Türkiye Büyük Millet Meclisinin 55’inci Birleşimini açıyorum. Elektronik cihazla yoklama yapacağız. Yoklama için üç dakika süre vereceğim. Sayın milletvekillerinin oy düğmelerine basarak salonda bulunduklarını bildirmelerini, bu süre içerisinde elektronik sisteme giremeyen milletvekillerinin salonda hazır bulunan teknik personelden yardım istemelerini, buna rağmen sisteme giremeyen üyelerin ise yoklama pusulalarını görevli personel aracılığıyla üç dakikalık süre içerisinde Başkanlığa ulaştırmalarını rica ediyorum. Yoklama işlemini başlatıyorum. [[Elektronik cihazla yoklama yapıldı]] Gündeme geçmeden önce 3 sayın milletvekiline gündem dışı söz vereceğim. Gündem dışı ilk söz, sağlık hizmetlerinde yaşanan sorunlar hakkında söz isteyen Eskişehir Milletvekili Sayın Ruhsar Demirel’e aittir. Buyurun Sayın Demirel. [[MHP sıralarından alkışlar]] Mikrofonu açmadan önce, sayın milletvekilleri, Genel Kurulda çok büyük bir uğultu var. Hatipleri daha rahat dinleyebilmek için uğultumuzu azaltırsak iyi olur. Ayrıca, bugün Genel Kurulun ışıklandırma seviyesinde ayarlama yapmak için ara ara denemeler yapılacaktır. Korkmayın, endişelenmeyin. Bilginize sunuyorum. Buyurun Sayın Demirel.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; şahsım adına bugün bir söz almış bulunuyorum. Aslında, konu başlığım sağlık idi ancak 24 Ocak gününün tarihteki öneminden de biraz bahsetmek istiyorum. 24 Ocak günü Türk tarihinde önemli olayların hatırlandığı zamandır. Malumunuz, 1980 ekonomi kararları, arkasından 1993 ve 2001 24 Ocaklarında yaşanmış iki elim olay vardır; ki, bunlardan birisi, hâlihazırda Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkan Vekili olan Sayın Güldal Mumcu Hanımefendi’nin merhum eşi gazeteci yazar Uğur Mumcu Bey ile eski Diyarbakır Emniyet Müdürümüz Sayın Gaffar Okkan’ın uğradıkları elim suikastlardır. Ama 24 Ocaklar, sanıyorum bundan sonra başka bir şeyle de anılacak. Malumunuz dün gece yarısı itibarıyla, Osmanlı İmparatorluğu ve devamında kurulmuş olan Türkiye Cumhuriyeti’ni kendi yakın tarihlerini okuma konusunda tarih hipermetrobu olan bir ülkenin Senatosunun kişisel ikbal gayretleri çerçevesinde 1915’te yaşanmış olayları yargılayarak, Türkiye Cumhuriyeti’ni hadleri olmayarak bazı sıfatlarla yaftalamaya çalışanların gayretine sahne olmuştur ve bilinmelidir ki, 1915 olayları Türkiye Cumhuriyeti tarihinde utanılacak hiçbir şey değildir ama onun ötesinde, bütün bunlar Osmanlı’dan bugüne gelen Türk cumhuriyetlerinde bizim iç meselemizdir. Hiçbir ülkenin iç meselesine karışmak hiçbir senatonun hakkı ve haddi değildir. Kaldı ki, tekraren söylüyorum, kendi yakın tarihlerini okuma konusunda hipermetrop olan bu ülkenin senatörlerinin Türkiye Cumhuriyeti’nin büyük tarihini değerlendirmek için üç beş oturum değil, milyonlarca sayfa kitap okumaları gerekir. Ama 24 Ocakın mensubu bulunmaktan onur duyduğum Milliyetçi Hareket Partisi için de çok önemli bir tarih olduğunu hatırlatmak isterim. Partimiz, 8 Şubat 1969’da kurulduktan sonra, 1980’de kesintiye uğrayan Türkiye’deki siyasi tabloyla beraber, takibinde kurulan Muhafazakar Parti ve Milliyetçi Çalışma Partisi isimleriyle hayatına devam etmişken, 24 Ocak 1993’te Milliyetçi Çalışma Partisinin 4’üncü Kongresi’yle tekrar “Milliyetçi Hareket Partisi” adına kavuşmuştur. Tarihimizde, bizim kendi parti tarihimizde de 24 Ocakın böyle bir önemi var. Ama başkaları ülkemiz için ne isim koymaya çalışırsa çalışsın, başkaları bizi neyle yaftalamaya çalışırsa çalışsın Türk insanının zekâsı, aklı, tarihte her zaman için başkalarına ders vermeye yetecektir. İşte, böyle bir tarihî konuyu sağlık alanında geçtiğimiz günler itibarıyla yaşamaya başladık. Akdeniz Üniversitesinde yapılan bir transplantasyon olayı. Sayın Doktor Ömer Özkan Bey ve ekibinin, Antalya’da Akdeniz Üniversitesi Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi Ana Bilim Dalında görevli bütün sağlık çalışanlarıyla birlikte Profesör Doktor Tuncer Karpuzoğlu Organ Nakli Enstitüsünde gerçekleştirdikleri operasyonu hepiniz biliyorsunuz. Ülkemizde çok da bilinmeyen bir ilki daha hatırlatması adına önemli buluyorum bu olayı. Türkiye, dünyadaki ilk rahim transplantasyonunu da aynı ekip, aynı hocanın önderliğindeki bir ekiple gerçekleştirmiştir. Yüz nakliyle beraber, yaptıkları iki başarılı kol nakliyle beraber tarihe geçen bu bilim insanlarımız, sanıyorum şu anda yabancı doktor ülkeye getirmek için çalışan siyasetçiler, Tam Gün Yasası’yla hastayla hekim arasına “performans” adı altında bazı maddi kriterleri koymaya çalışan siyasetçiler için bütün bu yaşananlar bir ibret öyküsüdür. Türk hekimi hastasının şifası için, hastasını sağlığına kavuşturmak için ne tam gün dinler ne başka şey, yalnızca başarıya odaklanır. Bu onur ve heyecanı yaşamamıza vesile olan merhum Ahmet Kaya’ya Allah’tan rahmet dilerken böylesi bir kararla hem büyük bir insanlık dersi veren hem de bazı uzuv eksiklikleriyle hayatlarını sürdürmeye çalışan insanlarımıza merhem olan kıymetli ailesine de çok teşekkürler ediyorum ve organ naklî, doku ve organ bağışı konusunda yalnızca 3-9 Kasımda değil, bütün bir yıl boyunca duyarlılık göstereceğimize inanıyorum. Hepinize saygılar sunuyorum.
Gündem dışı ikinci söz Baytar Mektebinin (Veteriner Fakültesi) açılış yıl dönümü münasebetiyle söz isteyen Kars Milletvekili Sayın Yunus Kılıç’a aittir. Buyurun Sayın Kılıç.
Sayın Başkan, saygıdeğer milletvekilleri; dünyada insanlık tarihiyle beraber, özellikle insana en yakın olan ve insanın en fazla ihtiyacı olan hayvanların evcilleştirilmesiyle beraber başlayan çok zor, çok meşakkatli, bir o kadar da sevgi ve şefkat üzerine kurulmuş olan bir meslekten bahsetmek istiyorum. Eski adıyla “baytarlık” 1937’de Meclisimizden çıkan “Veteriner Umum Genel Müdürlüğü Kanunu” ile beraber “veteriner hekim” unvanıyla adlandırılan bir meslek grubu. Tarihine baktığımız zaman, özellikle insanların savaşlardan sıkıntı çektikleri dönemlerde büyük salgınlar sonucunda hayvan hastalarıyla beraber ortaya çıkan, insanlık tarihine geçmiş olan bir meslek grubu bu. İlk olarak, teknik manada, bilimsel manada veteriner hekimlik eğitimi Fransa’da başlıyor. Ne yazık ki, biz, çok derin bakmadığımız zaman Fransa’ya… Dünyadaki ilme, hukuka, evrensel değerlere katkı sunduğunu bugüne kadar hep öğrenmiş olduğumuz Fransa ne yazık ki bugün ilmi, bilimsel araştırmaları, tarihi hiçe sayarak, kendini uluslararası bir mahkeme yerine koyarak bir ülkenin geçmişiyle alakalı hüküm verme küstahlığına kadar işi vardıracak bir şekilde Senatosundan bir karar çıkarmıştır. Fransa’yı, aslında yapmış olduğu bu davranıştan dolayı, evrensel değerleri koruma noktasında dünyada yer edinmiş olan Fransız halkının öncelikle kendinin cezalandırması gerektiğini düşünüyorum. Aslında, yapılan bu haksızlık sadece Türk milletine, Türk toplumuna, Müslüman âlemine değil aynı zamanda Fransa’nın bugüne kadar kendi yeşertmiş olduğu değerlere de aykırıdır. Öncelikle Fransız halkına bunu havale ettikten sonra, veteriner hekimlerin de hakkını gasbetmesin diye yine konuya dönmek istiyorum izninizle. İki yüz elli yıllık bir ömrü var bu hekimlik mesleğinin arkadaşlar. 1762 yılında Fransa’nın Lyon kentinde başlayan ilk veteriner hekimlik eğitiminin, yaklaşık seksen yıl sonra Türkiye’de de yine aynı şekilde büyük hayvan hastalıkları ve salgınlar sonucunda, özellikle Osmanlı-Rus Savaşı’ndan sonra, 1877-1878’den sonra büyük oranlarda hayvan ölümleriyle beraber açlık ve sıkıntı başlayınca, dünyada zaten var olan ve belli bir noktaya gelmiş olan veteriner hekimlik eğitiminin Türkiye’de olması gerektiği de düşünülmüş ve o zaman ilk önce askerî amaçlarla, biliyorsunuz o zaman askeriyede büyük süvari birlikleri vardı, bu amaçlarla veteriner fakülteleri inkişaf ettirilmiş, daha sonra özel amaçlarla, sivil amaçlarla veteriner hekimlik fakültesi İstanbul’da açılmış ve Atatürk’ün emriyle 1933 yılında da Ankara Üniversitesine bağlı modern bir veteriner hekimlik eğitimi veren kuruluş hâline gelmiştir. Şimdi, tabii, eskiden veteriner hekimlik sadece hayvanların birtakım sıkıntılarını gidermeye yönelik bir meslek grubu olarak düşünülürdü ancak artık veteriner hekimliğin başka uğraş alanları da var. Bunlardan en önemlilerinden bir tanesi toplumun “halk sağlığı” dediğimiz kavram yani veteriner halk sağlığı ve gıda güvenliğidir. Aslında veteriner hekimliğin bugün ulaşmış olduğu bu seviye eskiden alışılmış olan “veteriner” kavramını oldukça genişleten, mesleği oldukça genişleten bir alan olarak ortaya çıkıyor. Yani veteriner hekimliği, artık sadece hayvanların tedavisiyle uğraşan bir meslek grubu olarak değil, aynı zamanda insanlara bulaşması muhtemel hastalıkları hayvanlar boyutunda engelleyerek halk sağlığını, toplum sağlığını korumaya yönelik bir meslek olarak düşünmek çok daha faydalı ve yararlı olur diye düşünüyorum çünkü -hekim arkadaşlarımız bilecekler- tababet, sadece tıp bilimi demek değildir, aynı zamanda veteriner bilimi bunun içerisindedir ve üç yüze yakın zoonotik hastalık vardır dünyada bugüne kadar bilinen yani bunlar hayvanlarla insanlar arasında ortak geçişen hastalıklardır, veteriner hekimlerin işi ve görevi de en önemli olarak bu noktada ortaya çıkmaktadır. Zaten bu böyle olmalı ki dünyanın en önemli epidemiyologları artık dünyada tek tıp, tek sağlık konseptiyle hareket etmektedirler. Burada en önemli payı da yine veteriner hekimlerin yüklenmiş olduğunun bilinmesinde fayda vardır diye düşünüyorum.
