Bo día. Continuamos a sesión co punto 4, de proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Antón Sánchez García, sobre as demandas que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central en relación cos feitos acaecidos durante un desafiuzamento en Aríns, no concello de Santiago de Compostela
A esta proposición non de lei presentoulle unha emenda o Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, a iniciativa de don José Antonio Sánchez Bugallo.
Para a defensa da proposición non de lei ten a palabra o señor Sánchez García, polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda.
Especialmente bos días aos membros do colectivo Stop Desafiuzamentos, que están de testemuñas do debate, e vén moi ben que estean de testemuñas para ver e coñecer o que aquí se vai dicir sobre esta cuestión. No desaloxo dunha vivenda en Aríns, parroquia compostelá, hai uns meses –finais de 2014–, unidades antidisturbios do Corpo Nacional de Policía arremeteron contra as xentes pacíficas que se concentraban no lugar de protesta polo despexo. Ademais da violencia policial houbo catro detidos; un deles o propio mediador do conflito, autorizado tanto pola familia como pola Policía. Tal e como se puido comprobar a través de vídeos rexistrados no lugar, os feitos recollidos polo atestado policial nada teñen que ver co acontecido. En resposta, máis de duascentas persoas autoinculpáronse en apoio dos detidos. O colectivo Stop Desafiuzamentos denuncia que ese día se produciu unha actuación policial sen precedentes, xa que ata ese día conseguira negociar con xulgados, bancos e administracións para que ningunha familia fose expulsada da súa vivenda sen unha alternativa ocupacional. Houbo empuxóns, golpes, porradas, insultos, berros, identificacións, a detención deste mediador do que antes falabamos, e ao final unha familia máis sen casa. Ese era o resultado daquela xornada. O atestado policial que leva a ese xuízo contra estas persoas estaba e está cheo de falsidades. As multas aos participantes neste tipo de protestas multiplícanse, e no caso da plataforma Stop Desafiuzamentos, Plataforma de Afectados pola Hipoteca especialmente. Dende unhas institucións que se supoñen de todos perséguense as protestas e criminalízanse as demandas da cidadanía, ao tempo que non se dubida en seguir apoiando os bancos e as elites político-financeiras que se están beneficiando deste drama social. Diante das inxustizas sociais provocadas por esta mal chamada crise e diante de gobernos e administracións que non cumpren o seu labor de protección, e dende esta urxencia social, algúns cidadáns, os máis comprometidos, vense obrigados a promover mecanismos de defensa e de denuncia sociais para preservar o dereito a unha vivenda e as subministracións básicas. Loitan simplemente porque ningunha persoa non teña teito, auga ou luz. O que realmente preocupa os nosos gobernantes non é que esteamos a vivir un retroceso en dereitos humanos e sociais sen precedentes dende o inicio da democracia, senón que o que verdadeiramente considera un problema o Goberno do Partido Popular –no concello, na subdelegación, na Xunta de Galicia– é o feito de que estas persoas fagan o uso do dereito á manifestación e á libre expresión para denuncialo e pronunciarse en contra. Colectivos e persoas que fan iso son considerados violentos polo sistema, cando deberían de ser exemplo de comportamento. En cambio, para este sistema o decente, o normal, o habitual é ter miles, millóns de vivendas baleiras, e que durante o ano 2014 neste país, en Galiza, sete familias fosen desaloxadas diariamente, cada día sete familias á rúa, iso é o normal. Aquí intentouse normalizar algo que en realidade é unha violación sistemática dos dereitos humanos. A cidadanía foi unha vez máis moi por diante das institucións na defensa dos dereitos, é quen paralizou desafiuzamentos, quen defendeu a sanidade pública e a educación. O secuestro das institucións por parte dos bancos e dos grandes poderes económicos está ameazando os dereitos e a democracia. Esta loita de quen loita contra os desafiuzamentos xa non é opcional, non se fai por capricho. É que realmente a vida de persoas está en xogo. E cando a xente perde o seu traballo, perde a vivenda, vai quedar na rúa sen que exista vivenda pública onde poder aloxarse e, ademais, pódelle quedar unha débeda de por vida, cando se expulsa deste xeito a xente do sistema, sen deixarlle ningunha hipótese de recuperación e tendo todo perdido, esa xente reacciona e o único que queda é loitar polos seus dereitos. Vou ler como describe unha activista cualificada antidesafiuzamentos o labor da súa organización: "Somos unha organización que traballamos" –di ela– "en favor dos dereitos colectivos. Impulsamos a solidariedade e a autoorganización da xente, non somos asistencialistas, nin paternalistas, nin xogamos a ser Robin Hood. Cando alguén se achega a nós, normalmente a través dalgunha asemblea que facemos ou mediante un simple correo electrónico ou chamada telefónica, o primeiro que facemos é averiguar se se trata realmente dun caso de vivenda única, se é a vivenda habitual, porque podemos encontrarnos ante un caso de segunda residencia ou vivenda comprada con finalidades especulativas. Unha vez que verificamos isto, o primeiro que facemos é implicar a familia afectada no proceso, e antes de que chegue a data do desafiuzamento imos falar cos servizos sociais para que fagan unha petición de suspensión ao xulgado, mentres se busca realoxar esta familia. Se o xuíz ten unha carta de servizos sociais conforme se está a buscar unha solución, normalmente adoitan ser sensibles e gañamos algo de tempo. Mentres, prémese a entidade financeira e a Administración para conseguir que esa persoa ou familia non sexa desafiuzada. Despois de facer ese tipo de trámites cos servizos sociais e coas oficinas de vivenda, sempre facendo copartícipes os afectados, entón facemos unha convocatoria pública para levar a cabo unha resistencia pacífica pero contundente ante o desaloxo, que basicamente significa non deixar pasar a comisión xudicial e, se se consegue, así parar o desafiuzamento. Normalmente aproveitamos a concentración popular para ese mesmo día ir ao concello ou á xunta distrito aproveitando a forza de ter logrado parar o desaloxo nese momento para contarlles a situación. Aproveitando tamén a resonancia mediática de impedir o desaloxo o propio banco pode acceder a buscar unha alternativa para esa familia.", etc., etc. "Nos casos nos que non puidemos conseguir que o banco accedese pedimos á Administración algunha solución concreta". Esta é a descrición da actividade destes colectivos. Iso para nós é autoorganización, solidariedade, seriedade, eficiencia; moitas das cousas das que carece, en cambio, a Administración. Porque estes movementos foron e son moito máis eficientes que os seus gobernos na loita contra os desafiuzamentos e, sobre todo, tiveron a vontade que vostedes non teñen para solucionar este problema. O Partido Popular só actuou con medidas cosméticas cando se fixo visible este drama. E quen o fixo visible foron estes activistas, e por iso merecen o noso recoñecemento. En cambio, o Goberno, lonxe de focalizar as súas políticas en resolver a violación do dereito á vivenda –dereito constitucional–, garantíndoo, implementa unha estratexia de persecución e criminalización contra os que loitan polos dereitos das persoas, e como colofón a vergoñenta Lei mordaza para garantir a impunidade de feitos coma estes. Barra libre para a represión. Sistematicamente estas persoas son acosadas a través de denuncias, moitas veces falseadas. Multas e sancións económicas coa intención clara de desmobilizalos e desanimalos. Poderiamos facer unha lista cos colectivos antidesafiuzamento en Galicia coas cantidades de multas que se lles teñen imposto; non acabariamos co tempo que temos. ¡Unha vergoña! Mentres que os que causaron esta situación de mal chamada crise, de aumento da pobreza e exclusión social e a perda de dereitos seguen na rúa e cos seus cartos nos paraísos fiscais a bo recado. Parece claro que o motivo último da súa actitude é enviar unha mensaxe clara á poboación: ningunha presión popular pode lograr cambiar as cousas en prexuízo dos intereses da banca. A banca e estes poderes non poden permitir que algo así aconteza, sinxelamente porque se a mobilización popular logra o seu obxectivo iso sentaría un precedente que os aterroriza. Se esta vai ser a resposta da Administración, o problema rematará por estalar. Estes movementos, ademais, están a canalizar unha problemática social, pero se non hai solución a xente...
Vaia rematando, por favor.
...pode acabar facendo barbaridades, porque a situación é crítica. Nós cremos que unha democracia sa e saudable ten movementos cidadáns sempre activos, sempre vixiantes e sempre reivindicativos. A cidadanía debe de seguir pelexando para demostrar que se pode vencer o discurso derrotista que lle interese ao poder económico e político de que non se pode facer nada. Por iso nesta iniciativa solicitamos que se inste a investigar o acaecido en Aríns, se houbo un atestado deliberadamente falseado e que se dea información sobre a magnitude e os datos da represión e das sancións contra os activistas antidesafiuzamentos. Nós tamén queremos un país onde non haxa casas sen xente nin xente sen casas. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Grupo Socialista ten a palabra o señor Sánchez Bugallo.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi bos días, señorías. Moi bos días tamén ás persoas que nos acompañan desde a tribuna. O pasado 19 de setembro vivíronse en Santiago de Compostela, e especificamente na parroquia de Aríns, unhas escenas que desgraciadamente por moi repetidas que estean no conxunto da xeografía española e galega seguen a producir a indignación e a poñer en evidencia o fracaso dos poderes públicos á hora de dar unha solución ao problema da vivenda. Dicía o ponente que me precedeu no uso da palabra que cada día en Galicia sete familias perden a súa vivenda habitual, creo que os datos son correctos e coinciden cos nosos. Quizais o matiz que habería que engadir a ese dato é que a gran maioría no día de hoxe non é polo impago da hipoteca, senón que é polo impago da súa renda. Desgraciadamente, a prolongación da crise está provocando este efecto: ao día de hoxe a gran maioría dos desafiuzamentos son por impago da renda e non polo impago da hipoteca. Dígoo porque isto obriga a outra matización: todos nós nos sentimos indignados pola actitude dunha banca en gran medida rescatada por fondos públicos, e que ao mesmo tempo que a sociedade foi xenerosa con eles outorgándolles eses fondos, eles non actúan con idéntica xenerosidade con relación a aqueles que lles deben ou con relación a aqueles que incluso se ven afectados nun elemento esencial, que ademais é un dereito constitucional, como é o dereito á vivenda. Dicía, señorías, que cada vez que vemos unha familia que perde a súa casa, cada vez que vemos unha familia sobre todo se ten menores, unha familia sobre todo se hai persoas incapacitadas dentro desta familia –como era o caso da familia de Aríns–, que as vemos desaloxando da súa casa, é un fracaso dos poderes públicos e ten que producir a indignación do conxunto da cidadanía. Desgraciadamente, o caso de Aríns non é un caso illado, non é moi distinto o que pasou en Aríns do que pasou antes na Coruña noutro desafiuzamento, no que estivo presente algún deputado desta Cámara, nin é moi distinto do que pasou posteriormente en Ourense uns meses máis tarde. Son casos nos que vemos como, seguindo un mandamento xudicial –isto é importante–, unha comisión xudicial que se presenta e as forzas de orde pública que son enviadas, normalmente da Unidade de Intervención Policial, para facer cumprir este mandamento xudicial. Nós ata aí estamos de acordo coa proposta que presenta o Grupo Parlamentario de AGE. Onde existe un certo desacordo é en que nós cremos que non está correctamente enfocada esta proposta. A proposta está enfocada cara á actuación dos funcionarios que interviñeron no desaloxo. E, señorías, teño que dicir varias cousas sobre eses funcionarios: En primeiro lugar, lembrar que os corpos e forzas de seguridade do Estado son a institución máis valorada e na que máis confían os cidadáns de España. Por enriba da xustiza, por enriba do Parlamento, por enriba da monarquía ou por enriba da Igrexa, a Garda Civil e a Policía Nacional son as institucións máis valoradas do noso país e que gozan de maior apoio e confianza dos cidadáns. En segundo lugar, debo dicir, señorías, que as forzas e corpos de seguridade teñen un ben ganado prestixio polos seus sacrificios, polo seu espírito de servizo público, pero tamén pola lealdade institucional e polo respecto á disciplina á que están obrigados. Non son eles os que deciden onde hai que actuar nin como actuar, non son as forzas e corpos de seguridade as que fixan os criterios de actuación nin os protocolos de actuación, nin os que dan as instrucións; hai unha xerarquía, que é ministro do Interior, director xeral da Policía, delegado do Goberno; e eles deben cumprir as ordes e as instrucións que reciben. Por iso por parte do Grupo Parlamentario Socialista presentamos unha emenda de substitución para evitar que se enfoque, que se coloquen todos os focos cara a aqueles que non son os os responsables, senón que os focos se dirixan aos auténticos responsables. E por iso pedimos na nosa emenda, en primeiro lugar, que se dirixa a Xunta de Galicia ao Goberno central e se solicite que se transmita a todos os ministerios que o criterio de actuación ante un desafiuzamento de vivendas habitual, especialmente cando existan menores ou persoas en situación de vulnerabilidade social, ten que priorizar a atención a estas persoas. E, en segundo lugar, se dirixa tamén ao Goberno central a fin de que por parte do Ministerio do Interior se revisen os protocolos de actuación e as instrucións para estes casos, priorizando e apoiando a mediación e a busca de solucións para as persoas afectadas, e evitando, en todo caso, o uso desproporcionado da forza pública. Cremos, señorías, que así podemos enfocar máis correctamente o problema e non transmitirlle a responsabilidade a quen non lle corresponde. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez Bugallo. Grupo Parlamentario Mixto, señora Iglesias.
Bo día, moitas grazas. Benvidas a este pleno a xente que estades arriba. Constitución española de 1978, título I, "Dos dereitos e deberes fundamentais", capítulo III, "Dos principios reitores da política social e económica", artigo 47: "Todos los españoles tienen derecho a disfrutar de una vivienda digna y adecuada. Los poderes públicos promoverán las condiciones necesarias y establecerán las normas pertinentes para hacer efectivo este derecho, regulando la utilización del suelo de acuerdo con el interés general para impedir la especulación. La comunidad participará en las plusvalías que genere la acción urbanística de los entes públicos". Este é o texto. Unha das moitas realidades que o contradín é a historia desta familia de Aríns. Mañá do 19 de setembro, Carlos e María, pais de dous fillos e fillos dunha persoa con mobilidade reducida, van ser desafiuzados da casa que eles mesmos empezaron a construír. O camiño percorrido está cheo de lugares comúns nas vidas das persoas afectadas por esta traxedia: paro, imposibilidade de afrontar as débedas, que se ven aumentadas polos intereses de demora, estafa por parte de prestamistas e mesmo de entidade bancaria, e o desamparo total e absoluto por parte do Estado e do Goberno fronte á especulación, a usura e a estafa. Pola contra, o Goberno emprega a solución, o que se coñece como forzas de seguridade do Estado, cuxa acción se materializa ese 19 de setembro en catro furgonetas antidisturbios que acoden ao lugar dos feitos para facer cumprir a lei e a orde. ¡Que máis lles teñen os dereitos humanos e a xustiza! O importante é a lei e a orde. E ata diría eu que non lle importa a Constitución. Estes corpos de represión, formados e preparados para actuar sen cuestionarse as ordes que reciben das responsables políticas, portan armas para impoñer a cuestionable orde e a inxusta lei. Así funciona este tipo de violencia de estado, dirixida e pensada para reprimir e penalizar, se é o caso, ás excluídas e tamén ás disidentes. Adoitan abundar as identificacións e as detencións de cidadás que acoden pacificamente en axuda das vítimas da especulación e do capitalismo salvaxe. Falan vostedes, referíndose ao terrorismo –e teñen razón–, de que a violencia é un crime e que o camiño que se debe percorrer é o diálogo. Pero, señoras e señores deputados, ¿non é violencia desaloxar violentamente –valla a redundancia– as persoas dos seus fogares? ¿Non é violencia a carga indiscriminada contra cidadás cuxa única arma é a protesta pacífica? ¿Non é violencia a situación dunha persoa que perde o traballo e non pode facer fronte ás súas débedas? É o mundo ao revés. As vítimas da crise son perseguidas, penalizadas, desafiuzadas, excluídas, e os causantes e as causantas da crise son premiadas, amnistiadas, protexidas e, en moitos casos, impunes fronte aos seus delitos. Señorías do PP, ¿serán estas políticas –pregúntense, fáganse esta reflexión que agora mesmo lles plantexo– as causantes do batacazo que levaron nas eleccións andaluzas? Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Pontón.
Moi bos días, señorías. Hoxe, imos falar aquí de novo dun tema que ten moito que ver coas inxustizas e que ten moito que ver coa mentira. A inxustiza dun sistema que claramente está feito á medida da banca, dos grandes intereses empresariais; un sistema que está pisoteando cada día dereitos humanos fundamentais, a dignidade de persoas, que ven como non teñen traballo, como non teñen casa, e como nesa situación desde as institucións, que en teoría din representalas, non só non as amparan, senón que defenden e fan normativas que claramente queren seguir privilexiando eses intereses espurios. Mais tamén aquí estamos falando dunha dobre mentira: a mentira de que o Partido Popular puxo fin aos desafiuzamentos, que está do lado das persoas, e a mentira de como en moitas ocasións se está utilizando esa preponderancia do poder para realmente seguir consagrando claramente abusos. Abusos como os que se produciron en Aríns; e cando falamos de Aríns falamos de persoas que teñen nomes, que eran Carlos, que eran María, que eran os seus dous fillos ou que eran unha muller dependente que tiñan ao seu lado. É o abuso de como unha débeda de 35.000 euros, que unha familia tivo que recorrer a ela para poder facer a súa vivenda nun barrio de Compostela, acaba despois da estafa bancaria e despois da estafa dun prestamista pasando a ser que esa familia deba 150.000 euros. E o que resulta asombroso é que nesa situación non exista sensibilidade nin do Goberno nin do sistema xudicial para realmente parar o abuso e amparar as persoas que estaban sufrindo esta situación. Cremos, desde logo, que isto é un caso máis, pero non é un caso máis, é un caso que pon de manifesto como realmente non hai sensibilidade ante os problemas reais, e como os corpos e forzas de seguridade do Estado non están para defender os dereitos humanos das persoas, o que están neste momento, claramente, é amparando non só un Goberno hipócrita e que mente, senón tamén os intereses da banca. Falaba aquí o voceiro do Grupo Socialista de que os corpos policiais son funcionarios e que fan o seu labor con normalidade. Quen estivemos nese desafiuzamento vimos como había unha actitude claramente agresiva contra as persoas que estaban alí solidariamente intentando defender un dereito amparado constitucionalmente, e onde había claramente un abuso importante na súa posición. Mais é que este caso é un caso que xa temos exemplos de como se falsifican algúns dos atestados policiais. Pode o señor Jorquera, se quere o voceiro do Grupo Socialista, pasarlle unha sentenza na que se di que a Policía, non o Ministerio do Interior, falsificou un informe policial para intentar incriminalo e para intentar culpabilizalo. Polo tanto, non estamos aquí cunha fantasía. Estamos aquí falando de feitos que se producen, de feitos que o que poñen de manifesto é como claramente hai unha actuación de abuso de poder. Sabemos que detrás dese abuso de poder están non só atestados como este, senón outros casos que están pasando tamén como no caso de Aríns, que se están poñendo multas administrativas a persoas que pasaron alí, que lles están chegando ás súas casas, a pesar de que o trámite administrativo para que esas multas poidan ter eficacia xa pasou. É dicir, que o que se está é actuando para reprimir a solidariedade da xente, para impedir que cando se producen este tipo de abusos a xente realmente acuda en defensa dos dereitos humanos, en defensa da dignidade das persoas, da nosa dignidade como sociedade. Porque cada vez que unha persoa queda sen casa e un banco queda con esa casa, todos e todas somos agredidas. E quen non o queira ver, desde logo, está cego. Nós imos apoiar esta iniciativa por respecto aos dereitos humanos, por respecto ao traballo que se está facendo desde colectivos como Stop Desafiuzamentos e por respecto a todas as persoas que están aí solidarias, porque non queren mirar para outro lado mentres se producen as inxustizas. E porque temos claro que estamos nunha involución democrática fortísima, que os recortes e as agresións á participación tamén se dan neste Parlamento, onde a deputados e deputadas se nos quere poñer unha mordaza e onde non se nos permite expresarnos con liberdade nin nesta institución. E remato, polo tanto, dicindo que apoiamos esta iniciativa porque nós apoiamos a dignidade e os dereitos humanos. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario Popular, señor Trenor.
Grazas, presidente. Saúdos para as persoas que nos acompañan. Señor Bugallo, máis de oitocentos mil desafiuzamentos como causa dos máis de tres millóns de postos de traballo que vostedes destruíron na Lei de desafiuzamento exprés, que é o que está a afectar a maioría deses desafiuzamentos dos que vostede está a falar polo impago das rendas. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E agora con esta emenda dan vostedes a entender iso que tan ben describiu Hannah Arendt, e que lle pode explicar o señor Losada: o proceso da "banalidade do mal", de que os funcionarios dos corpos de seguridade actúan usando a forza pública de forma desproporcionada porque obedecen ordes. ¡Menudo papelón, señor Bugallo! ¡Menudo papelón! Non lle vou pedir, como lle pasaba a Edipo, que se arrancou os ollos, non lle vou pedir que o faga, pero pídolle un pouco de responsabilidade. Onte un compañeiro díxolles que xa non sabiamos se vostedes estaban co Estatuto e a Constitución ou cos independentistas, e hoxe non sabemos tampouco se deixaron vostedes de ser socialdemócratas para ser a esquerda radical rupturista. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] En relación, señorías, cos procesos de desafiuzamentos, no eido da prevención cabe destacar o convenio [[Murmurios.]] que firmou a Xunta de Galicia co Consello do Poder Xudicial e a Fegamp, que busca permitir que os servizos sociais...
Silencio, por favor.
...poidan activar as medidas de prevención antes de que se produza o desafiuzamento, ou o Programa Reconduce, que busca evitar a apertura dos procesos de execución hipotecaria, e naqueles casos nos que o proceso xudicial xa estea iniciado proporcionar atención laboral, xustiza gratuíta e incluso buscar unha vivenda alternativa. Tamén é moi importante o Programa de realoxo de afectados por execucións hipotecarias, que está dirixido especificamente a aquelas persoas afectadas por execucións hipotecarias da súa vivenda habitual, adxudicándolles de forma directa vivendas de promoción pública que forman parte do parque de vivenda propiedade do Instituto Galego da Vivenda e Solo. Este programa garante o realoxo de todos os solicitantes que cumpran os requisitos. E ata o de agora a través deste programa adxudicouse vivenda a todos aqueles solicitantes que tiñan dereito á mesma. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pero dáme a sensación de que a vostedes isto non lles importa, non lles importan as medidas que se tomaron para paliar o dano dos desafiuzamentos, e tampouco lles importa que se modificara a lei para incrementar a protección das persoas con débedas hipotecarias ou eliminar as cláusulas chan, ou incrementar as garantías e dereitos dos hipotecados. A vostedes só lles importa a confrontación e socavar a imaxe dos corpos e forzas de seguridade. [[Aplausos.]] Pero en relación coas actuacións duns e outros durante o desafiuzamento, permítame que lles lembre algo: a actuación policial é froito dunha comisión de auxilio en cumprimento dunha sentenza xudicial firme. Durante a mesma houbo uns altercados que derivaron nunha detención e cunha persoa encausada. E, señoría, tan mal está a súa organización, tan farta está a sociedade de vostedes, tan aburrida teñen a cidadanía, que teñen que ocultar que forman parte da súa organización. E sen deixar de ser certo isto, vostedes enganan e disfrázanse. Non só enganan esta Cámara e os medios de comunicación que aquí traballan, senón que vostedes tamén pretenden enganar a cidadanía. Vostedes non defenden o interese xeral, nin sequera o movemento social, nin tampouco [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] a cidadanía no seu conxunto. Con esta iniciativa vostedes están a defender o interese da súa organización e dos seus afiliados. Na súa intervención vostede omitiu mencionar que un destacado persoeiro da súa organización fora arrestado, encausado. Unha persoa do comité central da FPG, unha desas partes que configuran Anova, que despois tamén forman parte de Alternativa Galega de Esquerda e que agora parece que conforman as mareas. Unha persoa que concorreu nas últimas eleccións municipais nesa lista electoral en Vigo é a mesma persoa que leva anos acosando os funcionarios [[Murmurios.]] nas redes sociais. Pero ademais vostede confúndese, señoría. Ninguén foi encausado por impedir un desafiuzamento nin por formar parte dunha plataforma, ninguén. Porque no noso país ninguén é arrestado pola súa pertenza a algunha plataforma ou...
Remate, por favor.
...organización política. Por iso o punto 2 da súa proposición carece de todo sentido, porque non hai denuncias por pertencer a ningún determinado colectivo ou por exercer un dereito, hai denuncias por cometer infraccións e por vulnerar a lexislación vixente.
Remate, por favor.
Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Trenor. Grupo autor da proposición non de lei, señor Sánchez. [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] Si, señor Beiras, ¿para que quere a palabra? [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] Si, ¿cal é a cuestión de orde? Si, déanlle voz ao escano do señor Beiras.
A cuestión de orde é saber se as informacións non contrastadas sobre militancia de determinadas persoas foron dadas pola Brigada Político-Social do franquismo, que aínda segue estando polo visto dentro do PP. Máis nada.
Iso contrastarase. [[Murmurios.]] Grupo autor da proposición non de lei, señor Sánchez. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Non empecemos, silencio, por favor. [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Beiras, chámoo á orde. Señor Beiras, chámoo á orde. [[O señor Beiras Torrado pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, non, chámoo á orde a vostede. Perdoe, chámoo á orde a vostede e pódoo volver chamar á orde. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Grazas. Pero, de momento chameino á orde. Ten a palabra o grupo autor da proposición non de lei, señor Sánchez.
É difícil encontrar cualificativos para definir a intervención do portavoz do Partido Popular, portavoz dun partido cuxo presidente da Xunta de Galicia mantivo unha amizade cun narcotraficante durante varios anos, [[Murmurios.]] sobre a cal mentiu neste Parlamento; un partido que ten millóns de euros en contas en Suíza por recibir sistematicamente diñeiro en B de empresas que recibían contratos destes gobernos; un partido podre de arriba abaixo. Unha organización con comportamentos como ten o Partido Popular vén aquí botar merda sobre persoas que se manifestan, gastan o seu tempo, o seu esforzo, o seu coñecemento en facer o traballo que en teoría vostedes tiñan que facer dende o Goberno da Xunta e dende o Goberno do Estado, e vén aquí botar merda sobre esas persoas; a facer y tu más co Partido Socialista. En vez de afrontar a súa responsabilidade e defender a estas persoas. ¿Pero de que programas me está falando vostede da Xunta? Dous mil catrocentos desafiuzamentos en 2014, medrando en 2013 e 2014. ¿O Programa realoxo? Deberíalle de caer a cara de vergonza. Corenta e catro persoas realoxadas. Con 2.400 na rúa, 44. Ese é o seu balance. Quiñentas vivendas que dixo o señor Feijóo, que mente cada vez que fala, postas á disposición desta xente, só se utilizaron 44. ¿Onde están esas vivendas? Na Coruña, 5.000 solicitudes. ¿A canta xente se lle deu vivenda por parte da Xunta de Galicia? ¿Que resposta están dando vostedes? ¿Quen se quere esconder aquí? Eu non me quero esconder. Chámome Antón Sánchez, non vou vivir da política toda a vida. ¿Entende, señor Trenor? Vostedes levan trinta anos... [[Por orde do señor presidente e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] , financiándose con aportacións, con aportacións do narcotráfico...
Queda retirada esa expresión, e é chamado á orde.
Volverei... [[Aplausos.]] Eu volverei ao meu traballo e oxalá que vostedes sexan desaloxados porque levan controlando tamén...
Tranquilo.
Señor Bugallo, é un sistema represivo, claro que é un sistema represivo, e todos cumpren a súa función, e a Policía tamén cumpre a súa función, e tamén houbo quen falseou un atestado, e témolo que dicir. Sabemos que a principal responsabilidade é dese goberno, de xente que defende os bancos e as empresas urbanísticas especuladoras que os financian, pero tamén hai brazos executores que son policías que son capaces de firmar un atestado falso. E témolo que dicir, aínda que saibamos que dentro da Policía tamén hai persoas honradas que queren cumprir co seu traballo e que queren facer traballos de defensa da sociedade e non de agresión á sociedade. Pero hai que dicilo cando é así, porque se está atacando a xente que está facendo o que deberían de facer as administracións públicas. Non lle imos aceptar a emenda. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Ao mellor non se escoitou o que dixen eu, de que queda retirada a expresión "diñeiro negro" e, polo tanto... [[Protestas.]] Si, si, si e conseguinte chamada á orde. [[Protestas.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, si, queda retirada esa expresión. Si, si... Si, no contexto en que se dixo. Si, eu entendino. Si, entendino... [[Protestas.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Entendín ben o que dixo, entendín ben o que dixo. Si, si. [[Protestas.]] Non, non, está así, entendino ben, entendino ben. [[Protestas.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Os servizos xurídicos poderano corrixir, eu entendino ben, entendino así, entendino así. Polo tanto, queda así. [[Murmurios.]] Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María do Carme Adán Villamarín e Dª María Tereixa Paz Franco, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación co proceso iniciado pola Consellería de Traballo e Benestar para a formalización de novos convenios entre a Axencia Galega de Servizos Sociais e os concellos para a xestión e o financiamento de equipamentos de servizos sociais
A esta proposición non de lei presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Socialista.
Para formular esta proposición non de lei ten a palabra a señora Adán.
Grazas, presidente. Bo día a todas e a todos. Tamén quero saudar as persoas que nos acompañan na tribuna, fundamentalmente as persoas que seguramente levan traballando moito para que non haxa desafiuzamentos e acaban de escoitar en primeira persoa este triste debate. Eu quero aplicarlle un pouco sentido de humor ao que acabamos de vivir e propoño ás compañeiras e compañeiros da oposición, deputados e deputadas, que fagamos un manual de uso daquelas expresións que nos foron retiradas durante o exercicio do noso labor como deputados e deputadas... [[Aplausos.]] Que o fagamos con finalidade histórica, que cando se relean as actas e os diarios de sesións desta lexislatura se poida entender que situación social se vivía e que expresións foron retiradas no exercicio dende logo da nosa capacidade de oposición, porque é absolutamente incomprensible. Cada paso que damos nesta Cámara dificulta entender cal é realmente o noso labor e que expresións, que problema ten o Partido Popular na semántica de algo que se utiliza habitualmente e que existe en sumarios, como pode ser a expresión que se acaba de retirar, que nin tan sequera vou nomear por se acaso xa se me retira a palabra e se me manda sentar no meu escano, saír fóra ou voar pola Cámara. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] É que... de verdade que vivimos momentos difíciles para calquera tipo de sentido –xa non digo sen sentido común– que ten calquera persoa que estea aí fóra, a racionalidade política, que é unha das mínimas racionalidades. Eu hoxe viña expoñer tamén algo que ten que ver coas persoas e cos servizos sociais, e aínda que pareza algo excesivamente abstracto, algo que afecta moitas persoas neste país, como é a modificación dos convenios entre a Consellería de Traballo e Benestar e os concellos, a través do Consorcio de Servizos de Igualdade e Benestar, á transformación nunha Axencia Galega de Servizos Sociais. Curiosamente... Bueno, eu non vou entrar a explicar o que é o Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar, porque dende a súa creación no ano 2006 ata o 2009 foi un cabalo de batalla para o Partido Popular, porque era, efectivamente, a primeira vez que en Galiza se facía un mapa de servizos sociais, un mapa de servizos de igualdade e benestar, e que se intentaba ordenar o que eran os servizos que se prestaban de atención ás persoas maiores e de atención á primeira infancia. O certo é que o señor Feijóo decide xa dende o 2009 que o vai disolver. E iso execútase a través dunha lei do 2013, a Lei 14/2013, e a través despois posteriormente dun decreto, o Decreto 40/2014, polo que se crea a Axencia Galega de Servizos Sociais, onde, na súa disposición adicional segunda, din cousas como que a Axencia de Servizos Sociais asumirá de forma coordinada con cada concello, cos máis dos cento cincuenta concellos do país que formaban parte do Consello, na data de comezo de efectos dos novos convenios que se formalicen entre o Consorcio, a Axencia e cada concello. Ben, ata aquí todo normal. Mais resulta que agora chegan con data do 3 de febreiro cartas aos diferentes alcaldes e alcaldesas de que unilateralmente se pon en vigor un modelo de convenio. ¿E cal é o problema que traemos hoxe a debate? A Xunta de forma unilateral, para competencias que son propias do Goberno galego, que non son competencias dos concellos, unilateralmente e sen ningún tipo de diálogo cos concellos envía ese convenio, onde substancialmente se incrementa a parte que teñen que pagar os concellos, da orde dun 20 % por cada unha das prazas, tanto sexan de centros de día, onde pasan a ser 3.690 euros anuais por praza de centro de día, e 1.500 por praza de escola infantil. Ou sexa, que se encarecen os gastos para o concellos. E, terceiro, ademais os concellos quedan completamente excluídos da toma de decisións nesa nova Axencia Galega de Servizos Sociais. É dicir, pagan máis, non poden negociar directamente co Goberno galego e son excluídos da toma de decisión da Axencia. Claro, nós consideramos esta situación absolutamente grave. E despois de xa pasado un mes, que era o prazo que tiñan para remitir eses convenios asinados, a situación é de non se sabe, os convenios non foron remitidos polos concellos ao Consorcio, a Fegamp non coñecía estes novos convenios, a Fegamp pide que se negocie, os alcaldes e alcaldesas tamén están pedindo que por algunha casualidade a conselleira de Traballo e Benestar, que non soe dialogar con ninguén, sexan alcaldes, alcaldesas, colectivos... con ninguén, nin cos seus propios traballadores, teña a delicadeza, xa que van pagar eses concellos, de falar con eles. E ante esta situación nós queremos pedir catro cousas que son absolutamente lóxicas: Primeiro, que se deteña este proceso. É un proceso sen sentido, que se deteña. Segundo, que se negocie cos concellos esta situación, que se analice a situación de cada concello, porque a situación dun concello como A Coruña ou Vigo non ten nada que ver coa situación dun concello pequeno. E terceiro, ademais algo que a Consellería debería ter moi presente, é que ten servizos de moi diferente natureza. Por exemplo, as escolas infantís. Dado que agora unilateralmente decide o Goberno galego incrementar a aportación dos concellos, eu pregunto: se o Partido Popular ten analizado esta situación, ¿é consciente de que neste momento xa obran diferentes informes xurídicos onde deixan claro que as escolas infantís son competencia de Educación, son competencia da Administración galega, e en ningún caso son competencia dos concellos? De feito, o que foi conselleiro de Educación formaba parte do grupo de traspaso das escolas infantís á Consellería de Educación, e hoxe é deputado. En Consello da Xunta do 11 de xuño do 2009 tomouse a decisión –e eu traio aquí a nota de prensa que colgou a propia Consellería– de facer efectivo ese traspaso das escolas infantís á Consellería, para dar cumprimento á LOE, onde claramente se recolle –e a LOMCE non modifica o articulado referido ás escolas infantís– que son competencia educativa e, polo tanto, non competencia municipal. En todo caso, o único que ocorrería é que sería de competencia municipal a vixilancia, e o mesmo que se pode ter competencias a respecto das escolas de educación primaria; estamos falando no mesmo sentido, non competencias de educación infantil. Iso creo que o temos moi claro, e ademais obra en diferentes informes dos propios concellos e da intervención dos concellos. De feito, se analizamos a Lei de servizos sociais de Galicia, e en concreto o artigo 20, onde se relata todo o que é o catálogo de servizos sociais, en ningún momento hai unha referencia ás escolas infantís, en ningún momento: a protección social das persoas, atención residencial, atención diúrna, axuda no fogar, teleasistencia, apoio da mobilidade, manutención de atención colectiva, axudas técnicas e instrumentais que permitan a autonomía persoal, servizo de asistente persoal. Bueno, non tería tempo de relatar toda esta carteira de servizos sociais, pero non hai ningunha referencia ás escolas infantís, porque non entran no marco dos servizos sociais. Mais ante esa situación, o que fai o Goberno galego coa prepotencia –e perdóeme que utilice esta expresión, que non sei se vai ser neste momento eliminada ou non– que o caracteriza é enviar este novo modelo de convenio para centros de día e para as escolas infantís sen ter ningún tipo de diálogo. Crear ademais a idea na cidadanía de que, bueno, se non se asina este convenio se poden quedar sen o servizo. ¿Como que se poden quedar sen o servizo? É obrigación do Goberno galego que se preste ese servizo. En todo caso, os concellos galegos..., e aquí hai moitas persoas que xestionaron concellos, e saben que se foron poñendo como parches, porque non se daba o servizo por parte do Goberno. Agora que existe unha rede, en moitos casos privatizada polas decisións que toma a señora Beatriz Mato unha vez que asume a xerencia do Consorcio, tanto nos centros de día como recentemente nas escolas infantís, pero que existe unha rede, o que se debería era asumir esa rede. Non se asume a rede, o que se fai dende a Axencia é eliminar a capacidade de interlocución cos concellos, que os concellos paguen máis do que pagaban. E eu creo que se comete un erro tremendo coas escolas infantís, porque nesta creación da Axencia era o momento, como xa ocorre na inmensa maioría das comunidades autónomas, de que as escolas infantís estiveran en Educación. Dende logo, podíase pensar que administrativamente o réxime que se quixera para a súa xestión dentro da Educación, mais no día de hoxe podemos dicir claramente que a palabra do señor Feijóo debe ser cuestionada, porque dixo taxativamente –como digo o 11 de xuño de 2009–: "Neste momento as escolas infantís son traspasadas a Educación." Marzo do 2015, non soamente non están en Educación, senón que unilateralmente se decide que estean na Axencia Galega de Servizos Sociais, que se encarece ese servizo para cada familia, que paga un 20 % máis do que pagaban na matrícula...
Remate, por favor.
...e tamén se encarece para os concellos. Por iso que o mínimo que deben facer é paralizar este proceso e que o desenvolvemento futuro da Axencia se faga en colaboración cos concellos, mantendo os acordos do Pacto local e, polo menos, tendo unha mínima interlocución coa Fegamp. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Adán. Grupo Parlamentario Socialista, señora Gallego.
Moitas grazas, señor presidente. Bos días, señoras e señores deputados. Xa o diciamos nós hai un ano, máis ou menos un ano, que nun pleno deste Parlamento tiñamos un debate coa conselleira de Traballo e Benestar, e diciámoslle os socialistas que nos tiña que garantir que a creación da Axencia Galega de Servizos Sociais e o traspaso das funcións que viña desenvolvendo o Consorcio Galego de Benestar non podía supoñer nin unha maior carga económica para os concellos, nin para as persoas usuarias, e que ademais os concellos tiñan que estar representados nesa Axencia Galega de Servizos Sociais cando menos como estaban no Consorcio, que é que todos os concellos que tiñan algunha residencia, algún centro de día ou algunha escola estaban na asemblea dese consorcio. E non nos enganabamos, pois, efectivamente, o Goberno galego fixo o que todos temiamos: quitar os concellos da xestión conxunta que tiñan no Consorcio, rebaixar a representación dos concellos de Galicia de estar todos na Asemblea do Consorcio a ter só unha representación de cinco no Consello de Administración da nova Axencia –que aínda non sabemos como se van escoller–, enviar uns convenios para que asinen os concellos –como dicía a señora Adán– que duplican, triplican e mesmo cuadriplican o prezo en moitos casos do que tiñan anteriormente; por certo, polo mesmo servizo, sen incrementar o servizo por parte da Consellería. E o que é máis grave aínda: durante todo este tempo, tanto o Goberno do señor Rajoy como o Goberno do señor Feijóo están permanentemente quitándolles competencias aos concellos en materia de servizos sociais, véxase a reforma da Administración local. Os concellos de menos de 20.000 habitantes a única competencia que teñen neste momento é facer informes para avaliar a situación de persoas en risco de pobreza ou exclusión social, pero, iso si, están obrigados a financiar con moito máis diñeiro do que viñan facendo habitualmente servizos para os quen on teñen competencias. Señores do Partido Popular, mañá hai unha asemblea do Consorcio Galego de Benestar en Santiago, á que están convocados todos os concellos, todas as administración locais que teñen centros de día, escolas ou residencias. Paren isto. Non llelo dicimos só os do Bloque Nacionalista Galego, que traen hoxe esta iniciativa, ou os do Partido Socialista, que hai un ano que xa o viñamos anunciando, estano dicindo todos os alcaldes e alcaldesas, de todas as cores políticas. Vostedes non poden facerlles pagar aos concellos e ás persoas usuarias a súa incompetencia, a súa xestión económica en materia de servizos sociais absolutamente desastrosa, que levan facendo dende hai seis anos, e non poden deixar as persoas usuarias destes servizos ao albur de que un concello poida ou non poida facer ese gasto extra, por –insisto– o mesmo servizo que se viña facendo ata o de agora. Estamos completamente de acordo coa proposición non de lei que presenta a señora Adán, e engadímoslle dúas cuestións máis –agardamos que as admita–, que é nin máis nin menos o que xa defendemos naquela moción de hai máis ou menos un ano, de alá polo 19 de marzo do ano pasado, que é que se replantee a creación da Axencia Galega de Servizos Sociais, porque mudaron as circunstancias. Non é a mesma a intención do lexislador no ano 2008, cando se creaba a través da lei a Axencia Galega de Servizos Sociais, non son as mesmas circunstancias económicas nin sociais do país no 2008 ás do 2015. E ademais nesa lei non se dicía que houbera que quitarlles representación aos concellos neste novo organismo, e vostedes decidiron quitarlles representación aos concellos. Así que hai que replantear como se está construíndo a creación desta axencia, e hai que devolverlles aos concellos representación, e hai que garantir a pluralidade democrática. Non se pode dicir que se vai facer unha representación de cinco representantes de concellos sen explicar se se vai garantir ou non a pluralidade democrática, nin o peso por poboación, nin os servizos que se representan. E teñen vostedes que asumir o compromiso de que calquera modificación do que hoxe é o Consorcio e mañá será a Axencia non pode supoñer ningunha carga económica adicional para os concellos, porque non están incrementándoselles os servizos, nin ás persoas usuarias nin aos concellos, e, polo tanto, non se lles pode cobrar máis por facer o mesmo. E, dende logo, o que non se pode baixo ningún concepto é quitarlles, por un lado, as competencias aos concellos e, polo outro, obrigalos a pagar máis para dar un servizo sobre o que xa non teñen competencias, porque o que están dicindo –como dicía a señora Adán– os habilitados nacionais que traballan nos concellos é que os alcaldes non teñen porque asinar ese convenio. Por certo, como así o entendemos nós, porque eses convenios estaban asinados por moitos máis anos que este 2015 no que andamos. Polo tanto, o lóxico sería que á hora de renegociar eses convenios cando caducaran é cando se fixera este cambio, non agora. O que pasa é que o Goberno galego o único afán que ten con isto é recadar e afogar os concellos unha vez máis outra vez máis. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Gallego. Grupo Parlamentario Mixto, señora Martínez.
Grazas, presidente. Bo día a todas e a todos. Ben, non queda moito máis que dicir, eu creo que está máis que explicado, e ademais sobran razóns co Partido Popular, porque non é unha cuestión de razóns, de lóxica, de equilibrio, de xustiza, de mellora dos servizos sociais. Dá igual o que se diga, é unha decisión política da dereita, dunha dereita que emprega a súa maioría parlamentaria para machacar, para anular dereitos, para castigar, e non para avanzar e para recuperar o futuro do noso país, que está nunha situación realmente dramática. Polo tanto, é certo que esta transferencia á Axencia se fai sen os concellos. Faise sen os concellos ademais nun momento en que o Partido Popular, neste mesmo pleno, debatemos un Proxecto de lei de participación cidadá, participación cidadá sen contar nunca cos cidadáns. É todo pura propaganda. ¿Como imos crer que realmente teñen intención de darlle participación á cidadanía se lles negan a participación aos concellos, que son o primeiro elemento de representación da cidadanía? ¿Como son capaces, como se atreven a vir aquí? ¿Realmente consideran que os galegos e galegas somos atrasados, somos anormais?, ¿que somos? ¿Non temos cerebro para ver que todo o que fan é propaganda? Porque os seus actos negan o que din as súas palabras. É unha vergonza como nos toman o pelo, unha auténtica vergonza. Pero, ademais, é unha irresponsabilidade; unha irresponsabilidade que levará ao quebranto aos concellos que sumen a esta medida. É ademais un escándalo que incluso se lles reclame aos concellos, sen dereito nin a rebater, unha débeda coa que non están de acordo moitos deles. É un escándalo que se obrigue a pagar máis polo mesmo servizo, moito máis cando este servizo é un servizo social, un servizo básico para a calidade de vida das persoas, dos galegos e das galegas, nun momento económico e social gravísimo, de extrema dependencia de moitas familias das axudas sociais. Polo tanto, vostedes o único que seguen e que están a facer son políticas de apoio aos seus amigos, aos empresarios que teñen as concesións, os que teñen todos os privilexios, a quen se lles permite absolutamente todo. E para iso só temos que ver, por exemplo, o que está ocorrendo hoxe no Hospital Povisa, onde a Xunta en catorce días de folga non foi quen de mediar nun conflito. Son vostedes, dende logo, os maiores inimigos da clase traballadora, son vostedes..., non vou dicir máis porque mo van retirar, pero realmente era para poñer algúns cualificativos que se merecen abertamente. Pero, ademais, tamén é unha chantaxe –porque, de verdade, de chantaxes tamén saben– dicir que quen veña para aquí, quen acepte as condicións da Xunta, terá o 50 % de desconto na débeda, unha débeda que é diñeiro público de todos. Pero a Xunta decide que só vai reducirlles a aqueles que traguen coas decisións da Xunta, porque o resto dos cidadáns que non votan PP e non apoian o PP que paguen todo. Esa é a democracia do Partido Popular. Pero tamén lles vai dar facilidades para pagar á outra metade que lles queda, pero só aos que acepten, só aos amigos do Partido Popular. Si, sopre, señora Prado, pero esa é a súa democracia. Por iso imos votar a favor desta proposición non de lei que presenta o BNG, porque debe procederse á suspensión do proceso aberto por Benestar para que os concellos subscriban as novas condicións e abrir un prazo de negociación entre a Xunta e os concellos. Eu supoño que o Partido Popular votará novamente en contra desta iniciativa, como vota en contra de calquera iniciativa que estea e que defenda os intereses da clase social máis abundante no noso país. Nada máis. É moi triste –ten razón, señora Prado– ver como goberna este goberno. Moi triste.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Fajardo.
Bo día a todos e a todas. O xuíz considera probado que o Partido Popular se financiou ilegalmente durante dezasete anos. O ex xerente do PP en Ourense fala de que se facían pagos ficticios e había financiamento irregular no Partido Popular de Ourense, e niso estaban o señor Baltar pero tamén o señor presidente da Cámara neste momento. Por iso ao mellor nesta Cámara non se pode dicir "diñeiro negro", porque algúns soamente recoñecen o diñeiro negro cando o usan e o utilizan...
Vaia á cuestión.
...e por iso...
Señor Fajardo, vaia á cuestión.
Vou á cuestión.
Non, vaia á cuestión, que son os servizos sociais.
Non sei se os servizos sociais...
Non, señor Fajardo, non tire da manta porque o vou chamar á orde. [[Murmurios.]] Non, non, non. [[Murmurios.]] A frase foi no contexto que foi. Vostede vaia agora á cuestión, se non, téñoo que chamar á orde.
Poderíame explicar...
Non, non lle vou explicar nada. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vostede vaia á cuestión.
Gustaríame que alguén me explicase en que contextos se utilizaban os pagos ficticios dos que o acusa o xerente do Partido Popular.
Non foi así a frase. Vostede, agora vaia á cuestión.
Máis nada. Simplemente está claro que estamos nun Parlamento onde se respecta a liberdade de expresión, a democracia, os parlamentarios...
Cando gane vostede as eleccións imos ver se chega a presidir o Parlamento e así poderémolo saber. [[Murmurios.]] Pero é que xa está ben, [[Protestas.]] ¡xa está ben! [[Protestas.]] ¡Xa está ben esta provocación! [[Murmurios.]] Agora vaia á cuestión.
Parece que a democracia é unha cuestión de ganar ou perder as eleccións. A democracia é un concepto de crer na democracia ou non, non de ganar ou perder as eleccións. Ganar as eleccións non lle determina a vostede o que pode considerar democracia ou non, a democracia é o que é. E o diñeiro negro é o que é. Está claro que o Partido Popular sabe máis de diñeiro negro que calquera dos veciños deste país. Pero falando da Axencia Galega de Servizos Sociais, bueno, dende logo é unha nova estafa do Partido Popular. Un Partido Popular do que agora hai seis anos daquel contrato coa cidadanía, ese contrato coa cidadanía no que dicían que ían eliminar chiringuitos e que ían garantir os servizos sociais deste país. Seis anos despois, desta Axencia Galega, primeiro, está investigándose o escurantismo nas súas contratacións, en moitos casos xente contratada afín ao Partido Popular, e, en segundo lugar, non garante que se presten os servizos sociais en igualdade de condicións no conxunto de concellos de Galicia, sobre todo por unha cuestión fundamental: o Partido Popular soamente entende os servizos sociais como aqueles que se poden pagar, cando a realidade é que os servizos sociais deberían de ser universais e accesibles ao cen por cento da cidadanía. Por iso, a través destes novos acordos que se lles están impoñendo aos concellos cun método absolutamente de chantaxe, [[Murmurios.]] estase plantexando que concellos que no día de hoxe están asfixiados teñen que pagar tres veces máis pola prestación destes servizos do que pagaban anteriormente. Pero por se todo isto non fose suficiente, todo isto dáse nun contexto onde o Partido Popular está plantexando copagos que son confiscatorios para os usuarios dos servizos sociais. Destes máis de trescentos centros que vai xestionar a Axencia Galega de Servizos Sociais instálase o copago conficastorio aos usuarios e tamén o copago confiscatorio aos concellos. Polo tanto, estamos nun retroceso brutal en canto aos servizos sociais deste país, e nunha situación onde dende que vostedes gobernan 35.000 persoas deixaron de recibir este tipo de prestacións, e onde ademais os servizos sociais soamente están ao alcance daqueles que se poden pagar, ou porque o seu concello ten recursos ou porque eles tamén teñen recursos. Todos os demais quedan illados desta necesidade a pesar das múltiples –digamos– cifras que nos vende o Partido Popular de incremento de prazas, que son fume e que nos gustaría que nalgún momento se especificase onde son esas prazas. Porque o único documento que hai é un documento que relata os concellos onde están as prazas, pero non di cales son os centros nin cales son as prazas. De feito, nese documento aparecen concellos que algúns coñecemos, pero somos incapaces de atopar esas prazas porque esas prazas non existen. Dende logo, nós plantexamos a necesidade de que se elimine ese acordo que se lles está impoñendo aos concellos, que se comece a renegociación cos concellos, pero, sobre todo, que se respecte o que está acordado, porque estes concellos teñen condicións contractuais e acordos firmados que aínda non caducaron. Polo tanto, como mínimo, débense de manter as condicións que no seu día asinaron eses concellos, nunha situación onde ademais os concellos están sendo asfixiados e teñen incapacidade de recursos humanos para atender as súas necesidades. Ademais desa nova situación, estamos nun elemento que vai complicar que os concellos atendan os seus usuarios. Por iso neste sentido nosoutros imos apoiar de forma contundente a proposta do Bloque Nacionalista Galego, parécenos que é adecuada. Pero, sobre todo, o que estamos plantexando é a necesidade de que o Estado atenda os veciños deste país, e que o Estado garanta a universalidade dos servizos sociais, cousa que hoxe está en dúbida porque vostedes o único obxectivo que teñen é a privatización e a deriva de recursos públicos a entidades privadas, que en moitos casos acaban sendo pois –como se está vendo en moitos procesos de investigación– aqueles que pagan as campañas do Partido Popular. Por iso despídome ata a próxima intervención e non falarei de diñeiro negro porque non se pode falar de diñeiro negro neste Parlamento.
