ademais cobran moito menos, 1.000 euros menos cobran estes traballadores no conxunto da súa vida laboral. Pero non só iso, é que, ademais, vostedes destruíron emprego, o que fixeron foi repartir o emprego que había. Os informes son claros, outro informe deixa moi evidente que se traballa un 20 % menos de horas das que se traballaban antes; polo tanto, vostedes non crean emprego, vostedes o que están facendo é repartir o pouco emprego que había. Pero, ademais, fixeron unha reforma laboral que acabou coa negociación colectiva, que fixo que tiveran que supostamente negociar de igual a igual traballadores e empresarios. E é imposible negociar de igual a igual cando hai unha relación de subordinación do traballador ao seu empresario, e polo tanto non se pode deixar iso como liberal, o que hai que facer é protexer a aquel que está desprotexido, que é o traballador. E isto ten significado: que en Galicia hoxe xa 3 de cada 4 horas que se fan fóra da xornada laboral non se cobran; polo tanto, estamos regalándolles traballo aos empresarios, por mor da lexislación do Partido Popular. Pero outra cuestión que é máis grave: cando se conseguiu o que pretendía o Partido Popular, que é presionar sobre os dereitos co exercito de parados que hai aí fóra, o que se fixo é que hai que traballar a calquera prezo e en calquera condición. O PP dicía que era mellor ter un traballo de 50 euros á semana que non ter ningún; polo tanto, queren escravos, non queren traballadores. Pero os datos de sinistralidade, cando se traballa menos ca nunca, son gravísimos. Neste país, datos de setembro a setembro, de setembro de 2014 a setembro de 2015, incrementáronse un 25 % os accidentes mortais en Galicia. É dicir, hoxe, cando traballan menos traballadores ca nunca, morren un 25 % máis de traballadores no seu posto de traballo, por mor desas condicións de traballo leoninas impostas polo Partido Popular. Polo tanto, o que conseguiu o Partido Popular foi o que quería o capital: introducir o medo nas empresas, introducir o medo a través dos baixos salarios e da presión do desemprego, e, polo tanto, o que xa conseguiron é que os traballadores traballen menos, cobren menos e arrisquen as súas vidas por ir traballar. Ese é o grande legado que nos deixa o Partido Popular en materia laboral. Polo tanto, nós non podemos máis que apoiar unha iniciativa que di que hai que reforzar a negociación colectiva. Non pode permitirse que neste país haxa miles de convenios sen renovar, non pode permitirse que non se contemple a negociación colectiva como un elemento fundamental na equidade. Un plantexamento claro de que hai que reformar o mercado laboral para darlles dignidade aos traballadores, e para que cobren máis, para que cobren máis, non se pode consentir que se traballe por salarios que non chegan nin sequera aos 1.000 euros ou aos 600 euros, como ben explicou a compañeira. Como me remata o tempo, hoxe ou mañá teremos oportunidade de continuar falando disto cunha iniciativa de AGE. Imos apoiar a iniciativa, porque, dende logo, no podemos consentir un Partido Popular que pon en risco a vida dos nosos traballadores. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Fajardo. Polo Grupo Socialista ten a palabra a señora Quintas.
Grazas, señora presidenta. Boas tardes. Imos apoiar esta iniciativa do Grupo Mixto por moitas razóns. A principal é que en seis anos do Partido Popular nos deixan un incremento do paro do 51 %, pero ademais é que o cociente entre a poboación desempregada e a poboación activa, é dicir, a taxa de desemprego, aumentouse ata o 58,7 %. Ademais, cae a poboación activa en 5 puntos e redúcese o número de ocupados en preto do 13 % –12,7 %–, 57.000 traballadores menos. Galicia ten uns resultados claramente peores que o resto do Estado, e esta é a realidade que lle deixa o Partido Popular ao pobo galego, esta é a realidade pese o aplausómetro do Partido Popular, pese á intervención que tivemos anteriormente da conselleira de Medio Rural, pese a que o Partido Popular non foi capaz de pór por riba da mesa alternativas a unha estrutura produtiva fracasada, pese a que o Partido Popular, despois de facer unha remodelación do Goberno, e de aproximadamente facer un discurso de investidura, foi incapaz cos orzamentos que presentou de darlle alternativa a isto. Eu vexo que non ten maior interese o que estamos falando, porque con deputados e deputadas estamos falando de pobreza laboral. Claro que o Partido Popular entende o emprego –eu, que son de Ourense– dunha forma un pouco particular, en habitacións de hotel, colocando as primas de directoras e xerentes do CHOU ou de La Casa de la Juventud... En fin, isto é como entende o Partido Popular o emprego. E parece que non esperta moito interese, pero o que si é unha realidade é que informes internacionais din que os empregados españois xa son pobres; e, dentro dos empregados do Estado, os galegos son máis pobres; e, dentro diso, as galegas son aínda máis pobres. Pero isto parece que non ten maior interese, e debería de ser o primordial, sobre todo porque nos dedicamos á política, pero fundamentalmente porque a calquera persoa de ben isto sería algo que a debería ocupar. Pero nin a ocupa nin a preocupa, 222.092 paradas e parados rexistrados no mes de outubro, aumentan en relación co mes anterior. E esa celebración que fixo o Partido Popular por uns empregos xa de por si na súa totalidade precarios, pero na EPA, correspondente aos meses estivais, é dalgunha maneira vergoñento, vergoñento. Porque a precarización do mercado laboral é cada vez maior, como o demostran as taxas de temporalidade, situadas preto do 93 %. Unha situación que determina que a poboación ocupada perciba salarios por debaixo dos mínimos. Os datos da enquisa de poboación activa revelan que na comunidade galega hai 70.000 traballadores por conta allea cunha retribución anual inferior aos 5.000 euros, cun soldo mensual de 351 euros brutos. O 20 % do total dos traballadores galegos sofre pobreza laboral –non falemos xa dos que están en situación de paro–, 7 de cada 10 persoas mozas sofren pobreza laboral. E esta é unha realidade que non di o Grupo Socialista, esta é unha realidade que non describe a oposición, esta é unha realidade que coñecen perfectamente os deputados e deputadas do Partido Popular e que coñece perfectamente o Goberno galego. Pero o Goberno galego ocúpase de buscar infinitivos: "continuar", "proseguir"... Estamos nesta busca do infinitivo, que se continuamos e proseguimos como ata agora, pechamos Galicia, e vai ser unha reserva natural. Porque na demografía ninguén fai nada pola demografía. Os xoves marchan. Os maiores de 50, os maiores de 45 anos, os desempregados de longa duración –que, efectivamente, falaremos mañá diso–...
Vaia rematando.
...non teñen futuro. Pero parece que isto é un chiste para o Partido Popular, e eu creo que non pode ser un chiste, e vostedes tamén o cren. E o que é máis grave disto é que o Partido Popular coñece perfectamente estas cifras, porque dinllo as enquisas, dinllo...
Remate, señora Quintas, por favor.
...os organismos internacionais, os organismos estatais, e dillo a propia realidade que está no Goberno. Pero, como estamos nun discurso de investidura e nun a ver que pasa en abril, e un a ver que vai pasar...
Moitas grazas, señora Quintas.
E o Partido Popular é un infinitivo permanente. Grazas, señora presidenta.
Grupo Popular. Señor Tellado.
Grazas, señora presidenta. Efectivamente, señora Quintas, conxugamos tempos verbais moi distintos; nós conxugamos o infinitivo –"facer", "concretar", "xerar emprego"– e vostedes conxugan verbos no tempo pasado; iso é verdade. Eu teño que dicirlle que a verdade é que vostede mais eu coincidimos unicamente nunha cousa: os dous disfrutamos moito cos tuits do señor Pachi Vázquez sobre o señor Besteiro. Pero, máis alá diso, non coincidimos absolutamente en nada, [[Murmurios.]] absolutamente en nada. [[Aplausos.]] O seu discurso é o discurso da amnesia, é o discurso narcotizante de que queren que a cidadanía se esqueza [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] do que ten acontecido durante o Goberno do Partido Socialista dende o ano 2008...,
Silencio, por favor.
...porque vostedes saben que esta crise é filla do Partido Socialista. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vostedes deixaron tres millóns de desempregados e por iso a vostedes lles molesta tanto que hoxe España cree medio millón de postos de traballo [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ao ano. Con vostedes, efectivamente, España era o país de Europa que máis emprego destruía [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] e co Partido Popular España é o país de Europa que máis emprego crea. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Gallego Lomba, esa é unha realidade. E por iso a cidadanía, nestes días que ten que ir ás urnas e decidir o futuro de España, ¿saben que van decidir? Que a pena que merece o Partido Socialista non poden ser catro anos e un día, que vostedes merecen unha pena e un castigo que ten que ser como mínimo oito anos e un día. Esa é a realidade. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Esa é a realidade.
Señor Gallego. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] Perdoe un momento, perdoe un momento, señor Tellado. Señor Gallego, ten aquí unha chamada á orde apuntada, ¡eh! [[Murmurios.]] Non quero ser eu a que a siga incrementando. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Ben, ben, señor Tellado, continúe, por favor.
O que lle molesta á oposición é que en Galicia 8 de cada 10 contratos sexan a xornada completa. O que negan é que os contratos indefinidos representan, señora Prado Cores, o 72 % do total de contratos que hai no noso país. E que cando gobernaban vostedes o paro crecía en Galicia a razón de 51.000 desempregados ao ano, e que hoxe o paro baixa a razón de 35.000 persoas ao ano; con vostedes subía e con nós baixa, esa é a gran diferenza. E que levamos tres trimestres consecutivos de crecemento interanual dos ocupados. A taxa de paro baixa, a taxa de emprego sobe, esa é a realidade constatable na EPA. Indo á iniciativa, porque a verdade é que en relación coa intervención do Grupo da Alternativa Galega de Esquerda nada vou dicir, o certo, señora Martínez, é que a súa iniciativa debulla unha realidade agreste, unha realidade en branco e negro..., [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] –vou falar co Grupo Mixto, que é quen ten presentado a iniciativa– ...que nada ten que ver co escenario da recuperación económica e da creación de emprego que estamos a vivir. E recólleo a EPA do terceiro trimestre de 2015. O paro baixou no último ano un 13,7 %, hoxe hai 35.500 parados menos que hai un ano e hoxe hai 21.000 ocupados máis que ao inicio deste ano. Son datos certos, constatables na enquisa de poboación activa do último trimestre. Vostede ve todo mal. Nós, dende logo, cremos que non está todo feito, cremos que non está todo ben. Claro que hai moitos parados aínda, pero, dende logo, a realidade está a mellorar de forma importante. E nós vemos o vaso medio cheo, non insistimos no vaso medio baleiro, porque ese vaso baleiro completamente estaba cando gobernaba o Partido Socialista, e grupos da oposición, que agora protestan moito, o certo é que daquela calaban de forma cómplice. [[Murmurios.]] Esa é a realidade. En cuestión coa iniciativa, fala nun dos seus puntos sobre os empregados públicos. Pide vostede máis apoio aos empregados públicos, nós tamén. Pero o que temos que dicirlle é que os orzamentos aos que vostedes onte votaron en contra recollen un incremento do 1 % dos salarios de todos os empregados públicos que dependen da Xunta de Galicia. Eses orzamentos que vostedes votaron en contra e que vostedes pediron a súa devolución contemplan un incremento do capítulo I, do gasto de persoal, nun 5 %, curiosamente ese 5 % que o Goberno do Partido Socialista lles roubou a todos os funcionarios do noso país. [[Interrupcións.]] Eses orzamentos que vostedes votaron en contra...
¡Silencio, por favor!
...son os orzamentos que permiten a devolución do 50 %...
¡Silencio, por favor!
...da paga extra de 2012. [[Murmurios.]] Polo tanto, esa é a realidade. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eses son os orzamentos que permiten a convocatoria de 2.100 novas prazas [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] nos empregos do servizo...
¿Pode seguir o señor Tellado, señor Fajardo?
A verdade é que...
Perdón. Señor Tellado, aínda non lle dei a palabra. Espere, tranquilidade. Siga. Siga, por favor.
É sorprendente o novo papel de Esquerda Unida, convertida en defensor do Partido Socialista. Noraboa, seguro que buscan esa nova estratexia de acercamento e agora verán ben todas esas políticas de recorte que aplica o Partido Socialista. Polo tanto, vostedes onte votaron en contra [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] dos empregados públicos. [[Murmurios.]] Plan de emprego xuvenil. Señora Martínez, nós puxemos xa en marcha un Plan de emprego xuvenil, dotado con 100 millóns de euros. Plan de emprego para parados de longa duración, e que xa está en marcha. E é que os parados de longa duración diminuíron no último ano en Galicia nun 10 %.
Vaia rematando, por favor.
Plan de impulso demográfico. É que este goberno xa puxo en marcha un Plan de impulso demográfico e un Plan de impulso e de apoio ao medio rural, que vostedes non comparten. Polo tanto, falan vostedes do salario social. Eu teño que dicirlles que, con respecto á Risga, nós incrementamos a Risga de 22 millóns de euros a 53 millóns de euros.
Remate, señor Tellado.
E que, polo tanto, leccións de compromiso social, e especialmente da bancada do Partido Socialista, o pai e a nai desta crise, pola nosa parte, ningunha. Nada máis e moitas grazas.
Eu o único que quero é que se deixe falar a todo o mundo. Porque supoño que non me pedirán que os desta bancada non poidan falar. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Punto primeiro. E punto segundo, nesta intervención dende o primeiro momento houbo outro grupo que falou de roubar e a algúns desta bancada tampouco lles pareceu mal. [[Murmurios.]] Polo tanto, aquí non rouba ninguén, nin os dun lado nin os do outro, e que quede claro. [[Murmurios.]] Ben. Señora Martínez, dende o escano, por favor. [[Murmurios.]] Señora Martínez, dende o escano.
