Türkiye Büyük Millet Meclisinin 81’inci Birleşimini açıyorum. Elektronik cihazla yoklama yapacağız. Yoklama için üç dakika süre vereceğim. Sayın milletvekillerinin oy düğmelerine basarak salonda bulunduklarını bildirmelerini, bu süre içerisinde elektronik sisteme giremeyen milletvekillerinin salonda hazır bulunan teknik personelden yardım istemelerini, buna rağmen sisteme giremeyen üyelerin ise yoklama pusulalarını görevli personel aracılığıyla üç dakikalık süre içerisinde Başkanlığa ulaştırmalarını rica ediyorum. Yoklama işlemini başlatıyorum. [[Elektronik cihazla yoklama yapıldı]] Gündeme geçmeden önce üç sayın milletvekiline gündem dışı söz vereceğim. Gündem dışı ilk söz 8 Mart Dünya Kadınlar Günü münasebetiyle söz isteyen İstanbul Milletvekili Sayın Şafak Pavey’e aittir. Buyurun Sayın Pavey.
Ülkemizde orta gelirli bir aile, çocuğuna doğumundan üniversite mezuniyetine kadar geçen sürede borçlanarak 300 bin lira harcıyor. Sevdin Özen’in karısı babasız kalan 7 çocuğunu yetiştirmek için hayatı boyunca 2 milyon 100 bin lira bulmak zorunda. Kadınların üstüne bu kadar yük bindirmek hakkımız olamaz. Bırakalım kadınlarımız kendi yüklerini kendileri hesaplasın. Bu düzenlemeler, devletin meşru işlerinin ötesine geçmek ve çocukların insan haklarını suistimal etmek anlamına geliyor. Çocuk yoksulluğu diğer yoksulluklara benzemez, doğrudan geleceğimizi tehdit eder. Yoksulluğun pençeleri bir aileye uzandığında bundan en çok zarar görenler ailenin küçük üyeleridir; yaşama, gelişme ve büyüme hakları riske atılmıştır. Yoksul çocuklar, öfkeli yetişkinlere dönüşürler. Öfkeli yetişkinlerin hayattaki karşılığı pek iç açıcı değil. Toplumsal öfke kontrolünü kaybettiğinde, dün yaşadığımız Sivas felaketini yarın da yaşarız. Ben “dindar nesil” çağrılarını 80’li yıllardaki çocukluğumdan hatırlıyorum. Darbe de maneviyatı yüksek kuşaklar yetiştirmeyi ideal almıştı. Toplum, birtakım vatandaşların “makbul”, diğerlerinin “mundar” olduğu şeklinde ürpertici bir uçurumla bölünmemiş miydi, hatırlatırım. Eğitim sistemindeki ekseni inanç sistemine göre düzenlediğinizde neler olup bittiğini geçmişte pek çok kez görmedik mi? Parçalanmış bir toplumu onarmak için politikalar üretmek yerine dindarlar ile mundarları daha çocukluktan derin bir uçurumla ayırdığımızda, 6-7 eylüllerin, Malatya katliamının, Madımak yangınının alevleriyle kalpleriniz buz tutar. Taraftarlık uğruna adaletten bile vazgeçersiniz o zaman. Gözlerimizin önünde yakılarak öldürülenlere layık görülen adalete bakalım, bakalım ve yiğitçe konuşalım. Ben, ülkemde adaletin sadece hak ettiği için kazanacağını düşünecek kadar romantik değilim ama bu davadan elimizde anlatılmaya değer tek bir hikâye kaldı: Bir kez daha suçlular, masumları yakabilecekleri özgürlüğü ile ödüllendirildiler; masumlar, derinden bir huzursuzlukla kırıldılar. Bu huzursuzluğu umursamazsanız, keser döner sap döner, gün gelir hesap döner, kuşaklarımıza bizden derin bir pişmanlık miras kalır. Böyle yaparsanız çocukluğumu ve gençliğimi darbeciler kadar size de helal etmem. Bizim sakin ve huzurlu bir toplum inşa etmeye ihtiyacımız var. “Ayna ayna söyle bana, benden büyük kalmadı.” egomuzdan vazgeçip aklımızı toplayalım, kalbimiz bir daha yanmasın. Çocuklarımızın geleceği fani iktidarlara bırakılmayacak kadar değerlidir arkadaşlar. Görevimiz, ayrıştırıcı, dindar kuşaklar değil, vicdan, bilgi ve şahsi sorumluluk ahlakına sahip kuşaklar yetiştirmektir. Sözü Aşık Veysel’e bırakarak, sizleri yasaksız ve huzurlu nevruzlar dileğiyle selamlıyorum. “Söyleyeyim geldi sırası, Kürt’ü, Türk’ü ve Çerkez’i, Hep Adem’in oğlu, kızı, Beraberce şehit, gazi, Kur’an’a bak, İncil’e bak, Dört kitabın dördü de hak, Hakir görüp ırk ayırmak, Hakikatte yüz karası.” Teşekkür ederim.
Gündem dışı ikinci söz Uluslararası Irk Ayrımcılığıyla Mücadele Günü münasebetiyle söz isteyen Samsun Milletvekili Sayın Tülay Bakır’a aittir. Buyurun Sayın Bakır.
21 Mart 1960 günü Güney Afrika’da ırkçılığı protesto eden göstericilere ateş açılması sonucunda 69 kişi yaşamını kaybetmiştir. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, Her Türlü Irk Ayrımcılığının Ortadan Kaldırılmasına İlişkin Sözleşme’yi 21 Aralık 1965’te kabul ederek imza ve onaya açmış, bu sözleşme 4 Ocak 1969 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi bu sözleşmeyi 3 Nisan 2002 tarihinde, 22’nci maddeye çekince koyarak 4750 sayılı Yasa’yla kabul etmiştir. Her türlü ırksal ayrımcılığın ortadan kaldırılmasını ifade eden bu sözleşmenin üzerinden elli iki yıl geçmesine rağmen, insanların renk, ırk, ulusal veya etnik farklılıkları yönünden üstün veya hakir görülmesi hâlâ devam etmektedir. Bilimsel, kültürel, politik ve teknolojik ilerlemelere rağmen, ırkçılık, insanlığın evrensel ve henüz aşılamayan en büyük problemidir. Kaynağını yanlış verilerden alan ve cehaletle güçlenen bu olgu, inkâr edilse de her ülkede vardır. 22 Temmuz 2011’de Norveç’te Anders Behring tarafından düzenlenen saldırıyla, tüm insanlık, görmezden gelinen ırkçılık probleminin ne kadar büyük bir felakete yol açabileceğine bir kere daha tanık olmuştur. Irkçılık, elbette günümüze özgü bir kavram değildir. Eski Romalılar ve Antik Yunanlılar döneminde bile ırksal üstünlük düşüncesi vardı. Benedict, Anderson, hayal edilmiş politik bir komünite olan “ulus” kavramına hiyerarşik anlamların yüklenmesinin aydınlanma çağında ortaya çıktığını belirtmiştir. Sonrasında, ırklar arası üstünlük iddiaları biyolojik kanıtlara dayandırılmak istenmiştir. 1964 yılında UNESCO tarafından düzenlenen toplantıda uzmanlar, tüm insanlığın tek bir biyolojik tür olduğu ve iddia edilenin aksine, ari bir insan topluluğunun olmadığı sonucuna varmıştır. UNESCO’nun Paris’te 1967’de yayınladığı Irk ve Irksal Önyargı Bildirgesi’nde ırkçılığın ana nedeni olarak sosyal faktörler sorumlu tutulmuştur. Arnold Rose, ırkçılığın, bir ülkedeki çoğunluğun, ekonomik ve politik faydalar sağlamak amacıyla inşa etmiş olduğu ön yargıdan kaynaklandığını ileri sürmüştür. Bu görüş, 1977 yılında Birleşmiş Milletlerin ırk ayrımının önlenmesi ve azınlıkların korunması amacıyla kurmuş olduğu alt komisyon tarafından da desteklenmiştir. Irk ayrımcılığı bir insanlık suçu olarak tanımlanmaktadır. Birleşmiş Milletlerin kabul ettiği sözleşme, bu suça karşı dünya genelinde bir mücadeleyi amaçlamış olsa da pek çok benzeri sözleşme gibi emeline ulaşamamıştır. Michael Benton, söz konusu olan bildirgeyi, Eflatun’un “soylu yalan” teorisine benzetmiş ve uluslararası bir sözleşmeyi imzalamanın ırkçılığı yok etmek için yeterli olmadığı görüşünü savunmuştur. Unutulmamalıdır ki bu tip beyannamelerin yaptırım güçleri olmadığı gibi sözleşmelerin yaşaması, imzalarını koyan ülkelerin taahhütlerini yerine getirmelerine bağlıdır. Ayrıca, bir hareketi suç kapsamına almak onu tamamıyla ortadan kaldırmaya yetmez, örneğin cinayet işlemek ağır bir suçtur fakat işlenmektedir. Irkçılık coğrafya veya kurban değiştirebilir. Bugün Nazizmin öldüğü düşünülse de onların yerine Türkler Almanya’da ırk ayrımının kurbanı olmakta, Romanlar Fransa’dan zorla sınır dışı edilmekte, İngiltere’de göçmenlere karşı işlenen suçlar artmakta, İsrail’in Filistinlilere ağır zulmü devam etmekte, 11 Eylül sonrasında Müslüman azınlıklara karşı ön yargı ve nefret tohumları ekilmektedir. Her ne kadar mevcut olaylar insanlığı karamsarlığa itse de tarihten bu yana yapılandırılmış ırksal ön yargıya karşı toplumların eğitilmesiyle ırkçılığın zamanla yok olacağı düşünülmektedir. Irkçılığın vatan sevgisi veya bir etnik gruba bağlı olma fikrinden farklı olduğunu hatırlatmak isterim. Vatan sevgisi en yüce ve güçlü sevgilerden biridir fakat bu sevginin, politik emeller doğrultusunda sosyal mimari aracı olarak kullanılması tehlikelidir. Bir insanın ırkı ve dini, kimliğinin sadece ufak bir parçasını oluşturur ancak tamamı değildir. Amerika’da, İngiltere’de, Avustralya’da, Latin ülkelerinde ve Hindistan’da ırklar arası evlilikler o ülke nüfuslarının yüzde 10’unu geçecek oranlara çıkmıştır. Çekik mavi gözlü bir genç kız, siyahi tenli çekik gözlü delikanlı, üç dil konuşan üç yaşındaki çocuk çevremizde giderek artmaktadır. Bu nedenle, bilim insanları 18’inci yüzyıldan gelen, devletin ırk ulusu olma fikrinin artık çağdaş bir düşünce olmadığını ileri sürmektedirler. Yugoslavya’nın milliyetçilik politikalarıyla işlediği insanlık suçunu hatırlatıyor, bölünen Yugoslavya’nın şu anki politik durumunun ders niteliğinde olduğunu düşünüyorum. Yeryüzündeki canlıların en zekisi fakat en fazla hata yapan varlığı olan insanların asıl üstün niteliği sevgi ve hoşgörü duygusudur. Sözlerimi bir gerçekle kapatmak istiyorum: Birbirimizden farkımız yok, hepimiz insanız. Yüce Meclisi saygılarımla selamlıyorum.
Gündem dışı üçüncü söz ilkokul mezunlarının sürücü belgesi sorunları hakkında söz isteyen Ankara Milletvekili Sayın Özcan Yeniçeri’ye aittir. Buyurun Sayın Yeniçeri.
Bilindiği gibi, sürücü belgesi alınmasında ilköğretim mezunu olma şartının uygulanması 1996 yılında başlıyor ve sonra bu 2000’e erteleniyor, daha sonra 2004 yılına erteleniyor. 2004 ile 2006 yılları arasında yaklaşık bir buçuk yıl içinde hayata geçirilen düzenleme 5 Temmuz 2006 tarihinden itibaren şartların zorlamasıyla beraber beş yıl ertelenmiş, 5/7/2011 tarihinden itibaren uygulamaya girmiştir. Türkiye İstatistik Kurumunun verilerine göre hâlihazırda ülkede 18 milyonun üzerinde beş yıllık ilkokuldan mezun olmuş vatandaş bulunmaktadır. Eğitimlerine çeşitli sebeplerden dolayı devam edemeyen bu vatandaşlarımız içerisinde hâlen sürücü belgesi almamış çok sayıda vatandaş vardır. Hâlihazırda, B sınıfı sürücü belgesini E sınıfı sürücü belgesine yükseltmek isteyen ilkokul mezunu bir vatandaştan bunu gerçekleştirmek için ilköğretim okulundan mezun olması şartı isteniyor. Bu, birinci sınıf bir haksızlıktır. Bilindiği gibi, yasalar ile yapılar arasında doğrusal bir ilişki vardır. Yasaların toplumsal yapı ya da gerçeklere uygun olduğu sürece uygulama şansı olur. Çıkarılan yasaların, toplum gerek ve gerçekleriyle uyumlu olması esastır. 1996 yılında Karayolları Trafik Kanunu’nda yapılan değişiklikle sürücü ehliyetine sahip olmayı ilköğretim mezunu olma şartına bağlayan yasa, ilkokul mezunu olup ilköğretimi bitirme imkânı bulamayanlar için mağduriyet yaratmıştır. Bugünlerde zorunlu eğitimi on iki yıla çıkaran yasa da Mecliste görüşülmek üzere gün sayıyor. Zorunlu eğitimin sekiz yıldan on iki yıla çıkarılmasının sürücü ehliyetine sahip olma hususunda yeni mağduriyetleri üretme imkânı vardır. Trafik kazalarıyla ilkokul ya da ilköğretim okulu mezunu olmak arasında doğrusal bir bağlantı olduğu hususunda bugüne kadar tespit edilmiş bir sonuç da yoktur. Yasanın yürürlüğe girmesinden önce ehliyet almış ilkokul mezunlarının daha çok trafik kazasına karıştığıyla ilgili kapsamlı bir çalışma sonucu ortaya konan istatistiki bir bilgi yoktur. Avrupa Birliği ülkelerinde sürücü belgesiyle ilgili eğitim şartı bulunmamaktadır. Bu ülkelerin birçoğunda ehliyet almak için okuryazar olmak yeterli sayılmaktadır çünkü güvenli araç kullanımı, beceri kazanma ve yetenek işidir. Bu beceriyi her eğitim seviyesindeki kişi kazanabilir. Ehliyet alabilmek için önemli olan araç kullanma becerisini kazanmış olmak, trafik işaret ve levhalarını tanımak ile kuralları iyi biliyor ve onlara uyuyor olmak esastır. Sürücü belgesi almak için ilköğretim mezunu olmak şartı ilkokul mezunu vatandaşların komşu ülkelerden yüksek bedeller ödeyerek sürücü belgesi almasına da sebep olmaktadır. Yabancı ülkelerden alınan bu sürücü belgeleri daha sonra Türkiye’de değiştirilmektedir. Sürücü belgesi alma konusundaki eğitim şartı, sürücü belgesiz araç kullanımlarını artırmakta, sahte diploma hazırlama ve sahte ehliyet verme gibi kanunsuzlukların ortaya çıkmasına da sebep olmaktadır. Mevcut uygulamanın ilkokul mezunlarının sürücü belgesi alamaması konusunda ortaya çıkardığı mağduriyetin ve eşitsizliğin bir an önce giderilmesi gerekmektedir. Yasaların insanlar için olduğu anlayışı demokratik bir anlayıştır. İnsanları yasalar için düşünen anlayış ise totaliterdir. İnsanlar yönetilir, hayvanlar güdülür, araçlar da sürülür. Bu anlamda eğitime her türlü sorunu çözücü bir süreç olarak bakmak da doğru bir yaklaşım tarzı değildir. “Eğitim cehaleti yok eder ama insanlık öğretmez.” diye bir atasözümüz var. Bu atasözüyle aslında biraz da bu duruma vurgu yaparak ifade etmek mümkün. Eğitimin bu anlamda otomobili, motoru, trafik işaretlerini tanıtmada çok büyük bir rolü olacaktır kuşkusuz ancak sürücülüğü tümüyle, ehliyeti tümüyle de ilköğretim eğitimine bağlamak ya da onun bir fonksiyonu olarak görmek doğru değildir. Zira araçları insanlar kullanmaktadır. Sürücü belgesi için genel bilgi, görgü ve bakış açısı veren bir ilkokul ya da ilköğretim okullarının rolü inkâr edilemez ancak konu büyük ölçüde uygulama ve doğrudan konuyla ilgili olarak açılan kurslarla da yakından ilişkilidir. Bu nedenle de Millî Eğitim Bakanlığının denetleyebileceği sayıda kurs açılmasına müsaade edilmesi doğru bir yaklaşım olacaktır. Sürücü ehliyeti için ilkokul mezunlarının da sürücü ehliyeti alabilmesi için yeni bir düzenlemenin yapılması için yasada gerekli değişikliklerin yapılması gerekiyor diyor, yüce heyetinizi saygıyla selamlıyorum.
60’ıncı maddeye göre pek kısa söz taleplerini yerine getiriyorum. Sayın Metiner…
Sayın Başkan, bugün nevruz. Ne yazık ki, baharın müjdeleyicisi olan nevruz kan ağlıyor, sevincimiz bir kez daha mateme dönüştürülmüş bulunmaktadır. Çok yazık! Nevruzun PKK’nın kalkışmasının ve güç gösterisinin bir bahanesi olarak kullanılması, dahası ve en kötüsü nevruz sevincinin kan ve şiddetle bir mateme dönüştürülmesi, hepimizi derinden üzmüştür. “Nevruzu kan gölüne çevireceğiz” türünden demeçler verildikten sonra, Mecliste grubu bulunan bir partimizin, yasal ve barışçıl amaçlarla bağdaşmayan bir tarzda kitleleri provoke etmesi düşündürücü ve üzücüdür. Nevruz, sadece Kürtlerin bayramı değildir, Balkanlardan Orta Asya’ya kadar uzanan geniş, ortak kültür coğrafyamızda yaşayan bütün halkların bayramıdır. Bir bayramı kanla kutlamak, sevinç günlerimize kan bulaştırmak, nevruzu anlamından kopartarak kör ve bağnaz örgüt politikalarının kullanım nesnesi hâline dönüştürmek demektir. Nevruzu etnik bir ideolojinin malzemesi yapmak bu ülkenin bekasına ve toplumsal barışına yöneltilmiş bir tehdittir diyorum, hepinizin nevruzunu kutluyorum.
Sayın Başkan, çok teşekkür ediyorum. “Ben giderim adım kalır/ Dostlar beni hatırlasın. / Düğün olur, bayram gelir/ Dostlar beni hatırlasın.” diyen Aşık Veysel’i hatırlamak adına söz almış bulunuyorum. Aşık Veysel, yaşadığı yıllar bulunduğu koşullar nedeniyle herhangi bir öğrenim görmemiş, daha da önemlisi dünyayı görememiş olmasına rağmen içinde yaşadığı kültür ve hayata bakış açısında, felsefesinde önemli bir etken olmuştur. Şiirlerinde birlik ve bütünlük mesajları veren, bilim ve teknolojiyi önemseyen Aşık Veysel özünde ve sözünde birdir, samimidir. Yetmiş yıl karanlık bir dünyada yaşamış olmasına rağmen karanlık yalnızca gözlerinde kalmıştır, yüreği ise şiirleri gibi aydınlıktır. Gönüllerde yer edinmiştir. Dizelerinde inkâr edilemez bir gerçek vardır. Daima birleştirici ve kaynaştırıcı bir tutum sergiler. O, bu toprakların inanç bütünlüğüne samimi, içten ve yürekten bağlı bir sanatçıdır. Yarım yüzyılı aşkın bir süre yazdıklarıyla, çalıp söyledikleriyle çevresine hep ışık saçmış, aydınlık ve ışıltılı bir gönül dünyasının içinden, çoğumuzun görmekte aciz kaldığı gerçekleri…
Sayın Kahveci…
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; bugün milletimizin, tabiatın uyanışı ve baharın gelişine duyduğu sevincin bir ifadesi olarak coşkulu bir şekilde kutladığı, dostluk ve kardeşlik günü Nevruz Bahar Bayramı’dır. Bütün milletimizin nevruzunu kutluyor, bugünün milletimizin birlik ve bütünlüğünün korunmasına vesile olmasını diliyorum. Bugün aynı zamanda Dünya Ormancılık Günü’dür. Ülkemizde 21 Mart, her yıl, Orman Haftası ve Ağaç Bayramı törenleriyle kutlanmaktadır. Bugün de daha yeşil bir Türkiye uğruna canla, başla çalışan fedakâr, cefakâr ormancılarımıza teşekkür ediyor, bu uğurda şehit olan ormancı meslektaşlarımı bir kere daha rahmet ve minnetle anıyorum. 21 Mart Dünya Ormancılık Günü’müz kutlu olsun.
Sayın Gök…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkanım. Bilindiği üzere, değerli milletvekili arkadaşlarım, bugün 21 Mart Nevruz Bayramı kutlanmaktadır. Sözlerimin hemen başında belirtmek isterim ki gerçek nevruzda barış vardır, kardeşlik vardır, birlikte olmak vardır. Baharı kavgayla, nefretle, taşla, sopayla, kırarak dökerek karşılamak nevruzun ruhuna aykırıdır. Bu kavga oyununu bozacak tek irade AK PARTİ’dir diyor, nevruzun kardeşliğe, kavgasız ve gürültüsüz yaşamaya vesile olmasını diliyor, hepinizi sevgi ve saygıyla selamlıyorum.
Sayın Şandır…
Çok teşekkür ederim Sayın Başkan. Biz de Milliyetçi Hareket Partisi olarak tüm Türkiye’nin ve Türk dünyasının Bahar Bayramı’nı, Nevruz Bayramı’nı yürekten kutluyoruz. Ancak, bugünü savaşa dönüştürenleri, bugünü acıya dönüştürenleri, şehitlerin acısıyla yandığımız bir günde “Bayram yapıyorum.” diye insanlarımıza zulmedenleri de şiddetle ve nefretle kınıyoruz. Ayrıca, bugün 4 polisimiz şehit olmuştur; şehitlerimize rahmet diliyorum. Türkiye Cumhuriyeti devletini yöneten siyasi iktidarı da bölücü terör örgütüyle müzakere değil, mücadele etmekte kararlılığını devam ettirmeye davet ediyorum. Gerçekten bölücülerle uzlaşarak terörü durdurabilmenin mümkün olmadığını daha ne kadar acı çekerek, daha ne kadar şehit vererek öğreneceğiz, bunu da siyasi iktidarın dikkatine sunuyorum. Dünya Ormancılık Günü’nü bir orman mühendisi olarak ben de kutluyorum. Ormancılara saygılar sunuyorum. Tüm halkımızın, tüm Türk dünyasının Nevruz Bahar Bayramı’nı yürekten kutluyorum.
Sayın Özdağ…
Sayın Başkan, dünkü Genel Kurul oturumunda Cumhuriyet Halk Partisi Milletvekili Sayın Ayşe Eser Danışoğlu Celal Bayar Üniversitesinde Erdem Özdemir isimli öğrencinin atıldığını söylemişti. Bu bilgi yanlıştır ve öğrencinin atılmasının gerekçesini de Sayın Bülent Arınç’ın Üniversiteyi ziyaretindeki protestosuna bağlamıştır. Benim de şahit olduğum, o gün Üniversitenin açılışında yer aldığım dönemde öğrenci orada Sayın Bülent Arınç’ın Üniversiteyi terk etmesini, Arınç’ın Üniversitede konuşma hakkının olmadığını söylemiştir ve bu şekilde konuştuğu için, daha sonra Rektör Sayın Mehmet Pakdemirli’yle de tartıştığı için hakkında soruşturma açılmıştır. Açılan soruşturma sonucunda iki öğretim yılı okuldan uzaklaştırılması kararlaştırılmış fakat Üniversite Yönetim Kurulu bu cezayı bir aya indirmiştir. Fakat medya ve bazı muhalefet partileri bu cezayı iki yarıyıl şeklinde takdim etmişlerdir. Öğrencinin henüz kesinleşmiş bir cezası yoktur. Öğrenci yükseköğretim kurumlarından çıkarılma cezası almıştır ama itiraz etmiştir ve henüz daha Üniversite Yönetim Kurulunda görüşülmemiştir, 26 Martta görüşülecektir.
Sayın Tanal…
Teşekkür ederim Başkan. 21 Mart 2012 Çarşamba günü Millî Gazete’de çıkan habere göre, İstanbul Sultanbeyli’de vatandaşların içme suyunu karşıladığı onlarca çeşmeden alınan su numuneleri kirli çıkmıştır ancak bedava olduğu için vatandaş bu kirli suyu içmeye devam etmektedir. Büyük devlet olmakla övünen siyasal iktidarın, lütfen, Anayasa’mızın 2’nci maddesi -sosyal devlet ilkesi- uyarınca vatandaşa böyle sağlıksız, içilmez suları içirttirmemesi asıl olan belediyelerin, vatandaşa müşterek ve medeni ihtiyacı olan suyun bir yaşam hakkı da olması nedeniyle bedava verilmesini talep ediyorum. Saygılarımı sunuyorum.
Sayın Fırat…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Bugün 21 Mart, Nevruz Bayramı. Tüm halkımızın Nevruz Bayramı’nı kutluyorum. Evet, son dört gündür Türkiye’de kutlanan nevruz etkinliklerinde yaşananları hakikaten endişeyle izliyoruz. İçişleri Bakanının görevi Türkiye’de insanların huzur ve refah içinde bayramlarını kutlamasının güvencesini sağlamaktır ama ne yazık ki dönemin İçişleri Bakanı Türkiye’yi özellikle gerginliğe sokan bir karar almıştır. Barışın, huzurun ve kardeşliğin olduğu, gaz bombalarının olmadığı, polis yumruklarının olmadığı, camların kırılmadığı, milletvekillerine yumrukların atılmadığı bir bayram özlemiyle tüm halklarımızın Nevruz Bayramı’nı kutluyorum.
Sayın Yılmaz…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Bugün ben de bütün milletimizin Nevruz Bayramı’nı kutluyorum. Aynı zamanda 21 Mart, Dünya Ormancılık, Su ve Meteoroloji Günü. Yine bu günü de kutluyorum. Ormanlar ülkenin en büyük değerleridir. İnsanların sağlıklı yaşaması için içinde bulunduğu değerleri onun emrine sunan ormanlarımız bütün dünyanın ortak hazinesidir. Toprak kaybı ve orman tahribatının en aza inmesini sağlamak amaçlı düzenlenen Ormancılık Günü toplumların bilinçlendirilmesi açısından özel bir önem arz etmektedir. Bugün dünya coğrafyasının bütününde her dakikada 50 dönüm orman yok olmaktadır. Ormanlarımızın korunması ve gelecek nesillere aktarılması dileğiyle Dünya Ormancılık Günü’nü kutluyorum. Teşekkür ediyorum.