Gündem dışı üçüncü söz, Uğur Mumcu’nun katledilmesinin yıl dönümü hakkında söz isteyen Mersin Milletvekili Sayın Ali Rıza Öztürk’e aittir. Buyurun Sayın Öztürk.
Değerli milletvekilleri, bugün 24 Ocak. Bundan tam on dokuz yıl önce Uğur Mumcu evinin önünden işe giderken arabasına konulan bir bomba sonucu haince katledildi. Yine, bugün 24 Ocak 2001 günü Diyarbakır’ın sevilen Emniyet Müdürü Ali Gaffar Okkan 5 polisle birlikte kimliği belirsiz kişiler tarafından hunharca katledildi. Bundan beş gün önce de 19 Ocak 2007’de sevgili Hrant Dink yine hunharca katledildi. Bunun dışında 31 Ocak günü sevgili Muammer Aksoy katledildi. 1 Şubat -hemen arkasından gelecek haftaya- 1979, gazeteci, yazar Abdi İpekçi hunharca katledildi. Yine bugün eski siyaset adamlarından Aydın Güven Gürkan öldü, İsmail Cem Allah’ın rahmetine kavuştu. Değerli milletvekilleri, görüldüğü gibi, ocak ayı aslında çok da sevgili, metanetli bir ay değil. Gerçekten ocak ayı faili meçhul bırakılan siyasi cinayetlerin çokça işlendiği bir ay. Değerli milletvekilleri, sevgili Uğur Mumcu’nun ölümünden bu yana on dokuz yıl geçti. Uğur Mumcu’yu katleden tetikçiler belki yargılanıyormuş gibi yapıldı. Ama Uğur Mumcu neden öldürüldü, arkasındaki karanlıklar bugüne kadar neden aydınlatılmadı, Uğur Mumcu’yu kimler öldürttü, bu soruların yanıtları diğer faili meçhul bırakılan siyasi cinayetlerde olduğu gibi bir türlü aydınlanamadı, aydınlatılamadı. Yine, 18 Ocak 2010’da, Uğur Mumcu Araştırma Komisyonunun Başkanı Sayın Ersönmez Yarbay Akşam gazetesine verdiği demeçte “Uğur Mumcu’nun ölümünü araştırırken adı konmamış fiilî bir dirençle karşılaştık, suikastın üzerine gitmemiz engellendi.” demektedir. Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kurulan bir komisyonun, Uğur Mumcu cinayetinin üzerine gitmesini fiilen engelleyenler kimlerdi? Hangi dirençlerle karşılaşmışlardır? Bunların aydınlatılması gerekiyor. Uğur Mumcuların, Hrant Dinklerin, Abdi İpekçilerin, Kemal Türklerlerin neden öldürüldüğü sorusuna biz Türkiye Büyük Millet Meclisinde yanıt bulamadığımız müddetçe, bu tip faili meçhul bırakılan siyasi cinayetler sürekli devam edecektir. Hrant Dink’in ölümünde ise Trabzon Valisi olan beyefendi gazetelere yaptığı açıklamada, Hrant Dink’in kontrgerilla tarafından öldürüldüğünü söylüyor. Değerli arkadaşlarım, gerçekten, Türkiye Cumhuriyeti’nin yakın geçmişi, toplumda değişimin dinamik unsurunu oluşturan devrimci yazarların, yurtsever yazarların, gazetecilerin hunharca katledildiği bir süreç. Bu süreçte tetikçileri yargılamak, adaleti bulmak anlamında hiçbir şey ifade etmiyor; önemli olan, tetiği çeken insanların bu tetiği neden çektiğinin, kimin için bu tetiği çektiğinin söylenilmesi gerekiyor, bunun araştırılması gerekiyor. Bu olayların kenarından köşesinden dolanarak bunları gerçekten aydınlatamayız. Sevgili Uğur Mumcu diyor ki: “Unutmayalım ki cesur bir kez, korkak bin kez ölür. Önemli olan, insanın böyle bir toplumda mezar taşı gibi susmamasıdır. Bir kişiye yapılan haksızlık bütün topluma karşı işlenen bir suçtur. Bir gün mezarlarımızda güller açacak ey halkım, unutma bizi. Bir gün sesimiz hepinizin kulaklarında yankılanacak ey halkım, unutma bizi.” diyor. Uğur Mumcu’nun söylediği gibi, cesur olalım, faili meçhul bırakılan siyasi cinayetlerin üzerindeki sis perdelerini hep beraber kaldıralım diyorum, saygılar sunuyorum.
Gündeme geçiyoruz. Başkanlığın Genel Kurula sunuşları vardır. Meclis araştırması açılmasına ilişkin üç önerge vardır, ayrı ayrı okutuyorum.
Sayın Başkan, 62’ye göre, görüşmeleri sürdüremezsiniz, Hükûmet temsil edilmiyor; İç Tüzük 62’ye göre görüşmeler sürdürülemez, Hükûmet temsil edilmiyor.
Ama daha görüşme yapmıyoruz, sunuş yapacağız.
Daha geçmedik gündeme ya!
Gündeme geçince dediğin doğru.
Gündeme geçmedik daha, Başkanlığın Genel Kurula sunuşları var ya.
Gündeme geçtik.
Hayır, hayır Sayın İnce, sunuş yapıyoruz sadece.
Hayır…
Gündeme geçilmedi efendim.
Anlamadım?
Ne fark eder Sayın Başkanım? “Her görüşmenin başından sonuna kadar.” diyor. Bu bir görüşme değil mi?
Hayır, gündeme geçilmemiş efendim.
Sunuşlara geldi daha.