Ben, presidenta. Eu teño claro... [[Murmurios.]] , a min... [[Murmurios.]] Por favor, por favor, estáseme acabando o tempo...
¡Silencio, por favor!
...e non me deixades intervir. Ben, a moción evidentemente podería conter moitas máis cousas, pero intentei meter nunha moción moitas resolucións porque teño moi poucas oportunidades de traer iniciativas a este pleno e, polo tanto, teño que concentralas. En canto á intervención, agradezo o apoio dos grupos. E en canto ao Partido Popular, señor Tellado, é dunha falta de respecto á clase traballadora que empece a intervención falando de Besteiro, do Partido Socialista e de todo menos da clase traballadora e o que está pasando a clase traballadora, que é indignante. [[Aplausos.]] Pero, ademais, quérolle dicir da súa intervención que non ten nin idea do que é o salario social e a Risga e a diferenza entre as dúas cousas, non ten nin idea; é, dende logo, un analfabeto social.
Señora Martínez... [[Protestas.]] , señora Martínez... Xa lle dixen que non ía tolerar ningunha descualificación a ningún deputado desta Cámara. [[Murmurios.]] Por favor, prégolle que o retire.
Ben, retíroo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu retíroo, porque que eu o retire non quere dicir que o deixe de ser. [[Risos.]] E, ademais, paréceme indecente...
Non ten a palabra, señora Martínez.
...que non se nomeara nada sobre igualdade de xénero. Non fixo ningunha referencia ao dereito das mulleres...
Xa non lle queda tempo, señora Martínez.
...e dos homes a cobrar o mesmo polo mesmo traballo e a ter os mesmos dereitos de promoción nos postos de traballo.
Moitas grazas.
Polo tanto, paréceme que vostede...
Señora Martínez, xa non ten tempo. Rematou. Moitas grazas. Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Ramón Vázquez Díaz, sobre a constitución dunha delegación parlamentaria para realizar visitas de traballo a diversas instalacións relacionadas coas probas con drones militares en territorio galego e as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego ao respecto
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Socialista.
Para formular a moción ten a palabra o señor Vázquez, do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda.
Moitas grazas, señora presidenta. Boa tarde a todos e a todas. Se recordan as súas señorías, na interpelación defendida por AGE no pasado pleno comezabamos a parte introdutoria denunciando tres cuestións dende o noso punto de vista moi graves. A primeira, a constatación do incremento da conflitividade bélica internacional e o crecemento paralelo da actividade da OTAN, denunciando o papel perverso das multinacionais do armamento na política de defensa dos países e denunciando a batalla xeoestratéxica polo control dos recursos naturais en Oriente Medio. E fíxense, señorías, señores deputados, señoras deputadas, como están os tempos que, pasadas dúas semanas desa interpelación, temos a Francia, o país veciño, declarando o estado de guerra e pedindo ao Estado español a súa axuda nas súas misións de combate en Siria. Pasadas dúas semanas, apenas dúas semanas desa interpelación e desas afirmacións, sabemos que as empresas armamentísticas, as principais multinacionais do armamento, gañaban 16.000 millóns de euros con esa declaración de guerra do Estado francés. E coñecemos que o presidente do Goberno español, o señor Rajoy, está a agardar a que pasen as eleccións para decidir a intervención militar en Siria, da man do cidadán Rivera. Semella, señorías, que o señor Rajoy pouco aprendeu do señor Aznar e de como cando o terrorismo se emprega como pretexto para a guerra o único que crece é o terrorismo, os conflitos e a guerra. Ese é o resultado. O terrorismo ten que ser un argumento para a paz, e nunca un pretexto para a guerra.
Silencio, por favor.
Hoxe mesmo temos un cazabombardeiro ruso derrubado por Turquía. O primeiro derrubo dun avión ruso por parte da OTAN dende a guerra fría. E temos convocada unha reunión de urxencia da Alianza Atlántica, ¡nada máis e nada menos! A iso me refería, por se alguén dende a bancada Popular non comprende o que implica o incremento da conflitividade bélica neste contexto de disputa polos recursos naturais dos países de Oriente Medio. Durante estas dúas semanas temos, ademais, en marcha unha campaña de desinformación masiva. Non en van dicía en datas recentes nunha entrevista Rosa María Calaf, unha das últimas reporteiras, que estamos metidos de cheo nunha sociedade pasarela; unha sociedade onde se informe sobre o que impacta, pero non sobre o que importa. Como espectadores contemplamos cada día como os medios de comunicación dilúen as barreiras existentes entre a información e o entretemento. Medios de comunicación que, unha vez tras outra, repiten imaxes que buscan emotividade e visceralidade, e tamén sensacionalismo, en lugar de fomentar a reflexión, a análise e a orixe dos acontecementos. Pouco aprendemos –como dicía– da nosa historia, por iso imaxino que temos que seguir admitindo que en Iraq había armas de destrución masiva e que en Rozas se están a probar drones para o reparto de pizzas. Dicía Rosa María Calaf –a quen citei antes– que o gran mal da nosa civilización é que no nos facemos preguntas. Nós fixemos preguntas, fixémoslle preguntas ao Goberno. Nunca nos responderon. Pero non só lle fixemos preguntas, nós demostramos o emprego de drones de carácter militar, autorizados polo Goberno de Galiza, sobre o ceo galego. Demostramos as mentiras deste Goberno. En primeiro lugar, en relación co desenvolvemento do proxecto Atlante, co que se puxo a voar un drone, o drone Atlante, por parte do Exército español. Aportamos testemuñas dos máximos responsables do fabricante do Atlante, responsables de Airbus Defence, e tamén responsables da multinacional MBDA missiles, que recoñecían ese carácter militar do proxecto Atlante. Demostramos que as probas que se realizaron en Rozas por parte desa unidade de elite, o GROSA, evidentemente se realizaron cun fin militar, de preparación para a integración desa unidade de élite, o GROSA, nas manobras que se realizaron no Estado español por parte da OTAN, e tamén para a integración dos sistemas do drone de fabricación israelí Searcher, que foi probado por esta unidade, o GROSA, nas propias instalacións do aeródromo de Rozas. Demostramos tamén que as empresas implicadas no sector da fabricación dos drones existentes en Galicia se dedican maioritariamente, case en exclusividade, á fabricación de drones da clase 1, polo tanto, de menos de 25 quilos, de despegue manual ou en plataforma, nunca a través de pistas de despegue e aterraxe de máis dun quilómetro e medio, e nunca, polo tanto, necesitadas das instalacións nas que o Goberno galego está a investir millóns de euros. Polo tanto, demostramos que as instalacións que se estaban a facer, a realizar e a implementar no aeródromo de Rozas non respondían ás necesidades do sector aeronáutico dos drones de Galicia. Preguntamos, e ademais solicitamos as autorizacións da Axencia Estatal de Seguridade Aérea para a realización de probas con drones e os boletíns NOTAM, necesarios e esixidos para a realización de calquera proba aeronáutica, e moito máis no caso de avións non tripulados. Seguimos agardando por esas autorizacións e por eses boletíns NOTAM. O Goberno insistiu de xeito reiterado non só en mentir, senón tamén en agochar información; unha información que é fundamental para garantir a seguridade dos galegos e das galegas. As probas que realizou o grupo GROSA co drone militar de fabricación israelí Searcher implicou o desprazamento destas unidades por todo o territorio galego, chegaron mesmo a sobrevoar o terreo da costa de Lugo, tamén sobrevoaron áreas marítimas, e alcanzaron unha distancia de máis de 150 quilómetros, polo tanto implicaron a seguridade non só do concello de Lugo, senón de toda a provincia. Comprometeron, xa que logo, a seguridade de moitos cidadáns. Mais insistimos, o Goberno mantense nesa tesitura, dende o noso punto de vista, patética, de persistir nesa mentira. O Ministerio de Defensa é evidente que está a empregar o aeródromo de Rozas, é evidente que o Ministerio de Defensa empregou drones militares –non ten drones doutro tipo o Ministerio de Defensa–, e o Goberno galego está a investir recursos públicos, recursos dos galegos e das galegas, poñéndoos á disposición do Ministerio de Defensa, algo que por si só merecería unha explicación. Chegamos a este punto esgotando todos os recursos parlamentares, dende o punto de vista de AGE, e por ese motivo presentamos esta moción. Unha moción na que pretendemos que o Parlamento de Galicia impulse a constitución dunha delegación parlamentar para realizar visitas e reunións de traballo coas persoas e nos lugares implicados co Centro de Investigación Aerotransportada de Rozas, coñecido como o CIAR. Queremos que esa delegación parlamentar sexa plural, composta por dous representantes de cada un dos grupos que teñen representación no Parlamento, tamén do Grupo Parlamentario que sostén o Goberno. Queremos que esa delegación parlamentar estea composta por 2 representantes do Goberno, queremos que estean tamén presentes. E que tamén esa delegación parlamentar se vexa acompañada por medios gráficos, por persoas dos medios de comunicación. E queremos visitar os principais lugares implicados na realización de probas con drones militares, de carácter militar. En primeiro lugar, a base Conde de Cazorla, do Rexemento de Intelixencia número 1 de León, para coñecer as súas actividades e escoitar as explicacións do seu máximo responsable, o tenente coronel Jesús del Barrio, para que alí dea conta do tipo de probas que realizaron en Rozas –tal e como eles mesmos recoñeceron–...,
Vaia rematando, por favor.
...para que dea conta de a que se dedica esa unidade de elite, e que tipo de probas realizou en Rozas. Queremos visitar a sede do INTA, o Instituto Nacional de Tecnoloxía Aeronáutica, dependente do Ministerio de Defensa, con quen o Goberno galego asinou este convenio, para ver o tipo de actividades que alí realiza e para que o xeneral Ignacio Azqueta, director do Instituto Nacional de Tecnoloxía Aeronáutica, nos explique este convenio e as probas que realizan en Rozas. E queremos visitar con esa delegación parlamentar o propio CIAR; é dicir, as instalacións do aeródromo de Rozas, os investimentos realizados polo Goberno galego, e comprobar, evidentemente, durante a realización das probas, que estas son cunha finalidade exclusivamente civil, como aínda presume este Goberno de Galicia. Máis nada de momento.
Moitas grazas. Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Socialista. Señor González Santín.
Grazas, presidenta. Creo que esta é a terceira vez que estamos a falar neste Parlamento deste tema dos drones; un tema que parece que agora está de moda. Ata o meu fillo pequeno agora quere un drone para reis. Non só é o meu fillo, o propio conselleiro de Industria chegounos o outro día con que quere comparecer por este tema. Non sei se é que a partir de agora a política industrial de Galicia, esa que lle chama industria 4.0, se vai centrar nisto e vai a ser o que dea impulso a Galiza. En todo caso, nosoutros esperamos que estas inversións sexan frutíferas para Galicia. Con respecto aos drones, estes aparellos poden ser utilizados para multitude de cousas, tamén para cousas que entendemos que son positivas, como pode ser a vixilancia forestal, o control de recursos pesqueiros, o salvamento marítimo, a cartografía, a medición de fluxos de peregrinos no Camiño de Santiago, actuacións en emerxencias e en catástrofes. Incluso están sendo adquiridos polo propio Goberno galego. Polo tanto, entendemos que por definición non son malos os drones, nin moito menos, é como todo, depende de como se usen. Si que é certo que todas as iniciativas que presentou o Grupo da Alternativa Galega de Esquerda as apoiamos. Apoiámolas porque, oíndo as declaracións –e vounas ler máis ou menos textuais– que aparecían na prensa do conselleiro de Industria, que dicía "que quería converter o aeródromo de Rozas nun centro de innovación de avións non tripulados para uso civil e comercial, –e poñía despois– e non tanto militar", si que isto parecía que xeraba algún tipo de dúbida, e se constataba que fixeran probas en Rozas con militares. Polo tanto, apoiamos estas iniciativas da Alternativa Galega de Esquerda. A realidade é que parece que o Goberno galego vai investir 45 millóns de euros nos próximos anos, ata o ano 2020. Nestes orzamentos pódese comprobar que hai unha dotación para isto. Polo tanto, eu, como deputado de Lugo, creo que é bo que se invista en Lugo e que se invista en tecnoloxía, ao contrario. Ademais, é un sector, segundo varios estudos, que din que vai acadar ata os 65.000 millóns de euros de investimento, polo tanto, é un sector en crecemento. Tamén se pode constatar que polo Estado se fixeron inversións, se están facendo inversións, en concreto 10 millóns; 5 a través do Ministerio de Industria e Competitividade, e outros 5 millóns a través do INTA, que se fixeron para mellorar a construción dun hangar, facer actuacións sobre a torre de control e adquirir novos medios de comunicación. Polo tanto, aparte das inversións da Xunta e do Estado, tamén hai empresas como Boeing ou como Airbus que están interesadas nisto e que están dispostas a investir. Non podemos olvidar que di o Goberno da Xunta –non sei ata que punto é certo, pero ímoslle dar credibilidade– que se van crear 50 postos de traballo directos; desde logo moi cualificados e que dificilmente van recaer na zona, pero benvidos sexan. Si os indirectos. Por exemplo, agora na construción do hangar si que está participando xente da zona. Xa digo que nós apoiamos varias iniciativas, e aquí o que se piden son unhas cousas moi concretas. En concreto, pídese que vaia unha delegación do Parlamento de Galicia, na que estean dous deputados de cada grupo, e tamén –din– dous representantes do Goberno galego. Entendo que por Goberno galego se entende como tal os que forman o Consello da Xunta. Irán dous conselleiros, o de Industria e outro. Así como os representantes dos concellos limítrofes a Rozas. Eu non sei ata que punto esta xente –eu miro por min– temos unha cualificación para ver o que se está facendo neste sitio onde se pretende ir. En concreto á base militar que hai en León, para falar cun tenente coronel, ou ao Instituto Nacional de Tecnoloxía Aeronáutica, que está en Madrid, para falar con outros altos cargos. Eu, dende logo –dígollo con total franqueza, señor Vázquez–, creo que o labor parlamentario de control que ten este Parlamento non pasa por ir facer unha visita a estes centros, dígollo como o sinto. Eu non o vexo así, ¡que quere que lle diga! Tampouco entendo como pide no seu punto segundo, que, por exemplo, sexa o Goberno galego, quen teña que solicitar os permisos, autorizacións, e dispor dos recursos necesarios para que nós vaiamos alí. Eu repítolle que non vexo isto. Por iso lle facemos unha emenda; unha emenda que creo que si ten sentido con respecto ao que alí se está facer. Primeiro, que nos digan se hai un plan de viabilidade destas instalacións no aeródromo de Rozas. Segundo, se hai un plan de investimentos cos proxectos que ten previsto facer no aeródromo de Rozas. E, por último, información sobre as tecnoloxías implantadas, así como os programas de I+D+i desenvoltos en dito aeródromo, e as posibilidades de aplicación que se deriven disto.
