Türkiye Büyük Millet Meclisinin 29’uncu Birleşimini açıyorum. Toplantı yeter sayısı vardır, gündeme geçiyoruz.
Vallahi yoktur Sayın Başkan.
Nerede var?
Sayın milletvekilleri, gündemimize göre 2014 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunu Tasarısı ile 2012 Yılı Merkezi Yönetim Kesin Hesap Kanunu Tasarısı üzerindeki görüşmelere devam edeceğiz.
Ben Sayın Başkanın hukuk anlayışına hakikaten inanan, güvenen biriyim…
Ben sizi de saydım.
…ama gerçekten yok.
Sayın Tanal, ben sizi de saydım. Sadece iktidarı değil, muhalefeti de hesaba kattım. Program uyarınca bugün iki tur görüşme yapacağız. Üçüncü turda Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı, Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı, Diyanet İşleri Başkanlığı, Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı, Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı, Hazine Müsteşarlığı, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu ve Sermaye Piyasası Kurulu bütçe ve kesin hesapları ile Türkiye İnsan Hakları Kurumunun bütçesi yer almaktadır. (x) 506 ve 507 S. Sayılı Basmayazılar ve Ödenek Cetvelleri 10/12/2013 tarihli 27’nci Birleşim Tutanağı’na eklidir. 1) Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türkiye İnsan Hakları Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 1) Diyanet İşleri Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Diyanet İşleri Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Hazine Müsteşarlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Hazine Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Sermaye Piyasası Kurulu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Sermaye Piyasası Kurulu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Komisyon? Burada. Hükûmet? Burada. Sayın milletvekilleri, turda yer alan bütçelerle ilgili soru sormak isteyen milletvekilleri sisteme girebilirler. Üçüncü turda grupları ve şahısları adına söz alan sayın üyelerin isimlerini okuyorum: Gruplar adına: Cumhuriyet Halk Partisi adına Celal Dinçer, Haluk Eyidoğan, Levent Gök, İhsan Özkes, Haluk Ahmet Gümüş, Aydın Ağan Ayaydın; Milliyetçi Hareket Partisi adına Hasan Hüseyin Türkoğlu, Atila Kaya, Reşat Doğru, Sümer Oral; Barış ve Demokrasi Partisi adına Nursel Aydoğan, Nazmi Gür, Altan Tan. Adalet ve Kalkınma Partisi adına Zeynep Armağan Uslu, Burhan Kayatürk, Mustafa Şahin, Mehmet Emin Dindar, Hasan Karal, Fatoş Gürkan, İsmail Safi, Tülay Kaynarca, Mustafa Baloğlu, Mehmet Muş, Ahmet Yeni. Şahıslar olarak: Lehinde olmak üzere Ahmet Salih Dal, aleyhte olmak üzere Süleyman Nevzat Korkmaz. Şimdi Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına İstanbul Milletvekili Sayın Celal Dinçer. Buyurun Sayın Dinçer.
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Saygıdeğer milletvekilleri, Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığının bütçesi hakkında CHP Grubu adına söz almış bulunuyorum. Yüce heyetinizi saygıyla selamlıyorum. 2010 tarihinde, terörle mücadele eden kurum ve kuruluşlar arasında koordinasyonu sağlamak üzere İçişleri Bakanlığına bağlı olarak kurulan Müsteşarlık, bir yıl sonra Başbakanlığa bağlanmıştır. Terörle mücadeleye ilişkin politika ve stratejileri belirlemek, kuruluşlar arasında koordinasyonu sağlamak üzere kurulan Müsteşarlık, ilk icraat olarak Ankara’nın merkezinde bir binayı yıllık 2 milyon liranın üzerindeki bir parayla on yıllığına kiralamış, daha sonra, kiraladığı bu binaya milyarlarca liralık harcama yapmıştır. Kurulduğu günden bugüne kadar uzun bir süre geçmesine rağmen istihbarat ve değerlendirme merkezi olarak kurması gereken birimi hâlen tamamlayamamıştır. Müsteşarlıkça bugüne kadar bazı yayınlar yapılmış, araştırmalar yapılmış ve toplantılar düzenlenmiştir. Ben de merak ettim, acaba hangi faaliyetleri yaptı bu Müsteşarlık? Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihadında “Terörle Mücadele ve İnsan Hakları” konulu Avrupa Konseyi yayınını Türkçeye çevirmişler. Ön sözünü Sayın Başbakanın yaptığı “2002-2012 yılları arasında Türkiye’de demokratikleşme” adı altında atılan adımları, adı, rahmetli Bülent Ecevit’in seçim bildirgesinden alıntı olduğu anlaşılan “Sessiz Devrim” isimli kitapta yayınlamışlar. Avrupa Konseyi ile beraber Terörle Mücadelede Ulusal ve Uluslararası Koordinasyon Kurulu toplantıları yapmışlar. Bir de, hepimizin çok yakından bildiği akil insanlar heyetinin görev yaptığı sürece ihtiyaç duydukları lojistik destek hizmetlerini sağlamışlar. Bu Müsteşarlığın en ilginç icraatı ise cumhuriyetimizin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk’ün adından hiç bahsedilmeyen resmî İnternet sayfasının -ne ilgisi var ise- AKP Hükûmetinin yasalarda yaptığı düzenlemelerin tek tek sıralandığı “demokratikleşme envanteri” adı altında bir tanıtım sayfasına dönüştürülmesi olmuştur ve çok büyük bir buluştur. Peki, bu çalışmalar sonucunda sonuç ne olmuştur? Sonuç kocaman bir sıfır. Yani, havanda su dövme faaliyetlerinde oldukça başarılı olmuşlar. İnsan bu çalışmaları gördükçe bu Müsteşarlığın isminin “AKP düzeninin devamını sağlama ve tanıtma müsteşarlığı” olarak değiştirilmesini mi teklif etse diye düşünmüyor değil! Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; bu Müsteşarlık AKP’nin reklamını yaparken ülkemizde neler olmuş bir ona bakalım: Gezi Parkı nedeniyle demokratik hakkını kullanmak isteyen vatandaşlarımız aşırı şiddete maruz kalmış, yaralanmış, sakat kalmış, hayatlarını kaybetmiştir. Halkın protesto hakkı orantısız şekilde önlenmeye çalışılmıştır. Bakanlarımız bu kürsüde bol bol fotoğraf ve grafikler gösteriyorlar, eserlerini sergiliyorlar. Ben de şimdi sizlere AKP’nin ileri demokrasisinden, farklı birkaç eserini göstermek istiyorum. Bu resim, İstanbul Sancaktepe’de işinden evine giden ve park ettiği yerden arabasını almak isteyen Hakan Yaman’a ait. Bu eski hâli, bu da şiddetten sonraki hâli. Bu resim, İstanbul Yenidoğan’da çalıştığı iş yerinden evine giden Hülya Aslan’a ait, eski hâli, bu da şiddetten sonraki hâli.
Bunlara çok sevinmiş bir hâlin var ya!
Bu resim, hepimizin çok yakından bildiği, Uludere’de yanlış istihbarat sonucu uçaklarla bombalanan ve hayatlarını kaybeden 34 vatandaşımıza ait. İşte sizin bu tutumunuz yüzünden dünya insan hakları karnemiz bir yıl öncesine göre 3 basamak birden gerilemiş, 78’inci sıraya düşmüştür değerli arkadaşlar. Şimdi, ne acıdır ki dünya kamuoyu önünde yaşanan ve bu şiddetten zarar gören, ölen, yaralanan, gözlerini kaybeden vatandaşlarımız aynı zamanda suçlu ilan edilmiştir. Çünkü, tüm bu yaşanan orantısız şiddete rağmen “Kahramanlık destanı yazdınız.” diye onları öven bir Başbakana sahibiz. Medeni ülkeler böyle kahramanlıklardan anlamıyor. Onlar bu tür hareketleri kahramanlık değil, diktatoryal, çirkin davranışlar olarak yorumluyor. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; bu iktidarın güvenlik konsepti çok yanlıştır. Nüfusu bu kadar genç olan bir ülkede gençleri sıkıştırmak, dövmek bir güvenlik konsepti olmamalıdır. Güvenlik güçlerinin sokaktaki genel yaklaşımı: İşçi, çiftçi, çevreci, kadın, erkek, çoluk çocuk kim bir araya geliyorsa, demokratik usullerle hakkını istiyorsa önce etrafını kuşatmak, biraz daha diklenirlerse copla, gazla ve değişik zehirli kimyasallarla müdahale etmek, ardından da on sekiz-yirmi yıllık ceza istemleriyle yargılatmak. Bu, olayları doğru analiz edememe ve doğru yönlendirememe meselesidir. Ama artık siz alıştınız, muhalif olan herkese, sorunlarını dile getiren herkese “Hükûmet karşıtı ve darbeci” yaftasını yakıştırmaya.
Polise yapılan saldırılardan bahsedin.