Sayın Önal…
Sayın Başkan, bu sabah Şırnak’ın Cudi Dağı’nda, yaklaşan baharla birlikte eylem hazırlığında olan PKK’lı teröristlerle güvenlik güçlerimiz arasında çıkan çatışmada 4 özel harekât mensubu polisimiz şehit olmuş, 5’i de yaralı. Millet olarak başımız sağ olsun. Şehitlerimizi bu vesileyle rahmetle anıyor, yaralılarımıza acil şifalar diliyorum. Çanakkale Zaferi’nin yıl dönümünü daha yeni hep beraber idrak ettik ve Türkiye genelinde kutladık. Bu kutsal vatan topraklarını korumak için canlarını, kanlarını feda eden aziz ecdadımızın torunları olarak ülkemizin birliği ve beraberliği için herkesi Çanakkale ruhunda birleşmeye davet ediyor, Nevruz Bayramı’nı kutluyorum.
Sayın Aydın…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkanım. 21 Mart Nevruz Bayramı’nın milletimize ve tüm dünyaya barış, bereket, dostluk, istikrar ve huzur getirmesini diliyoruz. Aydınlıkların karanlıkların yerini aldığı nevruzun hiçbir zaman değişmeyecek olan uyanışının her yerde bayram coşkusuyla kardeşçe kutlanmasını temenni ediyoruz. Tabii, bu sabah Şırnak Silopi’deki hain pusu neticesinde şehit olan tüm polislerimize Allah’tan rahmet diliyoruz, milletimizin başı sağ olsun. Şu bilinmelidir ki terörle mücadele en etkin, en kararlı şekilde devam edecektir. Biz, bu günün aslında savaşın değil barışın günü olmasını, barışçı şekilde kutlanmasını arzu ediyoruz. Bu gün kavganın değil beraberliğin günüdür. Bu gün, bu topraklar üzerinde bin yıldır bir arada yaşayan öz kardeşlerin birbiriyle kucaklaşma günüdür, yeniden uyanan doğayla beraber yüreğimizi daima kaplayacak olan birbirimize olan sevgi ve şefkatimizin günüdür. Savaşların, felaketlerin olmadığı bir dünyada her günümüzün bahar mutluluğu içinde geçmesi için mücadele ediyoruz. Yaşadığımız bu büyük coğrafyada bulunan tüm halkları birbirine bağlayan kültürel bir bağ olması…
Sayın Başkanım, teşekkür ediyorum. Türk milletinin 21 Mart Nevruz Bayramı’nı ben de kutluyorum. 4 polisimize ve Afganistan’da şehit düşen askerlerimize Allah’tan rahmet diliyorum. Bir de Türkiye Büyük Millet Meclisinde komisyon kurulup sürekli olarak Osmaniye’nin, Pozantı’nın yani güzel coğrafyamızın olumsuzluklarla basında anılmasını doğru bulmuyorum. Dolayısıyla, sürekli olarak “Osmaniye, Pozantı” diyerek o güzel yurdumuzun imaj olarak kötü gösterilmesine tepki duyuyorum. Teşekkür ediyorum.
Sayın Hamzaçebi…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Terör örgütü ile güvenlik güçlerinin mücadelesi sürecinde bugün meydana gelen olayda şehit olan 4 polisimize Allah’tan rahmet diliyorum. Güvenlik güçlerimize, milletimize, ailelerine, yakınlarına sabır ve başsağlığı diliyorum. Yine Nevruz Bayramı’nı kutluyorum. Nevruz Bayramı milletimizin her ferdine mal olmuş, herkes tarafından benimsenmiş olan bir bayramdır. Böylesi bir bayram gününü gerginlikten, kavgadan uzak bir şekilde kutlamamız gerektiğini düşünüyorum ve gerginliklere ve kavgaya neden olmamak veya bu tip olayları önlemek amacıyla da Sayın İçişleri Bakanına büyük bir görev düştüğünü düşünüyorum. Bu vesileyle yine Dünya Ormancılık Günü münasebetiyle tüm orman teşkilatı personelini kutluyorum, Türkiye’nin ormanlaştırılması yönündeki çabalarına devam etmelerini diliyorum. Teşekkür ederim.
Sayın Toprak…
Ben de diğer arkadaşlarım gibi, Nevruz Bayramı’nın, baharın gelişinin hepimiz tarafından neşeyle kutlanamamış olmasını ve şiddete başvurulmuş olmasını esefle karşıladığımı bildirmek istiyorum ancak aynı zamanda, burada, bu Meclisteki BDP’li arkadaşlarımızın bindiği otobüsün polis tarafından camlarının taşlanıp içeriye gaz bombası atılmasını ve gene, meslektaşımız Sayın Ahmet Türk’e bir polisin saldırıda bulunmasını da bu Meclisin kınaması gerektiği kanaatindeyim. Kurumlar kendi üyelerine sahip çıktıkları sürece, bence saygınlık kazanırlar. BDP’lilerin politikalarını veya fikirlerini beğenmiyor olabiliriz ama onlar da hepimiz gibi bu ülkenin seçilmiş milletvekilleridir. Dolayısıyla, ben şahsım adına bunu kınıyorum.
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Öncelikle, Sayın Milletvekilinin Osmaniye ve Pozantı’yla ilgili gösterdiği hassasiyete Cumhuriyet Halk Partisinin Osmaniye’den sorumlu fahri milletvekili, orada çok sık misafir olan birisi olarak, Türkiye’nin en misafirperver, en cana yakın insanlarının yaşadığı Osmaniye’nin ve Pozantı’da yaşananların ayıbının kesinlikle oradaki insanlara ait olmadığının, Adalet Bakanının ve iktidar partisinin sorumluluğunda olduğunun altını çizerek hassasiyetlerine hak veriyorum. Sayın Manisa Milletvekili Selçuk Özdağ bir düzeltme yaptı ama o düzeltme, düzeltmeye muhtaç çünkü gerçekten Sayın Arınç’ın Üniversiteye gelişinde protesto gösterisinde bulunan öğrenciler, Rektör Pakdemirli tarafından “Sizi okuldan attıracağım.” diye tehdit edilmişti, sonra o ceza bir aya indirilmişti ama bilinmeyen kısım şu: Bu öğrenciye, daha sonra İzmir’de katıldığı bir gösteriden dolayı, disiplin yönetmeliğinin 10 ve 11’inci maddesine göre -ki üniversite içi suçları kapsar- yeniden soruşturma açıldı ve okuldan tamamen atılma cezası verildi, hem de İzmir’deki sözde işgal meselesi mahkeme kararına bağlanmamışken…
Gündeme geçiyoruz. Başkanlığın Genel Kurula sunuşları vardır. Meclis araştırması açılmasına ilişkin üç önerge vardır, okutuyorum: Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Şeker pancarı tarımı ve pancar üreticilerinin içinde bulunduğu olumsuz durumun incelenmesi ve alınması gereken tedbirlerin belirlenmesi amacıyla, Anayasa’mızın 98, TBMM İçtüzüğümüzün 104 ve 105. maddeleri gereğince araştırma komisyonu kurularak sorunun araştırılmasını arz ve talep ederiz. Ülkemizde şeker pancarı tarımı ve şeker üretimi Cumhuriyetin ilk yıllarında başlamış ve şeker politikalarında kendine yeterlilik esas alınmıştır. Türkiye, pancardan şeker üreten ülkeler arasında dünyada dördüncü, Avrupa’da ise Almanya ve Fransa’nın ardından üçüncü sırada gelmektedir. Şeker pancarı tarımının ülkemiz ekonomisine sağladığı katma değer oldukça fazladır. Yıllık olarak, yaklaşık 25 milyonluk taşıma hacmi yaratması, gübre tüketiminde yüzde 20’lik payı, münavebe bitkisi olmasından kaynaklı toprağı verim açısından zenginleştirmesi, çapa ve hasat döneminde 100 gün süreyle 200 bin kişiye istihdam yaratması ve hayvan yemi olarak kullanılması, pancar tarımının önemini arttırmaktadır. Pancar tarımı, üretilen şekerin yanı sıra ekonomiye, tarıma, tarımsal sanayiye, hayvancılığa, taşımacılığa, alkol, enerji ve ilaç sanayisine katkı sağlayarak istihdam yaratmaktadır. Şeker pancarı tarımı 2000’li yılların başlarına kadar yaklaşık 500 bin çiftçi ailesinin geçim kapısı olmasının yanında yarattığı doğrudan ve dolaylı olarak sektörle ilişkilenmiş milyonlarca insanımıza istihdam alanları sağlamaktadır. Ne yazık ki, 2001 yılında çıkarılan Şeker Yasası ile kota kervanına şeker pancarı da eklenmiş ve pancar çiftçisine sözleşmeli üretim yaptırılmaya başlanmıştır. Şeker Kurumu verilerine göre 2003 yılında 460 bin çiftçi şirketlerle yaptığı sözleşme sonucunda pancar ekerken, bu sayı her geçen yıl düşerek 2010 yılında 188 bine gerilemiştir. Gerileme sadece çiftçi sayısıyla sınırlı kalmamış, 2003 yılından itibaren günümüze kadar, 2005 yılı haricinde üretim miktarı, yapılan sözleşme miktarının altında gerçekleşmiştir. Bu durum atıl kapasite çalışan mevcut şeker fabrikalarından bazılarının kapasitesini iyice düşürerek zarar etmesine yol açmış ve “babalar gibi satarım” zihniyeti için özelleştirme gerekçesini hazırlamıştır. Şimdilerde ortaya konan senaryo ile pancardan üretilen şekerin tüketiciye olan maliyetinin yüksekliği gerekçe gösterilerek şeker fabrikalarının özelleştirilmesi ve nişasta bazlı şeker üretiminin önündeki engellerin kaldırılmasıdır. Avrupa Birliği’nde şeker pancarı tarımının yarattığı yüksek katma değer nedeniyle tercih ve teşvik edildiği, bu tercih sebebiyle Nişasta Bazlı Şeker üretiminde ortalama yüzde 2-3’lük kota uygulanmaktayken ülkemizde bu oran yüzde 15’e yükseltilmiştir. Son yıllarda tarımsal üretimde ve üretici sayısındaki düşüşlerin en büyük nedeni, bütün çiftçilerimizin belini büken dünyanın tartışmasız en pahalı mazotu ve yüksek gübre fiyatlarıdır. Pancar üreticileri, mazot, gübre, tohum, elektrik, sulama gibi girdilere emsal üretim yapan diğer ülke üreticilerine göre 2,5-3 kat gibi fazla bedel ödemek zorunda bırakılmaktadır. Özellikle son bir yılda gübre fiyatlarındaki %55 ile %90 arasında değişen artış miktarları, destek bekleyen çiftçilerimize köstek olunduğunun en somut kanıtıdır. Toplam bütçesinin yüzde 38’lik kısmını tarımsal desteğe ayıran Avrupa Birliği ile müzakerelere devam eden ülkemizde, bütçenin yüzde 2,48’inin tarımsal desteğe ayrılması üzüntü vericidir. Çiftçi başına düşen tarımsal destek miktarı, AB ülkelerinde 1.670 € iken ülkemizde 142 € olması çiftçilerimizin nasıl bir açmaz içinde olduğunun göstergesidir. Tarımsal girdi maliyetlerinin yüksekliği ve ithalat seçeneğinin masada tutulması sonucunda tarımdan koparılıp varoşlara yığılan kitlelere belediyeler eliyle yardım yapmak dışında yeni çözümler üretilmesi ve yeni tarım politikaları oluşturmak zorunlu hâle gelmiştir. Bu nedenle pancar üreticilerimizin sorunlarının Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından araştırılarak alınması gereken tedbirlerin tespit edilmesi yerinde olacaktır. [[Şanlıurfa]] [[Iğdır]] [[Şırnak]] [[Muş]] [[Adana]] [[Ağrı]] [[Batman]] [[Bingöl]] [[Bitlis]] [[Diyarbakır]] [[Diyarbakır]] [[Diyarbakır]] [[Hakkâri]] [[Hakkâri]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Kars]] [[Mardin]] [[Mersin]] [[Muş]] [[Van]] [[Van]] Son günlerde Türkiye genelinde MHP’li Belediyelere karşı siyasi iktidarın uygulamaya koyduğu baskı, yıldırma, itibarsızlaştırma ve bu belediyelerin halka hizmet sunmasını engellemeye yönelik olarak başlatılan eylemlerin ve planlı operasyonların maksadının anlaşılması amacı ile Anayasanın 98. Türkiye Büyük Millet Meclisi iç Tüzüğü’nün 104. Ve 105. maddeleri uyarınca “Meclis Araştırması” açılmasını saygılarımızla arz ederiz. Son günlerde muhalefet belediyelerine karşı iktidar tarafından baskı, sindirme, itibarsızlaştırma ve hizmet vermelerini engellemeye yönelik gayretlerde bir artış gözlenmektedir. Ağırlıklı olarak da, vatandaşla bütünleşerek, kaynaklar ve ihtiyaçlar dengesini oluşturup, insan sevgisine dayalı, çalışma esasını benimsemiş ve başarılarını her geçen gün artıran Milliyetçi Hareket Partili belediyelere karşı sistematik bir saldırı başlatılmıştır. Gün geçmiyor ki, bir belediyemize, teşkilatımıza rutin belediyecilik faaliyetleri kapsamında yapılan konuşma ve görüşmeler üzerinden bir operasyon yapılmasın. Kasıtlı olarak aylarca sürdürülen müfettiş inceleme ve soruşturmaları belediyelerimizi hizmet veremez hale getirmiştir. Dilekçe Kanunu’na aykırı olarak İsimsiz, imzasız, adres bulunmayan veya sahte isim ve imzalı ihbar mektupları işleme konularak, belediye yetkilileri zan altında bırakılmakta, gelecekte kullanılacak siyasi argümanlar elde edilmeye çalışılmaktadır. Bilinçli bir şekilde çamur at izi kalsın mantığıyla bu insanlar aile hayatları ve toplumsal statüleri dikkate alınmadan küçük düşürülmektedir. Gece yarıları evlerinden alınarak çoluk çocuğunun önünde boyunları büktürülüp zorla araçlara bindirilen yöneticilerden bazılarının bu psikolojik baskıyı kaldıramadıkları müşahede edilmiştir. Gözaltında intihar eden ve ilk duruşmada haklarında tutuksuz yargılanma kararı verilen belediye görevlilerinin varlığı dikkate alındığında, yapılan uygulamanın sadece haysiyet ve şeref cellâtlığıyla açıklanamayacağı aynı zamanda insanların hayatına kasteden rezil bir sürece dönüştüğü görülmektedir. Ayrıca bu sürecin bir diğer amacının da partimize mensup başarılı belediye başkanlarını partimizden koparmaya çalışmak ve bunların iktidar partisine geçmesini sağlamaya yönelik tezgâhlar olduğu değerlendirilmektedir. Bu maksatla belediyelerimizin bazı mali, hukuki ve siyasi yaptırımlarla karşı karşıya bırakıldıkları tarafımızdan bilinmektedir. Esasen Milliyetçi Hareket Partisinin belediyecilik anlayışının özünü oluşturan temel unsur, belediye başkanının şehrin emini olduğu ve bu anlayışla kamunun bir kuruşuna dahi halel getirmeyerek, aldığı sorumluluğun gereği olarak herkese eşit mesafede duran ve hizmetin odağına insan sevgisini koyan bir anlayıştır. Milliyetçi Hareket Partisi olarak buna aykırı işlem ve eylemlerde bulunan hiçbir yetkiliyi hoş görmeyeceğimizi ve aramızda barındırmayacağımızı defaatle kamuoyuna açıklamış bulunuyoruz. Partimizin bu Meclis Araştırma Önergesini vermesindeki amaç, samimi bir şekilde ve zor şartlarda hizmet üretmeye çalışan belediye başkanlarının ve belediye yetkililerinin haysiyet ve şereflerine, aile hayatlarına yönelmiş olan siyasi linç kampanyasının durdurulmasıdır. Kendi haysiyet ve şerefine düşkün olan herkesi bu konuda duyarlı olmaya davet ediyoruz. Türkiye genelindeki MHP’li Belediyelere karşı siyasi iktidarın uygulamaya koyduğu baskı, yıldırma, itibarsızlaştırma ve bu belediyelerin halka hizmet sunmasını engellemeye yönelik olarak başlatılan eylemlerin ve planlı operasyonların maksadının anlaşılması amacı ile Anayasanın 98. Türkiye Büyük Millet Meclisi İç Tüzüğü’nün 104. ve 105. maddeleri uyarınca “Meclis Araştırması” açılmasını saygılarımızla arz ederiz. [[Yozgat]] [[Ankara]] [[Bursa]] [[İzmir]] [[Hatay]] [[Antalya]] [[Denizli]] [[Kocaeli]] [[Manisa]] [[Trabzon]] [[Kütahya]] [[Mersin]] [[Adana]] [[İstanbul]] [[Iğdır]] [[Adana]] [[Kahramanmaraş]] [[Afyonkarahisar]] [[İstanbul]] [[Isparta]] Türkiye’de yoksulluk sınırının ve yoksulluğun boyutlarının araştırılması, açlık ve yoksulluk sınırındaki insanların tespiti, bunlara yapılan yardımların yeniden bir yasal statüye kavuşturulması, refahın tabana yayılarak yoksulluğun ortadan kaldırılması için alınması gereken tedbirlerin belirlenmesi amacıyla, Anayasamızın 98 ve İçtüzüğün 104 ve 105. maddeleri gereğince bir Meclis Araştırma Komisyonu kurulmasını arz ve teklif ederiz. Tüm dünyada ve ülkemizde gıda fiyatlarında meydana gelen anormal artışlar, özellikle toplumumuzun yoksul ve muhtaç kesimlerinin geçim şartlarını daha da olumsuz duruma getirmiştir. Ekonomimizin temelinde “sosyal devlet” anlayışının terk edilerek, dar ve sabit gelirlilere yönelik sürdürülen ekonomik politikaların olumsuz etkisi, gıda fiyatlarındaki artışla daha da net görünür hale gelmiştir. Gıda fiyatlarındaki artış küresel bir açlık tehlikesini doğururken, sürekli artış gösteren işsizlik ise, fakir fukara ve yoksulun yaygınlaşmasına yol açmaktadır. Mayıs 2011 itibariyle dört kişilik ailenin açlık sınırını 881 lira, yoksulluk sınırını 2 bin 871 liradır. Yürürlükte olan asgari ücret ise 629,95 liradır. Bu tutar dört kişilik bir ailenin mutfak harcamasını ancak 21 gün karşılayabilmektedir. Başka deyişle asgari ücretle sadece 6,5 gün “insan onuruna yaraşır bir yaşam imkânı” sağlanmaktadır. Ülkemizde özellikle son yıllarda zengin ve fakir arasındaki gelir uçurumu artarken, kent ve kırsalda yaşayanlar arasında da gelir farkı büyüyerek açıldı. 2005 yılında Türkiye genelinde açlık sınırında yaşayanların yüzde 54’ü kırsal kesimde iken, 2006 yılında bu oran maalesef yüzde 97’ye yükseldi. Günümüzde artık açlık sınırında yaşam mücadelesi veren vatandaşlarımızın neredeyse tamamı kırsal kesimdedir. Her ülkenin temel dinamiği olan orta direk ülkemizde zor günler geçirmektedir. Bir başka ifadeyle Türkiye’de orta direk çökmüştür. Orta direğin çöküşü ise, çeşitli olumsuzlukları beraberinde getirmektedir. Emeklinin büyük bir bölümü açlık sınırında, memur işçi, çiftçi ve esnaf zor durumdadır. Dar gelirlinin durumu her geçen gün kötüye giderken, aç ve yoksul sayısı ise her geçen gün daha da artmakta ve dolayısıyla da bunlara yapılan gıda, yakacak gibi yardımlar da her yıl katlanarak karşılanmaya çalışılmaktadır. Yoksul vatandaşlarımıza yardımcı olmak, maddi ve manevi destekte bulunmak sosyal devlet olmanın vazgeçilmez gerekliliklerinden biridir. Yoksul vatandaşlarımıza yapılan ayni ve nakdi yardımların, insan onurunu zedelemeden, bir düzen ve statüye bağlı olarak yapılması da ayrı bir öneme sahiptir. Türkiye’de yoksulluğun resmine bakılarak; ekonominin düzeltilmesi için ne yapılması gerektiğine karar verilmesi, tarımdan kaçan nüfus nedeniyle, kırsal kesimde insanlarımızın aç yaşamaya mahkûm edilmelerinin önüne geçilmesi, özellikle teşvik sisteminin verimli hale getirilerek üretim yapan, istihdamı artıran bir ülke hâline gelmemiz gerekmektedir. Ülkedeki yoksul ve aç sayısının artması ve bunlara sağlanan yardımların da yıllar itibarıyla artış göstermesi siyasi iktidarların ya da başbakanların övünç kaynağı olmamalı, aksine yoksulluk ve açlığın giderilmesi için ekonomik politikaların hayata geçirilmesine önem verilmelidir. İnsanlarımız, hayatlarını ekmeğe-aşa, dolayısıyla yardıma muhtaç şekilde sürdürmek zorunda bırakılmamalıdır. Ekonomik yoksulluk içinde bulunan vatandaşlarımızın temel ihtiyaçlarının karşılanması için yapılan yardımların da belirli bir statüye kavuşturularak, yeniden yasal bir zemine oturtulması da kaçınılamaz bir gerekliliktir. Özellikle büyükşehirlerde belediyelerin kaynağının nereden geldiği belli olmayan yardımları da belirli bir denetime ve yasal bir statüye kavuşturulmalıdır. Vatandaşı içinde bulunduğu yokluğa muhtaç bırakmak ve bundan faydalanarak iradesine ipotek koymak sosyal devlet anlayışı ile bağdaşmamaktadır. Türkiye’de yoksulluk sınırının ve yoksulluğun boyutlarının araştırılması, açlık ve yoksulluk sınırındaki insanların tespiti, bunlara yapılan yardımların yeniden bir yasal statüye kavuşturulması, refahın tabana yayılarak yoksulluğun ortadan kaldırılması için alınması gereken tedbirlerin belirlenmesi amacıyla, Anayasamızın 98 ve İçtüzüğün 104 ve 105. maddeleri gereğince bir Meclis Araştırma Komisyonu kurulması gerekmektedir. [[Mersin]] [[Aydın]] [[Muğla]] [[Kütahya]] [[Elazığ]] [[Mersin]] [[Adana]] [[Afyonkarahisar]] [[Konya]] [[Antalya]] [[Erzurum]] [[İstanbul]] [[Kahramanmaraş]] [[İstanbul]] [[Denizli]] [[Manisa]] [[İstanbul]] [[Kastamonu]] [[Isparta]] [[Adana]] Önergeler gündemdeki yerlerini alacak ve Meclis araştırması açılıp açılmaması konusundaki görüşmeler, sırası geldiğinde yapılacaktır. Bilgi toplumu olma yolunda bilişim sektöründeki gelişmeler ile İnternet kullanımının başta çocuklar, gençler ve aile yapısı üzerinde olmak üzere sosyal etkilerinin araştırılması amacıyla kurulan (10/108,155,156,157,158,159,160) esas numaralı Meclis Araştırması Komisyonunun Başkan, Başkan Vekili, Sözcü ve Kâtip seçimine dair bir tezkeresi vardır, okutuyorum: Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Komisyonumuz Başkan, Başkanvekili, Sözcü ve Katip Üyelerini seçmek üzere 15/03/2012 Perşembe günü saat 16:00’da Halkla İlişkiler Binası B Blok 2’nci Kat 4’üncü Bankoda bulunan Meclis Araştırma Komisyonu Toplantı Salonunda 13 üye ile toplanmış ve aşağıda isimleri yazılı Sayın Üyeler belirtilen görevlere seçilmişlerdir. Yıldırım M. Ramazanoğlu Adı ve Soyadı Seçim Bölgesi Aldığı Oy Başkan: : Necdet Ünüvar Adana 13 Başkanvekili : Yıldırım M. Ramazanoğlu Kahramanmaraş 13 Katip : Erdal Aksünger İzmir 13 Sözcü : İlhan Yerlikaya Konya 13 Bilgilerinize sunulmuştur. Cumhuriyet Halk Partisi Grubunun, İç Tüzük’ün 19’uncu maddesine göre verilmiş bir önerisi vardır, okutup işleme alacağım ve oylarınıza sunacağım. 21.03.2012 Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Danışma Kurulu; 21.03.2012 Çarşamba günü (Bugün) toplanamadığından, Grubumuzun aşağıdaki önerisinin, İçtüzüğün 19 uncu maddesi gereğince Genel Kurulun onayına sunulmasını saygılarımla arz ederim. Sinop Milletvekili Engin Altay ve arkadaşları tarafından, 16.12.2011 tarihinde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına “Türk Eğitim Sisteminin içinde bulunduğu sorunların araştırılması amacıyla” verilmiş olan Meclis Araştırma Önergesinin, (177 sıra nolu) Genel Kurul’un bilgisine sunulmak üzere bekleyen diğer önergelerin önüne alınarak, 21.03.2012 Çarşamba günlü bireşimde sunuşlarda okunması ve görüşmelerinin aynı tarihli birleşiminde yapılması önerilmiştir. Cumhuriyet Halk Partisi Grubu önerisinin lehinde ilk söz İstanbul Milletvekili Sayın Mehmet Akif Hamzaçebi’ye aittir. Buyurun Sayın Hamzaçebi.