Şimdi, Meclis Başkanlığı sunuşlarını size aktarıyorum, ondan sonraki fasılda hep beraber konuşuruz. Buyurun. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı’na Satışa çıkarılan Türkiye Şeker Fabrikaları A. Ş'ye (TŞFAŞ) ait kar eden fabrikaların özelleştirilmesiyle birlikte gerek şeker piyasasında yaşanacak sorunların gerekse de topraktan en yüksek düzeyde yararlanılan şeker pancarı tarımı işgücü açısından doğacak sıkıntıların araştırılması ve alınacak tedbirlerin belirlenmesi amacıyla bir Meclis Araştırması açılmasını arz ve teklif ederiz. Bilindiği üzere Türkiye Şeker Fabrikaları A. Ş'ye (TŞFAŞ) ait 25 fabrikadan karda olan Çarşamba, Çorum, Kastamonu, Kırşehir, Turhal ve Yozgat fabrikaları 11 Eylül'de satışa çıkarıldı. Satışa çıkarılan altı fabrikanın kar ediyor olması dikkat çekici bir gelişme olarak durmaktadır. TŞFAŞ'ın 2008 yılı karının 3 milyar 193 milyon TL olduğu belirtiliyor. Söz konusu fabrikaların satışıyla birlikte TŞFAŞ zarar etmeye başlayacağı gibi, bu durumda Doğu ve Güneydoğu bölgelerinde bulunan fabrikalar da ya kapatılma ya da yok pahasına satılma tehlikesiyle karşı karşıya kalacaktır. Ege Üniversitesi'nden bir grup öğretim üyesi de bu tehlikeye dikkat çekerek, bu satışların tarıma zarar vereceği, kırsal kesimde işsizliği körükleyeceği ve şeker piyasasında uluslar arası tekellerin denetimini pekiştireceği uyarısında bulunuluyor. Şeker Yasası'yla birlikte daha önce satılan fabrikaların özelleştirilmesi ekonomiye büyük zarar vermiştir. TŞFAŞ aracılığıyla şeker tarımının ekonomiye sağladığı katkıların, 2001 yılında çıkarılan Şeker Yasası ile sekteye uğramaya başlamıştır. Bu yasa ile kimi fabrikalar satılırken, pancardan elde edilen şeker üretimine de kota getirilmiştir. Kota ile toplam şeker üretimi içinde nişasta bazlı şekerin (NBŞ) payı yüzde 15'e çıkarıldı. Yapılan araştırmalarda bu oran AB ülkelerinde ortalama yüzde 2 civarındadır. Bu kotanın en büyük şeker üreticisi olan Fransa'da yüzde 0.5, Almanya'da yüzde 1'in altında olup NBŞ'nin büyük ölçüde Genetiği Değiştirilmiş Organizma'lı (GDO) mısırdan elde edilmektedir. Şeker Yasası, pancar ekim alanlarının daralmasına, şeker fabrikalarının düşük kapasite ile çalışmasına ve yüksek yoğunluklu tatlandırıcı (YYT) dışalımının patlamasına neden olmaktadır. Şeker Kurulu, sadece 2009 yılının ilk 8 ayında, 172 bin 42 ton şekere eşdeğer YYT dışalımı için uygunluk belgesi vermiştir. Kayıtlı olarak yapılan YYT yanında, önemli miktarda kimyasal tatlandırıcının Türkiye'ye kaçak olarak girdiği de tahmin edilmektedir. Bunların sonucunda, ekonomi olumsuz etkilenmekte, pancar çiftçisi ve TŞFAŞ'a ait fabrikaların bir kısmı zarar etmektedir. Yasadan karlı çıkanlar ise, NBŞ ve kimyasal tatlandırıcı üreticileri ile şeker ticareti yapan uluslararası tekeller olmaktadır. Devletin elinde kalan şeker fabrikalarının satışa çıkarılmaması, topraktan en yüksek düzeyde yararlanılan şeker pancarı tarımı işgücü açısından büyük önem taşıyor. Dört yüz elli binin üstünde çiftçi ailesi geçimini pancardan sağlıyor. Hasat döneminde sayıları yüz bini geçen mevsimlik tarım işçisi çalışıyor. Şeker fabrikalarında, daimi ve mevsimlik binlerce işçi çalıştırılıyor. Bu nedenlerle bir meclis araştırması açılması ve araştırma komisyonu kurulması gerekmektedir. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Türkiye'deki her geçen gün artan sağlıktaki sıkıntıların nedenlerinin araştırılarak, alınması gereken tedbirler konusunda, Anayasanın 98. Türkiye Büyük Millet Meclisi içtüzüğünün 104 ve 105. maddeleri gereğince Meclis Araştırması açılmasını arz ve teklif ederiz. “Sağlık sadece hastalık ve sakatlığın olmayışı değil, bedenen, ruhen ve sosyal yönden tam iyilik hâlidir." İnsan sağlığına hizmet gibi kutsal bir görev yürüten doktor, eczacı, diş hekimi, ebe, hemşire, sağlık memuru ve tüm sağlık çalışanlarımız vatandaşlarımıza sağlık hizmetlerini tam ve kesintisiz olarak ulaştırabilmek için imkânsızlıklar içinde görevlerini yerine getirmeye çalışmaktadırlar. Sosyal yaşamlarında ve aile hayatlarında fedakârlık yaparak gece gündüz çalışan sağlık personelinin ek ödenek ücretleri düzenli ödenmemekte ebe ve hemşire açığı nedeniyle ebe ve hemşirelerimiz normal izinlerini dahi kullanamamakta ve bu yorgunluk sağlık sektöründe ciddi sorunlara neden olmaktadır. Son yıllarda sağlık bakanlığı sağlık çalışanlarının çalışma saatlerini ve çalışma koşullarına yeni düzenlemeler getirerek çalışanlar içinde statü farklılıkları yaratarak sağlık çalışanları arasında huzursuzluklara neden oluyor. Yıllardır söz verilen ara elaman kadroları ile ilgili düzenlemeler yapılmıyor geçici ve sözleşmeli çalışan ebe ve hemşirelere özlük haklarını iyileştirici adımlar atılmıyor. Sağlık bakanlığı tam gün yasası adı altında muayenehaneleri kapatıyor devlet hastaneleri ve üniversitelerdeki hekimleri istifaya zorluyor. 657 sayılı devlet memuru kanununun 12. Maddesinde 650 sayılı kanun hükmünde kararnameyle yapılan değişiklikle devlet memuru olan hekimlerin özel mesleki faaliyetlerini yasaklamış ve düzenleme 26.08.2011 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Bakanlık İl Sağlık Müdürlükleri aracılığıyla hekimlere özel mesleki faaliyetlerinize devam edecekseniz devlet memurluğundan, kamu hizmetinden ayrılacaksınız ve iş yerleriniz kapatılacak demiştir. Birçok hekim özlük hakları saklı kalmak kaydıyla istifa etmiştir. Ancak bilinmesi gereken muayenehaneleri kapatmak sağlıkta sorunları çözmeyeceği gibi ülkemizde giderek artan işsizlerin arasına muayenehane çalışanlarının da katılmasıyla sadece işsiz sayısını artıracaktır. Bunun yanı sıra üniversite hastanelerinde öğretim üyelerinin istifaları hastaların yeterli sağlık hizmeti almasını engellemekle beraber, hekim seçme haklarını kısıtlamakta ve asistan doktorların eğitimlerini aksatmaktadır. Aksayan eğitim yarınlarda canımızı teslim edeceğimiz sağlık çalışanlarının mesleki niteliği konusunu sorgulamamıza neden olacaktır. Bugün hastanelerde katkı payı adı altında hastalardan para alınmaktadır ve bunun tahsilatı da eczacılara yaptırılmaktadır. Ne eczacılar sağlık bakanlığının tahsilat memurudur, ne de vatandaş bir hak olan sağlık hizmetini kamu kurumundan alırken ücret ödemeye mecburdur. Çünkü sağlık bir haktır ve Anayasa hükümleri gereği sosyal devlet olmak bu hakkı vatandaşa sunma zorunluluğunu getirir. Asgari ücretle ya da emekli maaşıyla geçim mücadelesi veren vatandaş kronik hastalık yada sürekli muayene gerektiren durumlarda maaşının önemli bir bölümünü katkı payı adı altında ödemek zorunda kalıyor. Şiddet konusu son günlerde sıklıkla konuşuluyor. Başta acil sağlık çalışanları olmak üzere 24 saat görev başında bulunan sağlık personeli pek çok defa hasta yakınları tarafından şiddete maruz bırakılıyor. Hatta saldırı sonucu burnu kırılan, beyin kanaması geçiren sağlık çalışanları bulunmaktadır. Sağlık personelinin uğradığı şiddeti önlemek konusunda sağlık bakanlığı hangi tedbirleri almaktadır? Doktordan, hemşiresine, ebeye, yardımcı sağlık personeline kadar bütün sağlık personeli emekli olmaktan korkmaktadır. Çünkü emekli olunca ellerine çok az para geçmektedir. Acilen döner sermaye kararıyla verilen ücretler emekliliğe sayılmalı, emeklinin alacağı maaşa eklenmelidir. Herkes bilmeli ki tüm bu yaşananların sorumlusu ne hastalar ne hekimler ne de diğer sağlık çalışanlarıdır. Sorumlu kafası karışık bakanlık yöneticileridir. Hatırlayınız domuz gribi aşısı konusunda yaşananlar bakanlığın bilgi ve becerisini ölçmede örnek vakadır. Özetle sağlık çalışanları huzursuz, mutsuz, geleceklerinden endişelidir. Tüm bu gerekçelerle araştırma önergemiz hazırlanmıştır. [[Tokat]] [[Mersin]] [[İzmir]] [[Mersin]] [[Kahramanmaraş]] [[Adana]] [[Isparta]] [[Eskişehir]] [[Afyonkarahisar]] [[Ankara]] [[Manisa]] [[Adana]] [[Manisa]] [[Osmaniye]] [[Ankara]] [[Muğla]] [[Elâzığ]] [[Iğdır]] [[İstanbul]] [[Adana]] [[Balıkesir]] TSK Bünyesinde yaşanan adı intihar ve kaza kurşunu olan şüpheli asker ölümlerinin tüm boyutları ile araştırılarak, alınacak önlemlerin belirlenmesi amacıyla Anayasa'nın 98'inci, İçtüzüğün 104 ve 105'inci maddeleri gereğince bir Meclis Araştırması açılmasını arz ve teklif ederiz. 14.10.2011 TSK bünyesinde yaklaşık son 20 yıldan bu yana yaşanan şüpheli asker ölümleri son yıllarda daha da artarak dikkat çekmeye başlamıştır. İnsan Hakları Derneği (İHD) raporuna göre 1991 ile 2001 arasında en az 815 asker şüpheli bir şekilde öldü, 433'ü de yaralandı. 2000 ile 2009 arasında ise 433 askerin şüpheli bir şekilde hayatını kaybettiği bildirilmiştir. Bu sayı 2009'da 30 olarak kayda geçmiş, 2010 yılı içinde ise en az 34 askerin şüpheli bir şekilde hayatını kaybettiği görülmüştür. 2011 yılında ise ilki 7 Eylül'de Bitlis'te Sedat Durgun'un kaza kurşunu, 8 Eylül’de Kahramanmaraş'ta Eren Özel'in intihar ederek ve en son olarak 12 Eylül'de Sarıkamış'ta Celal Kızılkan'ın yine kaza kurşunu sonucu öldükleri görülmektedir. 