Şimdi, bu mu demokratikleşme, bu mu insan hakları, bu mu ileri demokrasi? Elbette değil. Sayın Bakan, farkında mısınız bilmiyorum ama iktidarınız, bunu temel bir refleks hâline getirmiş durumda. Peki bunda hiç kimsenin vebali yok mu? Bunda Güvenlik Müsteşarlığının çok büyük vebali var ve bu vebalde en büyük pay da hiç kuşkusuz, şiddet uygulayan, suç işleyen görevlileri, halka hakaret eden, tehdit eden, aşağılayan valileri “Yedirtmem.” diyen Başbakana aittir. Şimdi soruyorum: Tüm yabancı ülke yöneticileri bizim güvenlik güçlerinin orantısız şiddetini tenkit ederken, Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarımızdan tık çıkmamıştır, niye? Ölenler, yaralananlar, sakat kalanlar bu toplumun parçası değil mi? Yapılanlar yanlış. “Demokratik hakkını kullanmak isteyenlere daha ılımlı yaklaşılmalı.” niye demediniz? Kendiniz Türkçeye çevirip yayınlattığınız Terörle Mücadele ve İnsan Hakları kitabını da mı okumadınız ey Müsteşarlık temsilcileri? İstanbul Emniyetinin elinde milyonlarca insanı mezheplerine göre ayırt eden cihaz varmış gibi hazırladığı ve yayımladığı tehlikeli Gezi Raporu’na; Türkiye İstatistik Kurumunun halkı Alevi-Sünni diye ayrıştırmaya yönelik, kamu güvenliğini ve ülke bütünlüğünü bozan saçma sapan sorularla dolu anketine; İzmir Emniyetinin Kürt ve Alevi öğrencileri fişleme gayretine; vatandaşlarımızı ayrıştırmak ve ötekileştirmek için yapılan yayınlara; ülkemizin hemen tamamına kontrolsüz şekilde yayılan Suriyeli sığınmacıların kamu düzeni açısından yaratacağı sorunlara neden ses çıkarmadınız? Sayın Başkan, sayın milletvekilleri; kuruluş amacına yönelik önemli bir faaliyet gösteremeyen, çok büyük yükümlülüklerle oluşturulmuş bu kurum, dağ fare doğurdu misali, fonksiyonsuzdur, iktidarın bir tanıtım birimine dönüşmüştür. Geçen yıllarda ayrılan bütçe AKP’nin reklamına harcanmıştır. Yaklaşık 21 milyonluk bu yılki bütçe de AKP iktidarının reklamını yapmaya harcanacaktır, bu da millet için bir yüktür, haksızlıktır.
Haluk Eyidoğan, İstanbul Milletvekili, buyurun, süreniz sekiz dakika.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; bugüne kadar yaşadığımız afetler, Türkiye’de yeni ve bütünleşik bir afet yönetimi düzeninin bir an önce kurulmasını gerektirmektedir. Ancak, çağdaş bir risk yönetim ve müdahale düzeni hâlâ kurulamamıştır. Hükûmet yedi yıl bekledikten sonra, 2009’da 5902 sayılı Yasa’yla Afet ve Acil Durum Yönetim Başkanlığını (AFAD) kurmuştur. Ancak AFAD, yasasının içeriği ve genel nitelikleri itibarıyla afet risklerini azaltmada uluslararası gelişmelerden habersiz kalmıştır ve yetersizdir. Hükûmet “Bu dönem yapacağız.” söylemleriyle, hâlâ deneme-yanılma yoluyla, göç yolda düzülür mantığıyla ülkemizde afet yönetimi kurmaya çalışmaktadır. Hükûmet, yalnızca yardım dağıtarak ve müdahaleye odaklanarak -ki onu da gereği gibi yapamıyor- afet yönetimi yapılamayacağını artık anlamalıdır. İktidarın 11’inci yılında, 1 Şubat 2013’te bir toplantıda Sayın Bakan Beşir Atalay “Türkiye afet öncesi hazırlıkta, farkındalıkta, bilinçlendirmede yeterli değil. Onu bu dönem güçlendireceğiz.” demiştir ve yetersizlikleri bu cümleyle ifade etmiştir. Peki, bu farkındalığı yaratmak için 2014 bütçesinden ayırdıkları para ne kadardır? Bütçenin yüzde 1’i. Bakanın itirafından anlaşılan o ki risk azaltma konusunda durum daha da vahimdir. Bakınız, AFAD 2014 bütçe teklifi 840 milyon TL’dir. Maalesef Planlama ve Zarar Azaltma Dairesi Başkanlığına verilen ise bütçenin yüzde 9’udur ama afet sonrası müdahale ve iyileştirmeye ayrılan pay ise bütçenin yüzde 40’ıdır. Yani, bütçe risk azaltma değil, müdahale üzerine kurgulanmıştır. Peki, müdahale ve iyileştirme için bu kadar para ayrılması anlayışına rağmen Van ve Erciş’te yaşanan insanlık dramı nedir? Van depreminin üzerinden yirmi altı ay geçmiştir. Oralarda hâlâ konteynerlerde yaşamak zorunda olan 120 aile vardır. Orada dün gece hava eksi 10 dereceydi. Ailelere “Konteynerleri terk edin.” deniyor yüz yedi gündür. Van’daki