Remate, por favor.
Xa remato, presidenta. Eu creo que, se o Goberno nos contesta a isto, si que saberemos realmente o que se está a facer no aeródromo de Rozas. Desde logo, moito mellor que facendo unha visita –imos dicir turística– entre os deputados e os conselleiros para ver o que se fai nestas instalacións. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Santín. Grupo Mixto. Señora Martínez.
Díxeno xa nunha anterior intervención sobre este tema, e repítoo agora: a base de drones do aeródromo de Rozas naceu envolta no misterio, e creo que aquí o programa ese de misterio de Iker Jiménez que averigüe, porque, dende logo, señores do Partido Socialista, a min dáme igual o que nos conte aquí o presidente e o Goberno, porque no o creo. Eu creo que o Goberno ten que facer un labor de transparencia, e deixar que a oposición realice o seu control, indo alí onde quere comprobar cousas que necesita comprobar, porque se non só temos a palabra dun goberno que nos mente un día si e outro tamén; un goberno que incumpre os seus compromisos un día e outro tamén. Por iso, me parece importante que a oposición teña dereito a comprobar in situ as verdades ou mentiras que o Goberno transmite cando comparece neste Parlamento. O certo é que tamén hai declaracións –como as que citou o voceiro do Partido Socialista– que din "para uso civil, non tanto militar". É dicir, o uso militar queda contemplado, polo menos non está negado. Ante iso, evidentemente, dá que desconfiar, dá moito que desconfiar, sobre todo porque non é unha cuestión menor. Os galegos e as galegas dixemos xa no ano 2001: non á guerra, non á guerra. Non queremos participar en guerras. Non queremos que nos metan en guerras. E vostedes sábeno. E eu o que me temo é que ao mellor á guerra nos metemos a partir do 20 de decembro. ¡Ese é o gran perigo! Por iso eu non me fío dun goberno e dun partido que xa nos meteu nunha guerra, sen querelo os galegos e as galegas nin as persoas que conviven connosco dentro do Estado español. Polo tanto, a Xunta debe de ser transparente. Non vale con andar nas danzas de anteproxectos de Lei de transparencia e bo goberno. ¡Practiquen! ¡Fagan! Practiquen transparencia e practiquen bo goberno. Sexan claros, digan a verdade, porque é a única forma de que a cidadanía poida opinar sobre o que o Goberno fai. Vostedes menten, prometen milleiros de postos de traballo, e total, cando chegan as eleccións, nunca en Galiza houbo tanta expectación de tanta creación de postos de traballo como cando hai campaña electoral. O Partido Popular é capaz de ofrecer máis empregos que o todo o resto de Europa xunta. Menten. Como menten cando din que mellora o emprego, que crece o emprego máis que na media do Estado. ¡Mentira! ¡Mentira! Se o traspasamos a xornadas completas é mentira. Menten tanto, que xa non hai quen lles crea. Polo tanto, é necesario, é imprescindible, que voten a favor desta iniciativa como unha mostra dese compromiso coa transparencia e o bo Goberno, porque, máis alá de presentar unhas contas claras e unha xestión clara, a transparencia debe demostrar abertamente o traballo realizado, as decisións adoptadas e os resultados obtidos. Se non é así, supoño e desconfío –e súmome á desconfianza de AGE– que cos drones e coa nave de Rozas vai pasar o mesmo que con Angrois, vai pasar o mesmo que co Prestige, vai pasar o mesmo que coa bancarización das caixas de aforros: o Partido Popular vai enganar a poboación galega. E, dende logo, vou apoiar esta iniciativa porque non quero que co meu consentimento o Partido Popular engane o pobo. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra o señor Pombo.
Grazas, presidenta. Boa tarde a todas e a todos. O Grupo Parlamentar da Alternativa Galega de Esquerda reclama deste Parlamento, por medio desta moción, o poder constituír unha delegación parlamentar para poder realizar varias visitas de traballo a varias instalacións relacionadas coas probas realizadas con drones militares en territorio galego. Mais unha vez, señoría, tratamos sobre a necesidade de dispoñer dunha información clara e veraz nun tema tan delicado como é este dos drones para uso civil e militar, nun tempo no que a paz, dende logo para o BNG, debería ser o que máis importase de cara ao noso futuro. Mais unha vez o Grupo Parlamentar do BNG apoiaremos o dereito á información verdadeira e clara, o dereito á transparencia, porque o BNG –dixémolo moitas veces– defende o principio da paz, o principio do antiimperialismo e a solidariedade no concerto internacional. Foi por isto que no Pleno do pasado 29 de setembro afirmei, dende este mesmo estrado, que os do BNG non queremos avións espías, eses modelo Searcher, de fabricación israelí, avións militares, dos utilizados polo Estado español en Afganistán e dos que tamén utiliza o Estado de Israel non precisamente para vender a paz polo mundo adiante. Nos entendemos que mesmo estes obxectivos poden ser considerados obxectivos terroristas, polo tanto, non queremos avións militares espías en Rozas. Hoxe imos apoiar esta moción que –xa digo– reclama información e claridade sobre o particular, porque non queremos máis enganos, nin do señor Rajoy –aquel dos hilillos de plastilina– nin do señor Feijóo –dos drones de uso civil que non sabe como son. Porque non queremos enganos, o BNG xa ten presentado tamén no Congreso dos Deputados varias iniciativas reclamando claridade e información veraz sobre estes temas de avións espías no aeroporto de Rozas, porque ao BNG tamén nos preocupa que se poidan utilizar propiedades públicas para probar avións espías por parte de empresas privadas que sacan pingües beneficios. E a maiores entendemos que hai unha preocupación ante das informacións que aparecen en prensa, que mesmo falan e falaban durante os últimos anos da posibilidade de situar en Rozas a base europea de avións non tripulados do Pentágono; informacións que falaban de que os drones poderían supoñer un problema para os veciños e as veciñas; e mesmo informacións o 18 do pasado mes de setembro que afirmaban literalmente: "un dron militar vuela por primeira vez en España desde Rozas". "Un avión de recoñecemento, como os utilizados en Afganistán, que leva unha cámara incorporada de fabricación israelí, de grandes dimensións e con capacidade para manterse 10 horas no aire". En resumo, xa no ano 2011, señorías, anunciaban para Rozas un programa para investigación e desenvolvemento de proxectos. En novembro do ano 2014 falouse da creación dun centro de investigación aerotransportada para uso exclusivamente civil, que levaría aparellada unha plataforma aérea de investigación, especialmente deseñado para uso no ámbito civil. Falouse de moitas cousas, o propio presidente dixo: "Rozas será o centro para o desenvolvemento e ensaio de tecnoloxías en avións non tripulados de uso civil". O BNG, desde logo, defendeu sempre o fomento do desenvolvemento tecnolóxico, a investigación aeronáutica, a creación de centros de produción, a creación de emprego, a xeración de coñecemento...
Vaia rematando, por favor.
...–xa remato, presidenta–, porque entendemos que é positivo, e tamén defendemos a creación dun polo industrial, pero tamén a información clara, certa e veraz. Porque entendemos que nos tempos que nos toca vivir, desde logo, como se di popularmente, o forno non está para bolos. Porque vivimos tempos no que a paz é o máis importante de cara ao noso futuro, imos votar afirmativamente a esta moción. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Pombo. Grupo Parlamentario Popular. Ten a palabra o señor Castiñeira Broz.
Señorías. Señor Pombo, vostedes defenden e non saben o que queren, porque non queren os drones pero queren un polo industrial. Valíalles o que prometía Pepe Blanco hai anos, e o señor Touriño cando formaba parte do Goberno, pero prometeu moitas cousas e non fixo nada, ese é o tema. Mire, houbo unha exposición clara, e unha presentación clara deste proxecto. Eu non me acordo de se vostede estivo alí ou non, pero estivemos invitados todos os deputados. Algunha deputada que agora aspira a congresista, si que estivo alí, e se lles explicou o que había. Polo tanto, o que non quixo enterarse foi porque non lle deu a gana. Pero mire, como dicía o señor portavoz do Grupo Parlamentar Socialista, debe de ser a terceira ou cuarta vez que traemos a este Parlamento a cuestión dos drones de Rozas. E o primeiro que se trouxo era que se puña en dúbida, e así está recollido na iniciativa presentada pola mesma persoa que a defendeu aquí, xa non sei se é voceira ou non, nin de que grupo é, de AGE; de Izquierda Unida, xa non se sabe de quen é, teralle que preguntar ao señor Beiras a ver a onde pertence [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pedíase a publicación e dar a coñecer o convenio que se firmou no seu día entre a Xunta e INTA, e dixémoslle que o mellor coñecemento era a publicación no Boletín Oficial do Estado, e así está, ¡así está! Pero claro, poñíase en dúbida iso. Aquí do que se trata é de poñer en dúbida todo, todo. Un proxecto que é unha oportunidade para Galicia, e especialmente para Lugo, e hai xente que parece que o que lle preocupa é que Lugo teña unha oportunidade. Iso é o que parece que lle preocupa, que Lugo teña unha oportunidade. Pois si, nosoutros, desde Lugo, loitaremos por que Lugo teña unha oportunidade, e esa oportunidade pode representala Rozas, efectivamente, si. ¿Por que? Porque é curioso, hai un mes –reláxense ¡home!, tranquilos, que non pasa nada– presentábanse neste Parlamento dúas iniciativas, no debate do estado da Autonomía, por parte de AGE, a número 6 e a número 7, propostas de resolución. Na número 6, exactamente, pedíase que se aumentase o investimento en I+D+i para carácter civil. Isto é investimento de carácter civil en I+D+i, dío claramente a cláusula quinta do convenio firmado, e ademais está cofinanciado ou financiado por fondos Feder, e vostedes saben precisamente que os fondos Feder son exclusivamente para usos civís, no poden ir destinados a outro tipo de usos. ¡Sábeno perfectamente! Polo tanto, as manipulacións sobran. Esta era a proposta número 6. Pero na proposta número 7, xusto a seguinte, o que pedían vostedes era: o desenvolvemento dun novo modelo de fragata F110. Dotacións... ¿Sabe como son as fragatas modelo 110, verdade? Non llo teño que explicar, porque aquí temos [[A señora Díaz pronuncia palabras que non se perciben.]] Si, barcos de combate, son barcos de guerra, xa sei que non o sei...
Señora Díaz, por favor, non dialogue. Por favor, señor Castiñeira, non dialogue. ¡Señora Díaz! [[A señora Díaz pronuncia palabras que non se perciben.]] Pois llo explica cando saia, agora non ten a palabra. [[A señora Díaz pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Díaz, faga o favor, pode explicarlle todo cando saia do hemiciclo. Agora ten a palabra o señor Castiñeira.
Agradézolle moito a explicación, señora aspirante a deputada.
Señor Castiñeira, non dialogue, por favor.
Se me deixa falar... No Congreso, se chega alí, non lle van deixar facer así. ¡Xa llo aseguro!
Señor Castiñeira, non dialogue, por favor.
Mire, a fragata F110 é un barco de guerra, e non pedían un nin dous, cinco, ¡cinco! Iso si, señor Vázquez, para Ferrol si, para Lugo non. Pois mire, desde esta bancada parlamentar dicimos: a Ferrol si, pero para Lugo tamén. Para Lugo tamén, si.
Señora Díaz, vouna chamar á orde. [[Aplausos.]] Ten unha chamada xa. Faga o favor.
Parece que non lle gusta, señora Díaz, pero mire, pregúntelle ao señor Beiras, a ver se lle gusta.
Señora Díaz, segunda chamada á orde, e xa sabe o que significa a terceira.
Ao mellor é o que quere, porque así non ten que compartir co seu veciño.
Señor Castiñeira, faga o favor de centrarse na súa intervención.