Grupo Parlamentario Popular, señora Rodríguez Arias.
Grazas, señor presidente. Señoras e señores deputados, a verdade é que hoxe non é un día para o humor e, dende logo, tampouco é un día para escoitar determinadas cuestións que se escoitan neste Parlamento. Porque falar de democracia cando os deputados e deputadas deste grupo parlamentario dende o inicio da lexislatura levamos escoitando como se nos insulta día tras día, nós consideramos –e moitos cidadáns tamén o consideran– que iso non é democracia. Será a súa democracia, pero, dende logo, [[Aplausos.]] iso non é democracia. [[Aplausos.]] ¡Alá vostedes! En relación con esta iniciativa, penso que é fundamental aclarar algunhas cuestións: En primeiro lugar, o Bloque Nacionalista Galego di que o Goberno galego decide unilateralmente eliminar o Consorcio Galego de Servizos da Igualdade e do Benestar e crear unha Axencia Galega de Servizos Sociais. Señora Adán, vostede sabe que a creación, a conversión do Consorcio na Axencia Galega de Servizos Sociais estaba recollida nunha lei, a Lei de servizos sociais de Galicia do ano 2008, [[Murmurios.]] dun goberno do que vostede formaba parte. [[Aplausos.]] Un goberno que quería converter o Consorcio nunha Axencia Galega de Servizos Sociais. [[Aplausos.]] A integración, señora Adán –porque non sei se é que non teñen a información ou que veñen aquí contar unha cousa distinta–, do Consorcio na Axencia foi aprobada por maioría da Asemblea xeral do Consorcio. Foi aprobada pola maioría absoluta dos representantes dos concellos de Galicia, a maioría absoluta. Todos os pasos para a creación e a posta en marcha da Axencia Galega de Servizos Sociais foron consensuados coa Fegamp previamente, e a Fegamp informou favorablemente. Agora temos que escoitar os deputados e as deputadas do Partido Popular as bonanzas do Consorcio Galego. Miren, non foi o Partido Popular o que demonizou o Consorcio, foi o Partido Socialista –e o resto dos grupos quedaron calados– o que demonizou o Consorcio. E non quero repetir –porque penso que isto é un tema moi serio– o que consideraba o Partido Socialista o que era o Consorcio Galego de Servizos Sociais, como mínimo, unha rede clientelar que vostedes utilizaban. [[Aplausos.]] Pero agora parece ser que o Consorcio Galego foi o mellor que lle pasou a este país. E falan, en relación coa proposta de novos convenios cos concellos: ¿por que teñen que firmar novos convenios os concellos? Está clarísima a resposta: teñen que garantir a continuidade dos servizos a través deses convenios pola disolución do Consorcio. Non é certo que se fixen novas condicións de financiamento unilateralmente por parte da Xunta: xuño de 2014, reunión da Consellería coa Fegamp, onde se lle explica o modelo de colaboración cos concellos a través da Axencia; decembro de 2014, a Consellería informa a todos os concellos sobre a proposta de convenio coa Axencia. A proposta de convenio dá resposta a unha demanda municipal, e vostedes sábeno pero non o queren contar. Ata o de agora, co convenio do Consorcio os concellos tiñan que sufragar unha porcentaxe do custo total do funcionamento dos centros, con independencia de se as súas prazas estaban ocupadas ou non estaban ocupadas; co novo convenio da Axencia a achega municipal será única e exclusivamente polas prazas que estean ocupadas. Ata o de agora, co convenio do Consorcio os concellos que contan cun centro de servizos sociais tiñan que asumir o custo da atención das persoas usuarias dos concellos limítrofes; co novo convenio da Axencia Galega de Servizos Sociais os concellos aboarán só a contía correspondente aos usuarios dos seus municipios. E en relación co incremento das achegas económicas, pódolles asegurar que en ningún caso será superior á que lles corresponde cos actuais convenios de xestión, incluso en relación coas escolas infantís será inferior. E ademais estamos falando dun convenio marco, polo tanto, señoras e señores deputados, terase en conta as necesidades particulares de cada caso. E cando falan do papel dos concellos na Axencia e a chantaxe do Partido Popular, a ver, hai diferenzas, hai diferenzas na relación entre a Xunta de Galicia cando se puxo en marcha o Consorcio Galego de Igualdade e Benestar, e hai diferenza agora coa Xunta de Galicia e a relación cos concellos para a posta en marcha da Axencia. É moi distinta, señora Adán, a relación.
Remate, por favor.
Dende logo, terán voz e voto a través dos convenios de colaboración e tamén a través do Consello Reitor da Axencia. E ademais –vólvollelo repetir– aprobado por maioría dos concellos representados na asemblea, as achegas económicas en ningún caso serán superiores ás achegas que lle corresponden nos convenios actuais, e os concellos terán voz e voto. Dende logo, teñen que aclarar as acusacións que están facendo neste momento. Máis nada, moitas grazas.
Grazas, señora Rodríguez Arias. Grupo autor da proposición non de lei, señora Adán. Perdón, déanlle voz ao escano da señora Adán. Grazas.
Grazas, presidente. A verdade, señora deputada, escoitando a súa intervención tampouco teño moitas palabras. ¡Menudo día que levamos! Primeiro, a Lei de servizos sociais do 2008, ¿nalgún artigo ou nalgunha disposición conleva que o Consorcio pase á Axencia Galega de Servizos de Benestar? [[Murmurios.]] Non, ¡en ningún!, en ningún artigo, podémolo ver aquí na lei. Vostede coñécea á perfección, non o hai en ningún artigo, contempla o Consorcio e a Axencia; a Axencia como ente coordinador e o Consorcio como ente xestor. Non lles gusta pero... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] non, non, é así... [[Murmurios.]] en ningún artigo aparece esa integración. Vostedes deciden esa integración a través dunha lei do 2013. Ben, é a súa decisión, pero non aparecía na lei do 2008, en ningún dos seus artigos. E, se non, reto a calquera deputado ou deputada a que nolo ensine a ver se se nos pasou. Vostedes deciden, vale, suprímese o Consorcio. A asemblea –e iso eu recoñecino– o que di é que os convenios son unilaterais. E son unilaterais, ¿si ou non? Si, son unilaterais porque non se decidiu nin na asemblea que disolvía o Consorcio, nin o decidiu de forma bilateral cada concello coa nova Axencia ou directamente coa conselleira de Traballo e Benestar. Decidiuno a conselleira e envióullelo por carta a cada alcalde e a cada alcaldesa. Entón, unilateral, non houbo esa relación. E vostede recoñéceo ao final da intervención cando di que se aquilatará en cada caso. Nós o que dicimos claramente é o que están pedindo a maioría dos concellos deste país: suspender o proceso; proceder a abrir unha negociación a través da Fegamp e da Comisión Galega de Cooperación Local; asegurar o mantemento das condicións porque existían concellos que os tiñan asinados ata o 2016, 2017 e 2018, e que se lles están cambiando as condicións. Ou vostede, vamos, nós traemos aquí a demanda dos concellos, e o que nos está dicindo é que eses alcaldes e alcaldesas están mentindo a respecto de que se lles cambian as condicións. Como xa lles dixen antes, ademais existe outro problema co que se van atopar vostedes, porque é certo que nos concellos se lles está dicindo aos responsables que neste momento están gobernando que non teñen por que asinar eses novos convenios. E, en concreto, a respecto das escolas infantís, o problema é dobre ou triplo, porque aí está totalmente claro que a competencia en ningún caso é municipal. Así o recoñeceron vostedes, incluso, nun Consello da Xunta. Así o recoñeceu o Goberno galego. Polo tanto, o mínimo que deberían facer é votar esta iniciativa, que ao que insta é ao diálogo institucional entre os concellos e o Goberno galego para buscar a mellor forma de xestionar un mapa de servizos sociais que nós cremos que vostedes –e si que o dicimos– están utilizando como chantaxe aos concellos. Si que o dicimos. Imos aceptar a emenda do Partido Socialista. Cremos que este é un tema gravísimo neste momento e con moitas repercusións, pero, señora Rodríguez, o que non lle aceptamos de ningunha forma é que se retrotraia a 2008 para dicir que xa estaba a incorporación. Por sectarismo político vostedes disolven o Consorcio.
Grazas, señora Adán. Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Yolanda Díaz Pérez e D. Antón Sánchez García, sobre a continuación dos traballos da comisión parlamentaria de investigación en relación coas antigas caixas de aforros e as causas e responsabilidades da súa actual situación
Non se formularon emendas a esta proposición non de lei. Para a defensa da iniciativa ten a palabra a señora Díaz.
Bos días, señor presidente. A verdade é que o día 23 de marzo deste ano se ditou un auto por un xuíz que se apelida Ruz que eu comino a esta Cámara, particularmente á bancada do Partido Popular, a que lea porque creo que é bastante exhaustivo no que atinxe ao modo de funcionamento do Partido Popular. Mesmo tamén me atrevo a dicir que se fora o Partido Socialista, non digo xa nós, que se foramos nós xa estariamos na pira, pero, se fora o Partido Socialista o receptor dese auto ditado polo xuíz Ruz, estaba hoxe o presidente do Goberno, chamado e apelidado xustamente Mariano Rajoy, dimitido. Son 190 folios, señor presidente, que merece a pena ler, sen lugar a dúbidas. Polo tanto, como fun correctísima nas formas, espero que isto se manteña en acta. E si que digo que desde logo merecen a dimisión da Presidencia do Goberno, merecen a dimisión do señor Rajoy. E mesmo tamén me atrevo a dicir que o Partido Popular de Galicia, o señor Feijóo, tamén merece non sei se a dimisión, que seguro si, pero, sen lugar a dúbidas, explicacións, e merecería comparecer diante da Cámara para explicarnos aos galegos e ás galegas por que se negan a dar explicacións do que pasou coa liquidación das caixas do noso país. O señor Feijóo ten bastantes fracasos ás súas espaldas, a primeira, a débeda pública. É o peor xestor que temos na historia do noso país. El endebedeou o noso país en números. Eu son de letras, pero en números. El, en toda a historia da democracia galega, endebedou o noso país. Ten outra grave eiva: que se cargou o sistema industrial galego. Ten unha terceira eiva. Hai empresas moi potentes, por exemplo, Pescanova, que tamén son amizades perigosas do señor Feijóo, que algún día deberían de render contas aquí, nesta Cámara. E ten unha eiva fundamental: que foi o único presidente que laminou, que se cargou, o sistema financeiro propio deste país. Esta é a súa faciana e este é o seu balance. Efectivamente, cando chegamos a esta Cámara había tal presión social que, cando presentamos unha iniciativa colectiva conxunta por dous grupos da oposición –Alternativa e Bloque–, víronse obrigados a iniciar unha comisión de investigación respecto do que tiña pasado na catástrofe das caixas galegas. O certo é que esta foi unha estafa democrática para os homes e mulleres deste país, e con bastante rubor aprobaron unha proposta de resolución nese debate tan importante do estado da Nación que incumpren reiteradamente. Este grupo –como saben ben a presidenta da Cámara e o presidente da Comisión, que está tras de min–, efectivamente, cada 15 días presenta un escrito para que se reanuden os traballos da chamada Comisión de investigación das caixas. ¿Por que? Pois por algo moi sinxelo. Porque o que ten pasado neste país é que esta crise non é responsabilidade da xente do común. Esta crise é unha estafa na que a causa directa foi dimanante do sector financeiro e tamén dos xerentes –defendidos polo Partido Popular– das caixas galegas. Polo tanto, ¿que queremos? Queremos, dalgunha maneira, un proceso político para indagar as responsabilidades da banca do noso país e de quen axudou a esa banca en Galicia. Queremos, ademais, coñecer exhaustivamente cal foi a responsabilidade política do señor Feijóo. Lembremos a Comisión de investigación das caixas, lembremos o que dixo un amigo do señor Feijóo moi relevante: "Se fracasa a fusión das caixas galegas, fracasa Alberto Núñez Feijóo". Fracasou Alberto Núñez Feijóo, non hai a documentación que pedimos dende a Alternativa Galega de Esquerda –insisto– cada 15 días– para que nos entreguen o expediente administrativo da señora Fernández Currás para que nos diga por que acomodamos a fusión das caixas. Non había ningún informe técnico, ¡mentiron!, nin auditoría nin KPMG nin nada. A pesar de pagar nada máis e nada menos que un millón de euros, de pesetitas, dos galegos e das galegas, ningún informe recomendaba a fusións das caixas, e o que vivimos foi absolutamente un auténtico esperpento, no que, dende a publicación da norma do ano 1996, están facendo deixación das funcións de control e responsabilidade que tiñan respecto das caixas galegas. Por tanto, estamos diante dun proceso gravísimo no que, unha vez máis, Juan Pueblo paga. Socializamos as perdas e privatizamos os beneficios. Privatizamos os beneficios cando o señor Feijóo acaba de facer o que fixo. Aínda que todos os operadores económicos lle dicían que non era o momento de vender as caixas –bueno, Novagalicia Banco–, a pesar diso, efectivamente, Alberto Núñez Feijóo, defendendo supoño que a porta xiratoria para despois das eleccións autonómicas, malvendeu Novagalicia Banco por 1.086 millóns de euros –iso si, entregado como un agasallo á banca privada, ao señor Escofet– dos cales só pagaron 600 millóns de euros. Pero isto si, claro, cústanos 9.000 millóns de euros, mais 4.000 millóns de euros mínimo dos créditos pasivos, mais todo o que atinxe aos preferentistas –que tamén paga Juan Pueblo, e eles aínda sen cobrar–, e ¡aquí non pasa nada! E malvenden Evo –esa filial que temos, española, polo mundo adiante– por 80 millóns de euros. A nós gustarianos que fixeran como Bankia, que foran listos. Que polo menos, se queren privatizar o sector financeiro galego, se polo menos queren facer iso, fixeran como Bankia, que esperen ao momento adecuado, porque estaba claro que era un auténtico agasallo para quen estaba facendo o negocio. Sobre todo, cremos sinceramente que os galegos e as galegas temos dereito a saber que ten pasado –insisto– coas caixas galegas, porque o que si intuímos con esa comisión de investigación fallida, pola documentación que pasou polas nosas mans, é que a actuación se moveu entre unha actuación absolutamente criminal –é dicir, ilícitos penais–, ou mesmo dolosa, ou dunha irresponsabilidade política tremenda. Ademais, podemos ver tamén como houbo un pacto bipartidista, polos grandes partidos dende Madrid, para cargarse con normas as caixas galegas. Estaba claro que querían privatizar as caixas, e querían, sobre todo, emprender tamén un proceso de concentración –como pedía a oligarquía financeira– do capital bancario, cousa que, por certo, de maneira moi hábil foron capaces de facer. E o que tamén puidemos ver na investigación fallida das caixas é que, efectivamente, as caixas galegas se adicaron a todo menos ao que tiñan que facer. Adicábanse a facer negocios suculentos. Actuaron como auténticos sátrapas os xestores das mesmas. Negocios suculentos que nada tiñan que ver coa realidade das caixas galegas. A min e a nós gustaríanos saber –como lle pedimos directamente nesa investigación das caixas galegas– quen foi a persoa que tomou a decisión de entregarlle inxentes cartos públicos a Fadesa. ¿Que teñen que ver as caixas galegas con entregar recursos públicos a Fadesa, ou a Astroc, ou, por exemplo, tamén a moitas desas empresas que aparecen sinaladas –inmobiliarias– no auto do xuíz Ruz. ¿Que pinta o sistema financeiro galego, as caixas, facendo negocios especulativos e negocios inmobiliarios? Pero é que é máis, poderiamos tamén ver algúns negocios suculentos, por exemplo, que teñen que ver con Pescanova. Tamén hai que dicir que hai un código –¿saben vostedes?– no auto do xuíz Ruz, un código específico da empresa Pescanova, que como di o auto, efectivamente: "las empresas están cumpliendo y siguen pagando religiosamente al mes". Dío o auto, non o digo eu, señor presidente. Rigoroso, lectura literal. Polo tanto, cremos que estamos ante unha auténtica estafa, e os galegos e as galegas estamos pagando, primeiro, a perda das caixas galegas, que podían estar dirixidas directamente a crear tecido produtivo e a incidir na economía real, que é o que tiñan que facer. E, en segundo lugar, tamén é unha estafa democrática porque a xente ten dereito a saber. ¿Por que razón non queren vostedes que se saiba a verdade?. ¿Cal é a cuestión? ¿Por que non reanudan os traballos? Nós sabémolo, porque hai responsabilidades políticas; porque é imprescindible que aquí se cumpra coa lexislación e compareza a señora Marta Fernández Currás e compareza o señor Fernández Ordóñez. Porque lembrarán –e pedímosllo dende a Alternativa Galega de Esquerda– que os testimonios vertidos por escrito entre ambos os dous eran absolutamente contraditorios, ¡eran absolutamente contraditorios! Por tanto, entendemos que o pobo galego ten dereito a saber que foi o que pasou porque quedamos sen caixas. Quedamos cunha débeda inxente que paga Juan Pueblo, e, dende logo, despois quedamos cos recortes e cunha política de asfixia económica para a xente normal, para os traballadores e as traballadoras. Efectivamente, agora vostedes teñen un problema. Como di o profesor Monedero, teñen un profundo problema, e é que, efectivamente, queren seguir gobernando e atacando ao pobo, o que non saben é como manter os votos. Niso é no que andan. Por tanto, entendemos que como é moi fácil o que lles pedimos na PNL, pedimos simplemente que se reanuden os traballos de investigación das caixas de aforros do noso país, tan sinxelo como iso; e supoñemos que como non hai nada que agochar, e como vostedes están do lado do pobo –como escoitamos na intervención da voceira anterior–, votarán favorablemente a mesma.
Remate, por favor.
E, ¿por que? Pois porque queremos saber que pasou. En segundo lugar, queremos saber as responsabilidades do Banco de España. Queremos saber que fixo a Xunta de Galicia dende que se publicou unha norma no ano 1996, que non emprendeu as súas responsabilidades para saber o que pasaba nas mesmas. Queremos, en definitiva, saber por que se desnaturalizou o papel das caixas de aforros, por que se adicaron a facer negocios que nada tiñan que ver coa súa...
Remate, por favor.
...natureza. Por iso, como ademais o grupo maioritario non presentou emenda, entendo que van votar favorablemente a iniciativa.
Grazas, señora Díaz. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Ben, quero empezar por dicir que o Grupo Mixto apoiará esta proposición non de lei, como non pode ser menos, pero dubidamos moitísimo que o Partido Popular vaia apoiar esta iniciativa, porque nin ao Partido Popular nin ao poder financeiro lles interesa que se investigue qué foi o que ocorreu coas caixas galegas. Nin un nin outro están dispostos a expoñerse diante da xente do común. Por iso mataron a Comisión de investigación. Somos cada vez máis a cidadanía que temos o convencemento de que o espolio das entidades sociais de aforro non se fixo só desde o interior das caixas. Nin os soldos de escándalo dos directivos, nin o uso privilexiado e temerario do creto, explican a liquidación das entidades centenarias, por reprobables que sexan –que o son– os comportamentos dos directivos. Houbo –e estamos convencidos diso– unha acción combinada do poder político con ambos os dous partidos de alternancia concertados, porque o interese do oligopolio financeiro tiña que sacar ao mercado as entidades do capital social, que no noso país acumulaban máis do 40% do aforro das galegas e dos galegos. Este obxectivo estaba marcado dende moito antes de que estoupase a burbulla inmobiliaria, en acordo dos partidos da alternancia e persoeiros como o aínda indemne ex gobernador do Banco de España. Nos primeiros anos do século vendéronos a profesionalización dos directivos das caixas e a adaptación ao mercado como medicina para modernizalas. Alentaron ás caixas a actuar como bancos e a desviarse dos fins xenuínos polos que naceran. Xa antes da crise empuxaron a carreira das fusións, que aceleraron cos primeiros síntomas da crise financeira. Rojos y azules del antiguo régimen discrepaban en se as fusións debían de ser con uns ou con outros, se frías ou quentes, pero todos meteron a maior présa en aplicar a medicina que ía producir grandes milagres. Moi axiña as medidas de solvencia comezaron a mudar, pero sempre con maior esixencia para as caixas que para os bancos. Tamén as empresas internacionais especializadas en auditorías conseguiron contratos millonarios por traballos que fixaban uns valores que en meses ou semanas se vían reducidos á décima ou á centésima parte. Auditorías que non podían ser públicas e que puidemos ver os deputados e deputadas deste Parlamento non sen problemas e sen condicións, como se fora... como se os delincuentes foramos os deputados que estiveramos mirando as grandes fazañas dos dirixentes das caixas e dos políticos galegos e españois. Pero o que non me parece é que sirva para saber quen nos roubou o aforro galego. Converter os seus directivos en chivos expiatorios exclusivos non é a solución nin é real, non son os únicos responsables desta voadura deliberada do sistema financeiro galego. Os directivos responsables teñen que pagar, pero tamén ten que haber e teñen que darse as responsabilidades políticas de quen deixou escapar a oportunidade de adquirir para a Xunta e para os galegos e galegas o banco resultante da desfeita das caixas, que no primeiro ano xa deu máis beneficio que o que custou, e que ademais vai ser pagado en cómodos prazos. ¿A que intereses serviu o señor Feijóo? Dende logo, aos intereses dos galegos e das galegas non. Pola Comisión de investigación nunca saberemos que ocorreu nin nunca se depurarán responsabilidades políticas porque o Partido Popular vaino impedir. E vaino impedir igual que impediu e segue a impedir unha investigación sobre o accidente de Angrois. Onte houbo un accidente gravísimo, un accidente que nos conmocionou a todos, un accidente sobre o que haberá unha investigación. En Angrois, non. En Angrois as vítimas só teñen unha mentira como resposta, e o presidente do Goberno galego e o grupo que o sustenta impiden que esas familias teñan a verdade sobre o que lles ocorreu aos seus familiares, sobre a razón da súa morte, e están impedindo que se depuren as responsabilidades políticas que levaron a ese accidente e que poden levar a máis accidentes. E, evidentemente, se con algo tan tremendo como o de Angrois impiden unha investigación, nas caixas galegas, onde vostedes están involucrados nesta fraude, moito máis. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. "O Parlamento de Galiza acorda como resolución a continuidade da Comisión de investigación para analizar e avaliar a evolución económico-financeira das antigas caixas de aforros e as causas e responsabilidades da súa actual situación, co obxecto de analizar a nova documentación aportada á comisión, que evidencia a existencia de prácticas de maquinación por parte dalgún dos altos dirixentes das antigas caixas para enriquecerse persoalmente a custa de causar un grave prexuízo económico á entidade. A Comisión avaliará, así mesmo, calquera novo documento ou dato que se aporte sobre prácticas de enriquecemento ilícito. Así mesmo, o Parlamento de Galiza acorda como resolución que a Comisión deberá concluír os seus traballos coa emisión e aprobación do correspondente ditame antes de que conclúa o actual período de sesións". Señoras e señores deputados, acabo de dar lectura á resolución aprobada por unanimidade polo Pleno deste Parlamento o 9 de outubro de 2014, no marco do Debate de política xeral sobre o estado da nación galega. 9 de outubro de 2014. Pasou outubro, novembro, decembro, rematou o período de sesións. Pasou xaneiro, febreiro, marzo, e da Comisión das caixas nada de sabe. Iso si, a Presidencia da Comisión, que ademais neste momento está ostentando a Presidencia do Parlamento galego, tivo a ben habilitar unha sala para poder consultar –coas restricións xa coñecidas– a documentación aportada polo BNG sobre as prácticas de maquinación dalgún dos altos directivos. Agradécese, é de ben nacidos ser agradecidos, aínda que o Grupo Parlamentario do BNG, con anterioridade, xa remitira copia de toda esta documentación a todos os grupos parlamentarios. Miren, señorías, as últimas comparecencias na Comisión tiveron lugar en xullo de 2013, e case dous anos despois da Comisión nada se sabe. Ese é o respecto que lle ten o Grupo Popular a este Parlamento. Esa é a fiabilidade que ten á hora de chegar a acordos e cumprilos, porque houbo unha resolución clara deste Parlamento. E ese é o seu xeito de entender a transparencia. Miren, señores do Partido Popular, permítanme que refresque uns datos. Dende 2009, o crédito concedido en Galiza, en relación cos depósitos que teñen os bancos no noso país, caeu un 41 %. Dende 2009, o peso do noso crédito sobre o total do que se concede no Estado baixou practicamente un 20 %. O crédito concedido en Galiza xa é só a metade do que nos correspondería por poboación. E por moito que en decembro pasado a concesión de crédito no noso país repuntase un raquítico 0,07 %, a fenda entre o volume de aforro que existe en Galiza e o crédito que se concede segue aumentando. Galiza está á cola do Estado na concesión de crédito, tanto na relación crédito en relación ao volume de depósitos, como na relación crédito en proporción ao peso da poboación galega sobre o conxunto da poboación estatal. E resulta que, mentres isto acontece, a entidade que xestiona case a metade do noso aforro, do aforro das galegas e dos galegos, foi regalada a un banco venezolano. Despois de inxectar 9.000 millóns de euros de recursos públicos para o seu saneamento, aínda por riba, como denunciamos na última sesión de control, o Estado pagou por colocala a un operador privado, pois as garantías e as coberturas públicas coas que foi vendida son moi superiores ao prezo oficial de compra. Non só non se vai recuperar un só euro dos 9.000 millóns destinados ao seu saneamento, senón que aínda por riba lle pagamos ao comprador. A conclusión é clara, señores do Grupo Popular, vostedes secuestraron a Comisión para que non puidese extraer conclusións prácticas e operativas e agora tan só poidamos falar de feitos xa consumados. Vostedes secuestraron a Comisión á espera de que se consumase a liquidación do noso sector financeiro, de que se consumase este auténtico saqueo aos contribuíntes e de que se consumase o espolio ao noso aforro, o espolio ao aforro dos galegos e das galegas. Por estas razóns, o Grupo Parlamentario do BNG vai votar a favor desta proposición. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario Socialista. Señor Losada.
Si, moitas grazas, señor presidente. Señorías, toma a palabra o representante dun grupo parlamentario que forma parte diso que o señor Puy dixo onte que era o peor da casta. Eu síntome absolutamente satisfeito de militar nun partido ao que a dereita deste país nos chama casta. Está ben que teñan copyright doutros partidos que, evidentemente, parece que basculan entre un lado e outro. Desde logo, este partido o que fixo foi profundizar e reforzar o Estado do benestar neste país, en España e en Galicia. Polo tanto, volvo repetir, absolutamente orgulloso de formar parte do peor da casta. Lamento tamén que non estea a señora Rodríguez Arias, que se sentía moi ofendida polos insultos proferidos dende a oposición aos deputados do Partido Popular. Aquí estamos para falar, por suposto, da Comisión das caixas, pero basicamente de calidade democrática e do papel dos parlamentos nas sociedades democráticas. Eu quixera recordarlle ao presidente do Parlamento que é o presidente de todos os deputados, non só o presidente –bueno, en todo caso o vicepresidente deste Parlamento– dos deputados do partido que gañou as eleccións, porque me dá a sensación de que conceptualmente [[Aplausos.]] o tema 1 de Dereito político, co que onte nos deleitou o señor Puy, parece que non o aproveitou moito o señor Santalices. A Comisión das Caixas neste Parlamento foi sistematicamente un engano masivo. Eu teño que recoñecer a boa vontade e a inxenuidade do Grupo Socialista cando votamos a favor do plan de traballo. E recoñezo como voceiro nesa comisión a absoluta –diría estupidez política, autoestupidez política, de pensar que o Partido Popular ía xogar limpo. A verdade é que un ás veces –supoño que forma parte desa educación cristina acumulada durante anos pensa na boa vontade dos individuos, e ás veces equivócase. E empezo con dous titulares. O primeiro é do señor De Guindos, de hai dous meses: No vamos a malvender Bankia, es un activo que cada vez valdrá más. E o segundo é de hai un mes: A Banca española á cabeza da rentabilidade en Europa. Este é o contexto no que se desenvolve o sistema financeiro público e privado deste país. Efectivamente, o señor Jorquera xa leu textualmente a resolución aprobada por unanimidade. A min gustaríame saber exactamente se son conscientes vostedes do que votan nun momento, do que votan dous meses despois, do que votan dous meses despois deses dous meses primeiros, porque, insisto, vostedes votaron hai exactamente cinco meses que se puxera en marcha de novo esta comisión das caixas. Por certo, eu creo que hai unha dimensión que vai máis alá –vendo os acontecementos que se produciron dende xullo do ano 2013– da responsabilidade dos xestores e que ten que ver coa dimensión política que tomou este caso, e gustaríanos que quen goberna con maioría absoluta en Galicia, quen goberna con maioría absoluta en España, quen ten a Presidencia da Comisión Europea, nos diga algo de por que os galegos metemos o 18 % do noso PIB para rescatar o sistema financeiro galego, mentres que o conxunto de España meteu –exclusivamente– o 10 % do PIB, e ese banco que pagou 400 millóns de euros no primeiro ano acaba de ter un beneficio que é superior ao custo total da operación. Eu espero, e os galegos e os españois entendo que en calquera razoamento básico de carácter económico esperen unha resposta dos gobernos que teñen maioría absoluta de por que ese regalazo ao señor Escotet. Porque non hai outro nome, non é posible chamarlle doutra maneira, non é posible agochar, igual que se fixo coa auditoría de KPMG, ese informe de Mckenzie que dicía que Abanca ía perder sistematicamente valor. Oia, entón Mckenzie que peche o quiosco, porque son uns incompetentes, ou ben nese informe pasa exactamente o contrario do que din que pasa. Porque volvo repetir, e eu quero insistir porque ás veces me dá a sensación –e, por suposto, con todo o respecto político– de que non son plenamente conscientes do que están votando. Vendéuselle unha caixa, un banco xa nese momento, por 1.000 millóns de euros a unha persoa, a unha entidade; pagou no primeiro ano 400 millóns de euros, e tivo uns beneficios de 1.000 millóns de euros. Eu non sei se chamarlle pelotazo, en fin, unha conxunción astral, ou realmente é verdade que os xestores do FROB son uns incompetentes e o señor Escotet é unha aguia dos negocios, pero a verdade é que alguén debería de dar algunha explicación. E, lamentablemente, o que é certo é que a señora Fernández Currás, que aínda o outro día dunha maneira indecente –en termos políticos, señora presidenta– dixo que esperaba que el tema de las tarjetas se tratara en la Comisión que se está desarrollando en el Parlamento gallego.
Remate, por favor, señor Losada.
¡Hay que tener morro!¡Hay que tener morro!
Señor Losada, remate, por favor.
E o presidente Feijóo tamén dixo –faltando a la verdad, que no mintiendo– que a Comisión... [[Risos.]] Claro, claro. No, mentir no, faltar a la verdad. Dixo que a Comisión...
Remate, por favor, señor Losada.
...da caixas se fixera a proposta do Partido Popular. Mire, non, o Partido Socialista véna pedindo dende a anterior lexislatura. Entonces, insisto...,
Moitas grazas, señor Losada.
...a verdade é un pouco importante en política.
Moitas grazas, señor Losada. Grupo Popular. Ten a palabra o señor Fariñas.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, bos días a todos. Preséntase hoxe esta iniciativa a debate para retomar os traballos da Comisión de investigación das caixas de aforros galegas, e faino precisamente o Grupo Parlamentario de AGE, que a si mesmos se cualificaron como observadores cando empezaron os traballos desta comisión. Os que presentan hoxe esta iniciativa son os que viñeron coa única intención de demostrar todo aquilo que era indemostrable. Para nada lles interesaban as caixas nin escoitar nada do que se dixo en todas as comparecencias que tiveron lugar. O único que buscaban era culpabilizar o Partido Popular de todo, culpabilizar o señor Feijóo das indemnizacións e salarios dos dirixentes das caixas; dicir que a fusión das caixas galegas era un invento do Partido Popular, que se ían regalar –dixo algunha voceira– aos amigos por 50 céntimos. Fallaron en todo, señorías, fallaron en todo. E reclaman agora retomar os traballos precisamente os que renunciaron a traballar na Comisión de investigación; precisamente os que nin sequera nomearon un representante para seguir os traballos da Ponencia; precisamente aqueles que non quixeron interrogar a moitos dos comparecentes que houbo na Comisión; precisamente aqueles que renunciaron tamén a interrogar por escrito a aqueles que non quixeron comparecer fisicamente na Comisión de investigación. Señorías, renunciaron a traballar na Ponencia; unha ponencia que continúa a desenvolver o seu traballo; unha ponencia que segue vixente, da que AGE non forma parte e da que tampouco formará parte coas súas achegas á hora de elaborar o ditame. Como si forman parte outras achegas que están facendo o resto dos grupos parlamentarios, que si forman parte desa ponencia, e que serán incorporadas ao ditame final da mesma. Señorías, para os anais da historia da Comisión de investigación das caixas de aforros a única idea que vai aportar o Grupo Parlamentario de AGE é a da desobediencia e o desacato que manifestaron antes de empezar a Comisión, e a de filtrar documentos reservados aos medios de comunicación. [[Protestas.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Esa é a responsabilidade duns membros que seguen a solicitar información reservada ás distintas altas institucións do Estado.
Señor Losada, ¡señor Losada! Señor Losada, xa non ten a palabra.
E tamén seguirán constando as contradicións que hoxe se volven poñer de manifesto. Por un lado, pedíannos no seu momento rematar o ditame, elaborar o ditame, hoxe piden retomar os traballos. Se fixeramos caso na primeira das súas peticións, hoxe non serían incorporadas ao ditame cuestións tan importantes como as irregulares concesións de cretos, ou mesmo as vendas fraudulentas ou supostamente fraudulentas que se producen, de inmobles, dentro das caixas de aforros, á muller de algún dos ex directivos. Tamén nos din que hoxe vulneramos o plan de traballo; un plan de traballo que –repito, aínda que xa se dixo aquí– foi aprobado por unanimidade despois dunha transacción entre o Grupo Parlamentario Socialista e o Grupo Parlamentario do BNG. Por unanimidade, señorías,e de AGE tamén, que parece que hoxe se quere descolgar. Un plan de traballo que se cumpriu e segue a cumprirse, e que todos, os 45 comparecentes, exerceron a súa función. Pero houbo grupos parlamentarios que non exerceron a súa de interrogalos e de plantexarlles as distintas cuestións que se presentaban. Señorías, un plan de traballo con 30.000 folios que aportou a Xunta de Galicia cunha transparencia absoluta, cousa que non fixeron o resto das administracións e altas instancias, como así consta nos dosieres 44 e 46, como sucedeu co Banco de España ou coa Comisión Europea, firmada polo señor Almunia. Está moi ben vir aquí, señora Díaz, dicir todas as cousas que dixo vostede. Eu tamén concordo con vostede en que hai que depurar responsabilidades, pero iso non lle corresponde á Comisión de investigación, as responsabilidades correspóndenlles a outras instancias, ás que se lle remite documentación que supostamente é fraudulenta. Pero a Comisión foi útil, serviunos para saber que había un plan maquiavelicamente deseñado polo Goberno central para liquidar e apropiarse das caixas de aforros galegas por parte doutras caixas...
Remate, señor Fariñas, por favor.
...–remato, señora presidenta– alleas ao noso territorio. E, señora Díaz, gustoume moito que dixera vostede que o modelo a seguir era Bankia. Iso vanllo ter que dicir vostedes a todos os preferentistas, despois de que se disolveron as plataformas e que en Bankia non sexan capaces de recuperar os seus aforros indecentemente roubados. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Fariñas. Réplica, señora Díaz.
Señor Fariña, ou vostede adoece de absoluta ignorancia, ou nin sequera le a prensa, [[Murmurios.]] porque mire...
Silencio, por favor.
¡Tranquilito! Tranquilo, señor Fariña, tranquilo. Mire, acáballe de ler o señor Losada o que dixo o señor Guindos. E o que fixo Guindos foi defender, efectivamente, a posibilidade de non vender Bankia como fixo o señor Feijóo, agasallando aos seus amigos. Polo tanto, falsea vostede a verdade ou adoece de absoluta ignorancia. Gustoume moito que dixera o que dixo, porque, efectivamente, nós... Mire, este señor de aquí, que se chama Antón Sánchez, e mais esta señora, que é voceira, asistimos –como sabe vostede, salvo que queira tamén falsear a verdade– a toda a Comisión de investigación das caixas. Quero lembrarlle, señor Fariña
Silencio, por favor.
...que repase a intervención dun cátedra a proposta deste grupo, que se chamaba Ángel Vilariño, unha das mellores comparecencias. E quero lembrarlle, para que o repase, o que esta voceira lles dixo aos dous dirixentes máximos das caixas, que lles chamamos delincuentes, señor Fariñas, da investigación das caixas. Así de claro, por tanto, non minta. Pero mire, señor Fariña, o grave é que vostede aquí non explicitou porque non ten argumentos, porque ten que defender a ese señor, ao seu xefe, que non está presente, ten que defendelo. Non ten argumentos e marea a perdiz, señor Fariña. Mire, isto en galego chámase tocomocho, ¡tocomocho! Vostedes fixeron unha auténtica fraude, coa conivencia do Partido Popular. A auditoría de KPMG dicía algo moi relevante que coñecía a señora Fernández Currás e o xefe de filas, que se chama Alberto Núñez Feijóo. Dicía que para facer esa operación había que vender 679 millóns de euros en preferentes, señor Fariñas Vostedes coñecían perfectamente o que estaban a facer, e, a pesar de coñecelo, estafaron os galegos e as galegas, a xente do noso país. Por certo, na que claro que recuperaron máis en Bankia que en Galicia, señor Fariñas. [[Murmurios.]] Pero mire, máis cousas, señor Fariñas. Efectivamente, estamos diante dunha gran estafa democrática, unha gran estafa que lles fai pupa.
Silencio, por favor.
Cargáronse as caixas galegas para atender ese proceso de concentración bancaria dende arriba. Por certo, cando vostede lle dicía ao Partido Socialista que dende arriba había un plan para liquidar as caixas galegas, ¡claro que si!, no que votou a favor o Partido Popular, ¡no que votou a favor o Partido Popular! E efectivamente, señor Fariñas, grazas ao traballo da Alternativa Galega de Esquerda puxemos luz e taquígrafos, filtramos os documentos [[Murmurios.]] non só á prensa...,
Silencio, por favor.
...senón que os filtramos á sociedade galega porque teñen dereito a saber que pasou coas caixas galegas.
Silencio, por favor, e remate, señora Díaz.
Por tanto, entendo que vostede vai votar en contra porque son cómplices do seu xefe de filas. Cómplices, señor Fariñas, e por tanto, responsables.
Moitas grazas, señora Díaz. Prego silencio, por favor. Prego silencio. Tal como foi anunciado, e dado que son preto das 12 da mañá, entre as dúas proposicións non de lei paréceme o momento apropiado, tal e como foi anunciado, e no marco do loito nacional decretado no día de onte en memoria das vítimas do accidente aéreo dos Alpes, pido ás súas señorías e a todas as persoas que se atopan na tribuna de invitados un minuto de silencio en memoria das vítimas.
Moitas grazas. Continuamos co desenvolvemento da orde do día, coa última das proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. dos Socialista de Galicia, por iniciativa de Dª Beatriz Sestayo Doce e Dª María Soledad Soneira Tajes, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galgo para a aprobación dun convenio marco dos bombeiros de Galicia, así como do estatuto do bombeiro
A esta proposición non de lei presentáronse emendas do Grupo Parlamentario Popular e do Grupo Parlamentario Mixto.
Para formular a proposición non de lei, ten a palabra dona Beatriz Sestayo Doce, do Grupo Parlamentario Socialista. Prego silencio, por favor.
Grazas, presidenta. Moi bo día a todas e a todos. Saúdos ao público, especialmente aos profesionais bombeiros que acoden a este debate; un debate que quero dicir que é unha iniciativa na que o Grupo Parlamentario Socialista simplemente é voz dos bombeiros, que non poden acudir a esta tribuna. Acabamos de facer un minuto de silencio por un episodio terrible, que pon en valor a seguridade como dereito fundamental que está contido no artigo 17 da Constitución. Precisamente hoxe é un día para lembrar a importancia da seguridade das persoas, a importancia das emerxencias, a importancia dunha normativa, dunha lexislación, que se ocupe de protexer as persoas, a integridade das persoas, así como, en segundo lugar, dos bens, e incluso a protección do medio ambiente. Efectivamente, hoxe mesmo en Ferrol –e quero manifestar a solidariedade– morría un traballador por un accidente. A seguridade das persoas, señorías, é unha cuestión principal sobre a que este Parlamento non pode agardar máis para regular de xeito solvente. Efectivamente, a Lei 5/2007, do 7 de maio, de emerxencias de Galicia –e miren, señorías, en que datas estamos, estamos hoxe a 25 de marzo de 2015–, establecía unha serie de previsións para que esta cuestión fose relevante en Galicia, para que fose prioritaria, e para establecer un sistema integrado de protección das emerxencias. Efectivamente, o propio artigo 1 da Lei de emerxencias establecía a prevención como un sistema necesario, unha prevención dos riscos, así como para protexer –como dicía– a integridade das persoas e dos bens. Trátase dunha lei –aínda que ás veces non o parece– aplicable en toda Galicia, o cal é unha obviedade nunha lei galega, pero cando acudimos a determinadas comparecencias do director de emerxencias viamos que parecía que existen territorios que se aíslan da aplicación dunha lei. Ademais, para todo o sistema integral de emerxencias, algo que sen dúbida non están facendo, está sendo incumprido por parte do Goberno da Xunta de Galicia, está sendo incumprido polo señor Feijóo e está sendo incumprido polo vicepresidente da Xunta de Galicia. Pero é que ademais están incumprindo unha lei vixente, porque non está derrogada, que debería ser desenvolvida nunha serie de prazos que se establecen, segundo as cuestións específicas da lei, ben no prazo dun ano, ben no prazo de tres anos. Estamos a falar dunha lei do 2007 –insisto– vixente, non derrogada polo Goberno. Dentro do artigo 2 e concordantes da normativa establece criterios de profesionalidade, entre outros, os principios reitores da normativa das emerxencias, así como prevención, continuidade, transparencia, etc. Dentro das disposicións transitorias, establece a necesidade... E estamos a falar outra vez do texto legal que deberiamos. De feito, ás veces resulta estraño ter que vir a este Parlamento a instar que se cumpra unha lei vixente, a instar ao Goberno que cumpra unha lei vixente. Bueno, pois estamos nunha disposición transitoria, e nas adicionais, establecendo que se debe impoñer un sistema de homologación entre o sistema de emerxencias de Galicia. Ben, se este é o marco normativo ao que temos todos e todas que someternos –non só a cidadanía senón o Goberno, que é o primeiro que debe velar polo cumprimento da lei, e non quero esquecer os mandatos constitucionais e os mandatos estatutarios que se prevén respecto do deber de cumprimento das leis–, o certo é que este marco normativo imos contrapoñelo á situación real; e a situación real é unha descoordinación absoluta do sistema de emerxencias. A realidade –que non a virtual– coa que se atopan os profesionais das emerxencias de Galicia é a descoordinación entre, por unha parte, o sistema público de bombeiros –aos que defendemos e defendo como deputada socialista dende esta tribuna– nos escasos xa lugares en que se conservan –por certo, maltratados e aos que se lles quitan os medios– e, por outra parte, os sistemas privados, os sistemas de xestión indirecta –que lles gusta máis chamalos así–. Curiosamente, tamén os de xestión indirecta resulta que non están coordinados entre si, senón que dependen do arbitrio da empresa e dependen dunha total liberdade por parte da empresa, coma se dun sistema de negocio se tratara; ver a efectividade, como se fai para ganar máis diñeiro a custa da seguridade pública, a custa de dereitos constitucionais e a custa da precariedade dos profesionais que prestan ese servizo. Pero, ademais, seguen proliferando outros operativos e seguen descoordinados coas cuestións de protección civil e cos GES, un sistema claramente caciquil que o que procura simplemente é satisfacer os gobernos da súa propia color para prestacións que nada teñen que ver co sistema de emerxencias que está recollido na lei e que abunda neste sistema de caos que se ten visto en accidentes –antes mencionábase o terrible de Angrois, pero tamén noutros moitos que están, que coinciden e que protagonizan moitas veces os bombeiros da nosa comunidade–. Polo tanto, señorías, estamos ante unha lei que hai que cumprir e estamos ante unha realidade que non cumpre esa lei. Existen casos que temos denunciado en comisións, contrastados, probados e documentados, sobre esa cuestión. E, polo tanto, trátase nesta iniciativa de concordar a realidade na que están traballando os bombeiros coa realidade legal na que figuran, fronte á realidade virtual que vostedes amosan nesta comisión. Moitas veces a este grupo parlamentario se lle ten acusado e se lle teñen rexeitado numerosas iniciativas sobre esta cuestión. A diferenza do que antes explicaba o meu compañeiro Abel Losada sobre que o Partido Popular votaba unha vez a favor, outra vez en contra e outra vez a favor... bueno, e así, o caos, o certo é que neste caso –hai que dicilo– foron coherentes, votaron sempre en contra das iniciativas do Partido Socialista; iso si, votaron en contra de cumprir a lei, o cal é para os anais da historia. Pero o certo é que estiven repasando os diarios de sesións, que estiven revisando as actas e os vídeos das comisións para ver cales eran as razóns que xustificaban –mesmo o vicepresidente Rueda, que é lamentable que non estea aquí nunha cuestión de tan vital importancia e da súa competencia– rexeitar estas iniciativas do Grupo Parlamentario Socialista. Ben, entre as razóns –que non me dá tempo a explicar– din que sinalamos numerosas iniciativas que son de imposible cumprimento todas elas, que é necesario abrir un debate, que..., bueno, en fin, toda unha serie de cuestións que é obvio que serven como argumentos falaces para argumentar, para parapetarse no incumprimento da lei, pero que lles teñen servido de argumento tanto ao vicepresidente Rueda –que veremos hoxe que vota– como aos diferentes responsables de emerxencias e aos responsables, as súas señorías, da Comisión 1ª. Por iso hoxe temos dúas propostas ben claras, clarísimas, dentro da iniciativa e pactadas cos sindicatos dos bombeiros, nos que existe unanimidade, e a estes imos cinguir a votación; non teñen vostedes ningunha escusa que teñan xa argumentado nin en pleno nin en comisión. E estas iniciativas tratan exclusivamente, señorías, de cumprir a lei. Se vostedes votan en contra das iniciativas que plantexa este grupo parlamentario, vostedes estarán votando en contra da Lei de emerxencias. Creo que coñecen as responsabilidades que supón o desacato a unha lei, supoño que o coñecerán. Por iso quero deixar claro cales son as peticións. Primeiro, que de xeito inmediato se exerciten as actuacións tendentes á aprobación dun convenio marco dos bombeiros en Galicia que como mínimo homologue as condicións profesionais dos bombeiros do parque de xestión indirecta e a segunda actividade. Quero lembrarlles, señorías, que a segunda actividade segue na precariedade máis absoluta e que, fronte ao que dicía algún deputado nunha comisión, existen numerosas actividades que se poden desenvolver polos profesionais bombeiros...
Vaia rematando, por favor.
...dentro do eido da prevención –xa remato, presidenta–, formación e outras cuestións que entrarían perfectamente dentro da segunda actividade. A segunda cuestión é unha obriga legal, do mesmo modo: que se aprobe o Estatuto do bombeiro no prazo máximo dun ano tras a participación activa dos bombeiros de Galicia. Consideramos que non se pode aprobar un estatuto de bombeiros sen a ansiada participación cidadá e sobre todo sen a ansiada participación dos profesionais que xogan a vida para que a nosa siga íntegra. Nada máis por este primeiro turno. Espero o apoio unánime desta Cámara.
Moitas grazas, señora Sestayo. Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto, señora Martínez.
Grazas, presidenta. A situación do servizo de bombeiros de Galiza, do que é titular a Xunta de Galiza, é un fracaso palpable. En 2013 e 2014 o vaso rebordou coas folgas dos bombeiros e a sucesión dos casos de descoordinación que poñen en cuestión o modelo político caduco, caciquil e ineficiente do Partido Popular. A Cámara pode aproveitar para impulsar un servizo de bombeiros e emerxencias público e eficiente hoxe. En primeiro lugar, a xestión das emerxencias en Galiza debería guiarse por criterios técnicos para distribuír e organizar os servizos de emerxencias: racionalización, características xeográficas do territorio ou riscos potenciais existentes. Con este goberno, e segundo denuncian os colectivos profesionais de bombeiros, os protocolos de actuación e mobilización de medios atenden a intereses partidarios e económicos antes que a criterios obxectivos, como pode ser a proximidade á emerxencia. Para comprobalo reitero o xa dito noutro pleno. Só hai que repasar o acontecido hai un ano no santuario de Muxía, os accidentes na zona de Monforte –atendidos tarde entre o grupo de Sarria– ou o último incendio dunha nave industrial en Brión. Así mesmo, débese consolidar a profesionalización das emerxencias en Galicia, e para iso é fundamental o Estatuto de bombeiro e poñer orde no GES, empresas privadas e voluntarios. Á precariedade laboral dos bombeiros súmanse medios moi deficientes e escaso persoal que na práctica non é quen de facer fronte aos sinistros de certas dimensións; unha precariedade que pon en serio risco a saúde e a vida dos traballadores que loitan contra o lume; unha precariedade que está dando xa as primeiras voces de alarma na saúde, xa que empezan a aparecer traballadores da loita contra o lume, fundamentalmente das empresas privadas, con lesións pulmonares por inhalación do fume dos incendios. Estamos xogando non só coa vida de todos e de todas os que poidan estar preto deses lumes senón tamén daquelas persoas que se dedican a protexernos dos lumes loitando contra eles. Volvemos lembrarlle á Cámara tamén o caso dos bombeiros do grupo de emerxencias do Valmiñor, que foron apagar un lume cunha sulfatadora por teren o camión avariado, ou o recente incendio de Brión. Esas son as condicións nas que traballan os traballadores da loita contra o lume. A non xestión do Partido Popular culminou no absoluto descrédito cando eliminou o sistema de xestión remota do Centro de Atención de Emerxencias 112 de Galiza a consecuencia das graves deficiencias na coordinación do servizo de emerxencias despregado no accidente de Angrois. ¿Había que protexer unha vez máis a Telemac, a empresa que xestiona o 112? ¿Por iso ocorreu isto? Parece que estamos perante outra evidencia máis de que rescatar cidadáns non existe no vocabulario do Partido Popular, máis ben rescátase a incompetencia ou o balance de contas de empresas privadas que asumen o único servizo de emerxencias privado de todo o Estado, tamén a custa dos dereitos laborais dos bombeiros. O sistema de xestión de emerxencias alimenta o clientelismo, promovido por xente sen escrúpulos que antepón os intereses políticos ou empresariais por riba dos intereses xerais e dos dereitos dos traballadores e traballadoras. É unha temeridade para a seguridade da cidadanía cubrir dez concellos, por exemplo, cun retén de apenas tres bombeiros e aínda por riba pagar máis. O señor Rueda segue a blindar con fondos públicos o lucro empresarial coa privatización dun servizo da cidadanía que foi rexeitado tanto pola Mesa Intersindical de Bombeiros como pola oposición desta Cámara. Por iso apostamos por que se garanta a prestación do servizo en todo o país como un servizo público, eliminando os actuais sistemas de xestión indirecta empregados nos consorcios da extinción de incendios das provincias galegas. Apostamos por que se impulse...