konteynerlerde elektrik, Erciş’teki konteynerlerde hem elektrik hem su kesik. Çocuklar okula gidemiyor, sağlık sorunları had safhada. Şimdi, size bizim Rabia’yı anlatacağım, Vanlı Rabia’yı. Diyor ki Vanlı Rabia: “3 çocuğum var. TOKİ konutları bana çıkmadı. Yedi ay ‘Mevlânâevi’ denen, 1 oda kadar bile olmayan yerde kaldım. Çocuklarımızı buradaki okullara kaydetmiyorlar. Büyük kızım depremden sonra sara hastalığına yakalandı, daha önce böyle bir rahatsızlığı yoktu, dışarıda bayılıyor. Çocuklarım, en çok da büyük kızım akşamları uykudan uyanıp ağlıyor. Devletten herhangi bir yardım almadım, komşularım yardım ediyor. Çocuklarım ‘Neden böyle?’ diye hâlimizi, durumumuzu sorguluyorlar. Bir evimiz olmadığı için bunlar yaşanıyor.” Peki, Suriyelilerin barındığı konteyner kamplarda mültecilere verilen her türlü imkân ve yardımlar bu depremzedelere, bu insanlarımıza, bu Rabialara neden verilmiyor? Bakınız, 1990’dan bu yana uluslararası afetler politikası değişmiştir. Bu yeni politika, afet öncesinde ve bir süreklilik içerisinde risklerin belirlenmesi ve azaltılması çalışmalarına öncelik verir. Bugün, Birleşmiş Milletler çatısı altında hemen her ülke yeni politikanın gereklerini yerine getirmiş, kurumsal ve yasal düzenlemeler yapmış, özellikle risk yönetimi konusunda uzman birimler oluşturmuşlardır. Türkiye ise afet yönetiminde uluslararası yeni politikanın dışında kalmıştır. Hükûmet, alternatif görüşleri hiçe sayarak planlama, yerel yönetimler, kentsel dönüşüm ve hatta kentsel aktörlerin yer alacağı risk yönetimi eylemlerini doğrudan Çevre ve Şehircilik Bakanlığının görev alanına sokmuştur. Eğer Bakanlık risk azaltma yönetimi yapacaksa AFAD’ın mevcut durum, kapasite ve eylemlerini bizzat gözden geçirmelidir. Aksi takdirde, hep şikâyet ettiğimiz çok başlılık durumu yeniden hortlayacaktır. AFAD’ın risk yönetimi konusunda yetkinleşmesi isteniyorsa bu kurumun köklü bir biçimde değişikliğe uğratılması gerekmektedir. Risk yönetimi kanadını oluşturmak üzere beş ya da altı yeni daire başkanlığı ile planlama kadrolarının geliştirilmesi zorunludur. Türkiye'nin onaylamış olduğu uluslararası toplantıların belgelerindeki diğer ilke ve kararlar ile risk azaltma teknikleri şunlardır: Toplum katılımının sağlanması, her tür ve ölçekteki planlamada risklerin göz önüne alınması, şehirlerde artan risklere ve kentsel yoksulların risklerine öncelik verilmesi bir an evvel sağlanmalıdır. Bu kararlara yürürlük kazandırmak üzere, Birleşmiş Milletler 2007’de her ülkenin kendi ulusal, kentsel, yerel platformlarını oluşturmasını tavsiye etmiştir. Nitekim, göç politikasızlığından, çevreyle ilgili kararlardan, Gezi olaylarında yaşananlardan, TMMOB’la ilgili yasal düzenlemelerden gördük ki Hükûmet, bırakın platformlar, çalışma grupları ve dayanışma ortaklıkları oluşturma niyetini, bunların oluşmamasını sağlamaya yönelik totaliter, baskıcı bir düzeni kurmaktadır. Bu ülkede yüzücü gözlüğü takıp sokağa çıkarsanız veya pankartlı oturma eylemi yaparsanız tutuklanabilirsiniz, meslek odası basılıp sempozyum bildiri kitapçığı toplatılabilir, derenizi savundunuz diye dövülebilirsiniz, kentsel yağmaya karşı çıktığınız için gaz bombasına, plastik mermiye maruz kalabilirsiniz, hatta öldürülebilirsiniz. Ülke çapında genel anlayış ve yapılanma bu hâldeyken, özellikle halkımızın yüzde 75’inin yaşadığı illerde afet yönetimi düzeni ne durumdadır? Yaptığım incelemeler sonucunda şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki şehir depremleri sürecine girmiş ülkemizde bu noktada durum, 1999 depremi öncesinden daha iyi değildir. Önümüzdeki yirmi beş yılda Marmara Denizi’nde 7 ve daha büyük bir depremin olma olasılığı riskinin yüzde 65 olduğunu bilginize özellikle sunmak isterim. Göç alan ve plansız, denetimsiz büyüyen şehirlerimizin bilimden ve akılcılıktan uzaklaşmanın vebalini taşıyamayacak kadar deprem riskleri artan yerleşim yerlerine dönüştüğünü bir kez daha hatırlatmak isterim. Sevgi ve saygılarımı sunuyorum.