Céntrome, señora presidenta. Ao mellor hai xente que está buscando ese obxectivo. Mire, a nosa proposta é a seguinte, señor Vázquez. Xa lle digo que nosoutros, porque non temos nada que ocultar, nin moito menos. Transparencia a máxima que houbo neste proxecto e que seguirá habendo. Para saber o que pasa en Rozas haberá que ir a Rozas, e non fai falta ir a Madrid, nin moito menos, que veñan e que nolo expliquen en Rozas. E esa proposta ímola xestionar a través dos nosos compañeiros e representantes na Comisión 6ª, a través da mesa da Comisión 6ª. Unha visita de todo aquel parlamentario que queira ir a Rozas a que expliquen exactamente todo o proxecto que se está facendo en Rozas. Non hai nada que ocultar. Transparencia total e absoluta. Transparencia total e absoluta, iso é o que hai
Remate, por favor.
Agora, ir a Madrid para preguntar o que se está facendo en Rozas... non o sei. A menos que sexa unha viaxe turística, non creo que sexa o máis interesante. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Castiñeira. Grupo autor da moción. Ten a palabra o señor Vázquez. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Silencio, por favor. ¡Silencio, por favor! Silencio. Señor Vázquez, ten a palabra.
O señor Castiñeira equipara de xeito literal a construción de buques militares en Ferrol co que se está a facer en Rozas, co cal, novamente, é un recoñecemento máis que explícito. Acusándonos a nós dunha contradición, en realidade o que recoñece é a súa mentira, ¿non? De non ser así, nós non teriamos contradición se se fixeran cousas diferentes. Eu xa llo expliquei na exposición da interpelación que substancia esa moción. Nós entendemos que un país que sexa soberano, que non traballe ao servizo das multinacionais do armamento nin tampouco ao servizo da OTAN, pois teña un exército ao servizo dos dereitos da cidadanía e dun pobo que pretenda ser libre. Non temos ningún tipo de complexo en recoñecelo. Nada ten que ver iso co espírito desta iniciativa. Nós o que non defendemos é que un goberno, o galego, poña diñeiro e recursos públicos ao servizo das multinacionais. Nós non estamos de acordo con que se poñan instalacións existentes no noso territorio ao servizo da OTAN. Nós non estamos de acordo con que se minta á cidadanía e se lle agoche información, porque a cidadanía é maior de idade, ten dereito a coñecer e a saber a verdade. E nós exiximos –e por iso presentamos estas iniciativas– que se nos entreguen as certificacións e as autorizacións exixidas para a realización de probas con avións non tripulados de carácter experimental. Iso é o que pedimos. Polo tanto, queda claro. Con respecto ao voceiro do Grupo Socialista, pois manifestar a miña sorpresa e perplexidade, ¿non?, primeiro, porque os seus argumentos son seriamente incongruentes cos argumentos defendidos por ese mesmo grupo nesta Cámara e en comisión. En segundo lugar, porque os deputados electos, se non temos preparación, temos que buscar o xeito de conseguila para realizar a visita a calquera tipo de instalación que afecte, dende logo, os dereitos dos cidadáns de Galicia. E di vostede que, bueno, lle dá certo crédito, dá a sensación de que lle dá certo crédito ao Goberno galego, dende logo, máis que a este grupo. Nós cremos que o Goberno galego non merece ese crédito, senón todo o descrédito. E di tamén o voceiro do Grupo Socialista que non lle parece ben realizar visitas turísticas. A nós patear o país e acudir a onde sexa que teñamos que ir para defender os dereitos dos galegos non nos parece que sexan visitas turísticas; estase ben nos despachos, pero hai que saír deles. Non é unha visita turística acudir á sede do INTA, con quen o Goberno galego asinou un convenio, para que se nos dean explicacións do que se está a facer alí. Non é unha visita turística visitar o aeródromo de Rozas, e sorprende que o Grupo Popular diga que vai traer unha iniciativa para iso cando iso é o que propoñemos tamén nesta; non o entendo. E non é unha visita turística, dende logo, recoñecer...
Moitas grazas, señor Vázquez.
...e falar co responsable da unidade militar que fai probas en Rozas.
Señor Vázquez.
Nós, dende logo, cremos que esa é a nosa función como representantes públicos...
Señor Vázquez.
...e así o imos facer.
Á emenda.
Con respecto á emenda...
É que non pode ser cando remate o tempo que fale da emenda. Este turno é para falar das emendas, en primeiro lugar. ¿Si ou non? ¿Si ou non?
Ben, fágoo, se me permite, nun segundo. Nós non a imos asumir, asumiriámola como unha iniciativa que presente o Grupo Socialista, pero é que non ten nada que ver coa nosa.
Moitas grazas, moitas grazas. Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Acuña do Campo, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa xestión da sanidade pública na provincia de Ourense
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda.
Para formular a moción ten a palabra a señora Acuña do Campo, do Grupo Socialista.
Grazas, presidenta. Boa tarde, señorías. No Pleno pasado interpelamos o señor conselleiro de Sanidade sobre a situación da sanidade ourensá, nun contexto de folga dos médicos e as médicas do complexo hospitalario e nun contexto de conmoción social. Si, de conmoción social, pois acabábase de coñecer que o herdeiro da Deputación cambiaba favores sexuais por postos de traballo da propia institución provincial, por certo, coa compracencia e a condescendencia do señor Feijóo e de todo o Partido Popular, incluídas as señoras. Pois ben, esa interpelación teño que dicir, señorías, que foi todo un éxito, pois serviu para que a Xerencia asumira por fin as reivindicacións que lle facían os profesionais e así se puido poñer fin a unha folga que estaba previsto que durase todo o mes de novembro. Pero esa interpelación serviu tamén para confirmar que o conselleiro non sabe nada da sanidade ourensá, nin o conselleiro que acaba de chegar nin o seu equipo, que xa estaba, pois só así se explica que nesta Cámara contara tantas mentiras ou tantas inexactitudes, números e datos claramente manipulados, que supoño que foron os que lle pasou a señora xerente, a señora Núñez. E quen sabe como é a realidade da sanidade ourensá, quen o sabe perfectamente, é a prensa da nosa provincia, que hoxe publicaba esta foto. Nós na interpelación deixamos moi claro que a sanidade ourensá tiña dous problemas: por un lado, os recortes do Partido Popular, e, por outro, a mala xestión da señora Núñez –a "primísima", como lle chaman alí cariñosamente–. Os recortes do Partido Popular están provocando que o servizo de urxencias do complexo hospitalario estea colapsado un día si e outro tamén. E a mala xestión da señora Núñez dálle esta solución a ese colapso: almacéns onde esconder os pacientes mentres esperan días e días a ser atendidos no servizo de urxencias. Eu supoño, señorías, que isto é a sanidade 4.0, é dicir, o hospital 2050, o Plan Innova: camilla-cortina, camilla-cortina, camilla-cortina. É dicir, este almacén –insisto na idea– só existe para esconder os doentes, porque aquí non hai nin recursos materiais nin, por suposto, humanos para poder atendelos. Esa mesma xerente, esa mesma señora Núñez, que, dende logo, ten perdida toda a credibilidade na sanidade ourensá e, polo tanto, non pode ser a interlocutora para negociar co comité de seguimento de folga, como, por certo, solicitamos no primeiro punto da nosa moción. Moción na que, ademais, continuamos reclamando datos, datos certos e reais, e non eses números manipulados que nos contou o señor conselleiro. Número de prazas que quedaron vacantes tralas xubilacións masivas e forzosas. ¿Cantas quedaron vacantes? ¿Cantas se cubriron? ¿Como se cubriron? E, ademais, tanto en primaria como en hospitalaria. E, ademais, información e, se pode ser, documentación sobre o Plan director do Chou e sobre eses fondos europeos. Eu pregúntome: ¿cal será a razón que ten o Partido Popular para estar ocultando eses datos?, sobre todo tratándose dun grupo que acaba de presentar nesta Cámara unha Lei de transparencia. Algo deben de ter que ocultar. Ademais, parece que en Ourense se comprometeron co comité de folga a contratar máis de trinta médicos e médicas para o Chou, e, ademais, con contratos estables. Veremos a ver que entende a señora Núñez por contratos estables. Polo tanto, terán que votar vostedes a favor do terceiro e quinto punto da nosa moción, no que pediamos precisamente iso. E especialmente para servizos básicos, para servizos fundamentais, e moi castigados como é o servizo de medicina interna e o servizo de urxencias. E eu confío en que esa estabilidade solucione o problema que hoxe hai cos contratos fraudulentos que tamén se fan en Ourense –teño que dicir que non só en Ourense, pero tamén en Ourense–, eses contratos polos que a Inspección de Traballo de alí, de Ourense, pois lle tira das orellas á Administración pública sanitaria pedíndolle que lle pague á caixa común da Seguridade Social, esa que si –unha pena que non estea o señor Tellado, ¡home!– baleirou o Partido Popular, pois que lle pague á caixa común da Seguridade Social eses días que lle debe. Porque, señorías, os contratos de luns a venres, que se suprimen o sábado e o domingo para volver retomalos o luns –insisto–, son fraudulentos non só para o traballador, senón tamén para toda a cidadanía. Teñen que acabar con eses contratos ademais por horas, contratos en que, en vez dunha quenda completa, se contrata o profesional un par de horas, aínda que o profesional viva en Ourense e teña que ir pois a cen quilómetros cubrir esas dúas horas. Tense que rematar con eses contratos dun día nos que se percorren tres ou catro servizos, porque iso non é nin calidade nin seguridade, non lle dá nin calidade nin seguridade á atención sanitaria, porque un profesional non pode entender de todo, señorías. Tamén pedimos na nosa moción que se dote o hospital de Ourense con esas especialidades máis necesarias para unha provincia tan envellecida como a nosa: a xeriatría, a psicoxeriatría. Que se recuperen as camas sociosanitarias. Por certo, tamén estivo na negociación co comité de folga, a ver como cumpren coa súa palabra e abren as camas de hospitalización da cuarta planta do Materno, da terceira esquerda do Nai e todas esas supletorias que comprometeron. Tamén temos perfectamente identificado cal é o problema, o que está ocasionando a deterioración da sanidade na comarca valdeorresa. Por iso, pedímoslle, a través desta moción, que lle devolvan a autonomía a Valdeorras, esa área sanitaria que facía moito mellor a nosa sanidade. Porque non podemos esquecer, señorías, que Valdeorras está a cen quilómetros do hospital de referencia e case a unha hora e media de distancia. E, por suposto, pedimos tamén que potencien os comarcais, tanto o hospital de Verín, que será a única maneira de darlles sentido a eses compromisos transfronteirizos de atención sanitaria, como o do Barco, que –insisto– fai un papel fundamental no sur da provincia. E falando de recuperar, eu creo que deberían de potenciar a actividade do servizo de cirurxía pediátrica no propio centro hospitalario ourensán. Eu pídolles que escoiten os pais e as nais, que pregunten como se están vivindo eses traslados. Ademais, parece ser que co comité de folga negociaron vostedes que a partir do 10 de xaneiro se vai implantar a garda localizada para a radioloxía intervencionista. Pois ben, fagamos caso aos expertos e poñamos a sala de hemodinámica a funcionar 24 horas, porque parece ser que é o que están aconsellando todos. E nesta proposta, desde logo, non podemos esquecer as grandes prexudicadas coa xestión sanitaria do Goberno Feijóo: a atención primaria e a saúde mental. Se queremos que un sistema sanitario público funcione ben e que ademais sexa sostible, temos que potenciar a atención primaria, temos que potenciar a atención primaria. E resulta que a xerente de Ourense fixo todo o contrario. Dicía eu o outro día que, polas nosas contas ou, mellor dito, polas contas do sindicato médico, xa anularon vostedes máis de 19 cupos de primaria en toda a provincia. Teñen que dotala de infraestruturas, teñen que dotala de recursos materiais e, por suposto, de recursos humanos. En canto á saúde mental, pois dicir que non chega con baleirar psiquiátricos, por estar obsoletos, como fixeron vostedes con Toén, senón que tamén hai que buscarlle solucións para atender todos eses...
Vaia rematando, por favor.
...doentes crónicos, sen esquecernos de que unha provincia tan envellecida debería de contar cunha correcta rede de fisioterapia de atención primaria, algo que puxera en marcha tamén o Bipartito e que tamén desapareceu ao chegar Feijóo. Recórdolle que xa está vixente a Lei da morte digna –chamada coloquialmente–; polo tanto, reclamamos unha rede de coidados paliativos axeitados para a nosa provincia. E remato xa, presidenta, falando das farmacias. Señorías, as farmacias do rural é que non poden máis, non poden nin despachar medicamentos, fármacos, porque non os teñen; e non os teñen porque non poden pagalos. Por iso é preciso que o Goberno faga un plan de apoio para as farmacias do rural á cidadanía do rural. Nós, que somos do rural, igual que a conselleira, pois necesitamos tamén dese servizo. Esperamos contar co apoio dos demais grupos para tratar de mellorar un pouco e de atender...
Moitas grazas, señora Acuña.
...as necesidades sanitarias da nosa provincia. De momento, máis nada e moitas grazas.
Grazas. Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra a señora Solla.