Remate, por favor.
...–vou rematando– e aprobe un estatuto de bombeiros profesional e por que se recoñeza nese estatuto este persoal como axente da autoridade no exercicio das súas funcións. Compartimos a necesidade de crear un convenio colectivo de bombeiros que rescate o servizo e polo mantemento dos medios que se demostraron básicos para a coordinación. Debemos artellar un servizo público que responda ás necesidades da xente. Por iso presentamos esta emenda de engádega para restituír o sistema de xestión remota da atención de emerxencias 112, que conectaba os equipos de emerxencias, e para rescatar para a xestión pública directa os servizos de emerxencias en colaboración coas administracións competentes. Para rematar, quero manifestar a miña solidariedade cos traballadores que sofren esta precariedade e que poñen en risco a súa vida por coidar a vida de todos e todas. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Popular, señora Prado del Río.
Moitas grazas, señora presidenta. En primeiro lugar, quero saudar as persoas que nos acompañan na tribuna. En segundo lugar, quero manifestar hoxe a miña satisfacción pola decisión que me veñen de comunicar do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza que pon fin a tantos meses de infamias e de insidias. [[Aplausos.]] E que saiban, señorías, que non lles gardo rancor por contribuír a un xuízo mediático sen precedentes e que tanto dano lle ten feito á miña familia, porque eu son política e eu sei que teño que asumir certas cuestións, pero a miña familia non. [[Aplausos.]] Quero agradecer tamén o apoio incondicional do meu partido, tamén do meu portavoz e dos meus compañeiros e compañeiras do Grupo Parlamentario Popular. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Grazas de corazón. Grazas. [[Aplausos.]] Quixera tamén dicir [[Murmurios.]] que non nos pode acompañar o señor Rueda porque está presidindo o minuto de silencio... [[Interrupcións.]] Xa sei que non lles gusta...
Silencio, por favor.
Eu xa sei que non lles gusta...,
¡Silencio!
...que quererían seguir...
Señora Pontón, ten unha chamada á orde. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora Prado, continúe, por favor.
Grazas, señora presidenta. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Bueno, eu quero dicir que o señor Rueda non nos pode acompañar porque está presidindo na Xunta de Galicia o minuto de silencio, ao igual que o fixemos aquí nesta institución. [[Murmurios.]] Debatemos unha proposición do Partido Socialista de Galicia con dúas reivindicacións: por unha banda, piden a aprobación dun convenio marco para os bombeiros; e, por outra, que se aprobe o estatuto básico, o Estatuto do bombeiro. Ben, cuestións as dúas que estaban previstas nunha norma do 2007 –como dixo aquí a señora Sestayo–. Parece ser que cando eles gobernaban pois a norma se podía saltar, porque ela acaba de dicir aquí que o Goberno galego non coñece as consecuencias que ten non cumprir unha norma. Pois ben, dende o 2007 ata o 2009 eles gobernaron. E a norma establece tamén prazos moi claros de seis meses. Por tanto, dende maio de 2007 –os seis meses remataban en novembro de 2007– ata marzo de 2009, que empezou o Goberno do Partido Popular, tiveron vostedes moito tempo. Unha norma, por certo, señora Sestayo, na que vostede foi ponente e que foi aprobada por esta Cámara cunha contestación clara polos bombeiros de Galicia. Voulle ler algúns titulares daquela época na que vostedes aprobaron nesta Cámara a Lei de emerxencias de Galicia: "Quinientos bomberos protestan en Santiago contra la privatización del servicio de emergencias"; por certo, privatización da que sempre acusan o Partido Popular. Tamén falaba: "La plataforma de bomberos recuerda que Galicia es la única comunidad que ha privatizado el servicio y reconoce la falta de coordinación entre los distintos cuerpos". ¿De que coordinación me fala, señora Sestayo, da que había cando vostedes gobernaban?, ¿da que hai agora? Agora hai moita máis coordinación da que había cando vostedes gobernaban. Mire, aquí hai moitas fotos de hemeroteca –a vostedes, que lles gustan tanto–: "Privatización, precarización, desprotección –febreiro de 2007"–. Outra: "Privatizacións, as mesmas condicións, as mesmas funcións". Outra: "Con este goberno, Galicia á cola das emerxencias", CIG, Comisións Obreiras e UXT. Isto era en 2007, cando vostedes gobernaban. Non sei como teñen a desafachatez de vir aquí dicir as cousas que din cando están nesta tribuna en contra do Partido Popular, porque, cando vostedes gobernan, cando vostedes gobernaron, a situación das emerxencias era un absoluto desastre, señora Sestayo. Mire, nós presentamos unha emenda porque nós, efectivamente, cremos que é importante cumprir a lei, pero a lei non se pode cumprir de xeito deslabazado; as cousas teñen que seguir uns momentos e teñen que seguir un íter cronolóxico. E o primeiro que se fixo foi constituír os consorcios provinciais, como primeira medida, en consenso coas deputacións correspondentes, establecer a través dos pregos de licitación do servizo unha homoxenización das prestacións e das condicións de traballo de xeito que sexan idénticas en cada consorcio provincial e que non se produzan diferenzas entre os distintos parques e, en terceiro lugar, aprobar o regulamento do bombeiro profesional. Esta ten que ser a secuencia. Pois ben, dende o ano 2009 o Goberno galego –e así o ten manifestado en moitas comparencias o director xeral de Emerxencias aquí nesta Cámara– vén tomando decisións e véñense aprobando medidas para ir cumprindo estes trámites. No ano 2009 chegouse a un acordo coa Deputación Provincial de Lugo que se traduciu no Decreto 136/2010, comezando así a funcionar en maio de 2011 os cinco parques integrados no Consorcio Provincial de Lugo. Logo sumaríase tamén o de Monforte, que pasou de ser municipal a formar parte do Consorcio lucense en outubro de 2012. No ano 2010, logo de acadar ese consenso coa Deputación de Lugo, deuse outro paso máis, foi coa de Pontevedra, para a creación do consorcio provincial. E no ano 2014, nunha asemblea constituída pola Deputación de Ourense e polo seu pleno, a representación da Xunta aproba provisionalmente os estatutos do Consorcio Provincial de Ourense, para a prestación do Servizo de Incendios e Salvamento –creo que está pendente–. Pois ben, nós propoñemos unha emenda na que poñemos dúas cuestións: a primeira é rematar o proceso de homoxeinización das prestacións e condicións de traballo nos servizos contraincendios e salvamento dependentes dos consorcios provinciais, que se veu desenvolvendo pola Xunta nos últimos anos, constituíndo, poñendo en funcionamento, o Consorcio Provincial de Ourense, que é o que queda, como lles estaba dicindo, e cumprindo así os apartados 1 e 2 da disposición adicional terceira da Lei 5/2007, da que estamos a falar, e, en segundo lugar, aprobar no prazo dun ano o Regulamento de bombeiros profesionais e do voluntariado, unha vez que se estableza este marco funcional e organizado. Por tanto, creo que no fondo estamos de acordo, pero é importante cumprir ese íter e cumprir esa secuencia da que lles estaba a falar. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Prado. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Paz Franco.
Bos días, señoras e señores deputados, señora presidenta, señoras e señores que nos acompañan desde o público. Señora Prado, nós tampouco lles gardamos rancor polas insidias que vostede e moitos dos seus compañeiros verten permanentemente contra membros da oposición. [[Aplausos.]] E tampouco lles gardamos rancor porque nos mintan aquí sistematicamente. O señor Rueda non está presidindo nada na Xunta de Galiza, hai tres minutos estaba no ascensor deste Parlamento; a non ser que teña un dobre e que unha parte dese vicepresidente estea nun sitio e outra noutro. Mire, a situación dos bombeiros neste país nunca estivo homoxeneizada nin harmonizada, iso sabémolo todas e todos. Por iso, seguramente, no ano 2007 se viu a necesidade de aprobar unha lei de emerxencias que regulase todo iso; unha lei de emerxencias que seguramente ten moitísimas deficiencias e unha lei de emerxencias que seguramente sería necesario modificar. Xa sei que a aprobamos nós, señora Prado, pero, mire, a diferenza entre nós e vostedes é que nós somos capaces de recoñecer cando nos equivocamos, e ao mellor fixemos unha lei que está mal feita e que despois, cando se pon a funcionar, denota esas deficiencias, ou, ao mellor, é que nós fixemos unha lei pensando en que o feito de poñer que algunha cuestión relacionada coas emerxencias se podía privatizar non ía significar que un goberno do Partido Popular o privatizara absolutamente todo, señora Prado; ao mellor tamén foi iso. Mire, en todo caso, esa lei tiña varias finalidades; unha delas é a de harmonizar. E vostedes fixeron todo menos harmonizar, porque naquel momento tiñamos aos bombeiros...,
Silencio, por favor.
...funcionarios públicos das cidades, e tiñamos os parques comarcais, e todo o mundo consideraba que iso era unha situación disfuncional. Pois, desde que vostedes chegaron ao Goberno, a situación non só non mellorou, senón que agora é moito máis disfuncional. Agora, por se fora pouco, a vostedes ocorréuselles crear un enxendro que se chaman Grupos de Emerxencia Supramunicipais que xa non se sabe se son públicos, privados ou semipensionistas. E vostedes incumpren até o que din vostedes mesmos que se comprometen. Porque vostede acaba de falar aquí agora do Consorcio Provincial de Ourense, e onte acaba de facer pública a Xunta de Galiza que non só aínda non se vai constituír o consorcio, que non se vai abrir o parque do Carballiño que levan prometendo creo que dende que eu estaba no xardín de infancia, senón que, como hai eleccións e teñen un cristo que non poden con el no Concello do Carballiño, que lle van dar un grupo supramunicipal... Pero ¡que curioso!, un grupo supramunicipal só para o municipio do Carballiño. Mire, vostedes rizan o rizo da harmonización. Vostedes son uns auténticos temerarios, e vostedes, para que as empresas amigas, as que os financian a vostedes...
Vaia rematando.
...en b e en negro, non perdan nicho de negocio, non perdan posibilidades de business, xa non saben que inventar para manter unhas emerxencias non só privatizadas, senón cada vez máis precarizadas en relación coas condicións laborais dos traballadores, que traballan para esas empresas, señora Prado, que xestionan os distintos parques comarcais, pero tamén precarizadas para os cidadáns. Porque este modelo é tan absurdo que unha emerxencia que ocorre na Caeira –que está ao lado do parque municipal de Pontevedra– ten que ser atendida por uns bombeiros que están a 20 ou 30 quilómetros, cando hai un parque a 100 metros, señora Prado. E a iso é ao que vostedes non lle queren buscar solución, porque iso vai en contra do business dos que os financian a vostedes en negro, aínda que non lle guste esa cor ao vicepresidente deste Parlamento.
Remate, por favor.
E por iso nós imos votar a favor desta iniciativa, porque, ademais, tamén...
Moitas grazas, señora Paz.
...é inxusta para os cidadáns, porque non todos teñen a mesma atención co actual sistema. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Señora Paz, vostede, que é unha deputada experta, que foi vicepresidenta desta Cámara, sabe que atentou contra o decoro da Cámara, e que, polo tanto, ten unha chamada á orde... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] porque acusou –non, non ten a palabra– Vostede... Perdón, ¿eu dixen que ía retirar algo? Simplemente dixen que atentara contra o decoro da Cámara, e que, polo tanto, tiña unha chamada á orde. [[A señora Paz Franco pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Señora Paz... Dúas chamadas á orde, señora Paz. Moitas grazas. Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra a señora Sestayo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdón, perdón, señora Díaz. Non é que lle quixera quitar a palabra. Ten a palabra a señora Díaz.
Bos días de novo. Un saúdo aos bombeiros que se atopan hoxe con nós aquí, na Cámara. A verdade é que este pleno está a ser moi interesante. Onte o señor Puy avalaba e nos daba unha maxistral clase na que citaba –e eu alégrome, señor Puy– unha discusión entre Montesquieu e Rousseau; mesmo citaba vostede a Robespierre, que me parece moi ben, porque así elevamos o nivel desta Cámara. Pero eu aproveito hoxe tamén para citar aquí, respecto dalgunha declaración que se acaba de facer, un clásico como é Max Weber. É interesante que nas filas do Partido Popular aprendan a diferenciar o que son as responsabilidades penais das responsabilidades políticas, dígoo para que poidamos empezar a camiñar, por unha razón de estrito sentido democrático e non porque fora o señor Weber un revolucionario, simplemente porque para ser parlamentario ou parlamentaria tamén hai que ter certa bagaxe... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Por tanto...,
Silencio, por favor.
...insisto, os ilícitos penais non se mesturan cos ilícitos políticos. E falando de ilícitos penais e ilícitos políticos é moi interesante que unha vez máis volte a esta Cámara o debate sobre a Lei de emerxencias e sobre a urxencia que ten recuperar o servizo privatizado das emerxencias deste país; falar directamente dun servizo principal nun país calquera, nun país normal, como é xustamente a extinción de incendios. E falamos disto, e volvo a Max Weber, porque o primeiro que debería de facer a voceira do Partido Popular é explicar as responsabilidades políticas do que ten acontecido cunha resolución... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] que se acaba de ditar por parte...
Silencio.
...do Tribunal Central Administrativo o día 27 de febreiro, no que declara a nulidade radical de pleno dereito do prego de licitacións que se teñen aprobado respecto do Servizo de Extinción de Incendios da provincia da Coruña. Digo isto porque esa resolución di cousas moi interesantes no que atinxe a responsabilidades políticas do que está a facer o señor Rueda –ausente– respecto da privatización dos servizos de emerxencias. Di cousas tan interesantes como, por exemplo, que ese prego vulnera, por exemplo, un requisito formal, o anuncio. Di cousas tan interesantes como que, tal e como se fixo –por certo, dixémolo neste pleno, esta mesma voceira en decembro–, o prego está feito para que se presente a empresa que xestiona o servizo. Efectivamente, o tribunal dános a razón, e di que, tal e como está feito, só se pode presentar a empresa que leva o servizo. Di cousas tan interesantes como que o prazo de duración é máis que excesivo. Di cousas tan tremendas como que están vulnerando descaradamente o que se chama tecnicamente o "risco operacional"; é dicir, que a empresa que se presente –coma se me presento eu– non corre ningún risco, sempre paga –como antes– Juan Pueblo. Pero voltando á cuestión que trae hoxe a señora Sestayo en dous puntos, dende logo, claro que imos apoiar esa iniciativa –xa o trouxemos aquí–, porque hai que rescatar os servizos de emerxencia deste país, porque, por moito que a Lei de emerxencias permita a privatización de servizos, o certo e verdade é que dende que goberna o Partido Popular, dende o 2009, están arrasando cos servizos de emerxencias. O certo é que ningún Partido Popular do resto do Estado se atreveu a tanto, ningún partido Popular; é impensable que os servizos de emerxencias estean nas mans privadas. É como privatizar a inspección de tributos, é unha barbaridade, están dispostos a facer negocio con todo. Efectivamente, negocio para isto do que fala o auto do xuíz Ruz, para financiarse irregularmente con carácter presunto, pero dito en 190 folios polo xuíz Ruz. Por tanto, a imaxe dos servizos de emerxencias vímola na catástrofe de Angrois, vimos como o corpo de bombeiros nin sequera homologaba as súas condicións materiais, distintas cores, non había xerarquías, vimos a catástrofe...,
Vaia rematando, por favor.
...vimos un posto de mando avanzado que non era tal, vimos como non había maneira de gobernar iso... Esas imaxes que circularon ao mundo, lamentablemente, con distintas cores, con todo, evidencian o que está pasando na privatización de servizos de emerxencias e evidencian algo tan evidente como que imos reclamar un quaestor para esta Cámara, un censor romano, efectivamente, porque, ¿que pasou despois de Angrois? O que pasou foi que, efectivamente, como filtraron as chamadas ao 112, automaticamente lles quitaron os controis remotos como castigo, como supoño que nos van facer nesta Cámara dentro de pouco. Por tanto, é imprescindible que fagamos o estatuto –ou o regulamento, como queiran– de bombeiros para homoxeneizar as condicións de traballo do persoal. Pero, en segundo lugar, queremos que sexan públicos, porque en ningún país normal as emerxencias están suxeitas á oferta da demanda do mercado...
Remate, señora Díaz, por favor.
É impensable. Polo tanto, señora Sestayo, por suposto, nos dous puntos, tanto no convenio como no que atinxe ao desenvolvemento propio da lei, que, efectivamente, tiña uns prazos, imos votar favorablemente.
Moitas grazas. Réplica da autora da proposición non de lei. Señora Sestayo, dende o escano.
Ben, en primeiro lugar, quero agradecer aos grupos do BNG e de AGE o apoio a esta iniciativa parlamentaria. Señora Díaz, non sexa inxenua, sei que aínda o conservamos para pedir que o Partido Popular distinga entre responsabilidade penal e política; este Partido Popular que está acreditado por un auto que leva financiándose irregularmente durante dezaoito anos, por un auto xudicial do señor Ruz, pero xa se sabe que son moi parecidos a Cáritas. Entrando na cuestión, obviamente, non imos aceptar máis manipulacións respecto das iniciativas parlamentarias que presentamos. Presentamos unha iniciativa parlamentaria que responde ao cumprimento dunha lei. Eu supoño que verán sempre que hai manifestacións, mobilizacións, etc. Vostedes entenden, interpretan, que a xente está encantada coa súa política, porque o certo é que a historia da xestión das emerxencias dende a toma de posesión do señor Feijóo –e non digamos nesta segunda lexislatura– está caracterizada pola mobilización continua dos profesionais das emerxencias, en contra dunhas condicións laborais precarias que poñen, ademais, en risco a súa seguridade, a súa propia vida e, por certo, a seguridade de todos. Pero vese que aos que teñen a oportunidade de levar escoltas privados pois non lles preocupa moito a seguridade das persoas, así como os bens; eses bens que estarán tamén asegurados para as persoas VIP. Pero nós imos insistir no texto literal pactado cos bombeiros; insisto, dúas cuestións que están... Por certo, en calquera de ambos casos... Supoño que lerían ben a Lei de emerxencias. Eu intento gardar o respecto para non entrar en descualificacións absurdas, e estou segura de que todos lemos a Lei de emerxencias, que, polo tanto, coñecemos os prazos e que, polo tanto, coñecemos que os prazos de entrada en vixencia de cada unha das cuestións que estou pedindo en nome do Grupo Parlamentario Socialista teñen que ver e entraron en vigor xusto cun goberno que se chama goberno do Partido Popular e que leva gobernando durante seis anos. Esta é a realidade do texto legal. E nestas previsións –insisto– pedimos que se cumpra a Lei de emerxencias en dúas previsións iniciais. Supoño que ademais... Está entrando o presidente da Xunta, e agora o vicepresidente da Xunta, e non serán quen de votar en contra dunha lei que os obriga...
Vaia rematando, por favor.
...a unha homologación, como antes expresei, recollida na Lei de emerxencias, e que os obriga ao desenvolvemento do Estatuto de bombeiro. Polo tanto, estou segura de que tan altos responsables da Xunta de Galicia votarán agora a favor de cumprir a lei. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Votación das proposicións non de lei
Imos pasar á votación das proposicións non de lei. Comezamos coa proposición do Grupo Parlamentario Popular de Galicia, por iniciativa do señor Moreira, que entendo que non acepta as emendas presentadas. Votación da Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de Dª Paula Prado del Río e sete deputados/as máis, sobre a realización polo Goberno galego das xestións necesarias para avanzar na implantación da presentación telemática das demandas e comunicacións xudiciais. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 32;abstencións, 2. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario Popular de Galicia, por iniciativa do señor Baamonde, que entendo que non acepta as emendas presentadas. Votación da Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa celebración do Día das letras galegas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 41; votos en contra, 16; abstencións, 18. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa do señor Val Alonso, que dixo que aceptaba a emenda do Grupo Mixto. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia sobre a actuación que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa proposta remitida polo Goberno central ao sector do cerco referida á repartición de posibilidades de pesca da xarda para o ano 2015. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 34; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa do señor Rodas, á que non se presentaron emendas. Votación da Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de D. Daniel Rodas Chapela, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación co actual modelo de repartición de cotas de captura das especies peláxicas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 34; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa do señor Sánchez, que dixo que non acepta a emenda do Grupo Socialista. Votación da Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Antón Sánchez García, sobre as demandas que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central en relación cos feitos acaecidos durante un desafiuzamento en Aríns, no concello de Santiago de Compostela. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 16; votos en contra, 41; abstencións, 18. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa da señora Adán Villamarín, que entendo que acepta a emenda do Grupo Socialista. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María do Carme Adán Villamarín e Dª María Tereixa Paz Franco, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación co proceso iniciado pola Consellería de Traballo e Benestar para a formalización de novos convenios entre a Axencia Galega de Servizos Sociais e os concellos para a xestión e financiamento de equipamentos de servizos sociais. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 34; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a Proposición do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa da señora Díaz, á que non se presentaron emendas. Votación da Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Yolanda Díaz Pérez e D. Antón Sánchez García, sobre a continuación dos traballos da comisión parlamentaria de investigación en relación coas antigas caixas de aforros e as causas e responsabilidades da súa actual situación Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 34; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
E votamos, por último, a Proposición do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa da señora Sestayo, que entendo que non acepta as emendas presentadas. Votación da Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª Beatriz Sestayo Doce e Dª María Soledad Soneira Tajes, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego para a aprobación dun convenio marco dos bombeiros de Galicia, así como do Estatuto do bombeiro. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 34; votos en contra, 41. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Tal como foi comunicado, continuamos co desenvolvemento da orde do día, co punto 6, de preguntas para resposta oral do presidente da Xunta de Galicia. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. José Luis Méndez Romeu, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre as dimisións producidas na Comisión de Bioética, dependente da Consellería de Sanidade
Ten a palabra, para formular a súa pregunta, señor Méndez Romeu.
Señor presidente, se hai unha área da vida política da Administración na que a ética ten importancia é, sen dúbida, a política sanitaria. Quero preguntarlle que valores éticos está a defender vostede cando adopta decisións que poden poñer en perigo, en risco, a vida das persoas, porque cando vostede, por exemplo, autoriza a prohibición das vacinas contra a meninxite B está asumindo que cada ano dous menores poden morrer e seis menores cada ano poden quedar con discapacidade permanente. A semana pasada un colectivo médico acudía á Fiscalía cunha denuncia pola morte de cinco doentes que non puideron recibir determinado tratamento polo retraso da Xunta de Galicia. Nas súas decisións, señor Feijóo, detrás delas, hai persoas, e hai persoas que teñen risco vital. ¿Canto vale para vostede a vida dunha persoa? Hai poucas semanas dimitían varios membros da Comisión Galega de Bioética que foron designados por vostedes en protesta pola censura dun informe. Logo dun escandaloso vodevil entre vostede e a conselleira, o informe foi publicado. Iso si, omitiron, calaron, que o informe levaba seis meses secuestrado. E o informe vén ratificar, precisamente, o que dicimos nesta Cámara dende estes escanos: que o PP está recortando o dereito á asistencia sanitaria e cuestionando a universalidade, a equidade e a gratuidade consagradas na lei de 1986; tres principios moi simples, señor presidente: atender a todos, atendelos sen discriminación, e pagar con impostos. Vostede está resultando un dos ideólogos que queren mercantilizar a sanidade e rematar coa igualdade. O clamor contra a política sanitaria é continuo. Se en xaneiro as urxencias colapsaban os hospitais, ¿por que agora están colapsados? Vostede sempre ten unha escusa: en xaneiro era a gripe, agora son os doentes, que teñen o mal hábito de poñerse enfermos. A verdadeira razón –sábena todos os profesionais e está publicada todos os días– é a súa política de recortes: hai recortes; como consecuencia, hai menos médicos, hai menos camas; en consecuencia, hai listas, hai espera, hai colapso nas urxencias. ¿Sabe vostede, sabe esta Cámara, que durante estes anos de crise as pólizas de aseguramento privado en España e en Galicia medraron sen cesar? A xente entende a súa mensaxe: sálvese quen poida. Non é estraño que o sector privado fale abertamente do ben que lle vai e que estea encantado...
Remate, por favor, señor Méndez Romeu.
...con vostedes. Saben que vostede e a conselleira serven aos seus intereses. Por iso, señor Feijóo, ¿canto vale unha vida humana para vostede?
Moitas grazas, señor Méndez Romeu. Ten a palabra, para respostar, o presidente da Xunta.
Señoría, unha vida humana non ten prezo e, en consecuencia, o que estamos intentando –e abofé que o conseguen as 36.000 persoas que traballan no Servizo Galego de Saúde– é salvar vidas humanas todos os días. Neste minuto seguro que se están salvando moitas. [[Aplausos.]] Señorías, fálame vostede do calendario vacinal de España e, como sabe vostede, ese calendario se aproba no Consello Interterritorial de Saúde, onde, por certo, están os poucos conselleiros que aínda ten o Partido Socialista Obreiro Español. Omite vostede que Galicia foi a única comunidade –fixemos esa proposta– en facer unha experiencia piloto, en poñer por primeira vez a vacina do pneumococo nos nenos e nas nenas galegas; a única en España. E agora esa proposta está xustamente aceptada por todos os conselleiros de sanidade do Sistema Nacional de Saúde e polo Ministerio de Sanidade. E esta experiencia piloto, que empezamos en Galicia cunha nova prestación, estendeuse ao resto do país. Fala vostede tamén de que o sector privado en Galicia está moi contento. Lamento que non vira os carteis do BNG, que se queixan dun concerto coa sanidade privada en Vigo. Polo que ve, señoría, vostedes nin sequera se poñen de acordo co que hai que facer cos concertos da sanidade en Vigo. [[Murmurios.]] Pero agora fálame vostede tamén –e agradézoo–, porque levabamos varias semanas facendo preguntas distintas das que vostedes subscribían na Xunta de Portavoces– da Comisión de Bioética. Mire, señoría, xa me pronunciei ao respecto e xa se pronunciaron as persoas que conforman a Comisión de Bioética. Nós o que fixemos foi aceptarlles o traballo, respostar con prudencia, escoitar as opinións e, por suposto, corrixir os malos entendidos que se puideran producir. Este tema está zanxado, non por nós, senón polos integrantes da Comisión de Bioética, o 10 de marzo; zanxárono cun comunicado moi claro, moi preciso, e co acordo unánime entre todos eles. Por iso, señoría, sorpréndeme que vostede non estea á fronte, nin sequera ao corrente de que os membros da Comisión de Bioética lanzaron un comunicado moi claro. O que si din, señoría, é que –permítame que o lea– o doutor José Ramón Amor Pan –diario A Voz de Galicia, 5 de marzo: "Los portavoces parlamentarios del PSdeG, de AGE y del BNG sólo han usado la descalificación y el insulto contra la conselleira de Sanidade. Bochornoso espectáculo. De bioética, nada de nada." Señor Méndez Romeu, lamento ter que parafrasear a este médico. [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Méndez Romeu, bochornoso espectáculo; de bioética nada de nada.
¡Señora Acuña!
Moitas grazas, señorías.
Grazas. Réplica do señor Méndez Romeu.
Si, señor Feijóo, gustoume esa cita do señor Amor Pan, teólogo, en defensa da señora conselleira. Señor Feijóo, claro que estamos de acordo en que os médicos, os profesionais, están salvando vidas e curando doentes todos os días. Desgraciadamente, a pesar de vostedes, [[Aplausos.]] porque vostedes ben que se preocupan de recortar os medios cos que traballan, de empeorar as súas condicións, e mesmo, insisto, de poñer en perigo a vida das persoas, claro. Vostedes prohibiron que as familias galegas puideran mercar as vacinas, e estanas obrigando a unha peregrinaxe a Portugal, porque son os propios médicos –os pediatras– os que logo están dicindo que iso é intolerable, e aí están mesmo as últimas cifras de morbilidade. Señor Feijóo, pódeo poñer como queira. O que lle di a Comisión de Bioética –e está aí escrito– é que vostedes atacaron a igualdade; atacaron a igualdade no acceso, atacaron a igualdade na carteira de servizos, introduciron copagos e fixeron o medicamentazo. Pregunte vostede cando anda polas rúas; en calquera oficina de farmacia vanlle contar historias terribles de pensionistas e de parados que non retiran os medicamentos receitados porque non os poden pagar. Iso é vostede e todos os seus socios de goberno en toda España, encabezados polo señor Rajoy, dende logo. Señor Feijóo, vostedes reduciron os recursos económicos drasticamente, minoraron o gasto médico. ¿E cal é a situación na que nos atopamos agora? A que lle din todos os profesionais: que estamos peor que hai sei anos, que estamos moito peor. Vostede non vai atopar en ningún lugar de Galicia médicos que defendan a súa política, están todos en pé de guerra porque consideran que se está destrozando o que era un sistema modélico, e a vostede...,
Remate, señor Méndez Romeu.
...cando reduciron as taxas de reposición, cando o Goberno decretou que non había reposición no sector médico, faltoulle tempo para impoñer a xubilación forzosa dos médicos máis cualificados, porque, señor Feijóo, no lle interesaba en absoluto nin mellorar o servizo nin a cualificación; iso si, paralelamente vostedes o ano pasado firmaron 100.000 contratos dun día para persoal sanitario. ¿Ese é o modelo?, ¿precariedade máxima, desprezo pola experiencia e empeoramento dos servizos? ¿E a iso lle chama ética?
Moitas grazas, señor Méndez. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Mire, señoría, eu estou de acordo con ese médico ao que vostede se refire, que foi un dos que dimitiu, en que, de biotética, nada de nada, e gustaríame simplemente darlle un dato a Galicia para que confirmen que ese médico tiña razón: ¿o Bipartito... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] cantas veces reuniu a Comisión de Bioética en catro anos? Unha. ¿Cantas a reuniu este goberno? Corenta e dúas. ¿Como van discrepar, señoría, se non os deixan falar? [[Risos.]] [[Aplausos.]] ¡Se non os deixaron falar durante catro anos! Durante catro anos non se podía falar de biotética en Galicia. Por iso me sorprende, señoría, que vostede veña aquí con esa soberbia na que ás veces, lamentablemente, cae para falar de bioética. Mire, señoría, nós o que fixemos foi incluír os parados de longa duración na asistencia sanitaria, e en Galicia hai 23.000 novos beneficiarios da sanidade pública como consecuencia dese Real decreto, ¡23.000 novos! Nós o que fixemos, dado que a lei o permitía, foi incluír os emigrantes sen papeis, ilegais, para que puideran acceder aos servizos sanitarios, a través do Foro Galego de Inmigración –a onegué–, no que, xunto co Servizo Galego de Saúde, estamos absolutamente, diariamente...
¡Señora Acuña!
...vendo en que casos se necesita; 2.000 emigrantes. Polo tanto, señoría, aquí en Galicia as persoas teñen acceso á sanidade pública. Gustaríame saber se nalgunha comunidade na que vostedes gobernan e van seguir gobernando tamén todos os emigrantes sen papeis teñen dereito a acudir a eses hospitais... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señoría, en relación cos medicamentos, o que fixemos xustamente foi facilitar aos que non teñen diñeiro os medicamentos e que paguen os medicamentos en función da renda. Olvidaron, ata nos seus principios básicos, a socialdemocracia. Mire, señoría, o que corriximos é unha situación inxusta dos parados de longa duración que co Partido Socialista Obreiro Español non tiñan dereito aos medicamentos gratis. E agora os parados de longa duración teñen dereito aos medicamentos gratis; con vostedes pagaban o 40 %. E hoxe hai 125.000 persoas en Galicia que teñen dereito aos medicamentos gratis, os parados de longa duración incluídos. Señoría, ¿de que se nos acusa? Eu teño que reiterar as palabras do dimisionario...
Silencio.
Por certo, señoría, hai 300 persoas nos comités asesores do Servizo Galego de Saúde...,
Señora Acuña, ten dúas chamadas á orde.
...dimitiron o 2,3 %, perfectamente válido. As comisións non son para que se leve exactamente o mesmo criterio en todas, senón para discrepar. Pero mire, señoría, con este goberno pódese discrepar; a vostedes nin sequera lles interesaba a opinión dos médicos na bioética.
Remate, por favor, presidente.
...porque, insisto, os reuniron unha vez e máis nada; nós, 42 veces. Moitas grazas, señoría.
Moitas grazas. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de Dª Yolanda Díaz Pérez, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre as actuacións previstas para reverter a situación da sanidade pública galega
Para formular a súa pregunta ten a palabra dona Yolanda Díaz Pérez.
Grazas, presidenta. Boas tardes, señor presidente. Supoño que neste país a vostede lle dimiten os cargos elixidos por pracer; supoño que fixeron todo tan ben que, por iso, a reacción foi dimitir. Mire, señor Feijóo, eu voulle falar dunha película marabillosa de Luis Buñuel, Aquel escuro obxecto do desexo. Non sei se se dá conta de cal é, pero, en todo caso, parece que vostede latexa sempre nesa procura de facer negocio, que é o desexo máis íntimo que vostede ten particularmente coa sanidade. E voullo dicir, sobre todo, porque non me daría tempo nos tres minutos de facer unha relación de todos os servizos que vostede ten privatizados, pero voulle dicir que exactamente ten privatizado o 50 % do orzamento público da sanidade do noso país. Ten incorporado un recorte na sanidade pública de máis do 12 %, exactamente 465 millóns dende que vostede goberna en Galicia. Temos un 6 % de traballadores e traballadoras menos, máis de 2.000 traballadores menos na sanidade pública, e temos –vostede aquí é o campión das medias estatais– máis de 1.360 camas pechadas por mor das súas políticas de recortes; exactamente vostede atópase no -4,9 % nos recortes, cando a media estatal supera un pouquiño o 2 %. É certo que é o campión dos recortes, pero, fíxese, temos en Galicia privatizado o servizo de esterilización do instrumental –160 millóns de euros–; o servizo de loxística do sistema, 88 millóns de euros –a Severiano, Servicio Móvil–; o servizo de oxixenoterapia, por 10 millóns anuais –por certo, cunha empresa que é unha delincuente sen máis, así o din as sentenzas–; o servizo de ambulancias, 236 millóns de euros; o equipo tecnolóxico; a alta tecnoloxía, que nunca se debe de privatizar nun país, 88 millóns de euros no prazo de oito anos; temos tamén o servizo de telecomunicacións, a esa multinacional vencellada tamén ao Partido Popular que se chama Telefónica, nada máis e nada menos que 28 millóns de euros; o Servizo 012, a un fondo de investimento; os servizos de hemodiálise, por certo, 25,5 millóns de euros...
Silencio, por favor.
...a ese señor próximo a vostede que se chama Romay Beccaría –vencellos directos, non o digo eu, está nos documentos públicos, señor Feijóo–; temos a privatización –outro dos graves erros– do I+D+i do noso país, 54 millóns de euros; temos a atención primaria aniquilada, redución de 194 millóns de euros; temos a cesión ao sector primario da coordinación dos transplantes, do almacenamento de células, tecidos, etc.; temos o Plan estratéxico da saúde mental morto; temos ataques ás mulleres, cos peches e recortes nos COF –si, señor Feijóo, cos COF, efectivamente–; temos demolida completamente a rede sociosanitaria en drogodependencias; temos uns traballadores e traballadoras en Povisa que acaban de levantar unha folga de fame...
Remate, por favor.
...e aos que non tiveron nin a sensibilidade de recibir. Señor Feijóo, ¿que van facer para cambiar esta estratexia deliberada de privatizar absolutamente todo na sanidade pública galega?
Moitas grazas. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, non sabía que os médicos, os teólogos e o persoal que formaba a Comisión de Bioética eran cargos da Consellería. A nós os cargos non nos dimiten, señoría; cando consideramos que hai algún que non cumpre as súas funcións, cesámolos. [[Murmurios.]] [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] Vostedes aos cargos que vostedes tiñan –agora xa non– simplemente os deteñen.
Señora Acuña, como a volva chamar á orde... ¡Faga o favor!
Pero si que quixera simplemente trasladar que a oferta pública de emprego do Servizo Galego de Saúde nos últimos anos é de 5.000 traballadores; 5.000, en plena crise económica. O da esterilización é unha falsidade. ¿Pretende vostede que as ambulancias sexan públicas, con condutores públicos? ¿Existe algún lugar en España en que isto se produza? ¿Pretende vostede tamén que agora teñamos telefonistas e redes propias de comunicación e que fundemos unha compañía telefónica en Galicia? ¿Hai algún servizo de saúde no que as súas comunicacións sexan con funcionarios? Señoría, o tema da diálise... Eu vin deputados da oposición baixar a facerse a proba dos problemas de riñón... Si, si, da oposición, si. Era esa fundación que está prestando diálise en Galicia e en moitos lugares de España. Mire, señoría, ¿que privatizamos os transplantes? Non, señoría. Aquí reunimos as máximas autoridades dos transplantes de Europa para firmar un convenio contra o tráfico de órganos humanos esta mañá. Polo tanto, señoría, cando elixen Santiago e cando elixen Galicia é porque se senten orgullosos, igual ca nós, da sanidade pública galega. [[Aplausos.]] Mire, señoría, permítame que non sexa capaz de respostar a cada unha das súas cuestións porque simplemente son un disparate continuado. Si que me gustaría –porque eu defendo os 36.000 profesionais do Servizo Galego de Saúde, que vostede está denigrando constantemente– agradecerlles que nos últimos anos se incrementaran as consultas nos hospitais públicos, 400.000 máis –un 9 %–; agradecerlles que o tempo medio que esperamos para ir a unha consulta nun hospital baixara un 28 %; agradecerlles que fagan máis intervencións en xornada de mañá –e máis de 23.000 intervencións en xornada de mañá se están facendo– nos hospitais públicos do Sergas, un 23 %; agradecerlles, señoría, que as listas de espera de patoloxías urxentes sexan as máis baixas desde que hai rexistros; e, por certo, señorías, agradecerlles a aquelas persoas de boa fe que cando se lles pregunta se cren que a sanidade pública galega funciona mellor ou moito mellor, o 74 % din que funciona mellor ou moito mellor, 3 puntos máis que cando chegamos ao Goberno, a pesar da crise económica. Señoría, síntome orgulloso de comprar alta tecnoloxía, 88 millóns de euros, o investimento máis importante que fixo o Servizo Galego de Saúde dende a transferencia do Insalud. Síntome orgulloso de estar ampliando hospitais...,
Remate, presidente, por favor.
...de estar reformando hospitais, facendo hospitais novos. Síntome orgulloso, señoría, como galego, de que o 50 % de galegos agora xa, no ano 2015, teñamos un centro de saúde e un hospital novo reformado e de que no ano 2016 o 70 % dos galegos teñamos un hospital novo ou un centro de saúde novo ou reformado. Señoría, como vostede pode imaxinar, eu creo na sanidade pública, vostede o único que intenta é desprestixiar a sanidade pública. Moitas grazas.
Moitas grazas. Réplica da señora Díaz Pérez.
Señor Feijóo, efectivamente, vostede falou de disparate, nun máximo decoro a esta Cámara, e efectivamente que é un disparate o que vostede está a facer. E non me pode contestar porque os informes de privatizacións son tan largos que, dende logo, non nos chegaría todo o pleno desta Cámara para situalos no que din os informes públicos: que vostede é o responsable de atoparse no ránking, no terceiro posto por arriba, de privatizacións do conxunto do Estado. Esta é a medalla que ten vostede: facer negocio coa sanidade pública. A pregunta que lle debemos de formular debeu ser a seguinte: ¿cando vai cesar a conselleira de sanidade, señor Feijóo? Porque vostede sabe coma min que é un desastre na xestión pública da sanidade, e é fabulosa –iso si– para defender esa porta xiratoria do Grupo Nosa Terra en Povisa. É un desastre que haxa traballadores e traballadoras en folga de fame e non teñan nin corazón para recibilos, señor Feijóo. É un desastre, efectivamente, vostede, que fala de ambulancias... ¿Que se queremos que sexan públicas? Si, porque todo o que sexa sanitario ten que ser público. O que é un disparate, señor Feijóo, é esta imaxe que vimos estes días na que intercambiaban doentes nas ambulancias; iso si que é terceiromundista, con todos os respectos, señor Feijóo, para os mal chamados países do terceiro mundo. Isto pasa neste país. E o que é un desastre, un disparate, señor Feijóo –eu son usuaria da sanidade pública, por desgraza ou por sorte, e polo de agora teño cobertura á prestación sanitaria–, é ese espello no que vostede pode sentirse retratado, que é o colapso das urxencias. Aí é onde se ve se o sistema funciona ou non funciona; e non funciona. O único que lle interesa, señor Feijóo, é facer negocio. E supoño que cando a señora conselleira deixe de ser conselleira seguirá facendo negocios na empresa privada. Por tanto, señor Feijóo, ¿vai seguir nesta senda?, ¿vai defender a sanidade pública ou vai seguir xustamente facendo isto, que é censurar as persoas? Ás que, por certo, as censuran por tan só cuestionar...
Remate, por favor.
...que o Real decreto 16/2012 non xera equidade. Iso é o que di ese informe nada máis e nada menos, e nin sequera iso vostedes o soportan. Saben que temos a razón, saben que o que está pasando na sanidade pública é infame.
Remate, por favor.
E se vostede fora un presidente responsable a primeira decisión que tomaría, aínda que sexa do Partido Popular, sería cesar a señora Mosquera.
Moitas grazas, señora Díaz. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señorías, en relación co hospital privado de Povisa, quero dicirlles que outra vez, lamentablemente, a portavoz de AGE non dixo a verdade, primeiro, porque foron recibidos pola delegada da Xunta a pasada semana en Vigo. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] O comité de empresa e os representantes de Povisa foron recibidos pola delegada da Xunta en Vigo; e volven ser recibidos o próximo martes en Vigo. Señoría, é que cando nin sequera aceptamos os datos, as reunións, como vostedes poden imaxinar, é moi difícil poder dialogar. Pero mire, señoría, estamos escoitando que estamos incrementando a sanidade privada e resulta que cando gobernaban os gobernos que se autochaman de progreso os concertos se incrementaron en Galicia un 46 % [[Murmurios.]] entre o ano 2005 e o ano 2009 –o 46 %, incrementáronse máis de 68 millóns de euros–, e agora que nós chegamos ao Goberno reducímolos un 5 %, [[Murmurios.]] 11 millóns e medio de euros menos. ¿De que se nos acusa exactamente, señoría? [[Aplausos.]] ¿De que se nos acusa exactamente, señoría? [[Aplausos.]] Mire, teño aquí a relación de xornais durante estes meses de xaneiro, febreiro e marzo de todas as comunidades autónomas dicindo o mesmo. Permítame que lle lea un de Andalucía –aínda que a vostede agora o de Andalucía, despois das eleccións, creo que xa non lle interesa–: [[Murmurios.]] "Colapso en la sanidad andaluza...;"
Silencio, por favor.
"...mueren en Urgencias tras esperar más de once horas para ser atendidas".
Silencio, por favor. Perdoe, presidente.
Señoría, de todas as comunidades autónomas, incluídas as mellores, o País Vasco, Navarra, A Rioxa. Non farei eu, dende logo, demagoxia con este asunto porque me consta, señoría, que nas Urxencias se está atendendo con maior interese a todo o mundo. Si permítame dicirlle que Galicia foi quen en decembro deste ano 2014 de incrementar 600 persoas máis, traballando nos hospitais, que en decembro do ano pasado. E en xaneiro, 653 persoas máis, e en febreiro, 555 persoas máis; é dicir, dende o punto de gripe que xurdiu levamos unha media de 600 persoas máis cada mes. [[Murmurios.]] Si, señoría, eses son os datos. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Dicir que privatizamos a sanidade, señoría, cando estamos facendo [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] máis de...
Señora Acuña, como a volva chamar, abandona o hemiciclo.
...50.000 metros cadrados de sanidade pública en Ourense, con 41 millóns de euros de investimento; dicir que se privatiza a sanidade cando estamos ampliando o hospital do Salnés como nunca se fixera; dicir que privatizamos a sanidade cando imos investir 20 millóns de euros no hospital da Mariña lucense, señoría, iso é faltar á verdade. Si me gustaría... E fágome unha pregunta: ¿que dirían vostedes se as clínicas privadas estiveran colapsadas porque nos hospitais públicos non hai reactivos sanguíneos ou material cirúrxico? ¿Que dirían? ¿Que dirían, señoría, se non houbera insulina para os diabéticos?, ¿que dirían? ¿Que dirían se faltara oxíxeno nos hospitais?, ¿que dirían?
Remate, por favor.
¿Que dirían se nin sequera en ocasións houbera guantes nos hospitais públicos? ¿Que dirían se houbera un déficit do 50 % de medicamentos nos hospitais públicos? ¿Sabe o que dirían, señoría? Vino un día nesta tribuna: "Chávez, te lo juro, votaremos a Maduro". [[Aplausos.]] Señoría, entre a sanidade pública de Venezuela...
Moitas grazas, presidente.
Si, señoría; si, señoría. "Chávez, te lo juro, votaremos a Maduro", díxoo a súa responsable de sanidade.
Remate, por favor.
E vostede pídeme que eu cese a conselleira de Sanidade. Señoría, xa sei cal sería a súa: [[Murmurios.]] a conselleira de "Chávez, te lo juro, votaremos a Maduro".
Moitas grazas, presidente.
Moitas grazas, señoría. [[Aplausos.]] Pregunta ao señor presidente da Xunta de Galicia de Dª María Consuelo Martínez García, do G.P. Mixto, sobre as actuacións previstas para reverter os efectos que están a producir a crise económica e o desemprego na cidadanía
Para formular a pregunta ten a palabra a señora Martínez García.
Grazas, presidenta. Señor Feijóo, debo empezar por lamentar que hoxe vostede negue ao BNG o seu dereito a realizar a pregunta ao presidente.
Silencio, por favor.
Señor presidente, a crise económica, o desemprego e os recortes orzamentarios que afectan o sistema da sanidade pública contribuíron ao aumento alarmante do número de suicidios en Galiza. O ano pasado houbo en Galicia 390 vítimas de suicidio, o que representa unha taxa de 14 por cada 100.000 habitantes, catro puntos por riba da media do Estado. Cada ano en Vigo e na provincia de Pontevedra hai entre catro e cinco veces máis falecementos voluntarios que vítimas de tráfico, xusto na cidade e na provincia que máis emprego destruíu. O número de suicidios segue a aumentar debido á ausencia de medidas de prevención da pobreza, de políticas activas de emprego, de programas de axuda a familias con dificultades, debido aos salarios de miseria, aos desafiuzamentos, ao abandono dos servizos públicos e á súa posterior privatización. Vinte e unha mil persoas entre 25 e 34 anos emigraron no terceiro trimestre de 2014 con respecto ao ano anterior, dos que case unha terceira parte tiñan estudos superiores; 160.000 galegos e galegas emigraron desde que comezou a crise no ano 2008; 177.500 galegos e galegas perciben un soldo de 150 euros brutos mensuais, 1.872 euros ao ano. Estas persoas non computan entre os galegos sen emprego. De ser así, estariamos ante unha taxa de paro do 35 %, fronte ao 20,87 das estatísticas oficiais. O salario bruto mensual en Galiza en 2013 foi o quinto máis baixo do Estado, con 1.728 euros; Galiza pechou o 2014 con 263.800 persoas desempregadas; e só o 56 % dos parados e paradas de Galiza reciben o subsidio ou a Risga. O 44 % restante, máis de 120.000 persoas, non reciben ningunha axuda. A taxa de cobertura das prestacións reduciuse en catro puntos en só un ano. Os asalariados con contrato indefinido diminuíron o 1,1 %, mentres que os asalariados con contrato temporal creceron un 8,1 %, e xa son 189.600 persoas. A ocupación baixou en 2.200 persoas nun só ano. O número de persoas cotizantes á Seguridade Social e de pensionistas e desempregados achégase perigosamente: 936.100 traballadores de alta na Seguridade Social e 877.300 pensionistas e persoas desempregadas con prestacións. Señor Feijóo, as súas políticas están levando á ruína e á desesperación ao pobo galego. Os galegos e galegas emigran e suicídanse ante a desesperanza que lles ofrece o seu Goberno. ¿Que ten que dicirlle o presidente de Galiza a estas persoas que xa non confían nas súas políticas económicas, sociais e laborais e que ven como única opción...
Remate, por favor.
...quitarse a vida?
Moitas grazas. Ten a palabra, para responder, o presidente da Xunta.
Señoría, fálame vostede de paro, de problemas demográficos, de dificultades da renda. Como sabe, o paro en Galicia baixou 22.000 persoas no último ano e incrementáronse 15.000 as afiliacións á Seguridade Social. Sobre os problemas demográficos, de que nacen menos nenos e nenas en Galicia, levámolos sufrindo dende a década dos oitenta, como vostede debería de saber –e estou convencido de que o sabe–. Pero tamén me fala de suicidios, e falar de suicidios non é un tema menor, é un tema moi serio, señoría, e por iso require facelo dun xeito determinado. A Organización Mundial da Saúde ten publicado informes sobre como actuar na prevención dos suicidios e ten publicado informes para os profesionais sanitarios, para os educadores, para os membros e forzas de seguridade do Estado, para o persoal das prisións, tamén para os medios de comunicación. Permítame que lle diga que propón a Organización Mundial da Saúde cando falemos de suicidios. Primeiro propón que as estatísticas deben de interpretarse coidadosa e correctamente: deberán usarse fontes auténticas e confiables. Os comentarios espontáneos deberán manexarse con coidado. As xeneralizacións baseadas en cifras pequenas requiren particular atención. Expresións tales como "epidemia de suicidios" ou –leo literalmente– "o lugar con maior taxa de suicidios no mundo" deberían de evitarse. Débese opoñer resistencia a informar do comportamento suicida como unha resposta entendible aos cambios ou á degradación social ou cultural. Pois ben, acaba vostede de incumprir todas e cada unha das recomendacións da Organización Mundial da Saúde. En primeiro lugar, porque vostede non utiliza datos oficiais, primeira consideración. Non vou caer nese erro, señoría, porque lles teño moito respecto ás familias que perderon un fillo ou unha filla, un pai ou unha nai ou un irmán como consecuencia dun suicidio nesa familia. E coincido plenamente coa Organización Mundial da Saúde, plenamente; é un erro tratar os suicidios como simplemente unha cuestión ou un argumento simple de relacionar suicidios con causas económicas, un profundo erro; dío a Organización Mundial da Saúde, e eu estou de acordo. E, dende logo, paréceme unha falta de respecto falar de suicidios con esa facilidade e esa frivolidade coa que vostede iniciou a súa pregunta. Mire, señoría, a Organización Mundial da Saúde sinala que a cifra de suicidios no mundo é aproximadamente dun millón ao ano; a taxa de suicidios no mundo é de 16 suicidios por cada 100.000 habitantes. ¿E sabe o que di a Organización Mundial da Saúde? Que no 90 % das persoas que cometen suicidio se atopan trastornos mentais: depresión, abuso de substancias, trastornos psicóticos, trastornos de personalidade, trastornos de ansiedade... Señoría, lamento profundamente que vostede queira desenfocar este grave problema...