Levent Gök, Ankara Milletvekili. Buyurun Sayın Gök.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; İnsan Hakları Kurumu bütçesi üzerinde söz aldım. Milletimin bana verdiği bütçe hakkını kullanarak vatandaşımızın ödediği vergilerin usulüne uygun olarak harcanıp harcanmadığını tespit etmem, Hükûmetçe ve Sayıştay üst yönetimi tarafından engellenmiştir. Sözlerime bu durumu protesto ederek başlıyorum. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; görüşmekte olduğumuz İnsan Hakları Kurumunun, geçtiğimiz yıl, tam bir buçuk yıl önce, 21 Haziran 2012 tarihinde, bu Mecliste yasası kabul edildi ve 30/6/2012 tarihinde Resmî Gazete’de yürürlüğe girerek Türkiye’de İnsan Hakları Kurumu oluşturuldu. Aradan tam bir buçuk yıl geçmesine karşın -Sayın Başkan, değerli milletvekilleri, Sayın Bakan ve varsa eğer İnsan Hakları Kurumu Başkanına sormak isterim ve tüm yurttaşlarımıza seslenmek isterim- Türkiye’de bir buçuk yıldan bu yana “İnsan Hakları Kurumu” diye bir kurumun kurulduğuna ve bu kurumun bugüne kadar herhangi bir insan hakkı ihlalini çözdüğüne ve bu olayların üzerine gittiğine dair bir bilgi sahibi olanınız acaba var mıdır? Değerli arkadaşlarım, biz, kuruluş kanununda o zaman da bu kürsüden ifade ettik, ölü doğmuş bir kurumun bütçesini konuşuyoruz. Bu kurum, hem ulusal düzeyde hem de uluslararası düzeyde ölü doğmuş bir kuruluştur. Neden mi? Siz, bu kurumun, Türkiye’de olağanüstü durumlar yaşandığı zaman başkanının kalkıp kamuoyu önünde bir tek cümle ile olayları kınadığını ve Hükûmeti sorumluluğa davet ettiğini hiç gördünüz mü? Örneğin, bu yıl içerisinde, hastalık veya intihar sonucu cezaevinde gerçekleşen 25 tane intihar vakasından bu kurumun haberi var mıdır? Yargısız infazlar sonucu ölen 36 kişiden bu kurumun haberi var mıdır? Faili meçhul -2013’te- 7 kişiden bu kurumun haberi var mıdır? Cezaevlerinin tam 3 kat dolu olduğunu bu kurum bilmekte midir, hangi cezaevini incelemiştir ve görevlileri sorumluluğa davet etmiştir? İfade, örgütlenme, toplantı ve gösteri özgürlüğü karşısında, barışçıl gösteriler karşısında halkımıza karşı uygulanan orantısız şiddet acaba bu kurumun dikkatini çekmiş midir? Daha birkaç gün önce Hakkâri Yüksekova’da gerçekleşen ve 3 kişinin öldüğü olaylar bu kurumun ilgisini çekmiş midir?
Hayır.