5 gün içerisinde biri intihar, ikisi kaza kurşunu ile ölüm olmak üzere 3 ölüm bizlere 2011 yılının bilançosunun daha önceki yıllara oranla daha da arttığını göstermektedir. En son olarak 10 Ekim tarihinde Ağrı nüfusuna kayıtlı Adem Çalışan Sivas'ta askerliğini yaparken kendi kendisini omzundan vurarak yaralandığı açıklaması yapılmıştır. En son olarak ta Kuzey Kıbrıs'taki askerlik görevi sırasında 'disko' olarak bilinen 'disiplin koğuşu'nda 25 Temmuz günü gardiyan erler tarafından dövülen, susuz bırakılan ve güneş altında kelepçeyle bekletilen er Uğur Kantar 2.5 ay yoğun bakımda kaldıktan sonra hayatını kaybetmiştir. Şüpheli ölümleri gerçekleşen askerlerin büyük çoğunluğunun Kürtlerden oluşması olayın vahametini daha fazla ortaya koymaktadır. Eski Genelkurmay Başkanı Işık Koşaner'in ortaya çıkan ses kaydında, "Bir askerimizi alnından vurduk" itirafı üstüne, kışlalardaki asker ölümleri üzerindeki şüpheler artmaya başlamıştır. Birinci ağızdan gelen bu acı itiraf asker ölümlerinin kazayla olmadığının çok açık bir göstergesidir. Günün siyasi konjonktürüne göre gerçekleşen bu şüpheli asker ölümleri askeri savcılık ve askeri mahkemeler tarafından incelendiği için davaların hepsi kaza kurşunu veya intihar olarak sonuçlanmış ve aydınlığa kavuşamamıştır. Her geçen gün farklı nedenlerle sürekli olarak artan bu şüpheli ölümlerin aydınlığa kavuşması ve ölüm nedenlerinin araştırılması için bir Meclis Araştırma Komisyonunun kurulmasını arz ve teklif ederiz. [[Muş]] [[Iğdır]] [[Şırnak]] [[Ağrı]] [[Adana]] [[Batman]] [[Bingöl]] [[Bitlis]] [[Diyarbakır]] [[Diyarbakır]] [[Diyarbakır]] [[Hakkâri]] [[Hakkâri]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Kars]] [[Mardin]] [[Mersin]] [[Muş]] [[Şanlıurfa]] [[Van]] [[Van]] Önergeler gündemdeki yerlerini alacak ve Meclis araştırması açılıp açılmaması konusundaki görüşmeler sırası geldiğinde yapılacaktır. Sayın milletvekilleri, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Sayın Fatma Şahin gündemin “Sözlü Sorular” kısmında yer alan sorulardan 1, 22, 24, 44, 79, 83, 246, 278, 327, 328, 329, 335, 357, 361, 369, 370, 427, 428, 510, 523 ve 581’inci sıralarındaki soruları birlikte cevaplandırmak istemişlerdir. Sayın Bakanın bu istemini sırası geldiğinde yerine getireceğim. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığının iki tezkeresi vardır, ayrı ayrı okutup oylarınıza sunacağım. Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kuruluna Türkiye Büyük Millet Meclisi Dışişleri Komisyonu üyelerinden oluşan bir heyetin, Arnavutluk Parlamentosu Dış İlişkiler Komisyonu Başkanı Fatos Beja'nın vaki davetine icabetle Arnavutluk'a bir resmî ziyaret gerçekleştirmesi öngörülmektedir. Söz konusu heyetin Arnavutluk ziyareti, Türkiye Büyük Millet Meclisinin Dış İlişkilerinin Düzenlenmesi Hakkında Kanun'un 6. maddesi uyarınca Genel Kurulun tasviplerine sunulur. Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kuruluna Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Cemil Çiçek'in, Endonezya Temsilciler Meclisi Başkanı Marzuki Alie'nin vaki davetine icabetle Palembang'da düzenlenecek olan İslam Konferansı Örgütü Parlamento Birliği VII. Konferansı'na katılmak üzere, beraberinde Parlamento heyetiyle, Endonezya'ya ziyarette bulunması hususu Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin Dış İlişkilerinin Düzenlenmesi Hakkında 3620 sayılı Kanun'un 9. maddesi uyarınca Genel Kurul’un tasviplerine sunulur. Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığının, bazı sayın milletvekillerinin izinli sayılmalarına dair bir tezkeresi vardır, okutup oylarınıza sunacağım: Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kuruluna Aşağıda adları yazılı milletvekillerinin belirtilen süre ve nedenlerle izinli sayılmaları, Başkanlık Divanının 06/01/2012 tarihli toplantısında uygun görülmüştür. Genel Kurulun onayına sunulur. "Samsun Milletvekili Cemalettin Şimşek, hastalığı nedeniyle 04/10/2011 tarihinden itibaren 99 gün," Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. "İstanbul Milletvekili Ünal Kacır, hastalığı nedeniyle 18/10/2011 tarihinden itibaren 11 gün," Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. "Kayseri Milletvekili Mehmet Şevki Kulkuloğlu, hastalığı nedeniyle 24/10/2011 tarihinden itibaren 16 gün," Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. "İstanbul Milletvekili Ayşe Eser Danışoğlu, hastalığı nedeniyle 26/10/2011 tarihinden itibaren 17 gün," Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. "Aydın Milletvekili Semiha Öyüş, hastalığı nedeniyle 26/10/2011 tarihinden itibaren 47 gün," Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. "İstanbul Milletvekili Hakan Şükür, hastalığı nedeniyle 10/11/2011 tarihinden itibaren 15 gün," Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. "Diyarbakır Milletvekili Leyla Zana, hastalığı nedeniyle 22/11/2011 tarihinden itibaren 11 gün," Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. "Malatya Milletvekili Hüseyin Cemal Akın, hastalığı nedeniyle 24/11/2011 tarihinden itibaren 31 gün," Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. "Van Milletvekili Gülşen Orhan, hastalığı nedeniyle 28/11/2011 tarihinden itibaren 45 gün," Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. "Antalya Milletvekili Osman Kaptan, hastalığı nedeniyle 09/12/2011 tarihinden itibaren 21 gün," Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. “İstanbul Milletvekili Alev Dedegil, hastalığı nedeniyle 10/12/2011 tarihinden itibaren 66 gün,” Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. “Çankırı Milletvekili Hüseyin Filiz, hastalığı nedeniyle 26/12/2011 tarihinden itibaren 32 gün,” Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. “İstanbul Milletvekili Faik Tunay, mazereti nedeniyle 21/10/2011 tarihinden itibaren 16 gün,” Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Düzce Milletvekili İbrahim Korkmaz, mazereti nedeniyle 27/10/2011 tarihinden itibaren 15 gün,” Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. “Yozgat Milletvekili Ertuğrul Soysal, mazereti nedeniyle 28/10/2011 tarihinden itibaren 18 gün,” Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. “Nevşehir Milletvekili Murat Göktürk, mazereti nedeniyle 28/10/2011 tarihinden itibaren 18 gün,” Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. “Şanlıurfa Milletvekili Mehmet Akyürek, mazereti nedeniyle 28/10/2011 tarihinden itibaren 18 gün,” Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. “Şanlıurfa Milletvekili Halil Özcan, mazereti nedeniyle 2/11/2011 tarihinden itibaren 14 gün,” Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. “Aydın Milletvekili Osman Aydın, mazereti nedeniyle 4/11/2011 tarihinden itibaren 15 gün,” Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığının milletvekillerine ödenek ve yolluğunun verilebilmesi için iki tezkeresi daha vardır, ayrı ayrı okutup oylarınıza sunacağım: Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kuruluna Hastalığı nedeniyle bir yasama yılında aralıksız 2 aydan fazla izin alan Samsun Milletvekili Cemalettin Şimşek’e İçtüzüğün 154’üncü maddesi gereğince ödenek ve yolluğunun verilebilmesi, Başkanlık Divanının 06/01/2012 tarihli toplantısında uygun görülmüştür. Genel Kurulun onayına sunulur. Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kuruluna Hastalığı nedeniyle bir yasama yılında aralıksız 2 aydan fazla izin alan İstanbul Milletvekili Alev Dedegil’e İçtüzüğün 154’üncü maddesi gereğince ödenek ve yolluğunun verilebilmesi, Başkanlık Divanının 06/01/2012 tarihli toplantısında uygun görülmüştür. Genel Kurulun onayına sunulur. Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Barış ve Demokrasi Partisi Grubunun İç Tüzük’ün 19’uncu maddesine göre verilmiş bir önerisi vardır, okutup işleme alacağım ve oylarınıza sunacağım: Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Danışma Kurulu’nun 24.01.2012 Salı günü (Bugün) yaptığı toplantısında, siyasi parti grupları arasında oy birliği sağlanamadığından Grubumuzun aşağıdaki önerisini, İçtüzüğün 19 uncu maddesi gereğince Genel Kurul’un onayına sunulmasını saygılarımla arz ederim. 05 Ocak 2012 tarihinde, Şırnak Milletvekili Hasip Kaplan ve arkadaşları tarafından (313 sıra nolu), 28 Aralık 2011 tarihinde meydana gelen ve 35 yurttaşımızın yaşamını yitirdiği “Uludere/Roboski” katliamının tüm boyutlarıyla incelenmesi amacıyla, Meclis Araştırma Önergesinin, Genel Kurul’un bilgisine sunulmak üzere bekleyen diğer önergelerin önüne alınarak, 24.01.2012 Salı günlü birleşiminde sunuşlarda okunması ve görüşmelerin aynı tarihli birleşiminde yapılması önerilmiştir. Grup önerisinin lehinde ilk söz Şırnak Milletvekili Sayın Hasip Kaplan’a aittir. Buyurun Sayın Kaplan.