Remate, por favor.
...que teñen as familias galegas, as familias españolas, as familias europeas; en definitiva, os seres humanos. Moitas grazas, señoría.
Ten a palabra a señora Martínez García.
Señor presidente, lamento a súa demagoxia porque iso de que non se pode falar das cousas que non nos gustan é o que se fixo sempre coa violencia contra as mulleres; eran temas dos que non se podía falar. Pois eu vou falar, e son datos do propio INE, son datos oficiais. É unha pena que vostede non coñeza os datos oficiais dos suicidios no seu país, e si é certo que están relacionados con esta crise e coa xestión desta crise que fai vostede, señor Feijóo. Nada máis presentar esta pregunta empezaron a chegarme cartas de persoas que na súa familia se quitaron a vida porque estaban sen vivenda, desafiuzados, quedaran sen emprego e non tiñan para darlles de comer aos seus fillos. Vostede pódelle chamar a iso enfermidade mental e depresión, eu chámolle [...] [[Por orde da señora presidenta e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] , que establece leis e establece normas que acaban coa clase traballadora, que lle quitan o pan á xente, que lle quitan a vivenda e que como única resposta reciben a represión da Policía e as cargas policiais, como temos visto diante deste Parlamento contra os mariñeiros ou contra os traballadores do naval; esa é a súa política. Polo tanto, eu non vou esconder datos, négome a esconder datos. Señor Feijóo, a miseria planea por este país, os nosos mozos e mozas emigran masivamente, por iso non nacen nenos, porque a xente en idade fértil, as mulleres en idade fértil, marchan de Galiza, e probablemente para non volver. Señor Feijóo, a economía está estancada, a súa indolencia... Voulle dedicar uns versos, se mo permite, de Mario Benedetti, que di: "Aquí en la calle suceden cosas que ni siquiera pueden decirse. Los estudiantes y los obreros ponen los puntos sobre las íes. Por eso digo, señor ministro, ¿de qué se ríe?, ¿de qué se ríe?". ¿De que se ri vostede, señor Feijóo? Señor presidente, con todo o respecto, dimita...;
Remate, por favor, señora Martínez.
...dimita non só pola corrupción que o cerca a vostede e ao seu partido, dimita para que os galegos e galegas poidamos ter esperanza de futuro. Nada máis.
Señora Martínez, non lle podo consentir o de que [...] e, polo tanto, como comprenderá vostede, cunha chamada á orde, voullo retirar do Diario de Sesións. Ten a palabra o presidente para pechar o debate.
Efectivamente, señoría, quedaron no Diario de Sesións suficientemente retratadas a ética e a moral de determinados deputados, neste caso deputada. Mire, señoría, vostede mentiu á Cámara porque os 390 suicidios dos que vostede fala non son datos do INE. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vostede mentiu...
¡Señora Martínez!
...á Cámara. Reitero: os datos do ano último do INE publicados, señoría, son exactamente do 2013, 333 suicidios en Galicia, un máis que no ano 2012. Reitero, señora presidenta: mentiu á Cámara. Eses son os datos oficiais do INE. Pero mire, señoría, cando vostede fala con tanta frivolidade, ¿sabe cal é o ano con maiores suicidios en Galicia? O 1993, 372; no 2003, 337; no 2005, 329. ¿Sabe cal foi o ano de menores suicidios en Galicia? O 2010, en plena crise económica, 275. E vostede pode vir aquí dicir todo o que di sen nin sequera pedir desculpas, e dicir que este goberno ou este grupo temos algunha responsabilidade ante eses feitos. Señoría, ademais de ser un grande atrevemento, penso que vostede non merece en ningún caso ostentar un cargo desta natureza. E dígollo responsablemente, porque podiamos facer demagoxia e dicir que se durante un goberno ou outro goberno houbo máis suicidios que noutro. Vostede é o que intentou dicir falseando os datos. E por iso, señoría, eu vólvolle reiterar: na Organización Mundial da Saúde –non o digo eu– non din que no se deba falar, por suposto que se pode falar, con rigor, señoría, que é xustamente o que vostede non fai, con rigor. E por iso sorpréndeme cando en España temos menos suicidios que en Xapón, ou que en Rusia, ou que en Finlandia, ou que en Francia, ou que nos Estados Unidos, ou que en Alemaña, ou que en Suecia, ou que en Cuba, señoría, que Cuba, ¿de que me está falando? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señoría, se vostede me fala de Galicia, con moito gusto, pois en Xapón, 20,7; en Finlandia, 16; en Francia, 14; en Estados Unidos, 12,5; en Alemaña, 12,2; en Galicia, 12,1. ¿Quéreme dicir, señoría, que en Xapón as persoas están nunha situación decrépita e non teñen onde ir? ¿Quéreme dicir que Finlandia, que é un dos países, que Francia, que os Estados Unidos, que Alemaña, que é a locomotora económica de Europa, que ten máis suicidios que en Galicia, quéreme dicir vostede, señoría, que en Alemaña e que en Xapón están matando a xente pola situación económica? Señoría, creo que non o merecemos, xa non eu, senón Galicia non merece un comportamento desta natureza, señoría. E dígoo honradamente, os médicos...
Remate, presidente, por favor.
...e o persoal sanitario, e especialmente todo o corpo de psiquiatría e psicólogos de Galicia, non merecen esta falta de respecto cara ás súas profesións. E, por suposto, señoría, as familias que padecemos algún suicidio non merecemos este tipo de tratamento. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Grazas. Moitas grazas. Continuamos co desenvolvemento da orde do día, co punto de interpelacións. Interpelación de D. Francisco Caamaño Domínguez e un deputado e unha deputada máis, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a valoración polo Goberno galego da última enquisa do Instituto Galego de Estatística na que se reflicte unha caída do uso do galego entre as mozas e mozos de Galicia
Ten a palabra para formular a súa interpelación o señor Caamaño.
Grazas, presidenta. Señorías, Galicia tampouco se merece un goberno que ten abandonado completamente a súa política cultural e lingüística. Galicia non se merece un goberno que leva anos traballando de xeito forzado para acadar un resultado que estes días o IGE nos acaba de confirmar: o galego deixou de ser a lingua habitual da maioría dos galegos, pasando dun 57 a un 44 %. Non vou entrar en interpretacións. Xa sei cal fixo a Xunta de Galicia por boca do seu presidente cando viu estes datos oficiais do propio Goberno de Galicia, dixo que a culpa era das familias. Eu non vou entrar nin nas interpretacións nin atribuír culpables; só constato a realidade. Constato a realidade dun goberno que, dende que chegou Núñez Feijóo a presidir a Xunta de Galicia, utilizou contra o galego unha política de DDT, e aclaro: de DDT. Supoño que isto será correcto. Cando digo o primeiro "D", refírome a unha política de desprestixio do galego, ese é o primeiro "D". Desprestixio, en primeiro lugar, dando a entender, dende as institucións da Comunidade Autónoma, que o galego era unha lingua secundaria, que non se tiña nin por que estudar moito na escola, que era unha perda de tempo, un entretemento para nacionalistas. Por iso rachou o Plan de normalización lingüística aprobado por unanimidade nesta Cámara e adoptou ben certo unha serie de medidas encamiñadas claramente a ese obxectivo de desprestixiar a lingua. Cousa que non fixo o Partido Popular antes con outros liderados en Galicia. A segunda medida, inmediatamente vinculada a esa primeira –da que despois volverei falar–, foi exixir que o coñecemento do galego non fora necesario para ocupar un posto na Administración pública de Galicia; forma de prestixiar a nosa lingua. A lingua oficial de Galicia, a lingua propia de Galicia non ten que ser coñecida para desempeñar un posto na Xunta de Galicia. Forma evidente de desprestixiar a lingua galega. Recoñecer –dito con outras palabras– o dereito dalgunhas persoas a ignorar a lingua propia e oficial de Galicia. Terceira forma de desprestixio: o Decreto do plurilingüismo. O galego non é unha lingua oficial como o castelán. Collamos o ensino público, partillémolo en tres e fagamos un Decreto de plurilingüismo, que o único que pretende é encubrir esta mesma estratexia de desprestixio cara ao galego, e dicirlles ás familias de Galicia: o importante é o inglés, co inglés camíñase polo mundo, olvídate do galego, que iso é cousa –novamente a teima de Feijóo e dos seus– de nacionalistas. Estas políticas de desprestixio lévanos onde nos están a levar: a unha das peores situacións que ten vivido a nosa lingua, dende logo a que ten peor vivido e experimentado en democracia. Por se non fose bastante, as medidas de desprestixio viñeron acompañadas de verdadeiras medidas de desleixo. E podemos dar claramente as cifras co mesmo rigor que as dá habitualmente o presidente da Xunta; é dicir, eu non as vou deformar, a diferenza do que acostuma a facer el. Dende o ano 2009, os orzamentos dedicados á lingua galega experimentan ata hoxe a seguinte evolución: ano 2009, 21,5 millóns de euros; ano 2015, 6,7 millóns de euros. Polo tanto, un 70 % menos de financiamento público para a defensa da nosa lingua. O argumento xa é ben coñecido –outro argumento de desprestixio–, é que cando hai outras necesidades, cando non hai para pan, non hai que estar preocupados pola lingua. Iso é o que se nos di permanentemente desde esta tribuna, e que hai outras prioridades. Si, pero mentres as outras prioridades se axustaron nun 3 e nun 4 %, no caso da lingua galega, ¡casualidades!, o axuste é tres veces máis. Non sei cal pode ser a lóxica, nin o argumento, nin o razoamento. De feito, no último orzamento de Manuel Fraga, dedicoulle á lingua galega 19,5 millóns de euros. Feijóo, 2015, xa llelo acabo de dicir: 6,7 millóns de euros. ¡Absoluto desleixo! E sen recursos non hai políticas públicas que sustenten liñas de prestixio e de defensa da nosa lingua. Xa non vou dicir da cultura. Os datos que vou tomar tamén son oficiais e xerais na medida en que a cultura reflicte a personalidade, a identidade dun pobo, e tamén é instrumento da nosa lingua. Pasamos en 2004 de 141,06 millóns de euros a 57,7 que se dedican nos orzamentos do ano 2015. Este é o segundo enorme "D" das políticas que ten desenvolvido o Goberno de Feijóo. E o terceiro, o que máis doe probablemente a todos os homes e mulleres deste país: a do trampantojo folclórico, como a iniciativa que vivimos onte. ¡Xa está ben! Xa está ben de escapar das responsabilidades e de crer que o expediente da cultura e da lingua se arranxa celebrando un día ao ano ou catro persoeiros ou facendo un concurso floral nunha vila de Galicia co patrocinio da Xunta. ¡Xa está ben de pensar que iso ten algún sentido! Facer política é outra cousa, non é aparentalo, é facela, é ter unha planificación. E a única planificación que se tivo ata agora é –como acabo de dicir– a da DDT. A única: descrédito da nosa lingua, desprestixio dende as institucións. Recordar aquilo do "bilingüismo cordial". Aquel momento no que os conselleiros da Xunta de Galicia, na que os delegados do Goberno do Partido Popular, cando saíu a frase do "bilingüismo cordial" falaban unha parte do seu discurso ante o público en galego e a outra parte en castelán. Ese era o exemplo. Afortunadamente entenderon pouco a pouco que ese non era bilingüismo, iso era facer o ridículo, e xa o corrixiron. Pero empezaron así, o bilingüismo ata se escenificaba nos actos públicos. Verdadeiro disparate, incluso en calquera país bilingüe como é Galicia, e que ninguén nega que ten dúas linguas. Pois ese mesmo posicionamento que se amosaba cara a fóra era o que acubillaba as políticas que se estaban a despregar. Un bilingüismo de aparencia, para colocar a lingua galega na situación na que agora se atopa. E fronte a iso, ¿que se nos di? Cando o propio IGE ve a situación na que estamos, dúas cousas: Primeiro, señores socialistas, vostedes copian, díxosenos onte. Non, señor Baamonde, cando toda Galicia lle di a quen está gobernando que ten un problema, e que ese problema vai máis aló da política de cada día, que é un problema existencial, cando llo di a Real Academia, cando llo din os departamentos de Filoloxía, cando llo din todas as forzas políticas, as asociacións culturais, a xente deste país, non é que o Partido Socialista copie, é que o Partido Popular non ten oídos máis que xordos á realidade. E, polo tanto, non entende as consecuencias, nin sequera madurou, das políticas que leva feito e onde nos están a levar. Ese é o verdadeiro problema que estamos a vivir. Polo tanto, deixen de aparentar dunha vez por todas e fagan cousas, porque as políticas de aparencia –que moito lles están gustando estes días– levan a problemas verdadeiramente singulares. Acabamos de ver a aparencia dunha Lei de participación da cidadanía galega; unha aparencia que fai que ninguén se atreva a dicir en voz alta –salvo algúns voceiros– que é unha invasión absoluta do Regulamento da Cámara. Que unha lei non pode dicir nin regular o control parlamentario do Goberno por parte dos cidadáns, porque o control parlamentario, segundo o Estatuto, regúlao o Regulamento da Cámara, cunha reserva estatutaria constitucional. Que non se pode presentar neste Parlamento para aparentar unha Lei de financiamento de partidos políticos que é unha lei orgánica que se dá o Estado, poderase modificar a Lei de eleccións ao Parlamento de Galicia...
Vaia rematando, por favor, señor Caamaño.
...–si–, e xa veremos o que vén coa Lei de transparencia. Eu só lle pido, señor conselleiro, as preguntas están formuladas, se é que pensamos facer algo coa nosa lingua ou podemos seguir danándoa coa política de aparencias. Moitas grazas.
Grazas, señor Caamaño. Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez González.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, bos días a todos. Hoxe temos unha nova oportunidade de falar da lingua galega; levámolo facendo xa nestes días en bastantes ocasións, e quixera volver reiterar unha liña mestra que creo que é importante para todos, para que todos nos entendamos. Esta liña mestra é que todos debemos traballar por prestixiar o galego e por abandonar liortas absolutamente estériles. Non pode ser o que vimos onte nesta Cámara. Non pode ser que esteamos todo o día rachando aqueles puntos de confluencia e de consenso colectivo que nos tiñamos dado. Non pode ser que onte se cuestionase aquí, e hoxe volveuse facer, a celebración do Día das Letras Galegas, incluso chegando a cuestionar o impulso, a capacidade, as competencias que ten a Real Academia Galega, non pode ser. E non pode ser que se estea cuestionando constantemente aqueles símbolos de identidade que nos unen, que deben contribuír a nos unir como país. Señores do Partido Socialista, o Partido Popular de Galicia, a Xunta, o seu Goberno, que, por certo, é o Goberno que os galegos queren que sexa, plantexan que a lingua –e témosllelo dito en moitísimas ocasións– é unha das principais riquezas que temos como país, é un dos principais sinais de identidade. E todos, todos debemos traballar, debemos esforzarnos e acadar consensos neste ámbito. Podemos entender que as forzas nacionalistas teñan un ímpeto, teñan unha forza desatada neste asunto, podémolo entender. Os galegos enténdeno menos. De feito, son unha forza tendente a ser cada vez máis pequena, porque, señorías, a sociedade galega é máis galeguista que nacionalista. Eu creo que iso é algo que todos sabemos, e no ámbito político debemos escoitar –como aquí se dixo– a xente. E na xente, entre a xente pola rúa, hai unha gran normalidade e hai unha convivencia bastante elevada de uso entre as nosas linguas. Seguramente na rúa vostedes e nós falaremos indistintamente con persoas nas dúas linguas, e non pasa absolutamente nada, é algo absolutamente normal. E esa normalidade deberiámola trasladar ao ámbito político. E vostedes, señores do Partido Socialista, están obsesionados en seguir a liña que lles marcan outros, e iso francamente non é positivo para vostedes –cousa que a nós non nos importa, obviamente–, pero non é positivo para o prestixio da lingua, porque as diferenzas poden existir, e existen, e é moi positivo que existan diferenzas e que exista a liberdade para que cada un se exprese no que queira, por suposto, pero a defensa da convivencia das linguas –chamémoslle como lle queiramos chamar– e, sobre todo, o respecto ás decisións individuais das persoas no seu ámbito privado, no seu ámbito persoal, deben primar sobre todo, deben estar moi por riba da confrontación. E non se axuda para nada ao galego cando estamos facendo seguidismo de posicións –entendemos– minoritarias. E aquí falouse do señor Fraga. Tamén nas hemerotecas vemos que os socialistas apelan ao traballo feito polo señor Fraga. Obviamente, entenderán que nós tamén, e respectámolo absolutamente, para nós é unha fonte de inspiración, é unha guía. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Pero esta política, que é a do señor Fraga, é a que nós seguimos: bilingüismo, promoción do galego en todos os ámbitos, respecto á legalidade vixente e, sobre todo, respecto á liberdade de que cadaquén decida usalo no seu ámbito privado e individual, por suposto. E esta política, que é a que nós seguimos e a que seguía o señor Fraga, tamén a seguiu o señor Touriño. E estou seguro de que o señor Touriño aplaudía esta política. Polo menos ao principio fíxoo, ata que non llo deixaron facelo máis. O señor Touriño seguro que a aplaudía e, de feito, fixo unha liña continuísta coa política do señor Fraga, que é a que nós facemos agora. O debate, o debate político coñecémolo. O consenso, ¿quen rachou o consenso?, ¿quen impulsou a medida e quen aprobou a medida que rachou o consenso? Sábeno, sábeno perfectamente. E, obviamente, estamos outra vez falando de cuestións de lingua, os datos do IGE, as declaracións da RAG. Pero non podemos estar constantemente pelexando por estas cuestións, téñoo dito nesta Cámara: debemos traballar máis polo que nos une e non polo que nos separa, porque a maioría da sociedade galega non entende nin comparte as posicións, neste caso, das forzas nacionalistas –moi respectables e moi lícitas–, que sempre historicamente criticaron e critican por sistema a política lingüística da Xunta; estea quen estea á fronte dela. Porque, señor Caamaño, vostede é dun partido que tamén sufriu as críticas directas, incluso lle diría "míticas", míticas críticas dalgún deputado nacionalista á súa formación política. E vostede e o seu partido deberíano saber. Pese a ser socios de goberno fixéronlle unhas críticas –insisto– míticas neste ámbito. Por iso sorprende a postura do Partido Socialista. Podemos entender o partido nacionalista galego, o Bloque, podémolo entender; pero a vostedes non lles entendemos esa postura de non estar en ningún sitio, unha postura líquida, como falaba vostede onte, de campanario, da torre de Berenguela é a súa postura, da torre de Berenguela, porque realmente non se sabe para onde van. Porque –insisto– vostedes tamén as sufriron. E o señor Touriño estou seguro de que compartiría a postura da actual Xunta de Galicia respecto das linguas. Porque a postura da Xunta e a postura do Grupo Popular son acordes sen dúbida co sentimento maioritario, coa gran maioría, non con todos, pero coa gran maioría dos galegos e das galegas. Porque os galegos e as galegas vemos con normalidade a convivencia das linguas, do galego e do castelán, sen ningún tipo de problema. E mire, non hai que escoitar só a uns poucos, porque, claro, se escoitamos só a uns poucos, si, podemos pensar que o todo é a parte, ou que a parte é o todo. Non, non, temos que escoitar o conxunto dos galegos para dalgún xeito ver onde estamos realmente. E debiamos escoitar o conxunto da sociedade, debiamos escoitar as persoas pola rúa e ver que hai unha enorme normalidade no uso do galego. E vostede citou aquí, señor Caamaño, os datos do IGE, e os datos do IGE tamén o teño dito aquí neste sitio, é dicir, os datos do IGE dinnos que o galego continúa e segue a ser a lingua maioritaria de Galicia. Dinnos que o coñecemento oral, escrito e capacidade toda son os máis altos de toda a historia de Galicia. Nunca houbo na historia de Galicia un maior coñecemento oral e escrito en lectura que o que hai agora, e iso é o que garante a Administración educativa, e iso é o que garante o Decreto de plurilingüismo que vostedes tanto critican: un ensino en equilibrio, que, por certo, é o que plantexa e o que quere a maior parte da sociedade galega, como podemos tamén ver hai pouco nunha enquisa. E falan de caída de falantes. Eu diríalles que vexan os datos e que os vexan todos. Dende o ano 2003 ao ano 2013 hai unha caída de falantes, efectivamente, é de catorce puntos. Pero do ano 2003 ao ano 2008, onde houbo responsabilidades de goberno de forzas que non foron o Partido Popular, a caída é de doce puntos. Dende o ano 2008 ao ano 2013 é de dous puntos. Se vostedes queren crer en ideas como as que acabamos de escoitar na última pregunta ao presidente, fágano, pero sexan conscientes de que están equivocados; están sacando conclusións sen ningún sentido. Asociar o uso do galego a unha política ou a outra é un sen sentido, porque a xente fala a lingua que quere no seu ámbito privado e usa a lingua que quere no seu ámbito persoal. E iso témolo que respectar. O que ten que garantir a Administración, e estao facendo, é o coñecemento do uso do galego, e os datos demostran que é o maior nivel de coñecemento oral e escrito nos últimos anos. E repito que os mesmos datos nos din que entre o ano 2003 e o 2008 doce puntos de baixada; entre o ano 2008 e o 2013 dous puntos de baixada. Miren, nós levamos reiterado a procura do consenso nos últimos tempos. De feito, no ano 2013, non hai moito tempo, aprobouse nesta Cámara unha iniciativa que quería voltar, voltar non, pero recuperar parte das nosas políticas polo consenso, e non foi posible, non foi posible. Abriuse un proceso de diálogo. Vostede, señor Caamaño, creo que naquel momento era portavoz de lingua –si, remato, señor presidente–, e o señor Valentín García, secretario xeral de Política Lingüística, entrevistáronse, e creo que lle trasladou a preocupación e a vontade de dialogar. Obviamente, fomos incapaces de intentar tender pontes con vostede, pero nós seguimos apostando polo mesmo, seguimos apostando polo entendemento. Seguimos pensando que no ámbito político temos que facer normal o que é normal na rúa...
Grazas, señor conselleiro. Rematou o seu tempo.
...que haxa entendemento e que haxa un bo diálogo entrambas as partes. Xa remato, señora presidenta, dicindo...
Non, rematou xa o seu tempo, señor conselleiro. [[O señor Rodríguez González pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, conselleiro, rematou. [[Aplausos.]] Grupos que queiran intervir. Señora Martínez.
Grazas, presidenta. Estamos intervindo hoxe nas interpelacións para que BNG e AGE non teñan unha PNL e unha pregunta ao Goberno, algo totalmente absurdo se mire dende o punto de vista que se mire, pero aquí estamos a intervir nas interpelacións e despois interviremos nas mocións correspondentes. Intervimos nesta interpelación sobre a alarmante deterioración no proceso de transmisión natural da nosa lingua. O Goberno galego decide que non é competencia súa que a lingua caia, está en caída libre e decide cruzarse de brazos e culpa as familias. A culpa é das familias, que non transmiten de forma oral, non falan cos seus fillos e fillas en galego, como se iso non tivera nada que ver coa política lingüística que se leva adiante por parte da Xunta de Galiza. En 2001 aínda se podía concluír que o galego era a lingua tida como propia polos falantes galegos, pola maioría dos galegos e galegas. Hoxe en día xa non ocorre así, fundamentalmente porque se perdeu moitísima poboación galega falante entre a mocidade. A estas alturas cabe facerse unha pregunta: se os datos estatísticos que proxecta esta gráfica reflectiran a situación do español en Galicia, ¿que faría o señor Feijóo? Se nos dixeran que en Galiza a xente non fala español, que non é o seu idioma, que non o usa, que practicamente moita xente non o entende, seguramente habería unha campaña dende Madrid para potenciar e discriminar positivamente o español. Pero como é o galego o que desaparece, e como vostedes pensan en español, non lles preocupa que o galego estea a desaparecer. E é unha cuestión política, vostedes falan de convivencia cando estamos nunha situación de dominio dunha lingua sobre outra, e un dominio que se aplica dende a propia Xunta de Galiza. Eu recordo cando entrei neste Parlamento, recordo ao señor Pedro Arias, a súa primeira intervención en español, defendendo nesta tribuna que o español e o galego se podían utilizar indistintamente. Iso non é unha discriminación positiva para un idioma que está desaparecendo, para un idioma que corresponde única e exclusivamente a este país, que se nós non o mimamos, non o coidamos, non o salvamos, morrerá. E vostedes coa súa política están precipitando a morte do galego, están apostando por que morra o galego. Unha despreocupación pola lingua que non ten parangón e que non ten desculpa. Pero, ademais, é un escándalo cando nos movemos por Galiza e vemos os topónimos en español. Non hai forma de movernos polo noso país dunha maneira identitaria, onde recoñezamos nos nomes dos lugares o noso país. Tamén temos que valorar que estamos nunha situación nova, nunha situación distinta doutros anos. Estamos nun momento onde as tecnoloxías da información globalizan todo, e o galego non está presente en internet. Polo tanto, todo o que os mozos e as mozas do noso país reciben a través de internet recíbeno en castelán. E a Xunta non fai nada, non promove ningunha iniciativa nin apoia a prensa en galego, as páxinas webs en galego; non hai unha política de aposta polo galego. Estes datos, salvando a distancia, fan necesario un chamamento como o realizado no ano 1916 do século pasado por Villar Ponte, e que daría lugar á creación das Irmandades da Fala. Salvando as distancias, porque o escenario da lingua mudou radicalmente como dixen. Se daquela preto do 90 % da poboación utilizaba o galego para ensinarlles a falar aos seus fillos e fillas, porque era a súa lingua de identidade, hoxe a nosa lingua recuperou ámbitos de cultura, pero para a maior parte dos nenos galegos e das nenas galegas xa non é a súa lingua de identidade. Estase a perder a transmisión xeracional da lingua e os datos estatísticos son reveladores de que día a día o galego está a perder terreo en amplos sectores da sociedade. Todo isto sucede cun marco estatutario que ampara o uso do galego, cunha Lei de normalización lingüística, cunha radio e televisión galega pública, con ducias de campañas de planificación lingüística, con centos de equipos de dinamización espallados polos centros educativos. É urxente poñer en marcha medidas de actuación a curto, a medio e a longo prazo. É preciso un acordo nacional pola lingua. Un acordo nacional que determine a folla de ruta de recuperación da nosa lingua, determinando os mínimos avaliables nos períodos de tempo acordados. Un acordo nacional inclusivo, que implique a maioría dos sectores sociais, que concrete medidas e mecanismos que aseguren a transmisión e o uso real da lingua propia de Galiza. Un acordo nacional que permita exercer na vida cotiá os dereitos das persoas galegofalantes; algo que hoxe non está garantido. Eu teño tido problemas, por exemplo, no xulgado, con empresarios galegos que piden un tradutor de galego a español porque non entenden o galego. Iso é unha agresión ao galego, é unha agresión que non pode estar permitida, que debe ser rexeitada abertamente polo Goberno galego. Necesitamos un acordo nacional que obrigue a crear unha plataforma nacional, dotada dos recursos necesarios, e na que teñan presenza dende o mundo da empresa, o asociacionismo, os sindicatos, os medios de comunicación, as familias, o ensino, a xustiza, a sanidade. É tremendo, o outro día estiven no Hospital Xeral de Vigo, e a información aos pacientes neses dípticos que reparten só estaba en castelán, non existía a información en galego. É imprescindible unha política clara e firme de discriminación positiva do galego nas relacións cos cidadáns e coas cidadás. Esta discriminación do galego nunca pode ser percibida polo cidadán como un ritual forzado ou subalterno. O Goberno galego debe acabar coa impunidade que se está a producir en moitos centros de ensino que non respectan a exigua lexislación en materia de normalización. É unha absoluta falacia ou entelequia que no sistema educativo se tenda a garantir a competencia equilibrada nas dúas linguas, porque non é así. É imposible que sexa así porque non se parte do principio de igualdade, pártese de dúas linguas posicionadas de forma moi distinta: unha dominante e outra dominada. Polo tanto, non podemos partir dun equilibrio, senón –como dixen– dunha discriminación positiva. Son escasos os exemplos das empresas que apostan pola lingua galega como lingua de comunicación, e, sen embargo, vemos, por exemplo, nos anuncios de Gadis e doutras empresas, o éxito que ten a lingua galega para as empresas, porque liga non só a empresa ao país, senón ademais liga os seus produtos á calidade do noso país, porque os galegos e galegas, ao contrario do noso Goberno, estamos orgullosos e orgullosas do que producimos no noso país. O retroceso no uso do galego nos medios de comunicación é tremendo. Este goberno acabou con todos os medios de comunicación en galego...
Vaia rematando, por favor.
...e, sen embargo, non aposta por recuperalos, non hai nin a máis mínima vía de recuperación. Proliferan hoxe as emisoras de radio e televisión locais, é preciso aumentar a presenza do galego nestes ámbitos de comunicación e favorecer a corrección no uso do galego, precisamente con eses profesionais dos medios que hoxe están desempregados, con problemas para acceder a un posto de traballo, mentres a nosa lingua morre, e mentres dá vergoña escoitar a Televisión Galega, onde a tradución é penosa, onde hai un galego de pena. Preto do 70 % do consumo cultural da mocidade está relacionado co mundo dos videoxogos, e, sen embargo, a Xunta de Galiza négase a promocionar a realización de cine ou videoxogos en galego. Non hai xogos para nenos, case non hai literatura para nenos en galego. Polo tanto, consideramos que é imprescindible poñer en práctica políticas de discriminación positiva coa maior brevidade posible. Hai un punto de partida importantísimo: o Plan xeral de normalización lingüística, aprobado por unanimidade neste Parlamento no ano 2004. É un sólido punto de partida. Polo tanto, señores e señoras do Partido Popular, señor conselleiro, deixen de xogar ao frontón con estas cuestións; é unha irresponsabilidade que vaia acabar co noso idioma. Menos mal que vostedes deixarán de gobernar antes. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Pontón.
Moitas grazas. Eu, hoxe que é un día no que desde esta tribuna se nos permite falar de agravios e desagravios, tamén teño que dicir que lamento que desde a Presidencia do Parlamento non se recoñeza o abuso e o desagravio que no pasado pleno viviu neste caso unha compañeira do BNG, Carmen Adán, inxustamente expulsada por querer e reclamar a aplicación do Regulamento da Cámara [[Aplausos.]] Desde logo, lamento que desde esta tribuna, da que se nos piden tantas cousas, algo que logo a propia Presidencia ten que recoñecer nun escrito, non se recoñeza aquí publicamente e non se levante esa –digamos– actuación, que claramente conculca e conculcou os dereitos dos deputados e deputadas desta Cámara e que conculcou o Regulamento. E indo xa ao asunto que hoxe nos ocupa, vou tomar prestada unha frase que cita en moitas ocasións o portavoz do Partido Popular en materia de lingua, que é unha frase de Groucho Marx, na que se di que "a política é a arte de facer un diagnóstico falso e aplicar remedios equivocados". Hoxe, señor conselleiro, vostede fixo real esa frase de Groucho Marx, e fixo da política, neste caso da política lingüística, un diagnóstico falso ao que lle están vostedes aplicando remedios equivocados. Teiman en facer un diagnóstico falso, porque é mentira, señor conselleiro, que haxa igualdade de coñecemento. E cando queira podemos sentarnos e proxectar nesta pantalla o que di o Instituto Galego de Estatística. ¿Que di o Instituto Galego de Estatística? Que non hai igualdade de coñecemento. De feito –e leo textualmente– di: "No ano 2013, a poboación menor de 15 anos que di que sabe falar pouco ou nada o galego increméntase ata o 22,70 %". Non sei, señor conselleiro, se a vostede isto lle parece que é igualdade de coñecemento, que un de cada catro menores de 15 anos asegure que non sabe falar pouco ou nada en galego. ¿Como pode seguir vostede teimando en que hai igualdade cando os propios datos do Instituto Galego de Estatística o que están dicindo é que están conducindo á ignorancia do galego a unha parte da poboación coas súas políticas lingüísticas. Por favor, un pouco de rigor e un pouco de seriedade. Porque poden vostedes seguir teimando en facer estas manipulacións da realidade, pero saben que non poden enganar a todo o mundo todo o tempo, é imposíbel. Igual que non poden poñernos unha mordaza aos deputados desta Cámara; igual que non poden limitarnos a nosa liberdade de expresión; igual que, aínda que vostedes teimen, efectivamente, hai un auto do xuíz Ruz que di que o Partido Popular se financiou ilegalmente e que había cartos negros. Polo tanto, señoras e señores do Partido Popular, señor conselleiro, deixe de manipular a realidade e deixe de xogar cun dos elementos máis importantes que nos identifican como pobo, que é a nosa lingua, porque vostedes faltan non só aos máis mínimos principios éticos e democráticos, senón que lle faltan á intelixencia de todos os galegos e as galegas con este tipo de intervencións. Tamén é falso, señoras e señores do PP, que esteamos ante un debate que se poida resumir nun problema de liberdade individual. Porque isto para vostedes parece ser que a lingua é un problema de liberdade individual, que un se levanta pola mañá e di: ben, pois hoxe vou libremente falar en suahili, ou mañá di: pois libremente vou falar en alemán. Sabe vostede que ese non é o marco no que nos movemos. E un dos problemas máis importantes para poder exercer con liberdade o uso das linguas é que exista a igualdade. Xa dixemos que están conducindo a que unha parte da poboación galega non coñeza a lingua galega. Son os datos do Instituto Galego de Estatística. Insisto: reto a que vostede vaia e o miremos e digamos se é ou non o que di esa enquisa do Instituto Galego de Estatística. Mais volvemos á libre elección. ¿E hai libre elección para vivir en galego, señor conselleiro? Podemos probar. Hai igualdade e liberdade para decidir se un le a prensa en galego ou en castelán, ou se, como me comentaba a señora Adán, no ámbito infantil, un compra un dos DVD máis vistos de debuxos animados, ¿ten a opción en galego? Non, opción na maior parte en español e en catalán; en galego non. Algo pasará coa política lingüística. ¿Podemos escoller se imos ao cine en galego ou non? ¿Podemos escoller se a empresa das eléctricas, que nos están saqueando o país e saqueando os petos dos galegos, nin tan sequera nos atenden en galego? A lingua non é un problema individual, é un problema social. E ademais no caso do galego, dunha lingua menosprezada, maltratada, sobre a que aínda segue habendo moitos prexuízos, moita xente non escolle libremente nada, simplemente hai unha imposición clarísima dunha lingua A, que neste caso é o español, contra unha lingua que está nunha desigualdade clara, social e legal. Non existe tampouco igualdade legal no Estado español en relación co uso da lingua. E estámolo vendo e vémolo con claridade mesmo coa actitude que ten o propio Goberno do Estado, que non acepta documentación emitida en galego, o cal vai en contra de calquera principio e de calquera política minimamente normalizadora. Mais tamén hai outra gran mentira: o Partido Popular teima en que a súa política lingüística non ten nada que ver coa situación do galego, este é un problema de liberdade. ¡Ah! pero, sen embargo, cando falamos de Cataluña, o Partido Popular critica a política do Goberno catalán, porque que di que apoia moito o catalán. É máis: o Partido Popular di que en Cataluña se se fala moito catalán é porque o Goberno o apoia. En Euscadi houbo unha política de apoio á recuperación do éuscaro, e está dando os seus froitos, hai unha recuperación do uso da lingua. Polo tanto, o que vale para Euscadi en sentido positivo ou para Cataluña, ¿non vale para Galiza? ¿Os gobernos vasco e o catalán teñen responsabilidades sobre a situación da súa lingua e o Goberno galego non? Vostedes saben que, efectivamente, a política lingüística que están levando adiante ten unhas consecuencias. Consecuencias que no ámbito, por exemplo, educativo –do que tanto temos falado–, o galego nas cidades, que era onde máis se necesitaba incrementar a súa presenza no ensino infantil, está erradicado na práctica, un 3 %. E saben que é fundamental para fixar a lingua que na etapa infantil haxa unha presenza importante da lingua galega. Mais vostedes erradícana, porque deben considerar que o galego é unha lingua tóxica, se non, señoras e señores do Partido Popular, non entendemos a política que vostedes están facendo nese ámbito. Polo tanto, claro que a situación que hai ten moito que ver coas accións e coas asignacións da Xunta de Galicia. Miren, levamos trinta anos cunha Lei de normalización lingüística que nin tan sequera conseguiu que naqueles ámbitos que dependen directamente da Administración a lingua galega estea normalizada, e temos retrocesos mesmo neses ámbitos. Fale vostede coa conselleira que ten sentada ao lado, coa conselleira de Sanidade, e pregúntelle por que no ámbito sanitario o galego non está normalizado. Fale vostede co señor Rueda e pregúntelle por que no ámbito da xustiza o uso do galego é un exercicio heroico, de militancia de persoas que non están dispostas a que a lingua propia deste país estea tratada como lingua estranxeira. Polo tanto, señor conselleiro, se quere que falemos en serio, falamos...
Vaia rematando, por favor.
...Pode intentar reducir isto a un debate del PSOE, del BNG... Pero ¿non se dá de conta do que está facendo? Non se dá de conta de que esa frivolidade coa que vostede vén aquí o delata en relación con cal é o seu interese coas políticas lingüísticas. Vostede acaba de ser nomeado hai nada e demostra que, claro, efectivamente, veñen aquí sen ningún tipo de vontade para cambiar nada, para seguir arrasando con todo. Pero ¿de que estamos falando, señor conselleiro, en relación con isto? De verdade, escoitalos mete medo; para vostedes a discriminación é a normalidade, que a lingua galega estea discriminada é o normal. ¿E esa é a convivencia pacífica? Señores do Partido Popular, desde logo non conten con nós para isto, porque nós sabemos que detrás do futuro da lingua está en xogo a nosa dignidade colectiva, está en xogo o noso futuro como pobo e a nosa propia supervivencia, porque, efectivamente, o Partido Popular e este goberno, que realmente non é un goberno de Galiza, que é unha delegación mala do Goberno do Partido Popular en Madrid, que só saben obedecer fielmente os seus ditados, están claramente entregados a unha nova política de doma e castración deste país. Por iso nestas institucións se permiten o luxo de pisotear dereitos democráticos dos deputados e deputadas, que non o fan no Congreso dos Deputados. Fano aquí porque non lles teñen respecto a este país, nin aos galegos e galegas que lles dan de comer. E tamén porque hoxe vostedes levan moito tempo facendo certa esta pequena viñeta de Xaquín Marín, que creo que resume graficamente o que estamos vivindo. Dille un vello a outro: "Hai políticos que non se decatan de que se non hai lingua non hai país". [[Aplausos.]] Ao mellor é o que queren...
Grazas.
...Parece claro. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Vázquez.
Bo día a todos e a todas. A verdade é que levamos debatido moito e abundantemente sobre este tema, mais o Goberno galego sempre se amosou insensible no referente á lingua galega. Eu hoxe intentarei incorporar algún enfoque diferente, porque ademais as razóns de peso xa se teñen dito con contundencia. O pasado 30 de xaneiro de 2015, a Real Academia Galega, a través dunha declaración institucional, afirmaba literalmente: "Os datos estatísticos veñen apuntar un preocupante retroceso do uso do galego nos últimos anos, especialmente entre as novas xeracións, agravando unha tendencia histórica que pode conducilo á decadencia". A principios dese mesmo mes de xaneiro, o Consello da Cultura Galega afirmaba, pola súa banda, que hai un perigo de quebra na transmisión xeracional do idioma galego. O colectivo ProLingua facía un chamamento tamén a principios deste ano para que o 2015 sexa o da decisión colectiva de mudar o rumbo catastrófico da nosa lingua. A Mesa pola Normalización Lingüística denunciaba por esas mesmas datas que os datos do IGE reflicten que cada vez hai menos xente que fala o galego, así como o desprezo e o desleixo do Goberno da Xunta de Galicia pola nosa lingua. A Comisión Interuniversitaria de Política Lingüística tamén se puxo á disposición do Goberno galego para avaliar as consecuencias e os resultados dese chamado "Decreto do plurilingüismo". A Mesa Sectorial do Ensino, o Consello Escolar de Galicia... Poderiamos así seguir todo o día. Polo tanto, hai unha unanimidade evidente con respecto á análise das políticas do Goberno galego en materia lingüística. Con respecto ao que temos dito os partidos da oposición, ¿que podemos dicir? Un día tras outro, en pleno e en comisión, vimos reivindicando e demandando unha acción contundente do Goberno galego en defensa da lingua. E fronte a este unánime clamor social, político e institucional, ¿que é o que está a facer o Goberno?, ¿que ten pensado facer o Goberno galego? Pois ben, no pasado pleno o conselleiro de Educación clamaba "sentidiño", entendemos que pedía sentido común. É unha nobre reivindicación pero sempre e cando ese sentidiño, ese sentido común, non renuncie á ciencia, á epistemoloxía. Porque temos que ser prudentes, pois por sentido común houbo momentos na historia en que se dicía que a Terra era plana ou que era inmóbil, e isto fíxose durante séculos. Sentido común si, pero tamén apelemos á ciencia e á epistemoloxía. Quizais o señor conselleiro se refería ao que Descartes e Malebranche chamaba "bo sentido", en definitiva, á razón. Se o conselleiro apelaba á razón e á lóxica temos que recorrer ás evidencias empíricas, e no debate sobre as causas da situación do galego podemos discutir moito e amplamente, debater e mesmo contrapoñer visións sobre cales son as causas da situación de perda de falantes do galego. Pero hai dúas cuestións que atinxen especificamente este goberno e que son verdadeiras evidencias científicas e empíricas. A primeira evidencia: o Goberno galego reduciu un 70 % os fondos destinados ao fomento da lingua galega dende o ano 2009, pasando dos 21,5 millóns de euros aos 6,7 dedicados no 2015; evidencia empírica xa mencionada polo grupo propoñente desta interpelación. Segunda evidencia: o Goberno galego mudou, dando unha brusca viraxe dende que chegou ao goberno, a política lingüística no eido educativo galego, establecendo un modelo denominado "bilingüismo harmónico", que coincide exactamente co descenso de falantes da lingua galega en idade escolar. Estas son dúas evidencias empíricas e inapelables. Polo tanto, son evidencias que ademais afectan as accións e as actuacións do Goberno galego. Polo tanto, é evidente que é por aí por onde ten que actuar o Goberno galego nestas dúas materias de xeito prioritario. Pero en lugar de ser un goberno serio, minimamente coherente e que asume as súas competencias e obrigas, ¿que é o que fai o Goberno galego? Pois construír tres liñas de escape, tres cortalumes: o primeiro é dicir que este problema xa existía cando gobernaba o bipartito –argumento recorrente–; en segundo lugar, eludir a súa responsabilidade e dicir que este problema ten unha orixe familiar; e, en terceiro lugar, cuestionar os datos ofrecidos polos diferentes organismos e institucións. E esta estratexia, unha estratexia escapista, tivo como consecuencia algo tamén evidente, que foi o cambio dos consensos; asistimos a unha era de cambio de consensos. Fronte a un consenso existente e reflectido no Plan xeral de normalización lingüística, no que todos os axentes coincidían na necesidade de activar políticas diferenciadoras en prol do galego para dinamizar a lingua, acadamos un novo consenso, e é o consenso da necesidade de facer algo de xeito urxente e inminente para rescatar o galego. Un consenso –o actual– que recoñece que a situación do galego é crítica, un consenso que indica que o número de falantes en lingua galega é cada vez menor e un consenso que admite que os ámbitos do uso do galego diminúen. Nese consenso estamos todos, agás vostedes, señores do Partido Popular; agás vostede, señor conselleiro e o Goberno que representa. Polo tanto, está ben reivindicar o sentido común, o sentidiño, pero o sentidiño e o sentido común dinnos que en algo deben de estar equivocados cando vostedes quedan sós sostendo esa aberración teórica e científica que é o bilingüismo harmónico. Por iso eu dígolle ao Goberno galego que ten que reaccionar, que ten que saír desa xaula de ferro na que está metido en contra do idioma galego, e que, polo tanto, ten que acometer políticas decididas de normalización lingüística porque a situación é grave. Señor conselleiro, deixe de escorrer o vulto, esa é a realidade, iso é a súa obriga. Vivimos nun país –como xa se dixo– onde é absolutamente imposible ir ao cine ver unha película en galego, onde non se pode ler un xornal publicado, escrito, de tirada diaria escrito en galego; un país onde en moitas administracións os cidadáns non poden ser atendidos no seu idioma. É absurdo manter que hai unha situación de equiparación das dúas linguas. Vivimos nun contexto social onde o castelán ten a consideración de lingua de prestixio aínda hoxe no ámbito científico, no eido económico, no eido dixital, no ocio... Polo tanto, hai que facer políticas diferenciadoras en prol do galego. Por iso teñen que recuperar a unanimidade en defensa da lingua e non quedarse sós parapetados na súa indiferenza. O outro día un xornalista contábame unha anécdota coa que vou rematar. Dicíame que fora testificar nunhas dilixencias previas a un xulgado e que prestou declaración en galego, onde relatou os feitos dos que fora testemuña. Cando rematou a súa declaración a secretaria do xulgado procedeu a ler a súa testificación e leulla en castelán. E cando lle dixo se estaba de acordo coa súa testificación díxolle: "Non, eu fixen a miña testificación en galego", e a secretaría díxolle: "¡Home!, paréceme absurdo ter que proceder agora a traducila ao galego". Esa é a realidade na que vivimos. Vivimos nun mundo ao revés, onde o galego se considera unha lingua de segunda por parte de moitos sectores, mesmo dos sectores oficiais. E iso é o que hai que cambiar. Ten que mudar a súa política lingüística, señor conselleiro, se quere recuperar o consenso polo que vostede ten avogado en reiteradas ocasións. Porque vostedes están sós, son os únicos que queren atacar o idioma galego, son os únicos que queren atacar a cultura e a identidade do pobo de Galicia, que reside en boa medida tamén na nosa lingua. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Grupo Parlamentario Popular, señor Baamonde.
Moitas grazas, señor presidente. Moi bo día, señorías. Antes de empezar co contido propio da interpelación, permítanme facer unha anotación a respecto do que dicía a señora Martínez, de que os do Partido Popular pensabamos en español. Señora Martínez, eu creo que non fai falta que lle diga que o maior número de galegofalantes de Galicia son xustamente do Partido Popular, e a nós respáldanos a maioría social de Galicia. [[Aplausos.]] E permítame unha confesión: o señor conselleiro e eu toda a vida falamos en galego, se un día el a min ou eu a el nos diriximos en castelán estou seguro de que un lle preguntará ao outro: ¿e ti quen vés sendo? Porque nosoutros pensamos e nos expresamos en galego, señora Martínez. Entro agora na interpelación que fai o Grupo Parlamentario Socialista, e facíao o señor Caamaño apelando á seriedade e apelando á necesidade de facer política. Pois ben, despois de escoitalo, a min o primeiro que se me vén á cabeza é aquilo de "Un soneto me manda hacer Violante / que en mi vida me he visto en tal aprieto; / catorce versos dicen que es soneto; / burla burlando van los tres delante". Señor Caamaño, o que acaba de facer vostede aquí é o soneto do soneto, é dicir, un puro exercicio retórico sen contido práctico ningún. Agora, evidentemente, faino vostede de maneira intencionada, porque o fai para ocultar o que realmente lle interesa saber a esta Cámara e o que lle interesa saber aos galegos e ás galegas, que é pura e simplemente cal é, se é que realmente teñen algunha, a posición do Partido Socialista respecto do problema lingüístico. [[Aplausos.]] Como ben dicía o señor conselleiro, vostedes teñen un problema, señor Caamaño, teñen un problema grave. [[Murmurios.]] Cada vez que falan da lingua e se poñen diante do espello, a imaxe que aparece reflectida non é a súa imaxe, a imaxe que aparece reflectida é a imaxe do Bloque Nacionalista Galego, porque o espello non mente. E vostedes o único que fan é reproducir a política do Bloque Nacionalista Galego. Polo tanto, trabúcanse exactamente igual que o nacionalismo tanto na diagnose como no tratamento do problema. No que se refire ao diagnóstico, pois, evidentemente, señor Caamaño, empeza vostede por reivindicar a derrogación do Decreto do plurilingüismo. Seguen insistindo en que o aceno do problema, a causa do problema está no ensino. E o IGE non di en absoluto iso. Se leran vostedes –que supoño que o leron– pero se tomaran en consideración o magnífico traballo do profesor Mauro Fernández, entenderían perfectamente que o que di a enquisa é que "a medida que os alumnos avanzan no sistema educativo melloran a perfección do galego", co cal o sistema educativo está funcionando correctamente. O que si di o IGE é que o problema está fóra de aí, xusto cando os rapaces saen das aulas é cando empeza o problema. E aí vólvense trabucar ao ler a realidade social de Galicia. Falan vostedes de que o presidente da Xunta lles bota a culpa ás familias do problema e que fala da demografía e dos movementos demográficos como escusas. Non, señor Caamaño, o presidente da Xunta pon a chaga no sitio exacto do problema. Claro que a demografía afecta o galego. Mire, están desaparecendo aldeas e lugares continuamente, dentro de poucas décadas centos delas terán desaparecido. E iso si que afecta o galego, non polo que di a señora Pontón, de que se nosoutros consideramos o galego rural e o castelán urbano, non, faino por outra cousa moi diferente. Porque a maior parte dos galegofalantes de Galicia sono por transmisión familiar, e loxicamente ao producirse ese descenso de poboación prodúcese a ruptura da transmisión xeracional. Señora Pontón, non o digo eu, atenda vostede ao señor Monteagudo, atenda vostede ao señor Freixanes, atenda vostede ao profesor Carlos Ferrás, xa que lle están dicindo claramente que a demografía efectivamente é un problema importante para o galego, e os desprazamentos de poboación cara ás áreas urbanas tamén xogan loxicamente en contra do galego. No núcleo urbano o contexto social é moito máis forte que un núcleo familiar, e a lingua tende a utilizarse como elemento de comunicación e non como elemento de identidade. Loxicamente, rómpese a transmisión xeracional e, algo peor, estase empezando a operar un proceso de accesión invertida: onde antes os pais transmitían o galego aos fillos, son agora os fillos os que impoñen o seu criterio a moitos pais. Ese é un dos problemas importantes do galego. E os que son monolingüistas en galego prefiren educar os fillos en castelán, por esa presión social forte á que están sometidos nos núcleos urbanos. Polo tanto, o problema é como reverter esa situación, como reverter esa circunstancia. E para reverter esa circunstancia, evidentemente, o primeiro que se lles acorda a vostedes sempre non é incidir na realidade social, non é buscar as causas, non é buscar solución ao problema sociolóxico que ten o galego, o único que se lles ocorre é falar da acción do Goberno. Consideran que o Goberno é a chave das noces e o único que ten a solución para o problema. E, claro, hai dúas maneiras de que o Goberno enfoque ese problema: unha –a que defenden vostedes–, a de que o Goberno ten que facela a través do decreto, ten que facela a través da imposición; outra –a que defendemos nosoutros–, que o Goberno ten que facer a defensa do galego, efectivamente, como política pública que lle corresponde, pero que o ten que facer a través da convición do consenso e a través do acordo social, ese que reclamaba a señora Martínez. Señor Caamaño, vostede segue sempre na posición de indefinición, trata de disimular a súa postura, di que non fala de imposición, pero despois na práctica segue vostede a liña exacta, o guión da señora Pontón. [[A señora Pontón Mondelo pronuncia palabras que non se perciben.]] Si, si, señora Pontón, en primeiro lugar, segue o decreto da señora Pontón, e vostede pide a derrogación do Decreto do bilingüismo. Ben, a min paréceme moi ben que o faga, pero ten que explicar aquí e á sociedade galega, si, señor Caamaño, se o Partido Socialista quere volver ao sistema anterior, quere volver ao sistema de, como mínimo, o 50 % en galego e despois chegar ao 90 % a través de todas as troncais en galego. Dígao se realmente lle parece así. O Partido Socialista está en contra de que se aprendan linguas estranxeiras. Ben, está vostede no seu perfecto dereito de dicilo, pero entón dígao claramente e dígallo á sociedade galega. Diga vostede que quere derrogar o decreto e que quere volver á situación anterior. A señora Pontón avoga porque a penetración e utilización do galego na Administración, na sanidade, na empresa, nos demais elementos sociais se faga a través do DOG, e ela quere impoñer o monolingüismo en galego, evidentemente que si. Pero a súa postura é perfectamente racional, é perfectamente coherente e lóxica, porque para o nacionalismo a lingua é o elemento nuclear do seu concepto de nación. Todos os nacionalismos funcionan desa maneira. Polo tanto, cando fala a señora Pontón de supervivencia da lingua, supoño que ao que se está referindo é á necesidade que ten o BNG do galego para a súa propia supervivencia como forza política, non ao revés. Digo, señor Caamaño, que vostede, efectivamente, o que quere é seguir a liña política do nacionalismo e que, polo tanto, quere que o galego se impoña a través do decreto; estariamos encantados de facelo. Nosoutros o que queremos é a difusión do galego a través do consenso. Pero, claro, para facer a difusión a través do consenso fan falta posturas definidas. A do nacionalismo sabemos cal é; a nosa sabemos perfectamente cal é tamén, está especificada, explicoulla o señor conselleiro e resúmolla eu en catro puntos elementais: non ao monolingüismo, nin en galego nin en castelán, nosoutros apostamos... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ...vamos... [[Murmurios.]] ...polo bilingüismo, persoas que coñezan as dúas linguas e que poidan utilizar as dúas; [[Murmurios.]] nosoutros defendemos a cooficialidade de galego e castelán con arreglo á Constitución española e con arreglo ao Estatuto; nosoutros defendemos o recoñecemento do galego como lingua propia de Galicia, con medidas discriminatorias ao seu favor; defendemos o equilibrio no ensino; e defendemos a liberdade de uso. O que ocorre é que o Partido Socialista non ten absolutamente ningún criterio, e en vez de preguntarlle ao señor conselleiro, hailles que preguntar a vostedes que é o que queren facer co galego, porque [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] o que están facendo... Non, pero explícolle, pero se lle explico eu o que están facendo: están facendo co galego pura e simple demagoxia, que non teñen postura, señor Lomba, explícollo eu...