Değerli yurttaşlarım, Değerli Başkanım, değerli milletvekilleri; “insan hakları” bedava bir kavram değildir. İnsan haklarından söz ettiğiniz zaman, insan hakları adına konuşanlar konuştukları zaman, Türkiye’de yer yerinden oynamalıdır. Daha birkaç gün önce -sıcak olduğu için konuşuyorum- 3 kişinin Yüksekova’da ölmesi acaba hiçbirimizin sorunu değil midir? Hele, İnsan Hakları Kurumu gibi bir kurum bu olayın üzerine derhâl niçin oraya gitmez? Bu olaylar karşısında yaşanan bilgi kirliliğini gidermek İnsan Hakları Kurumunun görevi değil midir? İnsan hakları toplumun ortak vicdanıdır. [[CHP sıralarından alkışlar]] Tüm yurttaşlarımız bilmelidir ki Türkiye’de hiçbir olay karanlık dehlizlerin altında kalmayacaktır. Bizler, insan hakları savunucuları her olayın üzerine kararlılıkla gidecek yürekliliğe sahip olmalıyız. Değerli Başkanım, değerli milletvekilleri; Türkiye’de kurulan kurum, dostlar alışverişte görsün diye kurulan bir kurumdur; hem ulusal ölçekte tanınmamıştır hem de az önce ifade ettiğim gibi uluslararası ölçekte akredite edilmemiş bir kuruluştur. Türkiye, 1987 yılında Birleşmiş Milletlerce kabul edilen İşkenceye Karşı Zalimane ve Onur Kırıcı Davranışlara Karşı Ek Sözleşme’yi, ihtiyari sözleşmeyi 27 Eylül 2011’de onaylamıştır değerli arkadaşlarım. Bakın, İnsan Hakları Kurumu neden kurulmuştur? Burada, Birleşmiş Milletlere verdiğimiz taahhüt çerçevesinde Türkiye de bir ulusal önleme mekanizması kuracak ve Birleşmiş Milletler nezdinde kurulmuş olan uluslararası mekanizmaların Türkiye’de, cezaevleri, koğuşlar, karakollar, jandarma karakolları, emniyetin karakolları, kadın ve çocuk bakımevleri, ıslahevleri ve her türlü yerde yapacağı habersiz denetimlerde ortak bir çalışmayı yürütecektik. Bu sözü Birleşmiş Milletlere verdik. Sayın Bakan, konuşmanızda özellikle sizden şu soruma cevap vermenizi istiyorum: Türkiye 27 Aralık 2011’de onaylamasına karşın -verilen söz bir yıllık sözdür- bir yıl sonra yani 27 Eylül 2012 tarihinde Türkiye’de ulusal önleme mekanizması kurulması gerekliliği Birleşmiş Milletlere bizzat Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu tarafından tevdi edilmesine rağmen, Türkiye’de niçin hâlen işkenceyi önlemek için bir ulusal mekanizma kurulmamıştır? Bu sorunun çok açık ve net cevabını bekliyorum. Bunun dışında, Türkiye’de kurulan İnsan Hakları Kurumu, “Paris İlkeleri” çerçevesinde kurulmuş bir kurumdur ama orada da biz yine Avrupa’ya, Avrupa Birliğine kurumu kurmak için yola çıktığımızı ifade ettik. Ne yaptık, biliyor musunuz? Paris İlkeleri der ki: “Kurulacak ulusal kurullar bağımsız olacaktır ve mali özerkliği olacaktır.” Değerli arkadaşlarım, bütün medeni toplumlar kurdukları insan hakları kurumlarını kendi ülkelerinin en saygın siyasetçileri, felsefecileri, sosyologları, psikologları, insan hakları savunucularından bağımsız olarak kurmuşken, Türkiye'de kurulan İnsan Hakları Kurulunun 11 tane üyesinin 7 tanesini bizzat Başbakan atamıştır, 2 tanesini Cumhurbaşkanı atamıştır, 1 tanesi de YÖK tarafından atanmıştır. Yüzde 85’ini yürütmenin atadığı bir kuruldan bahsediyoruz. Şimdi, böyle bir kurulun bağımsız olması söz konusu olabilir mi değerli arkadaşlarım? İnsan Hakları Kurumu Başkanını tanımıyorum. Daha ben Komisyon üyesi olarak İnsan Hakları Kurumu Başkanını kamuoyunda bir tek demeç verirken görmedim. Biz bugün bu kuruma 4 milyon 517 bin TL’lik bir bütçeyi konuşuyoruz. Bu kurum ne yapacaktır, ne yapmıştır şimdiye kadar ve hangi uzmanlarıyla, hangi görevlileriyle Türkiye'de işkenceyi önleyecektir? Türkiye'deki bu kurum biliyor mu acaba cezaevi sayısını, karakol sayısını? Türkiye'de tam 81 il var Sayın Bakanım, 957 ilçe var, 34.395 