Grazas, presidenta. Bueno, esta moción é moi interesante, porque daría en xeral para falar da situación da sanidade na provincia de Ourense, pero obviamente son moi escasos cinco minutos, polo que, apoiando esta iniciativa, imos votala favorablemente e explicarei as razóns e a emenda presentada. Efectivamente, temos –valla a redundancia– un problema de efectivos. O Partido Popular foi eliminando profesionais sanitarios. Ourense, evidentemente, non é allea, de tal xeito que se dificulta moito a atención nalgúns servizos sanitarios, como pode ser o das urxencias hospitalarias. Pero, a maiores desa decisión unilateral de suprimir esa unidade de apoio ao ingreso creada en 2011 sen substituír este servizo, pois a verdade é que supuxo un recorte para o propio servizo das urxencias e eliminouse desta maneira un profesional médico. Ourense non dispón –como se dixo aquí xa– de xeriatras, cando ten unha poboación pois envellecida. O número de internistas é inferior ao do resto de centros, e evidentemente pois isto o deixa nunha dificultade para atender pois o elevado número de casos de persoas maiores, e a plantilla de urxencias a verdade é que tamén é insuficiente, feito que precisamente motivou esa folga de parte dos profesionais e das profesionais médicas. Os colapsos están sendo máis que habituais, e ante isto, medidas pantalla ou medidas cortina, como son precisamente con esa fotografía que ensinaba a señora Acuña, esas ampliacións, supostamente, ou esas reformas nas urxencias que non resolven absolutamente nada –vímolo xa nas urxencias do CHUAC–; é dicir, cambios na estrutura, cambios na organización que non se acompañan con incrementos de profesionais; é dicir, cambios na estrutura, maior carga de traballo e os mesmos profesionais e as mesmas profesionais para realizar o mesmo traballo, e, polo tanto, así é imposible resolver ningún tema, ningún colapso, neste caso das urxencias, senón que, ademais, o problema se ve incrementado. E, en troques de tender a man ao diálogo, a dirección aplica ese rodillo aos traballadores e ás traballadoras. Á ausencia de servizos, a consellería responde con máis peche de servizos, con amortización de prazas, iso si, con camións hospitais ambulantes. En xullo de 2015, este grupo denunciaba precisamente ese gasto de 1,8 millóns de euros na compra de camións ambulantes, e diciamos que era un insulto á sanidade pública gastar 1,8 millóns de euros en algo que non é necesario, cando paralelamente o que están a facer é amortizar prazas, é dicir, cada vez reducindo máis as posibilidades da nosa atención primaria, eliminando tamén persoal de urxencias e persoal dos hospitais. E, mentres, o Partido Popular regalaba ademais esa xestión dos centros hospitalarios ourensáns a Ferrovial.
Silencio, por favor.
Denunciamos este tema dos camións hospital ambulantes en xullo, e en setembro o Sergas confirmábanos en comisión que se están a usar pois para esa sanidade ambulante, sen contar nin tan sequera cun protocolo ante a aparición dunha mínima urxencia neses camións, sen persoal propio e ademais pois como unha especie de chiringuito que se pon ao lado do hospital ou que se vai dispor ao lado do hospital, mentres se pechan camas, ¿non?, que é o que sucedeu outra vez este verán. E, mentres tanto, pois continúan vostedes privatizando. Comentábao agora. Este grupo denunciou en 2014 a privatización, denunciamos de entrada en 2013 cando sacaron ese primeiro concurso, que quedou deserto, para privatizar a xestión dos espazos dos propios hospitais de Ourense, e ese concurso que quedou baleiro, e amosou claramente un fracaso na xestión sanitaria do Partido Popular. E, en troques de desvinculalo do contrato que se facía para esa ampliación do hospital, voltaron sacalo case que parecía que ad hoc para que o collera a empresa Ferrovial, pois esa Ferrovial á que tamén lle concederon o hospital de Ferrol, ¡que casualidade!, cando ese señor Alfonso Clemente, ex xerente do hospital de Ourense e director médico de Ferrol, tamén traballou precisamente...
Vaia rematando, por favor.
...no Sergas con ese conselleiro Cochón, e, ¡que casualidade!, cando ese señor agora traballa para unha das filiais de Ferrovial, Cespa, pois se lle adxudiquen eses contratos. A verdade é que é o conto de sempre. Entón, nesta emenda pedimos, por unha banda, que se estude a recuperación de servizos privatizados e entregados a Ferrovial, e, ademais, por outra banda, pedimos tamén que se dimensionen os planteis dos centros de orientación familiar e se doten, porque parece que faltaba dentro deses puntos que incluía a proposición non de lei.
Remate, por favor.
Así está a sanidade de Ourense. Desgraciadamente, non é allea á situación do resto da sanidade pública de Galicia, e entendo que, sendo a única xa deputación que lle queda ao Partido Popular, imos ver que votan nesta iniciativa. Nada máis por agora.
Moitas grazas. Grupo Mixto. Señora Iglesias.
Boa noite. Grazas, presidenta. Esta moción que hoxe presenta o PSdeG-PSOE, composta por trece puntos, vai contar co noso apoio na súa totalidade. A falta de recursos humanos e materiais que padece a sanidade pública na Galiza en xeral, e en Ourense en particular, e o estado lamentable no que se atopa este servizo público, a consecuencia dos recortes e privatizacións levadas a cabo por estes gobernos, corroboran e fan necesarias as trece demandas plantexadas nesta moción que estamos a debater. Tratarei de resumir as consecuencias das medidas impostas pola Xunta dende que goberna o Partido Popular, en función do interese da empresa privada, permitindo que esta se lucre a custa dos orzamentos públicos. As políticas en sanidade do Goberno do Partido Popular están a descapitalizar a sanidade pública. Primeiro, o recorte do orzamento sanitario na Galiza entre o 2009 e o 2014 foi do 12,3 %, o que supón unha perda total de 460 millóns de euros. A desaparición de 2094 postos de traballo sanitarios e o peche dunhas 275 camas hospitalarias, e, mentres, o 48,8 % do orzamento sanitario foi para o sector privado, só un 7,1 foi dedicado a investimentos e funcionamento dos centros públicos. Segundo, a concesión ás multinacionais e fondos de investimento dos servizos de planificación e xestión estratéxica da Consellería de Sanidade ou do Sergas: a historia clínica, a receita electrónica, as telecomunicacións do Sergas, a loxística do sistema, o mantemento dos equipos sanitarios, a limpeza, a enerxía, o servizo de catering, a adquisición de equipamento tecnolóxico, os servizos de protección radiolóxica, a esterilización do instrumental, a oxixenoterapia, os servizos de ambulancia, a hemodiálise, o Centro Oncolóxico de Galiza, a investigación, desenvolvemento e innovación, a formación. Non sei se esquecín algo, porque son tantas as cousas, seguramente si que me esquezo de algo. Ademais, o actual Goberno do Partido Popular facilita que a sanidade pública financie a investigación da industria tecnolóxica privada e dos laboratorios das multinacionais, permitindo que sexan estas as que decidan os aparellos a adquirir polo sistema público. Tamén privatizaron o Laboratorio Central de Galiza e os plans directivos dos hospitais de Lugo e Ourense. E a atención primaria sufriu un recorte de 190,9 millóns de euros, incluído o gasto farmacéutico extrahospitalario. E estanse a desmantelar as áreas sanitarias, coa finalidade de crear unha área única para todo o territorio galego, para crear un mercado sanitario no que poderá participar o sector privado e ser o pretexto para recortar hospitais comarcais, como o do Barco de Valdeorras. Por se todo isto fora pouco, as listas de espera cirúrxicas pasaron, en catro anos, de 71 a 83 días. Sobran os motivos para apoiar esta moción. Grazas.
Moitas grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Paz Franco.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde novamente. Son tantos e tan dramáticos os problemas que afectan a sanidade pública en Galiza que, a pesar de que se debate moito sobre sanidade neste pleno, é certo que en moi poucas ocasións se pode facer sobre as singularidades de como esta situación afecta a sanidade en Ourense, e, efectivamente –xa o dixo alguén anteriormente–, nin os dez minutos dos que dispuña a autora da iniciativa, nin os cinco dos que dispoñemos os demais, son suficientes para abordar as múltiples e variadas problemáticas. Polo tanto, eu vou intentar resumir cal é a situación actual da sanidade despois de seis anos de goberno do Partido Popular, e como gran parte dos recortes que se foron aplicando, que en moitas ocasións o Partido Popular xustificou como conxunturais, acabaron devindo en permanentes, e creo que a pesar dos acordos aos que chegou a señora Núñez co comité de folga, non sei ou máis ben son escéptica en relación con que a maioría deles se vaian poder resolver. Temos un servizo de urxencias en Ourense que non só no inverno, nos picos da gripe, tamén no verán, tamén na primavera, practicamente en calquera momento do ano, sofre colapsos inasumibles e que ás veces fai que se vexan imaxes impropias dunha sociedade civilizada. Recentemente corenta profesionais, corenta médicos do servizo de urxencia, asinaron un escrito queixándose do que xa se denunciou aquí. Primeiro, de que se suprime a unidade de apoio ao ingreso, que se habilitan espazos nos que ocultar os enfermos que están esperando a ser atendidos e a que se lles adxudique unha cama, pero que non se incrementa a dotación de medios. Temos unha provincia na que non temos cirurxía pediátrica na práctica, e que mesmo iso ten motivado actuacións do Valedor do Pobo. Tivemos recortes en atención temperá, tivemos recortes en medina interna, temos unha situación en medicina interna absolutamente inasumible. Outra característica do balance é que hoxe temos 73 camas hospitalarias menos das que tiñamos cando empezou esta lexislatura. Vostedes pecharon o hospital de Piñor para trasladar as persoas que estaban no hospital psiquiátrico, sen que iso supuxera unha mellora substancial, excepto no que se refire exclusivamente ás instalacións da atención que reciben as persoas que están na unidade de psiquiatría, nin desde logo no resto das prestacións, porque agora mantense unha planta baleira e pechada. Iso comportou que se eliminara un servizo pioneiro e que funcionaba moi ben en Ourense, que era o de atención a enfermos paliativos, que agora non hai paliativos en Ourense e antes había un servizo máis que envidiable. Isto por falar da atención –digamos– hospitalaria en Ourense. Efectivamente, outra das primeiras decisións que tomaron vostedes foi cargar as áreas sanitarias, coas consecuencias que isto está tendo para os hospitais comarcais. Non teño tempo de relatar todas as carencias e recortes do hospital comarcal de Valdeorras, pero creo que é moito máis gráfico se digo que a este paso o hospital comarcal de Valdeorras está máis cerca de ser un punto de atención continuada grande que un hospital, por dotación de medios, por dotación de persoal e por medios tecnolóxicos. Por primeira vez hai lista de espera en atención primaria. Recortáronse profesionais en atención primaria, non só persoal médico, senón tamén persoal de enfermería. Aquí os pacientes xa estamos temblando: en canto vemos que o médico vai pedir un concurso de traslados ou se vai xubilar, xa sabemos que posiblemente imos quedar sen esa asistencia. E, efectivamente, a última moda do Partido Popular –e encima que nos intenten vender que iso é para garantirnos mellor a igualdade ás persoas que vivimos no medio rural– é prestarnos a asistencia sanitaria en camións.
Vaia rematando, por favor.
A este paso, para garantir a igualdade dos nenos e das nenas do rural nas escolas, daranlles as comidas en pías. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario Popular de Galicia. Ten a palabra o señor Santalices Viera.
Grazas, señora presidenta. Boas tardes a todos e a todas. Eu acóllome tamén a facer un breve resumo do que foron os seis anos, seis anos e medio, de goberno do Partido Popular en Ourense. Implantouse a xestión integrada. Este debate está xa sobrepasado, está sobrepasado. A xestión integrada beneficiou desde logo, porque é unha xestión por procesos; beneficiou o hospital do Barco, beneficiou o hospital de Verín. Agora afortunadamente non se suspenden intervencións por falta de anestesistas; antes si, antes aquilo era espantoso, espantoso. [[Murmurios.]] Mire, non, non, eu non interrompo. A realidade da reforma do hospital, agora é ir alí e velo, antes eran absolutas promesas, e eu non quero entrar no pasado, pero os 140 millóns nunca chegaron, ¡eh! Íase facer alí unha grande obra do hospital, pero agora iso podémolo comprobar. Centros de saúde. Serán poucos ou moitos, pero na época anterior non se construíu ningún e agora pois lévanse construídos o da Merca, o de Toén, o de Entrimo, Vilar de Santos, Vilamarín, A Peroxa, e licitados, por fin, o do Couto, o de Barbadás e o de Pontedeva. ¡Home!, avanzouse na dotación tecnolóxica tamén, e vostede, que é do Barco, debería de sabelo. O tan reclamado TAC está, por fin, instalado e funcionando; un TAC, por certo, de última xeración. As obras do hospital custou moito conquerilas, moito, e vostedes ben que se opuxeron; foi a través de fondos europeos, a través do Ministerio de Innovación, e ata a fecha lévase xa construído ou gastado un 45,65 % do presupostado, case 20 millóns de euros. Eu creo que as obras avanzan a un ritmo bo e que está previsto que finalicen no tempo que estaba programado, no 2016. Polo tanto, eu creo que neste sentido vai permitir –e isto díxeno aquí moitas veces e a señora Iglesias, que agora non está, coñéceo ben– que acabemos coas malas habitacións que temos en Ourense, sempre o dixen, coas habitacións de tres camas; iso non é sostible. Polo tanto, este plan director si que vai permitir que nós teñamos habitacións dobres e, dende logo, non compartindo habitacións de tres camas cun só aseo. Polo tanto, isto mellora moito. Señora Acuña, que vostede nos veña dicir aquí que foi grazas á súa interpelación que se conqueriu o acordo ao que se chegou o outro día no hospital está ben. A min iso paréceme que exactamente foi así. Eu creo que, grazas á interpelación que presentou aquí o PSOE, foi o acordo. Puxéronse todos de acordo, os que estaban en folga e a dirección, para acadalo e pólo en funcionamento. Dende logo, eu por iso a vou felicitar, e non vou facer outra cousa que chegar a Ourense e darlle as grazas ao Partido Socialista por ter feito todo iso. De todos os xeitos, o certo –e alégrame que o recoñecera aquí– é que se van convocar 31 prazas de interinos, que se reorganizan as gardas da área médica, porque era necesario e hai que cubrir o hospital, e tamén o hospital Santa María Nai hai que cubrilo, e isto vaise facer. Vaise dispoñer dun novo quirófano de urxencias, e non vai haber aí cirurxía programada. Radioloxía intervencionista. Isto hai que valoralo na súa xusta medida. Que se implante unha garda en Ourense ten moita importancia, porque en Ourense hai moita patoloxía propia de persoas maiores, como son os ictus, e isto vai beneficiar, e moito. Á larga falaremos diso. Polo tanto, deuse un paso moi importante. Funcionamento de hemodinámica 24 horas. ¡Magnífico! ¡Mire que o pedín eu, eh!, pero vostedes puxérona de oito; vostedes puxérona de oito. [[Murmurios.]] Pero, agora, ¡coidado!, si, agora vén o Regaliam, que é o que vai pór –que é o que se pediu aquí, pero vostedes non estaban de acordo– o Rexistro único de mortalidade por infarto agudo de miocardio para os que sobrepasen os 120 minutos. Ese é o dato fundamental que hai que avaliar para saber se é necesario implantar as 24 horas en Ourense e en Lugo, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡en Ourense e en Lugo! Nós si que damos ese paso. E, señora Paz, explíquelle vostede á señora Acuña –porque eu non teño pedagoxía xa para explicarllo– o problema da cirurxía pediátrica. Vostede sabe disto, vostede e eu falamos disto, vostede sabe cal é a cuestión. Non vou perder eu aquí o tempo en explicarllo. Afortunadamente, a cirurxía pediátrica hoxe solventouse. ¿Sabe cantos nenos se desprazaron o ano pasado a Vigo –e seguirán desprazándose–? Sete, ¡sete! Pero a ver se, cando falamos de cirurxía pediátrica, falamos con propiedade...