Remate, señor Baamonde.
...ou non a teñen, ou non a din, ou escóndena.
Grazas.
Se a teñen, non é a que defenden agora...
Grazas, señor Baamonde.
...non é a que...
Grazas, señor Baamonde. [[O señor Baamonde Díaz pronuncia palabras que non se perciben.]] Rematou o seu tempo, señor Baamonde, rematou. Non, non, rematou. [[O señor Baamonde Díaz pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Baamonde, rematou. [[Aplausos.]] É que agora seguimos a liña da presidenta, como vai de liñas a cousa, rematou. Rematou, rematou o tempo. Rolda de réplica, señor Caamaño.
Grazas, presidente. A pesar de que eu era o interpelante, fun interpelado ata dezaoito veces, ou dezanove. A ver se dotamos de máis citas os discursos para non repetir sempre o mesmo, porque nos cansamos de escoitar sempre o mesmo. [[Aplausos.]] Imos ver cal é a posición do Partido Socialista; é ben clariña. Mire, voulla dicir, ademais anotei para que lle quede claro ao conselleiro, que é a quen interpelo directamente. A primeira das preguntas: a lingua galega é a lingua propia de Galicia, e é a lingua oficial co castelán na comunidade autónoma. Están de acordo, ¿verdade? Pois, entón, ¿por que non o fan?, ¿por que agochan as palabras "lingua propia" na Lei de universidades e en todos os decretos, en todas as normas? ¿Que pasa para xustificar que non é a propia só o galego, senón tamén o castelán?, ¿que complexo teñen? Porque iso é o que fan cando emendan. Teñen medo de dicir "lingua propia" porque, claro, entón xa non é harmónico o bilingüismo. Pois iso é o que di o Estatuto de autonomía de Galicia. Segundo problema ou segunda afirmación: toda persoa ten dereito a usar libremente a lingua da súa elección. Para que toda persoa en Galicia poida utilizar libremente a lingua da súa elección debe poder dirixirse á Administración autonómica, e o responsable ao que se dirixa coñecer o galego. Vostedes, non ningún outro goberno, nin ningunha outra comunidade, nin ningún país onde haxa máis de dúas linguas oficiais... vostedes, o Goberno do señor Feijóo quitou a obriga do coñecemento do galego na Administración pública. ¿Como eu utilizo libremente a miña lingua? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] , ¿pódenmo explicar? ¿Por que en troques de asumir as súas funcións e as súas competencias, que é defendela e permitirlles ás persoas que vivimos en Galicia o uso da lingua da súa elección, recoñece que quen ocupa un cargo público na Xunta ten dereito a ignorar a lingua oficial propia de Galicia? Explíqueno. Por iso non estamos con vostedes, non por outra cousa. É que vostedes non fan o que din; din unha cousa e como sempre fan outra, e mentres tanto arruínan a nosa lingua. Terceiro elemento –e ben claro tamén–: cremos que a Xunta de Galicia, o Goberno de Galicia, dentro da Constitución, por suposto, e do Estatuto de autonomía, ten a obriga de defender a nosa lingua, de protexela e de potenciala, porque é unha lingua minoritaria dentro dun conxunto, non só a nivel do Estado, a nivel nacional, senón tamén a nivel global. Pero o que non podemos permitir é que a Xunta de Galicia faga dunha lingua minoritaria unha lingua minorizada e traballe por facelo. Iso é o que está facendo día a día cos seus complexos a nova variante do Partido Popular dende que chegou o presidente Feijóo. Esa é a realidade e por iso nós estámolo a dicir. E voulle poñer dous exemplos clariños para que vexa que non é que copiamos a ninguén: Primeiro, cando se aproba a LOMCE, que afectou directamente a lingua no sistema educativo, houbo un goberno do País Vasco que, ademais de presentar recurso de inconstitucionalidade, negociou co señor Wert e acadou un acordo, que vostedes o poden ler, polo tanto, aprobado polo Goberno de España, o día 28 de setembro de 2013 –está publicado no BOE–, onde mantén dúas cousas, e non entro xa en que alí os consellos escolares terán funcións decisorias –e isto deullo Wert, pode lelo–, entro en que tampouco poden intervir en cuestións de cualificación da lingua no País Vasco. É dicir, fixeron unha defensa dos seus intereses lingüísticos. ¿Fixo algo a Xunta de Galicia por defender fronte á LOMCE os intereses lingüísticos, que, nembargantes, o propio Goberno de España lle recoñeceu ao País Vasco?, ¿fixo algo? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Ao contrario, aplicala sen preguntarse absolutamente nada sobre o impacto que esa lei pode ter nunha comunidade que ten lingua propia. Non fixo nada. E non quería xa falar, porque é o que máis me preocupa de todo, non é unha cuestión nin de PSOE, nin de Bloque Nacionalista Galego, nin de AGE, nin de PP, é unha cuestión de país. É a postura que están a ter ante esta realidade. Parece que do que se trata é de deixar o PSOE nunha posición inexplicable. Miren, fagan vostedes o que queiran, pero explíquenlles aos galegos a realidade. E, por favor, señor conselleiro, asuma a responsabilidade que ten de acordo coa Constitución e faga algo pola nosa lingua, non siga deixando que morra día a día nun xogo de aparencias, como, por exemplo –e remato xa, señor presidente–, isto de "Imos celebrar trinta anos da primeira sentenza en galego"; niso gastamos os cartos. Despois daquela sentenza houbo outra, a do Prestige, e algunha máis, pero é practicamente imposible dirixirse ao poder xudicial do Estado en Galicia falando na nosa propia lingua. Moitas grazas.
Grazas, señor Caamaño. Turno de peche, señor conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria.
Moitas grazas, señor presidente. Asistimos a un debate, creo que moi interesante, onde houbo concepcións [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] políticas interesantes. Un dos motivos centrais deste debate é a concepción diferente que temos os grupos políticos da liberdade individual, da liberdade das persoas, nunha cuestión tan íntima e tan persoal como é o uso do idioma. A Administración...
Silencio, por favor.
A Administración garante o coñecemento de dúas linguas. Agora, as persoas persoalmente apostan polo seu uso, e fano en liberdade. E mire, nós como Administración o que temos que facer, e é o que estamos facendo, é apostar por potenciar o seu uso dun xeito amable, buscando a complicidade, buscando voluntarismo, non impoñendo, non de xeito inquisitivo. Iso non o imos facer, porque entendemos que a liberdade das persoas é moi importante, é unha cuestión fundamental...
Silencio, por favor. Silencio, por favor.
Se non temos en conta ese principio, dificilmente entendemos o resto. E vostedes apostan por unha concepción ben diferente da que temos nós. Segundo asunto que tamén creo que é interesante, que se veu hoxe aquí: o uso dos datos. Ata se falou de que hai que ter datos evidentes. Bueno, datos evidentes do IGE dinnos que "nunca houbo na historia de Galicia un maior coñecemento oral e escrito na lingua galega", nunca. [[Aplausos.]] Segunda cuestión na cal creo que se equivocan, que tamén se falou aquí, e está vencellada á anterior: vostedes falan e vinculan a evolución do uso á política. Vostedes vinculan o uso voluntario dunha lingua coas cuestións de promoción política e de cariño político ao galego. Datos: ano 2003-2008, doce puntos de caída do uso do idioma galego nas persoas entre 5 e 14 anos. Algo terían que ver vostedes entón, porque nesa época gobernaban vostedes. Se vostedes vinculan o uso da lingua ao uso do galego, realmente os datos son: 2003-2008, doce puntos de baixada; 2008-2013, dous puntos de baixada. O seu argumento cae por si só. [[Aplausos.]] Terceira cuestión tamén interesante, señorías. Hai dúas percepcións diferentes do que é Galicia, dúas percepcións e dúas interpretacións do que é Galicia. Para uns Galicia é só galego, e só debe existir unha lingua en Galicia. Esa é a postura dos nacionalistas, que é lícita, respectámola, é lícita; non como vostedes non respectan a nosa; nós respectamos a súa, é lícita. Tamén é certo, señorías, que non é compartida pola inmensa maioría da sociedade galega, porque, se non, vostedes terían un abrumador apoio electoral, cousa que non teñen; é máis, cada vez teñen menos. Esa é unha cuestión de ver o país, é a súa, lícita, respectámola. ¿Cal é a nosa forma de ver o país e de interpretar as linguas? Nós entendemos que Galicia é unha sociedade plural, que hai dúas linguas, [[Murmurios.]] que no ámbito institucional e administrativo ten que primar o galego e temos que apoiar o galego, e estámolo facendo, apoiando e primando o galego. Agora, entendemos que tamén no ámbito privado, no ámbito íntimo, no ámbito da liberdade individual do uso...
Vaia rematando, por favor.
...se teñen que primar eses valores: a liberdade do uso. Iso é o que plantexa o Partido Popular. O que non sabemos é o que pensa o PSOE, o que si non sabemos é o que plantexa o PSOE. Porque se falaba de que é unha postura... [[Murmurios.]] ¡Home!, o PSOE ten postura, ten unha postura de... non unha postura, un postureo –diría eu–. Si que teñen un postureo. [[Murmurios.]] Miren, nós non temos ningún complexo, pero é que ningún complexo, e temos un respecto absoluto á Constitución, ao Estatuto, á Lei de normalización e ao Plan xeral. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Cuarta cuestión –e xa remato, señorías–:...
Remate, si.
...política lingüística. Nós non estamos sós, para nada. Este debate foi un debate político importantísimo no ano 2009, deulle a maioría absoluta ao Partido Popular. Nas últimas eleccións do ano 2012 chegamos con esta cuestión aberta e tamén se referendou outra vez a política do Partido Popular, co cal nós...
Grazas, señor Rodríguez.
...o que si plantexamos e o que si queremos...
Grazas, grazas...
...é un chamamento ao consenso porque entendemos que estar...
...grazas...
...constantemente debatendo sobre a lingua...
Grazas, grazas, grazas, señor Rodríguez.
Moitas grazas. [[Aplausos.]] Suspendemos a sesión ata as 16.30.
Proseguimos a sesión coas interpelacións. Interpelación de Dª María Consuelo Martínez García, do G.P. Mixto, sobre as actuacións previstas polo Goberno galego, dentro das súas competencias, para garantir o dereito dos traballadores á percepción do seu salario íntegro nas condicións establecidas no correspondente convenio colectivo
Ten a palabra a señora Martínez para formular a súa interpelación.
Segundo denuncia a CIG, milleiros de asalariados e asalariadas de todo tipo de empresas galegas non perciben os seus salarios a final de mes, ou só perciben unha parte dos mesmos. Ducias de compañías deben máis de tres soldos ao seu persoal, e as pagas extraordinarias son aprazadas sen límite de tempo establecido. A CIG calcula que, só na provincia de Lugo, hai máis de 1.000 traballadores e traballadoras e máis de vinte empresas, entre as que cita: Construcciones MON, Aluminios Jucarma, EdiMeira, Ingemarga, Cefovial, Mafrilemos, Panadería Majufer, Hotel Jorge I, Palacio de Sober e o Grupo Pazos, que xestiona piscinas públicas. As empresas que teñen feito dos atrasos e impagos algo frecuente nos últimos anos van dende microcompañías do sector servizos a grandes contratas de administración que gañan os concursos públicos con ofertas á baixa. A Administración paga cantidades millonarias, pero as empresas que xestionan o servizo non pagan aos seus traballadores e traballadoras. Neste caso están, por exemplo, as 75 limpadoras en Galiza de Cleanet –no Arsenal Militar de Ferrol, a Brilat de Figueirido e a Escola Naval de Marín–, Linorsa ou Clece. Linorsa, cun cadro de persoal de 700 persoas en Galiza, encárgase da limpeza –entre outros edificios públicos– da sede do Parlamento, da delegación do Goberno na Galiza, ducias de colexios públicos, xulgados, oficinas do Sergas, aeroporto de Alvedro, estación de autobuses da Coruña, e o reitorado da Universidade da Coruña. Víronse afectados 200 traballadores polos impagos de Linorsa, que xustifica estes impagos por problemas financeiros derivados das concesións que lle son adxudicadas por varios concellos. É dicir, novamente, como no caso de Povisa, as concesionarias alegan problemas financeiros por mor das concesións que se lle fan desde a Administración. A Administración, cando non son concesións por amizade, escolle a empresa máis económica, deixando sen comprobar a posibilidade desta de cumprir as súas obrigas cos seus traballadores e traballadoras e coa calidade do servizo. Este mesmo mes, os sindicatos denunciaban que Clece, a actual xestora do programa de intervención familiar do Concello de Vigo, debe aos seus traballadores unha cantidade superior aos 80.000 euros, acumulados nas súas nóminas dende o ano 2012. Clece continúa sen pagar os salarios, a pesar de que unha sentenza xudicial así lle obriga. Este servizo está dedicado gratuitamente a todos os vigueses e viguesas que presentan necesidades psicolóxicas, trastornos de conduta, malos tratos e enfermidades mentais. Coincidindo co 10 de marzo, os sindicatos volvían denunciar á Xunta e á rede galega de quioscos, que dependen de Cogami, con cuantiosas subvencións da Xunta para a integración laboral das persoas con discapacidade, pola situación de abandono na que se atopan dende que no mes de outubro a empresa presentou concurso de acredores. O 10 de marzo, Día da clase obreira galega, foi tamén o día de inicio da folga de fame de dúas traballadoras e un traballador en Povisa, ao que se sumou outro o día 16. Mantiveron esta acción ata este luns, un total de 14 días en folga de fame, para exixirlle á Xunta que obrigue a Povisa a cumprir o concerto. En 14 días a Xunta non fixo nada: non falou co comité de empresa, non mediou; un total abandono dos traballadores e traballadoras e unha total desprotección, colaboración e impunidade co empresario. Hoxe novamente o presidente da Xunta volveu mentir en sede parlamentar, ao dicir que si mediara e que se reunira coa delegada do Goberno. É certo en parte, é unha mentira a medias. Si houbo unha reunión antes de empezar a folga de fame. Comprometeuse a mediar e a falar coa dirección, e ata hoxe ese compromiso non foi adiante. Nos últimos anos estanse multiplicando casos de empresas que adeudan varias mensualidades aos seus traballadores. Algúns seguen acudindo aos seus postos de traballo sen cobrar, e os gastos de transporte saen dos seus petos. Esta situación de sobreexplotación laboral está a colapsar os xulgados de Galiza. A Coruña e Lugo, cunha taxa de conxestión do 2,48 e do 2,21, son as provincias galegas cos xulgados do Social máis saturados, e ocupan, ademais, o terceiro e cuarto posto en comparación co resto das provincias españolas. En Lugo, os tres xulgados do social están desbordados ante o aumento da conflitividade laboral; esta situación obrígaos a sinalar os xuízos por reclamacións de cantidades para finais deste ano, e incluso para os primeiros meses do próximo. O Colexio de Avogados de Santiago ten denunciado o colapso dos tres xulgados do Social polo elevado incremento do número de causas. En Vigo, un total de 19 dos 36 órganos xudiciais están colapsados, cunha carga de traballo superior ao 150 %. Entre estes 19, atópanse os xulgados do Social, os de Familia, Instancia, Mercantil, e a sección V da Audiencia. Xa hai algún xulgado do Social que está sinalando os xuízos por reclamacións de cantidades para o mes de marzo de 2016. Este tipo de demandas, ademais, non teñen preferencia sobre outras como despidos, modificación substancial de condicións de traballo ou reclamacións de vacacións. Polos xulgados do Social o pasado ano pasaron importantes conflitos, como por exemplo os 59 días de folga en Urbaser, a adxudicataria do servizo de recollida de basuras e limpeza viaria de Lugo. Entre os traballadores que levan máis tempo sen cobrar figuran as empregadas da Cámara de Comercio de Lugo, que continúan acudindo a traballar, e, sen embargo, levan máis de dous anos sen percibir os seus salarios. A situación que se está a dar é inaceptable, e a falta de medios e os atrasos que provocan nos xuízos van provocar que recorrer á Xustiza sexa percibido polos cidadáns e pola clase traballadora como algo inútil. ¿Como se vai defender a clase traballadora dos abusos patronais se, ademais dunha contrarreforma laboral que a deixou sen gran parte da súa protección, teñen un Goberno que coopera coa patronal máis explotadora e unha Xustiza tan lenta que se converte en inxusta? Os traballadores, ante o impago dos salarios por parte das empresas, non só presentan demanda de reclamación para poder obter unha sentenza que lles recoñeza este dereito e lles permita embargar bens da sociedade, senón que en moitos casos acaban optando por pedir a extinción dos contratos. Estas actuacións empresariais, ademais de ser ilegais e inaceptables, crean graves situacións de precariedade. Falamos do sector servizos, falamos de familias –a gran maioría con salarios precarios e contratos a tempo parcial– que ven perigar o seu modo de vida, teñen problemas co pago da súa vivenda, para pagar a enerxía, a auga, teñen problemas para vivir, e sen embargo traballan. Agora en Galicia, ao drama de non ter emprego, hai que sumarlle outros dous: o drama dos que teñen un traballo tan precario que non lles permite cubrir as súas necesidades básicas, e o drama dos traballadores e traballadoras que van traballar pero non cobran. Milleiros de asalariados e asalariadas de todo tipo de empresas galegas enfróntanse ao final de cada mes co dilema de se verán ingresada a súa nómina ou non. O que empezou sendo unha práctica menor, é unha tónica xeneralizada e continua, as empresas usan a masa salarial para obter liquidez. Ademais, estase tamén a producir a xeneralización das horas extraordinarias que non se abonan, traballadores con contratos a tempo parcial que realizan unha xornada real de entre 8 a 12 horas diarias cando só cotizan por 4 ou 6. Estas empresas atópanse en sectores como os auxiliares do naval, que pagan diferente aos seus obreiros, por idéntico traballo, con xornadas abusivas. Así está a ocorrer en dúas subcontratas de Navantia, en Ferrol. En Maessa hai dous tipos de traballadores: os que cobran polos acordos de 2001 entre Navantia e as súas auxiliares, e os últimos, contratados con 400 euros menos. Ainair abona 11 euros brutos por hora, incluíndo o prorrateo de extras e vacacións. E nos preguntamos, ¿eran estes os postos de traballo que Pemex ía crear en Ferrol? Nin milleiros, nin legais. Estas prácticas empresariais, ademais de ser un roubo nas nóminas do seus traballadores e traballadoras, provocan tamén unha posterior pobreza en dereitos, menor prestación por desemprego, menor prestación por xubilación, maior tempo de cotización para acceder a pensións ou prestación de desemprego. Mentres, o empresario, ademais de solucionar os seus problemas de liquidez, garántese unha menor indemnización cando se queira desfacer dos traballadores e traballadoras que lle interese. Polo exposto, presentamos esta interpelación, e preguntámoslle á Xunta: que actuacións ten previsto exercer a Xunta de Galiza, dentro das súas competencias, para garantir o dereito dos traballadores e traballadoras á percepción do seu salario íntegro nas condicións establecidas no convenio colectivo correspondente. E que actuacións ten previsto exercer, ou está a exercer, a Xunta de Galiza para obrigar ás empresas concesionarias de servizos públicos a aboar as nóminas aos seus empregados e empregadas, exixindo o cumprimento íntegro do convenio colectivo correspondente. E xa para rematar, simplemente, conselleira, quero recordarlle que os convenios colectivos teñen categoría de lei e, polo tanto, as empresas están obrigadas a cumprilos na súa integridade. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Ten a palabra a conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Moi boa tarde. Moitas grazas, presidenta. Señorías, este Goberno é consciente da magnitude que ten unha crise económica demasiado prolongada no tempo, cuxas consecuencias, evidentemente, teñen o peor expoñente na cifra de persoas desempregadas na nosa Comunidade e noutros indicadores tamén, como poden ser os impagos das nóminas ou mesmo tamén noutro indicador, como é o incremento de conflitos. En ningún momento o Goberno da Xunta foi alleo a esta realidade, todo o contrario. Dende o primeiro día decidimos facerlle fronte, sobre todo para tentar mudar esta situación, mellorar a situación económica e, evidentemente, redundar en indicadores en positivo de cara ao emprego. É dicir, o noso obxectivo desde o primeiro momento é mellorar resta situación económica, sobre todo para crear emprego. Isto facémolo coas distintas políticas que desenvolvemos nas nosas competencias dentro da Xunta de Galicia, e, evidentemente, unha delas é apoiando as empresas e os emprendedores, que son realmente os que crean emprego. Pero hai unha realidade que nos indica que a economía galega está hoxe mellor que hai un ano. É certo que temos agora un crecemento da nosa economía, de produto interior bruto, en negro, cando hai un ano era en vermello; que hai agora menos persoas no desemprego, no paro rexistrado, 19.000 persoas menos; hai outra serie de indicadores, como a afiliación á Seguridade Social, onde hai 12.000 persoas máis afiliadas á Seguridade Social no último ano; un descenso do número de concursos de acredores dun 28 % con respecto a outros anos; e mesmo tamén un descenso dun 40 % no número de traballadores afectados en expedientes de regulación de emprego. En definitiva, distintos indicadores que apuntan a que a nosa economía está mudando, e está mudando en sentido positivo, se ben é certo que non é tan rápido como a nós nos gustaría. Con respecto ao tema que plantexa a interpelante, teño moi claro que dende a Consellería de Traballo e Benestar, e como autoridade laboral, tolerancia coas irregularidades, cero; tolerancia coas irregularidades laborais, cero. Velamos porque se cumpran os dereitos laborais dos traballadores. Evidentemente tamén, velamos porque se cumpra estritamente toda a normativa. E velamos porque todos os contratos, sexan de catro horas, sexan de oito horas, se cumpran exactamente tal cal foron asinados. Evidentemente, o principal mecanismo que ten o Goberno da Xunta de Galicia –igual que o resto dos gobernos das comunidades autónomas– para facelo é a Inspección de Traballo. O obxectivo dunha inspección non é nin debe de ser sancionador nin recadatorio, todo o contrario. O obxectivo de calquera inspección, sobre todo de traballo, debe de ser protexer os cidadáns, os traballadores e tamén os empresarios, que cumpren estritamente coa legalidade. Dentro desa protección tamén está comprobar que os traballadores cobran o salario que lles corresponde e que cumpren as condicións laborais que recolle o convenio ao que están sometidos. A Inspección de Traballo ten a capacidade de levantar un acta de infracción cando detecte que a empresa incumpre calquera destas condicións. Por exemplo, que incumpre o pagamento dos salarios. Así, os traballadores deben saber e saben que teñen este mecanismo na súa man, e confiamos que, evidentemente, todos eles alerten a Inspección de Traballo en caso de incumprimento das condicións laborais. E de feito fano, porque no ano 2014 foron 582 as actuacións levadas adiante pola Inspección, en concreto vencelladas a impagos ou atraso nos pagos de salarios, dando como froito, despois destas inspeccións e visitas, 78 actas de infraccións. Así mesmo, no que levamos de ano xa temos realizado 116 actuacións en empresas, a través da Inspección de Traballo, por esta materia: por impago e atrasos nos salarios, que deron como froito 14 actas de infraccións. E para concretar, as actuacións inspectoras realizadas co pago dos salarios, veñen provocadas case sempre por unha denuncia directa, ou ben porque a Inspección de Traballo ten unha sospeita manifesta. Nesa inspección non só se verifica o pagamento da nómina, senón que tamén se controla que fai o número de horas traballadas e mesmo que se cumpren as condicións do convenio ao que está suxeito. Por iso están en xogo materias que son tan importantes como é a seguridade e saúde no traballo, como son as condicións de traballo ou mesmo tamén as cotizacións á Seguridade Social. Por iso reforzar os mecanismos de control, reforzar os mecanismos de inspección, significa reforzar a protección dos nosos traballadores. Nesta liña quero destacar que dende esta consellería imos seguir reforzando a actividade inspectora, e este ano, o ano 2015, serán 37.500 as ordes de servizo planificadas, se ben é certo que a Inspección acode tamén a outras ordes de servizo non cualificadas, senón a demanda ou denuncia. Nesta materia tamén contamos co Plan contra o traballo non declarado en Galicia, que deseñamos de forma complementaria co Plan nacional contra o emprego irregular, en colaboración co Ministerio de Emprego. E así, durante este ano imos desenvolver o contido deste convenio a través da creación dun grupo de traballo especializado na loita contra o traballo non declarado. Por outra banda, unha das áreas nas que se estruturan estas ordes de servizo e inspección é precisamente o emprego e as relacións laborais. Neste ámbito temos tamén posto en marcha un plan para o control da correcta utilización dos contratos formativos e as prácticas non laborais en empresas, que en xeral é a persecución da fraude na contratación. E para dar cumprimento a este obxectivo temos fixado para este ano máis de mil ordes de servizo só neste tipo de inspeccións; é dicir, un 4,6 % máis que o ano pasado. Imos continuar cumprindo con esa obriga, cumprindo coa nosa competencia de vixilancia e de actuación a través da Inspección de Traballo, dependente do Ministerio de Traballo; e, por suposto, exixindo o cumprimento da normativa. Outro mecanismo que aplicamos dende a Consellería de Traballo e Benestar para a resolución de conflitos laborais é a través do Consello Galego de Relacións Laborais, que ofrecemos un terreo dun xeito neutral para que os empresarios e os traballadores poidan reunirse, poidan acadar acordos que satisfagan a ambas partes; e sobre todo a vía xudicial sempre sería a última opción para resolver este tipo de situacións. De feito, un dos fitos que acadamos no ano 2013 foi a sinatura dun acordo, o Acordo galego de solución extraxudicial de conflitos de traballo (AGA), acordo no que foi fundamental a altura de miras dos axentes sociais, pero no que tamén o Consello Galego de Relacións Laborais xogou un rol principal como impulsor e mediador. É un novo acordo que supuxo a renovación e a actualización dun instrumento moi útil e que xa leva máis de vinte anos na nosa comunidade. Deste novo AGA xa se teñen beneficiado na nosa comunidade 40.000 traballadores e 210 empresas, cun resultado de éxito na mediación favorable para todos do 63 %. O AGA conseguiu evitar que centos de conflitos puideran chegar á vía xudicial, mediando neles e establecendo pontes de entendemento entre as distintas partes. Seguiremos, evidentemente, avanzando na mediación, pero temos dado un paso máis nesta Xunta de Galicia. No caso das empresas coas que a Administración ten un contrato de servizos, onte mesmo aprobou nesta Cámara –cos votos do Partido Popular– a Lei de garantía de calidade de servizos públicos e boa administración, onde hai un artigo expreso por primeira vez, o artigo 49, que contempla as obrigas dos contratistas, entre as que están, evidentemente, proporcionarlles aos traballadores e traballadoras un traballo de calidade estable. Así, ao final deste artigo establécese que se considerará incumprimento grave, que xustificará a resolución do contrato, a vulneración probada dos dereitos laborais dos traballadores e traballadoras. É dicir, onte mesmo aprobamos unha ferramenta máis, un paso máis, que lle vai permitir a esta Xunta de Galicia resolver neste caso os contratos para aquelas empresas que, traballando coa Xunta de Galicia, vulneren os dereitos dos traballadores. É curioso, señora Martínez, comprobar como vostede onte votou en contra desta lei, votou en contra deste artigo, que pon á disposición unha ferramenta máis, coma esta, que antes nesta comunidade autónoma non existía, e que, evidentemente, garante e defende os dereitos dos traballadores. Xa para rematar, respondendo ás súas preguntas, concretamente: ¿que actuacións ten previsto exercer a Xunta de Galicia, dentro das súas competencias, para garantir o dereito dos traballadores e traballadoras? Pois, evidentemente –como lle dicía ao longo da miña intervención–, as competencias que temos en colaboración co Ministerio de Traballo, a través da Inspección de Traballo, para que se cumpran os dereitos de todos os traballadores. E para iso continuaremos apostando polo reforzo das actividades de inspección, ata chegar a ter planificadas agora 37.500 actuacións. Pero, evidentemente, a Inspección terá tamén actuacións que poidan saír ou xurdir de calquera outra denuncia. E logo, ¿que actuacións ten previsto exercer, ou está a exercer, a Xunta de Galicia para obrigar ás empresas concesionarias dos servizos públicos a aboar? Pois a resposta tena e tívoa durante todo este Pleno, e é esta nova lei aprobada polos votos do Partido Popular, Lei de garantía de calidade, na que hai un artigo expreso que precisamente garante a protección dos dereitos dos traballadores. Nada máis. Moitas grazas.
Moitas grazas, conselleira. ¿Grupos que queiran intervir? [[Pausa.]] Señora Prado. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Moi boa tarde. Señora Mato, que existe unha lexislación xa o sabemos, e o que tamén sabemos é que vostede non fai nada por que esa lexislación en materia laboral se cumpra; para empezar, polas empresas coas que a propia Administración ten contratados servizos, ten convenios e ten concertos. Vostede acaba aquí de dicir con toda a boca chea que, intolerancia coas irregularidades laborais, cero –díxoo así, toda chea–; e ademais dixo: imos continuar cumprindo coa nosa obriga de vixiar o emprego. Eu pediríalle que empezara –non que siga, senón que empezara– a cumprir coas súas obrigas de vixiar cal é a situación laboral de moitos traballadores no noso país. O Bloque Nacionalista Galego ten traído a esta Cámara diversas iniciativas no sentido –polas que hoxe se lle está interpelando, señora Mato– de que vixiara e se puxera do lado dos traballadores e traballadoras, defendéndoos, en sentido xeral; que a Administración –a Xunta de Galiza, o Goberno galego– tiña que velar polo cumprimento desa lei, e casos concretos onde iso se estaba a vulnerar, porque neses casos a situación de indefensión dos traballadores e traballadoras é total. E trouxemos a esta Cámara, señora Mato, o caso de Sequor, en Lugo, onde denunciamos que unha empresa que tiña contratos de servizos coa súa consellería estaba a incumprir a lexislación laboral, que non subrogaba os traballadores. E aquí a contestación do Partido Popular, e a contestación por parte súa, foi que eses son problemas entre as empresas. Nós insistímoslle en que un Goberno ten que velar por que a lexislación laboral se cumpra, pero máxime naquelas empresas onde é a Administración a que lles surte recursos públicos a esas empresas. ¿A resposta do Goberno?, ¿a resposta do Partido Popular?, ¿a resposta súa? Caso omiso. Mire, o BNG trouxo aquí iniciativas para que o Goberno galego actuara no caso de Povisa. Hoxe pola mañá estiveron traballadores e traballadoras aí, ás portas do Parlamento. Supoño que estarían todos moi ocupados e moi ocupadas e non tiveron un momento para falar con eles. Non o teñen para falar con eles nos seus despachos, non os reciben, peticións continuas de que por parte do Goberno galego se teña a ben reunirse con eles, mais están todos e todas vostedes moi ocupados. Pois eses traballadores e traballadoras non pedían outra cousa, igual que demandamos neste Parlamento o BNG. O Goberno galego ten un contrato de máis de 600 millóns de euros que lle entrega a Povisa por dar un servizo. O último destes contratos asinouse en setembro do ano 2014. O Goberno galego, por parte do propio presidente, dixo que un dos elementos fundamentais para renovar este contrato era o mantemento do emprego. E resulta que, aínda non seis meses despois de recibir a empresa máis de 600 millóns de euros, despide a 13 traballadores e traballadoras despois dun intento de ERE onde ía despedir a case 60. Unha empresa que modifica substancialmente as condicións de traballo dunha parte moi importante dos seus traballadores, unha empresa onde a metade da súa plantilla ten redución de xornada non por petición propia, senón para satisfacer as ansias de lucro do empresario. E situación nunha empresa denunciada múltiples veces, que os xulgados ditaminaron que había irregularidades e que vostede, señora Mato, e o seu Goberno, non fan absolutamente nada por que esas condicións laborais se cumpran, a pesar de que lle entregan contratos millonarios, a pesar de que hai cláusulas nese concerto que din que teñen que cumprir as mesmas condicións laborais que os traballadores da propia Administración galega. ¿E vostede vén aquí dicir que vai continuar, que é a súa prioridade, que intolerancia cero coas irregularidades? ¡Debería ter un pouquiño de vergonza! E, mire, o BNG trouxo tamén aquí outros casos, trouxo outros casos; voulle poñer outro exemplo. Empresa da residencia da terceira idade Valle-Inclán, en Vilanova de Arousa; unha empresa que tiña un contrato de servizos coa súa consellería, señora Mato, que lle entregaba varios millóns de euros. Unha empresa que está máis que demostrado que facía un uso indebido de fondos, que facía desviación de fondos públicos –estou dicindo fondos públicos, señora Mato, paréceme moi ben, mire para outro lado, non lle interesa–; cesión ilegal de traballadores ditaminada polo xulgado, señora Mato, e non pago aos traballadores, despidos improcedentes. Á súa consellería foille comunicada esta situación e pedíronlle por activa e por pasiva que vostede se reunira con eles. Denuncias nos xulgados, sentenzas xudiciais, comunicacións á consellería, querelas no xulgado... E vostede ¿que fixo?, ¡mirar para outro lado!, a pesar de que eran recursos públicos que só estaban servindo para o lucro dos empresarios e non para o beneficio dos traballadores e traballadoras, non para dar un bo servizo público. ¡E vostede mirou para outro lado! Podería seguir poñéndolle exemplos, co cal, a verdade é que escandaliza bastante que teña o atrevemento de vir aquí dicir que "van continuar" ou que "tolerancia cero", porque a tolerancia de vostede coas irregularidades laborais é total e absoluta. Supoño que a palabra emprego digno e con dereitos é algo que lle queda bastante lonxe, señora conselleira. E a min tampouco me estraña, porque vostede neste Parlamento dixo nalgunha ocasión que o seu modelo de empresario era Amancio Ortega. Si, díxoo no debate dos orzamentos: ¡quen lle dera a Galiza ter moitos Amancios Ortega! Supoño que, como o seu modelo é Amancio Ortega, por iso se preocupa de que os beneficios vaian para os empresarios e non de coidar de que os traballadores e traballadoras teñan unhas condicións laborais dignas. Ese Amancio Ortega que escraviza a traballadores e traballadoras no chamado Terceiro Mundo, ou que ten contratadas as traballadoras do sector do téxtil nunhas condicións lamentables. Supoño que o seu modelo tamén son os Silveira, señora Mato, que reciben cartos públicos a cambio dunhas condicións laborais insoportables para os seus traballadores e traballadoras. Ou igual o seu modelo tamén é Raúl López, porque resulta que vostede estes días atrás, a respecto da situación desta empresa, preguntaba que pasaba nesta empresa. Unha empresa onde houbo intervención xudicial, onde o empresario está na cadea, unha empresa onde se fala de diñeiro negro... chámanlle "recoller camisetas". Igual recoller camisetas –se a presidenta mo permite– é diñeiro negro ou igual non. Pero recollían camisetas por valor de 1,7 millóns de euros, zulos onde había cartos en negro. Preguntáballe a vostede se tiña preocupación por esta empresa e vostede dixo que non, que a situación era a mesma que antes, era un simple problema xudicial. ¿Que información ten vostede, a respecto desta empresa, que non teñan o resto dos cidadáns deste país, señora Mato, para dar a cara así tan tranquilamente, dicindo que non era motivo de preocupación? ¿Para vostede non é motivo de preocupación que un empresario teña estes comportamentos, estas actuacións, e que poida estar en risco todo o volume de traballo de todas estas empresas? Non, para vostede iso resulta que non é motivo de preocupación. E diante de situacións lamentables como esta, como a de Povisa, como a de Valle-Inclán, como a de Sequor, como outras moitas, ¿que fai a Consellería? Non é que lles obrigue a cumprir as condicións que están nos contratos, non é que vixíe por que os fondos públicos non sexan usados para o enriquecemento dos empresarios senón para o que teñen que ir destinados. Senón que o que fai vostede e a súa consellería é amparar, encubrir e ser cómplices das actuacións dos empresarios, na vez de facer o que debería facer como Goberno de Galiza, que é velar polos intereses dos traballadores e traballadoras deste país, en primeiro termo. Co cal, a pregunta...,
Vaia rematando, por favor.
...señora Mato, é se algunha vez teñen decidido actuar como Goberno galego, como o Goberno da maioría dos galegos e galegas, e velar polo interese da maioría deses galegos e galegas. E a clase traballadora galega é unha parte moi importante deste país como para que o Goberno deste país tivera o detalle de mirar polos seus intereses. Dou por suposto que na súa contestación vostede volverá facer unha retahíla de lexislación que logo se encargará de que non se cumpra ou de mirar para outro lado cando os empresarios fagan un abuso dela.
Grazas, señora Prado. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Fajardo.
Boa tarde, señora conselleira. Vou comezar agora que rematou de utilizar o teléfono, porque creo que vostede, como conselleira, ten que atender ao que se lle vai dicir nesta interpelación. Dende logo é frustrante formar parte dun Parlamento no que comparece un Goberno, e unha parte deste Goberno, que ten que ser a responsable de emprego, fai aquí digamos que unha alabanza da situación do emprego neste país como se a situación do emprego deste país fose realmente esplendorosa, e é todo o contrario. Mire, vou entrar sobre algún dos datos que vostede puxo enriba da mesa para demostrarlle que, por desgraza, vostede está moi alonxada da realidade, pero o que máis me sorprende non é só que estea alonxada da realidade, senón que, unha vez máis, cada vez que comparece demostra o seu total descoñecemento da normativa laboral. A primeira cuestión que lle vou plantexar encima da mesa é que vostede vexa aquí que, grazas ao labor inspector sobre o cumprimento dos convenios e os concertos laborais, se está mellorando a situación do emprego en Galicia. Mire, hai un dato que o desmonta. No último trimestre de 2014, os salarios baixaron en Galicia o 0,5%. En cambio, o valor da hora traballada baixou un 2,8%. ¿Sabe por que se dá iso? Porque neste país cada vez son máis as horas que se traballan e que non se cobran. O incremento de horas traballadas sen cobralas neste país demóstrase con ese dato durante 2014. Polo tanto, non existe ese labor de inspección que sirva para controlar que se cumpran os convenios colectivos. Vostedes sempre miran para outro lado. Ademais, plantexar que o labor da Inspección de Traballo para o cobro de salarios é eficaz é unha barbaridade en termos xurídicos. Vostede sabe que a unha acta de infracción grave por incumprimento laboral, no sentido de non pagar os salarios, o único que lle corresponde é unha multa que en moitos casos, en case todos, é menos que os salarios que tería que pagar ese empresario. Pero é que ademais non exerce ningún dereito de cobro sobre o traballador. É dicir, un traballador que non cobra o seu salario, pero vai traballar, polo tanto, está pagando por ir traballar porque ten custos, e consegue, despois de moito pelexarse, unha acta de Inspección de Traballo sancionando a unha empresa por impago, o que ten que facer despois é ir ao xulgado. E cando chega ao xulgado, pasan 9 meses ata que se lle pon unha resolución, e a única posibilidade é que, se non lle pagan, acepte a resolución do seu contrato. Polo tanto, quedar sen o salario e sen o seu posto de traballo. E ¡xa veremos cando cobra do Fogasa o seu salario! Polo tanto, vostede demostra un –digamos– descoñecemento absoluto da normativa laboral e da situación real dos traballadores e das traballadoras. E vostede, que ademais sempre mira cara outro lado e se pon de perfil ante os conflitos laborais, debería explicar cales foron as súas actuacións en empresas que levaron meses sen cobrar. Non falemos do de Povisa, do que xa os compañeiros falaron antes, falemos de Cleanet, falemos das traballadoras da limpeza dos servizos deste país, dos centros de atención primaria; falemos, por exemplo, de como vostede se puxo de carón cando se falaba de Viaxes Silgar, de como vostede non fixo nada tampouco polas traballadoras de Cuca, ou de como vostede non fixo nada tampouco polos heroicos traballadores de Lantero, que estiveron seis meses na porta da súa empresa para reclamar que non fosen despedidos. Vostedes non fixeron nada. Plantexa, aínda por encima, que o labor do AGA foi realmente espectacular. Vostede sabe que iso non é así. A pesar de que eu lle teño que recoñecer ao responsable do AGA a súa capacidade para a negociación nestes sistemas de conflito, vostede sabe que o AGA ten que ser aceptado polas dúas partes, e que vostedes non fixeron nada normativamente para obrigar aos empresarios a acollerse a elementos de mediación como este, que poden solventar, en moitos casos, a situación. Pese a todo isto, continuamos cos datos que vostede vende aquí como grandes, que son unha grande farsa e demostran como vostede está fóra da realidade deste país. Dime vostede que o ano pasado descenderon os desempregados deste país 19.000 postos. ¿Sabe cantos fuxiron deste país o ano pasado? 14.000. 14.000 están fóra xa. Polo tanto, non é descenso do desemprego, é xente que marchou deste país a atopar un posto de traballo porque aquí vostedes foron incapaces de darllo. ¿Vostede sabe cantos son os cidadáns deste país que cobran menos de 412 euros ao mes? ¿Sabe cantos cidadáns en Galicia cobran menos de 412 euros ao mes? Máis de 79.000 cidadáns van traballar todos os días e non cobran apenas 412 ao mes; esa é a realidade deste país. Polo tanto, vostede, cando pon aquí as cifras, debería ter claro que as cifras son dramáticas. Eu pregúntome como se sentiría vostede, cando fai ese esforzo titánico como responsable da Consellería de Traballo, se a final de mes a súa recompensa fosen 412 euros. Seguramente 412 euros é moito menos do que valen os regalos que lle deu a trama Zeta. Esa é a realidade da situación deste país. Polo tanto, gustaríame que tivésemos unha conselleira responsable, e non unha conselleira irresponsable que, ademais, acode aquí con acenos de que non pasa nada cando a realidade é a que é. E eu pregúntolle: ¿que vai facer vostede para que se incremente a capacidade salarial dos nosos traballadores durante este ano? ¿Que vai facer vostede, por exemplo, cos traballadores de Foelca, en Boiro, que levan nove meses sen cobrar, ¡nove meses sen cobrar!, tendo que ir traballar todos os días aos seus postos de traballo? ¿Vostede sabe o que significa ter a obrigación de ir ao teu posto de traballo todos os días e que non cobres durante nove meses? Polo tanto, ¿cal é a actitude que vai tomar vostede?, ¿que vai facer? Porque a Consellería ten que coñecer que esa denuncia está presentada no xulgado, que os traballadores teñen isto denunciado, pero aínda seguimos esperando o labor inspector da Xunta de Galicia. ¿Sabe tamén que vostedes están a fomentar o traballo a tempo parcial, e este traballo a tempo parcial é o que está tirando para abaixo dos salarios deste país? ¿Sabe vostede que as tres cuartas partes dos salarios máis baixos deste país son de mulleres? ¿Sabe vostede tamén que son os traballadores xóvenes os que sofren estes salarios de miseria? ¿Sabe tamén vostede que os traballos precarios, e aqueles traballos temporais, son os que teñen as peores condicións salariais? Polo tanto, todo o que vostedes incentivaron é o que está provocando estas condicións laborais. Vostedes incentivaron emprego a tempo parcial, emprego pouco estable e, polo tanto, precario; e ademais ese emprego significa que un terzo dos traballadores deste país cobren menos do salario mínimo. ¡Pois esa é a realidade! ¿Vostedes que van facer? Nós poñémoslles encima da mesa algo absolutamente fundamental. Para recuperar este país temos que recuperar os salarios, porque soamente a demanda interna das familias pode recuperar unha parte da nosa economía. E para recuperar os salarios o primeiro que teñen que facer é incrementar o salario mínimo e derrogar unha reforma laboral que significou eliminar a capacidade de negociación dos traballadores e poñer os traballadores aos pés dos cabalos dos empresarios sen escrúpulos. Eu sempre rompo unha lanza a favor de moitos empresarios deste país, porque hai empresarios decentes e hai empresarios que pagan, pero son atacados por aqueles que incumpren a normativa e son capaces de poñer aos seus traballadores en condicións de semiescravitude e, polo tanto, competencia desleal con aqueles empresarios decentes que respectan os seus dereitos. ¿Pódeme explicar como vostede e o señor Feijóo van a unha empresa que incumpre a normativa laboral a presentar un programa de formación? ¿Como se pode entender que o señor Feijóo presente un programa de formación nunha empresa que fai xornadas laborais de 12 horas? ¿E que non se deron conta vostedes da cara de sufrimento que teñen aqueles traballadores ou é que lles esconderon os traballadores que traballan 12 horas nesa empresa? ¿Como vostede, en nome dun Goberno, pode facerlle un anuncio publicitario desta magnitude a unha empresa que vulnera algo tan fundamental como a capacidade dun traballador de ter tempo para vivir, e non só para traballar como un escravo nunha empresa? Pois vostede e o señor Feijóo foron a esa empresa a presentar unha proposta laboral. Claro, vostede non sabe o que é traballar 12 horas ao día, ¡nin de lexos!, por desgraza para este país. Polo tanto, eu pídolle seriedade, e pídolle que, dunha vez por todas, se deixen das grandes cifras e da autocompracencia ante unha situación tremenda, unha situación que significa xa –insisto– que hai 79.000 persoas neste país que cobran, a pesar de traballar todos os días, menos de 412 euros ao mes. Polo tanto, as grandes cifras son as que son. Eu pídolle que actúe. Pero, sobre todo, fágolle unha última pregunta. Eu supoño que vostede está moi preocupada e ten que estar pendente do que vai pasar con ese proceso xudicial da Operación Zeta, pero, se ten algún tempo, gustaríame que me explicase que vai facer con esas decenas de miles de traballadores que en Galicia todos os días se levantan, van traballar e non cobran, como está pasando, por exemplo, nesa empresa que todos coñecemos, de Boiro, ou como está pasando, por exemplo, na editorial La Capital, onde levan meses sen cobrar unha parte do seu salario. Vostede debería dicir que vai facer con iso, ¿ou simplemente vai mirar cara a outro lado e ter autocompracencia cunhas cifras que son, certamente, dramáticas? Máis nada. Espero, certamente, con moita ansiedade as súas respostas, para ver se, dunha vez por todas, é capaz de poñer enriba da mesa unha solución para esta situación dos nosos traballadores.
Grazas, señor Fajardo. Grupo Socialista. Señora Quintas.