Değerli milletvekilleri, “4+4+4” olarak isimlendirilen teklifin Millî Eğitim Komisyonundaki yasalaşma süreciyle ilgili olarak temel itirazlarımızı Genel Kurulda zaman zaman bilginize sunduk. Bu itirazlarımızı aynı zamanda Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına yazıyla bildirdik, Sayın Meclis Başkanıyla da ben Cumhuriyet Halk Partisi Grubunu temsilen görüştüm. Temel itiraz noktamız iki maddeye dayanmaktadır: İç Tüzük’ün 29’uncu maddesine göre komisyonlarda istem sırasına göre söz verilir, yine İç Tüzük’ün 46’ncı maddesine göre eğer komisyonlarda tasarı veya teklifin görüşülmesine uygun bir sükûnet ortamı yok ise komisyon başkanı görüşmelere ara verir, yine de sükûnet ortamı sağlanamıyor ise durumu Meclis Başkanlığına bildirir. Bir kere Sayın Komisyon Başkanının tutumuyla İç Tüzük’ün 46’ncı maddesi ihlal edilmiştir. Bundan daha önemli olarak, İç Tüzük’ün 29’üncü maddesi ihlal edilmiştir yani Cumhuriyet Halk Partili milletvekillerinin ve Komisyon üyelerinin söz hakları Komisyon Başkanı tarafından engellenmiştir, fiilî bir durum yaratılmıştır. Biz bu çerçevede görüşlerimizi Sayın Meclis Başkanına yazıyla bildirdik. Sayın Meclis Başkanı binlerce sayfalık tutanakları okuduğunu ve konuyu incelediğini söyledi, basına bu yönde açıklamalar yaptı. Gerçekte Sayın Başkanın binlerce sayfa tutanağı okumasına gerek yok, son gün, Millî Eğitim Komisyonundaki son gün tutanağını okuması yeterlidir. Dokuz on sayfa bir tutanaktır bu ve itirazlar zaten son günedir, o güne kadar olan tutanaklarla ilgili herhangi bir itiraz yoktur. Sayın Meclis Başkanı günlerdir tutanakları okuyor herhâlde, bu okuma sonucunda dün Adalet ve Kalkınma Partinin grup başkan vekilleriyle bir görüşme yapıyor, bu görüşme sonucunda Millî Eğitim Komisyonuna bir yazı yazıyor. Yazıyla Cumhuriyet Halk Partisinin ve Milliyetçi Hareket Partisinin de itirazlarını kendince özetleyerek Komisyon Başkanından incelemesini ve gereğini rica ediyor. İlginç olan şudur: Sayın Meclis Başkanı, Adalet ve Kalkınma Partisi grup başkan vekilleriyle görüşüyor ve sonrasında bir yazı yazıyor. Bu görüşmede ne olduğu meçhul. Görüşme sonucunda açıklama yapan AKP’nin grup başkan vekilleri gayet kararlı bir şekilde “Önümüzdeki hafta bu yasalaşacaktır.” diyor. Demek ki Sayın Meclis Başkanından aksi yönde bir izlenim almış değiller. Şimdi “Kendince özetliyor.” dedim Sayın Meclis Başkanı. Bizim itirazlarımızın çok önemli bir noktasını bu yazıya Sayın Başkan yazmamıştır. Sayın Başkanı bu tutumu nedeniyle millete şikâyet ediyorum. Sayın Başkana diyoruz ki: “Sayın Muharrem İnce’nin tutanaklara geçmiş olan 6 kez söz talebi vardır.” Bu talep dikkate alınmamıştır, buna Millî Eğitim Komisyonuna yazdığı yazıda yer vermiyor Sayın Başkan; işin can alıcı noktası budur. Yine, “Komisyon üyesi milletvekillerimiz Komisyonda olduğu hâlde kendilerine söz hakkı verilmemiştir.” diyoruz. Sayın Başkan oylama yapıyor, 7’nci maddeyi okuyor, “Söz isteyen var mı?” Komisyon üyeleri orada, “Yok.” diyor; orada, 5 Komisyon üyemiz orada, “Yok.” diyor, “Kabul edenler… Etmeyenler…” diye oylayıp geçiyor. Sayın Meclis Başkanı, Sayın Cemil Çiçek şu yazısını bir daha okusun, bunu bir daha okumasını tavsiye ediyorum. Bir yazı, Cumhuriyet Halk Partisi Grubunun bir yazısı bu kadar tahrif edilebilir. Millî Eğitim Komisyonuna yazdığı yazının ekine bizim yazımızı iliştirmiş, eklemiş olması bir anlam ifade etmiyor. Siz burada bütün sorunları, maddeler itibarıyla bütün itirazları özetliyorsanız bizim en kuvvetli delilimizi buraya yazmak zorundasınız. Sayın Komisyon Başkanı da “Benden bir sürpriz beklemeyin.” diyor. Bugün de Sayın Komisyon Başkanı raporu, Millî Eğitim Komisyonu raporunu Meclis Başkanlığına sunmuştur. Yani Sayın Meclis Başkanı herhâlde şöyle planlıyor: “Dün ben yazıyı yazdım. Tarih, saat itibarıyla benim önümde bir komisyon raporu olmadığı için iade edeceğim bir şey yoktu.” Bugün de Sayın Komisyon Başkanı raporu gönderiyor Meclis Başkanına. Rapor önünüzde Sayın Başkan. Millî Eğitim Komisyonu Başkanına yazı yazmış olmanız sizi kurtarmaz. Hukuksuzluk ortadadır. Hukuksuzluğu yapan Komisyon Başkanına siz “Hukuka uygun hareket et.” bile diyemiyorsunuz, bunu deme iradesini, cesaretini gösteremiyorsunuz. Bir komisyonda bir bant aparatı meselesi oldu. Bant aparatı, bunu izninizle bir daha açmak istiyorum ki Millî Eğitim Komisyonu Sayın Başkanının kamuoyuna nasıl yalan söylediğini, nasıl doğruyu söylemediğini herkes bilsin. Sayın Başbakan da bunu diline dolamış, her gün bunu söyler, bugün yine söylüyor. Sayın Tayyip Erdoğan söyleyebilir ama ben bir Sayın Başbakanın bir bant aparatından medet umar noktaya gelmiş olmasını üzüntüyle karşılıyorum. O komisyonda yaşanan hukuksuzlukları o bant aparatı örtmeye yetmez. Ne demişti Sayın Komisyon Başkanı? Ne demişti? İşte burada, okuyorum, Anadolu Ajansı metnini okuyorum: “300-400 gram ağırlıktaki bu cisim kafamı 5-6 santim sıyırarak geçti.” Yani ben fırlattım, kafasının yanından geçti, Sayın Komisyon Başkanı bunu söylüyor. Sayın Komisyon Başkanının cümlesiyle cevap vereceğim. Bakın, Sayın Komisyon Başkanının iki üç gün önce bir gazeteye verdiği röportajdaki cümlelerini size okuyacağım, benim cümlelerimi değil, ben benim cümlelerimi söylemiştim size. Bakın…
Gazete ne yazmış?
Röportaj, röportaj... Soruyor, cevap veriyor. İnternet’te o röportajı bulabilirsiniz, gazetenin ismini vermiyorum reklam olmasın diye. Şöyle diyor: “Stenografların masasından, Akif Hamzaçebi oraya geliyor, bant aparatını -daha sonra bunu “tank” olarak düzeltti, onu aldığımı söylüyor- alıyor, Divanın önünde AK PARTİ’li başka milletvekilleri olduğu için bana direkt atamıyor.” Yani fırlatma yok. Sonra, benim atış şeklimi tarif ediyor, o, öndeki koruma görevini üstlenmiş olan milletvekillerinin üstünden aşırtarak attığımı söylüyor ve devam ediyor, diyor ki: “Ben, o an sadece önüme bir şeyin düştüğünü gördüm, önüme düştüğünü gördüm. ‘Güm’ diye bir ses çıkardı.” diyor. Önüne düştüğünü söylüyor. Ben de öyle söyledim, evet, ben de Sayın Başkanın dikkatini çekebilmek amacıyla… “Bu ortamda görüşmeyi yapmayın, yanlış yapıyorsunuz, söz isteyen arkadaşlarımız var, bunlara söz verin.” demek amacıyla Başkanın dikkatini çekmek istiyorum. “Önüme düştü.” diyor, ben de bunu söyledim. Şimdi, bir Sayın Başbakana yakışıyor mu çıkıp da “Bant aparatını oraya fırlattı.” demek? Ben, Sayın Komisyon Başkanına o gazeteye vermiş olduğu röportajı tüm kamuoyuyla paylaşmasını öneriyorum. Bir ayıp işlemiştir. Sayın Meclis Başkanı ve Komisyon Başkanı için müştereken yapacağım bir değerlendirme var: Demokrat sıfatı kolay edinilmez. Herkes için denebilir: “Demokrat adam, doğru adam, düzgün adam, dürüst adam”. Önemli olan, bunların sınanacağı ortamların olması hâlinde bu ortamlardan alnının akıyla çıkmaktır. Sayın Komisyon Başkanı pazar günkü o Komisyon görüşmesinde demokratlığı bir kenara bırakmış, demokratlıktan fedakârlık etmiş ve kendisini kariyerizmin ve konformizmin dalgalarına teslim etmiştir. Kariyer ve konfor onun için demokratlıktan daha önemlidir! Sayın Meclisi Başkanını da göreve davet ediyorum ve değerlendirmemi onun için de yapıyorum. Sizin demokratlığınızın sınanacağı ortam burasıdır. Geçmişte 4 kez Sayın Meclis Başkanları çok daha hafif bir aykırılıkta ilgili konuları, teklifleri komisyona iade ettiği hâlde siz bundan kaçınırsanız, sizin için “demokrat” sıfatını değil, başka bir sıfatı kullanacağız, “Hükûmetin despotizmine boyun eğmiş bir Başkan” sıfatını kullanacağız.
Sayın Başkanım, Sayın Grup Başkan Vekili konuşurken, özellikle, Meclis Başkanı ile Grup Başkan Vekilleri arasındaki diyalogdan bahsetti.
Buyurun.
Meclis Başkanının savunucusu siz değilsiniz.
Söylüyoruz biz “AKP Grup Başkan Vekili oldu Meclis Başkanı” diye…
Buyurun.
Teşekkür ediyorum Sayın Başkanım. Tabii, değerli arkadaşlar, burada birçok şey ifade edildi, hukuksuzluk, ayıptan bahsedildi. Hukuksuzluğun ve ayıbın hangisinin olduğunu, ne olduğunu ve hangi taraftan bu işin geldiğini kamuoyu artık çok iyi biliyor. Tabii, bant aparatını çok hafife aldı Sayın Hamzaçebi ama kusura bakmayın, o 534 gram ağırlığında bir aparatmış, yarım kilodan daha fazla. Bu aparatın vücudun öldürücü bir nahiyesine, başına ya da başka bir yerine isabet ettiğini düşünün.
Sayın Aydın, biraz önce açıklama yaptım.
İsabet edebilirdi. İsabet edebilir...
Komisyon Başkanınızın açıklamasına saygı göstermiyor musunuz?
Hayır, bu kolay bir şey değil ama yani Sayın Başkanım.
Komisyon Başkanınızın açıklamasına saygı göstermiyor musunuz? Yapmayın!
Yani, burada, hakikaten sizin nezaketinizi biliyoruz, hakikaten sizin yaklaşımınızı biliyoruz ama yani sizden de beklenmedik bir derecede, sizin gibi bir şahsiyet bile yarım kiloyu geçen bant aparatını fırlatabiliyorsa, şişeler havada uçuşuyorsa ve o Komisyon kürsüsü defalarsa işgal ediliyorsa…
Üç gündür bir aparatı tartamadınız ya! Bunun doğru kilosunu verin.
Sayın Türkkan…
…sizin grup tarafından, sizin Genel Başkanınız tarafından…
Doğru rakamını bir öğrenelim, yarım kilo mu, 360 gram mı, 600 gram mı?
Sayın Işık, lütfen…
Bir öğrenelim Sayın Başkanım.
Olabilir, cevap verirler.
…SMS çekilmek suretiyle Komisyon sıraları işgal ediliyorsa… Bütün bunlar yapılıyor ve buna rağmen, Sayın Komisyon Başkanı en demokrat tutumunu devam ettiriyor. Bakın, altı maddeyi doksan bir saat kırk bir dakikada görüşmüşüz değerli arkadaşlar. Komisyon tutanaklarını inceleyin, açın bakın, nerede, ne zaman, hangi komisyonda bu kadar çok görüşme yapılmıştır? Bin sayfayı geçen görüşme tutanağı var ve bu sadece altı maddeyle alakalı ve eğer İç Tüzük’ü siz askıya alırsanız, İç Tüzük’ün size vermediği yetkiyi siz kullanıp, kalkıp kürsüyü de işgal etmek durumunda kalırsanız, kusura bakmayın, siz ne kadar engelleme hakkınız olduğunu iddia ediyorsanız, bizim de sizin engellemenizi engelleme hakkımız var.
Kürsüyü siz işgal ettiniz.
Biz bu Meclisi çalıştırmak durumundayız, biz komisyonları çalıştırmak durumundayız, halkımızın bizden beklemiş olduğu sorunların çözümü noktasında burada birlikte gayret sarf etmek durumundayız ve dolayısıyla, asla ve asla kürsü işgallerinin olmaması gerekiyor, Meclisin sağlıklı bir şekilde çalışması gerekiyor. Bizim yaptığımız bu. Ama hukuku çiğneyen, ayıbı yapan kim? Kamuoyunun takdirine sunuyorum; o da çok açık, çok net ortada, kusura bakmayın.
İçeri giremeyen biziz.
Değerli arkadaşlar, bakın, içeri giremeyen siz değilsiniz, içeri giremeyen bizdik. Bir önceki gün bütün milletvekillerinize SMS çekildi mi “Komisyona gidin.” diye? Bir önceki gün bizim Komisyon üyelerimiz ayakta kaldı, ben Grup Başkan Vekili olarak ayakta kaldım. Ama sonraki gün bizim arkadaşlarımız, tabii, izlediler televizyonlarda görüntüleri, onlar da geldiler. Ne yaptık biz biliyor musunuz? Komisyon üyelerine boş yer ayırdık, Komisyon üyelerine “Gelin, lütfen oturun.” dedik.
Allah razı olsun!
CHP’nin 3 tane grup başkan vekili Komisyonda oturdu mu? Oturdu. Boş sandalyeler, koltuklar var mıydı Komisyonda? Vardı. Bizim arkadaşlarımız kalktı, Komisyon üyelerine “Oturun. Sağlıklı bir çalışma zemini sunulsun.” dedik ve ilk önergede zaten kıyamet koptu. Neydi önerge? [[Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı]] Dolayısıyla, Sayın Hamzaçebi’nin iddiaları tamamen haksız ve yersiz iddialar. Teşekkür ediyorum.
Buyurun.
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Değerli milletvekilleri, ben, tekrar Sayın Aydın’ın açıklamalarına cevap verme ihtiyacıyla kürsüye çıkmadım aslında. Sayın Aydın sataşma nedeniyle söz aldı. Sataşma gerekçesi olarak, AKP Grup Başkan Vekilinin Meclis Başkanıyla yaptığı görüşmeye değindim, bu nedenle söz aldı ama bu konuda bir açıklama…
Zaman olsa onu da açıklayacaktım.
Hayır, bir açıklama yapmadınız; bakın, bir açıklama yapmadınız. Şimdi, tablo gayet açık ve nettir. Sayın Meclis Başkanı sizi davet ediyor veya siz gidiyorsunuz. Doğrusu, onu Sayın Başkanın daveti olarak aldık, öyle geldi haberler ama Sayın Başkanın daveti değil ise Sayın Başkan bunu açıklar. Gittiniz, görüştünüz, görüşme sonrasında bir Sayın Grup Başkan Vekili bir açıklama yaptı: “Önümüzdeki hafta bu teklif yasalaşacaktır.” Demek ki Sayın Meclis Başkanından olumsuz bir izlenim almadılar. Sayın Meclis Başkanı bir engel görmedi demek ki, bir engel görmedi. Çıkıyor kararlılıkla bir açıklama yapıyor ve bizim yazılarımızı eksik bir şekilde, ana iddialarımızı özetlediği o yazıya dâhil etmeyerek Komisyon Başkanına gönderiyor. Sayın Başkana, Meclis Başkanına yakıştıramadım onu. Çıkıp söyleyecektir şimdi “Efendim, ben ekledim oraya.” diyecektir, orada bir cümleye yaslanacaktır, “Bak, burada var.” gibi bir şey söyleyecektir. Hayır, yok. Sayın Muharrem İnce’nin tutanaklara geçmiş olan “Söz isteyen var mı?” şeklindeki Başkanın sorusuna karşılık “Söz istiyorum, söz.” cevabını, o cümleyi kullanmamıştır Sayın Başkan. Sayın Başkan, Meclis Başkanlığı makamını tartışmaya açıyorsunuz. Bugüne kadar sizin makamınıza, sizin tutumunuza ben saygı gösterdim, kamuoyunda sizi tartışma konusu yapmadım, yapmamanın dikkati içinde oldum ama siz hukukçu kimliğinizi bir kenara bırakıp, siz de Komisyon Başkanı gibi kariyerizme ve konformizme teslim olursanız sizin siyaset hayatınız millet nezdinde bitmiş olacaktır. Sayın Meclis Başkanını o nedenle göreve davet ediyorum. Sayın Meclis Başkanı “Ben bu yazıyı yazdığım anda önümde bir rapor yoktu.” gerekçesine sığınamaz, rapor önünüzde, bu rapor hukuksuzdur. Bu hukuksuzluğu hiçbir şekilde örtme, kapatma imkânına sahip değilsiniz. Bu teklif Millî Eğitim Komisyonunda 7’nci maddeden itibaren tekrar görüşülmek zorundadır, aksi takdirde Sayın Meclis Başkanı despotik AKP İktidarının despotizmine teslim olmuş olacaktır. Hepinize saygılar sunuyorum.
Buyurun.
Hayır, açıklasın efendim, tabii ki ben…
Çok teşekkür ediyorum Sayın Başkanım. Tabii, bizler de böyle, sözlerin uzamasını istemezdik ama birtakım iddialar da olunca cevap verme hakkı doğuyor. Bir defa despotizmi yapanın kim olduğunu, azınlığın çoğunluğa tahakküm ettiği komisyon çalışmalarını da bütün millet gördü; sadece Komisyonda değil, Genel Kurulda da bu bizatihi gösterildi, bütün milletin gözü önünde cereyan etti. İkincisi: Meclis Başkanı -sizden iki tane galiba dilekçe gitmiş, bir tane de Milliyetçi Hareket Partisinden- bütün dilekçelerde yer alan iddiaları Komisyon Başkanına sormuş hâliyle. Tabii, Komisyon gündemine hâkimdir; bir. İkincisi: Değerli arkadaşlar, bakın, İç Tüzük’ün 43’üncü maddesi çok açık ve çok nettir: “Komisyonlarda yeniden görüşme.” Çok net bir şekilde yazıyor. Neye göre “Komisyonda yeniden bir konu ele alınabilir.” diyor?
Komisyon gerçeğe aykırı tutanak tuttuğu için.
Madde 43 diyor ki: “Komisyon, bir gündem maddesinin görüşülmesini tamamlamadan önce, o konu ile ilgili belli bir hususun yeniden görüşülmesini, hazır bulunan üyelerinin salt çoğunluğunun oyuyla kararlaştırabilir.”
Komisyon gerçeğe aykırı tutanak tuttuğu için Sayın Aydın.
İkinci fıkrası: “Komisyon, belli bir gündem maddesinin görüşülmesini tamamladıktan sonra, aynı konunun komisyonda yeniden görüşülmesi, komisyon raporu Meclis Başkanlığına verilmeden önce, komisyon üye tamsayısının salt çoğunluğunun gerekçeli ve yazılı istemi üzerine bir defa için mümkündür.” Bu, çok açık, net bir hükümdür. Komisyonda bir konunun yeniden nasıl görüşüleceği nettir. Dolayısıyla, bu konunun tekrardan komisyonda görüşülmesi mümkün değildir. Kaldı ki Meclis Başkanına da bu yetkiyi veren bir İç Tüzük hükmü yoktur.
Komisyon gerçeğe aykırı tutanak tutmuştur.
Bir üçüncüsü de: Meclis Başkanını sizin dediğinizi yapmadığı müddetçe nasıl antidemokrat, nasıl despotizme boyun eğen biri olarak ifade edebilirsiniz. Çok yanlış bir ifadedir. Bakın, burada da, maalesef, bir konu görüşülürken kürsü işgal ettiniz. Meclis Başkanımız oradaydı ve orada “Başkan istifa.” demeye başladınız.
Komisyon gerçeğe aykırı tutanak tutmuştur.
Değerli arkadaşlar, bakın, Meclis Başkanlığı tarafsız, önemli bir makamdır ve bu makamın tartışma konusu yapılmaması lazımdır. Sizin eğer dediğiniz yapılmıyorsa, hukuka aykırı, hakka aykırı bir talebiniz eğer yerine getirilmiyor ise sırf bundan dolayı, bu haksızlıktan dolayı Meclis Başkanlığına da tahakküm etmek, tahkim etmek, birtakım haksız iddialarla baş başa bırakmak çok yanlış bir ifadedir. Dolayısıyla, ifadelerimizi çok daha doğru kullanmamız lazım. Burada, komisyonun çalışmalarını, Genel Kurulun çalışmalarını elimizdeki İç Tüzük’e göre yapmamız gerekiyor.
Komisyon “Gerçeğe aykırı tutanak tutun.” demiyor.
Komisyon nasıl çalışır, bir konu komisyonda tekrardan nasıl görüşülebilir, Genel Kurulun çalışma sistemi; bizim İç Tüzük hükümleri bunların hepsini bağlamıştır.
İç Tüzük “Gerçeğe aykırı tutanak tutun.” demiyor ama.
İç Tüzük’e uygun olarak, komisyon, gündemine hâkim bir şekilde gündemini icra etmiştir. Dolayısıyla da, Allah nasip ederse önümüzdeki hafta, bizim kanaatimiz, bu konunun, halkın talebi olan bu konunun bir an önce Genel Kurula gelip kanunlaşmasıdır. Tekrar hepinize teşekkür ediyor, saygılar sunuyorum.
AKP grup başkan vekilleriyle Meclis Başkanı, arasında yapılan görüşmeye ilişkin olarak Sayın Aydın ikidir söz alıyor ama ikidir hiçbir açıklama yapmadı. Bunu bilginize sunuyorum. Teşekkür ederim.
Ne gibi pazarlıklar yaptılar, onu açıklasınlar.
Hayır efendim, gerçeğe aykırı tutanak tutuluyor.
Sayın Başkanım, Meclis Başkanı ana muhalefetin grup başkan vekilleriyle görüşüyor, diğer muhalefetin grup başkan vekilleriyle görüşüyor. Defalarca bu süreçte görüştü. En son görüşen biz olduk. Bundan pek tabii ne olabilir? Bir partinin bir grup başkan vekili Meclis Başkanıyla görüşmüş olabilir.
Tutanaklara geçti, evet.
Teşekkür ederim.
Niye açıklamıyorsun konuşmayı?
İtirazınız yoksa, Cumhuriyet Halk Partisi Grubu önerisinin görüşmesine devam edebilir miyim? Tamamdır. Cumhuriyet Halk Partisi Grubu önerisi aleyhinde ilk söz, Mersin Milletvekili Sayın Çiğdem Münevver Ökten’e aittir. Buyurun Sayın Ökten.
Sayın Başkan, çok değerli milletvekili arkadaşlarım; Türk eğitim sisteminin içinde bulunduğu nitelik sorununun araştırılarak gerekli önlemlerin alınması amacıyla Meclis araştırması açılması konusunda AK PARTİ Grubu adına aleyhte söz almış bulunuyorum, hepinizi saygıyla selamlıyorum. Konuşmama başlamadan önce şehitlerimizi saygıyla anıyor, yakınlarına sabır ve başsağlığı diliyorum. Bütün dünya uluslarının rekabeti hepinizin bildiği gibi artık eğitim üzerindendir çünkü ülkeler geleceklerini eğitim stratejilerini planlayarak belirlerler. Hedeflenen, toplumun eğitim seviyesini yükseltirken bireysel uzmanlıklara, girişimcilik ve yenilikçi ruha sahip, rekabetçi, bilgi ve yeteneklerle donatılmış insan yetiştirmektir. Çünkü insan yetiştirmek bir ülkenin kaderini belirler. Bir milletin sosyal, ekonomik ve kültürel kalkınmasının temel gücü eğitimden geçer. Türk eğitim sistemi uzun yıllardır nitelik sorununu çözememiştir. Doğru, hepimiz bunun farkındayız. Bu herkesçe ve bizim tarafımızdan da bilinmektedir. O nedenle zaman zaman yaptırılan iş analizleri sonucu eğitim sistemimizde köklü değişikliğe gidilmesi AK PARTİ olarak hepimizin öncelikli hedefidir. Bu hedef doğrultusunda da kademeli ve zorunlu olarak eğitim sistemimizi 4+4+4 ile on iki yıla çıkartmış bulunmaktayız, çıkartmak için çalışmalar yapmış bulunmaktayız. Kesintisiz eğitim sistemi dünyada 205 ülke arasında sadece 2 ülkede vardır. Bu sistem aslında, baktığınızda çok katı bir sistemdir çünkü birinci sınıftan itibaren aldığınız çocuğunuzu sekiz yıl boyunca aynı fiziki mekânda bulundurma zorunluluğuna mahkûm ediyorsunuz. Bu, ne pedagojik ne de fizyolojik formasyona uygundur. Bizim amacımız, çocukların okula başladığı yaşı altmış ve yetmiş iki ayla belirleyip fırsat eşitliği açısından Türkiye’nin her bölgesindeki çocuklarımızı donanımlı yetiştirmektir. Çünkü ilk 4’te çocuklarımız yaşlarına, pedagojik özelliklerine göre verilecek bir eğitimle 2’nci dört yıla hazırlanacaktır. 2’nci 4 yıl içerisinde de eğitim sisteminin içerisindeki programlar bize çocuklarımızın yetenekleri doğrultusunda nasıl bir bölüme yönleneceği konusunda bir yol haritası çizecektir çünkü Türkiye’de ister kültürel, ister etnik ister dinî olarak farklı bölgelerde olan çocuklarımızın da eğitimde fırsat eşitliği doğrultusunda örgün ve yaygın eğitimden faydalanmaları en doğal insani haklarıdır. İşte, bu nedenle, biz, bütün dünya ülkeleri ile rekabet edebilmek amacıyla eğitim süremizi kesintili ve zorunlu olarak on iki yıla bu nedenle çıkardık. Dünyanın hiçbir yerinde bir öğrenciyi okula aldıktan sonra kesintisiz olarak mezun ettiğiniz bir sistem yoktur. Eğitimdeki bu katılık çocukların ve gençlerin sahip olduğu yetenekleri köreltir. Şimdi, önergede, Talim ve Terbiye Kurulu Başkanına atıfta belirtilen “Okullarımız, hatta şubelerimiz arasında 85 kat nitelik farkı vardır.” ifadesi gerçeği yansıtmamaktadır. Talim ve Terbiye Kurulu Başkanı 2007 tarihli Ulusal İlköğretim Kongresi’nde sunduğu bildiride şu ifadeyi kullanmıştır: “PISA araştırması sonuçlarına göre, Türkiye genelinde gözlemlenen varyansın yüzde 54,9’u okullar arası farklılıklarla, yüzde 56’sı ise okul içerisindeki farklılıklarla açıklanmaktadır. Bu çerçevede ‘Okullar arasında ya da şubeler arasında 85 kat nitelik farkı olması.’ gibi ifade, ne sayısal olarak ne de mantıksal olarak açıklanabilir bir ifade değildir.” Türkiye’nin PISA sınavında sıralaması değişmemekle birlikte 2006 yılından 2009 yılına kadar geçen dört yıllık sürede Türkiye, Şili ve Polonya ile birlikte fen, matematik ve okuduğunu anlamada kayda değer bir başarı gösteren birkaç ülkeden biridir. Her ne kadar Türkiye’nin OECD ülkeleri içerisinde sıralaması değişmese de PISA Raporu’nda bu başarıya atıfta bulunulmuş ve eğitimin kalitesinin ve eşitliğin geliştirilmesi için öneriler sunulmuştur. Bu öneriler dikkate alınmakla birlikte 2009 raporu öncesinde de Millî Eğitim Bakanlığı eğitim niteliğinin geliştirilmesi için çalışmalar başlatmış ve hâlâ bu çalışmalar devam etmektedir. Bu çalışmalar kapsamında ilköğretim ve ortaöğretimde tüm derslerin müfredatları çağdaş bir anlayışla yenilenmiş, ders kitaplarıyla birlikte öğrenci çalışma kitapları ve öğretmen kılavuz kitapları hazırlanmış, ders kitapları öğrencilere ücretsiz olarak dağıtılmıştır. Okullar arasında ve okul içinde eşitsizliklerin azaltılması ve eğitimin kalitesinin geliştirilmesi amacıyla tüm öğrencilerin nitelikli öğretim materyallerine erişimini sağlayacak FATİH Projesi tasarlanmış ve hayata geçirilmiştir. Biz bu iletişim çağında kendimize ait bir yazılım programı oluşturmuş bulunmaktayız, bunun adı da Pardus Projesi’dir. Pardus Projesi, şimdi TÜBİTAK tarafından geliştirilen ve ulusal işletim sistemi olarak FATİH Projesi kapsamında satın alınan tüm akıllı tahtalara yüklenmiş bir durumdadır ve bu konuda TÜBİTAK’la iş birliği yapılarak öğrenci ve öğretmenlerimizin Pardus’u kullanmaları teşvik edilmektedir. Yine, bu teşvik edilirken FATİH Projesi ulusal işletim sistemi olan Pardus’un yaygın ve etkin kullanılması yoluyla da uluslararası düzeyde kullanılacak bir Türk markası olması için çaba sarf edilmektedir. Buna baktığınız zaman bu FATİH Projesi’nin içerisinde Pardus’un da yer alması gerçekten çok önemsediğimiz bir şeydir. Bunu da hepinizin dikkatine sunuyorum çünkü kendimize ait, sahip olduğumuz yazılım programı, bizim, gelecekte gelişmiş ülkelerle yapacağımız, karşılıklı olarak yapacağımız çalışmaların başarıyla neticelenmesini sağlayacaktır. Bu noktada, hepinizi saygı ve sevgiyle selamlıyorum. Teşekkür ediyorum.