köy var, ülkede tam 75 milyon insan yaşıyor; bu ülkede 3.300 tane karakol var, emniyetin karakolu; 5 bin civarında jandarma karakolu var ve 400’e yakın cezaevi var. Şimdi, 75 tane kadrosu, 9 tane hizmet birimi olan bu kurumun İşkenceyi Önleme Komitesi olarak İnsan Hakları Kurumuna getirdikleri kavram “ulusal önleme mekanizması olarak işkenceyi önleme birimi”dir. Daha bu kurumun çalışma esasları kabul edilmemiştir. Sayın Bakanım, konuşmanızda şu soruya da cevap vermenizi istiyorum: Türkiye'deki İnsan Hakları Kurumunun çalışma yönetmeliği kurulmuş mudur? Bu kurul ne zaman toplanmıştır, kaç tane karar almıştır, kaç tane ihlal kararı almıştır? Çalışma yönetmeliği olmadığı için bir buçuk yıldan beri toplanamayan bir kuruldan söz ediyoruz. Değerli arkadaşlarım, bu kurulun kendisine düşen kadro sayısıyla işkenceyi önleme iddiası gerçek dışıdır. Böylesine, sırf dostlar alışverişte görsün diye kurulan bu kurumun ne Türkiye'de ne de dünyada inandırıcılığı bulunmamaktadır. Biz bunları söylediğimiz zaman bizlere kızıyorsunuz ama Avrupa Birliği bunları şiddetle eleştiriyor. Avrupa Birliği diyor ki: “Türkiye'deki İnsan Hakları Kurumunun uluslararası kuruluşlarla akreditesi tamamlanmamıştır ve kurumun işkenceyi önleme görevi şu anda mümkün görülmemektedir.” Bize inanmıyorsanız Avrupa Birliğine inanın. Hepinizi sevgiyle, saygıyla selamlıyorum.
İstanbul Milletvekili İhsan Özkes, buyurun.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 2014 yılı Diyanet bütçesi hakkında Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına söz almış bulunuyorum. Hepinizi saygıyla selamlıyorum. Atatürk’ün kurduğu Diyanet, okuttuğu mevlitlerde Atatürk’e bir Fatiha’yı bile çok görüyor. Camilerde Atatürk’ün adının anılması âdeta yasaklanmıştır. Hâlbuki Atatürk olmasa ne Diyanet olurdu ne de Diyanet Başkanı olurdu. Bu kadar vefasızlık Müslümanlığa sığar mı? Diyanet, dinî konularda halkı aydınlatsın diye kurulmuştu ancak ülkede cinci, büyücü, üfürükçü, muskacı, hurafeci kol geziyor. Zira, Diyanet, din işlerinden başka, siyaset, ticaret gibi her işi yapıyor. Dolmabahçe Camisi’ne sığınan gençlere “Camide içki içtiler.” diye iftira eden muktediri aklama gayretine giren Görmez, kraldan çok kralcı kesilmiş ve iftira kervanına katılarak göstericilerin camide tuvaletlerini yaptığını iddia etmiştir, Gezi olaylarında zulmün ve şiddetin yanında yer almıştır. İslam’ın engin hoşgörüsü gençlerimizden esirgenmiştir. Mısır’daki olaylarda camiler sığınma yerleri olarak geceleri bile açık tutulurken Türkiye’de camiler âdeta iktidarın yasak bölgesi ilan edilmiştir. VIP’li camilerin açılışını yapan, bayram sabahlarında tarihî camileri siyasi şovlarla açan, cami avlularının miting alanlarına dönüşmesine ses çıkarmayan, camide tenis oynattıran Başkan, Gezi olaylarında Allah’ın kullarının can havliyle Allah’ın evine sığınmalarına karşı durarak Diyaneti Türkiye'nin Diyaneti olmaktan çıkarmış, âdeta AKP’nin din bürosu hâline getirmiştir. [[CHP sıralarından alkışlar]] Kevser Suresi’nde olmayan anlamları Kevser Suresi’nde varmış gibi anlatarak, Allah’ın ayetlerini kendi keyfine göre tefsir eden Başbakanı alkışlayarak muktedirin hoşnutluğunu Allah’ın hoşnutluğuna tercih etmek caiz mi? (CHP sıralarından alkışlar) Kur'an-ı Kerim’e değil de muktedirin gözlerine bakarak siparişle siyasi kürtaj fetvası vermek caiz mi? Dişinden tırnağından artıran Anadolu insanına dünyanın en pahalı haccı yaptırılıyor, her hacıdan en az 500 dolar fazla alınıyor. İnşallah, Cumhuriyet Halk Partisi iktidarında, hacılarımız, daha az ücretle hac ibadetlerini yapacaklardır. (CHP sıralarından “Bravo” sesleri, alkışlar) Hacıların parasından Diyanet