Boas tardes. Grazas, señora presidenta. Boas tardes, señora conselleira. Mire, o primeiro que ten que facer a Consellería de Traballo –en resposta a palabras que vostede comentaba– é respectar os propios convenios laborais, porque o persoal da Consellería de Traballo, da propia consellería da área de Benestar, o quinto convenio desde a consellería non se respecta. Hai máis de tres sentenzas xudiciais con respecto á carteleira da consellería; é dicir, dos turnos das traballadoras. Entón, cando a propia consellería non respecta un convenio laboral, pois non sei que lle imos pedir ao Goberno galego de que faga o que ten que facer para que as empresas cumpran a lexislación. En calquera caso, non é fácil determinar o número de persoas que baixo a modalidade de concesións administrativas están baixo o ámbito de contratación da Xunta de Galicia. E non é fácil, máis que nada, porque a Xunta de Galicia, sendo absolutamente coherente no seu traballo nestas lexislaturas, non lles responde aos grupos da oposición o que lle preguntan, non responde nunca. Sabemos que o persoal público de amplos servizos básicos da Xunta de Galicia foi reducido dende que goberna o Partido Popular –especialmente en educación e en sanidade–, señora conselleira, 3.000 persoas menos. As taxas de reposición foron limitadas nos últimos anos, máis do 50% para este ano. Así, na oferta de emprego público recentemente aprobada, curiosamente un pouquiño antes dunhas eleccións, unha oferta pública que se anuncia moitísimo, gastan vostedes máis en anuncios que o que gastan en soster os desempregados. Vostedes son un Goberno de publicidade e propaganda. Cada vez que fan algo, gastan máis en publicidade que o que realmente repercute en beneficio para os cidadáns. Pola contra, existen amplos servizos que están a ser privatizados dende que goberna o Partido Popular, especialmente na área dos servizos públicos e sociais. Baste ver as numerosas licitacións que leva a cabo a Consellería de Traballo especialmente para a xestión dos servizos sociais. Un bo exemplo era o que comentaba a portavoz do BNG con respecto ao hospital de Vigo. Pero, de verdade, señora conselleira, resulta lamentable –en momentos tan difíciles para as persoas–, resulta incluso insultante a desfachatez con que vostedes fan propaganda dunha crise xa acabada, da mellor oferta de emprego público da historia, do maior respecto á lexislación, cando lle acabo de dicir que vostede mesmo, é dicir, a Administración, incumpre os convenios laborais. A partir de aí, eu creo que todo o que se poida dicir xa case que sobra. A realidade deste país son 101.100 persoas máis desempregadas que cando o PP accedeu ao poder, cun aumento do paro do 62%; uns salarios que son en torno ao 12% inferiores á media estatal, uns dos máis baixos de todas as comunidades autónomas; e, se falamos da xornada laboral, señora conselleira, entendo que non lle apeteza escoitarme, despois sempre o pode ler... É dicir, eu creo que aquí moitas veces vostede vén pedir un respecto que non ten polos representantes que estamos aquí, falando ou sentados. Non o ten, señora presidenta, e síntoo. Non o ten. É dicir, onte sae unha noticia: "18 anos de financiación ilegal do Partido Popular", e non se inmutan. ¡Veñen aquí a dar leccións de case todo! E cando hai unha realidade de desemprego en Galicia terrible, a señora conselleira mira al cielo. ¡Hombre, al cielo está mirando mucha gente porque no tiene a donde mirar! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, a min moléstame, ¿que quere que lle diga? Centrémonos, polo tanto, no espírito da interpelación, que fai un relatorio de empresas, e poderiamos facer moitas máis en todos os sindicatos, a CIG, Comisións, UXT, etc., entre todos os sindicatos temos un relatorio amplísimo. Pero a realidade é esa, que vostedes non respectan os traballadores, non respectan a lexislación e non respectan os galegos e as galegas que están sufrindo neste momento. Hai un aumento das contratacións a tempo parcial, iso é unha realidade, e é unha cuestión á que frecuentemente acoden os propios contratistas coa Xunta de Galicia. Por ofrecer un dato, as contratacións de menos de 7 días crecen de ano en ano. No 2014 aumentaron no 75 % en relación co ano 2012. É dicir, non hai que ir moi para atrás. Vostedes se superan a vostedes mesmos. Máis da metade dos traballadores e das traballadoras galegos a tempo parcial non cobran nin sequera o salario mínimo. O 55 % gaña menos de 638 euros ao mes. Ademais, na relación no que se denominan postos de traballo equivalentes, é dicir, onde se ten en conta tanto o número de persoas que traballan como o tempo de duración de tal traballo, segundo os datos da propia contabilidade nacional, Galicia diminuíu no número de traballadores enormemente. Pese a isto, o Partido Popular está a defender sen rubor que Galicia está superando a crise. Señora conselleira, a súa consellería, vostede, Goberno do Partido Popular, paralelamente á que sobe o desemprego, vostedes diminúen os orzamentos na Consellería de emprego, pero, paralelamente, nin sequera executan os orzamentos. Como moi ben dicía o portavoz de AGE, eu entendo que vostede estea moi ocupada na Operación Zeta, porque mire, se as inspeccións da Consellería de Traballo fixeran o que teñen que facer, se os responsables da Consellería de Traballo –e vostede, lamentablemente, señora conselleira– non estiveran enredando, posiblemente moitas situacións serían moito máis claras. Vostede hoxe fai referencia na súa intervención a unha lei que se aprobou nesta Cámara. Nesta norma, señora conselleira non sei se a leu, incluíanse os servizos prestados de xeito indirecto e contratados a empresas privadas. Nela existe un apartado concreto sobre as obrigas do contratista, que se limitan, señora conselleira, basicamente a recoller un aspecto que xa está regulado na lexislación xeral. Evidentemente, haberá moitas cousas, señora conselleira, que é preciso lexislar, pero o fundamental é cumprir a lei, que non a cumpren, señora conselleira, nin na súa consellería nin nalgunha outra. Pero non existe nesta lei ningún apartado concreto sobre a cuestión que se está a tratar, como son as obrigas ou os dereitos e índole laboral. O Goberno do Partido Popular, dende logo, podería incluír algún aspecto concreto neste sentido, e non obrigas de tipo xeral sometidas a unha lei que xa existe. Pero mire, señora conselleira, estamos acostumados: só pantalla. Vostedes quixeron sacar toda a lexitimidade a este Parlamento, vir aquí, soltar un speech que xa ten colocado previamente, previo pago en publicidade e propaganda, e nesas estamos. Nos procesos de contratación, nos pregos de bases é necesario, señora conselleira, incluír e dotar dun peso máis relevante as chamadas cláusulas sociais. O meu grupo fixo algunhas recomendacións neste sentido, pero, desde logo, co voto en contra sempre do Partido Popular. Outras comunidades autónomas, señora conselleira, teñen unha guía para a inclusión de cláusulas contractuais de carácter social. En Galicia, o Goberno galego nin as ten nin se lle espera. Queremos facer fincapé nun dos aspectos que debería ser fundamental, e é o control. E disto ten que saber un pouco, señora conselleira. Vostede debe estar arrepentida de non ter máis control...
Vaia rematando, por favor.
...ou de ter tido control excesivo. Por exemplo, cuestións como as garantías de que todas estas empresas están cumprindo os convenios. Pero, repito, cando a Consellería non cumpre os convenios, non sei que se lles pode pedir ás empresas. Vostede falaba aquí, señora conselleira, de que os traballadores, cando hai algunha irregularidade, teñen dereito a denunciar. ¡Home, grazas! Ata aí podiamos chegar. Aínda non derrogaron esa lei, ou non a cambiaron ou non a modificaron, para facela cordial. Porque ao mellor a fan cordial e directamente os traballadores xa non poden denunciar que os explotan ou algunha irregularidade de tipo laboral. Pero supoño que non se lle escapa que vivimos nun momento complicado, porque estamos a falar de xente que a contratan por unha hora, de xente que traballa máis horas polas que está contratada, e firma o que lle poñan por diante. E está moi ben que a persoa que ten...
Grazas, señora Quintas.
...que...
Non, non, xa rematou o seu tempo. [[A señora Quintas Álvarez pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Quintas... Señora Quintas, xa rematou o seu tempo. [[Aplausos.]] Grazas. Grupo Popular. Señor Tellado.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde a todos. Señora Quintas, fala vostede de respectar os dereitos laborais dos traballadores. Pero ¿que fixeron vostedes cos dereitos laborais dos traballadores cando gobernaba o Partido Socialista? ¿Que fixeron cos dereitos laborais de 3 millóns de españois que vostedes mandaron ao paro? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Os dereitos laborais desas persoas vostedes os pisotearon durante catro anos do Goberno Zapatero, os últimos catro. Polo tanto, leccións do Partido Socialista nese sentido, cero. [[Aplausos.]] Nós non vimos ao Parlamento... Nós non vimos ao Parlamento, señora Quintas, a dar leccións. Nós vimos aprender, aprender dos erros do Partido Socialista para non volver cometelos. Para iso está aquí este goberno, para non cometer os mesmos erros e aprender dos erros que vostedes cometeron. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Esa é a realidade. E a realidade, señor Fajardo, esa realidade que vostede di que o Goberno de Galicia non coñece, a realidade deste país é que, cando gobernaba a esquerda, o paro subía, e agora que goberna o Partido Popular, o paro baixa. Esa é unha realidade indiscutible que se recolle en todos os datos rexistrados do paro na EPA. [[Murmurios.]] Agora que goberna o Partido Popular, o paro baixa. Falaban vostedes da Operación Zeta. Señora Quintas, ¿canto saben vostedes da Operación Zeta no Partido Socialista, no seu grupo, no Partido Socialista? Por iso figuran correos electrónicos do señor Gerardo Crespo [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ao señor Ricardo Varela. Si, señora Quintas. Porque a Xunta actual, este goberno, é o denunciante, non o denunciado, por moito que vostede veña aquí de forma torticera a dicir cousas que non son. Fálase aquí de regalos de determinadas empresas. Imos ver, regalos de determinadas empresas. ¡Pero se no sumario da Operación Pokémon figuran membros dese partido que fala aquí de regalos que recibiron botellas da empresa Vendex: 8 botellas de viño, 2 de Dom Pérignon e 3 de Vega Sicilia! ¡Hai que ter valor para vir aquí falar de regalos e de conivencias con empresas dende Alternativa Galega de Esquerda. Señora Prado, en relación co Bloque Nacionalista Galego e a súa intervención, é verdade, veñen darnos leccións e supoño que temos que aprender tamén da experiencia do Bloque Nacionalista Galego, da experiencia de goberno: 200 contratos en fraude de lei no Consorcio Galego de Igualdade e Benestar cando vostedes gobernaban. ¡Iso si que é un exemplo de respecto ás relacións laborais e aos dereitos dos traballadores! E vostede era membro daquel goberno, polo tanto, nós non lle aceptamos esas leccións. Ao Grupo Parlamentario Popular cónstalle perfectamente a preocupación da conselleira de Traballo e Benestar, e de todo o seu equipo, polos conflitos laborais existentes en Galicia. Nós non imos por aí sacándonos fotos, amosando un falso interese. Non, non. Nós, dende as administracións, e dentro do marco competencial que lle asiste á Xunta de Galicia, tratamos de resolver conflitos. Iso é o que fai a Consellería de Traballo e Benestar, non sei o que facían cando esa consellería estaba gobernada polo Partido Socialista. E, polo tanto, ¡claro que si!, ¡tolerancia cero coas irregularidades!, a iso se adica o Goberno do Partido Popular. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿A economía galega e o emprego están mellor que hai un ano? Por suposto que si, é unha realidade indiscutible, como indiscutible é que esta crise é do Partido Socialista. E o paro hoxe baixa en Galicia e en España; hoxe hai 22.000 parados menos que hai un ano en Galicia, por moito que lle moleste á señora Quintas. O paro baixou en Galicia no último ano un 8 %, esa é a realidade da que vostedes non falan. Vostedes cren que todo vai peor porque ao PSOE lle vai peor. Non é verdade, España e Galicia están mellor, por moito que a vostedes lles moleste. Dezaseis meses consecutivos nos que o paro, o diferencial interanual, baixa consecutivamente todos os meses. A afiliación á Seguridade Social sobe, por moito que á señora Quintas lle digan por teléfono que non. ¡Claro que soben o número de afiliados á Seguridade Social! O paro en España baixa e as afiliacións á Seguridade Social soben. Hai 300.000 parados menos que hai un ano, 400.000 afiliados máis á Seguridade Social que hai un ano. E hai indicadores que molestaban á oposición, que citaba a conselleira de Traballo e Benestar, que indican que hai unha recuperación económica e que a cousa está mellorando. Número de empresas afectadas por concursos de acredores, ten baixado no último ano un 28 %. Co PSOE subía, esa é a realidade. Número de empresas en disolución. Co PSOE subía; no último ano baixou un 21 %. [[Murmurios.]] Número de traballadores afectados por ERE. Baixou un 40 % no último ano, por iso, señora Quintas, por iso perderon, efectivamente, as eleccións en España. E falan da actuación da Administración en defensa dos dereitos laborais. Xa o explicou a conselleira, polo tanto, eu non teño nada máis que incidir nese sentido. Inspección de Traballo. Colaboración permanente coa Inspección de Traballo por parte da autoridade laboral de Galicia. E as cifras falan por si soas. No ano 2014, 582 actuacións en casos concretos de impago ou atraso no pago dos salarios, por moito que lle moleste á oposición. Esa é a realidade. No que vai de ano, 116 actuacións de Inspección de Traballo en materia de impagos de salarios. Iso é o que está a facer a Xunta de Galicia, a autoridade laboral de Galicia, en colaboración coa Inspección de Traballo. E eu teño que dicir que a maioría das empresas do noso país, de Galicia, a maioría das empresas de Galicia, cumpren coa lexislación laboral vixente. Por moito que a vostedes lles moleste e por moito que vostedes traten de criminalizar os empresarios do noso país, esa non é unha realidade, esa non é a realidade. ¿Que hai empresarios que incumpren a normativa vixente? Pois hai que ir a por eles dende o ámbito da Administración e dende o ámbito xudicial, pero non se pode criminalizar os empresarios que xeran emprego. Dende logo, o Partido Socialista non xera emprego, o Bloque Nacionalista Galego tampouco e AGE tampouco, só crean os seus propios. Son os empresarios, os autónomos, os que vostedes veñen aquí a criminalizar todos os días, os que crean emprego, por moito que vostedes critiquen nese sentido. E claro, falaba a conselleira con toda a razón da Lei de garantía da calidade dos servizos públicos e da boa administración. Unha lei que aprobabamos onte neste Parlamento, neste mesmo pleno, cos votos unicamente do Partido Popular. E hoxe a conselleira vén de poñer de manifesto, efectivamente, o cinismo dunha oposición que denuncia unha cousa e logo vota exactamente a contraria. Onte aprobabamos esta lei, unha lei que contempla no seu articulado señora Quintas, creo que quen non a leu, a pesar de que votou en contra, foi precisamente vostede, artigo 49 –intente lela agora, antes de que remate o pleno, a pesar de que onte xa a votou en contra, "...establecer mecanismos para que a Administración poida actuar contra as empresas concesionarias de servizos públicos que incumpran as súas obrigas e vulneren os dereitos dos traballadores e das traballadoras". É dicir, onte mesmo aprobouse unha lei que lle permite á Xunta resolver o contrato con aquelas empresas que vulneren os dereitos dos traballadores, unha lei á que vostedes votaron en contra. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Canta hipocrisía, canto cinismo e canto dobre discurso! Señora conselleira, sabe que desta oposición vostede non pode agardar absolutamente nada. Veñen aquí co discurso escrito: "a culpa de todo tena a Xunta". E cando o paro baixa, nada ten que ver coa Xunta de Galicia, iso é grazas ao esforzo dos grupos da oposición. Sabe que para respaldar o labor do Goberno só existe un grupo que está aquí disposto a sacar a Galicia da crise, que é o Grupo Parlamentario Popular. Mentres tanto, da oposición, señora conselleira, non agarde absolutamente nada: cinismo, hipocrisía... Eles están agardando unicamente que a Galicia lle vaia mal para que a eles lles poida ir ben. Polo tanto, labor completamente improdutivo para o país. [[Murmurios.]] Xa o dicía hoxe un deputado do Grupo Parlamentario Popular: algúns teñen que esconder as súas siglas porque a xente xa non aguanta máis con tanta hipocrisía e tanta demagoxia. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Tellado. Rolda de réplica. Ten a palabra a señora Martínez.
Señora conselleira, ¡que ben lles veu a crise a vostedes!¡Todo se xustifica coa crise! Iso vale para xustificar calquera cousa. Todas as súas políticas totalmente ideolóxicas, que non teñen nada que ver coa situación económica, xustifícanas a través da crise. Aquí tamén di que é un problema dunha crise moi dilatada no tempo. E eu digo: unha crise que pagan en exclusiva os traballadores e as traballadoras, e vostedes o permiten. Di que se está a crear emprego. Se non se paga o salario, tamén creo emprego. Se a min a Xunta me permite que non pague os salarios, evidentemente non teño ningún problema en contratar. Ter persoal gratis é marabilloso, e en precario, con contratos a tempo parcial traballando xornadas completas, con prácticas totalmente ilegais. Din que hai menos ERE e unha maior afiliación á Seguridade Social. Terá bastante que ver todo isto con que xa no quedan case empresas para facer ERE. As empresas están nos mínimos de persoal, xa no poden ter menos persoal, por iso rematan os ERE. Non é un triunfo da Xunta de Galiza, nin das políticas laborais que vostedes están levando adiante. Di tolerancia cero coas irregularidades empresariais. Eu citei 18 empresas nas que a Xunta non actuou, e os grupos da oposición citaron algunhas máis. Non actúan, é todo hipocrisía, ¡iso si que é hipocrisía, señor Tellado! Por exemplo, falamos de Povisa. Eu tróuxeno a este Pleno e a Comisión máis dunha vez, e contestáronme que é un problema entre empresa e traballadores, por iso a Xunta non actúa, cando Povisa incumpre o convenio colectivo, incumpre o concerto asinado co Sergas, incumpre a Lei 3/2011, de contratación do sector público, e incumpre porque ademais utiliza o alumnado como man de obra gratuíta. E tróuxenlle papeis á conselleira que demostraban fallos sanitarios realizados por alumnos que estaban substituíndo o persoal do hospital, e tampouco actuaron. E tampouco actúan en relación coa sobrecarga de traballo que se está denunciando coa destrución de postos de traballo; tampouco actúan. O primeiro en incumprir a lexislación laboral é o propio Sergas, a través da súa lista de contratación, onde contrata sen descanso, sen vacacións e sen dereitos aos traballadores da sanidade pública. E ademais, o impago de salarios tamén o exerce o Sergas, que aínda lles debe as pagas extras aos seus traballadores e traballadoras, igual que ao resto dos traballadores da Administración. Fálame vostede da Inspección de Traballo. Eu non lle quería falar da Inspección, falaba da Xunta, a Inspección non depende de vostedes. Pero a Inspección de Traballo hai que dotala de medios, porque polo menos a Inspección de Traballo de Vigo non ten medios para traballar. Tamén estou de acordo con vostede en que o afán recadador non vale para nada. Para empezar, como dixo o señor Fajardo, porque as multas son moito máis baratas que o que aforra a empresa. Pero tamén porque teñen impedimentos para facer o seguimento e multar, para seguir as grandes empresas como Citroën, Povisa ou o El Corte Inglés. Vía xudicial. Di vostede que é a última. Pois se os xulgados están colapsados é porque vostedes están facendo moi mal o traballo, porque a última vía é a única que teñen os traballadores ao final, por iso están colapsados os xulgados galegos. Fala vostede de mediación, do AGA e do Consello Galego de Relacións Laborais, e eu pregúntolle, ¿que hai que mediar con alguén que incumpre a lei e non paga os salarios? ¿Que hai que mediar? Haberá que obrigalos a que o fagan, ¡non hai nada que mediar! ¿Que pasa ou que pasaría cando é o traballador o que incumpre a normativa laboral? Inmediatamente ten un despedimento. En canto ás concesionarias, fala vostede da lei que aprobamos onte e que eu votei en contra e volvería votar en contra. Primeiro, porque un artigo non xustifica toda a lei. E, segundo, porque roubar xa é ilegal, non necesitamos unha lei que diga que os empresarios non lles poden roubar aos traballadores.
Vaia rematando, por favor.
Xa é ilegal, ¿que nos veñen a vender aquí? ¿Que veñen vender? A lei é pura propaganda, e a lei ignora os sindicatos deliberadamente. Ignóraos, exclúeos de todo tipo de negociación. Ademais, é todo unha hipocrisía, ¿sabe por que? Porque trouxen máis dunha vez unha proposición non de lei pedindo que se penalizase ás empresas que incumpren en materia laboral e vostedes votaron en contra, non queren penalizar as empresas que incumpran a lexislación laboral; non queren penalizar as empresas concesionarias, ou que optan a unha concesión, cando non pagan os salarios ou cando fan despedimentos irregulares e improcedentes. Polo tanto, todo o que vostede dixo non é nada. Nin sequera presentaron unha emenda, porque a esa PNL lle puideron presentar unha emenda e demostrar que realmente queren loitar contra a sobreexplotación laboral que se está dando no noso país e contra o impago dos salarios.
Grazas, señora Martínez. Ten a palabra, para pechar o debate, a conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Moi boa tarde outra vez, señorías. Tentarei, seguindo o Regulamento desta Cámara, dar resposta –despois de escoitar o posicionamento do resto dos grupos sobre esta interpelación– á interpelante tal e como fixo nas dúas intervencións. E o primeiro de todo é que a interpelante vén dicir nesta segunda intervención que ¡que ben lle vén ao Goberno do Partido Popular esta crise, porque todo o xustifica a crise! Home, que o diga vostede cando esta mañá foi capaz incluso de xustificar os suicidios pola crise, ¡e mesmo tamén de cualificar a este Goberno como Goberno (...) [Por orde da señora presidenta, e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións]! A verdade é que chama poderosamente a atención que vostede sinale precisamente unha escusa, como pode ser escudarnos nunha crise, para plantexar as resolucións, que é o que estamos a levar adiante dende o Goberno. E falando tamén da súa interpelación, tal e como vén aquí por escrito, na que dicía: "segundo denuncia a Confederación Intersindical de Galicia, miles de asalariados...", todo o que leu vostede na súa intervención ao principio de todo, podería ser tamén algo coherente e facerlle caso á CIG, mesmo tamén cando é quen de presentar nos concellos, a través do Bloque Nacionalista Galego, unha moción da CIG para a inclusión das cláusulas sociais nos contratos de obras do sector público, onde expresamente di –a CIG, o Bloque–: "En relación coa necesidade de garantir o cumprimento das obrigas laborais, o Proxecto de lei de garantía da boa administración e calidade dos servizos da Xunta de Galicia tamén considera incumprimento grave, que xustificará resolución do contrato e vulneración probada dos dereitos laborais dos traballadores". É dicir, a CIG mesmo é quen de falar ben, polo menos, do artigo 49 da lei que onte se aprobou nesta Cámara única e exclusivamente cos votos do Partido Popular. Iso para min si que é unha mostra –ímolo deixar así– de algo de cinismo, polo menos, por parte de vostede, e neste caso da formación do Grupo Mixto que representa. E poderá dicir o que queira, señoría, pero o que teño claro é que o volvo dicir: tolerancia cero, si señor. Contra as irregularidades este Goberno ten tolerancia cero. E cumprimento ao cen por cento da lexislación vixente, incluídos os convenios. Hoxe esta Cámara, mesmo este Goberno, e por suposto os traballadores e as traballadoras galegas, teñen unha ferramenta máis á súa disposición que garante unha protección maior da que había onte precisamente para a loita na defensa dos dereitos dos traballadores, e iso é única e exclusivamente porque este Goberno trouxo unha lei a este Parlamento, e este Goberno, a través precisamente do Grupo Parlamentario Popular unicamente, vai poder levar adiante esta lei, que –como dicía e volvo repetir– ten un artigo claro que antes non había nin estaba recollido en ningunha lei estatal, artigo precisamente que recolle a CIG, curiosamente, e que o BNG está agora a presentar nos concellos, onde precisamente lle dá ferramentas á Administración para rescindir os contratos no caso de incumprimentos salariais. E, por suposto, señoría, dicía qué fai a Xunta. A inspección é competencia do Estado, a través da Inspección de Traballo, e nós colaboramos co Estado a través dos nosos equipos, pero os inspectores son dependentes do Ministerio de Traballo, co cal traballamos en colaboración estreita. De feito dicía antes que no ano 2014 foron 582 as actuacións que fixeron, dende a Inspección de Traballo, vencelladas directamente co pagamento dos salarios, das cales xurdiron 78 actas, porque entendo que o resto, evidentemente, reaccionou a empresa á petición, á visita e mesmo á acta levantada pola Inspección de Traballo. E xa no que levamos de ano, relacionado co tema que se supón que lle preocupa a vostede, foron 116 as actuacións en empresas que levamos desenvolvidas nesta materia, que deron como resultado 14 actas de infraccións. E recordáballe que a loita contra a fraude, é dicir, a tolerancia cero contra as irregularidades, está a desenvolvela esta consellería, a través dun convenio asinado co Ministerio de Traballo, que puxo en marcha o Plan contra o traballo non declarado en Galicia, e que evidentemente vai continuar este ano coa creación dun grupo de traballo especializado na loita contra o traballo non declarado. Para evitar situacións, precisamente, como as que denunciaba vostede, de impago de salarios, o mellor evidentemente é que todo o mundo o denuncie. Para iso deben saber todos os cidadáns e todos os traballadores que, efectivamente, teñen todas as ferramentas á súa disposición coa lexislación vixente, e agora unha máis se lles ofrece para poder avisar e advertir á Inspección de Traballo dos feitos irregulares que se poidan dar dende as administracións. E como dicía, temos 37.500 actuacións para este ano 2015. Nada máis. Moitas grazas, presidenta.
Grazas, conselleira. Interpelación de D. Abel Fermín Losada Álvarez e tres deputados/as máis, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre os criterios e prioridades de investimento formulados polo Goberno galego diante do Goberno central en relación coas axuda europeas correspondentes ao Plan Juncker
Ten a palabra o señor Losada pra formular a súa interpelación.
Grazas, señora presidenta. Señorías, señor conselleiro. Compareceu vostede neste mesmo Pleno onte para falar das liñas mestras da súa consellería. Eu despois, nunha intervención posterior, na que vostede non estaba presente, falei da incapacidade metafísica de pronunciar algunhas palabras por parte do novo conselleiro de Facenda. Aquí vimos falar do Plan Juncker, efectivamente, pero vimos falar, sobre todo, de crecemento e de emprego, que é a outra cara da moeda da pobreza e da desigualdade. A falta de crecemento, a falta de emprego, o desemprego de longa duración, son as facianas fundamentais do que é un proceso que eu creo que –excepto o señor Feijóo cando fala neste Pleno– todo o mundo coincide en que é un proceso de empobrecemento xeral e de polarización social en Galicia e no conxunto de España. Hai un exemplo paradigmático da desconexión dos gobernantes cos gobernados. Probablemente a frase sexa apócrifa, pero eu creo que é suficientemente ilustrativa. Cando na Revolución francesa preguntou María Antonieta qué acontecía, dixéronlle: "Es que la gente no tiene pan". E contestou: "Pues que coman pasteles." É dicir, é o exemplo paradigmático do que vostedes están a falar e a facer cando veñen falar de economía a este Parlamento. Vostede onte foi incapaz de pronunciar a palabra pobreza e desigualdade, ¡incapaz! Non o dixo na case hora e media que interveu nesta tarima. E a pobreza e a desigualdade están en Galicia e están en España, e ademais, lamentablemente, están para quedarse, porque non hai ningún indicador que diga que esas raquíticas taxas de crecemento do PIB van permitir niveis de ingreso e de renda que lle permitan á poboación saír da pobreza. Neste contexto –contexto que eu quero deixalo claro porque moitas veces aquí nos esquecemos–, este país, que ten unha taxa de desemprego a nivel de España do 25 %, e a nivel de Galicia do 22 %, que salvo Grecia é a máis alta da Unión Europea con moita diferenza, pois duplica a media da Unión Europea, debería ser o país máis interesado en políticas de estímulo ao crecemento e de estímulo á demanda. Efectivamente, o señor Juncker, presionado pola esquerda europea, tarde, mal e a rastras, é certo que plantexou un plan, chamado Plan de estímulo á economía europea. Un plan que inicialmente era moi ambicioso, falábase de 300.000 millóns de euros, que por presión da dereita europea foise progresivamente desnaturalizando, lamentablemente, porque é obvio que en termos estritamente ideolóxicos vostedes non cren na intervención pública e, polo tanto, consideran que todo o que sexa inversión pública está condenado ao fracaso e a unha produtividade baixa en termos de crecemento. O certo é que ese plan –volvo repetir– acabou converténdose nun plan público-privado, no que a inxección de fondos públicos era moito máis reducida que no momento inicial. Pero, aínda así, estaba enriba da mesa cunhas liñas estratéxicas definidas. Infraestruturas de transporte: a inversión pública da Xunta de Galicia está literalmente polo chan. I+D+i: cando resulta que ten que saír o conselleiro e o director da Axencia de Innovación para vender que se contrata a un investigador. Supoño que saben a que me refiro porque supoño que todos len a prensa. Eu creo que unha das páxinas máis ridículas da historia política recente, xa non digo de Galicia, senón de toda España; non porque se contrate a ese investigador, senón porque iso sexa unha noticia. Que iso sexa para facer unha nota de prensa dunha consellería, en fin, eu creo que demostra como estamos. Banda ancha, enerxía e reindustrialización. Estes son os obxectivos fundamentais do plan de estímulo do señor Juncker. Falábase fundamentalmente de fondos estruturais e falábase fundamentalmente de recursos do BEI, do Banco Europeo de Inversións. De 300.000 millóns de euros, señor conselleiro, cunha sinxela regra de tres, a Galicia corresponderíanlle, en termos de poboación, aproximadamente 1.500 millóns de euros, en dous anos: ano 15 e ano 16. Vostede anunciou onte que se estaba a desenvolver un novo Plan de planificación económica 2015-2020. A min creo que me parece boa idea, a verdade é que benvidos á planificación económica os gobernos liberais da dereita española, pero gustaríame que se avaliaran os resultados do anterior. Creo que lle corresponde a vostede. A señora Fernández Currás, tamén cunha potencia mediática envidiable na primeira lexislatura do señor Feijóo, contounos durante meses as bondades do Plan estratéxico Galicia 2010-2014. Horizonte 2020. Supoño que o seu Plan 2015-2020 se inserirá neste macroplán da señora Currás. O certo é que vostede seguro, señor conselleiro, que é plenamente consciente de que os obxectivos macroeconómicos, os obxectivos sociais, tecnolóxicos, de innovación, que aparecen nese plan non foron conqueridos nin de lonxe. Non nos poden dicir que non coñecían a situación económica. Reprocháronnos durante anos que enganamos os cidadáns deste país, que negamos a crise, que vostedes eran os que sabían o que estaba pasando e os que sabían como solucionalo. Eran os dos corenta e cinco días para acabar co desemprego desta comunidade autónoma, seguro que o recordan. Polo tanto, a min gustaríame saber cal é a avaliación que se fai dese plan estratéxico, que foi un estrepitoso fracaso, en termos de calquera dos indicadores que se utilicen. E, bueno, por suposto interesaríame moito saber como vai desenvolver o próximo, en función do fracaso deste, que ten un horizonte do ano 2020. E no caso concretamente do Plan Juncker, bueno, pois, efectivamente, houbo un bloqueo sistemático da dereita, fundamentalmente de Alemaña. O razoable era que os fondos procederan do mecanismo europeo de estabilidade, o que se chama coloquialmente a máquina de crear diñeiro. Non parece que houbera ningún problema en incrementar a masa monetaria. Estamos nunha situación de deflación ou de inflación practicamente moi escasa. Polo tanto, estamos falando exclusivamente de ideoloxía, non estamos falando en absoluto dunha situación económica complicada á hora de incrementar a masa monetaria en circulación. E, de feito, habería que ver por que cunha situación de deflación o euro perde posicións constantemente. E perde posicións exactamente porque os gobernos da dereita europeos non queren falar de crecemento e queren falar doutras cousas, que nos levan a onde nos levan: lévannos á pobreza e á desigualdade, lévannos lamentablemente a esa María Antonieta que pensaba que se a xente non comía pan podía comer brioche –lamentablemente non podía comer brioche e logo cortáronlle a cabeza: as cousas da Revolución–. E non foi o mecanismo europeo de estabilidade. A segunda vía era o Banco Europeo de Inversións, que tampouco lles valía aos alemáns; por certo, nin aos alemáns nin aos gobernos do señor Feijóo, que, excepto para buscar financiamento para as empresas privadas que están construíndo o hospital de Vigo, nunca se moveu en relación con busca de financiamento do Banco Europeo de Inversións. Eu lamento moito que en seis anos aqueles que dicían que o Goberno Touriño ía pouco a Bruxelas buscar financiamento en seis anos nin está nin se lles espera. Primeiro non estiveron, despois, pois xa co asunto do señor Dorribo, evidentemente o Banco Europeo de Inversións, en fin, como que preferiu hibernar os proxectos de inversión procedentes da Xunta de Galicia. A terceira vía, o orzamento da Unión Europea, como vostedes saben, moi escasa, efectivamente. E a cuarta, o capital privado. E aquí si, aquí parece que xa todos están un pouco máis de acordo. Co cal, ao final, aquel Plan Juncker de 300.000 millóns de euros acaban sendo 21.000 millóns de euros públicos que van mobilizar aproximadamente 300.000 millóns de euros. Desde logo, non é o plan da esquerda europea, e así o dixo o Grupo Socialdemócrata no Parlamento Europeo. Tamén digo que prefiro iso a nada, os socialistas preferimos iso a nada. Pero, desde logo, primeiro, gustaríanos que a dereita nos explicara por que esta serie de vetos dos que falei ata este momento. E logo gustaríame que nos explicara, desde ese desdén ideolóxico que os caracteriza, cal foi a razón para menosprezar sistematicamente...
Vaia rematando.
...–remato, señora presidenta– as iniciativas deste grupo parlamentario que tiñan que ver con este tema. Presentamos a primeira hai cinco meses, o 21 de outubro do ano 2014. Naquel momento votouse en contra e díxose que era precipitada. Non era en absoluto precipitada. A proba de que non era precipitada é que presentamos outra en decembro e outra en marzo de 2015. A proba de que non era precipitada é que neste momento xa, por exemplo, Alemaña, Italia e Francia, 8.000 millóns de euros encima da mesa cada un; o señor Rajoy, en teoría 1.500. Tamén dixo, nun alarde de finura intelectual que o caracteriza, que algún outro país puxo menos; desde logo, Finlandia, Holanda e Austria, que teñen un 4 % de desemprego. Teñen moito menos interese no Plan Juncker que un señor que leva na súa espalda unha taxa de desemprego do 24 %. E, lamentablemente, o Goberno galego –insisto– ata o de agora nin está nin se lle espera.
Moitas grazas, señor Losada.
A interpelación ten que ver con iso.
Moitas grazas.
¿Van estar? Nada máis e moitas grazas.
Ten a palabra o conselleiro de Facenda, don Valeriano Martínez.
Grazas, señora presidenta. O Plan de estímulo da economía europea que anunciou o novo presidente da Comisión, Jean-Claude Juncker, na presentación da súa candidatura, constitúe un novo plan de investimentos para Europa, denominado comunmente Plan Juncker. Está prevista a súa regulación normativa e a concreción no transcurso da actual presidencia letoa da Unión Europea. Serán os Estados nacionais os que deben achegar as propostas para lograr o fin que se persegue. O plan nace para dar resposta ás grandes necesidades de investimento en Europa tras a caída do nivel de investimento en torno a un 15 % desde o seu nivel máximo no 2007, derivada da crise económica, ao tempo que se detectan altos niveis de aforro e numerosos proxectos viables que precisan financiamento. En concreto, o plan propón tres capítulos: en primeiro lugar, mellorar o contorno de investimento, é dicir, mellorar a normativa, facéndoa máis sinxela e previsible a todos os niveis; en segundo lugar, mobilizar o financiamento para o investimento; e, en terceiro lugar, levar o financiamento á economía real. Segundo as estimacións publicadas pola Comisión Europea, o conxunto destas medidas podería inxectar entre 330.000 e 410.000 millóns de euros ao PIB da Unión Europea ao longo dos próximos tres anos e ata crear 1,3 millóns de novos postos de traballo. Dentro do primeiro capítulo de mellora da normativa, sitúanse as reformas estruturais, a coordinación do mercado único europeo, enerxía, o mercado único de capitais. O plan de investimentos incluirá unha senda económica para eliminar as regulacións sectoriais específicas que dificultan os investimentos. En segundo lugar, para a mobilización do financiamento para o investimento crearase un novo Fondo Europeo para Investimentos Estratéxicos, garantido con recursos públicos e destinado a investimentos adicionais no período 2015-2017, maximizando o seu impacto e desbloqueando a paralización do investimento privado. O Fondo Europeo para Investimentos Estratéxicos ten como obxectivo mobilizar investimentos adicionais por valor mínimo de 315.000 millóns de euros ata finais do 2017. Este fondo, no que a Comisión Europea e o Banco Europeo de Investimentos están a traballar para crealos a mediados do 2015, constituirase inicialmente con 21.000 millóns de euros: 16.000 procedentes do actual marco financeiro plurianual e 5.000 do Banco Europeo de Investimentos. Co fin de garantir que os proxectos sexan seleccionados en función dos seus méritos, o plan establece que non deberán existir asignacións previamente determinadas que respondan a criterios territoriais ou temáticos. Os Estados membros, directamente ou a través dos seus bancos nacionais de fomento ou organismos similares, poderán contribuír tamén ao Fondo achegando capital ou aumentando cofinanciamento nacional máis alá do requisito legal mínimo, sen que esta achega compute para efectos de déficit público no marco do Pacto de estabilidade. En terceiro lugar, o plan consiste en poder levar o financiamento á economía real, é dicir, pór en marcha iniciativas específicas para asegurar que o financiamento adicional para o investimento responde ás necesidades da economía real, de modo que se canalicen os fondos públicos e privados adicionais cara a proxectos viables e cun valor engadido real para a economía social de mercado europeo. Para iso estableceuse un grupo de traballo entre a Comisión e o Banco Europeo de Investimentos que, xunto cos Estados membros, identificou unha primeira lista de posibles proxectos de investimentos co fin de facer unha reserva europea transparente de proxectos. Esta lista de proxectos non é pechada e baséase nunha serie de criterios económicos sinxelos e recoñecidos: que teñan valor engadido ou interese para a Unión Europea, que sexan viables e que poidan iniciarse no período 2015-2017. A nivel europeo, presentouse o 9 de decembro un informe cun listado preliminar de 2.000 proxectos presentados por todos os Estados da Unión, aberto e non exhaustivo, con capacidade de mobilizar 1,3 billóns de euros, sen compromiso de financiamento automático nin preferencia para recibir recursos nacionais ou europeos. Polo que respecta ao caso de España, e segundo o publicado pola Comisión Europea, o valor dos proxectos inicialmente seleccionados foi cuantificado en 53.000 millóns de euros: máis de 25.000 millóns de euros relacionados coa enerxía, 11.000 millóns de euros en proxectos de I+D, máis de 6.000 millóns de euros para completar redes e infraestruturas de transporte –fundamentalmente nos corredores mediterráneo e atlántico– e, por último, máis de 10.000 millóns de euros para outros investimentos, infraestruturas sociais e medioambientais. No que respecta a Galicia, o pasado 7 de novembro a Consellería de Facenda recibiu unha carta na que o Ministerio de Facenda solicitaba información sobre a lista de proxectos de investimentos que a nosa comunidade consideraba susceptibles de aportar dentro das necesidades de investimento en sectores clave da Unión. Os proxectos potencialmente seleccionables debían cumprir uns requisitos iniciais: un mínimo de 1 millón de euros, ser economicamente viables, iniciar a súa execución antes do 2018 e encontrarse con barreiras financeiras ou regulatorias que dificultasen a súa realización. O obxectivo non era só incluír proxectos públicos, senón poñer especial énfase en proxectos de colaboración pública e tamén privados exclusivamente. Os sectores aos que pertencen os proxectos teñen que ser aqueles que permitan fomentar a produtividade, a competitividade e o crecemento sostible e o emprego. En resposta ao requirimento do Ministerio de Facenda, a Xunta de Galicia remitiu un listado de 74 actuacións, por un importe global de máis de 1.900 millóns de euros, dos que 351 millóns de euros corresponden ao período de financiamento do Plan Juncker, para seren tidos en conta como proxectos inicialmente financiables, sen prexuízo de que, dado que se trata dunha lista aberta e dinámica, se propuxeran outros a maiores con posterioridade ao remate do prazo concedido para a contestación. En calquera caso, hai que explicar que a reserva de proxectos a escala da Unión será dinámica, podendo eliminarse ou engadirse continuamente proxectos ao longo deste tempo. Así, o feito de que un proxecto se atope na reserva europea non significa que vaia financiarse no banco do Plan Juncker ou do novo fondo, pero que permitirá que os investidores públicos e privados teñan acceso á información pertinente e transparente, que será posta á disposición do público a través da web e que podería estar conectada tamén con listas similares a nivel rexional e nacional. Recordemos que a selección dos proxectos se efectuará por un comité independente, atendendo a súa viabilidade e velando porque a axuda pública non exclúa nin desprace o investimento privado. Ademais, os recursos do fondo non establecerán cotas territoriais, polo que os proxectos teñen que competir no nivel europeo. A participación activa de Galicia no plan dende o primeiro intre tamén quedou patente a semana pasada cando Galicia participou en Bilbao na reunión dos órganos de goberno da Comisión do Arco Atlántico, na que se acordou a creación dun grupo de traballo, do que formará parte a nosa comunidade, para estudar, deseñar e propor á Comisión proxectos susceptibles de seren financiados polo Plan Juncker. En definitiva, Galicia aproveitará todas as oportunidades que lle ofreza esta iniciativa comunitaria en beneficio do noso tecido produtivo e da nosa cidadanía. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Intervencións dos grupos para fixar posicións. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Grazas, presidente. O día 11 de decembro pasado debateuse unha iniciativa semellante na Comisión 6ª, inda que baixo a forma de proposición non de lei. Nesta proposición instábase a Xunta a deseñar, nun prazo de tres meses, un plan global e transversal que estableza prioridades e obxectivos, tendo en conta as peculiaridades da nosa comunidade, á hora de investir os fondos procedentes do Plan de estímulo á economía europea, e enviar ao Parlamento o dito plan para que os grupos parlamentarios poidan facer as achegas que consideren oportunas. Desa, na comisión, esta deputada xa tratou de moderar o optimismo –ao meu parecer, excesivo– sobre a envergadura do chamado Plan Juncker, que se anunciaba para mobilizar 315.000 millóns de euros, pero que só contaba co compromiso de 21.000 millóns de euros: 16.000 dos orzamentos comunitarios e 5.000 do Banco Europeo de Investimentos, como ben acaba de recoñecer vostede. Transcorridos máis de tres meses, o Plan Juncker segue a ser pouco máis que o anuncio dunha mudanza da política económica da Unión Europea, pero que precisa, inda, do compromiso dos Estados e mais de ser quen de atraer o capital privado. Por certo, señor conselleiro, necesita o compromiso dos Estados, non dos Estados nacionais, se non España quedaría fóra porque é un Estado plurinacional; polo tanto, se son os Estados nacionais, non temos nada que facer con Plan Juncker, quedamos fóra. Polo momento, como digo, segue a ser un compromiso de 21.000 millóns. Estamos xa a rematar o mes para o que se anunciaba a posta en marcha do plan, para que as achegas dos Estados non computen no cálculo do déficit. Todo apunta a que a flexibilización do déficit se vai encamiñar a Francia, pero non vai baixar dos Pireneos; polo menos iso é o que opina algún dos expertos dos que puiden e tiven a posibilidade de ler as súas opinións. En todo caso, o intento da Comisión Europea de romper coa austeridade orzamentaria imposta é xa unha boa noticia. Agora veremos o que dá de si. Ata o de agora, malia os anuncios do Ministerio de Economía de que no Estado español o Plan Juncker se vai achegar a 53.000 millóns de euros, o único tanxible son os 1.500 millóns que comprometeu o Estado a través do ICO, que, sumados aos 2.000 que lle corresponden como parte dos 21.000 aportados por Europa, resultan 3.500 millóns de euros, moi lonxe da alegre propaganda coa que o PP se prodiga anunciando a superación da crise neste ano multielectoral. Con toda esa reserva sobre a realidade final do Plan de estímulo á economía europea, apoio a exixencia que se desprende da interpelación no senso de que o Goberno galego faga algo para que Galiza acolla proxectos de desenvolvemento. Na situación de anemia en investimento público na que o PP sumiu o noso país, ningunha cifra é desprezable. Os 100 millóns dos que fala a interpelación, os 175 se contamos a achega do ICO, nas mans duns xestores máis capaces e menos sometidos a intereses alleos que o señor Núñez Feijóo e o seu goberno, poderían servir para a promoción da actividade económica e a fixación da poboación no rural, que collen perfectamente dentro do plan. Na miña opinión –humilde opinión–, as prioridades, se as houbera, deberían incluír todo o que ten que ver co mundo rural, e en concreto coa produción agrogandeira, para aproveitar oportunidades que a desaparición da cota láctea pode darnos se somos quen de facilitar a creación ou resurrección de moitas pequenas explotacións agrogandeiras, as explotacións que morreron vítimas da política agraria común e da falsa modernización agraria que supuxo a entrada a saco de alimentos foráneos do noso país, negocio para as multinacionais de alimentación e ruína para o agro galego. O Plan Juncker podería valer para comezar a elaborar un plan estratéxico de desenvolvemento que Galiza precisa, aínda que reiteradamente o Partido Popular, como fixo neste pleno, segue negándose a abordalo. Prefiren mal gobernar a salto de mata, porque ao despiste aproveita mellor as oportunidades para favorecer con fondos públicos os intereses privados, os intereses principalmente dos seus amos, pero tamén de socios, amigos e amigotes, co correspondente donativo para as Cáritas que o gabinete de Montoro descubriu na sede do Partido Popular. Para o futuro de Galiza poderiamos comezar a falar dos obxectivos que o Plan Juncker se propón atender. Os recursos financeiros destinaranse a proxectos viables que ofrezan un valor engadido real para o mercado europeo da economía social. Os proxectos do plan inclúen, entre outras cousas, cousas moi interesantes para o noso país, e que necesitamos urxentemente, como infraestruturas estratéxicas, investimentos en dixital e na enerxía, infraestruturas de transporte nos centros industriais –algo do que temos un gran problema nos nosos centros industriais–, investimentos para impulsar o emprego –incluído o financiamento para as pemes e as medidas para o emprego xuvenil–, proxectos sostibles para o medio ambiente e, sobre todo, algo do que levamos moito falado neste pleno e tamén na Comisión de Industria, que é o investimento en innovación [[Risos.]] , e miro para algún deputado que ten, de verdade, unha auténtica batalla para facerlles comprender que é imprescindible a innovación, a investigación e o desenvolvemento para medrar no noso país. Pero, coa maioría mecánica do Partido Popular neste Parlamento, seguro que non vai haber espazo para falar, acordar e promover os proxectos dos que fala o Plan Juncker –inda que non é realmente tido por un grande esquerdista, nin sequera por un mediano ou pequeno esquerdista–, proxectos que si interesarían a maioría social. O Partido Popular dirá que non, e que as galegas e os galegos estamos encantados co seu goberno. Deberían vostedes saír de dúbidas e someterse á opinión pública, a ver se hoxe teñen a mesma opinión que tiñan en outubro de 2012. Polo tanto, eu vou apoiar, bueno, esta interpelación paréceme moi correcta, é necesario xa que a Xunta se poña a traballar sobre as posibilidades que o Plan Juncker nos pode ofrecer, e non nos pillen, como sempre, como nos pillaron as cotas lácteas, como nos pillou o levantamento do veto para a construción civil en Navantia, que non nos volvan pillar cos deberes sen facer, e, polo tanto, perdamos unha oportunidade de desenrolo no noso país. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señor presidente. Señor conselleiro, deputados e deputadas. ¿Lembran vostedes "Bienvenido, míster Marshall"? Os veciños pasan semanas pensando en todas as peticións que lle ían facer con cargo ao Plan Marshall ao amigo americano, preparan concienciudamente a visita, cheos de ilusión dispóñense a dar a benvida á comitiva, e esta acaba pasando a todo filispín, sen parar no pobo, para pasmo dos veciños. Pois moito temo, señor conselleiro, que co Plan Juncker vai pasar o mesmo que pasou cos veciños de Villar del Río na xenial película de Berlanga. Porque o Plan Juncker, señor conselleiro, é unha auténtica tomadura de pelo, e créame que eu diso entendo bastante. [[Aplausos.]] Mire, en primeiro lugar, é unha tomadura de pelo que o señor Jean-Claude Juncker pretenda liderar as políticas de estímulo e recuperación en Europa, o mesmo señor que, sendo primeiro ministro de Luxemburgo, asinou acordos secretos con máis de trescentas multinacionais para que usasen Luxemburgo como paraíso fiscal; o mesmo señor que ten o cinismo de advertir a Grecia de que ten que manter o rumbo das reformas e a responsabilidade fiscal, é dicir, que advirte a Grecia de que ten que manter os brutais recortes e as políticas de austeridade homicidas; resulta que é o mesmo señor que, sendo primeiro ministro de Luxemburgo, intentou o enriquecemento do seu país metendo a man no peto dos demais, chegando a acordos coas multinacionais para que usasen Luxemburgo para evadir impostos. Que este señor siga presidindo a Comisión Europea é un insulto aos cidadáns e é unha demostración do que é realmente a Unión Europea. En segundo lugar, señor conselleiro, o Plan Juncker é a constatación do fracaso estrepitoso das políticas económicas da Unión Europea. Mire, en multitude de debates –onte, sen ir máis lonxe, con motivo da súa comparecencia, señor conselleiro–, temos sinalado como as políticas obsesionadas coa consolidación fiscal, á parte de inxustas, á parte de acrecentar de forma brutal as desigualdades, son totalmente ineficaces para favorecer a recuperación económica, porque non pode reactivarse a demanda con medidas que reducen a capacidade de consumo de amplos sectores da poboación nin pode haber crecemento se se renuncia ao efecto reactivador do investimento público para que actúe de locomotora da recuperación. E agora estamos vendo os resultados. Incluso dentro do mundo capitalista, Estados Unidos, con outra estratexia, está saíndo con vigor da crise económica, todo o contrario do que acontece cunha Europa que segue estancada e todo o contrario do que acontece cos países do sur e con Galicia en particular, que seguimos unidos na grande depresión. E ¿que nos propón a Comisión Europea, señor conselleiro? Pois dar unha aspirina a un enfermo de cancro. Nada de revisar as políticas de austeridade; nada de loitar de xeito efectivo contra os paraísos fiscais –dos que o señor Juncker coñece tanto–; nada de revisar o papel do Banco Central Europeo para que sexa o prestamista de último recurso dos Estados e facilitar así o seu financiamento; nada de romper co mecanismo perverso que existe na Unión Europea para engordar os bancos a custa de incrementar a débeda dos Estados –o Banco Central Europeo pon á disposición dos bancos diñeiro barato e case ilimitado e os bancos destinan unha parte importante dese diñeiro a mercar débeda pública, tipos de xuro moito máis elevados, alimentando así a espiral da débeda en beneficio do grande capital financeiro, dándose, ademais, o paradoxo de que boa parte deses bancos foron rescatados con diñeiro público, de que boa parte desa débeda pública é froito da nacionalización da débeda privada contraída polos bancos–; nada, por suposto, de revisar estas políticas. E, a cambio, o que se propón é un plan de estímulo autenticamente fantasmal, un plan para mobilizar –seica– 315.000 millóns de euros en tres anos, o diñeiro que se estima que se necesita en Europa para voltar aos niveis de investimento de 2007, anteriores á crise. Pero resulta que, deses 315.000 millóns de euros, só 21.000 van ser recursos públicos: 16.000 postos pola Comisión Europea e outros 5.000 do Banco Europeo de Investimentos. Porque, segundo o señor Juncker, estes cartos van ter un efecto multiplicador: cada euro público investido vai traer 15 euros de investimento privado adicional. En definitiva, ¿que nos propón o señor Juncker? ¿Que nos ofrece? O milagre da multiplicación dos pans e dos peixes. Por iso, compartimos o escepticismo nas cifras do Grupo Socialista. O Goberno español anunciou que presentará proxectos por 53.000 millóns de euros, pero se falamos de diñeiro real, e non de quimeras, se falamos do diñeiro público que se prevé mobilizar, ao Estado español corresponderíanlle só 2.000 millóns de euros, cando a través do ICO vai aportar 1.500 millóns polo financiamento do plan, e a Galiza só lle corresponderían pouco máis de 100 millóns de euros. Pero, en calquera caso, señor conselleiro, por moito que consideremos este plan algo total e absolutamente insuficiente, parécenos criticábel que o Goberno español presentase un listado de proxectos non só –como di o Grupo Socialista na exposición de motivos– sen o mínimo apoio técnico e mesmo descritivo, senón tamén sen o mínimo debate previo sobre cales deben de ser as prioridades. Por tanto, o Grupo Parlamentario do BNG tamén quere saber cal foi a participación da Xunta nas propostas que o Goberno español enviou a Bruxelas, en que medida os proxectos presentados van repercutir no noso país e cales foron as prioridades que orientaron estas propostas. Desde logo, para o BNG a prioridade ten que ser a economía produtiva real. Ten que ser apostar pola reindustrialización, ten que ser apostar polo coñecemento, polo cambio de modelo produtivo. A prioridade non pode ser que o Estado español financie con cargo a estes fondos actuacións que están contempladas nas programacións plurianuais dos orzamentos xerais do Estado, señor conselleiro. A prioridade non pode ser, por exemplo, financiar con cargo a este plan liñas de alta velocidade atrasadas como a LAV Murcia-Almería. Pero o mesmo, se falamos de infraestruturas, a prioridade para Galiza desde logo non é mellorar as interconexións transpirenaicas, mentres se nos condena a seguir vivindo de costas a Portugal. Nin sequera o corredor ferroviario atlántico, que, pese ao seu nome, nada ten a ver co eixe atlántico ferroviario. O corredor ferroviario atlántico é un corredor para transporte de pasaxeiros e mercadorías deseñado para conectar os portos portugueses con Irún e con Europa, non para resolver os problemas de conexión dos nosos portos, señor conselleiro. Por iso, coincidimos co Grupo Socialista en que o Goberno galego debe concretar ante este Parlamento a súa participación nas propostas que o Goberno español enviou a Bruxelas. Debe explicar tamén cales foron as prioridades que orientaron esas propostas e debe de explicar por que estas propostas non foron sometidas a un proceso de información e consulta. Porque mire vostede, señor conselleiro, por toda información vostede o que dixo foi que o 7 de novembro recibiu unha carta do Ministerio de Facenda e en virtude diso a Xunta de Galiza remitiu un listado de 74 actuacións, por un valor total de 1.000 millóns de euros, e non sabemos nada máis. ¿Parécelle a vostede serio que o Goberno galego non só non someta as propostas a trasladar ao Goberno central a un proceso de consulta previa, senón que se negue esta información, que nin este Parlamento nin o conxunto dos cidadáns teñan acceso ás propostas remitidas polo Goberno galego en resposta a esa carta ao Ministerio de Facenda? Non nos parece en absoluto serio. Por tanto, señor conselleiro, explique ante esta Cámara cales foron as prioridades que orientaron esas propostas e cales son esas propostas en concreto. Temos dereito a sabelo. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda. Señor Ron.