Cumhuriyet Halk Partisi grup önerisinin lehinde ikinci söz, Ankara Milletvekili Sayın Özcan Yeniçeri’ye aittir. Buyurun Sayın Yeniçeri.
Bizde de var, bizde.
Biz bağırıyoruz: “Söz istiyoruz.”, “Söz istiyoruz Sayın Başkan…” İki taraftan bağırıyoruz. Benim sesim de yüksek, benim sesimi duymamak için Parlamentonun dışında olmak da yetmez, taa Kızılay’ın öbür tarafına gitmek gerekir. Bize söz verilmedi. Oradan çıkarır buradan dinlettiririm. Orada da kayda girmemiştir ve oradaki stenograflar bizim “Söz istiyoruz Sayın Başkan.” sözümüzü kayda almamıştır. Ben bunun üzerinde durmak istemiyorum ama vaka budur. Yani karşınızda kim olursa olsun, hangi hedefi gerçekleştirmeye çalışırsak çalışalım, behemehâl, dürüst olmak zorundayız, doğrunun üzerinden hareket etmek zorundayız, doğrusu bu.
Yok öyle bir şey.
Bunları çok net olarak ben ifade ettim, bunun cevabını bekliyorum, bunun cevabını bekliyorum, kimdir? Bu eğitim sistemini Adalet ve Kalkınma Partisinin dışında veya bu iktidarın aktardığı, görevlendirdiği bürokratların dışında başkaları mı dizayn ediyor? Çok değişik iddialar var, merak ediyorum, bunun cevabını bekliyorum ve her yerde bu konuyu sormaya devam edeceğim. Kimdir ki şunu diyebiliyor: “Üç model artık geride kalmıştır; bunlardan birisi Hazreti Muhammed ve Hülefai Raşidin Dönemi, bunlardan ikincisi Osmanlı’nın Yükseliş Dönemi -Fatih Sultan Mehmet, Kanuni Sultan Süleyman ve Yavuz Sultan Selim dönemi- üçüncüsü cumhuriyet ve Kemalizm modeli. Artık, bunların üçü model olmaktan çıkmıştır.” Model ne? Obama mı? Model ne? Avrupa Birliğinin Vatikan projesi mi? (MHP ve CHP sıralarından alkışlar) Model ne, ben onu merak ediyorum. Biz çocuklarımıza neyi öğreteceğiz? Çocuklarımızı hangi istikamete yönlendireceğiz? Yani bir ilkesiz, bir değersiz, bir kültürsüz yapıya eğer siz birtakım teknolojik yenilikleri getirir, birtakım yeni bilgileri verirseniz, daha bilinçli bir kültürsüz, daha bilinçli bir yıkıcı, daha bilinçli bir yaramaz unsur ortaya çıkarmış oluruz. Onun için, bina, eğitimin kesintili olup ya da sürekli olması meselesini tartışmak yerine içini tartışmanın, içini doldurmanın temel bir problem olduğunun altını özellikle çizmek istiyorum. Biz nasıl bir insan yetiştirme düzeni hazırlıyoruz? Bu soruya cevap vermemiz gerekiyor. Üretici mi olsun, tüketici mi olsun; ihracatçı mı olsun, ithalatçı mı olsun? Gelecek için bugün rahatına kıyan, terleyen, kaslarını yoran, uykusuz kalan mı olsun yoksa bugün rahatını ve tatminini sağlamak için geleceğini harcayan, yiyen bir nesil mi olsun? Sorgulayan mı olsun, tabi olan mı olsun? Baş eğen mi olsun, başını dik tutan mı olsun? Burada eğitimde bir şahsiyet, eğitimde bir duruşu olan insan tipini bizim eğitimin odağına yerleştirmemiz gerekiyor. Bize ait olmayan, bize çalışmayan, bu milletin değerleriyle, sıkıntılarıyla kendisini içselleştirmemiş olan bir zatın şu ya da bu eğitimi alması bizi çok da fazla aslında ilgilendirmiyor. Yani onun, kendi milletine, kendi toplumuna, kendi geleceğine yatırım yapmayan ama bu çerçeve içerisinde de bazı bilgi ve bazı özelliklerle donatılmış olması çok da elzem bir durum değil. Bu topluma ya da bu millete yapılabilecek, verilebilecek bir katkının da buradan kaynaklanmayacağının özellikle altını çizmek istiyorum. Buradan açıkça ve net olarak bir şeyi söylemek istiyorum: Bugün dünyada çok ciddi bir gelişme yaşanıyor; dijitalleşme, elektronikleşme… Bu dijitalleşme, elektronikleşme, İnternetleşme, televizyonlaşma cep kartlılaşmayı meydana getiriyor. İnsanlar arasındaki sosyal ilişkiler bozuluyor, insanların iletişimleri büyük ölçüde tehdit altına giriyor, soğukluk giriyor. Asosyallik toplumlara ileri düzeyde bir virüs gibi bulaşmış durumda. Şimdi, bunu biz dikkate aldığımızda bir şeyi ön plana çekmemiz gerekiyor. Bu kadar dijitalleşmenin olduğu bir yerde, kalplerin kalp olmaktan çıkıp çarka döndüğü bir yerde, tüfeğin icat olmasıyla mertliğin bozulduğu söyleneli dört yüz sene oluyor. Dolayısıyla da dijitalleşmenin meydana gelmesiyle toplumlarda geleneksel biçimiyle aile düzeni, geleneksel biçimiyle inanç sistemi, geleneksel biçimiyle değerler sistemi altüst olmuştur. Biz bu dijitalleşmeye yönelirken ya da dijitalleşmeyle ilgili birtakım gelişmeleri eğitim sisteminin odağına koyarken acaba bundan yirmi sene sonrasının hesabını kitabını yaptık mı? Nasıl bir insan meydana getireceğiz? Bugün bu dijitalleşme, İnternet, televizyon, bilgisayar ve benzeri birtakım yapıların ne kadar aileyi yıktığının, ne kadar insanı sapkın cinayetlere sevk ettiğinin, ne kadar intiharlar meydana getirdiğinin farkında mıyız, bu konuda yeterli araştırmalar yaptık mı? Yani biz bir sistemi sürekli devrim modeli içerisinde -özellikle eğitim sistemini- alır, koy-kaldır, yap-boz, dene-yanıl, olmadı başa dön sistemiyle hareket edersek geleceğimiz yer burasıdır. Bakın, biz büyük bir milletiz, biz büyük bir kültürüz. Bizim tek kusurumuz şudur: Müesseselerimizi geliştirerek devam ettirmek, devam ettirerek gelişmek, geliştirmek gibi bir algıyı maalesef içselleştiremememizden birçok şey kaynaklanıyor. Açıkça söyleyeyim, bizim nizamiye medreselerimiz vardı, şimdi yok; bizim sahnı seman medreselerimiz vardı, şimdi yok; bizim dârülmuallimin müesseselerimiz vardı, şimdi yok; bizim köy enstitülerimiz vardı, şimdi yok; bizim öğretmen okullarımız vardı, şimdi yok. Bizim şu anda eğitim fakültelerimiz var. Bir süre sonra birileri belki diyecek ki: “Şu anda eğitim fakülteleri de yok.” Hâlbuki milletleri millet yapan, tarihten getirdikleri ve sürekli olarak geliştirerek kendilerine uyarladıkları birtakım değerlerin kristalize olmasıdır, onların nesillerden nesillere aktarılarak geliştirilmesi ve ilerletilmesidir. Bizim yaptığımız nedir? Her gelen iktidar, her gelen millî eğitim bakanı, her gelen aklıevvel birisi, sistemi baştan aşağı kendi kafa yapısına göre inşa etme gibi bir cürete teşebbüs ediyor. Bizim, iktidarlara verdiğimiz ya da milletimizin iktidara verdiği görev milletin değerlerini daha ileri aşamalara taşımasıdır; millete değer dayatması değildir, milletin tarihi nasıl anlayacağını millete anlatması değildir, milletin dinini nasıl algılayacağını millete anlatması değildir. Çünkü bu millet, tarihini de, değerlerini de, geleneklerini de onlara dayatanlardan çok daha iyi biliyor ve onu da enikonu yaşıyor. Böyle bir toplumda herkesin haddini bilmesi lazım. Sonuç itibarıyla, biz geçici unsurlarız; bugün varız, yarın yokuz. Bizim burada ortaya koyacağımız yaklaşım biçimleri, bizim burada ortaya koyacağımız değerler ve katkılar bu toplumu daha da ileriye taşıyacak, bu toplumu daha da bağımsız, egemen, kendi karnını kendi elleriyle doyurabilecek niteliklere sahip nesillere götürmesidir. Yoksa biz kimin, neyi, nasıl yapacağını buradan belirlersek çok büyük hatayı yapmış oluruz. Sonuç itibarıyla, siyaset sosyalle ilgilidir, siyaset kültürle ilgilidir, siyaset ekonomiyle ilgilidir ve bunlardan, sosyalden, kültürden ve ekonomiden neşet etmeyen bir siyasetin kalıcı olma şansı da yoktur. Bu vesileyle çok net olarak ifade etmek gerekir ki bizim önce içine bakmamız lazım; bu, içinden kaynaklanacak, bu, içinden kaynaklanabilecek değerleri içselleştirerek ileriye taşımamız lazım. İrademiz ve istikametimiz belli değilse attığımız bütün adımlar yanlıştır. Saygılar sunuyorum.
Cumhuriyet Halk Partisi grup önerisinin aleyhinde son söz, Muğla Milletvekili Sayın Yüksel Özden’e aittir. Buyurun Sayın Özden.
Sözlerime başlarken Afganistan’da yitirdiğimiz 12 askerimize ve bugün terörle mücadelede yitirdiğimiz 4 şehit polisimize Allah’tan rahmet diliyor, yakınlarına başsağlığı diliyorum, milletimizin başı sağ olsun diyorum. Aynı zamanda, bir orman bölgesi, yüzde 68’i ormanlarla kaplı olan bir ilin milletvekili olarak, Dünya Ormancılık Günü’nü de kutluyorum. Ormanların gerçek koruyucusu olan köylülerimizi ve tüm orman çalışanlarımızın bu günlerini kutluyorum. Bir canlanış, diriliş günü olan nevruzu da kutluyorum. Değerli arkadaşlarım, kaç gündür izlediğimiz eğitim tartışmalarının içinde en sık geçen kelimelere bakalım: Bu tartışmalara baktığımızda “zorbalık”ı konuşuyoruz. Bu tartışmaların içerisinde “despotluk” var. Bu tartışmaların içerisinde şiddet var, kavga var, gürültü var, atılan, fırlatılan cisimler var. Cisimlerin neredeyse ağırlığını tartışacağız, 2 santim yakından geçtiğini, 5 santim yakından geçtiğini tartışıyoruz. Bundan üzüldüğümü belirtmek istiyorum. Oysa yapılan şey ve şu an yapmak durumunda olduğumuz, yeni bir dünyada, biraz önceki değerli konuşmacımız satırları arasında geçen dijitalleşen dünyanın bir başka tarafını vurguladı ama eğitimin tanımının değiştiği, okulun işlevinin ve rollerinin değiştiği, öğretmenin rolünün değiştiği bir dünyada eğitimi konuşmak zorundayken, durumundayken biz başka bir şeylerle ilgiyiz hâlâ. Yapılan şey aslında çok basit.
Millî Eğitim Komisyonunda konuşmamıza fırsat vermediniz.
Tekme atıyorsunuz, yumruk atıyorsunuz, nasıl konuşacağız?
Komisyondu yeri, burası değil.
Aslında yapılan şey çok basit. Bir postmodern darbe ürünü olan yasadaki bir maddeyi değiştirip bu ülkedeki eğitime başlayan herkesin illa kesintisiz bir şekilde sekiz yıl okumasını değiştirmek istiyoruz. Kaç yıldır bu ülkede bunun kesintisiz olmasından dolayı meslek liselerinin önünün kapandığı, meslek lisesinden mezun olanlardan, oradan duyduğumuz ihtiyaçları karşılayacak elemanları yetiştiremediğimiz için, meslek lisesi memleket meselesi hâline gelmedi mi? Ama yapılan şey, sadece ve sadece, zorbalıkla gelen bir madde değişikliğini zorbalıkla korumaya çalışıyoruz, hepsi bu kadar. Oysa biz, yeni dünya düzeni içerisinde, eğitim sistemine esneklik getirmek zorundayız, bir çeşitlilik getirmek zorundayız. Buradan, konuyu tartışabileceğimiz zemin anca anca oluşurken lütfen bunu başka mecralara çekmeden, şuradaki konuşmalarda olduğu gibi bakın, eğitimi konuşalım, eğitimi tartışalım. Evet, biraz önceki değerli konuşmacımız söyledi, nasıl bir insan yetiştirmek istiyoruz, evet, derdimiz o. Tamam, bize söylüyorsunuz, diyorsunuz ki “Çok başarısız oldunuz.” O başarısızlığımızın rakamlarını biraz sonra size vereceğim. Ama, nasıl insan yetiştirmek istiyoruz? Biz, öz güveni yerinde, ülkesine, tarihine, kaynaklarına, insanına, coğrafyasına güvenen, kendine güvenen nesiller yetiştirmek istiyoruz. Biz, ayağı yere sağlam basan, geleceğe güvenle bakan nesiller yetiştirmek istiyoruz. Değerli Milletvekilim, bunlar lafla olmuyor ama. Bugün, on yılda elde ettiğimiz çalışmalar içerisinde eğitimdeki fiziksel kapasite sorunlarını çok büyük oranda çözdük ama bunlar sadece bir alanda yapılan çalışmayla değil, aynı zamanda bir bütünlük içerisinde baktığımızda, bir ülkenin pasaportunun değeri itibarıyla bakalım. Bugün, üzerinde ay yıldızlı bayrağı olan pasaportun dünyanın her bir yerindeki itibarı, hiçbir zaman olmadığı kadar yüksek, her zaman olduğundan daha ileri. Paramızın değerine bakalım, kendimizin bile hesaba katmadığımız paramız, bugün dünyanın her tarafında değerli hâle gelmiştir.
Siz onu milletvekili pasaportuyla karıştırdınız herhâlde!
Sanki AKP’den önce bu ülke yoktu!
Arkadaşlar, çok kıymetli milletvekillerimiz; eğer mesele öz güvense bugün Türkiye kendi iç sorunlarıyla boğuşmaktan etrafına bakamayan bir ülke olmaktan çıkmış, dünyanın her yerindeki sorunlarla, konularla, problemlerle ilgilenen küresel bir oyuncu, lider ülke durumuna gelmiştir.
Paranızı hangi ülkede bozabiliyorsunuz?
Bunu görmek istemiyorsanız… (AK PARTİ sıralarından alkışlar) Bunu görün.
Bulgaristan’da paranızı bozabiliyor musunuz? Yunanistan’da paranızı bozabiliyor musunuz?
Bakın, buraya gelip de yapmamız gereken çok basit bir eğitim tartışmasını, biz on yıldır, on beş yıldır eğitimi kendi zemini üzerinde tartışamıyoruz. Biz ancak ve ancak buraya geliyoruz… Arkadaşlar, kendine güvenen insan nasıl olacak? Parası değer taşımıyorsa, hiçbir yere vizesiz gidemiyorsa nasıl güvenecek kendisine? Arkadaşlar, bakın, IMF’nin…
Gümrükte paranız geçiyor mu, geçmiyor mu? İtibar parayla belli olur. Hangi ülkede paramız geçerli?
Sayın Tanal, lütfen…
Söyleyeyim. “IMF’den 3 kuruş para gelecek, gelmezse maaşımızı ödeyemeyecek.” günlerden bugüne geliyoruz.
Hangi ülkede geçerli, hangi ülkede?
70’li yıldı o, 70’li.
Bugün, biz, dünyanın her yerine, o zaman IMF’den beklediğimiz para kadar parayı hibe olarak gönderiyoruz, yardım olarak gönderiyoruz, nakdî olarak aktarıyoruz o taraflara.
O 70’li yıldı senin söylediğin.
Kaddafi’yi öldürmek için gönderiyorsunuz, Kaddafi’yi.
Kendine güvenme öylesine lafla olmuyor.
Kaddafi’yi linç ettirdiniz 300 milyon dolar gönderip Sayın Vekilim.
Bu ülkenin kaynaklarına, insanlarına sizler de güvenin. Ülkemizin…
Sultanbeyli’de insanlar zehirli suyu içiyor. Böyle bir ülke olur mu?
Ondan sonra da “Müslümanız.” diye dolaşıyorsunuz. Helal olsun size!
İstanbul Sultanbeyli’de insanlar zehirli su içiyor, dünkü gazetelerde ilanlar var.
Bakın, şimdi, rakamlara bakalım. Ben bu arayı su içmek için kullanayım. Bakın, rakamlara bakın: Geçen yıl içerisinde… Ülkenin ne hâle geldiğinin temel göstergelerinden birisi rakamlar.
Rakamlara takla attıra attıra bel fıtığı yaptınız! Bel fıtığı oldu, bel fıtığı rakamlar!
Geçen yıl içerisinde Almanya’da yaşayan Türk nüfusu 18 bin azalıyor.
Bu ülkeyi de bel fıtığı yaptınız, rakamları da bel fıtığı yaptınız!
Daha önce bu ülkede kendine gelecek göremeyen insanlar artık bu ülkedeki ekonomik, siyasi istikrarın arkasından bu ülkeye geri dönüyor; görün bunları.
Hayır, hayır, ırkçılıktan dolayı dönüyor, ırkçılıktan. Almanya’da ırkçılık var.
Diğer tarafta, oralarda iş bulamayanlar, Avrupa’nın birçok yerinde iş bulamayan gençler, yetişmiş, nitelikli elemanlar artık Türkiye’de iş bakıyor, iş arıyor; bunları hep birlikte görelim.
Türkiye’nin gençleri işsizlikten cinnet geçiriyor ama Sayın Hocam. Üniversite mezunu gençler cinnet geçiriyor işsizlikten.
Bu ülkede daha 2001 yılında başka bir ülkede yaşamak için verilen bir tür pasaporta başvuran on binlerce, yüz binlerce insan vardı, bugün bunlar tersine dönmüştür.
Avrupa bitti ekonomik olarak.
Eğer nasıl insan yetiştirmek zorundayız diyorsak, biz enderunu da biliyoruz, darülmuallimini de biliyoruz, köy enstitülerini de biliyoruz, bu ülkenin yüz elli, yüz altmış yıllık öğretmen yetiştirme birikimini de biliyoruz ve bugün, bunu, hiçbir şeyini reddetmeden, artısıyla eksisiyle bakıp, bugünün öğretmen yetiştiren kurumlarını kurmak istiyoruz. Bugünün ilköğretim okullarını ve bugünün nesillerini yetiştirmek istiyoruz. Gelin, yıllardır başka zeminlerde tartışılan eğitim konusunu kendi zemini üzerinde konuşmaya başlayalım ve bunların lafını değil, bir medeniyet iddiası üzerine kendi eğitim sistemimizi yeniden inşa edelim. Oradaki buradaki basit sorunlarla başka bir şeye malzeme yaparak bunu konuşmaktan vazgeçelim.
Hocam, gelin bir uzlaşma komisyonu kuralım millî eğitimle ilgili.
Bir medeniyet iddiası üzerine kendi eğitim sistemimizi tüm parçalarıyla koyalım. Bizi, eğitim sistemimizde… Bakın, asıl verilen araştırma önergesiyle ilgili önergeyi verenlerin kendileri bile hiçbir şey konuşmadı ama bizim eğitimin niteliğini düşürdüğümüz ve nitelikteki farklılığı artırdığımız, eşitsizliği artırdığımız söyleniyor. Vaktim yok fazla, kısaca kaç yıldır eğitimin niteliğini nasıl düşürdüğümüze bir bakalım. İlköğretimdeki okullaşma oranı yüzde 91’miş, yüzde 98’e götürmüşüz, çok başarısızız. Bakın, bu ülkede…
Hocam bu nitelik değil nicelik, nicelik! Nitelik değil bu. Rakamlar veriyorsun hâlâ.
Niteliği de konuşuruz.
Allah Allah, verdiğin rakamlar… Nitelik konuşmuyorsun.
Bu ülkedeki niceliğiyle niteliğiyle her biriyle bu ülkenin yıllardır değişmeyen eğitim müfredatını ilk kez biz yeniledik.
Sayının artması geliştiği anlamına gelmez.
60 yılında hazırlanan müfredatla devam ediyorduk, bugün getirdiğiniz…
130 bin tane üniversite var, ne işe yarıyor?
Hayır, sayılarla değil, eğitimde fırsat eşitsiz… Diyorsunuz ki eğitimde farklılıklar arttı. Oysa, biz, bu ülkenin her bir köşesindeki gençlerimiz eşit nitelikte eğitim alabilsin diye binlerce derslik açtık, köylerimizdeki binlerce okulu yeniden yaptık. Köylerimizdeki bakın…
Kapatılanları da söyle. 17 bin derslik kapattınız, onu da söyle.
Nitelik, nitelik…
Kapatılması gereken, öğrencisi olmayan okullar, derslikler kapatılır, bu kadar basit çünkü orada boş yere bir bina tutmanın… [[Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı]] Teşekkür ediyorum.
Hocam, bilmediğin için böyle konuşuyorsun.
Yoklama için evet… Sayın Tarhan, Sayın Hamzaçebi, Sayın Ediboğlu, Sayın Sarı, Sayın Özkan, Sayın Engin, Sayın Tezcan, Sayın Tanal, Sayın Şeker, Sayın Pavey, Sayın Soydan, Sayın Akar, Sayın Şafak, Sayın Koç, Sayın Toprak, Sayın Onur, Sayın Kaplan, Sayın Güven, Sayın Keskin, Sayın Güneş. Yoklama için iki dakika süre veriyorum ve başlatıyorum. [[Elektronik cihazla yoklama yapıldı]] Birleşime on dakika ara veriyorum.
Sayın milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 81’inci Birleşiminin Üçüncü Oturumunu açıyorum. 194 sıra sayılı Kanun Teklifi’nin görüşmelerine kaldığımız yerden devam edeceğiz. Komisyon? Burada. Hükûmet nerede?
Yok efendim.
Sayın Başkan, bu teklifi geçelim.
Beş dakika ara verin o zaman Sayın Başkan.
İyi. Beş dakika ara veriyorum birleşime.
Sayın milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 81’inci Birleşiminin Dördüncü Oturumunu açıyorum. 194 sıra sayılı Kanun Teklifi’nin görüşmelerine kaldığımız yerden devam edeceğiz. Komisyon? Burada. Hükûmet? Burada. MADDE 2- 8/6/1994 tarihli ve 3996 sayılı Bazı Yatırım ve Hizmetlerin Yap-İşlet-Devret Modeli Çerçevesinde Yaptırılması Hakkında Kanunun 8 inci maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan “genel bütçeli idarelerin” ibaresi “merkezi yönetim kapsamındaki kamu idarelerinin” şeklinde değiştirilmiştir. 2’nci madde üzerinde gruplar adına ilk söz, Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına Manisa Milletvekili Sayın Erkan Akçay’a aittir. Buyurun Sayın Akçay.