Bugünkü açıklamalara baktığımız zaman, Sayın Başbakan olayı tazminatla kapatıp geçiştirilecek bir olay gibi görüyor. Oysaki bu tür olaylar halkların tarihinde travma yaratan olaylardır. Travması ağırdır bunların. Sorumluluğu ağırdır. O zaman elinizdeki dört saatlik Heron görüntülerinin neden yirmi altı gün boyunca savcılığa ulaşmadığını sorarlar. Savcılık neden gizlilik kararı verdi diye sorarlar. Olayın üzerinden on beş gün geçtikten sonra olaydan kurtulan sadece iki mağdurun sorgulanırcasına -tanıklık değil bakın, dikkat edin- ve katliam olmamış gibi, sadece kaçakçılık suçundan sorgulanması gibi bir sorgulama yapılması tüyler ürperticidir. En vahimi, olayı soruşturan savcılığın helikopterle yukarıdan, havadan olay zaptını tutmasıdır, olay delillerinin, bütün bulguların yerinde tespit edilmemesi, kamuoyundan gizlenmesi, arkasından gizlilik kararı verilmesidir. Bütün bunlar yaşanırken, sanki Uludere olayını çok basit, sıradan bir olaymış gibi, başka olaylarla, acılarla yarıştırmak gibi bir siyasi anlayışın, sorumsuzluğun içine girilmesi kabul edilemez. Bakın, burada hiç kimse böyle bir insani, vicdani konuda timsah gözyaşları dökemez, dökmeye de hakkı yoktur. İki gün önce Hakkâri’de meydana gelen ve 20’ye yakın sivil yurttaşımızın yaralandığı bombalama olayının da akıbetinin, izinin sürdürülmesi durumunda benzer bir karanlık tezgâhın ortaya çıkacağı görülecektir. Hükûmetlerin görevi bunları araştırmaktır, sorumluları bulmaktır. Kim olursa olsun, nereden olursa olsun bunun hesabını yargı önünde vermesini sağlamaktır. Bizler bunları dile getirdiğimiz için Sayın Başbakanın bize etmediği hakaret, söylemediği söz kalmadı. Şimdi sormak istiyorum: Yirmi altı gün sonra hangi noktadasınız? Dört saatlik Heron görüntüleri nerede? Hani savcılık soruşturmasındaydı? Havada inceleme yapan, havada olay zaptı tutan, olay yerini görmeyen savcıların tuttuğu tutanaklar üzerinden mi bu olayı gerçeklere kavuşturacaksınız? Bütün bunlar araştırılması gereken konulardır. Buraya, vicdanı olan, insanlığa karşı işlenen suçlarda ve bir toplu kırımda Uludere katliamının mağdurlarını yalnız bırakmayan insan hakları kuruluşları, sivil toplum örgütleri, Türk Tabipleri Birliği, kamu emekçileri sendikaları, aydınlar, sanatçılar, yurt içinden ve yurt dışından gelen yüzlerce kuruluş raporlar düzenliyor, siyasi partiler raporlar düzenliyorlar ve herkesin çok açıkça toplu bir katliam dediği bir olayda yirmi altı gün geçmesine rağmen bir tek kişi sanık olarak ifadeye çağrılmamış. Sanık olarak çağrılan tek bir kişi yok, ifadesi alınan bir kişi yok. Bu kadar bir vahşet karşısında bunun sorumluluğunu, sorumlularını ortaya çıkarma yerine muhalefetin üstüne saldırmak ve bundan kurtulmaya çalışmak nasıl bir ruh hâlidir, nasıl bir şeydir, bunu anlamak mümkün değil. Bakın, bugünkü konuşmalara da dikkat edin, bu olayın üzerine kim gitmişse onlar suçlanıyor. BDP gitmiş, BDP suçlanıyor; ana muhalefet gitmiş, ana muhalefet suçlanıyor; insan hakları kuruluşları, İHD, MAZLUMDER gitmiş, onlar suçlanıyor; meslek örgütleri suçlanıyor ve dahası bir şey suçlanıyor: Medya, basın mensupları suçlanıyor. Şimdi, bakın, bu nasıl bir zihniyettir ki cinayetleri sorgulayan bir medya ki o da tek tük cesaretle yazan birkaç kalemden başka kalmadı, hepsi zapturapt altına alındı. Bu ülkenin gerçeklerini ortaya çıkarmak o kadar zor mu? Bu ülkenin yaşadığı bu vahşeti ortaya çıkarıp özür dilemek zor mu arkadaşlar? İnsanlık namına, vicdan namına, o insanların yaşadığı bu ıstırap karşısında elbette ki uluslararası hukuka, her alana kadar insanların hak talepleri olacak ve biz bunu yaptık. Birleşmiş Milletler Cenevre İnsan Hakları Komiserliğine başvurduk. Yarın, Uluslararası Ceza Mahkemesine başvurusu yapılıyor Uludere Roboski katliamının yani Uluslararası Ceza Mahkemesinin soruşturacağı bir konu. İstediğiniz kadar “Türkiye Uluslararası Ceza Mahkemesinin tarafı değildir.” deyin ama bu Uluslararası Ceza Mahkemesi, bu kurallar üye olmayan ülkelere de çalışıyor. Burada, bu gerçeği bu Meclisin çatısı altında aydınlığa kavuşturmak varken, Meclisin bir araştırma komisyonu kurup olayı yerinde incelemesi varken, bu gerçekleri hep beraber ortaklaşarak oraya gidip Meclisin araştırma komisyonunun -daha önce benzer bu tür olaylarda, yaşanan olaylarda yaptığı gibi- gidip tümüyle bu olayı karanlıkta bırakmamacasına gerçekleri ortaya çıkarması, sorumluları ortaya çıkarması varken ve bu Meclisteki bütün partilerin ortak sorumluluğuyken bizim verdiğimiz bu araştırma önergesi karşısında umuyorum ki bu gerçeği örtmek için başka olayları bunun önüne çıkartıp bu olay yaşanmamış gibi hiç kimse davranma hakkına sahip değildir. Gerçeklerle yüzleşelim, geçmişle yüzleşelim. Kim ne yapıyorsa, hangi devlet, hangi hükûmet, hangi örgüt, hepsiyle yüzleşelim. Buna hakkı var insanlarımızın. Adalet ve hakikat adına bunu yapalım. Biz bunları yaptığımız zaman -demin gündem dışı bir konuşmada faili meçhul cinayetleri bir arkadaşımız konuştu- o zaman halkımıza karşı, insanlarımıza karşı daha adil duruma geliriz. Roboski’de, Uludere’de katliamda yaşamını yitiren canlar sadece ve sadece adalet istiyor. Kim bu yanlışı yaptı? Altında kasıt varsa kim bu kasıtlı yönlendirmeyi yaptı? İstihbaratı kim verdi? İsrail’den mi, ABD’den mi kaynaklandı? Hükûmet nasıl emir verdi? Verdi mi, vermedi mi? Verdiyse neresindedir? Bütün bunları açıklığa çıkarmak için bu araştırma önergesini verdik.
Grup önerisinin aleyhinde ilk söz Şırnak Milletvekili Sayın Mehmet Emin Dindar’a aittir. Buyurun Sayın Dindar.
Örneğin…
Bizi, Şırnak halkını ve bütün insanları üzen bu olayda, 90’lı yıllarda olupbiten faili meçhul olaylar gibi olmayacağını, şu kürsüden, Uludere halkına, Şırnak halkına ve bütün insanlara söz veriyorum.
Başbakanın versin, seninki geçmiyor. Başbakanın versin, senin sözün yazmıyor.
90’lı yıllarda Cizre ile Silopi arasında asit kuyularının olduğunu söyleyen ilk insanım ben ama maalesef, bazıları yazmaktan bile imtina ediyorlardı o dönemlerde. Şimdi bile Uludere’de olan olayların ardından bakıyoruz ki Güçlükonak’ta, yine o insanlarımızın, o güzel yurttaşlarımızın cesetleri ve elbise parçaları çıkıyor, Görümlü’de hakeza. Ankara’nın derin dehlizlerinde kaybettirmemeliyiz, doğrudur, bunda hemfikirim, kim söylüyorsa onlarla beraberim ve bu işin aydınlatılmasından yanayım. O günlerde suç işleyenler nasıl bugün az da olsa hukuk önüne çıkartılıp hesap verilmeye çalışılıyorsa, bugün de suç işleyen varsa, hataları ve kusurları nispetinde yargı önünde hesap vermelidirler; makamları ne olursa olsun, mevkileri ne olursa olsun hesap vermelidirler arkadaşlar. Bu işin takipçisi olacağız; hem insani vazifemizdir hem vicdani vazifemizdir hem de bir Şırnak Vekili olarak ben bu işin takipçisi olacağım.
Uludere’yi de takip edecek miyiz Sayın Vekilim?
Şırnak vilayetinin açmış olduğu idari soruşturma neticesinde tuğgeneral bir komutan görevden alınmıştır. İkincisi: Uludere Başsavcılığının yapmış olduğu soruşturma devam etmektedir. Üçüncüsü: Diyarbakır Özel Yetkili Başsavcılığının soruşturması devam etmektedir. Dördüncüsü: Genelkurmay Başkanlığının açmış olduğu soruşturma devam etmektedir.
Görüntüler nerede, görüntüler?
Beşincisi: İçişleri Bakanlığının göndermiş olduğu gerek sivil gerek askerî müfettişler incelemelerini henüz, yeni bitirmişlerdir. Altıncısı: Türkiye Büyük Millet Meclisinde AK PARTİ’den 5 milletvekili, CHP’den 2 milletvekili, MHP’den 1 milletvekili, BDP’den 1 milletvekili heyeti kurulmuş ve 1 Şubatta oraya gidip incelemelerini yapacaklardır.
İstihbaratı da söyleyin de rahatlayalım.
Şırnak Vekili olarak, duyarlılık gösteren herkese, acımızı paylaşan her insana saygılarımı sunuyorum. Maddi manevi desteklerini esirgemeyen Sayın Başbakanıma ve bu konularda duyarlı olan herkese saygılarımı sunuyorum. Uludere olayında hayatını kaybeden insanlarımıza Allah’tan rahmet, kederli ailelerine sabır dilerim. Saygılarımı sunuyorum. Allah’a emanet olunuz.
Buyurun Sayın Yıldız.