Boa tarde a todos e a todas. Esta iniciativa, esta interpelación ten toda a súa lóxica, porque hai que entender o contexto no que nos movemos. O Plan Juncker, que non é outra cousa que puro malabarismo financeiro e enxeñaría financeira ben practicada por unha persoa que non debera estar aí ao mando do noso destino, como é o caso do LuxLeaks ben informado, xa avanzado polo voceiro do BNG. O Plan Juncker non se pode entender sen o marco financeiro europeo 2014-2020, que era e supoñía –como xa se denunciou aquí– institucionalizar a política de recortes e que representaba darlle unha chequeira en branco ao austericidio e que se rubricaba co abafo e perda de dereitos da clase traballadora galega e europea. Á súa vez, este marco financeiro non é entendible sen a definición dos obxectivos da Estratexia Europa 2020, que se deseñaran no 2010, e que falaban de tratar de lograr un "crecimiento inteligente a través de inversiones más eficaces en educación, investigación e innovación, sostenible gracias al impulso debido a una economía baja en carbono, integrador, que ponga el acento en la creación de empleo y la reducción de la pobreza", obxectivos que desde logo non se acadaron se un mira todos os parámetros e todas as cifras de seguimento. En emprego, falábase de acadar o 75 % do emprego para as persoas de 20 a 64 anos –¡ja, que risa!–. En I+D, falábase dun investimento do 3 % do PIB. En cambio climático, falábase tamén de emisións de gases de efecto invernadoiro, un 20 % ou un 30 %, se se dan as condicións, menores aos niveis de 1990. Falábase de taxas de abandono escolar prematuro por debaixo do 10 %. Ou falábase de reducir cando menos en 20 millóns o número de persoas en situación de risco de pobreza ou exclusión social. Fracaso absoluto. ¿Por que? Porque non se implementaron loxicamente medidas e instrumentos encamiñados á consecución dos obxectivos, porque as políticas foron austericidas, cun carácter restritivo e cunha finalidade clara: reducir os niveis de déficit público e débeda e calmar a inestabilidade dos mercados financeiros. Fracaso dos obxectivos da estratexia para facerlle fronte. ¿Que deciden os líderes europeos? Pois reducir os orzamentos da Unión Europea até nada máis e nada menos que o 2020, un 3,5 % menos de media con respecto ao sexenio anterior, por debaixo do 1 % da renda nacional bruta tanto nos créditos de compromiso como nos de pago. E ante esta circunstancia máis que evidente de recortes, a Comisión Europea lanza o Fondo Europeo de Investimentos Estratéxicos, coñecido como Fondo Juncker, que non é máis que enxeñaría e manobraría fiscal. Porque non é certo, non é certo que se poida saber que se van acadar 315.000 millóns de euros, porque xa se dixo. Ademais, isto, 315.000 millóns de euros non compensan os 500.000 millóns recortados desde o 2007. Polo tanto, de partida xa perdemos. Só 21.000 millóns corresponden a diñeiro público efectivo, e, deles, 16.000 de orzamentos e 5.000 do Banco Europeo de Investimentos. O mago financeiro Juncker prevé que cada euro público se vai converter en 15 euros de investimento privado, polo que os 21.000 millóns se van converter en 315.000 millóns. Resulta evidente, polo tanto, que o diñeiro público que se compromete é irrisorio, o que demostra a resistencia por parte das institucións europeas a empregar as pancas do gasto público para reactivar a economía. A propia Comisión recoñece que se trata de –entrecomiño– "empregar mellor o diñeiro público para atraer investidores privados", usar o diñeiro público para atraer investidores privados. O feito de que a participación privada sexa tan importante sinala que os investimentos que se leven a cabo se rexerán totalmente polo criterio da rendibilidade privada, xa que as empresas non van investir nin un euro a non ser que agarden obter beneficios. Isto implica que os proxectos rendibles en termos sociais, ecolóxicos ou culturais serán desprazados da ecuación da rendibilidade económica. De feito, o criterio da asignación é denunciable, xa que semella que se asignarán en función da viabilidade económica e non doutros parámetros como necesidade social, sostibilidade ecolóxica ou distribución por países ou sectores. Polo tanto, fracasa para nós o principio da solidariedade europea. E practicamente a mediados de febreiro coñeciamos a queixa ademais do sector da ciencia que denunciaba que o Plan Juncker ía ser financiado a custa de retirar 2.700 millóns de euros do horizonte 2020, de tal feito que nos anos 2016 e 2017 a contía recortada en ciencia equivalía a un 6 %. O propio Consello Europeo de Investigación denunciaba que recortar 220 millóns de euros supoñían 150 investigadores que non recibirían fondos e a perda de 900 postos de traballo altamente cualificados. Non se pode desvestir un santo para vestir outro. Está claro que aquí hai que empregar diñeiro público e hai que ter vontade de facelo para cambiar de modelo produtivo. Dise que España mandou a finais de decembro de 2014 un único folio identificando investimentos por 53.000 millóns, para uns 60 proxectos –parece ser–: 29 para transporte, 17 para tecnoloxías da información, 12 para enerxía e 2 de medio ambiente. E, ollando as peticións, un xa ten a impresión de que se desaproveita a ocasión para investir en emprego e recursos que permitan á poboación saír do pozo e mellorar as súas condicións de vida. Polo tanto, nós compartimos esta interpelación. De feito, AGE rexistrara unha iniciativa a finais de decembro de 2014 para a Comisión de Asuntos Europeos. E aí preguntabamos e, polo tanto, aproveitamos esta interpelación para preguntar moitas preguntas que nos veñen á mente e das que non obtivemos aínda resposta, porque non sabemos cal é o traballo que fai o Executivo galego a ese respecto, cal é o rol de Galicia neste fondo, cal foi a relación do Executivo galego co Goberno do Estado á parte desa carta, cales foron as demandas concretas galegas, a cronoloxía, a aplicación, o carácter técnico, o carácter social, os beneficios que se pediron desde Galicia a cargo dese fondo, criterios para a súa selección, desenvolvemento e cronoloxía da aplicación. ¿Que axentes galegos se van ver implicados? ¿Que contías se investirán? ¿Cales son os proxectos que permitirán ir definindo un novo modelo produtivo que nos quite dos sectores actuais que son os que unicamente están prevalecendo, que é de novo a construción e de novo o sector servizos unicamente? ¿Cales son os beneficios en materia de emprego, de cohesión social, de criterio medioambiental? Son estas as preguntas que hai que responder, que a sociedade galega merece escoitar, porque desde logo o único que vemos aquí, efectivamente, é un proxecto que vende fume, que vende fume nun momento necesario, porque necesitamos escoitar esperanza, pero desde logo desde Europa todo o que nos foi chegando, tanto o Plan Juncker como a Estratexia Europa 2020, como o marco financeiro plurianual 2014-2020, está todo inserido nun sendeiro de recortes, e, polo tanto, co sendeiro de recortes e co sendeiro do teito de déficit, pois loxicamente non se vai poder saír do buraco en que estamos mergullados. Así non se pode construír unha Europa dos pobos, esta Europa é insolidaria. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Ron. Grupo Parlamentario Popular. Señor Arias.
Señor presidente, señorías, señor conselleiro. Paréceme que despois de todas as intervencións da oposición e da súa propia convén retornar un pouco ao básico. ¿De que estamos falando? Porque se mesturan tantos aspectos –ideolóxicos, políticos, de crenzas, aspectos europeos, nacionais, galegos, as prácticas sectoriais– que quizais estamos esquecendo un pouco a natureza concreta e específica desta interpelación que o señor Losada practicamente quería centrar, polo menos no papel, é dicir, a reacción, a resposta da Administración galega ao Plan Juncker. ¿Que é o Plan Juncker, independentemente o Plan Juncker agora da súa condición de presidente da Comisión? Pois é o responsable, ten unha iniciativa de facer a política de gasto público e de estímulo fiscal público do conxunto da Unión Europea, para os 28 países da Unión. Temos que debater isto. ¿E nós que facemos aquí? ¿Nós que facemos aquí? O señor Martínez xa dixo exactamente o que están facendo: tramitando proxectos para que se teñan en conta. Explicou o marco político institucional, non se canaliza, trátase de proxectos dos Estados, son os Estados os protagonistas da iniciativa de gasto. É dicir, entón o Estado español consulta as comunidades autónomas, as comunidades autónomas vehiculizan proxectos, neste caso concretou exactamente 74, de 1.900 millóns, coas periodicidades anuais, e para o conxunto da natureza que teñen: cumprir os obxectivos, rendibilidade, etc., etc., posibilidade de carácter mixto, todo o conxunto do que foron os elementos enerxía, I+D, transporte, etc., etc. Clarísimo. Pero o pronunciamento respecto a isto que está facendo, se unha interpelación ten a función de control específico da actuación pública específica, eu non escoitei nada. Non sei se lles parece ben ou non lles parece ben. Escoitei moitas cousas de crítica ideolóxica xeral por parte do portavoz socialista, pero non escoitei se considera axeitada a práctica real con respecto á política de gasto pública europea para un proxecto específico que está facendo a Xunta de Galicia. A señora Martínez, do Grupo Mixto, paréceme que incluso considera, aínda non recoñece, non sabe, que este fondo que está no Banco de Inversión Europeo non anula os outros fondos estruturais da Comisión Europea; é dicir, que non os anula, non é competitivo, é un novo instrumento de política –por dicilo así– de tipo keynesiano, se temos que falar dalgunha ideoloxía económica. Bueno, señor Jorquera, realmente, como esta iniciativa, xa a Xunta de Galicia estivo nas reunións do Arco Atlántico, porque é un plan de tipo europeo que ten elementos de utilidade de inversión europea, con modelos europeos que non exclúen, que abre Galicia, pode abrir Galicia en aspectos de transporte. Por iso dirixentes da Xunta de Galicia estiveron en Bilbao nas reunións previas, etc., etc. Disto realmente entérome eu incluso pola prensa, pódese ler, tamén se poden documentar estes aspectos. Con respecto ao señor Ron, eu debería dicir que cal é o modelo económico deste plan e da política europea, que non é realmente a competencia da Xunta de Galicia, pero que nós debemos aclarar en qué exactamente está consistindo. Hoxe a política europea ten unha pata fundamental, é un elemento fundamental, que é a política monetaria, que está entrando –por dicilo así, se queremos utilizar etiquetas–, rachando coa austeridade monetaria. A política de facilidade cuantitativa, de utilización, de facilitación por exemplo no Estado español de 60.000 euros anuais é fundamental, era o que estaba pedindo todo o mundo, aí está. A tipos de interese baixísimos, o que temos que dicir é por que chega ou non á economía real, canto está chegando e canto non está chegando, etc., etc. É un elemento central por suposto da política parlamentaria, do conxunto dos deputados que forman parte das Cortes no conxunto do Estado, e que nós tamén temos que participar, pero é un obxecto fundamental. Pero hai outra pata, que é a política de gasto público, a política fiscal, política fiscal que se chama así porque ten o binomio de gasto público para estimular a demanda, para estimular a economía produtiva, para estimular a economía real. ¿Que é exactamente o que procura este plan? ¿É un intento de facer isto? ¿Está rematado? Non. Cando se estaba discutindo que se utilizaran estímulos monetarios, primeiras críticas, pero estábase avanzando, xa se materializou. Como xa se está materializando como un programa extraordinario de estímulo monetario, trátase de completar cun programa de economía real, é isto; polo tanto, iníciase. ¿E que pasa? Non se pode utilizar o mecanismo impositivo, non se pode ou a Unión Europea non ten capacidade para subir os impostos, non ten esa competencia, é competencia nacional. Entón, ¿de onde vai facer gasto público? ¿Onde están as propostas da oposición para que a Unión Europea faga gasto público en Galicia? ¿Como? Non poden subir os impostos. Cando se fala sempre porque hai recortes nalgúns casos, que había que discutir moito isto, é dicir, ¿onde subimos impostos, para nutrir o sector público? Porque a Xunta de Galicia, e moito máis o conselleiro de Facenda, ten que conquerir que os ingresos se cumpran, os ingresos chámanse impostos cun límite de endebedamento que se vai pagar tamén con impostos. Entón, iso si que é política real, economía monetaria, economía real e política real. Eu non vexo ningún tipo de política real, soamente por parte da Consellería de Facenda e do Goberno da Xunta, que especifica exactamente o número de proxectos e importes, que loxicamente nunha contía polo menos que se criticaba na Comisión 6ª de que aínda non había e xa tivemos un previo debate. Pero incluso hai exceso de oferta de proxectos ao respecto, porque incluso esta cifra desborda toda a aportación inicial do Estado español; é dicir, polo menos se pode escoller; e aínda por riba, como dixo o señor Martínez, trátase dunha lista aberta, dun proceso continuo; e logo, ademais, inténtase despolitizar con comisións independentes, con control e debate do Parlamento Europeo. Paréceme que estamos nuns momentos en que non se está vendo que se estea mellor ou se estea peor. Poñen elementos críticos e non hai outra sensibilidade, outra iniciativa, outro marco de propostas en Europa respecto do que é unha política económica europea máis ampla. Deica agora soamente o están facendo os Estados, deica agora a política económica fundamental son os Estados, cunha serie de apoios estruturais, co límite do 1 % que ingresa a Comunidade Europea, que non pode ser excesivo, con elementos de regulación e a política monetaria do Banco Central Europeo. Pero ¿onde tiña a política de estímulo? E se existen problemas, como sabemos, como saben as súas señorías, en particular os que teñen formación económica, [[Murmurios.]] ¿como se estimula, como se substitúe –pero pódense enterar todos, ¿entende?–, como se substitúe, como dixo o conselleiro, o problema fundamental que é a caída de inversión agregada de Europa, produto da crise, como se relanza esa inversión? E aquí é un instrumento para complementar a política que se fai nos Estados. Nós, sempre, dende o 2009, cando entramos neste proxecto, formamos un equipo económico. O portavoz co que teño a honra de colaborar con el, como outras persoas, que non estamos, con vostede e con todos, sempre situamos como obriga fundamental do Partido Popular de Galicia potenciar a inversión produtiva, facer tecido industrial, facer tecido agrario, é dicir, facer produción. ¿Como estimulamos a economía real? Sempre vimos que todos os instrumentos é iso, porque iso é a creación de emprego e de riqueza, que logo loxicamente en Facenda terán vostedes a obriga de facer a impopular tarefa de gravar dalgún xeito ou outro as capacidades de pago, os principios de beneficio. Pero se non fixeramos nós esta tarefa, e afortunadamente é moi significativo que sexa precisamente o novo conselleiro de Facenda, que todas as políticas e o marco xeral para ter unha idea temporal, por iso se fan uns programas e uns plans, para que se incardinen todo este tipo de iniciativas e políticas nun modelo. Obviamente, nós consideramos que é unha vía moi axeitada, e apoiamos pero sinceramente este tipo de iniciativa e a concepción que vostede expuxo. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Arias. Réplica. Señor Losada.
Grazas, presidente. A primeira cuestión. Este membro da peor casta, desde logo, ten o hábito, señor Arias, de falar de ideoloxía no Parlamento de Galicia; ao mellor é unha perversión, pero ten o hábito de falar de ideoloxía. Eu non sei de que pretenden vostedes que veñan falar aquí os deputados; podemos falar de bioloxía molecular, pero eu creo que temos que falar de ideoloxía, e a economía, como vostede ben sabe, señor Arias, ten ideoloxía, ten ideoloxía, non é unha ciencia exacta, non se reproduce nun laboratorio; lamentablemente, en moitos casos é manipulable, e polo tanto sabe perfectamente que ten ideoloxía. Eu creo que, efectivamente, o Plan Juncker ten problemas, plantexeino así. Eu tamén son un firme convencido de que hai que aproveitar as oportunidades, todas, e non creo en apriorismos de carácter ideolóxico cando hai diñeiro nun Estado e nunha comunidade autónoma que ten unha taxa de desemprego que está por riba do 20 %, e se non, hai que explicarllo á xente que está aí fóra, hai que dicirlle que por cuestións de macropolítica ou superestruturais en termos marxistas renunciamos a competir –por dicilo dalgunha maneira– por fondos que desde logo son escasos, pero que –insisto– están aí. Señor conselleiro, a verdade é que hai unha certa descoordinación. Mire, vostede di que o día 7 de novembro do ano 2014 o Estado español, o Goberno de España, lles pediu un listado de proxectos; vostedes enviaron 74 actuacións, 1.000 millóns de euros; entendín iso: o 7 de novembro, pareceume entender o 7 de novembro. Bueno, o certo é que o 11 de decembro, é dicir, un mes despois, o Grupo Popular, na Comisión 6ª ou na Comisión de Asuntos Europeos –agora xa non recordo–, votou en contra de que o Goberno galego participara ou se fixera partícipe do que é a decisión do Goberno de España de cara aos fondos do Plan Juncker. Pois eu non sei o voceiro ou voceira do Partido Popular aquí con quen falou do Goberno, pero, ¡home!, estaría ben que, se realmente o están facendo, por certo, sorpréndeme a discreción, recoñezo, señor conselleiro, que me sorprende a discreción, un goberno tan mediático, que fai unha rolda de prensa en San Caetano porque contrataron un investigador, non nos conta nada de inversións por 1.000 millóns de euros, ¡oia!, que non somos parvos, ¡eh!, que non somos parvos, [[Aplausos.]] non somos parvos. Salvo que sexa unha auténtica barrabasada, que tamén pode ser. Eu, desde logo, en canto saia de aquí, vou pedir, polo artigo 9, esa relación de proxectos [[Murmurios.]] , porque recoñezo unha certa curiosidade intelectual, unha certa curiosidade intelectual. Mire, España chegou ao Plan Juncker tarde, mal e arrastro. Saíu na prensa que fronte a outros países que presentaron proxectos detallados, países que teñen taxas de desemprego do 5 %, do 7 %, do 10 %, como moito do 11 %, este, que ten só un 24 % –¡case nada, case nada, señor conselleiro!– presentou –e cito textualmente por certo o periódico Expansión, pouco sospeitoso de conivencia coa esquerda marxista–: "España ha presentado una documentación sorprendentemente exigua, por no decir inexistente, una sola página." Para detallar 53.000 millóns de euros, unha páxina non está mal; supoño que aí están incluídos os 74 proxectos que presentou a Xunta de Galicia. [[Murmurios.]] Señor conselleiro, mire, teñen que..., un pouquiño de..., en fin, non pensar que somos imbéciles, porque non somos imbéciles. Campá de Gauss, en todas partes campá de Gauss, pura estatística. Antonte mesmo: "España acoge con timidez el Plan Juncker para mobilizar inversiones." E volvo ás cifras, porque eu creo que temos que repetilas. Italia, Alemaña e Francia puxeron enriba da mesa 8.000 millóns de euros cada unha. Italia ten un 10 % de taxa de desemprego, Francia ten un 10 coma algo e Alemaña ten un 4,8 %. Iso significa que Italia e Francia puxeron 150 euros por cápita cada un; Alemaña, 100 euros. España, 1.500 millóns de euros, cun 24 % de desemprego. Vaia –insisto– contarlles aí fóra...
Vaia rematando, por favor.
...que temos unha estratexia de estudo previo intensa. Iso si, iso significa 30 euros por cabeza. Polo tanto, o que ten que facer a Xunta de Galicia é, se de verdade está participando, ser transparente; se non está participando, recoñecer que non está participando, porque volvo repetir: ás iniciativas que presentou este grupo parlamentario neste Parlamento nas que pediamos que se participase votaron en contra. ¡Oia!, entón, ¿que? ¿Participan ou non participan? Porque se participan e votan en contra, teñen que facelo mirar, ¡eh!, teñen aí algún problema de desaxuste estrutural que de verdade que teñen que facelo mirar. Entón, eu creo que o máximo respecto, como non pode ser doutra maneira, señor conselleiro,...
Grazas, grazas, señor Losada.
...pero vir aquí lernos o folleto do Plan Juncker e tomarnos o pelo...
Grazas, señor Losada. Turno de peche. Señor conselleiro de Facenda.
Grazas, señor presidente. Señorías, o Plan Juncker supón un cambio de enfoque no modo de utilizar os fondos públicos para facer investimentos en Europa, a través de novos instrumentos financeiros de reserva de proxectos a nivel europeo, e isto nun contorno normativo máis estable. O plan ten un calendario de implantación que comezou o pasado verán e que rematará previsiblemente coa súa aprobación definitiva a mediados deste ano. Neste intre, o plan está pendente de aprobación polo Parlamento Europeo, que xa mostrou o seu apoio ás liñas xerais. Ademais da aportación inicial, os Estados membros, directamente ou a través dos seus bancos nacionais de fomento ou organismos similares, terán a oportunidade de contribuír achegando capital. Pero tamén é importante destacar que os investidores privados tamén poden participar no Fondo, que actuará a través de diversas vías: garantías sobre préstamos bancarios, préstamos subordinados, toma de participacións accionariais, entre outros, que permitirán o financiamento de proxectos estratéxicos en toda a Unión, como infraestruturas de transporte, enerxía e investigación, e tamén para o financiamento das pemes e das empresas de mediana capitalización, isto é, as que teñen entre 250 e 3.000 empregados. Aproximadamente o 75 % destes proxectos irán a longo prazo para infraestruturas, tamén para proxectos estratéxicos en enerxía, transporte, I+D, educación, eficiencia enerxética, complementando outros programas xa existentes, tal e como o mecanismo Conectar Europa ou o Horizonte 2020. O 25 % restante destinarase a pemes e empresas de mediana capitalización, como garantías de titularización para cobertura de préstamos, e complementaranse co Fondo Europeo de Investimentos, creado en 1994 e que proporciona capital-risco a pequenas empresas, en particular ás que empezan e ás orientadas ao sector da tecnoloxía. O novo Fondo para Investimentos Estratéxicos integrarase na estrutura do Banco Europeo de Investimentos, e contará cun órgano de xestión, que velará polo cumprimento das directrices de investimento acordadas, e cun comité de investimento independente, que avaliará a viabilidade dos proxectos. Non quero acabar sen recordar unha vez máis que os proxectos presentados por España non son unha lista pechada; ao contrario, trátase dunha lista aberta durante tres anos. Para posibles incorporacións, o ministro de Economía xa transmitiu en varias ocasións que o seu departamento manterá o diálogo coas comunidades autónomas. En todo caso, a selección dos proxectos velará por que a axuda pública non exclúa nin desprace o investimento privado. Ademais, os recursos do fondo non establecerán cotas territoriais, polo que os proxectos teñen que competir no nivel europeo. O propio Goberno español, como Estado membro que é, é quen ten a capacidade de proporcionar os proxectos susceptibles de ser incluídos neste plan. De feito, no seu documento de remisión ao grupo de traballo da Comisión Europea, sinala expresamente que se trata dunha lista de proxectos indicativa. Non representa unha lista completa nin exhaustiva de todos os proxectos que poidan beneficiarse do apoio da Unión, ser financiados polo Banco Europeo de Investimentos ou calquera outro vehículo de financiamento desenvolvido no chamado Plan Juncker. Non dubiden, señorías, de que Galicia seguirá a traballar, como dende o primeiro intre en que se coñeceu o plan, para a absorción de recursos de todos aqueles proxectos e investimentos que sexan unha necesidade para a nosa comunidade e que nos permitan lograr unha mellora...
Vaia rematando.
...no crecemento e na creación de emprego. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Pasamos ao punto 7 da orde do día, que se corresponde co de preguntas ao Goberno. Pregunta de Dª María Soledad Soneira Tajes e tres deputados máis, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre os criterios seguidos para a selección dos asistentes á xuntanza levada da cabo en Fisterra en relación co potencial da Costa da Morte como destino turístico
Para formular a pregunta ten a palabra a señora Soneira.
Moitas grazas, señor presidente. O pasado 21 de febreiro o Partido Popular celebrou unha xuntanza en Fisterra coa presenza destacada do presidente da Deputación, don Diego Calvo, e coa directora da Axencia de Turismo de Galicia, a señora Nava Castro. A reunión faise en dependencias do Concello de Fisterra. A ela, evidentemente, só asisten alcaldes e candidatos do PP ás próximas eleccións municipais da Costa da Morte e algúns empresarios do sector turístico previamente seleccionados. Estamos falando do Concello de Fisterra. Non hai simboloxía partidaria de ningún tipo, faise nun local público institucional, anúncianse medidas e accións promovidas polas institucións tanto provincial como autonómica. Xógase con esa ambigüidade calculada onde o institucional se mestura co partidario para transmitir a idea de que o PP e as institucións son a mesma cousa. O Goberno e demais institucións son un ben patrimonial do Partido Popular explicitado pola familia Baltar naquel slogan que dicía: "si no eres del PP,..." –puntos suspensivos–, [[Murmurios.]] e o señor Baltar amenizouna cun trombón, o señor Louzán xa deu un salto de calidade e agora xa o anuncia desde os púlpitos poñendo detrás a simboloxía sacra e a crenza de moitísimas persoas; é un salto cualitativo importante. Tamén o é que a semana pasada, nun acto organizado pola Consellería do Medio Rural e do Mar no Concello de Santa Comba, os asistentes –que pensaban que ían alí recibir información de primeira man da Xunta de Galicia sobre a PAC, o remate da política de cotas e todo o demais– atopáronse encima da mesa propaganda do Partido Popular de Santa Comba, como non debe de ser doutra forma, porque todo isto forma parte do mesmo. A nós dirixíronse profesionais do sector turístico da Costa da Morte porque non daban crédito e non sabían se aí falaba o presidente da Deputación ou un responsable orgánico do Partido Popular. Non sabían por que algúns empresarios estaban nese acto e outros non estaban nese acto. E, claro, ¿que quere que lle diga? A min vénseme á cabeza a imaxe doutros países e doutros modelos, sen ir máis lonxe, algo que lles gusta moito a vostedes, por exemplo, Venezuela ou a República Popular de Corea do Norte. Claro, a nosa pregunta é clariña: ¿cal foi o criterio para seleccionar ou para convidar ou por que misterio divino –visto o que fai o señor Louzán– algúns empresarios se enteraron de que aí había un acto para discutir sobre o potencial turístico da Costa da Morte e outros non? ¿E por que se fai ademais xogando con esta ambigüidade sen saber o que é do PP e cal é a...
Moitas grazas, señora Soneira, moitas grazas. Ten a palabra o vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Moitas grazas, señora presidenta. Señora Soneira, segunda pregunta "relacionada" –entre comiñas– co turismo que me fan vostedes en pleno nesta lexislatura e mire vostede o que vai preguntar nunha sesión de control ao Goberno. Agora vostede fai –supoño que xa se lle acabaron as preguntas de quen dorme con quen e quen vai a Montepío– sesión de control ao partido, [[Murmurios.]] agora xa é sesión de control ao partido, a ver que actos organiza o Partido Popular. Vostede saberá –se non, cóntollo eu, supoño que xa o sabe– que o presidente da Deputación da Coruña é secretario provincial do Partido Popular na Coruña, e saberá que a secretaria de Turismo é responsable da Comisión de Turismo do Partido Popular de Galicia. E entón, a diferenza do que fan vostedes, e supoño que por iso algún empresario o que lle dirá é que os convoquen algunha vez desde o Partido Socialista a falar de turismo ou que faga algunha pregunta sobre turismo no Parlamento, non que veña aquí pedir explicacións do que fai o Partido Popular en materia de turismo. [[Aplausos.]] Efectivamente, convoca os empresarios para falarlles de turismo, e se algún se sente excluído, seguro que non era intención dos responsables do partido. Agora, ¡home!, é o risco cando se fai un acto de turismo organizado dende un partido. Vostedes, como non fan ningún, como o único que fai despois é vir aquí preguntarnos os actos que facemos nós... Eu alégrome de facelos, sinceramente. Agora está nesta moda –xa lle digo– de sesión de control a través do Parlamento do que fai o Partido Popular. Pero non o fan só aquí, fano tamén en Vigo. Agora a cousa é que actos que convoca o alcalde de Vigo e non vai, despois di que non se convocou a pesar de que ten aí os correos convocándoo, e resulta que vostedes se mosquean porque si que van os responsables do Partido Popular. [[Murmurios.]] Oxalá foran tamén os responsables do Partido Socialista [[Murmurios.]] , que, encima, tamén ocupan cargos institucionais e non van a actos importantes. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Mire, de verdade, se a molesta...
¡Silencio, por favor! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdoe un momento, conselleiro. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] Fagan o favor. Señor Gallego. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] ¡Señor Gallego!, faga o favor. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Gallego, ten unha segunda chamada á orde, ¡parece mentira! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor conselleiro, pode continuar. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Quere unha chamada á orde vostede tamén? [[Murmurios.]] Conselleiro, pode continuar. Ten a palabra.
Moitas grazas, señora presidenta. Xa lle digo, señora Soneira: se o problema é que algún empresario –segundo vostede di, que non sei se é certo ou non; ao mellor o é porque, xa digo, como non os convocan– lle dixo que lle gustaría ter estado nos actos de turismo sectoriais que fai o Partido Popular, e iso fíxoo en Fisterra, no salón de plenos, por certo, no mesmo salón de plenos onde á semana seguinte o Bloque Nacionalista Galego tamén fixo un acto utilizando o salón de plenos para facer un acto de partido, o cal é perfectamente lícito se o solicita polo cauce axeitado, como supoño que así sería. [[Murmurios.]] Os que non o solicitan son vostedes. Xa digo, ¿quere saber de que se falou alí para dicírllelo a eses empresarios que din que lles gustaría ter ido? Pois mire, do xeodestino da Costa da Morte –que, efectivamente, necesita ser potenciado aínda máis–, do mantemento e promoción da ruta Fisterra a Muxía, a adecuación do firme, a limpeza do camiño, a inspección das sinalizacións, a xestión de albergues na ruta...; efectivamente, de cousas que se fan a prol do turismo dende a Xunta de Galicia, porque se fan cousas. Do incentivo ao sector privado para que cree, promova e comercialice paquetes turísticos, potenciación de experiencias relacionadas coas actividades náutico-deportivas... É dicir, todo o que fai un goberno serio para impulsar o turismo... [[Murmurios.]] e que un partido serio ten que explicar á xente cando organiza actos de partido. Despois veñen as sesións de control; cando non hai ideas para falar do Goberno, fálase do partido.
Moitas grazas, conselleiro.
Moitas grazas.
Réplica... ¡Silencio, por favor! [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Acuña, faga o favor. Ten a palabra a señora Soneira.
Grazas, señora presidenta. Para que non me chame a atención a señora presidenta, direi que, señor Rueda, é vostede un tramposo político. [[Murmurios.]] Claro, eu lin todo o informe de Ruz, dígollo porque aquí hai temas que saen de maneira renuente. E son vostedes tramposos cando se financian de maneira irregular con diñeiro negro durante dezaoito anos, segundo di un xuíz, e onde dúas páxinas están dedicadas ao financiamento do Partido Popular de Galicia. Xa falaremos diso, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] xa falaremos diso. Quérolle dicir que, igual que con iso fan trampas, faino hoxe, señor Rueda, porque, mire, vostede fai trampa cando fala de que o Bloque Nacionalista Galego ou o propio Partido Socialista, que temos feito actos aí –polo menos o fai o Partido Socialista cando é un acto do partido–, pon detrás un frontis onde pon con toda claridade PSdeG, todo o mundo sabe que é un acto partidario. Alí non había nada, vostedes xogan coa confusión. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] A mesma confusión que fai que o señor conselleiro de Industria leve unha perfecta descoñecida a paseala por Vigo dándolle rango de representante institucional cando non o é. Cando o mesmo conselleiro de Industria recibe no seu despacho un grupo de empresarios de Pontevedra e, ¡oh!, lo acompaña el candidato del PP en Pontevedra, e di vostede que non acoden. A ver, ¿os deputados de Pontevedra desta Cámara recibiron a invitación do señor conselleiro de Industria para reunirse no salón nobre da súa consellería con empresarios de Pontevedra? E voulle dicir a última, señor Rueda. A semana pasada, o señor presidente do ente público Portos de Galicia visitou o meu pobo, e resulta que dous dignos –unha deputada e un deputado desta Cámara, que estou encantada de que estiveran alí– estábano acompañando; supoño que os avisaría e que os invitaría, esta deputada non mereceu esa honra, ¿que quere que lle diga? E vostede dime que todo isto es por casualidad [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] y que, bueno, esto cae así sin más, ni más, ni más. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Mire, señor Rueda, sinceramente, a tomarlle o pelo a outro lado e a outra xente. Grazas.
Grazas, señora Soneira. Réplica do vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza.
Grazas, presidenta. Señora Soneira, con vostede, nunca nada novo baixo o sol. Cando se lle acaban as ideas –que é normalmente ao minuto de facer a pregunta–, pois empeza co de sempre. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E xa empezou vostede [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] cos asuntos de sempre [[Protestas.]] : que se Ruz, [[Murmurios.]] que se financiamento... [[Murmurios.]] Podemos falar do seu financiamento...
¡Silencio, por favor! [[Murmurios.]] ¡Silencio, por favor! [[O señor Losada Álvarez pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Losada, ¡faga o favor! [[O señor Losada Álvarez pronuncia palabras que non se perciben.]] Ten unha chamada á orde. Ten a palabra o conselleiro e vicepresidente, que para iso... [[Interrupcións.]] [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Acuña, era o que me faltaba: escoitala a vostede. [[Murmurios.]] Señor vicepresidente, siga vostede, por favor.
Señora presidenta, si, lamento o nerviosismo dalgúns deputados cando unha compañeira súa pregunta a un membro do Goberno por un acto do seu partido [[Interrupcións.]] no cal [[Interrupcións.]] o principal problema temos que deducir que foi que o PP organizou un acto sen poñer un cartel detrás onde dixera Partido Popular da Coruña. [[Aplausos.]] Ese é o principal problema e iso motiva unha pregunta. [[Aplausos.]] Ao final redúceo a iso, señora Soneira. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] Ese é o problema. [[Interrupcións.]] O problema é que a señora Elena Muñoz, a candidata en Vigo, vai a actos aos que –insisto– se convoca o alcalde de Vigo [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] e non vai a pesar de que se convoca e despois di que non vai. [[Murmurios.]] E todo redúcese a que unha señora –que, por certo, sempre din que non coñecen de nada– [[Interrupcións.]] , boa propaganda lle están facendo. Nós agradecémosllelo sinceramente. [[Murmurios.]] Ela o único que está facendo é asistir a actos de interese público, onde non asisten...
¡Silencio, por favor! ¡Señor Losada!
...nin o alcalde de Vigo nin ningún representante do Goberno en actos que son fundamentais para Vigo. [[Murmurios.]] Señora Soneira, direilles aos meus compañeiros do Partido Popular na Coruña que, cando fagan un acto, da súa parte teñen que poñer un cartel detrás, que así a vostede [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] lle gustan máis os actos. [[Risos.]] Non discutimos que sexa un acto do partido, pero se ten un cartel detrás... Vostedes, como non fan actos en turismo, non poñen un cartel detrás. Eu aplaudireina cando faga un acto do Partido Socialista [[Murmurios.]] na Costa da Morte falando de turismo –se iso é o que botan de menos os que se dirixen a vostede–, daranos igual que poña cartel ou non, gustaranos que fale de turismo para poder despois confrontar algunha idea e sacar algunha conclusión. Supoño que iso será útil para os que de verdade queren –como queremos nós– que vaia a adiante todo o potencial turístico que ten a Costa da Morte. En todo caso, mire, se falamos de reunións –e xa que vostede o saca, e isto é unha pregunta claramente–, estamos falando de sesión de control ao partido, pois imos falar de partidos. Nunca faremos unha reunión dende a Administración para dicirlle á xente da Administración isto que vén nun periódico: "si no ganamos las elecciones, no vais a trabajar en la Junta". [[Aplausos.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Delegada en Jaén...
¡Señora Quintas! Ten unha chamada á orde.
...do Partido Socialista aos traballadores da Junta. [[Aplausos.]] Iso nunca o faremos nós [[Interrupcións.]] [[Aplausos.]] , e se o facemos, probablemente chamen do Parlamento. Moitas grazas.
¡Tranquilidade! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Tranquilidade! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Supoño que todo o mundo ten dereito a falar e, se se lle pregunta, o vicepresidente contestará, e, polo tanto, aquí a que dá a palabra son eu. [[A señora Acuña do Campo pronuncia palabras que non se perciben.]] ¡Señora Acuña! Pregunta de D. Juan Manuel Fajardo Recouso, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre as medidas previstas polo Goberno galego para mellorar os datos referidos á situación do emprego autónomo en Galicia a primeiros de 2015
Ten a palabra o señor Fajardo para facer a súa pregunta. Déanlle voz ao escano do señor Fajardo, por favor.
Boa tarde. Neste Parlamento no que todo o mundo ten dereito a falar, menos algúns, que podemos dicir algunhas cousas si e outras non, queremos preguntarlle ao Goberno... Que, por certo, se nos cambia o criterio, porque se nos chamou ao mediodía para plantexar que a resposta ía facela o conselleiro de Facenda e parece que cambiaron de criterio. Está ben, pero estaría ben que tamén nolo comunicasen, nese sentido. Nós queremos preguntarlle á conselleira sobre as medidas que vai adoptar a respecto da situación dos emprendedores e dos autónomos deste país. Vostede debería saber que soamente nos dous primeiros meses deste ano se destruíu o 38% de emprego creado neste sector en todo o 2014. É dicir, en apenas dous meses, 1.201 autónomos foron expulsados porque perderon a súa condición de autónomos, e, polo tanto, o seu posto de traballo. Nós, queremos preguntarlle á conselleira que pensan facer ante esta situación, porque esta é a típica política estafa do Partido Popular: convencer a un conxunto de cidadáns para que adopten o autoemprendemento cando o que están facendo é condenalos á miseria, non só dos seus negocios e as súas iniciativas, senón á miseria no resto da súa vida por ter que despois responder a débedas moi importantes xeradas neste paso. Vostedes venderon dúas iniciativas como fundamentais que, dende logo, son –e se demostra– un erro. A primeira é a bonificación para a contratación de empregados por parte dos autónomos. Os resultados en Galicia desta medida é que soamente o 7,38% de autónomos acudiron a esta bonificación. A outra que plantexaron é a tarifa plana para os autónomos xóvenes. Pero que non lles dixeron a estes autónomos é que, se non tiñan fondos na súa conta, automaticamente perdían a condición desta bonificación e pagarían o cen por cento destas cantidades. Dende a Alternativa Galega de Esquerda, preguntámoslle se teñen previsto implementar algunha das medidas que piden de verdade os autónomos. Primeiro, o problema para a financiación. Non son suficientes esas axudas que vostedes conceden, pero se lles dan un ano despois de iniciado o proceso e, en moitos casos, se lles negan por falta de financiamento na propia consellería. Axudas de financiamento pero, sobre todo, tamén redución da presión fiscal. ¿Cando van aprobar vostedes que as cotas dos autónomos sexan proporcionadas aos seus ingresos e non cotas fixas, que, dende logo, supoñen un risco para os autónomos? En definitiva, ¿que explicación teñen vostedes para que en só dous meses desaparecese o 38% do emprego autónomo xerado en 2014?
Ten a palabra, para respostar, o vicepresidente. Señor Fajardo, ¿vostede que pregunta está a facer? [[Murmurios.]] [[Risos.]] Non, eu estaba vendo que a pregunta que tiña que facer vostede agora era a pregunta sobre as actuacións previstas polo Goberno, a 7.7, a última. [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] Pois se lle parece damos por feita a pregunta, que está por escrito... [[Risos.]] ¡Claro, é que non é esa a pregunta! [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, imos tranquilizarnos [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] [[Risos.]] Un momento de silencio. Eu falei co señor Fajardo para dicirlle se podía respostar en segundo lugar á pregunta 7.7. Supoño que o señor Fajardo se trabucou e non o fixo doutro xeito. Entón, como xa sei que se trabucou, pero sabe que é a pregunta 7.7 a que ten que formular, e está formulada por escrito, o señor vicepresidente vaille respostar á pregunta 7.7, se lle parece. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Señor Rueda, ten vostede a palabra para respostar. [[Murmurios.]] En todo caso, podo plantexarlle unha segunda posibilidade: que faga vostede a 7.7 e a outra xa queda feita, e a resposta despois, na súa orde, a conselleira. É o único que lle podo dicir. Eu creo que é unha medida xusta. Faga vostede a súa pregunta agora, a que ten que facer. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor Fajardo, ¿fai a pregunta ou a dá por feita? Pois veña. Pregunta de D. Xosé Manuel Beiras Torrado e seis deputados/as máis, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre as actuacións previstas polo Goberno galego en relación coa trama de corrupción político-empresarial coñecida como Operación Zeta
Bueno, en todo caso, eu é verdade que librei da mili por xordo, pero eu escoiteille o enunciado da pregunta que fixen antes. Pero non hai problema, porque fago a pregunta a respecto da Operación Zeta. Pero, para evitar confusións, ¿quen me vai responder a esta pregunta?
Imos ver, señor Fajardo, o tempo está correndo e vaille...
Non, non, pero dígame quen me vai contestar.
Vaille respostar o Goberno.
Vaime contestar o Goberno, vale, vale. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Bueno, explico esta intervención. Eu recibín unha chamada durante a hora da comida para cambiarme a orde das preguntas e eu aceptei gustosamente, e paréceme que os dous interlocutores non tivemos a boa capacidade de entendernos. Nós preguntabamos sobre a Operación Zeta, que se está a desenvolver nos xulgados, por unha cuestión de actualidade que ten que ver con novas iniciativas e que, dende logo, precisan que dende a Consellería se dean explicacións. Eu íalle preguntar á conselleira, pero non sei quen me vai responder. Dicía que lle iamos preguntar á conselleira porque o primeiro que se plantexa é que agora, dende o xulgado, se piden cales eran as responsabilidades políticas, durante eses anos, da conselleira, e, polo tanto, existen dúas posibilidades: que se pidan porque se vai imputar á conselleira, ou porque se vaia nomear en calidade de testemuña. Polo tanto, queriamos que a conselleira, dunha vez por todas, dea explicacións de que relacións mantiña con esta trama que utilizaba fondos destinados aos desempregados deste país para financiar –como aparece no sumario– o Partido Popular. Pero tamén queriamos preguntarlle ao Goberno sobre esa modificación que fala da familia, porque o señor Gerardo Crespo fala de que ese conseguidor, o señor Pachi Lucas, o era –conseguidor do Partido Popular– non só porque fose bo amigo de Feijóo, senón porque o era de Rajoy e porque viña apadriñado pola "familia" de Pontevedra; ese concepto de "familia" que, tan cercano a mafia, manexa o Partido Popular. Polo tanto, nós queremos preguntarlle ao Partido Popular como é posible e de onde veñen esas amistades perigosas do Partido Popular con conseguidores en tramas corruptas. Amistades perigosas que parecen bastante habituais por parte do señor Feijóo. Parece que ten unha capacidade bastante perigosa para non ter amigos con decencia; non hai que recordar máis que as súas viaxes en iate pola ría de Arousa. Polo tanto, a pregunta é evidente: ante esta nova situación, ¿podería o Goberno explicar claramente que relación teñen co conseguidor desta trama e ata onde está implicado o Goberno, logo das novas decisións da Xustiza de pedirlle a situación da Dirección Xeral de Formación e tamén da conselleira de Traballo? [[Aplausos.]] Ten a palabra don Alfonso Rueda.
Moitas grazas, señora presidenta. Señor Fajardo, vostede na súa pregunta, que asina tamén, di qué contempla facer o Goberno galego. Polo tanto, pregúntalle ao Goberno galego e respóstalle o Goberno galego. Supoño que niso non haberá ningún problema. Mire, respóstalle dicindo que, se o que espera é que entremos por ese camiño que non é a primeira vez que intenta marcar, que fagamos –ou lle fagamos a vostede, máis ben– o xogo cando pretende facer de xuíz... Agora vén preguntar que significado ten e onde van unha serie de dilixencias que fai unha xuíza dentro dun sumario que se está instruíndo. É dicir, como vostede fai de xuíz, quere que nós fagamos tamén e entre todos, a ver se chegamos á conclusión que lle gusta a vostede. Non conte con nós para iso en absoluto. Iso xa o intentaron facer outras veces. Mire, hoxe é un bo día para facer esta pregunta. Hoxe, que coñecemos a resolución do arquivo sobre a deputada Paula Prado, é un bo día para recoñecer todo o que vostedes dixeron, todo o que dixeron [[Aplausos.]] , e vostede persoalmente, dende ese escano, e sería un bo día para que lle pediran desculpas, despois de todo o que tivo que aguantar, e non para que volva facer outra vez de xuíz [[Aplausos.]] , outra vez de inquisidor, e outra vez pedindo a colaboración con nós para algo que non imos facer. Para facer de xuíces xa están os xuíces. Se vostedes queren facer de inquisidores, e ir pola xente aproveitándose dese escano, non conte co Goberno galego. Esa é a valoración que fai o Goberno galego respecto do que vostede agora mesmo acaba de dicir. Moitas grazas.
Réplica do señor Fajardo.
Bueno, agora teño claro por que dá igual quen conteste. Total, para o que van vir contar, dá igual quen conteste. Como se traen a contestar a calquera que atopen pola calle, porque esa resposta a pode dar calquera. Mire, a respecto do da señora Paula Prado, nosoutros non coñecemos o auto polo que queda fóra da imputación. Imos ler o auto, porque seguramente as causas polas que un deixa de estar imputado poden ser varias. Pero sobre todo unha cuestión, as gravacións están aí e escoitámolas todos. O dos "regalos de la hostia" non o inventou ninguén, ¿verdade? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] O dos "regalos de la hostia" non o inventou ninguén, ¿verdade? A situación desas facturas da abella Maya tampouco a inventou ninguén. Polo tanto, hai unha cousa que son as responsabilidades penais e outras son as responsabilidades políticas. E, dende logo, a ética política do Partido Popular neste caso, e en moitos outros, queda en evidencia. Pero mire, eu fágolle preguntas porque nestas comparecencias no xulgado, ultimamente, do señor Gerardo Crespo, fala de que o amigo de Feijóo organizou tamén encontros con Ana Pastor do agora imputado. Polo tanto, deberían explicar como é posible que vostedes, que non teñen tempo para recibir os sectores en crise e as empresas con problemas, teñan esa facilidade para reunirse con conseguidores e con imputados; como é tan fácil reunirse ou durmir na casa do presidente, pero en cambio é imposible que os do cerco sexan recibidos por ese presidente para falar de situacións complicadas. Dicía esta persoa tamén ás portas do xulgado –e deberían explicalo–: evidentemente os políticos –referíase aos políticos do Goberno do Partido Popular– están implicados, están mentindo, e queren desvincularse desta causa. Esa é a unha realidade que plantexa esta persoa, e que, dende logo, dende o Goberno deberían explicar cal é a súa situación e como é posible que estes graos de influenza en torno a un conseguidor teñan tan boa relación con cada un dos membros do Goberno, dende Feijóo a Ana Pastor e ao propio Mariano Rajoy. Dende logo, os traballadores en dificultades e os mariñeiros non teñen esa facilidade para achegarse ao Goberno galego que si teñen aqueles que están inmersos en causas por quedar con diñeiro dos traballadores deste país.
Moitas grazas. Réplica do vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, don Alfonso Rueda.
Señor Fajardo, vólvolle dicir que, postos a ler autos, había un auto que tamén se podía ler hoxe, que vén máis acaído. Vostede, claro, coma sempre, fai alusión ao auto que lle convén e non a outro, que podía ser o que se refire á señora Paula Prado. Vólvollo dicir, e creo que vén a conto por todo o que vostede dixo sobre ela e consta no Diario de Sesións durante moitísimas sesións plenarias, que hoxe era un bo día, non digo para pedir desculpas, xa sei que vostede iso nin o entende nin o vai facer, pero queda enriba da mesa. Porque mire, despois de pensar que a presunción de inocencia non vale de nada, que a separación de poderes para vostedes é o de menos. Si, para vostedes, por suposto, vale, pero non vale para os demais. Despois de que os valores democráticos que sustentan, pensar que os poderes son independentes, e que cando se di algo iso é o que hai que respectar, se a vostede non lle vale, a nós si, sinceramente. Agora vénnos dicir que qué máis dá o que diga un auto xudicial. Claro, ¡que máis dá o auto xudicial que non lle convén a vostede!, que o importante é o que vostede opine sobre as responsabilidades políticas, que todo o demais é o de menos, que non lle vai dar ningún valor, e aquí hai que falar da súa interpretación, ou da interpretación do seu grupo –porque xa o dixeron varios membros do seu grupo–, e niso temos que xirar todos, como se fixeramos de xuíces, e interpretar o que quere facer un xuíz e interpretar o que quere dicir unha dilixencia. Mire, se vostede xulga e prexulga como fai sempre, nós non o imos facer. Sempre dixemos que defendiamos a presunción de inocencia, e alégrame, ao final, ver que estabamos acertados. Sempre dixemos que colaboramos coa xustiza, e ímolo seguir facendo tamén na Operación Zeta, como creo que temos demostrado ata o de agora. Denunciamos na Fiscalía este caso cando o coñecemos, tomamos medidas para que non se volva repetir, e estaremos acompañando as actuacións xudiciais ata o final, caia quen caia, por suposto, por moito que vostede queira traer aquí estas cousas cada vez que lle conveña, por moito que queira discriminar entre autos que lle conveñen e autos que –como lle sacan as cores despois de todo o que dixo– non quere nin nomear. Alégrome moitísimo de que faga a pregunta este día, porque nós nunca faremos de xuíces. Hai unha compañeira que hoxe ten un día creo que feliz para todos, porque se reivindica a súa inocencia, e vostedes volven aproveitar a ocasión para demostrar que fan de xuíces de todos aqueles aos que queren queimar na fogueira. Non conten con nós, a separación de poderes é sagrada, aínda que vostedes cada día a ignoren máis. Moitas grazas. [[Aplausos.]] Pregunta de Dª María do Carme Adán Villamarín e D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre a opinión do Goberno galego respecto da nova situación da petroleira mexicana Pemex
Ten a palabra a señora Adán Villamarín para formular a súa pregunta.