Remate, por favor.
...e non dicimos cousas que se alonxan moito do debate que deberiamos de ter aquí. Nada máis. Moitas grazas, señora presidenta.
Moitas grazas. Polo Grupo Parlamentario autor da moción ten a palabra a señora Acuña do Campo.
Grazas, presidenta. En primeiro lugar, quero agradecer o apoio dos grupos, e anunciar que imos aceptar a emenda que nos plantexa Alternativa Galega de Esquerda, engadindo eses dous puntos, o 14, que diría dimensionar os planteis dos COF da provincia e dotalos de medios suficientes, e un punto máis, o 15, no que transaccionamos un texto do que resultaría: "estudar a recuperación de todos os servizos privatizados". En canto ao señor Santalices, quero dicirlle que imos pedir a votación por puntos, porque así o señor Santalices, tan amante da "orensanía", pois non terá desculpa para apoiar a sanidade de Ourense, ben sexa total ou parcialmente. Mire, señor Santalices, menos orensanía e máis Ourense. Se non hai sanidade, non vai haber nin orensanía nin Ourense nin ourensáns. [[Aplausos.]] Mire, que non se entere o conselleiro da situación que ten a sanidade ourensá, que acaba de chegar, pois o podemos entender ou desculpar, pero que non se entere vostede, que leva toda a vida nisto, pois xa é máis difícil. Mire, vostedes solventaron a xestión integrada, solventaron a cirurxía pediátrica, solventaron o problema de Toén. Vai ser que para o Partido Popular solventar é sinónimo de destrozar. Pois non, o que fixeron foi destrozar a área sanitaria do Barco, destrozaron a cirurxía pediátrica, destrozaron Toén e están destrozando absolutamente toda a sanidade ourensá. O TAC do Barco. Que saque vostede peito polo TAC do Barco ten, directamente, narices; ¡narices!, señor Santalices. Quedou comprometido no 2009, e estamos no 2015. ¿E sabe por que estiveron vostedes esperando a toda a cidadanía de Valdeorras polo TAC tanto anos? Porque a prioridade non era solucionarlle o problema á cidadanía de Valdeorras, non era o TAC, non, era privatizar o TAC de Valdeorras, aínda que fora un desastre de xestión, porque gastaron vostedes moitísimos máis cartos en reparar o obsoleto TAC que tiñamos que en comprar ese novo. Mire, señor Santalices, eu xa non sei que máis dicirlle. Espero que vote vostede a favor de todos estes puntos, ou polo menos da maioría, porque, mire, o único que estamos pedindo é transparencia, e pedímosllo ao grupo que acaba de presentar aquí unha lei de transparencia, e o único que estamos pedindo é o mesmo que recolle o acordo que acaba de firmar a xerencia co comité de folga. Así que, se non votan a favor, unha de dúas: ou non son transparentes ou non van cumprir con eses acordos contraídos co comité de folga. Espero que se retracte, señor Santalices. Moitas grazas.
Moitas grazas, señora Acuña. Votación das mocións
Vamos ver, señora Acuña, eu estou disposta sempre a ser moi flexible nas votacións, pero vostede plantexa unha iniciativa conxunta con 15 puntos. Eu estou disposta a que se vote algún por separado, pero os 15 xa lle digo que non. Entón, procure vostede, mentres votamos as seguintes, agrupalos e a ver se entre todos chegamos a un acordo cordial. Se non, vótase tal como foi presentada. Comezamos pola primeira das votacións... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdón, señora Martínez, é que non hai emendas. Polo tanto, vótase tal como foi presentada. [[A señora Martínez García pronuncia palabras que non se perciben.]] ¿O punto 5? Ben. Se é só un punto, votamos o punto 5 por separado. Se lles parece, a autora da iniciativa do Grupo Mixto, a señora Martínez, pide que se vote, da súa moción, o punto 5 por separado. Entón, votamos, en primeiro lugar, o punto 5 da moción. Votación do punto 5 da Moción do G.P. Mixto, por iniciativa de Dª María Consuelo Martínez García, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa situación sociolaboral de Galicia. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitado o punto 5 desta moción.
Votamos o resto da moción presentada polo Grupo Mixto. Votación da Moción do G.P. Mixto, por iniciativa de Dª María Consuelo Martínez García, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa situación sociolaboral de Galicia, agás o punto 5. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Votamos a moción do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa do señor Vázquez, que dixo que non aceptaba a emenda do Grupo Socialista. Votación da Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Ramón Vázquez Díaz, sobre a constitución dunha delegación parlamentaria para realizar visitas de traballo a diversas instalacións relacionadas coas probas con drones militares en territorio galego, e as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego ao respecto. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 13; votos en contra, 56. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Votamos, por último, a moción do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa da señora Acuña, que dixo que aceptaba a emenda de adición de Alternativa Galega de Esquerda, cunha pequena transacción no punto 15, á que ela deu lectura e que eu teño aquí porque practicamente non afecta; unicamente que se retira a última frase, e di: "Estudar a recuperación de todos os servizos privatizados", sen máis. Entón, pediríalle que nos dixera qué puntos votamos por separado, e, se non, vótase a iniciativa de xeito conxunto. Señora Acuña, dígame.
Eu pensei que era un dereito do deputado, que non dependía do número... En fin... Podemos votar o 2, 3 e 4; o 5 e 6; e despois o resto todo xunto. ¿Sería posible así? Tres apartados: 2, 3, 4; 5 e 6 xuntos, e o resto.
Imos comezar a votación. Votamos os puntos 2, 3 e 4 da moción da señora Acuña. Votación dos puntos 2, 3 e 4 do texto transaccionado da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Acuña do Campo, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa xestión da sanidade pública na provincia de Ourense. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitados os puntos 2, 3 e 4 desta moción.
Votamos os puntos 5 e 6. Votación dos puntos 5 e 6 do texto transaccionado da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Acuña do Campo, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa xestión da sanidade pública na provincia de Ourense. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan o rexeitados os puntos 5 e 6 desta moción.
Votamos, por último, o resto dos puntos da moción. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Acuña do Campo, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa xestión da sanidade pública na provincia de Ourense, agás os puntos 2, 3, 4, 5 e 6. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 29; votos en contra, 39. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada a moción.
Continuamos co desenvolvemento da orde do día, co punto de proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de D. Miguel Ángel Santalices Vieira e nove deputados/as máis, sobre as actuacións que debe levar a cabo a Xunta de Galicia en relación co proxecto de ampliación do Hospital da Costa, previstas no seu plan director
A esta proposición non de lei presentáronse emendas do Grupo Mixto, do Grupo Socialista, do Grupo da Alternativa Galega de Esquerda e do Bloque Nacionalista Galego.
Ten a palabra, para formular a súa proposición, o señor Balseiro Orol, do Grupo Parlamentario Popular.
Moitas grazas, señora presidenta. Señoras deputadas e señores deputados, hoxe traemos ao Pleno desta Cámara o que probablemente sexa o proxecto máis ambicioso, tamén un dos que presenta maior complexidade técnica, daqueles que o Goberno galego impulsa na comarca da Mariña lucense. Falamos da ampliación do Hospital da Costa, do centro hospitalario situado no Concello de Burela, a piques de cumprir os trinta anos do seu funcionamento, que foi inaugurado no ano 1986. Este centro é o hospital de referencia para a área sanitaria do norte de Lugo e dá servizo a máis de 80.000 veciños e a unha poboación flotante aínda moito maior, de xeito especial durante o verán. A súa ampliación suporá unha mellora substancial da asistencia sanitaria para a cidadanía da Mariña. Falamos dunha das obras máis necesarias e máis esperadas polos veciños da comarca: a ampliación do Hospital da Costa. Señorías, a ampliación do Hospital da Costa foi tamén un compromiso recorrente do Partido Popular desde que no ano 2009 accedemos á responsabilidade de goberno; compromiso ratificado e liderado polo presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, en múltiples ocasións, e compromiso impulsado polos centos de cargos públicos populares na comarca da Mariña lucense. Comprometémonos, señorías, coa mellora da sanidade pública. Queriamos dotar a comarca da Mariña duns servizos acordes coa súa dimensión e propios dos retos que un centro das súas características debe prestar no século XXI. Unha meta tan ambiciosa comprenderán as súas señorías que sempre foi unha aposta de risco, sabedores de que tras acceder á Xunta os actuais responsables autonómicos se enfrontaban en plena crise a un orzamento inferior aos dos anos precedentes, e tocaba facer máis con menos; facer en tempos de dificultade o que outros non souberon ou non quixeron facer en tempos de bonanza. E negar, señorías, que o Hospital da Costa precisaba dunha ampliación era negar unha evidencia, por iso había que ser sensatos, había que dicir as cousas como son e demostralas con capacidade para resolver problemas e xestionar a realidade. Señores deputados e señoras deputadas da oposición e señores deputados e señoras deputadas do grupo maioritario, a mellora do centro debe de ser un obxectivo de todos. Hoxe queremos referendar o noso compromiso coa sanidade pública, co piar fundamental do Estado de benestar, e referendar o noso compromiso coa ampliación do Hospital da Costa, instando a Xunta, a través desta iniciativa, a dar o impulso definitivo ao proxecto de ampliación do centro hospitalario público da Mariña lucense. Pero, non se equivoquen, a pesar das dificultades que xa recoñecín, ante a complexidade técnica da obra a executar e da realidade orzamentaria que vivimos estes anos, o Goberno galego nunca estivo de brazos cruzados ou inactivo neste obxectivo. Nas dúas últimas lexislaturas déronse pasos esenciais para facer realidade a ampliación do Hospital da Costa; pasos que ningún outro goberno deu nunca para facer realidade este gran reto. Así o demostra a cronoloxía dos feitos: primeiro, co obxecto de analizar as necesidades do actual edificio e dos servizos nel prestados, a Xunta elaborou xa na anterior lexislatura a revisión do Plan funcional, do documento que describía os aspectos concretos que debían mellorarse para prestar unha atención máis moderna e de máis calidade aos pacientes da área sanitaria. Con posterioridade á disposición deste documento funcional, o Goberno galego contratou a redacción do Plan director do Hospital da Costa, licitado o 19-4-2013, e despois adxudicado, e contratado o 30-9-2014. O Plan director, que tivo un custo de 112.000 euros, supón a exposición técnica e arquitectónica que establece os pasos dirixidos á modernización do centro. Trátase dunha programación racional das novas actuacións e inversións a acometer neste hospital. A Xunta dispoñía xa dun complexo estudo de actuacións que abrangue todas as áreas do hospital, abordando inicialmente as áreas de hospitalización, consultas externas, gabinetes de exploración, hospital de día médico e nefrolóxico e loxística e instalacións que entenden deben centrar as primeiras melloras a acometer. Finalmente, xa máis recentemente –concretamente, en setembro–, o Goberno galego autorizaba á Axencia Galega de Infraestruturas a disposición dun crédito de 12,8 millóns de euros para levar a cabo os traballos físicos de ampliación e remodelación da súa estrutura nunha primeira fase das obras. O Diario Oficial de Galicia publicaba con data do 30-9-2015 a súa licitación, e hoxe tan só está pendente a adxudicación, que se completará co inicio dos traballos, e hoxe vimos que había once empresas que se presentaran. Señorías, o Plan director configura un novo hospital que triplicará o seu espazo actual, que non será ampliado, senón que tamén será remodelado na súa estrutura existente neste momento, que se executará por fases, a primeira das cales implicará actuar sobre 6.000 metros cadrados, e que se fará en tres anos, cun investimento desa primeira fase que suporá máis de 12 millóns de euros dos 20 destinados para a tan esperada obra de ampliación do hospital. Pero tamén é certo que de xeito paralelo o Goberno galego tamén incorporou outras melloras urxentes, como foron a creación da nova sala de tratamentos de quimioterapia –moi ben acollida, evitando aos veciños da Mariña desprazarse a Lugo ou desprazarse á Coruña– e os servizos de hospitalización a domicilio, que recentemente sumaban un novo equipo de profesionais para ampliar a súa cobertura e o número de pacientes atendidos. Ademais, durante estes anos impulsáronse obras importantes neste centro, impulsáronse obras por máis de 2,5 millóns de euros: a remodelación da área de maternidade, a reforma da cuberta, a zona de arquivos, a rampla, a farmacia, a dotación de novos ecógrafos e dunha segunda sala de endoscopias, a remodelación completa das torres de anestesia, a modernización dos quirófanos e as novas vías rápidas para tratamento de cancros. Vou rematando, e non podo facelo, señorías, non podo pedir o apoio desta Cámara para dar paso final a un proxecto tan esencial para a nosa comarca, para a nosa provincia e tamén para a nosa comunidade autónoma, sen facernos eco do sentimento maioritario dos cidadáns desta comarca, dos nosos veciños, dos veciños de Vidal, compañeiro na Cámara, dos veciños de quen lles fala e tamén dos veciños do señor Val, que vai intervir a continuación; do resto somos veciños todos, pero é certo que non somos desa comarca. E asumimos unha débeda de gratitude co persoal médico, de enfermería, celadores, de limpeza, de mantemento, de cociña, técnicos, administrativos..., e así unha longa lista de persoas que quixeron, fan e seguirán a facer o posible para o funcionamento da maior institución pública que temos na nosa comarca. E é certo que ao longo de todo este tempo fixeron posible co seu traballo, co seu esforzo e coa súa implicación –e moitas veces maior da requirida– que os veciños da Mariña poidamos gozar de vida con saúde. Señorías, ampliar o Hospital da Costa será dotar estes profesionais dun instrumento máis cómodo no que exercer o seu traballo e con máis e mellores servizos para todos os veciños da Mariña lucense. Termino, señora presidenta, e teño que dicir algo; teño que dicir que neste gran proxecto só cremos desde o principio os integrantes do Partido Popular. Outros negaron a maior obviando os pasos...