Bugün Uğur Mumcu’nun 19’uncu ölüm yıl dönümü. Yurtsever Uğur Mumcu’yu burada rahmetle anarken bir şeyi açıklıkla ortaya koymak istiyorum: Biliyorsunuz Uğur Mumcu öleli on dokuz yıl oldu, faili bulundu ama arkasındaki kaynaklar, örgütler ortaya çıkartılamadı. Yine, son günlerde gündemimizde olan Hrant Dink olayını birlikte yaşıyoruz, buradaki sonuçlar da ortada. Şimdi Uludere’yi konuşuyoruz. Uludere’nin de nereye varacağını, nasıl sonuçlanacağını, bunlardan bir tarafa çıkartmak gerekir diye düşünüyorum. Yani bugün eğer biz bu olayı ciddi anlamda tartışabilirsek, meseleyi bir noktaya taşıyabilirsek, diğerlerine örnek olmayacak şekle getirebilirsek bundan mutlu olurum. Değerli arkadaşlarım, 28 Aralık 2011 saat 20. 00’de olan olaydan sonra Cumhuriyet Halk Partisi Genel Merkezi 6 arkadaşımızı Uludere’deki olayla ilgili görevlendirdi. Ben araştırma önergesi veren arkadaşlar gibi olaya farklı bakmıyorum, aleyhinde konuşan arkadaşımız gibi de olayı farklı şekle dönüştürmek istemiyorum. Önce izlenimlerimizi sizlerle paylaşmak istiyorum. Bu paylaşmadan sonra eğer mantığımızla doğru karar verebilirsek Meclisin bu konuda ciddi bir sonuç alabileceğine, ülkemize de demokrasinin gelişmesi anlamında ciddi katkı koyabileceğine inandığımı ifade etmek istiyorum. Biz 6 arkadaş Şırnak’a gittiğimizde Uludere Kaymakamıyla oturduk konuştuk. Uludere Kaymakamı, Gülyazı ve Ortasu köylülerini çok iyi tanıdığını, onlarla çok hasbihâli olduğunu, bir hafta önce orada bir halı saha açılışı yaptığını bize açık yüreklilikle ifade etti. Oradaki insanların da yurtsever olduğunu, devletiyle yakın olduğunu, devletiyle bütün olduğunu bize ifade etti. On gün sonra da yani 10 Ocakta da kendisine bir plaket verileceğini söyledi. Pazartesi günü sabahleyin Gülyazı köyüne taziye çadırına gittik. Orada, taziye çadırında yakınlarını kaybedenlerle oturduk, konuştuk, dertleştik, helalleştik ama bir şeyi orada açık yüreklilikle gördük ki Hükûmet oraya gelmemişti. Sayın bakanlar Uludere’ye gitmişler, alayın helikopteriyle inmişler, alaya yakın bir yerde kurulan bir tiyatro çadırında, orada taziyede bulunup tekrar geri dönmüşlerdi. Bu çok önemliydi bana göre. Orada o insanların acılarını onlarla birlikte paylaşabilmek, onların sorunlarını dinleyebilmek, onların ne yaşadıklarını anlayabilmek önemliydi. Orada köylülerle görüştüğümüzde, konuştuğumuzda, bize anlattıklarında bu kaçakçılık olayının yıllardır süregelen, hukuken yasak olan, kanunen yasak olan ama fiiliyatta herkesin günlük yaşamı içinde var olan bir şey olduğunu ifade ediyordu. Bu bize Karadeniz köylerindeki ormancı-köylü ilişkisini benzeştiriyordu. Bizim oralarda da köylü ormandan gider odun keser, kaçaktır ama ormancı onları idare eder. Arada sırada, şefinden aldığı talimatla “Gel bakayım.” der, birkaç kişiyi alır. Oradaki kaçakçılık hadisesi de bu derece yasallaşmış ve onların geçimleri… Ayrıca o kaçakçılık öyle devam ediyor ki o kaçakçılıktan oradaki alayın da haberi var, oradaki yerel yetkililerin de haberi var, herkesin haberi var. Günübirlik gidiyorlar geliyorlar ama o gün bir başka karanlık ortaya çıkıyor. O gün 40 kişi gidiyor, dönüyor, döndüğünde bütün irtibatlar kesiliyor. İşte burada daha sonra açıklanan istihbaratla ilgili eksiklik. Bu istihbaratla ilgili eksiklik nerede, bunu iyi değerlendirmemiz lazım, bununla ilgili iyi yorum yapmamız lazım, bununla ilgili sonuç almamız lazım. MİT ifade ediyor “Biz bu istihbaratı vermedik.” diye. Genelkurmay, istihbarat geldiğini söylüyor ama menşesini açıklamıyor. Bugün grupta Sayın Genel Başkanım ifade etti “İsrail’den mi, Amerika’dan mı?” dedi. Önce bunun aydınlığa çıkması lazım. Bu istihbarat nereden geliyor, nereden geldi, bunun açıklanması lazım. Bu istihbaratın nereden geldiği, nasıl olduğu açıklanmadan bu işin sonucunun alınması da mümkün değil. Oradaki 35 yurttaşımızın, 34’ü ölmüş, 1 tanesi sağ kalmış, onunla da oturduk konuştuk. Dönüşte biz Şırnak Valisi’ne uğradık. Vali Bey’le oturduk konuştuk. Kaymakam’ın ifadeleriyle Vali Bey’in ifadeleri aynı. Ben gruptaki arkadaşların içerisinde Vali Bey’e şunu sordum: “Bu 34 yurttaşımız PKK’lı mıydı?” dedim. “Hayır.” dedi. Net şekilde sordum, net şekilde cevap verdi. “Peki PKK sempatizanı mı?” dedim. Yine “Hayır” dedi. “O hâlde burada bir noksanlık var, bunun araştırılması lazım.” dedik. Yalnız döndüğümüzde şöyle bir olay vardı: Biraz önce arkadaşımız söyledi Şırnak Uludere Savcılığının, Şırnak Savcılığının, Diyarbakır özel yetkili savcısının olaya müdahil olduğunu… Ama biz onu Vali Bey’le pazartesi günü akşamüzeri saat 4’te görüşene kadar orada savcılık olaydaki olan insanların hiçbirisinin ifadesini almamıştı. En önemlisi de o olaydan sağ çıkan Şahin Encü’nün ifadesini almamıştı. Yani durum bu kadar vahimdi orada. Sonra biliyorsunuz bu konuyla ilgili savcılık gizlilik kararı verdi, konu belli bir noktadan çıktı, artık evlere şenlik. Bizim, Cumhuriyet Halk Partisi olarak orada şunu yaptığımıza inanıyorum ben: Devletle oradaki halkımızın arasına köprü olduk. Biz orada şunu sağladık: Hükûmetin gidemediği Şırnak’a, Şırnak’taki Uludere’ye, Uludere’deki Gülyazı köyüne, Ortasu köyüne Cumhuriyet Halk Partisi olarak biz gittik, halkımızla orada birlikte paylaştık, dertleştik, konuştuk, onların sorunlarını rapor hâlinde Cumhuriyet Halk Partisi Genel Merkezine ve Meclise ilettik. Biliyorsunuz Mecliste de İnsan Hakları Komisyonunda bir alt komisyon kuruldu. Dolayısıyla bizim düşüncemiz şu: Bu konuyla ilgili yaptığımız raporda da belirttiğimiz “34 ölünün sorumluları açıklanmalı ve haklarında dava açılmalı.” diyoruz biz. “Ölenlerin ailelerinden özür dilenmeli.” diyoruz. “Olay hakkında, yerel ve askeri yetkililer hakkında geçiş noktalarının tutulması sebebiyle idari soruşturma açılmalıdır.” diyoruz. “MİT ve istihbarat teşkilatlarının ve bölgede faal ajanların olay günü istihbarat akışı, istihbaratların değerlendirme yöntemi ve operasyon için düğmeye basılması süreci tüm şeffaflığıyla kamuoyuna açıklanmalı.” diyoruz. Sınır ticaretinin eğer bu böyle devam edecekse yasallaşması diye ifade ediyoruz. En önemlisi de köylülerle yerel askerî yetkililer arasında o saatlerdeki telefon trafiğinin incelenmesini istiyoruz. Acılı ailelerle görüştük. Acılı aileler o aşamada, o günkü acılarına rağmen reddetse de yöre halkının çoğunluğu fakir olsa da tazminat istemediklerini ifade ettiler ama acı kayıplarının manevi yönden en azından bir parça telafisi için maddi desteğin de kendilerine sağlanmasını ifade etmek istiyorum. Sonuç olarak, Uludere’deki olayın bu boyutlar çerçevesinde değerlendirilip oradaki hadisenin adli olarak değerlendirilmesini, tartışılmasını ve konuşulmasını öneriyorum. Hepinize saygılar sunuyorum, sağ olun.
Başbakan Yardımcısı Sayın Beşir Atalay’ın 69’uncu maddeye göre söz talebi vardır. Buyurun Sayın Atalay.
Sayın Başkan, kim sataşmış Sayın Atalay’a, öğrenebilir miyiz.
Sayın Yıldız. Siz de bir sataşmaya mahal vermeden lütfen buyurun. Üç dakika süreniz var.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; hepinizi saygıyla selamlıyorum. Sadece bir cümle burada Sayın Sözcü ifade etti, Değerli Milletvekili: “Tiyatro çadırı.” diye bir ifade kullandı, onun için söz almış bulunuyorum. Tabii, üzücü bir şey. Bu taziye ortamını bile böyle “Tiyatro çadırı.” gibi ifadelerle nitelemek çok ayıp bir şey.
Taziye çadırına gitmediniz.
Biz çadıra gitmedik, biz eve gittik. Bizim geleneğimizde evde taziye esastır ve bütün cenaze sahipleri o eve geldiler ve biz onlara orada taziyede bulunduk, Kur’an okuduk ve Başbakanımızla da orada telefon görüşmesi yaptırdık, bunu da bütün ekranlar da verdi. Bunu görmeyenler görsün.
Siz taziyeye gitmemişsiniz ki reklam yapmaya gitmişsiniz.
Sayın Bakan, niye gitmediniz?
Taziye çadırına gidenler, orada ne olduğunu…
Siyaset yapmaya gitmişsiniz, taziyeye gitmemişsiniz.
Esas, ben taziye çadırına “tiyatro çadırı” asla demem de ama esas, gerçek taziye çadırı olmadığını sizin gittiğiniz yerin -CHP’nin Sayın Genel Başkanının- orada başka illerden gelen, Kaymakama da o saldırıyı yapan militanların yönettiği, BDP’yle el ele, CHP’nin orada bölge halkını tahrik ettiği bir çadır orası.
Sayın milletvekilleri, lütfen… Sözünü bitirsin ya! Durun.
Tutup da bir milletvekili diyor ki, buraya çıkıyor: “3 tane Bakan, bölgenin bütün milletvekilleri, Diyarbakır’dan Şırnak’a, onlar taziyeye değil tiyatro çadırına gittiler.” diyor.
Aynen öyle.
Değerli arkadaşlar, biz çadıra gitmedik, biz eve gittik, eve. Evde o cenaze sahipleriyle konuştuk ve onlar için orada, o tahrik ortamında, onların gönlünü almaya, devletin onlara ilgisini sunmaya çalıştık ve bu devam ediyor. Soruşturmaları da devam ediyor, bütün boyutuyla biz her şeyin en net şekilde açığa çıkmasını istiyoruz ama tutup da böyle Meclis ortamında hassas bir konuyu konuşurken “tiyatro çadırı” gibi bir kavram kullanılmasını yakıştıramıyorum, ayıplıyorum, kınıyorum.
O zaman taziye çadırına gitseydiniz!
Hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Sayın Başkan…
Sayın Başkan…
Sayın Kaplan, sırayla, bir saniye… Bir saniye, hepiniz beraber olursa ne anlayabilirim ne duyabilirim, yani birer birer lütfen…
Sayın Başkan…
Tamam canım, itirazım yok, önce Beyefendiyi dinleyeyim.
Sayın Bakana cevap vermek istiyorum.
Tamam, tamam da bir dakika… Şimdi, bakın, bana hiç tercih bırakmadan hop geldiniz, belki İnce verecek cevabını, lahavle, değil mi?