Değerli milletvekilleri; 194 sıra sayılı Kanun Teklifi’nin 2’nci maddesi üzerine söz aldım. Partim ve şahsım adına muhterem heyetinizi saygıyla selamlıyorum. Değerli milletvekilleri, ülkemizin enerji, baraj, sulama, otoyol, demir yolu, deniz ve havalimanı gibi kalkınmada stratejik öneme sahip büyük ölçekli yatırımlara olan ihtiyacı her geçen yıl artmaktadır. Türkiye’nin, yılda ortalama yüzde 17 civarında düşük bir tasarruf oranıyla istikrarlı ve yeterli bir büyüme hızına kavuşması ve ihtiyacı olan büyük yatırımları kıt kamu kaynaklarıyla gerçekleştirmesi oldukça zordur. Bu gerçekler, Türkiye’nin yatırım potansiyelini azami düzeyde artıracak olan kamu-özel ortaklığı yatırım işbirliğini teşvik eden modellerin getirilmesini zorunlu kılmaktadır. Bu nedenle, stratejik önemi haiz yatırımların teşvikine ve yatırım maliyetlerinin düşürülmesine yönelik düzenlemelere, ilke olarak olumlu baktığımızı ifade etmek istiyorum. Değerli milletvekilleri, Türkiye Cumhuriyeti seksen dokuz yıl önce, 1923’te, yokluk ve kıtlık içinde geçen uzun savaş yıllarından sonra, harap ve bitap düşmüş bir ülke ve yok denecek kadar çökertilmiş bir ekonomik miras üzerine kurulmuştur. Türk milleti, yorgun ve yoksul, insan kaynakları bakımından fevkalade zayıf, sermayesi ve sanayisi yok, şekerden kumaşa günlük ihtiyaçlarının tamamını dışarıdan alan bir ülkeydi. Kapitülasyonlar ve dış borçların ağırlığı altında dışarıya tam manasıyla bağımlı bir ülke, ulaşım, enerji, sulama gibi aklınıza ne gelirse, hiçbir altyapısı olmayan bir ülke. Lütfen, kimse nankörlük yapmasın; nereden, hangi şartlarda buraya geldiğimizi bilmek ve hatırlamak zorundayız. Türkiye Cumhuriyeti 1923’ten beri çok büyük yatırımları, yüz ağartan devasa projeleri gerçekleştirmiştir. 1923’lü ve 1930’lu yılların imkânları ve potansiyeli göz önüne alındığında, yapılanları asla azımsayamayız ancak Atatürk’ün ifadesiyle, yaptıklarımızı da asla kâfi göremeyiz. Daha çok yapmalıyız ve daha çok çalışmalıyız. Mustafa Kemal Atatürk döneminde, Demiryolları ve Limanlar Genel Müdürlüğü kurularak yabancıların elindeki demir yolları ve limanlar satın alınmıştır, İstanbul Telefon Şirketi yabancılardan satın alınmıştır, Tekel Genel Müdürlüğü kurulmuş, Şeker Fabrikaları, Sümerbank, SEKA İzmit Fabrikası, Maden Tetkik Arama ve Maden İşletmeleri, Denizbank gibi daha çok sayıda yüzlerce iktisadi işletme ve burada saatler boyu sayamayacağımız kadar fabrikalar yapılmıştır. Atatürk döneminde gerçekleştirilen fabrika ve işletmelerin ve daha sonra kurulan diğer işletmelerin hemen hemen hepsi, 1985 yılından itibaren başlatılan özelleştirmeler sonucunda yerli ve yabancı özel sektörün eline geçmiş, içi boşaltılan bir kısım kuruluşlar da çeşitli kuruluşlara devredilmiştir. Atatürk dönemi ile bugünkü uygulamalar arasındaki temel fark, birinde devlet yabancıların elindeki varlıkları millîleştirip bunlara daha fazlasını ve yenilerini ilave ederken, şimdi elde ne varsa satılmakta ve bırakın yerine yenilerinin konulması, devlet tarafından âdeta büyük projeler yapılmamaktadır. Bu arada, seksen dokuz yılın envanterini ve muhasebesini yaptığımızda, kazandıklarımıza, yaptıklarımıza baktığımız gibi bir de kazanıp da kaybettiklerimize ve yapamadıklarımıza bakmamız gerekir. Bu muhasebeye en çok dokuz yıllık AKP İktidarının ihtiyacı vardır. Dokuz yılda yapılanların mı yoksa satılanların mı daha çok olduğuna bakarsak, AKP İktidarı yapmaktan çok satmıştır. Dokuz yıllık AKP döneminde enerjiden ulaşıma, telekomünikasyondan kimya devlerine kadar pek çok kritik sektördeki bin doksan üç parça, kısım kısım, 40 milyar dolarlık kamu varlıkları satılmıştır. Özelleştirmeden sorumlu eski Maliye Bakanı Sayın Unakıtan’ın “Satışa çıkıyoruz, parayı veren düdüğü çalar. Kârlı-kârsız ne varsa satacağız, ne banka bırakacağız ne fabrika ne işletme, liman da bırakmayacağız, hepsini satacağız.” sözleri Adalet ve Kalkınma Partisinin ekonomi anlayışını ve yönetim anlayışını açıkça ortaya koymaktadır. Eski Maliye Bakanının dediği gibi, AKP ne fabrika ne banka ne işletme ne liman bıraktı, hepsini sattı. Böylece yabancı bankaların payı Türkiye’de yüzde 50’yi aştı. Sayın Ulaştırma Bakanı özelleştirmeleri eleştirenlere “Bunları alanlar sırtında mı götürüyor?” demiştir. Doğru, fabrikaları, bankaları alan yabancılar bunları sırtlarında dışarıya götürmüyorlar ama her yıl kâr transferleriyle elde ettikleri kârlar sırtlarında yurt dışına götürülüyor. Dokuz yılda özelleştirmelerden 40 milyar dolarlık gelir elde edildi. Peki, bu paralar nereye gitti? AKP özelleştirmelerden sağladığı bu gelirlerle buna eşit, bunlardan daha büyük yatırımlar mı yaptı, istihdam mı sağladı, işsize iş, yoksula aş mı sağladı? Hiç birini yapmadı. Özelleştirme gelirlerini faiz ödemelerine harcadı, bütçe açıklarına aktardı, borç ödemelerinde kullandı. Peki, borç ödemelerinde kullandı, ne oldu? 2002 yılında toplam borç stoku 221 milyar dolar iken 2011 yılının ikinci yarısı itibarıyla Türkiye’nin iç-dış, tüm özel-kamu toplam borç stoku 538 milyar dolara ulaşmıştır. Değerli milletvekilleri, süremiz yetmediği için AKP’nin özelleştirmelerinden sadece iki örnek vermek istiyorum: Tekelin alkol birimi 2004 yılında kasasındaki 348 trilyon lira ve 70 milyon Türk lirası değerindeki içkiyle beraber 292 milyon dolara bir konsorsiyuma satılmıştır. Sadece iki yıl sonra, 2006 yılında, sözü edilen konsorsiyum Tekelin içki bölümünün yüzde 92 hissesini Amerikan Texas Pacific Group’a 3 katı fiyatla 810 milyon dolara satmıştır. Yaklaşık bir yıl önce de İngiliz alkol devi Diageo, Türk alkollü içki üreticisi Mey İçkiyi 2 milyar 100 milyon dolara satın almıştır. Diageo, Türkiye’yle gümrük vergisi üzerinde anlaşmazlık yaşıyordu ve altı ay süreyle Türkiye’ye sevkiyat da gerçekleştirememişti. İngiliz firmasının devlete yaklaşık 300 milyon dolar gümrük vergisi borcu bulunmaktaydı; bu da, 6111 sayılı Torba Kanun’la bu borcu da affedilmiştir. Yine, meşhur, “Sami Ofer” isimli iş adamına TÜPRAŞ’ın yüzde 14,6’sı, kapalı kapılar ardında, ihalesiz bir şekilde satılarak devlet 800 milyon dolar zarara uğratılmıştır ve bu, mahkeme kararıyla da sabit durumdadır. Yine, gerçek değeri 51 milyon dolar olan Balıkesir SEKA Kâğıt Fabrikası 1 milyon 100 bin dolara satıldı ve bu satışla ilgili âdeta yılan hikâyesi ve mahkeme safahatı devam etti. Vatandaşın vergileriyle kurulan ve tüyü bitmemiş yetimin hakkı olan bu kurumları yok pahasına birilerine satmak, âdeta peşkeş çekmek elbette hesabı gerektirir bir durumdur. Değerli milletvekilleri, hükûmetler, önceden belirlediği bazı yatırım projelerini özendirmek amacıyla vergi kanunlarında teşvik mahiyetinde değişikliklere gidebilir. Vergi mevzuatında yapılan bu tür değişiklikler hükûmetin yatırım ve enerji politikalarının hedeflerini de ortaya koyar. Teşvik politikalarının amacına ulaşabilmesi için bazı ilkelere uygun olması gerektiğini düşünüyoruz ve başlıklar hâlinde sayacak olursak şu şekilde özetleyebiliriz: Öncelikle vergi teşviklerinin gücü abartılmamalıdır. Ekonomik kalkınma için başka düzenlemelere de ihtiyaç duyulduğu unutulmamalıdır. Yaygın vergi teşvik uygulamalarına gidilmemelidir. Rekabet gücünü ve entegrasyonu artıracak, yatırım-üretim-ihracat zincirini kuracak teşviklere öncelik veren politikalar izlenmelidir. Diğer ilkeleri de ileride konuşma fırsatımız olduğunda ifade etmek üzere muhterem heyetinizi saygıyla selamlıyorum.
Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına Tekirdağ Milletvekili Sayın Faik Öztrak. Buyurunuz.
Değerli milletvekilleri, görüşülmekte olan 194 sıra sayılı Kanun Teklifi’nin 2’nci maddesi üzerinde CHP Grubu adına söz almış bulunuyorum. Bu vesileyle Genel Kurulu saygıyla selamlıyorum. Değerli milletvekilleri, öncelikle dikkatlerinizi çekmek istediğim önemli bir husus var. Bu düzenleme, AKP İktidarının son dönemde sıkça başvurduğu bir yöntemle Meclis huzuruna getirilmiştir. Düzenleme ya bürokrasinin süzgecinden kaçırılmak için ya da bazı bakanların karşı iradesi etrafından dolanmak için Hükûmet tasarısı olarak değil bazı milletvekillerinin teklifi olarak Meclis gündemine taşınmaktadır. Her iki durum da son derece sakıncalıdır. Özellikle ekonominin koordinasyonundan sorumlu Başbakan Yardımcısının iradesi etrafından dolanmak için düzenleme bu şekilde getirildiyse ortada ciddi bir sorun vardır ve tek parti hükûmeti kurduğunu sandığımız AKP, çatırdayan bir koalisyona dönüşmektedir. Bu durum, aynı zamanda Hükûmetin karar alma süreçlerinde ciddi sıkıntıların yaşandığına ve ciddi yönetim zafiyetlerinin başladığına işaret etmektedir. Bu husus yabancı yatırımcıların, yerli yatırımcıların da gözlerinden kaçmayacaktır. Hem dünyadaki ekonomik koşullar hem de İktidarın eylemleri sonucunda Türkiye’nin içinden geçmekte olduğu dönem, karar alma zafiyetlerini kaldırabilecek bir dönem değildir. Değerli milletvekilleri, teklifin 2’nci maddesiyle yap-işlet-devret modeli kapsamında gerçekleştirilen projelerle ilgili olarak genel bütçeli idareler için tanınmış belirli istisnaların kapsamı tüm özel bütçeli kuruluşları da kapsayacak şekilde genişletilmektedir. Bu düzenlemenin ekonomiye, hazinenin finansman dengesine yapacağı etkiler ve diğer politikalarla tutarlılığı acaba incelenmiş midir? Bir yandan cari açığı azaltmaya çalışıyorsunuz, diğer yandan bu teklifteki düzenlemelerle özel sektörün yap-işlet-devret kapsamında dış borçla yapacağı altyapı yatırımları üzerindeki sınırlamaları kaldırıyorsunuz, özel sektörün bu yatırımlarda kullanacağı dış kredilere de örtülü hazine garantisi veriyorsunuz. Biraz önce Sayın Bakan “Garanti vermiyoruz.” dedi. Değerli arkadaşlar, eğer siz şunu söylerseniz: “Özel sektör bu projeyi beceremediğinde, başaramadığında onun kullandığı kredileri ben hazine olarak devralacağım, devralabilirim.” dediğiniz andan itibaren örtülü garanti veriyorsunuz ve önümüzdeki dönemde öyle günlere gidiyorsunuz ki bu da yetmeyecektir -Sayın Bakan, buradan ifade ediyorum- o şirketler, size kredi verecek olan bankalar bu maddeyi işleteceğinize dair Başbakan imzalı garanti mektubu da isteyecektir. Türkiye buralardan geçmiştir, maalesef hızla yeniden o günlere doğru dönmekteyiz. Şimdi, bu yatırımları yurt içi tasarrufları artırarak yapsanız amenna ama cari açığı düşürmekten bahsederken ülkede yatırım-tasarruf açığını ve dış borçları daha da artıracak bir düzenlemeyi Meclisin huzuruna getiriyorsunuz. Bu anlayışla siz bu ülkede cari açığı düşüremezsiniz, yurt içi tasarrufları da artıramazsınız. Değerli milletvekilleri, teklifi bir defa daha okuyalım, sonra gözlerimizi kapayalım, elimizi vicdanımıza koyalım ve kendimize soralım: Daha önce sözleşmesi imzalanmış ancak finansman çalışmaları tamamlanmamış yap-işlet-devret projeleri için bu kanunun uygulanması ne demektir? Şimdi, resme bir kez daha bakalım. İhaleye çıkacaksınız, şartları belirleyeceksiniz, yükleniciler şartnameye bakıp teklif verecek, birisi kazanacak, sonra zaman geçince bakacaksınız, finansman bulunamıyor, örtülü hazine garantisi vermek üzere kanun teklifi getireceksiniz. Peki, bu ihalenin şartları değiştiğine göre ihaleyi tekrarlamak gerekmez mi? Aksi hâlde ihaleye fesat karıştırmış olmuyor musunuz? Bunun sonucunun yargıda bitebileceğinin farkında değil misiniz? “Yüce Meclisin iradesidir.” deyip bu işten sıyrılabileceğinizi düşünmüyorsunuz herhâlde. Hadi yargıyı vesayetiniz altına aldınız, adaletten artık korkmuyorsunuz, peki, kul hakkından da mı korkmuyorsunuz? Değerli milletvekilleri, huzurunuza gelen bu kanun teklifi, belki başta Ulaştırma Bakanlığı olmak üzere bazı yatırımcı bakanlıkları rahatlatacaktır ama Türkiye Cumhuriyeti hazinesi üzerindeki yükleri arttırmak suretiyle genel ekonomiye ilişkin sorunlarımızı çok daha ağırlaştıracaktır. Benim en çok merak ettiğim konu şudur: Hazineden ve ekonominin koordinasyonundan sorumlu Başbakan Yardımcısı bu yasa teklifi hakkında ne düşünmektedir? İlkin, kendisine bağlı kurumların başkanlık atamalarına ilişkin düzenlemelerde Bakanı devre dışında bıraktınız, şimdi de Hazineyi doğrudan ilgilendiren bir konuda ve açıkçası Hazinenin idari işlemi sayılabilecek bir konuda bu düzenlemeyi onun imzası olmadan Meclise getiriyorsunuz. Hazinenin koşullu yükümlülüklerini arttırabilecek, finansman dengesini olumsuz etkileyebilecek bu düzenleme hakkında Hazine Müsteşarlığı ne düşünmektedir? Davul Hazinenin omzunda, tokmak ise yatırımcı bakanlıkların elindedir. Özel yatırımcılar da Hazinenin taşıyla Hazinenin kuşunu vuracaklardır. Verilen görüntü budur. Değerli milletvekilleri, bu görüntü dünya ekonomisi hâlen kırılgan bir dengedeyken hiç mi hiç sağlıklı değildir. Bakın, bir süredir Hükûmet belirli bir algı yaratmaya çalışıyor. Buna göre, dünyada gelişmiş ülke merkez bankalarının bastığı trilyonlarca dolar bizim gibi ekonomilere akacakmış, biz de el parasıyla düğün dernek yapacakmışız. Değerli milletvekilleri, on iki aylık cari açığımız, gerileyen büyümeye rağmen 77 milyar dolara geldi. Türkiye, dünyada Amerika Birleşik Devletleri’nden sonra en çok cari açık veren 2’nci ekonomi yani mevcut durumu sürdürmek için dolar matbaasının başındaki Amerika Birleşik Devletleri’nden sonra en fazla dış borca Türkiye’nin ihtiyacı var. Bu size normal geliyor mu? Cari açık istenen hızla düşmüyor. Cari açığın finansmanında sıkıntılar var. Ocak ayında -sıcak para ve doğrudan yatırım dâhil- toplam finansman, on iki aylık cari açığın yüzde 85’ini karşılayabildi; geçen yıl bu yüzde 95’ti. Artık, sermaye piyasalarından cari açığı karşılamakta zorluk çekiyoruz. Aslında, değerli milletvekilleri, bu teklif de bu sorunu aşmak üzere Meclisin huzuruna getirilmiş vaziyette. Hazine garantisi vereceksiniz ve öyle zannedeceksiniz ki bütün bankalar sıraya girecekler, özel sektörün yap-işlet-devret projelerinin finansmanı için talep ettiği kredileri özel sektöre sağlayacaklar. Böyle bir şey yok. Bakın, tüm bunlar ortadayken Sayın Başbakan çıkıyor, “Rezervimiz şu kadar.” diyor. Sayın milletvekilleri, hazıra dağ dayanmaz. Geçen yılın temmuz ayından bu yana 14,2 milyar dolar rezerv erittiniz; 14,2 milyar dolar rezerv satıldı. Temmuzda 1 lira 65 kuruş olan dolar, bu kadar satışa rağmen, bugün hâlâ 1 lira 80 kuruşun üstünde. Kaldı ki rezervlerimizin düzeyi, ülkenin cari açığına ve kısa vadeli borçlarına oranlandığında pek çok benzer ekonomi arasında son sıralardayız. Daha iki gün önce Merkez Bankası açıkladı, 2013 yılının Ocak ayına kadar ödenecek kısa vadeli borç 135 milyar dolar. Ben enerjideki artışları falan bir kenara bırakıyorum çünkü onunla cari açık 80 milyar dolara çıkacak. 65 milyar dolarlık cari açığı da bunun üstüne koyuyorum, 200 milyar dolar parayı bulmak zorundayız. Şimdi, diğer taraftan, kısa vadeli borçlar hızla büyürken uzun vadeli borçlarımız düşüyor. Bankacılık sistemindeki TL mevduatlar da azalıyor. Parası olanlar son dönemde üzerine Tayyip Erdoğan mührü vurulmuş Türk lirasından hızla kaçıyorlar. Paranın değeri de hızla düşüyor. İnsanlar dolar alıp dışarıya gidiyorlarsa bu garantiyle dahi parayı getiremezsiniz. Gelin, borçlara örtülü garanti vereceğinize bu tür yapısal sorunlarla ilgilenin. Tüm veriler Türkiye’de işlerin çok hassas bir dengede gittiğini açıkça gösteriyor değerli milletvekilleri. Bütçe dengemiz hızla bozuluyor, harcamalar artıyor, vergiler artmıyor. Bu tür borçlanma düzenlemeleriyle de bu sorunu çözmemiz mümkün değil. Değerli milletvekilleri, bu nedenle şunu söylüyorum: Yol yakınken gelin bu yanlıştan dönün, Ekonomiden Sorumlu Başbakan Yardımcısını dahi baypas eden bu teklifi geri çekin. Demedi demeyin, ekonomiyi… [[Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı]] Sözlerimi tamamlarken vatandaşlarımızın Nevruz Bayramı’nı kutluyor, yüce Meclisi saygıyla selamlıyorum.
Madde üzerinde şahısları adına ilk söz, Denizli Milletvekili Sayın Mehmet Yüksel’e aittir. Sayın Yüksel buyurunuz.
Sayın Başkanım, çok değerli milletvekili arkadaşlarım; 194 Sıra Sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu ile Bazı Yatırım ve Hizmetlerin Yap-İşlet-Devret Modeli Çerçevesinde Yaptırılması Hakkında Kanun ve Kamu İhale Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi’nin 2’nci maddesi üzerinde şahsım adına söz almış bulunmaktayım. Bu vesileyle yüce heyetinizi saygıyla selamlıyorum. Yap-işlet-devret modeli, kamu-özel iş birliği projesinin en yaygın kullanılan modellerinden birisidir. Bir başka model ise, yap-kirala-devret modeli ki, bu, Sağlık Bakanlığının yaptığı uygulamalarda kullanılmaktadır. Ülkemizde 1994 yılında yasal mevzuatına kavuşan bu model, Avrupa’da da 80’li yılların başından itibaren öz kaynak yatırımlarının alternatifi olarak kullanılmaya başlanmış, son on yılda da, Avrupa ülkelerinin yanı sıra, Latin Amerika ve Uzak Doğu ülkelerinde de oldukça yaygın kullanılmaya başlanmıştır. Birçok ülke, gerek kamu gerekse finans sektöründe bu modelin uygulanmasına yönelik teşkilatlanmaya gitmiş, kamu-özel iş birliği projeleriyle ilgili müstakil birimler kurmuş, modelin tıkanıklılığını gidermeye yönelik yasal düzenlemeler yapmış, bizim de burada bugün yaptığımız ve yapmak istediğimiz de bu yasal düzenlemeleri ve tıkanıklıkları gidermektir. Kamu-özel iş birliği projelerinin artan önemine paralel olarak projelere temin edilecek finansman ihtiyacı ciddi ölçülerde artmış, projeleri üstlenecek özel sektör firmalarını da, kamuyu da yeni modeller arama yoluna zorlamıştır. Avrupa ülkelerinde yaşanan finansal kriz kredi piyasalarında da ciddi bir darboğaza neden olmuştur. Tüm ülkelerin bu modelin önünü açmak adına kamu ve özel sektör arasında risk paylaşımını yeniden gözden geçirdikleri ve yüksek, tutarlı finansman temininin gerçekleştirilmesi ve yatırımların hayata geçmesi amacıyla kreditörlere önemli güvenceler verdiklerini görmekteyiz. Kamu-özel iş birliği projelerinin darboğazlarını gidermeye ve modelin etkin işleyişini sağlamaya yönelik tüm çabaların altında yatan temel husus, gerçekleştirilen yatırımların tamamının kamu malı olduğudur. Kim yaparsa yapsın mal sonuçta kamunundur. Değerli milletvekilleri, şu ana kadar yapmış olduğum açıklamalardan da anlaşılacağı gibi yap-işlet-devret modelinin uygulamasının temel amacı özel sektör dinamiklerini devreye sokarak yatırımların verimli ve hızlı şekilde gerçekleştirilmesini sağlamaktır. Türkiye’nin büyüme hedeflerini gerçekleştirebilmesi için projelerin kısa sürede tamamlanması önem arz etmektedir. Hükûmetimiz tarafından hazırlanmakta olan teşvik paketinin daha genel uygulamaları içeren farklı bir kapsama sahip olduğu da buradan gözlenmektedir. Bunun dışında ayrıca, tekrar başa dönecek olursak: “Aslında bu uygulamalar sonucunda herhangi bir vergi kaybı yoktur ancak erteleme vardır.” diyebiliriz. Hepimizin gözden kaçırdığı veya görmek istemediği yanı ise uygulama sonucu ortaya çıkacak değerlerdir. Değerli milletvekilleri, yatırımların tamamlanmasından sonra sağlayacağı gelir, sağlayacağı istihdam, sağlayacağı katma değer mutlaka hesaba katılmalıdır. Ülke insanımıza hizmet olarak dönecek olması da diğer bir pozitif yönüdür. Sulamada yapılacak yatırımları düşündüğümüzde, yeni sulama sistemleri sayesinde: Bir: Üretimde verimliliği mutlaka artıracaktır. İki: Çok daha önemlisi de kıt kaynak olan, dünyamızda çok önemli bir unsur olan suyun tasarrufunu getirecektir. Yapılacak yüksek kapasiteli yollar sayesinde de daha kolay ulaşım, daha kısa sürede ulaşım, daha ucuz ulaşım, daha güvenli ulaşım, daha az yakıt tüketimi, velhasıl saymakla bitmeyen avantajların hepsi ardı ardınadır. Dolayısıyla, bu yasanın ülkemize ve yatırımcılarımıza getireceği çok önemli faydaları vardır diye düşünüyor, hepinizi, yüce heyetinizi sevgi ve saygıyla selamlıyorum.
Şahıslar adına son söz Manisa Milletvekili Sayın Recai Berber’e aittir. Buyurun Sayın Berber.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 194 sıra sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu ile Bazı Yatırım ve Hizmetlerin Yap-İşlet-Devret Modeli Çerçevesinde Yaptırılması Hakkında Kanun ve Kamu İhale Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi’nin 2’nci maddesi üzerinde şahsım adına söz almış bulunuyorum. Yüce heyetinizi saygıyla selamlıyorum. Değerli arkadaşlar, gerçekten bu kanun çok teknik bir kanun ve Komisyonumuzda, özellikle Plan ve Bütçe Komisyonunda, hatta alt komisyonda çok detaylı bir şekilde tartışıldı. Burada da konuşmalarını dinlediğim bütün muhalefet milletvekili arkadaşlarımız konuşmalarına başlarken hep “Prensip olarak biz bu düzenlemeyi yerinde buluyoruz.” diye başladılar. Peki, ben şunu merak ediyorum: Prensip olarak yerinde bulunan bu düzenlemenin detayında takılınan yer nedir? Katma değer vergisi istisnasının getirilmesi vergi kaybı. Bunu Komisyonumuzda da çok tartıştık. Burada mutlak bir istisna ya da muafiyet söz konusu değil. Bakın, bugün Batı Avrupa ülkelerinin neredeyse tamamında dönem sonlarında bırakın yatırımcıyı normal işletmelere bile yüklendikleri ama indiremedikleri KDV’ler denkleştirme sonucunda iade edilir. “Bugün burada kimse yok KDV’yle ilgili veya Maliye Bakanlığından.” deniliyor. Sayın Bakanımızın yanındaki bürokrat arkadaşların bir kısmı Maliye Bakanlığından. Komisyonda da açıklamalar yaptılar. “Burada özellikle kaybedilecek katma değer vergisi bütçede öngörüldü mü?” Değerli arkadaşlar, katma değer vergisi bir hizmet veya malın nihai kullanıcısından alınır. Aradakiler tahsil ettikleri katma değer vergisinden ödediklerini mahsup ederler, çıkarsa, kalırsa bunu öderler devlete, o da nihai olarak kim bu hizmetten yararlandıysa ondan alınan katma değer vergisidir. Dolayısıyla burada henüz…
Kaldırın o zaman hepsini.