Remate, por favor.
Chegaron a dicir –termino, señora presidenta– que pechariamos o hospital, chegaron a dicir que o converteriamos nun ambulatorio, chegaron a dicir que as mulleres volverían parir ou na Xesta ou na Gañidoira. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, por favor non, está nos medios de comunicación, non estamos inventando nada.
Remate, por favor, señor Balseiro.
Mire vostede a hemeroteca. Por iso que hoxe queremos darlles a oportunidade a vostedes, que están a tempo de rectificar instando a Xunta de Galicia a dar continuidade ao proxecto e ás actuacións de ampliación do Hospital da Costa contempladas no seu Plan director. Esperamos a unanimidade desta Cámara.
Moitas grazas.
Nada máis e moitas grazas, señora presidenta.
Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto, señora Martínez.
Señor Balseiro, esta proposición non de lei é un impecable traballo propagandístico que podería formar parte dos informativos da Radio-Televisión de Galiza. Pero, máis alá da propaganda, non hai nada. O certo é que o Hospital da Costa está nunha situación penosa. No mes de agosto deste ano a CIG denunciaba as deficiencias na estrutura do Hospital da Costa a causa da falta de mantemento e de investimento. Esta desatención provocou desprendementos na beirarrúa, e tiveron que precintar a zona. Ademais, a área de xestión integrada, aprobada en 2013 –á que fai referencia a iniciativa na parte expositiva–, obtivo o rexeitamento social e do persoal, xa que, lonxe de potenciar e mellorar a asistencia sanitaria na comarca, supón unha perda tanto de recursos económicos e materiais como de persoal, que, no canto de achegar a sanidade ás persoas, empeora a calidade asistencial. A Mariña precisa un decreto de xestión integrada propio para xestionar a atención primaria e especializada, e un modelo que aposte polo crecemento do hospital con plena capacidade para xestionar os seus recursos. O persoal médico que traballa na área sanitaria da Mariña e que no seu día se opuxo á EOXI Lugo, Cervo, Monforte de Lemos, despois dun ano da súa aplicación –tempo máis que suficiente para facer unha avaliación–, fixo públicas as súas conclusións. Eu entendo que ao señor Tellado e á señora Paula Prado non lles interese nada, pero se puidesen baixar o ton...
Señora Martínez...
O hospital perdeu autonomía, segundo as conclusións deste persoal médico, e todas as decisións son supervisadas por Lugo; polo tanto, sempre se supeditan aos intereses do HULA. Non existe un orzamento específico para o Hospital da Costa e é imposible avanzar na integración entre a atención primaria e especializada. Incluso dende Lugo se decide qué persoal debe ser substituído e cómo debe ser contratado. Da ampliación do hospital non se ten informado ao persoal nin sobre a existencia dos proxectos de futuro. O camión de resonancia reduciu a súa estancia, de tres semanas ao mes, cando pagaba o Hospital da Costa, a unha semana ao mes desde que paga o hospital de Lugo, o HULA. A consecuencia é que hai un aumento exponencial da lista de espera para realizar unha resonancia magnética. A falta de autonomía, o descoñecemento, a falta de interese dos directivos da EOXI, a privatización parcial do servizo de mantemento e a centralización do servizo de informática en Lugo están a provocar o deterioro das equipas instrumentais. Os ordenadores e demais equipos informáticos non funcionan ata que de Lugo se dá a orde de que se vaian arreglar, o cal crea graves problemas de atención en servizos que dependen totalmente da electrónica, como pode ser o laboratorio ou radioloxía. Non se teñen cuberto todas as prazas dos especialistas que se xubilaron tanto en especializada como en atención primaria. Polo tanto, non sei de onde saca vostede toda esa propaganda que nos soltou porque nin a sociedade da Mariña nin o persoal médico da Mariña nin o persoal sanitario están de acordo coa súa versión, e déixano claramente plasmado e ademais fano público para que non caiba dúbida do que está ocorrendo no Hospital da Costa. O Partido Popular e o Goberno deben asumir os seus compromisos coa Mariña procedendo á ampliación real dun centro hospitalario obsoleto, deteriorado e sen espazo para unha atención de calidade. De igual xeito, o Goberno debe proceder á reforma integral da parte existente para garantir a seguridade do persoal do centro e a dos veciños e veciñas que cada día acoden ao centro hospitalario. E para garantir o compromiso do PP co Hospital da Costa presento esta emenda, que, se ese compromiso é real, espero que o Partido Popular a acepte e vote a favor dela, desta emenda de substitución, que ten tres puntos: o primeiro, proceder coa máxima urxencia á reforma integral da actual infraestrutura hospitalaria; o segundo: proceder coa máxima urxencia á ampliación do Hospital da Costa, aumentando o número de camas, aumentando o servizo de hemodiálise, creando un servizo de resonancia magnética permanente e aumentando o cadro de persoal, e ademais tamén mantendo todos os servizos e unidades existentes tanto en primaria como en especializada; e o terceiro punto: derrogar o Decreto 55/2013, do 21 de marzo, polo que se regula a estrutura organizativa de xestión integrada Lugo, Cervo, Monforte de Lemos, procedendo a crear unha área de xestión integrada para A Mariña con plena capacidade de xestión en asistencia primaria e especializada e sobre os seus recursos humanos, económicos, infraestruturas e prestación de servizos da área sanitaria. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego ten a palabra o señor Pombo Rodríguez.
Grazas, presidenta. Boa tarde a todos e a todas. Boa tarde, señor Balseiro. Vostede sabe que o Grupo Parlamentario do BNG foi moi crítico e opúxose á estrutura organizativa de xestión integrada de Lugo-Cervo-Monforte, por entender que a centralización da xestión hospitalaria en Lugo sería moi prexudicial para o servizo da sanidade pública, supoñería unha grave deterioración da mesma, empeoraría a calidade asistencial e comezaría o camiño da privatización. Naquela altura non era só a opinión do BNG, senón que, maioritariamente, toda a sociedade da Mariña, mais tamén a de Lugo e a da zona de Monforte, fixo críticas durísimas a esta centralización, e personalizouna no señor presidente, que non cumpriu a palabra, o señor Feijóo, que se comprometera publicamente a manter estas áreas e que logo non fixo. A realidade hoxe é recortes dende aquela na deterioración da sanidade pública, recortes nos recursos económicos, no material, no persoal, que empeorou –xa digo– a calidade asistencial e aumentou a derivación de doentes a centros privados, convertendo á privatización a saúde, recortes denunciados pola ampla maioría da sociedade mariñá, sindicatos, partidos políticos, mesmo concellos. Señor Balseiro, coincido con vostede en que efectivamente hai trinta anos o Hospital da Costa, de Burela, supuxo a fin de moitos desprazamentos, dende logo inhumanos, para a maioría dos mariñaos. Tamén comparto que dende aquela o nacemento dos nenos e nenas menores de 30 anos o facían no hospital en lugar de facelo na Xesta ou na Gañidoira. Pero tamén comparto que dende aquel momento o achegamento dos habitantes da Mariña, deses catorce concellos de 80.000 habitantes, pero que no verán son moitos máis, foi un achegamento a unha sanidade pública e de calidade, mais no que non estou xa de acordo é que cos gobernos do señor Feijóo volveron chegar os desprazamentos na busca desa atención sanitaria pública de calidade, que comeza a fallar por mor da privatización, desprazamentos de máis de catrocentos enfermos que tiveron que ser operados noutro lado, desprazamentos para resonancias magnéticas nucleares en clínicas privadas, desprazamentos para mamografías, etc., etc. O BNG, dende logo, está a prol da defensa da calidade da sanidade pública. As obras de ampliación máis agardadas, máis esperadas, pero tamén máis reclamadas da Mariña, o BNG tamén as defende. E polo que respecta á súa proposición non de lei, o plan director, que xa é o terceiro plan director da historia do hospital, anunciado, ningún concluíu cunha ampliación real. O BNG, dende logo, rexeita a propaganda e a publicidade, pero hai que dar pasos polas obras de ampliación das que hoxe nos fala –xa non sei se é a sexta ou a sétima vez–. O 13 de marzo do 2012 o señor Feijóo era a cuarta, a cuarta vez que falaba da ampliación no debate do estado da nación; 13 de marzo do 2012, cando lle quedan seis meses, dicía: "Estamos traballando para impulsar a ampliación do Hospital público da Costa, da Mariña luguesa." E quedábanlle seis meses. A primeira vez paréceme que foi no 2009, en propia campaña electoral. Efectivamente, o señor Balseiro, en nome do señor Feijóo, anunciou que ía ser a ampliación. Veu no 2010 outra ampliación, no 2011 outra, etc., etc. Dada a historia de anuncios falidos, sen prazos, sen orzamentos concretos, mesmo sen executar o prometido, despois de tanta publicidade e propaganda, o máis acaído, señor Balseiro, sería a desconfianza máis absoluta. Mais o BNG, porque estamos comprometidos coa defensa da sanidade pública, presentamos unha emenda para que se cumpra todo o que acaba vostede de dicir hai uns minutos dende este estrado. Posto que hai unha primeira fase de 18,8 millóns a realizar en tres anos, nós pedimos un punto: que se aumente a partida orzamentaria para o Hospital da Costa, de Burela, para o exercicio do ano que vén, en 3 millóns de euros máis, para garantir que se remate en tres anos e non teñamos que esperar dez ou doce. Segundo punto: dotación completa de persoal para garantir unha asistencia sanitaria de calidade no propio hospital. Un seguinte punto: garantir a xestión pública de todos os servizos contemplados no plan director, tanto sanitarios como os de mantemento, e mesmo o aparcadoiro, que parece ser que está en marcha. Agardo que acepten a emenda do BNG polo ben da sanidade pública da Mariña. Se non a acepta, señor Balseiro, ten que comprender que con nós, para propaganda e publicidade, non vai contar. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra a señora Solla.