Özür dilerim.
Şimdi, siz, Sayın Bakanın yanlış şeyler söylediğini ifade ederek, 69’uncu maddeye göre söz mü istiyorsunuz?
Evet efendim.
Buyurun. E, herkese yol gösteriyorum, ne yapayım? Kuralları uygulamazsak yandı gülüm keten helva!
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Sayın Bakan, değerli arkadaşlar; ben taziye çadırını da ifade ettim, taziye çadırını hep beraber insanlar gördüler, tiyatro çadırı dediğimi de daha çok bütün televizyonlarda herkes gördü. Bizim örfümüzde, geleneğimizde, ananemizde bir şey var, eğer bir cenaze varsa o cenaze evine gidilir, eğer bir cenaze varsa orası televizyonlardan reklam edilmez, bizim o taziyelerimiz televizyon kanallarından anlatılmaz, ifade edilmez.
Oradaki habercileri kovacak hâlimiz yok! Sizin gittiğiniz de televizyonlardan verildi!
Bizim gittiğimiz sizinki gibi televizyonlardan reklam edilmedi. Siz eğer gerçekten taziyeye gitmiş olsaydınız, o yaptıklarınızı televizyonlardan boy boy göstermezdiniz. Gerçek anlamda taziyeye gitmiş olsaydınız, o insanların yanında olurdunuz. [[CHP sıralarından alkışlar]] Hepinize saygılar sunuyorum.
Sayın Başkan, gerçekten Sayın Atalay’ı demin dinlerken üzüldüm. Şunun için üzüldüm: Bir Hükûmet, katliam oluyor, o ülkenin F-16 savaş uçakları kendi evlatlarının üzerine bomba yağdırıyor, vücutları paramparça oluyor, 112 ambulans aranıyor, ambulans gitmiyor, bir jandarma gitmiyor, bir yetkili gitmiyor ve o köylü, o sınırı aşıp cenazelerini paramparça topluyor ve benim il örgütüm, benim belediyelerim 15 tane ambulansla olay yerine gidiyor, cenazeleri oradan alıyor, getiriyor, hastanede onun adli tıp işlemleri yapılıyor. Ve aradan iki gün geçiyor, Başbakan, özür dilemeyi bırakın, bu konuda tepkisini koymuyor, Cumhurbaşkanı koymuyor, Hükûmetin Başbakan yardımcıları koymuyor, ama ertesi günü bütün örgütlerini, kaymakamlarını, valilerini, emniyetlerini bir oraya gelişlerini organizeye ayırıyorlar. Herkesin geleneğinde, taziyeye gelenin başımızın üstünde, gözümüzün üstünde yeri vardır ama katliamdan sorumlu olup katliamın üstünü örtenlerin bir gün sonra katlettikleri insanların cenazesine gitmek geleneği de ne Karadeniz’de vardır ne Ege’de vardır ne Akdeniz’de vardır ne İç Anadolu’da vardır ne Avrupa’da vardır ne dünyada vardır ne yeryüzünde vardır. Hiçbir katil öldürdüklerinin evine ertesi gün gidemez. Bu kadar açık konuşuyorum. Bir şey daha söylüyorum: Sayın Atalay diyorsun ki: “O çadırda BDP’nin, örgütlerin bilmem neleri vardı.” Öyle diyorsunuz değil mi? 5 kilometreden gözleriniz görmüyor tabii, dürbünle de baksanız göremezsiniz. 5 kilometreden, büyük taziye çadırında 10 bin kişi var, göremezsiniz; bir sürü mağdur ailesi var, göremezsiniz, orada Fatiha okuyan imamları göremezsiniz çünkü alayın dibindeki bir eve gidip, yakınını bile kaybetmeyen birinin evine gidip Başbakanla telefon şovu yapmayı taziye sanıyorsunuz. Taziye o değildir. Önce insanca bir duruş, dinen, ahlaken, siyaseten doğru bir duruş gösterin Allah aşkına! Yirmi altı gün geçti, hâlâ, yirmi altı gündür aynı hatayı tekrar ediyorsunuz, aynı aymazlık içindesiniz ve o çadırda, taziyede tek bayrak, tek örgüt flaması, tek bir şey yoktu, sadece mağdurlar, ziyaretçiler, imamlar ve gelen heyetler vardı. Bütün televizyonlar, kameralar da gösteriyordu. Bari bundan utanın ve bunu ikide bir söylemeyin. Bir daha kanırtmayın acıları. Acıyor yetiyor zaten, bir de üstüne yalan söyleyerek kanırtmayın. Sizi uyarıyoruz bu konuda. Yeter artık diyoruz.
Barış ve Demokrasi Partisi Grup önerisinin aleyhinde son söz Diyarbakır Milletvekili Sayın Mehmet Galip Ensarioğlu’na aittir. Buyurun Sayın Ensarioğlu.
Şimdi, bizlerin itirazı, asla BDP’nin, CHP’nin veya başka bir muhalefet partisinin bizi eleştirmesine…
Heron’un görüntülerini Meclise getirin.
Dinle söylüyorum.
Heron’un görüntülerini Meclise verin!.. Hodri meydan!.. Buyurun verin Meclise.
Dinlerseniz.
Sayın Kaplan, lütfen…
Değerli arkadaşlar, bizler… ADİL KURT (Hakkâri) – Ayıp be! Galip Bey, Diyarbakır’da sizi dinliyorlar! Dinliyorlarsa, sizi de dinliyorlar, bütün Türkiye bizi de dinliyorlar. Sen de dinlersen ne dediğimi anlayacaksın benim.
O görüntüleri getirin!..
Sayın milletvekilleri lütfen.
Bir dinle de ne dediğimi sonra anla beni. Böyle laf atarak işi bir yere götüremezsiniz. Bu tavırla da bir yere götüremezsiniz.
Katliamla da kimse bir yere gidemez. Katliamla gidecekleri yerler bellidir…
Bu olayla ilgili tabii ki, konuşulması gereken, söylenmesi gereken her şeyi hepimiz konuşacağız. Biz bundan istifade ederiz. Muhalefetin bizi eleştirmesinden de istifade ederiz ve bu, demokrasinin bir gereğidir. Bildiğiniz bir şey varsa, bizim üstünü atladığımız, bizim ihmal ettiğimiz bir şey varsa gelin burada söyleyin. Ama kalkıp da bu olaya bizim itirazımız sizin üslubunuzadır; yoksa şeyinize değil. Bu olayı dile getirişinize olamaz tabii ki. Değerli arkadaşlar…
Yirmi altı gün geçti. Tabii böyle olacak!..
Bir sabretsen… Yirmi altı gün de geçse, iki ay da geçse bu olayı çıkarmak hepimizin boynunun borcudur. İktidarımız bu işten hiçbir zaman imtina etmemiştir ve iktidarımız sorumluluktan kaçmamıştır hem maddi olarak hem manevi olarak bütün sorumluluk bizim boynumuzdadır.
Tek bir şey söyle! İstihbaratı kim yaptı? İstihbaratı kim verdi?
Bunun üstesinden gelmesini biliriz. Bunların, Kürtlerin ve bütün vatandaşların… Değerli arkadaşlar, çıkıyorsunuz…
İstihbaratı kim verdi? Bunu söyleyeceksiniz ya!
Ama bu şekil olmaz ki, burada dinlemek zorundasınız. Bir dinleyin!.. Bir dinleyin değerli arkadaşlar. Bugün hangi hükûmet var? Çıkıp burada diyorsunuz ki KCK ile ilgili meseleyi anlatırken: “Susurluk dönemine rahmet okuttu.” Değerli arkadaşlar, “Susurluk dönemine rahmet okutuyorsunuz.” demek, ya vicdanınızda bir sıkıntı vardır ya hafızanızda bir sıkıntı vardır. Bugünkü Hükûmetle diğer hükûmetleri nasıl karşılaştırırsınız?
10 bin kişiyi içeriye aldınız. O zaman öyle yoktu.
Dün köy yakan, dün adam öldüren, dün katliam yapan, dün infaz edip öldürdüklerini gömen bir iktidar vardı. Dün adam öldürenleri bugün…
Doğru, siz o zaman da iktidardınız, şimdi de iktidarsınız.
Değerli arkadaşlar, bugün Dersim’in hesabını soran bir iktidar var, belgelerini ortaya çıkaran bir iktidar var. 12 Eylül darbesinin hesabını soran bir iktidar var. 28 Şubatın hesabını soran var. Temizöz davası var. (AK PARTİ sıralarından alkışlar) Geçmişte bölgede…
Ya bırak, kimi sorguladınız? Bir kişi gösterin.
Sayın milletvekilleri, lütfen…
Bir güne bir gün Temizöz davasına sahip çıktınız mı?
JİTEM’cileri biliyorsunuz.
Temizöz davası tamamen bölgedeki katliamların bir davasıdır.
JİTEM’ciler sizin içinizde.
Bir güne bir gün Temizöz davasında gidip orada oturdunuz mu? Oturmadınız.
JİTEM’ciler hep sizde görev yapıyor. Onları çıkarın ortaya. Niye soruşturmuyorsunuz?
Balyoz davası var, Ergenekon davası var. Hayata dönüşlerle ilgili otuz sene cezaevinde 30’un üzerinde insanımız katledildi, bu iktidar bunun hesabını soruyor.
Bütün JİTEM’ciler sizde görev yapıyor şu anda.
Diyarbakır Cezaevindeki mezalimin hesabını yine bu iktidar soruyor. Köy yakmalardan yakılan köylülerin tazminatını ödeyen bir iktidara geldik.
Roboski’nin hesabını verecek iktidar?
Değerli Arkadaşım, Roboski’nin hesabını kimse size vermeyecek.
Bak Ensarioğlu, Roboski’nin hesabını insanlık adına bütün Türkiye soracak. Bundan kaçamazsınız.
Sayın Kaplan, lütfen…
Roboski’nin hesabını biz soracağız biz. İlk günden beri Roboski’nin üstünün örtülmeyeceğine, Roboski’yle ilgili her türlü hadisenin araştırılacağına dair teminat veren Sayın Başbakandır ve idari soruşturma, adli soruşturma başlatılmıştır. Hem Diyarbakır Savcılığı hem Uludere Savcılığı gerekli soruşturmaları başlatmıştır. İdari soruşturmayla ilgili Şırnak Valiliğinden tutun Başbakanlığa kadar bütün idari soruşturmalar yapılmaktadır.