Zaten, özel… Bakın ben burada şunu da belirtmek istiyorum: Yap-işlet-devret bir kamu projesidir, kamu yatırımlarıdır. Hâlbuki biz teşvik kanunlarımızla yirmi yıldır, 1980’den bu yana çıkan bütün teşvik kanunlarında özel sektörün bizatihi kendisine, hiç kamuyla ilgisi olmayan, herhangi bir mal üretecek, herhangi bir hizmet üretecek, teşvikli bölgelerde ya da teşvik standardına sahip yatırımlarda kendilerine ilk verilen teşvik katma değer vergisi istisnasıdır, ithal mallarda ya da yerli üretimde. Şimdi, bu katma değer vergisi istisnasını yüzde 100 özel sektöre ait ve onun tarafından işletilecek olan, yapılacak olan yatırımlarda bile verirken, kamunun burada ödeyicisi olduğu –tabiri caizse- evet bu katma değer vergisini sanki kamu almaktan vazgeçiyormuş gibi. Değerli arkadaşlar, bu borç alınan bir katma değer vergisi yani siz bu yatırımı yapacak olan işletme sahibine, yatırımcıya, yükleniciye diyorsunuz ki: “Bu yatırımın ana parası için nasıl olsa borç buluyorsun, finansman sağlıyorsun bunun katma değer vergisi için de finansman bul ve bana peşin peşin öde. Sonra bu katma değer vergisini de oradan mahsup edersin.”
Tüm KDV’leri kaldıralım, KDV olmasın Recai Bey.
Değerli arkadaşlar, biraz önce burada bu işin erbabı olan arkadaşlar da konuştular. Hele hele kamu yatırımlarının bizim dönemimizde azaldığını söylemek… Herhâlde yani gerçekten birtakım şeyleri gözünü kapatsa bile insan bunu söyleyemez.
2012 yılı hedefi negatif.
Kamu yatırımlarının sadece artık bizim dönemimizde kamu tarafından yapılmadığını, özel sektör tarafından da yapıldığını herhâlde arkadaşlar unutuyor. Bugün havaalanlarını hem yaptırıyoruz hem de üzerinden işletme süresini devrettiğimiz için milyarlarca lira kamuya kaynak alıyoruz ve bu yine o yatırımcı işletmeler tarafından, idarelerimiz tarafından kullanılıyor. Değerli arkadaşlar, burada bir kapsam genişletilmesinden söz ediliyor. Bir kapsam genişletilmesi de söz konusu değil. Bundan iki yıl önce Karayolları Kanunu’nu çıkardığımızda Karayolları merkezî bütçeye dâhildi, kapsamındaydı, şimdi özel bütçeli kuruluş. Şimdi, değerli arkadaşlar, bu özel bütçeli kuruluşlar bu yatırımlarını yaparken, bu katma değer vergisi istisnası kapsamında devam ettirmek için -zaten kapsamındaydı- şimdi devam ettirmek için 2’nci maddeyle bu yönde bir düzenleme yapılmış oldu. Ben, şahsen, açıkçası, prensip olarak bu düzenlemelere taraftar olduğunu belirten, katıldığını belirten ve Komisyonumuza da çok katkı sağlayan, teknik anlamda katkı sağlayan muhalefet milletvekili arkadaşlarımıza teşekkür ediyorum çünkü gerçekten bunlar -2023- Türkiye’nin ve Türk insanının artık ortak bir “Kızılelma”sı olan, dünyanın ilk on ekonomisi içine girmemiz için olmazsa olmaz projeler. Onun için, bu projelerin gerçekleşmesi adına bütün milletvekillerimizin buna destek vereceğine yürekten inanıyorum, emeği geçen herkese de tekrar teşekkür ediyorum. Yüce Meclisi saygıyla selamlıyorum.
Soru-cevap işlemine geçiyorum. Sayın Demir…
Teşekkür ederim Başkan. Sayın Bakan, Denizli-Acıpayam-Narlı-Gürlek-Dalaman arasında şu anda altı saati bulan bir kara yolculuğu var ve zaman zaman yağışlardan oldukça da bozulan bir yol var. Bu yolun Karayolları tarafından yapılması konusunda bir planlamanız var mı? Çünkü Denizli’yi Dalaman’a ulaştıracak, turizmle ulaştıracak, Anadolu steplerini Dalaman’a ulaştıracak, hem hava alanı hem de turizm açısından önemli. İkincisi, Fethiye-Dalaman arasında biliyorsunuz bir Göcek Tüneli var. Bu tünel 2007 yılında açıldı. Ancak o yörenin insanları günde 3-4 kere geçtiği için, 3-4 lira gibi her geçişte bir ücret ödüyorlar ve oldukça da büyük bir tepki doğuyor. Bu konuda bir çözüm düşünüyor musunuz? Çünkü yirmi altı yıllığına yap-işlet-devret…
Sayın Bakan, Hükûmetiniz 2023 yılına kadar 10 bin kilometre yüksek hızlı tren ve 4 bin kilometre de konvansiyonel hat yapmayı planlıyor ve böyle de kamuoyuna deklare ediyorsunuz sürekli. Bunun da -yıllık maliyetinin- 30 milyar yatırım gerektirdiğini düşünürsek ve 2012 bütçesinden Devlet Demir Yollarına -TCDD’ye- 4 milyon TL ayrıldığını da hesap ettiğimizde ve bu yatırımların da gerçekleşme oranının ortalamasının yüzde 52 olduğunu düşündüğümüzde, bu hedefinizi 2023’te değil de 2053’te gerçekleştirecekmişiz gibi görünüyor. Niye böyle kamuoyunu yanıltıcı rakamlar söylüyorsunuz? Bu hedefi gerçekleştirmek için bu finansmanı nereden sağlamayı düşünüyorsunuz?
Sayın Genç…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Efendim, Sayın Bakandan şunu öğrenmek istiyorum: Bu Tunceli Pertek Köprüsü herkesin ağzında, orada çok önemli bir yol, kuzeyi güneye bağlayan bir köprü. Bu köprü yapılacak mıdır? Yapılmasıyla ilgili olarak herhangi bir proje çalışması var mıdır, ne safhadadır? Bir de Tunceli Ovacık ilçesiyle İliç arasında 60 kilometrelik yol var. Bu yol yapıldığı takdirde Tunceli ile Ankara arası 300 kilometre kısalıyor. Bunun 20 kilometresi il özel idaresi kaynaklarıyla yapılmış, gerisi duruyor. Bunu hemen yapmayı düşünüyor musunuz? Bir de Tunceli Pülümür yol ayrımından Nazımiye ve Karakoçan’a giden bir yol var. Bu Nazımiye yolu da çok dar bir yol. Bu yolu ne zaman yapacaksınız? Teşekkür ederim efendim.
Sayın Halaman…
Başkanım, teşekkür ediyorum. Benim birinci sorum şöyle: Bu Şırnak Cudi Dağı’nda çatışmada 4 tane polis Allah’ın rahmetine kavuşuyor. Bunlardan 1 tanesi Adanalı, yarın Cenabıhak nasip ederse cenazesine katılacağız. 1 tanesi de Kozanlı, yaralanan, telefonla “Anne vuruldum.” diyor. “Ah oğlum, vuruldun mu?” diyerek ağlıyor, dolayısıyla şok krizine giriyor. Ben acil şifalar dilerken… Şimdi bu kanun görüşülürken Hükûmetin sözcüsü sağlıkta her şeyin iyi olduğunu söylüyor, yeni sağlık komplekslerinin kurulacağını söylüyor. Bu kanun da KDV kanunu, dolayısıyla sağlık sektörüyle ilgili bütün iyi şeylere rağmen, özelleşme yapılması istenmesine rağmen bir türlü de sağlıklı özelleşme yapılamıyor. Dolayısıyla “Adana’da bir hastane yaptık.” dediler; on beş yirmi gün sonra “Olmadı, tekrar ihale açacağız.” dediler, araştırma hastanesi. Ben, bu kanun çıkarsa…
Teşekkür ederim Sayın Başkanım. Sayın Bakandan öğrenmek istiyorum. Tokat-Turhal arasında iki organize sanayi bölgesi, Gaziosmanpaşa Üniversitesi kampüsleri, bir ilçe, yirmi beş tane de köy vardır. Yoğun yerleşimden dolayı 2001-2002 yıllarında toplu taşıma yapılabilmesi için demir yolları kurulması düşünülmüştü. Bu yönlü olarak da fizibilite çalışmaları yapılmıştı. Bu çalışma şu anda ne durumdadır, gerçekleşme şansı var mıdır? Tokat halkı bunu öğrenmek istiyor. İkincisi: Bakü-Tiflis-Kars demir yolu çalışmasında son durum nedir? Ne zaman bitirilecektir? Planlamaya göre çalışmalar devam etmekte midir? Teşekkür ediyorum.
Buyurun Sayın Bakan. ULAŞTIRMA, DENİZCİLİK VE HABERLEŞME BAKANI BİNALİ YILDIRIM (İzmir) – Teşekkür ederim Sayın Başkan. Sayın Demir’in sorusu Denizli-Acıpayam-Dalaman yolu, Fethiye-Dalaman arasında Göcek Tüneli’yle ilgili. Bu projelerin detaylarıyla ilgili yazılı olarak cevap vereceğim. Göcek Tüneli biliyorsunuz yap-işlet-devret modeliyle yapılmış bir projedir. Bu konuda yap-işlet-devret sözleşmesinde belirtilen şartlar dâhilinde işletme devam etmektedir. Ancak buradaki ücretlerin pahalı olduğu yönünde bizlere de şikâyetler gelmektedir. Burada yapacağımız şey alternatif gidişin genişletilmesidir, bölünmüş yol hâline getirilmesidir, o konuda da çalışmalarımız devam ediyor. Sayın Akar, 2023 demir yolu hedefleriyle ilgili hesaplarımız çok detaylı bir şekilde yapılmıştır, 4 bin kilometre konvansiyonel, 10 bin kilometreye ulaşacak yüksek hızlı tren projeleri mevcuttur, gerek zaman planlaması gerekse mali planlaması yapılmıştır, bu konuda herhangi bir sıkıntı söz konusu değildir. Sayın Genç, Pertek Köprüsü… Malum, orada baraj altında yol kaldığı için oldukça büyük bir projedir ve yakın vadede programımızda yer almamaktadır. Ancak Nazımiye-Karakoçan yolunda geçmiş yıllarda bir iyileştirme yapılmış olup, bu yıl da iyileştirme çalışmalarına devam edilecektir. Sayın Halaman, özetle bu KDV uygulamasının sağlık sisteminin iyileşmesine katkısı olacak mı? Tabii ki bu şehir hastaneleri sağlık komplekslerinin yapımını hızlandıracak, bu anlamda fiziki mekân ihtiyacının daha da iyiye götürülmesi bağlamında faydası olacaktır. Sayın Doğru, Tokat-Turhal yolu programdadır, bu sene burada çalışmaları başlatıyoruz. Bakü-Tiflis-Kars Projesi’nin de 2013 yılı itibarıyla bitirilmesi hedefleniyor. Şu anda Gürcistan tarafında tünel yapım çalışmaları devam ediyor, 4 kilometrelik tünel inşaatı devam ediyor. Bir kısmı Türkiye sınırları içerisinde, bizim taraf bitti, şimdi Gürcistan tarafını yapıyoruz. Bu çalışmalara Kars istasyon çalışmaları da dâhil edilmiştir, proje ikmal inşaatı da 26 Martta gerçekleşecektir. Dediğim gibi, 2013 yılı itibarıyla, burada, eğer Gürcistan tarafı da aynı şekilde ve Tiflis-Bakü tarafı da paralel olarak tamamlanırsa işletmeye açmamız mümkün olacaktır. Doğrusu, tabii bu, üç ülkeyi ilgilendiren bir proje olduğu için burada koordinasyonda zaman zaman sıkıntılar yaşanmakla beraber proje şu anda iyi gidiyor ama beklediğimiz süreden biraz uzadı; o da arazi şartlarında beklenmedik durumların ortaya çıkmasından dolayı. Sayın Başkan, bu vesileyle, ben sayın konuşmacıların özellikle üzerinde durduğu bir hususu da genel olarak değerlendirmek istiyorum, o da şudur: Bu yatırımlar bütçe imkânlarıyla yapılamıyor, yapılsa da çok zaman alıyor, ihtiyaçlar değiştiği hâlde projeler bir türlü gerçekleştirilemiyor. O yüzden, bu yap-işlet-devret projeleri genel bütçenin yetersiz olduğu yerde geliştirilen bir modeldir, dünyada uygulanıyor, Türkiye’de de başarıyla uygulandı. Bizim 123 milyarlık dokuz yıllık yatırım içerisindeki payı yüzde 16’ya ulaşmıştır ve çok önemli bir… Havaalanları, deniz limanları ve şimdi otoyollarda olmak üzere başarılı uygulamalar da mevcuttur. Teşekkür ediyorum. Teşekkür ederim. Madde üzerinde iki önerge vardır. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Görüşülmekte olan 194 sıra sayılı kanun teklifinin 2 nci maddesinde yer alan “merkezi yönetim kapsamındaki kamu idarelerinin” ibaresinin “5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) ve (II) sayılı cetvelde yer alan kamu idarelerinin” şeklinde değiştirilmesini arz ve teklif ederiz. Erkan Akçay Ali Halaman Alim Işık Özcan Yeniçeri Oktay Vural Mustafa Kalaycı Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Görüşülmekte olan 194 sıra sayılı yasa tasarısının 2. maddesinin me-tinden çıkartılmasını arz ederiz. Ferit Mevlüt Aslanoğlu Kazım Kurt Ali Rıza Öztürk Ali İhsan Köktürk Bülent Tezcan Özgür Özel Komisyon önergeye katılıyor mu?
Katılmıyoruz Sayın Başkanım.
Hükûmet katılıyor mu? ULAŞTIRMA, DENİZCİLİK VE HABERLEŞME BAKANI BİNALİ YILDIRIM (İzmir) – Katılmıyoruz Sayın Başkan.
Efendim, önce MHP konuşsun da geliyor bizim arkadaşımız.
Yok, sizinkini okuttum şimdi; ona katılmadılar.
Önce MHP konuşsun.
Sizin adınıza mı Sayın Akçay konuşacak?
Hayır efendim. MHP önergesinde konuşsun, arkadaşımız geliyor.
Olmaz ki, İç Tüzük’e tamamen aykırı.
Peki efendim.
O zaman gerekçeyi okutalım ya da birisi çıksın konuşsun.
Sayın Özel…
Sayın Özel, buyurun.
Biraz önce heyecandan gençliğime yapmış olduğunuz iltifata teşekkür edememiştim. Herhâlde siz kendinizden biliyorsunuz işi. Genç olmanın ne demek olduğunu en iyi siz bilirsiniz efendim. Şimdi, grubumuzun vermiş olduğu, arkadaşlarımızla birlikte verdiğimiz önerge hakkında söz almış bulunuyorum. Biraz önce, bu yap-işlet-devret modeliyle yapılacak olan çalışmaların sağlık alanına olan etkilerinden biraz bahsetme fırsatı bulmuştum. Sağlık, taşeronlaşmanın Türkiye’de en yoğun olduğu alandır. Sağlık alanında tam 135 bin adet taşeron işçi çalışmaktadır. Bu taşeron işçilerin sağlık alanında çalışıyor olmasını uzun süredir hem sağlık meslek örgütleri hem de muhalefet partileri eleştirmektedir. Ancak hem Sağlık Komisyonunun Değerli Başkanı Sayın Cevdet Erdöl hem de Sayın Bakanımız bu sağlık hizmetlerindeki taşeronlaşmanın sadece yardımcı hizmetlerde olduğunu, ana hizmetlerde bir taşeronlaşma faaliyetinde bulunulmadığını ifade etmektedir. Ancak sağlık öyle bir alandır ki, doktoru, hemşiresi, hasta bakıcısı ve hastanedeki bütün yardımcı personeliyle tam bir ekip işidir. Bunun en iyi örneği Manisa Akıl Hastanesinde geçtiğimiz yıllarda ortaya çıkmış olan ve devletimize emanet edilmiş olan akli melekeleri yerinde olmayan insanlara hastanede temizlik adına gelmiş olan personel tarafından yapılan kötü muamelelerdir. Siz eğer taşeron sistemini savunursanız, “Daha ucuz olduğu için özlük hakları devlette birikmiyor, kıdem tazminatından kurtuluyoruz, emekliliğiyle ilgili kaygılar bizim üzerimizden gidiyor.” diye düşünerek taşeronlaşmayı savunduğunuz noktada sağlık alanında bu bir faciayla sonuçlanmaktadır. Cumhuriyet Halk Partisi taşeronlaşmanın her türlüsüne karşıdır ama en çok da sağlık alanındaki kısmına karşıdır. Yap-işlet-devret modelinde ise bugünlerde ortaya çıkarılmaya çalışılan durum, biraz önce ifade etmeye çalıştığım gibi, arsası devletten, yıllarca kira şeklinde ödenen ve yapılan yatırımın 4-5 katı para devlete mal olacak, laboratuvarın işletmesi şirkete devredilmiş, âdeta bir işletmeci mantığıyla da baksanız, bir altın yumurtlayan tavuğun kesilmesi, daha doğrusu birisine bedelsiz, bedelinin çok altında verilmesi âdeta bir kıyak yapılması noktasıdır. Kaldı ki burayı bir sağlık hizmeti sunulan yer olarak düşündüğünüzde bir kere açıkça Anayasa’ya aykırılık teşkil etmektedir çünkü Anayasa’nın ilgili maddesi devletin kamu hizmetlerini devlet memurları eliyle sunmasını ifade etmektedir. Devlet memuru eliyle sunulması anayasal bir zorunluluk olan sağlık hizmetleri zaten belli alanlarda taşeronlarla yürürken şimdi de bu yap-işlet-devret modeliyle, işte laboratuvarda çalışanlarıyla… Bunun yanında öyle bir nokta var ki gasilhanesinden morguna kadar buraları bu şirketler işletecektir. Sağlık Bakanı zaman zaman övünüyor “Bizim dönemimizde hastanelerde rehin kalmadı.” diye. Şimdi siz, o hastanelerin, uluslararası sermaye tekellerinin işlettiği bu hastanelerin parası ödenmediği takdirde, gasilhanesinden veya morgundan hastanın teslim edilmediği durumda “Ben, bu devletin Sağlık Bakanıyım, ben buna izin vermem.” deyin bakalım. Zaten aksine birçok örnek var, Sağlık Bakanımız geçtiğimiz dönemlerden birtakım fotoğraflar buluyor ve şöyle bir algı yönetimi yapıyor: “Biz gelmeden önce, işte kızak sırtında hastalar giderdi, şimdi kızaklı kar araçlarıyla hastaları taşıyoruz.” diye. Oysa, Sabah gazetesinin 2011 Mart ayındaki sayısında -çünkü Bakan başka gazeteleri referans almıyor ama Sabah’tan daha inandırıcı olarak okuyor herhâlde haberleri- “At sırtında doğuma gittiler.” diye bir haber vardır. Bu, Sağlık Bakanımızın yaptığı o algı yönetiminin aynısı. Bir sonraki Sağlık Bakanı da çıkarıp “At sırtında götürüyordu bunlar. Şimdi, biz, bu helikopterlerle bunu taşıyoruz.” noktasına getirecek. Ama çok açık ve net olarak şunu söylemek gerekir: Sağlık bütüncül bir hizmettir; taşeron eliyle yapılması da yanlıştır, yap-işlet-devret modeliyle birilerine terk edilmesi de yanlıştır. Her geçen gün biraz daha sermayeye açılan bu alana, sağlıkla ilgili hastanelerin de dâhil edilmesini son derece sakıncalı olarak görüyoruz ve devletin asla el çekmemesi gereken eğitim, sağlık ve güvenlik alanlarından el çekmesini de son derece tehlikeli buluyoruz. Genel Kurulu saygıyla selamlıyorum.
Önergeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Önerge reddedilmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Görüşülmekte olan 194 sıra sayılı kanun teklifinin 2 nci maddesinde yer alan “merkezi yönetim kapsamındaki kamu idarelerinin” ibaresinin “5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) ve (II) sayılı cetvelde yer alan kamu idarelerinin” şeklinde değiştirilmesini arz ve teklif ederiz. Erkan Akçay (Manisa) ve arkadaşları Komisyon katılıyor mu?
Katılmıyoruz Sayın Başkanım.
Hükûmet katılıyor mu? ULAŞTIRMA, DENİZCİLİK VE HABERLEŞME BAKANI BİNALİ YILDIRIM (İzmir) – Katılmıyoruz Sayın Başkan. Sayın Akçay, buyurunuz.
Değerli milletvekilleri, şimdi, genellikle iktidar milletvekili konuşmacı arkadaşlarımız da zaman zaman temas ettiler “Madem ilke olarak doğru buluyorsunuz, niye eleştiriyorsunuz?” diye. Şimdi, tabii biz ilkelerimizi öncelikle ortaya koyuyoruz ve bu kanunun daha iyi bir şekilde çıkması için de hem eleştirilerimizi yapıyoruz hem de önergelerimizi getiriyoruz. Bu önergemiz de bu mahiyettedir. Değerli milletvekilleri, “Kaş yaparken göz çıkarmamak.” diye bir söz vardır. Bu deyim yerindeyse, bu 2’nci maddede yapılan değişiklik, ileride kaş yaparken göz çıkartılabilecek bir düzenlemedir. Onu da mümkün olduğunca izah etmeye çalışalım. Bu yap-işlet-devret projelerinde genel bütçeli idarelerin işletme süresi içinde taahhüt ettikleri garanti kapsamındaki ödemelerin, kanunda belirtilen sınırlara tabi olmadan ilgili idarenin bütçesinden ödeneceği belirtilmektedir ve istisnai bir düzenlemedir ve bir ödeme limiti bulunmamaktadır ve bu ödemeyi de sadece genel bütçeli idareler yapabilmektedir. Genel bütçeli idareler de 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi Kanunu’nun (I) sayılı cetvelinde sayılan kurumlardır ki sayıları da 54’tür. Bu kanun teklifinin 2’nci maddesinde yapılan değişiklik ile yap-işlet-devret projelerinde ödeme yükümlülüğüne girme yetkisi, merkezî yönetim kapsamındaki kamu idarelerine de verilmektedir. Böylece, (I) sayılı cetvele ilaveten (II) sayılı cetveldeki özel bütçeli 50 kurum ve (III) sayılı cetveldeki düzenleyici ve denetleyici 10 kurum daha ilave edilerek, limitsiz ödeme yapabilme imkânına kavuşan kurum sayısı 54’ten 114’e çıkarılmaktadır. Kurum sayısının bu kadar artmasının, kamunun borçlanma kapasitesi ve borçlanma yükü üzerinde ciddi bir belirsizlik ve baskı yaratması kaçınılmaz olacaktır. Belki bu, bugün itibarıyla yapmayacaktır ama önümüzdeki yıllar için belirsizliğin olmayacağını hiçbir zaman garanti edemezsiniz. Tabiatıyla, bütçe yükünün de zorlanacağı açıktır. Bu değişikliğin, genelde komisyon görüşmelerinde Karayolları için yapıldığı ifade edildi. Bu da anlaşılır bir durumdur yani buna itiraz ettiğimiz de yok. Ancak o zaman kurumların tek tek sayılması gerekir. Kanun teklifinin 2’nci maddesiyle genel bütçeli idarelere tanınan bu üst limitsiz ödeme imkânı merkezî yönetim kapsamındaki tüm idarelere tanınmaktadır ki bunun da kontrolü oldukça güç olacaktır ve bu genişlemenin yol açacağı risklerin karşılanması ve öngörülmesi ciddi bir müşkülat yaratmaktadır. Türk mali sistemi, hazinenin verdiği garantilerle ilgili olarak geçmiş dönemlerde çok ciddi sıkıntılar yaşamıştır. 2001 ve 2002 yıllarında Türk mali sistemi yeniden yapılandırılmış, özellikle vergi sistemi, bütçeleme teknikleri ve ihale mevzuatıyla ilgili çok ciddi düzenlemeler yapıldı. Bu düzenlemeler, Türk mali sistemini Avrupa Birliği standartlarında hesap verebilir, şeffaf bir mali sistem oluşturulması amacıyla atılmış büyük adımlardır. Bu yönde yapılan düzenlemelerin en önemlilerinden birisi de yine Milliyetçi Hareket Partisinin iktidar ortağı olduğu 9 Nisan 2002 tarihinde çıkartılan 4749 sayılı Kamu Finansmanı ve Borç Yönetiminin Düzenlemesi Hakkında Kanundur. Mali disiplinin sağlanması açısından hazine garantilerine limit ve sınır getirilmesi çok büyük önem arz etmektedir. Bu kanun, iç ve dış borçlanmaya, hazine garantilerine ilişkin bazı düzenlemeler ve kurallar getirmiştir. Garantisiz borçlara, hibelere, hazine alacaklarına ilişkin bazı kurallar söz konusudur ve en önemlisi de…
…hazine sistemi bir risk yönetimiyle tanışmıştır. Şimdilik düşüncelerimi bu şekilde ifade ediyor, muhterem heyetinizi saygıyla selamlıyorum.
Maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. MADDE 3- 3996 sayılı Kanuna 11 inci maddesinden sonra gelmek üzere aşağıdaki 1l/A maddesi eklenmiştir. MADDE 1l/A- Görevli şirket ile yapılacak sözleşmede, sözleşmenin feshedilerek yatırım ve hizmetin süresinden önce ilgili idare tarafından devralınması halinde, görevli şirket tarafından temin edilen dış finansmanın, gerçekleştirilmiş yatırım ve hizmetlere ilişkin kısmının idare tarafından üstlenilmesine, gerçekleştirilmemiş yatırım ve hizmetlere ilişkin kısmının ise idarenin talebine bağlı olarak kullanılabileceğine ilişkin hükümlere yer verilebilir. Genel bütçe dışındaki kamu kurum ve kuruluşları ile bağlı ortaklıklar ve mahalli idareler tarafından gerçekleştirilen yatırım ve hizmetlere yönelik sözleşmelerin feshedilerek yatırım ve hizmetin süresinden önce ilgili idareler tarafından devralınması halinde, yatırım ve hizmetlerin finansmanı amacıyla temin edilen dış finansmanı üstlenmeye söz konusu idare yetkilidir. Bu idarenin, özel bütçe kapsamında olması halinde, söz konusu dış finansmanın, ilgili idarenin bağlı olduğu bakanlığın teklifi üzerine ilgili idare tarafından ya da ilgili idarenin bağlı olduğu Bakanın talebi Hazine Müsteşarlığı’nın bağlı olduğu Bakanın teklifi üzerine Hazine Müsteşarlığı tarafından üstlenilmesine karar vermeye Bakanlar Kurulu yetkilidir.” Madde 3 üzerinde gruplar adına ilk söz, Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına Denizli Milletvekili Sayın Emin Haluk Ayhan’a aittir. Buyurun Sayın Ayhan.