Grazas, presidenta. Pois tremendo o desta iniciativa de hoxe, señor Balseiro, ¡tremendo!, que despois de incumprir absolutamente todo o comprometido coa sanidade da costa lucense sexan quen de traer isto hoxe aquí. Señor Balseiro, en 2009 o señor Feijóo anunciaba xa esa ampliación despois das autonómicas. Hai seis anos, ¡seis anos! E agora, despois de seis anos, traen unha iniciativa pedindo que se faga a ampliación. Pois mire, señor voceiro, o seu alcalde, do seu concello, deste concello, puxo en 2011 á disposición xa os terreos para a ampliación, ¡en 2011! ¿Que fixeron vostedes nestes últimos catro anos? Dígollo eu. En 2012, volver anunciar a ampliación; en 2013, anunciar o plan director, sen ampliación; en 2014, volver anunciar o plan director, pero sen ampliación. Seis anos de promesas, ¡seis anos, señor Balseiro! E hoxe pretenden que votemos unha iniciativa que di continuar co proxecto e coas actuacións. ¿Continuar o que, se non fixeron nada ata o de agora? Bueno, si, a verdade é que si fixeron algo, e foi precisamente recortar en servizos e en persoal; prometéronlles vostedes ás profesionais e aos profesionais que a área integrada non ía supor ningún recorte de servizos, e mentiron, ¡mentíronlles! Por iso dimitiu o director do hospital e a directora de enfermería, e por iso xa o ano pasado a maioría dos e das profesionais do centro denunciaron que os recortes de servizos que elas temían xa se tiñan producido coa área integrada, que o centro perdeu autonomía, que non teñen capacidade practicamente de facer nada de maneira independente, que a dependencia de Lugo implica un montón de trámites burocráticos que dificultan mesmo o mantemento do centro, da aparataxe e dos aparellos informáticos. Prometeron máis servizos e melloras, e foi todo ao revés. Os pacientes agora teñen que desprazarse, incluso ata douscentos quilómetros, para facer unha colonoscopia ou para unha intervención cirúrxica que antes se facía no centro, como poden ser as cataratas. ¿Pero a onde os levan? Non os levan a outro hospital público, ¡non! Lévanos a unha clínica privada. E traen isto aquí, aínda son capaces de traer isto aquí. Despois de dedicarse a recortar persoal e servizos, como a xente estaba soliviantada, pois anunciaron vostedes esa creación do servizo de ADO, iso si, sen dotalo do persoal suficiente, señor Balseiro, a metade da plantilla necesaria; ou en oncohematoloxía, nunha saliña, alí no fondo do hospital e sen medios. Mentres, pechaban quince camas e as resonancias magnéticas séguense facendo nun camión, señor Balseiro, igual que en Vigo –que, por certo, xa lle chaman o "camión da Panorama"–. Un camión que, ademais, comparte coa área de Lugo, e que cada vez, como sabe vostede, ten máis frecuencia na súa presenza no Hospital da Costa, e polo tanto a lista de espera da resonancia no Hospital da Costa multiplicouse bastante pois dende que eliminaron esa frecuencia. Estiven alí, estiven alí en xullo co compañeiro Ramón Vázquez, e, como vostede sabe, en visita oficial, pero tamén estivemos cos traballadores e traballadoras. ¿E sabe vostede o que nos dixeron? Pedíronos que denunciásemos que as mostras de anatomía patolóxica levaban tres ou catro meses acumulándose nun armario, daquela había xa 1.500 mostras sen analizar, que, por se vostede non o sabe, son necesarias para diagnosticar algunhas enfermidades graves, como pode ser cancro. Señor Balseiro, ¿que nos queren dicir? ¿Non nos teñen nada que dicir con iso? ¿Como poden traer vostedes esta iniciativa hoxe aquí? Preocúpense por iso. Polo tanto, presentamos unha emenda que pide que o Goberno aclare eses atrasos...
Vaia rematando, por favor.
...que se están a producir en anatomía patolóxica –déannos hoxe os datos e déannos o motivo deses atrasos–, que se amplíen eses planteis de anatomía patolóxica, que doten a ADO de persoal suficiente, que non sexa un anuncio, que doten anatomía patolóxica, que revisen e revertan ese recorte de servizos, que doten dunha resonancia magnética de persoal e que amplíen o hospital, pero, ademais, con orzamento suficiente. Non fixeron nada vostedes en seis, en sete anos, e pretenden deixarlle vostedes ao Goberno que veña as obras e o gasto que hai que realizar. Pois, señor Balseiro, como dixo vostede antes, teñen vostedes hoxe a oportunidade de rectificar e comprometerse. Máis nada por agora.
Moitas grazas, señora Solla. Polo Grupo Socialista, señor Val Alonso.
Prego silencio, por favor.
Ben, moitas grazas, presidenta. Moi boa tarde a todas e a todos. Bueno, pois hoxe preséntanos o Partido Popular unha iniciativa para falar do Hospital da Costa, na Mariña, e da súa ampliación, e faino tamén cunha intervención dende esta tribuna moi emotiva por parte do señor Balseiro. A verdade é que non está mal, non está mal, despois de sete anos practicamente calados, de non facer absolutamente nada diante desta necesidade, despois de sete anos de fuxir das súas responsabilidades, agora, coa lexislatura practicamente rematada, queren vir a esta Cámara como os defensores da sanidade pública na comarca da Mariña, e para iso queren facelo pasando incluso por riba dos milleiros de persoas que durante todos estes anos se veñen manifestando, exixindo melloras diante desta necesidade dunha infraestrutura necesaria e hospitalaria básica para a comarca da Mariña. [[Aplausos.]] E para iso fano cunha iniciativa para non dicir absolutamente nada, cunha obviedade, é dicir, unha iniciativa ademais completamente superada no tempo pola propia xestión incluso do Goberno do Partido Popular. Mire, ¿que sentido ten, señor Balseiro, que veña vostede hoxe aquí cunha iniciativa para pedirnos que votemos continuar co proxecto e coas actuacións de ampliación do Hospital da Costa? ¿Que sentido ten, señor Balseiro? ¿É que, se non se vota a favor desta iniciativa, van vostedes parar o concurso público que teñen en marcha? Mire, eu creo que isto é vir aquí rirse dos cidadáns da Mariña, e os cidadáns da Mariña están fartos xa de vostedes, están fartos de vostedes e da súa forma de facer política, e cando digo da súa, refírome á que fai vostede, señor Balseiro, que é capaz de utilizar o esforzo de milleiros de persoas para vir aquí promocionarse. Porque disto vai esta iniciativa, señor Balseiro: publicidade e propaganda. E neste caso, nin do Partido Popular nin do Goberno, senón da súa propia propaganda. Eu sei que necesita promocionarse, señor Balseiro, que non está nos mellores momentos na comarca, pero mire, vir aquí falar destas cuestións... E, ademais, algo deixou moi claro, porque o seu staff técnico, ese persoal que ten á súa disposición, xa se encargou nestes días previos de bombardear a prensa local para advertir a cidadanía de que vostede hoxe viría falar aquí desta cuestión. Mire, pero o que non lle dixo, ou o que non fixo ese gabinete que vostede ten á súa disposición nesas notas de prensa, foi dicirlle á cidadanía da Mariña que, efectivamente, xa hai un concurso público en marcha e que onte mesmo coñecemos que hai once ofertas presentadas para iso. Ou sexa, ¿que sentido ten que veña vostede hoxe aquí, señor Balseiro? Votar o texto que vostede hoxe nos trae non vale absolutamente para nada. E isto está ben que o saiban os deputados do Partido Popular, que saiban o que van votar, porque eu tiña pensado, tiña entendido, dende que cheguei a esta Cámara, que as iniciativas eran para impulsar, para instar o Goberno a que faga algo que non está facendo, pero o señor Balseiro acaba de descubrirnos o contrario: insta o Goberno a facer algo que xa está facendo. Pero ben, mire, nosoutros presentámoslle unha emenda, señor Balseiro, porque o esforzo e o compromiso do Partido Popular para o ano que vén con esta infraestrutura está claramente recollido nos orzamentos do Sergas, señor Balseiro. Mire, voullo dicir, porque ao mellor vostede non o leu: programa 421A, concepto 621, sección 50, servizo 01, unha partida de 1.800.000 euros. Ese é o compromiso real para a ampliación do Hospital da Costa para o ano que vén. ¿E que significa isto, señor Balseiro? Pois significa que para nós é un compromiso claramente insuficiente, insuficiente porque con esta cantidade o ano próximo pouco máis vai dar que para facer o proxecto técnico desa ampliación, se é que o fan. E nós cremos que é insuficiente tamén, porque mire, se executan vostedes 1 millón de euros nos próximos doce meses, quedan dezaseis meses, que é o prazo que vostedes contemplan nese concurso de vinte e oito meses para a execución da obra, para executar máis de 10 millóns de euros, e nosoutros cremos que, co esforzo que vostedes prevén para o ano que vén, vai ser imposible cumprir o prazo que vostedes mesmos prevén. Mire, señor Balseiro, se vostede quere algo máis que vir aquí publicitarse, ¡vostede mesmo! Se quere algo máis que vir aquí solemnizar o que xa é evidente, eu pídolle que acepte a emenda que nós lle propoñemos, e que é aumentar esa partida que o Sergas dedica para o ano que vén ata os 4,5 millóns de euros, para que se poidan cumprir os prazos que vostedes mesmos contemplan nese concurso público. Pero eu creo que o que fan vostedes é vir aquí facer unicamente propaganda diante dun proceso electoral. Mire, a cidadanía da Mariña non é tonta, sabe perfectamente o que vostedes a levan enganando durante estes sete anos. Coa lexislatura practicamente rematada, señor Balseiro, non van ser vostedes os que executen as obras de ampliación do Hospital da Costa, terá que ser un goberno socialista o que execute esas obras. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Val. Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra o señor Balseiro Orol.
Moitas grazas, señora presidenta. Hoxe vanme permitir as súas señorías que empece a miña intervención felicitando a oposición, dándolle os parabéns á oposición porque coincidimos nunha cousa que nunca tiñamos coincidido: coincidimos en que a ampliación do Hospital da Costa se vai levar adiante e que é necesario. Por primeira vez, voten vostedes ou non voten vostedes favorablemente, creo que o feito de traer esta iniciativa por primeira vez nos puxo a todos na mesma dirección: que a ampliación do Hospital da Costa é necesaria e que a ampliación do Hospital da Costa [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] a iniciou un goberno do Partido Popular, que a vai realizar un goberno do Partido Popular e que a vai terminar un goberno do Partido Popular. [[Aplausos.]] E dito isto [[Murmurios.]] , teño que dicir, ¡home!, señor Val, parece mentira, se esta iniciativa non vale para nada, ¿como a emenda vostede? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Home, se non vale para nada, ¿para que perde vostede o tempo emendando esta iniciativa? E falando de recortes téñolles que dicir: primeiro, téñolle que dicir á señora Martínez que non lle vou contestar, porque se vostede falou única e exclusivamente cos da CIG, xa sei o que lle dixeron, pero ese non é o sentir da Mariña. Para falar do Hospital da Costa hai que falar con toda a Mariña, non só co que diga a CIG, porque a CIG o único que dixo durante todo este tempo do Hospital da Costa na Mariña foron mentira tras mentira, nada máis. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Mentira tras mentira! E de recortes téñolles que dicir que non. Dígannos vostedes desde o ano 2009 un só servizo que tivera perdido o Hospital da Costa. ¿Saben cales perdeu o Hospital da Costa? Ningún. ¿Sabe que fixo o Hospital da Costa desde o ano 2009 a raíz da área integrada? Gañar servizos, gañar o servizo de oncoloxía –que o Partido Socialista non votou unha iniciativa neste Parlamento a favor de poñer o Servizo de Oncoloxía no Hospital da Costa– e gañar o Servizo de Hospitalización a Domicilio. Iso foi o que nos deu a área integrada; a área integrada deunos iso [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , e iso sabémolo ben os veciños da Mariña. Porque quen lles fala, por sorte ou por desgraza, coñece o Hospital da Costa da Mariña de estar dentro –nos últimos anos tres veces– e desde fóra. E podo falar con coñecemento do de dentro e con coñecemento desde fóra. Polo cal, señorías, se vostedes... Eu xa sei, ¿que van dicir vostedes? ¿Sabe o que dicía o señor Val o 15 de marzo do ano 2014? Aquí o teño, que o iamos converter nun ambulatorio. [[Murmurios.]] ¿Sabe o que dicía? Que estabamos desmantelando o centro cando estabamos gañando servizos, que o estabamos privatizando. Iso era o que dicía o señor Val, está aquí. ¿Pero sabe o que dicía, señor Pombo –sabe o que dicía, que se asustaba a súa compañeira–, sabe o que dicía o Bloque Nacionalista Galego o venres 14 de febreiro do ano 2014? Desconfiaba de que o Sergas montara oncoloxía. Hoxe xa está funcionando. Pero dicía máis, dicía máis...
Remate, por favor.
..., dicía que volverían nacer os críos na Xesta. [[Murmurios.]] Iso é o que dicía. Que volverían nacer os críos na Xesta.
Remate, por favor, señor Balseiro.
Pero, señoría, iso dicíao o PSOE [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , pero mire, ¡pero non, non! Mire... Porque vostedes non teñen nisto..., vostedes, cando menos, non teñen autoridade. [[Murmurios.]] ¿Saben o que lle dicía o Goberno bipartito...
Silencio, por favor.
...a este deputado no ano 2008? ¿Sabe o que dicía? ¿Sabe canto foi o investimento do Goberno bipartito no Hospital da Costa? ¿Sabe canto foi? Cero euros. Está aquí recollido.
Moitas grazas, señor Balseiro.
Contestado por escrito.
Moitas grazas.
Cero euros. ¿Sabe canto foi o investimento do Goberno nestes últimos seis anos do goberno [[Murmurios.]] do Partido Popular? 2,5 millóns de euros.
Señor Balseiro, grazas, rematou o seu tempo. [[Aplausos.]] [[O señor Balseiro Orol pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Balseiro, é que rematou o seu tempo.
Presidenta, se me deixa posicionarme.
Eu non teño ningún problema. O que si é certo é que se gritan todos cando falo co señor Balseiro non me escoita. [[Murmurios.]] ¡Claro, claro! Señor Balseiro, rematou o tempo.
¿Déixame posicionar sobre as emendas, señora presidenta?
A petición da oposición ten vostede... Remate. [[Risos.]] Dez segundos, dez segundos, ¡eh! ¡Claro!
Moitas grazas, señora presidenta. Alégrome de que a oposición me dea a oportunidade. Dáme pena, dáme pena que me dean esta oportunidade por se nos están vendo os veciños da Mariña e ven o respecto que lle teñen á sanidade pública da Mariña estes señores das bancadas [[Murmurios.]] , por iso me dá pena. Dicir que as emendas practicamente piden o que xa temos encarrilado dende o Partido Popular, e o que imos facer é que non as imos aceptar. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Modificación da orde do día
Antes de levantar a sesión, comunicar ás súas señorías... [[Murmurios.]] Perdón, só unha breve comunicación. A solicitude..., o aprazamento, a petición do Goberno, das preguntas na orde do día 8.2 e 8.3, números de rexistro 43249, do Grupo Popular, e 43263, do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Suspendemos a sesión ata mañá ás dez horas. [[Murmurios.]] Solicitouse o aprazamento por petición do Goberno, xa o dixen.