Ayıptır. Senin yerine OHAL valileri var, senin yerine JİTEM’ciler var onlar konuşsaydı. Ayıptır size!
Beraber gittik, beraber.
Değerli Dostum, biz bir işi çözmeye çalışıyoruz. Bir işi çözmeye çalışıyoruz örtmeye değil.
Senin orada, şiddet uyguladığın yerde beraberdik biz. Beraberdik orada, beraberdik. Senin orada neler yaptığını biliyoruz.
Hayır, savcılarla beraber havada geziyordunuz.
Sayın Kaplan, rica ediyorum.
Değerli arkadaşlar, ben bu iktidarın bir mensubuyum. Değerli arkadaşlar, dünkü kemikleri bugün biz çıkarıyoruz.
Katliamın sorumlususunuz, bir gün sonra da bir şey olmamış gibi davranıyorsunuz!
Yer altından silahları biz çıkarıyoruz, yer altındaki bütün örgütleri biz deşifre ediyoruz.
Hangi silahları?
Çetelere ve örgütlere karşı mücadele eden bir iktidara “Bir şeyin üstünü örtüyorsunuz.” demek biraz vicdansızlık değil mi? (AK PARTİ sıralarından alkışlar) Hele biraz sabredin bakalım; bu işlerin cevabı verilmezse, bunun hesabı sorulmazsa gel beraber burada biz soralım seninle. Ama biraz sabredin bakalım. Üslubunuz bir işi çözen bir üslup değil; kusura bakmayın. Yoksa ben senden daha fazla duyarlıyım bu meseleye.
Vallahi duyarlı olsaydınız yirmi altı günde ortaya koyardınız.
Hiç böyle şey de yapmayın.
Yirmi altı gündür sümen altı ediyorsunuz, yirmi altı gündür kapatmaya çalışıyorsunuz.
Sen vazgeçsen de ne Kürtlerin haklarından ne yaşanan mezalimden ne faili meçhul cinayetlerden hiçbir şeyin ortaya çıkarılmasından ve hesabının sorulmasından biz vazgeçmeyeceğiz.
O zaman da iktidardaydınız, şimdi de iktidarsınız. Hiçbir zaman geri dönmediniz, duyarlılığınız bu!
Biz bu işi siyaseten de yapmayacağız. Bu ölümlerden, bu kandan hesap kitap yapanlar, siyasi çıkar elde etmek ahlaksızlıktır.
Bunun çıkarı olmaz; bunun çıkarı adalettir, adalet!
Bizim adımıza da herkes adına da ahlaksızlıktır. Hiçbir siyasi çıkar gözetmeden vicdani sorumluluk içinde bunun gereği neyse bunu yapacağız. Buna, bu milletin önünde söz veriyoruz. Sayın Başbakan her gün çıkıp söz verdiği hâlde…
Her gün çıkıp bize küfrediyor. Allah aşkına ne yaptı bize hakaretten başka?
Sayın Kaplan, lütfen…
Bunun üstü örtülecekmiş gibi, sadece tazminatla bu işin üstü örtülecekmiş gibi söylüyorsunuz. Tazminat ödenmediği zaman veyahut da 23 milyar resmî rakamlar olduğu zaman “Bu rakam az.” diyorsunuz, “Tazminat ödenmeli.” diyorsunuz. Tazminat ödendiği zaman, Sayın Başbakan kendi ödeneğinden 100 milyar lira üstüne eklediği zaman da buna “kan parası” diyorsunuz.
Sen kan parasından söz etme!
Kan parasıyla mı kapatacaksınız? Ayıp, ayıp!
Bu kan parası değil değerli dostum. Artı, biz oradaki…
Kan parasıyla mı kapatacaksınız? Ayıptır, ayıptır!
Ayıptır, size ayıptır!
O bombaları yağdıranları çıkaracaksınız, sizin göreviniz odur.
Biz orada taziyeye geldiğimizde kalkıp şimdi bu kürsüde diyorsun ki…
Milletin hazinesinden para vermek değil, o bombaları yağdıranları çıkaracaksınız.
Kalkıp bu kürsüde “Öldürdüğün adamın taziyesine gelemezsin.” diyorsun. Bu laf bir şeyi çözmez. “Öldürdüğün adamın…”
Öyle yok, öyle. Bombayı kim attı? Tetikçileri çıkaracaksınız.
Peki, Batman’da bombalanan insanın öbür gün taziyesine giden siz değil misiniz? Tabii ki gideceğiz. Biz bu ölümlere karşıyız, siz de karşısınız. (AK PARTİ sıralarından alkışlar) Siz de gitmek zorundasınız, biz de gitmek zorundayız.
Siz sorumlusunuz, siz Hükûmetsiniz!
Eskiden de iktidardaydınız, şimdi de iktidarsınız!
Sayın Kurt, rica ediyorum.
Bizim sorumluluğumuz şiddeti ortadan kaldırmaktır.
Siz sorumlusunuz, muhalefet değilsiniz.
Bizim sorumluluğumuz, Türkiye’de Kürt sorunu dâhil bütün sorunların çözümü için bu işin uygun çözüm ortamını sağlayacak stabil ortamı oluşturmaktır. Kürt sorununun çözümünü silahtan arındırmaktır, şiddetten arındırmaktır, bu ölümlerin yaşanmamasını sağlamaktır.
Sen bombayla arındırıyorsun, anlaşıldı yani.
Bu Kürt sorunu çözülmediği müddetçe, bu şiddet sürdüğü müddetçe bu ölümleri biz daha çok göreceğiz. 40-50 bin insan öldü bugüne kadar, bu insanlar bugüne kadar… Dün nasıl yapılıyordu biliyor musunuz, dünle kıyaslıyorsunuz.
Aynı yoldasınız, değişen bir şey yok.
Dün 34 tane insan öldürülseydi üzerine birer keleş atarlardı, “Çatışmada teröristler öldürüldü.” derlerdi. Bugün bunun hesabını soran bir iktidar var.
Benim ilçemde, Dicle’de Hüseyin Aksal diye bir deliyi öldürdüler, bütün Dicle’nin tanıdığı bir deliyi öldürdüler, götürüp üzerine bir keleş attılar, “Çatışmada PKK’lı öldürüldü.” dediler. Geçmişte biz yüzlerce böyle bir vakayı yaşadık yani yanlışlıkla veya bilerek öldürülen sivillerin üzerine keleş atıp “Biz bunları çatışmada öldürdük.” diyen iktidarların dönemi vardı.
Ya, imamın boynuna haç takıp öldürenler ortada, sorsana hesabını!
Bugün bu olayda ihmali olan, kastı olan, kusuru olan kim varsa -bu, askerî yetkili olur; bu, sivil yetkili olur- bu ortaya çıkacaktır, bu ortaya çıkarılacaktır, bunun hesabı sorulacaktır, siz de görüp mahcup olacaksınız, onu da söyleyeyim size. Hepinize saygılar sunuyorum.
Sayın Başkan, burada biz kişisel bir mesele üzerinde konuşmuyoruz, bir devlet meselesini ve devletle ilgili bir sorunu konuşuyoruz, dolayısıyla Sayın Başbakanla ilgili ifade Sayın Başbakanın kişisel durumuyla ilgili değil, bu devletin, yürütmenin başıyla ilgili olması gerekmektedir.
Kendi ödeneği ne, onu açıklasın, kendi ödeneği.
Başbakanlıkla ilgili ödenektir efendim.
Sayın Başbakan ne zamandan beri savcılara talimat veriyor da soruşturma açtırmış, onları da bir düzeltmesi lazım. Adli soruşturma Başbakanın emriyle olmaz. Orada harcanan para Başbakanın kendi ödeneği değildir.
Başbakanlık ödeneğidir.
Bu terminoloji siyaset terminolojisi değildir, parlamenter demokrasi terminolojisi değildir, bu terminolojiyi bir düzeltmesi lazım.
Tamamdır, tutanaklara geçti. Teşekkür ederim. Sayın Şandır, buyurun.
Sayın Başkanım, gerçekten bize yakışmaz bir tartışma üslubuyla bir acıyı konuşuyoruz. Milliyetçi Hareket Partisi olarak 28 Aralık 2011 tarihinde Şırnak’ın Uludere ilçesinde yaşanan acı hadiseyi biz Milliyetçi Hareket Partisi olarak hemen ertesinde, 31 Aralıkta Sayın Genel Başkanımız telaffuz etmiş, ifade etmiş ve Hükûmeti özellikle dört konuda açıklama yapmaya, toplumu aydınlatmaya davet etmişti. Ama yaklaşık bir ay oldu hâlâ bir gelişme yok ve netice, Mecliste acıların üzerinden siyaset yapmak, birbirimizi hırpalamak için, maalesef acıları yeniden kanatacak bir üslupla burada konuşuyoruz. Biz Milliyetçi Hareket Partisi olarak bu yaşanan acının sebebi, müsebbibi kimse onu kınıyoruz. Orada yaşanan acılar… Bakınız, Cumhuriyet gazetesinde Işıl Özgentürk’ün birkaç gün önce bir yazısı çıktı. Semire Encü, henüz on altı yaşında evlenmiş, sekiz yıl sonra çocuğa hamile kalmış. Kocası Hüsnü Encü bu saldırıda paramparça olmuş. Bu kadının acısını nasıl izah edeceğiz?
Parayla nasıl…
Felek Ana’nın, Muhtar Mehmet’in, diğerlerinin, çocukların, on altı-on sekiz yaşındaki o çocukların acısını nasıl karşılayacağız? Şimdi bunun üzerinden siyaset yapanları, bu konuların oluşmasına sebep olan PKK terör örgütünü ve bu terör örgütüne arka çıkanları ve bu konuda alınması gereken tedbirleri yeterince almayan siyasi Hükûmeti bu acıların sahiplerinden özür dilemeye davet ediyorum.
Teşekkür ederim. Barış ve Demokrasi Partisi grup önerisini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Reddedilmiştir. Birleşime on beş dakika ara veriyorum.