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Sayın Başkan, sayın milletvekilleri; 194 sıra sayılı Kanun Teklifi’nin 3’üncü maddesi üzerinde Milliyetçi Hareket Partisinin görüşlerini arz etmek için söz aldım. Yüce heyetinizi saygıyla selamlıyorum. Bu teklifte Katma Değer Vergisi Kanunu, yap-işlet-devret modeline ilişkin kanun, Kamu İhale Kanunu olmak üzere üç kanunda değişiklik önerilmekte, daha doğrusu teklif edilmektedir. Genel gerekçede 3996 sayılı Kanun çerçevesinde -bu yap-işlet-devrete ilişkin kanundur- bununla ilgili ifadeler var. Buradan şu sonuç çıkıyor: Diyorsunuz ki: “KDV Kanunu yatırıma engel, bu olmaz.” Peki, ne olur? “Yap-işlet-devretten KDV’yi kaldıralım. KDV kalkınmaya engel oluyor, KDV’yi kaldırmamız lazım.” Peki, kaldırın. Esasında 3’üncü maddeyle yap-işlet-devret kapsamındaki proje sözleşmelerinde genel bütçe açısından, kamu kurum ve kuruluşları ile bağlı ortaklıklar ve mahalli idareler tarafından gerçekleştirilen yatırım ve hizmet sözleşmelerinin feshedildiğinde idare bunu devir alırsa nihai olarak hazine tarafından dış finansman üstlenilmesi sağlanıyor. Bunun adı “örtülü garanti” kim ne derse desin. Bu, kamu finansmanıyla ilgili Borç Yönetiminin Düzenlenmesi Hakkındaki Kanun’la uyuşuyor mu? Konuştunuz mu Hazineyle? Meçhul. Onlar ne diyor, bilemiyoruz. Şimdi, ama işin esası nereden geliyor, ona bakmamız lazım. Türkiye ekonomisi tasarrufların en düşük olduğu düzeyde. AKP sayesinde yüzde 12’lere düştü. Kaynak bulamıyorsunuz, yok. Özel sektörde de yok, kamuda da yok. Siz diyorsunuz ki, KDV’yle ilgili vaziyeti kaldırırsak rahatlarsınız. KDV’nin falan da iyi olduğu yok. Şubat ayı sonuçlarına bir bakın. Dâhilde alınan KDV yüzde 6 civarında, ithalde alınan KDV de yüzde 3 civarında artıyor. Baktığınız zaman reel olarak gerileme var. Şimdi buna baktığınız zaman zaten tasarruflarda probleminiz var. İşin özü burada. Siz önce kendimiz yapacağız dediniz çıktınız, yapamadınız. Özel sektörden talep gelmedi. Şimdi, maliyeti düşürelim diyorsunuz ama bu, maliyeti falan düşürmez, ihale bedelini düşürür. Size sonra neye mal olacağı, o hazineye gelip üstlendiğiniz hadiseyle ortaya çıkar. Bakın, basında ne diyor? “Türkiye tasarruf etme liginde en dipte.” Bu sizin için övünülecek bir mesele falan değil. Bunu bir kere kabullenin. Beklentilerin kötüleştiği ortada. En kötüsü, böyle kötü bir dönemde bölgedeki jeopolitik risklerin artmakta olduğu bir zamanla bunun örtüşmesi. Bu çok kötü bir şey. Böyle bir zamanda dış kaynak bulmak elbette zorlaşacak. Şimdi, gazetelere bakın, bu emeklilik fonlarından falan bahsediyorlar. Oradan da Hükûmet Türkiye’ye bir kazık yedirmesin, ona bir dikkat edin, altında ne var? Tasarrufların dibe vurduğu bir dönemde vatandaşların yüzde 45’inin gelirlerinden çok daha fazla harcadığı Hükûmet tarafından açıklanıyor Sayın Bakan. Bunu Başbakan yardımcısı söyledi. AKP iktidara geldiğinde hane halkı gelirinin 100 lirasının 5 lirası borca giderken, bugün 45 lirası borca gidiyor. İşin temelinde bu var. Türkiye, atılan jetona göre oynayan, oynandığı söylenen bir Hükûmetin, tasarruf konusunda da jetonunun yeni düştüğü anlaşılmaktadır. Şimdi, burada iktidar sözcüleri şunu söylüyor: “Ya biz yatırımları yağdırdık.” Allah’tan korkmak lazım. Reel olarak 2012 yılında yatırımların, kamu sabit sermaye yatırımlarının artış hedefi negatif. Önümüzdeki şu 2012 yılı programında Bakanlar Kurulu kararı eki, sizin imzanız altında olan bir şey bu. Burada yazıyor. Ondan sonra kimler taraftarmış? Muhalefet bu hadiseye taraftarmış. Ya siz cesaret edip şunu kanun tasarısı olarak veremiyorsunuz ama buraya kanun teklifi olarak verenler bunu savunamıyor, Bakan gelip savunmak zorunda kalıyor. AKP grup başkan vekili, hangi projeye münhasır olduğunu söylüyor. Siz bunları biliyorsunuz Sayın Bakanım. Eğer gerçekten bu gerekliyse geçirin normal prosedüründen, tasarı olarak verin. Buna mecburiyetiniz var demiyorum ama açıklamalarınızdan o anlaşılıyor. Şimdi, bakıyorsunuz, Hazine ne diyor, Maliye ne diyor? Sanki buradaki iktidara mensup arkadaşlar konuşuyorlar, biz konuşmuyor muyuz? Gidip konuştum, “Bu 2012 yılı programında var mıydı böyle bir şey?” dedim. “Yok.” O zaman sizin için bu yazılanların çizilenlerin, buradaki görüşmelerin hiç önemi yok. Akşam gidiyorsunuz, “Bunu yapmamız lazım.” diyorsunuz, yarın geliyorsunuz, bu kanun teklifi olarak… Tasarı olarak verirsiniz siz onu da süreyi uzatıyor, oluyor da kamuda karşı çıkan oluyor, oluyor da bazen bazı bakanların vicdanı razı olmuyor, karşı çıkıyor diye ne yapıyorsunuz? Teklif olarak getiriyorsunuz. Bu arkadaşlar bunu yapıyor diye söylemiyorum, her konuda böyle, artık tasarılar teklife dönmeye başladı. Bu, gerçekten, Hükûmetin de, ülkenin de ekonomik anlamda itibar kaybına uğramaya başladığının bir açık ve seçik delilidir. Ben şimdi size soruyorum: Denizli’de Denizli milletvekilleri, iktidara mensup arkadaşlar seçim boyunca hızlı tren türküsü söylediler; bununla yapıyor muyuz, bu hâliyle yapıyor muyuz, yapabiliyor muyuz? 2023’e kadar millî eğitimde, sağlıkta, burada ne yapıyorsunuz? Ha bire ihale yetkisi alıyorsunuz, ha bire taahhüt yetkisi alıyorsunuz. Bu, Parlamentonun dışına taşma hadisesidir. Önümüzdeki dönemde ne olacağı belli mi, işlerin nasıl gideceği belli mi, dünya konjonktürünün ne yapacağı belli mi? Şimdi, bunlara çok iyi bakmak lazım. Bakın, gazetelere baktığınız zaman, ekonomik yorumlara baktığınız zaman, yandaşları bir tarafa koyduğunuz zaman, işsizlikte tek haneye veda nidaları atılmaya başlandı; bunların farkında mısınız? Bakın, Moody’s on üç Türk bankasının kredi notunu negatif izlemeye aldı. Diğerleri sizinle ilgili, Hükûmetle ilgili müspet şey söylediği zaman onurlanıyorsunuz, gururlanıyorsunuz, doğal ama menfi söylendiği zaman bunun yalan olduğunu söylüyorsunuz ama bunun yalan olduğunu söyleyen, birkaç gündür hiç kimse çıkmadı, Hükûmetten falan bir açıklama gelmedi, bankalardan da gelmedi. Şimdi, Çek Yasası çıkardınız, emin olun, 100 bin kişi cezaevine gireceği için, ondan korktuğunuz için çıkardınız. Çünkü neden? Orada da sıkıntı var. Bakın, Çek Yasası’yla ilgili İstanbul Ticaret Odası Başkanı ve diğer oda başkanlarının söylediklerini söyleyeyim: Çek Yasası’ndan yakınmalar gelmeye başladığı, çekin ödeme aracı olmaktan çıktığı, sigorta kapsamına alınmasının talep edildiği, yeni yasanın hülle iflasları artırdığı, karşılıksız çeklerin iki ayda yüzde 10 arttığı, mal satanların artık ek teminat istediği, mal alımında sıkıntıların başladığı, aslında Hükûmetin Çek Yasası’ndaki değişiklikleri, cezaevindekinden fazla mahkûmun cezaevine girmemesi için çıkardığı; bunlar konuşuluyor, her yerde söyleniliyor. Zaten, siz, kamu finansmanından para bulsanız, bunu bütçeden yapacaktınız. Durum iyi olsaydı, fevkalade iyi olsaydı, bunu böyle yapacaktınız. İktidara mensup arkadaşlar bize söylüyorlar “Ya, şu kanuna, bir de mahallî idareleri sokuverelim.” diye. Size belki söylemiyorlar. Gelin, bir bakalım ne oluyor ne bitiyor. Şimdi, buradan özellikle ifade etmek istediğim bir şey var: Gelin, bu yasama düzenini normal şekle sokalım, bu Meclisi germeyelim, doğruları vatandaşa söyleyelim. Ben, teknik anlamda çok detay bir konuşma yapabilirdim ama sizin ihtiyaçlarınızı, zorluklarınızı bildiğim için genel anlamda bir konuşma yaptım. Ama bunları da vatandaştan ne yapmak lazım, saklamamak lazım, çok net ve açık bir şekilde bunu izah etmek lazım. Teşekkür ediyor, saygılar sunuyorum Sayın Başkan.
Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına İstanbul Milletvekili Sayın Müslim Sarı. [[CHP sıralarından alkışlar]] Süreniz on dakika.
Teşekkür ederim Sayın Başkan. 194 sıra sayılı Kanun Teklifi’nin 3’üncü maddesiyle ilgili söz almış bulunmaktayım. Değerli milletvekilleri, ben aslında filmi biraz geri saracağım, biraz hafızalarımızı tazelemek istiyorum, 2001 yılına gitmek istiyorum, kriz yılına. 2001 yılında Türkiye Cumhuriyeti tarihin en büyük krizlerinden birini yaşıyordu ve bu krizde anlaşıldı ki Türkiye hükûmetinin ve Türkiye Cumhuriyeti’nin en büyük problemlerinden biri mali disiplin sorunuydu. Gerçekten, 1980’li ve 90’lı yıllarda Türkiye çok ciddi kamu açıkları vermişti, bu kamu açıklarını kapatmak için hem içte hem dışta ciddi anlamda borçlanmıştı. Daha sonra bu borçlar sürdürülemez hâle geldi. Borçları çevirebilmek için yeniden borçlandık ve bu, kartopu etkisi gibi, Türkiye ekonomisini 2001 yılında duvara toslattı. 2001 yılından sonra, mali disiplini sağlamak üzere bazı önlemler alındı, bir mali kural belirlendi. Bunun en önemlisi faiz dışı fazlaydı. Faiz dışı fazla politikasıyla hem piyasaya bir sinyal verilecekti hem de kamu maliyesinde bir disiplin sağlanacaktı ve bu disiplin sayesinde kamu borçları sürdürülebilir hâle gelecekti. Fakat bir müddet sonra anlaşıldı ki faiz dışı fazla politikası kamuda mali disiplini sağlamak için tek başına yeterli değildir. O zaman ne yapmak gerekir? O zaman bu mali uyumun çerçevesini bazı mevzuatla güçlendirmek gerekir. Neden? Çünkü kamu hesapları şeffaf değildi, çünkü kamu hesapları Avrupa Birliği standartlarında değildi, çünkü kamu hesaplarının içinde koşullu yükümlülükler vardı. İlk başta baktığınız zaman toplam açığı göremiyordunuz, toplam açık gizleniyordu başka kalemlerde. İşte, bunun için bir dizi yasa, bir mevzuat oluşturuldu. Neydi mesela bunlardan biri? 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu. Bu çok önemliydi, muhasebe standartlarını uluslararası standartlara uygun hâle getirmek için düzenlenmiş bir kanundu. Çeşitli tanımlar yapılıyordu, merkezi yönetim bütçesi tanımlanıyordu, bütçe yeniden tanımlanıyordu, alt hesaplar yeniden oluşuyordu. Bir başkası Kamu İhale Yasası’ydı; kamu alımları şeffaf olsun, hiçbir suistimale yer verilmesin, açık olsun… Kamu alımlarında ciddi bir kurallar silsilesi oluşturulmuştu. Bu da kamu alımları açısından önemli bir alanı düzenliyordu. Bir başkası, asıl benim tartışmak istediğim, 4749 sayılı Kamu Finansmanı ve Borç Yönetiminin Düzenlenmesi Hakkında Kanun’du. Bakınız, bu Kanun’a gelene kadar hazinenin borçlanmasını düzenleyen yeknesak, yetki alabileceği bir kanun yoktu Türkiye Cumhuriyeti Hükûmetinde; başka yollarla, başka kanunlara atıf yapılarak borçlanılıyordu. Borçlanmalarda kural yoktu; kafamıza göre, açık ne olursa olsun borçlanıyorduk. Şimdi, bu Yasa birtakım düzenlemeler getirdi. Ne getirdi? Mesela borçlanmaya sınırlar getirdi, hazine garantilerine limitler getirdi, risk yönetim teknikleri getirdi, hazine borcunun daha etkin risk yönetim tekniklerine göre yönetilmesinin esasları oluşturuldu ve en önemlisi -bugün aslında bu Yasa’yla bunda çok geniş bir istisna açtığını düşündüğüm- kamu borçlanma limitlerine ek olarak hazine garantilerine limitler getirdi. Şimdi, hazine garantileri literatürde “koşullu yükümlülükler” olarak bilinen, bir koşul gerçekleştiğinde bir yükümlülüğe dönüşen ama o koşul gerçekleşmediği sürece hep bir risk unsuru olarak kamunun üzerinde duran kavramı ifade eder. Şimdi, bakınız, biz bunu aslında görev zararları olarak 2001 yılında gördük. Bankalara birtakım görevler verilmişti. Bu görevler yerine getirilmediğinde bankalar görev zararıyla karşı karşıya kaldılar ve biz bu görev zararlarını çok yüksek miktarlarda kamu kâğıdı çıkararak ödemek zorunda kaldık. Bir başkasını mahallî idarelerde gördük. Mahallî idareler hazine garantisi alarak yurt dışından borçlandılar ya da birtakım kamu iktisadi teşebbüsleri borçlandılar, hazine bunlara garantör oldu ama bu borçlar vaktinde ödenmediği için hazine bu borcu yüklenmek zorunda kaldı. Peki, sonuçta ne oldu? Sonuçta bunların hepsi hazineye borç olarak döndü ve bunların hepsi vatandaşın vergileriyle ödenmek zorunda kaldı. İşte, bunların önüne geçebilmek için bu 4749 sayılı Yasa’yla hazine garantilerine birtakım sınırlar verilmişti ve bu sınırlar da… Mesela bu Yasa’nın 5’inci maddesinde diyor ki: “Malî yıl içinde sağlanacak garantili imkânın limiti, her yıl bütçe kanunlarıyla belirlenir.” Bütçe kanunlarıyla hazinenin vereceği garantiye sınırlar konuldu ve bütçe kanunları da buradan geçtiği için ve biz onay verdiğimiz için her yıl Parlamento olarak buna onay verdik. Şimdi, bunun bir sınırı var ve bu sınır 2012 yılı bütçesinde 3 milyar dolar olarak belirlenmiş. Şimdi, biz bu Yasa’yla aslında 2001 yılından beri kurgulayageldiğimiz mali uyumun ve bu mali uyumun çerçevesini genişleten, güçlendiren, berkiten mevzuatta çok geniş bir gedik açma riskiyle karşı karşıya kalıyoruz. Zaten Kamu İhale Yasası’nı delik deşik ettik, bilmem kaç defa değişti Kamu İhale Yasası, neredeyse tepeden tırnağa değişmiş oldu. Şimdi bir de bunun, üstüne üstlük bu yasada hazine garantilerinde, hazine garantisi kapsamına alarak yap-işlet-devret projelerinde ciddi bir gedik açma, ciddi bir risk unsuru oluşturma ihtimalini yaratmış oluyoruz. Bunun miktarı ne kadar, kimse bilmiyor, ama yap-işlet-devret projelerinin yaklaşık 30 milyar dolarlık bir proje stokundan oluştuğu söyleniyor. Dolayısıyla, bu firmalar bir borç yükümlülüğü altına girdiklerinde, bu projelerini finanse etmek için dış borç bulduklarında ve bir şekilde işleri tamamlayamadıklarında ve herhangi bir sorunla karşı karşıya kaldıklarında bu borcun tamamının hazine tarafından üstlenilmesi durumuyla karşı karşıyayız. Şimdi bu, bizim aslında verdiğimiz bu 3 milyar dolarlık limitin de koşullar olumsuz olduğunda çok üzerine çıkabilecek bir risk unsurudur ve Türk kamu maliyesinde 2001 yılıyla beraber çok büyük fedakârlıkla kurulan, faiz dışı fazla politikalarıyla kurgulanagelen mali disiplin ve mali uyumda ciddi bir gedik açma riskiyle karşı karşıyayız. Bunu aslında çok büyük fedakârlıklarla elde ettik biz. Bakın, faiz dışı fazla politikaları ve mali uyum maliyetsiz değildir, bunların maliyeti vardır ve bunların maliyeti geniş halk kitleleri tarafından ödenmektedir. Şimdi biz bütün bu sürecin sonucu olarak kamu borç stoklarının millî gelire oranını yüzde 40’lara kadar indirmişken -ki kriz döneminde yüzde 80’lerdeydi biliyorsunuz- şimdi bir koşullu yükümlülük yaratmak suretiyle yeniden borç stokları üzerinde bir risk yaratma durumuyla karşı karşıyayız, bunu görmek gerekiyor. Mali disiplini bozmamak zorundayız ve mali disiplinin önemi özellikle içinde bulunduğumuz bir kriz ortamında çok daha anlamlıdır. Bakın, Hükûmet hep şunu oynar, şuna oynamaktadır: Küresel kriz karşısında der ki Hükûmet: “Biz bu küresel krizden etkilenmeyeceğiz, niye? Çünkü bizim ayrıksı bir hikâyemiz var dünyanın diğer ülkelerinden. Nedir bu ayrıksı hikâyemiz? Bir: Bankacılık sistemimiz güçlü.” denir. Evet, bankalarımız batmadı ama bankacılık sisteminin diyetini biz 2001 krizinde ödedik, ödediğimiz için batmadı. İkincisi, ne diyor Hükûmet: “Bizim mali politikamız çok sağlam. Bizim borç stoklarımızın millî gelire oranı düşük.” Şimdi, dünyanın diğer ülkelerine baktığımız zaman bu resim böyle görünüyor olabilir. O zaman, bu mali uyumu bozmayalım. O zaman, bu mali disiplinden vazgeçmeyelim. O zaman, bu kadar kırılgan bir noktadan geçiyorken Türkiye ekonomisi ve dünya bu kadar kırılgan bir noktadan geçiyorken mali disiplini bozacak uygulamalarda bulunmayalım. Şimdi, biz, bu koşullu yükümlülüklerle çok ciddi sıkıntılar yaratıyoruz. Bakın, Türkiye ekonomisi zaten çok kırılgan. Dünyanın en yüksek cari işlemler açığını veren -miktar olarak- 2’nci ülkedir Türkiye. Amerika 450-460 milyar dolar cari işlemler açığı verir ancak Amerika döviz basma, dolar basma yetkisine sahiptir, istediği kadar cari işlemler açığı verebilir dövizi bastığı sürece, kendi ulusal parasını basmaktadır çünkü. Ancak Türkiye miktar olarak dünyanın 2’nci büyük cari işlemler açığını vermektedir. 77 milyar dolar cari işlemler açığı, öyle anlaşılıyor ki millî gelirin yüzde 10’una yakın olarak gerçekleşecektir. Bu başlı başına bir risk unsurudur. Artı, fiyatlar genel seviyesi: Enflasyon yeniden çift haneli rakamlara çıkmıştır. Önümüzdeki dönem büyüme oranlarının düşeceğine ilişkin çok ciddi bir intiba vardır. Dolayısıyla, büyüme oranlarının düşeceği, cari işlemler açığının yüksek kalmaya devam edeceği, fiyatlar genel seviyesinin yüksek olduğu ve çift haneli rakamlara takılı kalmaya devam edeceği; dolayısıyla, büyüme oranları düştüğü için istihdam problemlerinin ve yoksulluğa ilişkin problemlerin ve bunlardan kaynaklı olarak sosyal sorunların artacağı bir patikaya doğru giriyoruz. Şimdi, böyle bir patikada bir de mali disiplinden taviz vermek, mali disiplinde birtakım gedikler açmak, koşullu yükümlülükler de olsa birtakım riskler yaratmak orta ve uzun dönemde Türkiye için çok büyük bir risk unsuru yaratmak demektir diye düşünüyorum. Dolayısıyla, 3’üncü maddeyle verilen üstlenimlerin bu genel konjonktür içinde doğru olmadığını, anlamlı olmadığını, hatta konjonktüre ters olduğunu düşünüyorum. Bu düşüncelerle hepinizi saygıyla selamlıyorum. Sağ olun.
Madde üzerinde şahısları adına ilk söz Antalya Milletvekili Sayın Sayın Mehmet Günal’a aittir. Buyurun Sayın Günal.
Teşekkürler Sayın Başkan. Değerli milletvekilleri, hepinizi saygıyla selamlıyorum. 3’üncü madde üzerinde şahsım adına söz aldım. Değerli arkadaşlarım, çok önemli bir konuda hiç önemsizmiş gibi bir müzakere yapıyoruz, Komisyonda da aynı şekilde geçti. “Niye?” diyeceksiniz. Birinci cümleden söyleyeyim: Bunun üzerinde “kanun teklifi” yazıyor. Sayın Bakana sorduk “Arkadaşlar bize milyarlarca liralık, dolarlık projelerin finansmanıyla ilgili bir çözüm getiriyorlar.” Bakın, milyarlarca doları bulan projelerin çözümü. Sayın Bakana sorduk, burada olanlara da soralım: Neden Bakanlar Kurulu bunun altına imza atmıyor? Neden tasarı değil de böyle önemli kanunlar teklif olarak geliyor? Değerli arkadaşlar, neden? Çok basit söyleyeyim –sürem fazla değil- çünkü tasarı olursa birçok kurumdan görüş alınması gerekiyor. Devletin içerisinde bazı bürokratlar hâlâ, bakan ne kadar söylerse söylesin, yanlışsa “yanlış” diye görüş bildiriyor veya “eksik” diyor. Şimdi bu kadar şeye imza atıyorsunuz, yap-işlet-devretlerle milyarlarca dolarlık proje yapıyorsunuz, bunlara KDV istisnası geliyor ama Bakanlar Kurulunun imzası yok. Birincisi, bu yanlıştır, Hükûmet ne yapıyorsa sorumluluğunu alması gerekiyor ve bunların etki analizlerinin yapılması gerekiyor, maliyeye yükünün yapılması gerekiyor. Yapılacak düzenlemede ne kadarlık bir istisna tanıyoruz, bunun toplamı ne olabilir, sorduk. “Afaki rakamlarla tahmin edemeyiz.” diye arkadaşlarımız söylediler, sonra belli olur gibi bir şey çıktı. Birincisi, bunu yadırgıyorum. Dolayısıyla, kanun yapma tekniğine aykırı olarak gelişiyor. İkincisi, burada ne diyoruz? Projelerle ilgili bir şey olduğu zaman ilgili kurum üstlensin. Özellikle burada mahallî idareler tarafından gerçekleştirilen kısmına ben takmış durumdayım. Az önce Komisyonda toplu sözleşmeye ilişkin, kamu çalışanları sendikalarının kanununa ilişkin görüşürken yine bir madde konuldu, yine böyle “borcu olan belediyeler” diye akıllarına gelmiş arkadaşlarımızın. Bunlar sosyal denge tazminatı anlaşması yapmasın. Şimdi baktım listeye, gösterdim kendilerine, hâlâ burada, bu Hazinenin çıkarmış olduğu Kamu Borç Yönetimi Raporu. Değerli arkadaşlar, sizlerin dikkatine sunuyorum: Bir bakınız, yani Hazinenin çıkardığı Kamu Borç Yönetimi Raporu’nun içerisinde, borçlu olan belediyelerin içerisinde, en fazla Ankara Büyükşehir Belediyesi var, 2,4 milyar sadece kendisinin var. Şimdi, aşağı doğru bakıyorum, yine, ASKİ’nin var, EGO’nun var, iki üç tane daha büyük belediye var. Değerli arkadaşlar, borç içindeki belediye yeni proje yapıyor. Geçen sefer, önceki dönemde, hatırlarsınız burada, Ankara Büyükşehir Belediyesinin yapamadığı, batırdığı metroyu Sayın Bakan kendisi devraldı. E şimdi ne olacak? Peki, bunun bir sorumlusu yok mu? Bu devlette ödenmeyen borçların bir sorumlusu yok mudur? Ben onu merak ediyorum. Sayıştay nerededir? İçişleri Bakanı nerededir? Küçücük bir şeyde defalarca çıkmasına rağmen muhalefet partilerine mensup belediyeyi takip ediyorsunuz, bunun bir sorumlusu yok mu? “Büyükşehir Belediyesi Ankara’nın ya da Sayın Gökçek’in dokunulmazlığı mı var?” diye 500 sefer sordum bu kürsüden. Nerede bunun raporları? Hâlâ, bakıyorum, Hazinenin vadesi geçmiş toplam alacağı arkadaşlar, 8,8 milyar; bunun 4 küsuru, yarısı Sayın Melih Gökçek’e ait kuruluşlara ait. Ya, Allah rızası için bir tane cevap istiyorum, soru önergesi sordum; her komisyonda, ilgili bütün bakanlara, İçişleri Bakanına, Sayıştay Başkanına, gelen bakanların hepsine soru sordum, hâlâ yok. E şimdi, tutacaksınız, ondan sonra “Onların projelerini de üstlenelim, onlar da gelsin…” Bunlar çok adaletsiz şeyler. Değerli arkadaşlar, burada, belediyeler arasında ayrım yaparak sonrasında da “Böyle bir şeyi geri alsın, üstlensin, biz ona şunu diyelim, bunu diyelim.” Adaletten yoksun bir çalışma mümkün değil. Peki dediler nasıl olur? Az önce söyledim, efendim, prim borcu duruyor. Ya beş sene aklına gelmiyor, Adalet ve Kalkınma Partili belediye ödememiş, muhalefet partisinden biri kazanmış, ertesi hafta haciz gönderiyor. Ertesi hafta, daha başlar başlamaz, bakın yani yerel seçimin arkasına adam oturmuş bismillah, “Hayırlı olsun.” tebriklerini kabul ederken bir de bakıyor ki yazı gelmiş. Ne olmuş? Belediyenin arazözüne örneğin, haciz koymuş. Beş sene aklın neredeydi? Elektrik borcu ödeniyor; beş sene ödememiş, kalmış, yeni gelen belediye başkanı ödüyor. Ötekileri de yeniden yapılandırmış. “Eskilerden bir tane faiz kaldı, onu ödemedi.” diye, hemen, o belediyenin bulunduğu bölgenin elektriğini kesiyor TEDAŞ. E, peki, niye yani? Siz, öbür belediyedeyken niye ödemiyorsunuz veya ödemiyorsa niye almıyorsunuz? Efendim, sordum; diyorlar ki: “Yeniden yapılandırdık.”