Grazas, presidenta. Boa tarde, señor conselleiro. Antes de formular a pregunta quixera, dado que esta é sobre o sector naval, tamén expresarlle o pésame á familia do traballador falecido nun tráxico accidente laboral en Navantia, ao que supoño se suma toda a Cámara. Señor conselleiro, a política do naval do Goberno do Partido Popular podemos dicir que se fixo a golpe de titular. Entón, tamén a golpe de titular queremos facerlle a pregunta respecto de Pemex. E non atopaba mellor que un rexistrado na prensa hai escasamente un mes. Pemex e Galicia, 21 barcos prometidos, 2 adxudicados. Entón, con este titular, se nos retrotraemos ata maio de 2012, podemos atopar o que era o inicio dese idilio entre Galiza e Pemex, cando Pemex comezou a formar parte constante do debate político: "A Xunta de Galiza e a empresa mexicana veñen de chegar a un acordo para construír 14 remolcadores". Antes foran os quimiqueiros. Xuño de 2012: "Feijóo asegurou que se concretarán con maior exactitude as datas para a construción dos 14 remolcadores". Agosto de 2012, Punta Langosteira: "A chegada de Pemex suporá un investimento directo de 70 millóns de dólares, 57 millóns de euros, para a montaxe da infraestrutura que permitirá a distribución dos seus graneis líquidos. Isto significará un negocio que se incrementará nun 20 %." Segue a noticia. O 19 de setembro de 2012: "Este mércores, un acto convocado de urxencia seguramente o recordarán os señores deputados e deputadas, en plena precampaña polo Goberno galego para escenificar a sinatura de dous contratos da petroleira mexicana Pemex". Famosos contratos, ¿non? Recorden, unha operación que suporá 300 millóns de euros e 3.000 empregos ao longo de dous anos. Marzo de 2013: "A petroleira Pemex mostra o seu interese polo control do estaleiro Barreras de Vigo, compra necesaria para poder construír os floteis prometidos xa había un ano, naquela campaña electoral." Seguimos. Setembro do 2014: "Parte do flotel de Pemex encargado a Navantia será construído en Cádiz. " Febreiro de 2015: "Pemex abandona os seus proxectos en Barreras, pero seguirá como primeiro accionista." Pouco despois o conselleiro de Economía, Francisco Conde, lanza unha mensaxe de tranquilidade, aínda que non pode garantir a execución dos buques comprometidos: un atuneiro de 20 millóns de euros, un abastecedor presupostado en 85 millóns e 3 buques tanques para a propia Pemex, por un valor de 215 millóns. Dada a situación, señor conselleiro, temos varias dúbidas. Primeira, o convenio asinado entre Pemex, convenio marco ou contrato que nunca puidemos ter acceso a el, ¿contemplaba algunha cláusula sobre os incumprimentos de Pemex?
Moitas grazas, señora Adán. Moitas grazas. [[A señora Adán Villamarín pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Adán, moitas grazas. [[A señora Adán Villamarín pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Adán, xa non ten a palabra. A súa pregunta xa está formulada por escrito. [[Aplausos.]] Ten a palabra para respostar o conselleiro de Economía e Industria, señor Conde López.
Moitas grazas, señora presidenta. En primeiro lugar, dende o Goberno e a nivel persoal, loxicamente trasladar o pésame máis sincero á familia polo falecemento onte en Navantia deste traballador. E, loxicamente, a máxima cercanía coa súa familia e co conxunto dos seus compañeiros. Señora Adán, agradezo, en primeiro lugar, que matizara algunhas afirmacións que contiña o texto da súa iniciativa. Eu agradeceríalle que a volva ler, porque só hai dúas opcións. A primeira, que, efectivamente, non estea ao corrente da situación actual do naval, ou ben parece que vostede e o seu grupo continúan coa tesitura de "todo vale". Eu creo que, efectivamente, se empeza [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] a acercar máis ao segundo que ao primeiro, pero sinceramente non me sorprende. Non me sorprende porque sabemos que a súa posición, e particularmente a súa posición con respecto ao sector naval, pretende non ver a realidade, a realidade do sector naval de hoxe; a súa oposición, dende logo, en ningún momento cre na valía dos traballadores do sector naval; e tampouco lle importa en absoluto danar a imaxe de Galicia, a imaxe do sector naval galego e a imaxe de España. Dende logo, eu creo que debería deixar a un lado os seus intereses, deixar de erosionar o sector naval galego e os seus traballadores, e unirse á alianza de apoio ao sector naval e de apoio aos seus traballadores. Mire, permítame recordarlle a herdanza que vostedes deixaron no sector naval. [[Protestas.]] Cando este goberno chegou á Xunta, a contratación do sector naval galego, señoría, caera preto dun 80 %, e o estaleiro público do que tanto lle gusta falar non tiña ningún contrato novo dende o ano 2007. Esa foi a herdanza que, despois de catro anos no Goberno bipartito, o Partido Socialista e o BNG, e tamén Esquerda Unida dende o concello de Ferrol, e despois dous anos máis dende o Goberno, deixaron. Hoxe a realidade, señora Adán, é moi distinta. A realidade é que o flotel de Navantia para Pemex, que vostede tanto menospreza, supuxo a volta á construción civil deste estaleiro; o flotel de Barreras para Pemex tamén supuxo a volta da actividade despois de dous anos; e os proxectos de renovación da flota menor de Pemex, como sabe, están xerando actividade en estaleiros galegos como Armón e Freire. Polo tanto, a presenza de Pemex, efectivamente, é unha realidade. E é unha realidade que Pemex permitiu cos seus proxectos a reactivación da carteira de pedidos do sector naval galego. Moitas grazas.
Grazas. Réplica da señora Adán Villamarín.
Si, grazas. Conselleiro, a verdade é que non sei se rir, chorar ou que debemos facer aquí. Porque que veña vostede, o conselleiro de Economía e Industria, a dicir que unha humilde deputada erosiona o sector naval galego, de verdade a min me dá a risa, non o podo evitar. [[Murmurios.]] [[Aplausos.]] É absolutamente esperpéntico. Cando eu acabo de ler... Temos aquí carpetas cheas de titulares. ¡Será por titulares de Pemex, vamos, e por cortes na Televisión Pública de Galiza! ¡Temos para dar e tomar! Incluso traía aquí un, simpático, que vou ler. Febreiro do 2015: "Feijóo ofrece a Colombia un pacto similar ao asinado coa mexicana Pemex". Este tamén está ben, ¿non? Efectivamente, iso é o que queremos, vender de saldo Galiza. E cando lle preguntamos, señor conselleiro, moi en serio se o convenio marco con Pemex tiña algunha cláusula por se existían incumprimentos, ¿que nos contesta? "Vostedes están erosionando o sector naval." ¡Home, un pouco de seriedade! Se nós lle preguntamos aquí, señor conselleiro, despois da venda de Barreras para que se adxudicaran dous floteis, ¿vai reclamar o cumprimento dos compromisos adquiridos por parte de Pemex? ¡Esa é a pregunta! ¿Vostede vai reclamar eses cumprimentos neste momento, que están no aire? Iso é o que queremos saber, porque vostede prometeu [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] 3.000 postos de traballo, e ¿cantos hai? Escasamente 500. ¿E como están as empresas auxiliares do naval? ¿Ten algo vostede que dicir aquí de que cobren menos de 7 euros á hora os soldadores desas empresas auxiliares? ¿Algo que dicir? ¿Que traballen máis de 10 horas, chegando a 14 horas, e sen cobrar as horas extras? ¿Ou nada que dicir? Mire, señor conselleiro, aquí non estamos erosionando o sector naval, estamos poñendo enriba da mesa un problema moi grave de estratexia do sector naval. Vostede pode vir aquí contarnos, xa o dixo na Comisión... ¿Canto era? ¿1.300 millóns que están mobilizando no sector naval? A realidade é que o sector naval ten un grave problema, que vostedes venderon como salvación os acordos con Pemex. E nós só lles preguntamos: ¿Ten aquel famoso acordo marco algunha cláusula de incumprimento? Queremos sabelo. ¿Que lle vai reclamar...
Moitas grazas, señora Adán. [[A señora Adán Villamarín pronuncia palabras que non se perciben.]] Moitas grazas, señora Adán. [[Aplausos.]] Réplica do conselleiro de Economía e Industria, señor Conde López.
Moitas grazas, señoría. Mire, a pregunta di textualmente –porque vexo que non quixo revisar a súa pregunta– que estamos en 2015 e Pemex non construirá os floteis. Isto é o que vostede di nestes momentos e lle está preguntando a este goberno. Vostede coñece perfectamente a realidade, que os floteis de Pemex, ese compromiso que adquiriu Pemex con Galicia, co sector naval galego, se están a construír. Vostede quere permanentemente poñer en evidencia que parece que iso non se vai producir, e eu laméntoo moito. Pero vostede sabe que, despois de moito tempo, na ría de Ferrol hai tres proxectos de construción que están en curso. Estoume a referir ao buque de acción marítima da Armada española; estoume a referir ao flotel de Pemex, que se está a construír, como vostede sabe, aínda que o queira negar permanentemente e por escrito nas súas preguntas ao Goberno; e se está tamén a desenvolver o proxecto de construción dos 29 jackets para Iberdrola. [[A señora Adán Villamarín pronuncia palabras que non se perciben.]] Isto proporcionará 2.750.000 horas de traballo directas a Navantia. En calquera caso, tamén os estaleiros privados teñen acadado novas construcións, e vostede sabe que ese segundo flotel de Pemex, comprometido por Pemex, se está a construír. Parece que vostede permanentemente quere negar por escrito que iso non é realidade, pero a realidade é que se está a construír. E tamén sabe que se está a revitalizar a construción dos outros estaleiros privados, como pode ser Armón ou como pode ser Freire. Polo tanto, hai un cambio de tendencia evidente grazas á acción dos diferentes estaleiros, loxicamente cunha política proactiva por parte do Goberno, que está supoñendo un cambio de tendencia. E a última proba, a última proba que vostede omite... Porque a realidade do sector naval galego vostede a quere omitir, nós non. Nós poñemos en valor os estaleiros, poñemos en valor os traballadores, e, como sabe, a última proba é esa adxudicación do buque oceanográfico que lle encargou o Goberno da India a Freire. Iso é competitividade e iso é, polo tanto, un sector naval competitivo. Señoría, os compromisos de Pemex están aí. [[Murmurios.]] Pemex encargou dous floteis, Pemex encargou diferentes remolcadores, e créame –e voullo dicir moi claro–, o importante da alianza de Pemex con Galicia é se está xerando riqueza e emprego. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E a resposta contundente é que si, señoría, si. [[Murmurios.]] E, se non lle gusta, podo repetirlle o que lle dixen ao señor Losada no pleno anterior. E díxenlle, se o recorda, que o compromiso de Pemex é explícito. Hai un compromiso explícito de Pemex e estase a desenvolver –non teña ningunha dúbida– cun balance positivo para a nosa industria. E así seguiremos a traballar, co conxunto do sector naval galego e tamén coa aposta de Pemex polo sector naval galego. Moitas grazas.
Grazas. Pregunta de Dª Ana Belén Pontón Mondelo, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre a situación das artes escénicas en Galicia
Para formular a pregunta ten a palabra a señora Pontón Mondelo.
Moitas grazas, señora presidenta. Señor conselleiro, imos ver se hoxe temos algo máis de sorte en relación co debate que queremos traer a esta Cámara sobre a situación que teñen as artes escénicas na nosa nación, en Galiza. Unha situación claramente de dificultade, ante a que non poden vostedes escorrer o vulto e dicir que o único problema é que hai unha crise económica e que iso ten unha translación ao sector, neste caso, cultural, porque saben que hai outros elementos que están incidindo na grave crise que atravesan as artes escénicas en Galiza. E un dos elementos que máis está influíndo é a decisión política adoptada polos gobernos do Partido Popular de afogar economicamente todo o que ten a ver coa nosa cultura, e, singularmente, as artes escénicas. Unha política que nós dicimos que é unha política falsaria e que non ten orixe na crise, senón en decisións que adoptou este goberno. Fíxense, podemos acudir este ano ás ordes de axuda que está convocando Agadic, e veremos como o Goberno adica o triplo ao vídeo de Enrique Iglesias que a anualidade deste ano ás axudas á produción escénica. Tamén podemos ver como o Goberno lle deu a dedo o dobre a Enrique Iglesias que ás axudas aos festivais de artes escénicas. Polo tanto, señor conselleiro, este non é un problema de recursos, é un problema de cales son as prioridades dun goberno. Un goberno que nós dicimos claramente que é un goberno cego e que é un goberno que practica o canibalismo coa cultura deste país. Unha política que ten consecuencias, porque se está desaproveitando un elemento fundamental, que todos os países avanzados apoian a súa cultura; porque se está destruíndo emprego; porque se está precarizando un sector que xa tiña un nivel de precariedade moi importante, e porque están expulsando a unha cantidade importante de persoas deste país que tiñan que crear riqueza. Mais tamén, señor conselleiro, porque vostedes están empobrecendo a vida cultural de Galiza. Fíxense, último informe do Consello da Cultura Galega sobre o panorama estatístico das artes escénicas galegas. ¿Que nos di? Que desde o ano 2009 se perderon a metade das funcións que se viñan desenvolvendo no noso país. Isto é consecuencia dunha dobre causa. Por unha parte, temos unha obra social das caixas que na práctica vostedes eliminaron, e que ten un peso moi importante tamén na redución destas artes escénicas, pero tamén ten a ver coa falta de apoio real da Xunta de Galiza a todo o que ten que ver coa distribución e coa exhibición das artes escénicas no noso país. Polo tanto, señor conselleiro, nós hoxe queremos saber se van modificar algo da súa errática política en relación coas artes escénicas.
Moitas grazas, señora Pontón. Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez González.
Moitas grazas, señora presidenta. Ben, despois de oír a señora Pontón afirmar claramente que este goberno somos cegos, caníbales e que queremos afogar a cultura do noso país, que queremos afogar as artes escénicas, eu pregúntome e preguntareime ao chegar á casa ¿por que?, ¿por que o queremos facer?, ¿por que somos tan cegos e tan caníbales? Porque, realmente, eu co que vostede acaba de dicir non concordo practicamente en nada. É evidente, señora Pontón, que nos últimos anos –dende o ano 2009– houbo moitos cambios en todos os sectores do país. Houbo unha crise que afectou a todos os ámbitos económicos e sociais e, por suposto, tamén afectou ao que ten que ver coas artes escénicas; iso, obviamente, ten un reflexo nos indicadores culturais. O panorama que vostede nos plantexa aquí, que nos presenta, non é o que nos gustaría, non é o que desexariamos, vaia por descontado iso. Agora, vostede o que nos di e o que nos plantexa é que os datos que vostede trae aquí, debería saber –supoño que o sabe– que fan relación a todas as actividades culturais promovidas en Galicia, sexan promovidas pola Xunta de Galicia ou sexan de iniciativa privada. Tamén sabe vostede que os datos que nos trae aquí son só aqueles datos polos cales se cobra e tamén sabe vostede que en Galicia hai moitísimos actos de –digamos– acceso libre, fundamentalmente os que fan os concellos, que son moitísimos neste país. Vostede tamén sabe que estes datos son do ano 2013 e non me negará que, no ano 2014 e seguramente no ano 2015, as estatísticas, marcando unha senda de recuperación, van mellorar en todos os sectores e, por suposto, tamén neste como demostrarei con datos posteriormente. Obviamente, os datos xerais das artes escénicas e os sectores culturais van en consonancia coa evolución da propia crise e coa evolución da sociedade. Iso non é ser pesimista nin é ser conformista, iso é ser simplemente realista e iso é o que se plantexa aquí. Mire, Galicia ten a mesma tendencia que o conxunto do Estado, practicamente a mesma tenencia que o conxunto do Estado. Tamén lle direi que no ano 2013, en comparación con outros anos –por exemplo co ano 2012–, hai unha estabilización e que no ano 2014, en relación co ano 2013, están incrementando, están mellorando os índices e os indicadores que se plantexan. En definitiva, o panorama das artes escénicas que vostede nos pregunta aquí non é o ideal, obviamente non é o ideal. ¿Que nos gustaría outro? Por suposto. Agora, que estamos traballando para intentar cambiar esta tendencia tamén, por suposto, teña por seguro que é así. Tamén me atrevería a dicir claramente que os datos do ano 2014 son ben mellores que os do ano 2013 e que, no ano 2015, os datos que fan relación ás artes escénicas e ao consumo cultural en xeral van ser moito mellores, como terei ocasión de dicirlle. En todo caso, vostede pregúntanos se hai un compromiso firme de apoio ao sector e eu, de xeito radical, claro e conciso, dígolle que si, dígolle absolutamente que si.
Moitas grazas, conselleiro.
Si, moitas grazas. Simplemente dicirlle...
¡Moitas grazas, conselleiro!
Conselleiro, rematou o seu tempo. [[Aplausos.]] Réplica da señora Pontón.
Grazas, señora presidenta. Señor conselleiro, non sei se lle parece serio o que vostede vén facer a este Parlamento. Nós preguntámoslle que medias vai adoptar o Goberno galego ante a difícil situación que teñen as artes escénicas en Galiza e vostede dime: "si". Entón, eu mañá cando me reúna coas asociacións de actores e actrices, coas asociacións de compañías teatrais, digo que o conselleiro do Goberno galego, no Parlamento cando se lle pregunta sobre medidas concretas que vai adoptar neste terreo, non ten nada que dicir e que nos responde cun monosílabo no que non se concreta ningún tipo de compromiso. Realmente é todo un símbolo de como toman vostedes non só este Parlamento, senón tamén a cultura deste país. Mire, desde logo debería preocuparlle que haxa esta baixada tan importante no número de exhibicións que hai, porque é obriga do seu departamento defender o dereito de acceso á cultura. E o que se está comprobando é como as políticas de recorte –que, efectivamente, é o canibalismo que practica este goberno coa súa lingua e coa cultura– están limitando un dereito humano fundamental: o dereito humano a acceder á cultura, o dereito humano a poder desenvolver un aspecto básico para o desenvolvemento persoal e colectivo dunha sociedade. Pero estamos tamén falando de economía e de oportunidades perdidas porque vostedes están destruíndo o que se sementou durante moito tempo con esforzo de moitas persoas, de formación, de crear realmente unha escola neste país. Mesmo destruíron algunha das cuestións que se asentaran durante o Goberno bipartito: meteron nun caixón o Plan galego de artes escénicas, recortaron dunha forma absolutamente arbitraria o apoio público, converteron en mortos viventes as unidades de produción escénica da Xunta de Galicia, deixaron a...
Moitas grazas, señora Pontón. [[A señora Pontón Mondelo pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Pontón, rematou o seu tempo. [[Aplausos.]] Ten a palabra para a réplica o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez.
Señora Pontón, é vostede moi pesimista e é vostede moi catastrofista. Mire, dá a sensación despois de escoitala de que o sector cultural, as artes escénicas e a cultura deste país están nunha crise perpetua, salvo nun momento moi particular da nosa historia que coincide co bipartito. Dá esa sensación. [[Pronúncianse palabras que non se perciben]] Pero, mire, a nós gustaríanos un discurso máis construtivo e que non se estivese sempre cuestionando o gran talento creativo que ten Galicia en todas as ordes, paréceme que aquí se está absolutamente cuestionando. E vostede, señora Pontón, falábanos de que mañá vai falar co sector e dicíame: "¿que lle digo ao sector?" Pois, mire, señora Pontón, dígalle ao sector –se fai o favor– que a rede de teatros e auditorios incrementou o seu número de funcións no ano 2014 respecto ao 2013 nun 32 %; pódello dicir. Tamén lle pode dicir que no Salón Teatro houbo, no ano 2014, máis de 100 funcións. Tamén lle pode dicir que no ano 2014, en comparación co ano 2013, dentro do programa Cultura no Camiño houbo 318 actuacións en 81 concellos fronte ás 105 anteriores, que se incrementaron o número de concellos e o número de espectáculos. Dígalle vostede tamén ao sector, señora Pontón –faga o favor, dígalle a verdade ao sector–, que este ano se reforzaron e se están reforzando as axudas á distribución interior das nosas artes escénicas, onde hai 3 convocatorias nas cales se incrementaron as partidas económicas; pódello dicir. E tamén lle pode dicir que houbo un incremento das funcións, de 96 a 37. Tamén lle pode dicir que no ano 2014 se incrementaron as axudas ás artes escénicas e musicais nun 11,25 % respecto ao ano anterior; pódello dicir. E tamén lle pode dicir ao sector que, no ámbito da produción escénica, somos a cuarta comunidade autónoma en aporte económico en axudas despois das tres, digamos, máis principais –Cataluña, Madrid e Euskadi– e con axudas económicas de 600.000 euros. Tamén lle pode dicir ao sector que o compromiso do Partido Popular e do Goberno da Xunta de Galicia é apoiar o sector audiovisual dentro do seu ámbito competencial e dentro dos recursos financeiros que se manexan; iso tamén llo pode dicir ao sector. En definitiva, pódelle tamén plantexar que estamos apoiando –dentro do noso ámbito competencial e dentro dos nosos recursos– as artes escénicas, facendo unha distribución por todo o territorio e plantexando axudas que apoian a produción, a distribución e a comercialización dos nosos produtos audiovisuais que, por certo, son dunha enorme calidade e dun enorme valor creativo. Moitas grazas.
Grazas, conselleiro. Pregunta de D. Aurelio Alfonso e seis deputados/as máis, do G.P. Popular de Galicia, sobre as medidas que vai poñer en marcha a Xunta de Galicia para loitar contra a pobreza infantil e a exclusión social a través da Estratexia de Inclusión Social de Galicia para o período 2014-2020
Ten a palabra a señora Rodríguez Arias.
Grazas, señora presidenta. Señorías. A loita contra a pobreza infantil ten que ser unha prioridade absoluta e irrenunciable para calquera goberno. A Consellería de Traballo e Benestar realizou no 2014, señora conselleira, un estudo sobre a situación da pobreza infantil na nosa comunidade autónoma co obxectivo de ter unha diagnose real de cal era a situación dos nenos e das nenas en Galicia, porque, efectivamente, había moitos datos pero non había un estudo oficial da Xunta de Galicia para saber cal era a situación na nosa comunidade. Neste estudo participaron persoas expertas das universidades galegas, entidades de iniciativa social e profesionais do ámbito educativo, entre outros. Entre algunha das conclusións deste estudo queremos destacar unha, que é que o risco de pobreza e exclusión é maior nos fogares nos que conviven menores de 16 anos. En Galicia, o Goberno da Xunta aprobou en decembro do pasado ano a Estratexia de inclusión social de Galicia 2014-2020, unha estratexia da que nós temos coñecemento de que conta con máis de 300 actuacións para loitar contra a pobreza e a exclusión social, e cun orzamento de máis de 521 millóns de euros. Entre os seus obxectivos principais está a loita contra a pobreza infantil. Por todo isto, señora conselleira, hoxe o noso grupo o que quere saber é cales son as medidas que van poñer en marcha a súa consellería e o Goberno da Xunta de Galicia para loitar contra a pobreza infantil e a exclusión social en Galicia. ¿Que medidas se están levando a cabo e que medidas se van poñer en marcha? Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Rodríguez Arias. Ten a palabra a conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Moitas grazas, presidenta. A atención ás persoas máis vulnerables é un dos principais obxectivos do Goberno porque para nós é unha prioridade que non só é absoluta, senón que é irrenunciable. Por iso traballamos para dar resposta dun xeito eficaz ás situacións de risco, ás situacións de pobreza e mesmo tamén ás situacións de exclusión, acadando os apoios necesarios ou os que precisan estas persoas. Por iso, ao elaborar estes orzamentos, señoría, dende este ano tivemos moi claro que non iamos renunciar a ese compromiso e así o fixemos, aumentando un ano máis o presuposto destinado á inclusión. Así, as partidas neste ano increméntanse nun 17,7 % ata chegar aos 70 millóns de euros para o ano 2015, vencellados directamente á inclusión. Consideramos que destinar máis orzamento á inclusión –insisto– é unha obriga moral de calquera goberno responsable. Non renunciamos ás nosas obrigas, todo o contrario, xa que reforzamos a nosa loita contra a exclusión e a pobreza, e a día de hoxe estamos aplicando unha nova lei que, como xa coñece, está en vigor na nosa comunidade: a Lei de inclusión social, cun texto que o Goberno galego dota –se cabe– dunha norma máis ampla, con maiores contías e, por suposto, dirixida e vinculada directamente ao emprego. Nela apostamos pola inclusión activa a través do emprego como camiño idóneo para evitar a cronificación da exclusión. Dentro deste marco normativo, aprobamos en decembro unha estratexia de inclusión social da que falaba vostede, que é un plan ambicioso, un plan comprometido e que tamén ten como piar fundamental a inclusión activa. Esta estratexia vai ser a nosa folla de ruta de aquí ao ano 2020. Entre os seus principais obxectivos están –como non pode ser doutro xeito– a loita contra a pobreza infantil e a redución das consecuencias, sobre todo as consecuencias que ten a exclusión vencellada ao territorio; é dicir, a exclusión territorial. Persegue, ademais, dar un novo pulo á inserción no mercado laboral e mellorar a prevención. Como xa sabe vostede, o Goberno do Estado destinou no ano 2014 á Comunidade Autónoma 723.000 euros para loita contra a pobreza infantil. Este ano 2015, froito das presións desenvolvidas dende este Goberno ao ministerio, incrementouse ata os 2,3 millóns de euros destinados ex profeso para a loita contra a pobreza infantil durante o ano 2015. Todas estas actuacións incluídas na estratexia están deseñadas tendo en conta un punto de partida: a avaliación do segundo Plan galego de inclusión, de xeito que se pon en valor a experiencia que xa temos –a experiencia previa– e, sobre todo, se busca a máxima efectividade. Neste novo documento renóvase o plan anterior, pero amplíase e mellórase moi significativamente tanto no seus obxectivos como na dotación económica. Damos continuidade ao que xa demostrou que é exitoso e sumamos novas iniciativas. Este resultado é o da estratexia, que conta cun orzamento de 521 millóns de euros e máis de 300 medidas. A mellor proba da magnitude desta estratexia é, sen dúbida, que se incrementa nun 125 %. Nada máis. Moitas grazas.
Moitas graza, conselleira. Réplica da señora Rodríguez Arias.
Grazas, señora presidenta. Señora conselleira. Nós queriamos facerlle hoxe esta pregunta neste pleno porque vostede sabe que, dende determinados grupos políticos, se quere transmitir que o Goberno da Xunta de Galicia non está preocupado polas persoas en situación de risco de exclusión social. Somos conscientes da situación que atravesan moitas familias galegas neste momento. Somos conscientes de que a prioridade do Goberno da Xunta de Galicia é a loita contra a pobreza e a exclusión social. Somos conscientes de que, nesa Estratexia de inclusión social de Galicia, vostede ten como prioridade a loita contra a pobreza infantil, de que esa estratexia foi deseñada despois de facer un estudo pormenorizado da situación da pobreza infantil na nosa comunidade autónoma e de que, ademais, esa estratexia foi consensuada coas entidades de iniciativa social. Dende logo, nós o que queremos é sumar esforzos ao traballo que está facendo a Xunta de Galicia, porque a prioridade do Goberno e de todos os galegos e galegas ten que ser loitar contra a pobreza e a exclusión social, pero sobre todo contra a pobreza infantil. Máis nada e moitas grazas.
Grazas. Réplica da conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Como dicía vostede, efectivamente o Grupo Popular é consciente, pero tamén é o Goberno consciente da situación que atravesan moitas familias galegas. Por iso traballamos para atendelas, para darlles resposta ás súas necesidades básicas e mesmo tamén para dirixilo cara ao emprego. A nosa prioridade, efectivamente, son as persoas máis vulnerables e facemos unha forte aposta pola inclusión, aumentando ano tras ano as partidas destinadas a este fin. Sen dúbida algunha, o noso compromiso non pode ser outro que total. Con todo, o importante é ter en conta que os principais indicadores da pobreza da nosa comunidade, todos os indicadores –a taxa de risco de pobreza ou mesmo tamén a AROPE– reflicten que Galicia é unha das comunidades cun mellor comportamento en termos de pobreza comparado con outras comunidades autónomas. E non só iso, segundo o informe que se fai do estado da pobreza por EAPN España –non por ningún Goberno, senón por EAPN España– somos a comunidade na que máis se reduce a poboación en risco de pobreza entre o ano 2009 e o 2013. Non somos alleos á crise e ás súas consecuencias, por iso redobramos os nosos esforzos e por iso a nosa aposta decidida por esta estratexia de inclusión como un proxecto ambicioso e un proxecto de gran magnitude que inclúe –como dicía antes– máis de 300 medidas, 521 millóns, máis do 120 % de incremento do seu presuposto con respecto ao plan anterior. E dicimos, evidentemente, que neste proceso contamos –como sempre o facemos– co diálogo coas entidades do sector, algo que nos permitiu enriquecer, se cabe, a estratexia. Coas entidades alcanzamos un consenso total na elaboración desta estratexia que recibiu os eloxios, por exemplo, de entidades representativas en Galicia como é a EAPN. E, evidentemente, por suposto, tamén tivemos moi en conta os resultados do anterior plan para engadirllos a esta estratexia. Como xa dixen, a nosa prioridade é atender os máis vulnerables, un dos eixos prioritarios é a loita contra a pobreza infantil. Con este obxectivo inclúense medidas específicas dirixidas ás familias con menores, mesmo, evidentemente, garantir unha renda básica pero unha renda vencellada a familias que teñan menores –que tamén se reforza coa educación–; incrementar eses 70 millóns de euros que están no noso presuposto con eses máis de 2 millóns de euros que o Goberno do Estado destinará á Comunidade Autónoma de Galicia para, precisamente, a loita contra a pobreza infantil; e, evidentemente, mellorar o resto de piares como é darlle unha perspectiva á inclusión social non de intervención única e persoal senón de intervención familiar, como pode ser anticipar as axudas de exclusión social, como pode ser crear bolsa de horas para a mediación en ámbitos de sanidade ou vivenda ou como poden ser mecanismos para abordar algo que está a ocorrer na nosa comunidade que é a exclusión por causa do territorio, non por causa da pobreza. Para maximizar a eficiencia da nosa estratexia, esta desenvolverase a través de tres programas operativos que estamos ultimando agora mesmo e que, ademais, terán unha avaliación de todas estas medidas, avaliación que se fará cada dous anos, posto que o plan é ata o 2020, e que dotará, evidentemente, dunha maior flexibilidade a propia estratexia para acertar nas nosas decisións. En definitiva, o que fixemos foi elaborar unha estratexia...
Moitas grazas, conselleira.
...de primeira magnitude que reflicte...
Moitas grazas.
...o compromiso...
Grazas. Pregunta de D. Juan Manuel Fajardo Recouso, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre as medidas previstas polo Goberno galego para mellorar os datos referidos á situación do emprego autónomo en Galicia a primeiros de 2015
Dado que o señor Fajardo xa fixo a súa pregunta, vostede estaba aquí e escoitouna e mesmo está por escrito, doulle a palabra á conselleira de Traballo para responder. Grazas.
Grazas, presidenta. Galicia ten neste momento máis de 225.000 autónomos que están en activo, isto representa dentro da afiliación á Seguridade Social un 25 % do total dos afiliados á Seguridade Social. É dicir, Galicia é a comunidade onde este colectivo –o colectivo de autónomos– ocupa a maior porcentaxe dentro do conxunto da afiliación á Seguridade Social con respecto ao resto de comunidades autónomas e mesmo á media de España. Estamos a falar, polo tanto, dun colectivo que, cuantitativa e cualitativamente, merece e recibe unha atención especial por parte da Xunta de Galicia, posto que ningún goberno apostou dunha forma tan decidida coma esta polos emprendedores, ofrecéndolles non só asesoramento senón tamén axuda económica; e non o digo eu, dino os feitos. Nun contexto económico como foi o que vivimos na pasada crise, blindamos, evidentemente, o esforzo e o orzamento para os autónomos e as cooperativas, e este ano, por exemplo, serán 27 os millóns de euros dispostos para autónomos e cooperativas. Así, dende o ano 2009, puidéronse subvencionar máis de 20.200 autónomos. Co mesmo fin puxemos en marcha no ano 2014, dentro do Plan de emprego xuvenil, unha axuda específica para os autónomos menores de 30 anos coa que axudabamos, evidentemente, a estes autónomos que non chegaban aos 30 anos. A novidade desta orde de axuda era que a Xunta de Galicia daba 1.200 euros a cada autónomo menor de 30 anos que se daba de alta e que se sumaban á tarifa plana estatal de 50 euros, o cal garantía que os autónomos na nosa comunidade menores de 30 anos que se deran de alta quedaba totalmente subvencionada a súa cotización á Seguridade Social durante o primeiro ano. Tamén no Plan de emprego xuvenil incentivamos a cooperativas xuvenís, incentivadas tamén con 1.500 euros porque as cooperativas tamén son unha forma de emprendemento e son unha fórmula que está a dar resultado na nosa comunidade. E tamén foi esta Xunta a que ofreceu, por primeira vez no Estado, axuda para a contratación a través dos autónomos do seu primeiro traballador, alongándoo no ano 2013 para axudar á contratación do segundo ou terceiro, se o houbera. Máis alá do noso apoio económico, este colectivo –o de autónomos– mellorou o seu marco normativo facéndoo máis flexible e mesmo, tamén, favorecedor para a posta en marcha como é a primeira Lei de emprendemento de Galicia –que non existía outra lei– e como vai selo tamén a futura Lei de economía social. Todas estas medidas parten do convencemento de que os emprendedores son unha peza clave para dinamizar a nosa economía e, sobre todo, tamén para xerar emprego. Nos últimos seis anos –é dicir, coa crise– o autoemprego gañou peso no conxunto da afiliación, pasando do que había no ano 2009, que era un 23,4 % da afiliación á Seguridade Social, a preto agora dun 25 %. Galicia ademais leva doce meses consecutivos de subidas interanuais dos autónomos, doce meses consecutivos de subidas de incremento do número de autónomos interanuais dende o ano 2012, cifra que é a máis alta que existe dende febreiro do ano 2012. Non espero, evidentemente, que recoñeza ningún mérito a este goberno nesta materia...,
Moitas grazas, conselleira.
...pero o certo é que...
Moitas grazas. Señor Fajardo, ten a palabra.
Non lle vou recoñecer ningún mérito. Voulle dar un dato que, cando menos, debería facer que vostede reflexione. O 37 % das persoas pobres deste país son autónomos; é dicir, só en Galicia deses 305.000 autónomos que vostede di que están de alta, preto de 100.000 son persoas que están por debaixo do limiar da pobreza. Esa é a realidade do emprego autónomo deste país. Fronte a iso, ¿que vai facer a consellería? Fálame desa gran iniciativa do Goberno de bonificación para a contratación do primeiro traballador. Deille na primeira intervención o dato, soamente o 7,38 % dos autónomos deste país se acolleron a esa medida. ¿Sabe por que? Porque a maioría dos autónomos deste país non colocan o emprego dun segundo traballador como os seus problemas. Os seus problemas son outros: primeiro, a financiación; segundo, a presión fiscal e, terceiro, a rendibilidade. Pero, sobre todo, porque os autónomos deste país non superan o primeiro ano de traballo. ¿E por que non o superan? Porque aí é cando vostedes máis abafan os autónomos. E, cando me fala das axudas para o inicio da actividade, debería explicar como é posible que estas axudas non cheguen nunca practicamente no primeiro ano de actividade e que, cando chegan, en moitos casos recoñéceseche a axuda, pero resulta que cando se esgota o crédito acabas por non cobrala. É dicir, a un xove que vaia ao autoemprendemento impulsado polas súas políticas que lle din que esa é a saída perfecta, díselle que vai ter unha axuda e, cando ten recoñecida a axuda, seis meses despois chégalle unha carta onde a axuda desaparece e, polo tanto, deixa de contar con esa cantidade. Nós plantexámoslle unha cuestión, o problema é que durante os seis primeiros meses os autónomos non poden facer fronte a eses gastos lineais que vostedes teñen de cota. ¿Por que non se toman decisións dunha vez por todas de que, durante eses meses, o incremento ou a cota sexa proporcional aos seus ingresos? E sobre todo, ¿cales son as liñas para facilitar o seu financiamento e, sobre todo, as actividades económicas para facer rendibles as súas explotacións? Que non son outras que activar o consumo mediante salarios máis importantes...
Moitas grazas, señor Fajardo. [[Aplausos.]] Réplica da conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Moitas grazas, presidenta. Como sempre, ten vostede a teima de tentar debuxar un panorama da nosa comunidade autónoma vencellado á pobreza, vencellado á destrución, vencellado a todo o máis escuro que pode haber na nosa comunidade e mesmo de facer afirmacións que, evidentemente, non sei de onde as saca como para dicir que os autónomos non acaban superando o primeiro ano de traballo. Eu teño que falar co rigor que me dan os datos que teño dentro da consellería. E os datos que teño dentro da consellería é que todos os autónomos subvencionados, cada vez que reciben unha subvención, teñen o compromiso de manter o seu posto de traballo durante tres anos porque, se non o manteñen durante tres anos, teñen que devolver os cartos. E resulta que a realidade é que da media de 3.000 autónomos de cada ano, dende o ano 2009 ata agora, dunha media de 3.000 autónomos que recibiron unha subvención, o 80 % mantén aínda o seu posto de traballo. Así que, evidentemente, o seu rigor á hora de falar dicindo que todos os autónomos –é dicir, os 225.000 autónomos da nosa comunidade –no ano seguinte perden o seu posto de traballo... evidentemente, afirma tal e como está vostede a expoñer sempre as súas cifras e sempre a debuxar ese panorama negativo, ese panorama escuro, ese panorama tétrico que debuxa sempre da nosa comunidade autónoma. Evidentemente, sabemos que o noso principal compromiso é impulsar o emprendemento, que o noso principal compromiso é axudar –como dicía– de media a eses 3.000 autónomos, cada ano, da nosa comunidade dende o ano 2009. E, por suposto, seguiremos apostando polo emprendemento a través do impulso ás cooperativas porque teñen demostrado que resisten mellor a crise e, de feito, dende o ano 2009 foron 324 novas cooperativas as que se deron de alta, con máis de 5.200 novos socios. Estou falando dende o ano 2009, 324 cooperativas que se deron de alta. E para iso, evidentemente, para o emprego autónomo que tivo un comportamento estable e que mesmo agora –xa lle digo– levamos máis de 12 meses con crecemento interanual –é dicir, cada mes hai máis autónomos que o mes pasado do ano anterior con crecemento en números negros– pois, evidentemente, o compromiso noso é manter o noso presuposto destinado directamente aos autónomos, neste caso ás cooperativas. E, ademais, algo debe estar a ocorrer cando, se falamos dos autónomos que se dan de alta no réxime xeral –sen ter en conta os autónomos que se dan de alta no agro e no mar–, os autónomos que se dan de alta no réxime xeral medraron neste ano un 2,3 %. Ao seu carón, evidentemente, tamén se atopan non só os autónomos senón as figuras das cooperativas, que é unha fórmula que está a demostrar que é atractiva e que nin sequera a crise logrou frear ese crecemento de máis de 324 cooperativas que, como dicía, ata o de agora se suman a un total de 1.234 cooperativas que temos na nosa comunidade que dan 19.000 postos de traballo. Nun contexto desfavorable como o que vivimos, nove de cada dez sociedades constituídas baixo este paraugas –non como dicía vostede que non aguantan un ano– nove de cada dez cooperativas seguen aínda en marcha.
Moitas grazas, conselleira.
Nada máis e moitas grazas. [[Aplausos.]] Pregunta de Dª María Carmen Gallego Calvar e catro deputados/as máis, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre o motivo da redución para o ano 2015 do período de apertura da Residencia de Tempo Libre do Carballiño
Ten a palabra o señor Vázquez para formular a súa pregunta.
Presidenta. Señora conselleira. Señorías. Señores deputados, como vostedes saben, a Consellería de Traballo ten en Galicia dous establecementos chamados residencias de tempo libre, un en Panxón e outro no Carballiño, nos que moitísima xente pasa os seus momentos de lecer. Quero referirme concretamente, conselleira, á residencia de tempo libre do Carballiño na que está a suceder unha cousa que é realmente curiosa. En todas as institucións do Partido Popular –Concello do Carballiño, Deputación Provincial– hai acordos unánimes acadando un compromiso de abrir a residencia cada ano máis meses ata acadar o obxectivo de que estea aberta practicamente todo o ano. Pero, curiosamente, fronte a estes acordos, a realidade é que cada ano a residencia pecha máis meses de xeito que, incluso, neste ano en curso nos atopamos con que, practicamente no mes de abril, aínda non se sabe cal vai ser o período no que teñen que funcionar estas instalacións. Isto produce un grave dano, primeiro, aos usuarios, que se ven prexudicados para disfrutar dunhas instalacións magníficas –permítanme– nun pobo moi fermoso e onde vén sendo unha clave da economía local dende hai, señora conselleira, máis de cincuenta e cinco anos. Este establecemento ábrese no ano 1958 e sempre foi un elemento troncal da economía da comarca do Carballiño. Os prexuízos páganos tamén as traballadoras e traballadores deste centro, cerca de 30 persoas, unha das empresas importantes no Carballiño, que ten unha característica curiosa: un réxime laboral de fixas descontinuas, de maneira que só son contratadas aqueles meses en que se abre esta residencia de tempo libre. Polo tanto, conselleira, eu veño hoxe aquí máis que a preguntarlle, primeiro a preguntarlle, pero segundo a pedirlle que poñamos en marcha, que aproveitemos estas magníficas instalacións, que dinamicemos a economía dunha comarca que o necesita moito e, sobre todo, que cumpramos coa palabra que lles demos a traballadoras e traballadores e á sociedade en xeral. Señora conselleira, eu creo que é o momento de facer realidade algo que é perfectamente posible. Nun momento de gran dificultade económica para as familias galegas e de toda España, esta debería de ser unha oferta atractiva, unha oferta que non deixara dúbida de que era unha oportunidade de pasar uns períodos de lecer, e que, sen dúbida ningunha, sería factible acadar unha autonomía económica e financeira co propio uso dese centro. Só fai falta unha cousa –conselleira, remato–: vontade política, compromiso político.
Grazas, señor Vázquez.
Dicir....
Moitas grazas, señor Vázquez. Ten a palabra a conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Moitas grazas, señoría. Pois a verdade é que ten razón o deputado que me fai a pregunta cando di que o Concello do Carballiño é un concello moi bonito, efectivamente. E, evidentemente, tamén ten razón cando di que ten e necesita vontade e compromiso. Vontade toda, xa o teño manifestado en público e en privado, e agora oficialmente. Vontade toda por manter esa residencia de tempo libre todo o tempo que faga falla. É máis, todo o tempo que faga falla en función da demanda que, evidentemente, teña esa residencia. É dicir, estará aberta os días para os que teña demandado a súa atención. Estamos falando, para todas as señorías, dunha residencia de tempo libre; unha residencia de tempo libre na que dende o ano 2009 este Goberno ten investido nela preto de 1,5 millóns de euros. Pero, por poñer exemplos, e sobre todo vencellados aos cartos, que se cabe é o máis práctico, o máis transparente, no ano 2014 esta residencia ten 230.900 euros vencellados ao seu mantemento e á súa posta en funcionamento, que é unha cifra moi semellante á que atopamos nós no ano 2009, unha cifra moi semellante para esta mesma presidencia. Supoño que, se o grao de compromiso co mantemento da residencia vai vencellado aos cartos, iso significará que o compromiso actual é o mesmo que o que había no ano 2009. Tamén sabe vostede moi ben, como veciño do Carballiño que é, que é unha residencia que ten unha tempada fixa, que é a tempada de verán, onde acceden todo tipo de familias –familias numerosas ou monoparentais– a través dunha orde que xa está publicada, unha orde que rexe as estadías –que efectivamente tamén coñece vostede moi ben–, que existe dende o ano 1995, é dicir, é a mesma orde a que se publica agora que a que publicaba o Goberno anterior, do que vostede formaba parte. Evidentemente, isto non significa que esta residencia estea aberta só unica e exclusivamente nos meses de xullo, agosto e parte de setembro, senón que a temos aberta –igual que a de Panxón– exactamente cada vez que haxa unha demanda, e unha demanda que se xustifique. Fóra da tempada de verán desenvólvense outros programas –que supoño que vostede tamén coñece moi ben–, con persoas maiores, por exemplo, organizados pola Xunta, ou mesmo tamén organizados por outros concellos ou grupos distintos. Isto significa, evidentemente, que recibimos solicitudes fóra dos meses de verán, e así abrimos a residencia única e exclusivamente en función da demanda que ten fóra dos meses de verán. Así, por exemplo, o pasado ano, dende xaneiro ata decembro, atendéronse 1.394 usuarios froito das solicitudes que houbo. Por exemplo, no ano 2010 non houbo usuarios durante os meses de xaneiro e febreiro. No ano 2011 non houbo solicitudes durante os meses de xaneiro, febreiro e marzo, e no último, a residencia permaneceu aberta, este último ano, no 2014, 210 días. É dicir, 210 días que ocuparon 10 meses –non na súa totalidade– do ano; é dicir, houbo 10 meses nos que houbo actividade neses 210 días. Polo tanto, a residencia abre sempre, sempre, os meses de verán; e sempre, sempre, os meses que teñamos...
Moitas grazas, conselleira.
...unha demanda suficiente. [[Aplausos.]] Réplica do señor Vázquez Fernández.
Señora conselleira, diante das traballadoras que nos acompañan neste momento teño que dicirlle que ten revisar os datos. Dende o ano 2009 empezárona a abrir 9 meses, 8 meses, 4 meses. Están pechando cada vez máis. Fágolle unha proposta. Vostede hai que recoñecer que dá no cravo: a demanda. ¿Quen é o responsable da demanda? Pois a Consellería e a dirección do centro. Polo tanto, fágolle unha proposta que pode ser de consenso: cese á directora do centro e poña a alguén que fortaleza a demanda, conselleira. O que non vale dicir é que imos abrir a demanda. Leva aberta 55 anos. Estivo practicamente sempre aberta, ata que en 2009 chegaron vostedes. E dende que chegan vostedes en 2009 resulta que agora ten problemas a residencia. O que ten problemas é a vontade política da Consellería que vostede representa, que coa cantidade de problemas que ten non miran nin para alí. Pero para recibir ás traballadoras e dicirlles: tranquilos, que imos abrir todo o ano, iso si que llo din. E para que o alcalde do Carballiño celebre un pleno comprometéndose a abrir todo o ano, si que llo din. E para que o presidente da Deputación de Ourense diga: tranquilos, que abrimos todo o ano, si que llo din. E vostede vén aquí a dicir unha cousa que si, é lóxica: imos abrir a demanda. Pero ¿á demanda de quen? Conselleira, a demanda da súa consellería, se pon en marcha convenios para turismo social; convenios para termalismo social; convenios para eventos deportivos; convenios para moitas cousas. E se a dirección do centro o único que fai é estar esperando a ver quen chama, estamos como neste ano, que non van abrir máis de 4 ou 5 meses. Conselleira, eu fago unha proposta construtiva, e perdoe ás veces o ton un pouco vehemente, pero eu creo que hai que pensar nesas familias de traballadoras que, traballando tres ou catro meses ao ano, non lles dá nin para ir ao paro...
Grazas, señor Vázquez. [[O señor Vázquez Fernández pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Vázquez, grazas. Señor Vázquez, rematou a súa intervención. Si, pero, ¿sabe que pasa? Señor Vázquez, xa non ten a palabra. Imos aguantar pero coa palabra da conselleira. Señor Vázquez. [[Aplausos.]] Señor Vázquez, despois de dous días aquí non teño nin forzas para chamalo á orde. Fíxese que boa son. Polo tanto, ten a palabra a conselleira de Traballo e Benestar para pechar o debate. Vostede sabe o tempo que ten.
Moitas grazas, señoría. A verdade é que teño a oportunidade de volver a reflectir o compromiso do Goberno da Xunta de Galicia, non só cos traballadores da residencia de tempo libre, senón cos traballadores de toda a Consellería, como non pode ser doutro xeito. Pero, evidentemente, señoría, espero que vostede non me estea a min a preguntar agora, neste momento, tal e como están as circunstancias na nosa comunidade, que vostede estou convencida que coñece moi ben e sabe a situación na que se atopan todas as institucións, concellos, e mesmo tamén a Xunta de Galicia –refírome financeiramente–, non pretenderá vostede pedirme que teña aberta unha residencia se non ten usuarios; que teña aberta unha residencia se non ten solicitudes para mantela aberta, por exemplo, en xaneiro e febreiro. A directora da residencia, esta directora e todas as que houbera dende o ano 1995, e mesmo todos os trinta anos que leva, nunca fixo de directora comercial. É dicir, unha directora dun centro nunca fixo de directora comercial. Nós respostamos ás demandas, demandas, por exemplo, do Concello de Caldas de Reis, demandas de calquera que solicita unha atención para darlle resposta e, evidentemente, abrir a residencia nos tempos, nos días e nos meses que faga falla, e que, efectivamente, haxa unha solicitude. Mire, señoría, vostede o que me pide é que abra por tela aberta, e ademais, sen usuarios [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] E dígolle aos traballadores, aos traballadores...
Perdón, conselleira, perdón.
...o que lle teño que dicir, o que lle teño que dicir ás traballadoras e aos traballadores, eles coñecen cales son as súas circunstancias, evidentemente, saben que son fixos descontinuos, pero o que deben saber é que esta residencia no ano 2009 tiña un burato de 1,1 millón de euros no capítulo I. 1,1 millón de euros. Efectivamente, esa é [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ... Non, perdón, perdón, para traballar hai que ter usuarios. 1,1 millón de euros de burato no capítulo I, vencellado única e exclusivamente a esta residencia. Por certo, 1,1 que formaba parte dos 20 que deixou o Goberno bipartito no ano 2009 en capítulo I, vencellado, evidentemente, a unha xestión que eu considero errónea na materia do capítulo I. Pero volvo repetir, que é o máis importante para min. Falamos dunha residencia de tempo libre, mesmo de dúas residencias de tempo libre que lle dan resposta ás vacacións de distintos colectivos: vacacións de familias, monoparentais, familias numerosas, distintos grupos de distintos concellos, vacacións ao fin e ao cabo. O que di este Goberno é que, mentres haxa demanda, haberá residencia aberta. E así é o que estamos facendo [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] , e así...
Señora Quintas, vai rematar o Pleno e vouna chamar á orde.
...é o que estamos facendo dende o Goberno da Xunta de Galicia. Volvo repetir. Ninguén, dende a Consellería de Traballo, fixo, sendo director de calquera centro, de director comercial. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, conselleira. Esgotada a orde do día, suspendemos a sesión.