Şahıslar adına son söz Malatya Milletvekili Sayın Mustafa Şahin’e aittir. Buyurun Sayın Şahin.
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 194 sıra sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu ile Bazı Yatırım ve Hizmetlerin Yap-İşlet-Devret Modeli Çerçevesinde Yaptırılması Hakkında Kanun ve Kamu İhale Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifi’nin 3’üncü maddesi üzerinde şahsım adına söz almış bulunmaktayım. Yüce heyeti saygıyla selamlıyorum. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; yap-işlet-devret modelinde yatırım projelerinin uygulama aşamasında karşılaşılan sorunlardan bir tanesi proje tamamlanmadan sözleşmenin feshedilmesi durumunda ortaya çıkmaktadır. Bu durumda, firmaların temin ettiği dış finansman kredileri kamu tarafından üstlenilmemekte, dolayısıyla yatırımın tamamlanabilmesi bürokratik engeller nedeniyle uzamaktadır. Söz konusu kanun teklifi ile 3996 sayılı Kanun kapsamında gerçekleştirilen yatırımlara ilişkin olarak, uygulama aşamasında herhangi bir sebeple sözleşmenin feshedilmesi hâlinde, sözleşmede yer alması koşulu ile dış finansmanın yatırımların gerçekleştirilen kısmına karşılık gelen miktarının kamu idaresi tarafından üstlenilmesi öngörülmektedir. Ayrıca, bu düzenleme ile büyük sermaye yatırımlarının desteklenmesi amacı ile dış finansman kredisinin kullanılmayan kısmının idarece kullanılmasına da imkân tanınmaktadır. Yüklenici firma tarafından temin edilen finansman kredilerinin üstlenilmesi hususunda, idarenin genel bütçeli bir idare olması durumunda, borç, başka bir işleme gerek kalmaksızın Hazine Müsteşarlığı tarafından üstlenilecektir. Ancak, söz konusu kredileri üstlenen idarenin özel bütçeli olması hâlinde kredilerin Hazine Müsteşarlığı tarafından üstlenilmesi mümkün olmamaktadır. Uygulamada özellikle dış finansman sağlayan uluslararası kredi kuruluşları verdikleri kredilerde muhatap olarak Hazine Müsteşarlığını aramaktadır. Bu kanun teklifiyle, özel bütçeli idarelerin üstleneceği kredilere ilişkin borçların da Hazine Müsteşarlığı tarafından üstlenilmesine imkân sağlanmaktadır. Bu düzenlemeyle, özel bütçeli idarelerin taraf olduğu yatırım projelerinde firma tarafından temin edilen kredilerin idare tarafından kullanılmasının kolaylaştırılması amaçlanmaktadır. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; mevcut durumda, yerel yönetimlerin büyük hacimli projelerinin finansman sıkıntısı nedeniyle yapım süreleri uzamakta, finansmanın dış kredi şeklinde temin edilmesi hâlinde yerel yönetimlerin finans yükü artmakta, yapılan yatırımların kamuya dönüş süresi uzamaktadır. Bu durumda, süre uzadığı için kredi borçlanmasının maliyeti katlanmakla birlikte ülkemizin kredi notunun da düşmesine neden olmaktadır. Kanun teklifiyle, finansman sıkıntısı nedeniyle bitirilemeyen projelerin Hazine Müsteşarlığı tarafından garanti edilerek bitirilmesiyle birlikte, yapılan eleştirilerin aksine faiz yükünün azaltılması da gerçekleşmiş olacaktır. Projelerin zamanında bitirilmesiyle yatırımların kamuya dönüşü kısalacak, maliyet yükü azaltılarak vatandaşların hizmetlerden daha kısa sürede yararlanması sağlanacaktır. Hepimizin bildiği üzere, İstanbul Esenler metrosunun Başakşehir’e, Ankara metrosunun da Ümitköy’e ulaştırılması, işte sözünü ettiğimiz nedenlerle süresinde tamamlanamamaktadır. Benzeri projelerin de aynı akıbete uğramaması için bu düzenleme bir ihtiyaç hâline gelmiştir. Bu ihtiyacı gidermek üzere 3996 Sayılı Kanun’a, 11’inci maddesinden sonra gelmek üzere 11/A maddesi eklenerek, kredi yüklenimi alanında yaşanan sıkıntıların giderilmesiyle yerel yönetimlerin ciddi anlamda bir rahatlığa kavuşması elde edilmiş olacaktır. Değerli milletvekilleri, AK PARTİ iktidarları döneminde, hizmet sektörü başta olmak üzere, sosyal güvenlik alanında ve diğer bütün alanlarda yapısal reformları gerçekleştirerek devrim niteliğindeki çalışmalar bu ülkenin güzel insanlarına sunulmuştur. Söz konusu teklifin yasalaşmasıyla yerel yönetimleri ön plana çıkarmak ve vatandaşa hizmeti kolaylaştırmak için yapmış olduğumuz çalışmalara bir yenisi daha eklenecek, yerel yönetimlerin büyük hacimli projeleri, daha planlı, sistemli ve kendi ilinin ihtiyaçlarını giderme doğrultusunda hareket etmeleri kolaylaştırılacaktır. Bu kanun teklifinin gerçekleşmesiyle yerel yönetimlerin, altyapı, ulaşım, sosyal, kültürel ve sağlık gibi alanlarda geleceğe yönelik projeleri kısa sürede vatandaşın hizmetine sunulması sağlanacaktır. Kanun teklifinin ülkemize hayırlı olmasını temenni eder, saygılar sunarım.
Sayın Akçay…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Sayın Bakan, Devlet Demiryollarını özelleştirmeyi düşünüyor musunuz? Bu konuda 2003 yılındaki bir beyanatını hatırlıyoruz. Bir çalışmanız var mıdır, varsa hangi safhadadır? Devlet Demiryollarının kaç bağlı ortaklığı vardır? Bunlar hangileridir ve sermaye oranları nasıldır? Teşekkür ederim.
Sayın Demir…
Teşekkür ederim Başkan. Sayın Bakana sorularım şunlar olacaktır: Birincisi: Dalaman-Fethiye arasındaki yol ne zaman bitecek? Turizm dönemi geliyor, maalesef o yol bir türlü bitmiyor. İkincisi: Aydın, Çine, Yatağan, Milas, Güllük arasında özellikle maden taşımacılığının çok yoğun olduğu bir yerde bir tren yolu projesi vardı, sizin projeniz olarak düşünüyor musunuz? Çünkü yeni yollar yaptınız gayet güzel ancak tabii ki bu yollar bu maden taşımasıyla birlikte yine tahrip olacak. Böyle bir projeniz var mı geleceğe yönelik? Üçüncü sorum da: Yine, Muğla merkezine ve Gökova bölgesinde bir havaalanı projeniz var mı? Teşekkür ederim.
Sayın Özel…
Sayın Başkan, teşekkür ederim. Gerçi, Sayın Bakan da değişti ama mutlaka not alınır, yazılı cevap verilir diye ümit ediyorum. Şöyle ciddi bir sorunumuz var: Manisa Ovası’ndan Devlet Su İşleri marifetiyle su boruları geçiriliyor ve bu geçirilen su boruları birinci derecede tarım arazilerinin ortasından geçiyor. Örneğin Hacıaliler köyünde tam 50 köylünün arazisini tam ortasından ikiye bölüyor, hem de Tarım Bakanlığının son zamanlardaki arazilerin bölünmemesi, birleşmesiyle ilgili şeyiyle de tezat ve burada, yanında da bir yol ayrılıyor servis yolu adı altında ve bu yol da çok önemli miktarda yer tutuyor bu arazilerde. Oysa köylülerin bir önerisi var, köyün merasından geçtiği takdirde, sadece bir 500 metre yol uzadığı takdirde 60 köylü yerine sadece 4 köylü mağdur olacak ama bu konuda seslerini duyuramıyorlar. Sayın Bakanın bu konulara duyarlılığını biliyorum. Konu sadece Tarım Bakanlığını mı ilgilendiriyor, Ulaştırmayı mı, yoldan dolayı ondan da çok emin değilim ama kim ilgileniyorsa bu konuda, bu tarım arazilerini kurtarmak anlamında yardımcı olabilirlerse Manisa Hacıaliler köylüleri konudan son derece memnun olacaklar. Teşekkür ediyorum.
Sayın Işık…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Sayın Bakan, biraz önceki sorduğum soruya verdiğiniz cevap için teşekkür ediyorum. Bu TAV’la ilgili gazetede çıkan haberin doğru olmadığını ifade ettiniz ancak tesadüf bugün Maliye Bakanına vermiş olduğumuz bir soru önergesine verilen cevapta söz konusu İstanbul Deniz Otobüsleri A. Ş’nin özelleştirilmesiyle ilgili olarak Özelleştirme İdaresi Başkanlığının bir ilgisi bulunmadığını ve Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığından alınan cevabi yazıda da söz konusu özelleştirmelerle Bakanlığınızın da ilgisinin bulunmadığı bildirilmekte ve 11/6/2009 tarihli Yönetmelik’e istinaden 20 Eylül 2011 tarihinde çıkartılan 2011/15 no. lu Genelge’yle söz konusu işlemlerin yürütüldüğü ve değer artışının bundan kaynaklandığı ifade edilmektedir. Bu genelge önce çıksaydı söz konusu özelleştirmenin bedeli ne olurdu? Açık yüreklilikle açıklarsanız memnun olurum.
Sayın Akar…
Sayın Bakan, biraz ulaştırmanın dışında, ben de açık yüreklilikle açıklayacağınız bir soru sormak istiyorum. 2002’de iktidara gelirken 1 kilo etin fiyatı 5,5 lira, bugün 26 lira. Yine 2002’de 1 kilogram ekmek 1 lira, bugün 2,31 lira; 1 litre benzin 1,66 lira, bugün 4,61 lira; devlet borcu 242 milyar lira, bugün 518 milyar lira; sıcak para 6 milyar dolar, bugün 98,1 milyar dolar; kredi borçlusu 1,6 milyon kişi, bugün 13,9 milyon kişi; tutuklu hükümlü 59 bin kişi, bugün 130 bin kişi. Gerçekten başarılı sayıyor musunuz kendinizi? Teşekkür ediyorum.
Sayın Türkkan…
Sayın Bakana baz istasyonlarına yönelik bir sorum olacak. Baz istasyonları açık havada 12 metre mesafe yaklaşıldığında yaydığı radyoaktif ve elektromanyetik dalgalar ile doğuştan engelli çocuklara geri dönüşü imkânsız zararlar vermekte. Toplum sağlığı ve engelli çocukların sağlığı açısından daha da duyarlılık gerekmesine rağmen baz istasyonlarının eğitim kurumlarımızın merdivenlerinin altında kurulması doğru mudur? Baz istasyonlarının okul, hastane ve kreşlerin yakınlarına kurulmaması konusunda ilave bir çalışmanız olacak mıdır? Teşekkür ederim.
Sayın Bakan, buyurun. ULAŞTIRMA, DENİZCİLİK VE HABERLEŞME BAKANI BİNALİ YILDIRIM (İzmir) – Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. “Devlet Demiryolları özelleştirilecek mi?” şeklinde bir soru yönelttiniz. Devlet Demiryollarının yeniden yapılanmasıyla ilgili çalışmalar tamamlanmıştır. Burada yapılan şey şudur: Altyapıyla işletmecilik birbirinden ayrılıyor ve altyapı devlette kalmaya devam ediyor, üstyapı da herkesin bedeli mukabilinde kullanılması esası getiriyor, yani kara yolları gibi, kara yollarını nasıl devlet yapıyor üzerinden herkes kullanabiliyorsa demir yollarında da böyle bir serbestleştirme düşüncesi var. Avrupa’da da, birçok ülkede de uygulanan model budur. Dalaman-Fethiye kara yolu yapım çalışmaları devam ediyor, 2012 sonuna kadar bitirilmesi öngörülüyor. Aydın-Çine-Yatağan tren yolu: Bununla ilgili bir çalışma, proje çalışması yapıldı ve bu çalışma uygulama projesiyle de takviye edildi. Bu hattı esasında biz, yap-işlet-devret modeliyle yapmayı planlıyoruz ancak Demiryolları mevzuatında bu konuda bir tereddüt var, o yüzden bu yeniden yapılandırmadan sonra bu projeyi tekrar hayata geçireceğiz. Havaalanı projesi: Bu bölge Fethiye, Dalaman bölgesi. Dalaman’da malum havaalanımız var, Milas’ta var, dolayısıyla bu bölgede ayrı bir havaalanı projesi söz konusu değil. Sayın Özel’in “Manisa Ovası’nda DSİ tarım arazileri ortasından su borusu geçiriyor…” Yani tabii, yollarla ilgili, demir yollarıyla ilgili, havaalanlarıyla ilgili, denizle ilgili konu bizim, sulamayla ilgili konu Orman ve Su İşleri Bakanlığının uhdesindedir ancak tabii bu konuyu Sayın Bakana ileteceğiz ve size yazılı olarak cevap vermesini sağlayacağız. Sayın Işık’ın İDO özelleştirmesi konusu: Bakın, İDO şirketinin ben Genel Müdürlüğünü yaptım, onu sıfırdan aldım -ayrıldığımda- dünyanın bir numaralı şirketi olarak gelmiş idi ve bu şirket 862 milyon dolara satıldı yani “Bu genelgeyle 2 katına çıktı…” Akıldan, izandan yoksun bir şeydir; genelgeyle ilgili hiçbir uygulama da olmamıştır. Genelge genel bir düzenlemedir. Kombine taşımacılık yapacaksanız mutlaka şu, şu, şu kurallara uyacaksınız. Esasen bu genelge olmadan bile ben, İDO’da Genel Müdürken Bandırma-İzmir arasında otobüs ve feribot seferleriyle kombine taşımacılık yapıyor idim ancak 2003’te çıkan 4925 sayılı Kara Ulaştırma Kanunu’na göre bu genelgeler yayımlanmıştır, her sene de bu yenilenir. Olay bundan ibaret. Bu genelgeye istinaden verilmiş herhangi bir imtiyaz söz konusu değildir, bir uygulama da yapılması söz konusu değildir. Kaldı ki bu yapılacaksa bile, bu uygulamalar, Büyükşehir Belediyesinin UKOME kararları çerçevesinde yapılması icap eder. Durum budur. İzah etmiş oluyoruz. Sayın Türkkan baz istasyonlarıyla ilgili bir soru sordu. Baz istasyonlarıyla ilgili, doğrusu sürekli saha ölçümleri yapılmaktadır. Baz istasyonlarındaki elektromanyetik alan yayma oranları Avrupa’nın dörtte 1’i seviyesindedir Türkiye’de, 4 kat emniyetlidir. Orada 40 miliampermetre iken bizde 10 olarak izin verilmektedir.
Sebebi ne bizde az olmasının? ULAŞTIRMA, DENİZCİLİK VE HABERLEŞME BAKANI BİNALİ YILDIRIM (İzmir) – Hayır, daha emniyetli olsun diye. Yani, onlar 40’a kadar müsaade ediyorlar, biz 10’a kadar müsaade ediyoruz. Sebep odur. Bu konuda, toplumda çok ciddi bir hassasiyet olduğunu biliyoruz. Her ne kadar, bilimsel olarak, baz istasyonlarının sağlığa doğrudan bir zarar getirdiği konusunda bir bulgu bugüne kadar olmamasına rağmen, yine de bunların tesisinde mutlaka BTK gerekli ölçümleri yapıyor ve bunu ilgililere aktarıyor. Sayın Akar, “Fiyatlar arttı, borçlar arttı…” Yani, tabii, bir değerlendirme yaptınız, çok kapsamlı bir değerlendirme. Teşekkür ediyorum. Kısa sürede başarılı olup olmadığımız milletin vereceği bir karardır. Millet de 12 Haziranda başarıyı, başarısızlığı en iyi şekilde ölçüp kararını vermiştir. Teşekkür ederim.
O tartışılır.
Teşekkür ederim Sayın Bakan. Madde üzerinde iki önerge vardır, okutuyorum: Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Görüşülmekte olan 194 sıra sayılı Kanun Teklifinin çerçeve 3 üncü maddesinin son cümlesi aşağıdaki şekilde değiştirilmesini arz ve teklif ederiz. Erkan Akçay Alim Işık Oktay Vural Özcan Yeniçeri Ali Halaman Emin Haluk Ayhan “İdarenin özel bütçe kapsamında olması halinde, söz konusu dış finansmanın, ilgili idarenin bağlı olduğu Bakanın teklifi üzerine Hazine Müsteşarlığı tarafından üstlenilmesine karar vermeye Bakanlar Kurulu yetkilidir.” T. B. M. M Başkanlığı’na Görüşülmekte olan 194 Sıra Sayılı yasa tasarısının 3. maddesinin metinden çıkartılmasını arz ederiz. Ferit Mevlüt Aslanoğlu Kazım Kurt Ali İhsan Köktürk Bülent Tezcan Özgür Özel Sinan Aydın Aygün Komisyon katılıyor mu?
Katılmıyoruz Sayın Başkanım.
Hükûmet katılıyor mu? ULAŞTIRMA, DENİZCİLİK VE HABERLEŞME BAKANI BİNALİ YILDIRIM (İzmir) – Katılamıyoruz Sayın Başkan. Kim konuşacak?
Sayın Aygün.
Buyurun Sayın Aygün.
Ben Ticaret Odası Başkanıyken Sayın Bakanımla birkaç sefer… Bakanım işaret ediyor, Mânia Planı; anladı ne soracağımı, gördüm. Yıllardır Ankara’nın çözülmeyen bir Mânia Planı sorunu var. Nedir Mânia Planı, kısaca arz edeyim: Birçoğunuz Çukurambar’da oturuyorsunuz, birçoğunuz Ümitköy’de, Batıkent’te, Çayyolu’nda oturuyorsunuz; Sayın Komutanım da çok iyi bilirler konuyu. Hepimizin üzerinden sabah 7, 8, 9, keyiflerine göre helikopterler geçiyor, “pat pat pat” duyarsınız. Sabah yataktayken 8-10 tane helikopter geçer. Ben araştırdım, dedim ki: “Ya, bunlar niye geçiyor?” Dediler ki: “Eğitim yapıyorlar.” Acemi pilotlar benim evimin üzerinde eğitim yapıyor, Armada’nın üzerinde eğitim yapıyor, alışveriş merkezlerinin üstünde eğitim yapıyor. Ya, böyle bir şey olur mu yani acemi pilotların bizim üzerimizde eğitim yapması? Ben o zaman Oda Başkanıyım. Sayın Bakanla defalarca konuştuk, cevap yok. Allah nasip etti, milletvekili olduk, Parlamentoya girdik, Sayın Bakanı yine gördüm, ayakta sordum “Sayın Bakanım…” “Tamam, olur.” dediler. Millî Savunma Bakanına sordum, “On beş gün müsaade.” dediler. On beş gün üzerinden on tane daha on beş gün geçti. Yetmedi, 26/10/2011 tarihinde Sayın Bakanın cevaplaması istemiyle soru önergesi verdim. Bugün 147’nci gün, Sayın Bakanım hâlâ cevaplamadı. İnternet’e baktım “Süresi içinde cevaplanmadığından dolayı gelen kâğıtlarda yayınlandı.” Ne olduğunu da bilmiyorum “…gelen kâğıtta yayımlandı” Ona da baktım, gelen kâğıtta da bir şey yayımlanmamış. Şimdi, soruyorum Sayın Bakanım: Halk Bankası, sizin Başbakanlık binanız, TOBB’a verdiğiniz bina, Gazi Orduevi, Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı, Sanayi Bakanlığı, Elektrik Etüt İdaresi, Köy Hizmetleri, Türkiye Atom Enerjisi, Orman Bakanlığı binaları yükseklikleri aşıyor. Bir, bunları yıkacak mısınız? Yıkmanız gerekiyor.
AKP Genel Merkezi?
Ne merkezi?
AKP Genel Merkezi?
Yok o kurtarıyor. Şimdi…
CHP Genel Merkezi?
Sayın Aygün, bir saniyenizi alabilir miyim oylama yapacağım şimdi?
Tabii.
3’üncü maddenin oylanmasına kadar sürenin uzatılmasını oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Buyurun.
Yine -bende bunun belgesi vardır, böyle bir keyfiyet olamaz Sayın Bakanım- bundan iki ay evvel yine bir kuruma helikopter pistinin dibinde, 80 metre yükseklikte yani ortalama 30 kat fazla yine mânia hattı verdiniz ama oradaki fakir fukara müteahhidin, oradaki iş adamının mânia hattını hâlâ engelleyip vermiyorsunuz. Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Melih Gökçek üstüne basarak diyor ki: “Bunun çözülmesi lazım.” Belediye Meclisinden karar alıyor, yine çıkartmıyorsunuz. Bakın, İstanbul’da reklamları, ilanları görüyorsunuz; gazeteleri görüyor, televizyonları görüyorsunuz; artık siz de Ankaralı oldunuz. Büyük binalar yükseliyor. Ankara’da yapılan bir tane yatırım yok. Niye? Mânia Planı yüzünden. Çukurambar, Çayyolu, Etlik, Etlik’teki Antares, Keçiören Belediyesinin yapmış olduğu kule, bunların tamamı mânia hattına takılmış durumda. Artı, benim evimin üzerinde her sabah 8 tane helikopter geçiyor, beni uyandırıyor ve korkuyorum, korkuyorum… Buradan sizin huzurunuzda söylüyorum: Sayın İçişleri Komisyonu Başkanım, siz benim komisyon… Eğer benim tepeme helikopter düşerse bunun müsebbibi Sayın Ulaştırma Bakanıdır, benim size vasiyetim. Çünkü gerçekten bu tehlike. İlla Türkiye’de bir şey olması için bir şey olması lazım. Çadır yandı, çadır yasaklandı. Helikopter düşmesi için… Allah korusun, böyle bir şey olursa mânia hattı kalkacak. Ben buradan bir vatandaş olarak görevimi yapmış olayım. Sizleri uyarıyorum ve tekrar söylüyorum Sayın Bakanım: Ya bu binaları yıkın ya bizim hakkımızı verin veyahut da hakkımızı vermiyorsanız bu mânia hattını kaldırın. Çünkü milletvekillerinin çoğu, özellikle iktidar milletvekillerinin çoğu Çukurambar’da oturuyor. Bilmiyorum, belki de Çukurambar’da oturuyorsunuz, orası da mânia hattına giriyor. Allah korusun, bir şey olur; bundan da bir daha dönemeyiz, tatsız şeyler olur. O yüzden, ben, bu gündem maddesinde çok da fazla konuşmak istemiyorum, zaten sürem de bitti. Sayın Bakanım, inşallah bu sefer cevap verirsiniz diye düşünüyorum, üç seneden sonra cevabı alacağım diye düşünüyorum. Saygılar sunuyorum. Her şey gönlünüzce olsun.
Önergeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Önerge kabul edilmemiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Görüşülmekte olan 194 sıra sayılı Kanun Teklifinin çerçeve 3 üncü maddesinin son cümlesi aşağıdaki şekilde değiştirilmesini arz ve teklif ederiz. Erkan Akçay (Manisa) ve arkadaşları “İdarenin özel bütçe kapsamında olması halinde, söz konusu dış finansmanın, ilgili idarenin bağlı olduğu Bakanın teklifi üzerine Hazine Müsteşarlığı tarafından üstlenilmesine karar vermeye Bakanlar Kurulu yetkilidir.” Komisyon katılıyor mu?
Katılmıyoruz Sayın Başkan.
Hükûmet katılıyor mu? ULAŞTIRMA, DENİZCİLİK VE HABERLEŞME BAKANI BİNALİ YILDIRIM (İzmir) – Katılmıyoruz Sayın Başkan.
Gerekçe Sayın Başkan.
Gerekçeyi okutuyorum: Söz konusu dış finansmanın, ilgili idarenin bağlı olduğu Bakanın teklifi üzerine Hazine Müsteşarlığı tarafından üstlenilmesine karar vermeye Bakanlar Kurulu yetkili olduğu hususu düzenlenmiştir. Önergeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmemiştir. Maddeyi oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Kabul etmeyenler… Kabul edilmiştir. Kanun tasarı ve teklifleriyle komisyonlardan gelen diğer işleri sırasıyla görüşmek için, 22 Mart 2012 Perşembe günü, alınan karar gereğince saat 14. 00’te toplanmak üzere birleşimi kapatıyorum; hayırlı akşamlar.