İşleri Başkanının lojman tamiratına 400 bin TL harcanması kabul edilemez. Hacda 14 milyon Suudi riyali yolsuzluk iddiasıyla ilgili soru önergeme yirmi bir aydır cevap verilememesi manidardır. Ele verir talkımı, kendi yutar salkımı olmasın. Caferileri üzen Iğdır Müftüsünün çirkin raporu, Yozgat Müftü Yardımcısının “Karısı, kızı düğünde oynayan deyyustur.” demesi, İzmir’i irfan geleneğinden yoksun gören Başkanın ayrıştırıcı zihniyetinden kaynaklanıyor. [[CHP sıralarından alkışlar]] [[CHP sıralarından alkışlar]] [[CHP sıralarından alkışlar]] Müftü, vaiz, imam, müezzin ve Kur’an kursu öğretmenlerinin atamaları iktidar milletvekillerinin il, ilçe başkanlarının isteklerine göre değil, mesleki başarılarına göre yapılmalıdır. Yirmi yılın üzerinde görevli olmasına rağmen hacca hiç gidememiş olanlara görevlendirmelerde öncelik verilmelidir. Haftada bir gün izin yapan din görevlilerinin her ay kullanamadıkları dört günün ücreti maaşlarına yansımalıdır. Vekil imamlara umut verildi, tam da kadroya alınacakları anda sukutuhayale uğradılar, aileleri perişan oldu. Ne istediniz bu vekil imamlardan? Vekil din görevlilerine yapılan bu zulümler sona ermelidir. Cumhuriyet Halk Partisi olarak, vekil ve fahri din görevlilerinin kadroya alınmasını istiyoruz. Vaizlerin özlük hakları iyileştirilmelidir. İlahiyat mezunları ile diğer fakülte mezunları arasında ek gösterge farkı giderilmelidir. Millî Eğitimde olduğu üzere, murakıplar il müftülüğü denetim elemanı veya müfettişi yapılmalıdır. Torpili olmayan imamlar köylerde, mahrumiyet bölgelerinde emekliliğe mahkûm olmamalıdır. Vakıflara ait gayrimenkullerde -cami lojmanı olarak- ikamet eden din görevlilerine hâlen devam eden ecrimisil zulmü durdurulmalıdır. Güneş gibi herkesin üzerine doğan, Mevlânâ gibi herkesi kucaklayan din görevlilerimizin sorunlarının giderilmesini istiyoruz. Diyaneti kuran parti olarak, Diyanet kurumuna ve din görevlilerine yürekten saygılıyız. Diyanetin ancak siyaset üstü olmasıyla saygınlığını koruyabileceğine inanıyoruz. Çünkü yüce dinimiz İslam ilahi bir dindir, partiler üstüdür, evrenseldir ve tüm insanlığa gelmiştir. Kul hakkı yenilmeyen, Allah’ın kulları arasında ayrım yapılmayan, iktidardan değil Allah’tan korkulan bir kurum olmak en çok Diyanete yakışmaz mı? Hak, hukuk, adalet, eşitlik ve özgürlük gibi, yüce dinimizin önem verdiği konuları öne çıkaran bir kurum olması en çok Diyanete yaraşmaz mı? Teşekkür ederim, saygılarımla.
Balıkesir Milletvekili Haluk Ahmet Gümüş, Buyurunuz Sayın Gümüş.
Sayın Başkan, Sayın Bakan, değerli milletvekilleri; TİKA ile Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı bütçeleri hakkında Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına söz almış bulunuyorum. Yüce heyetinizi sevgiyle selamlarım. Konuşmamda sizlere Orta Asya dengelerinden söz etmek istiyorum. Değerli arkadaşlar, Hükûmetiniz bu konulara biraz uzaktır. Asya’daki yükseliş ve potansiyeller içeren coğrafyalara bakıp, “Asya ne kadar yükseliyor.” deyip bu coğrafyayı, Orta Asya’yı sorunsuz olarak algılıyorsunuz; ne var ne yok, haberiniz bile yoktur. Bugüne kadar uyguladığınız sığ ve dar görüşlü politikalar nedeniyle bugün, Türkiye Orta Asya’da neredeyse yok gibidir. Orta Doğu’da ülkemizi bataklığın içerisine sürükleyen dış politikanız, Orta Asya’da bugüne kadarki kazanımları da yitirmiştir. İktidarınız döneminde Orta Asya’da Türkiye etkisi sıfır noktasına doğru sürüklenmiştir, tüm kazanımlar yitirilmek üzeredir. Sizlere ilgilenmek istemediğiniz derinliğine ve başarısız olduğunuz bir konu hakkında konuşacağım. Konu, uluslararası jeopolitik uzmanlarına göre -“Balkanizasyon” kelimesini belki duymuşsunuzdur- “Geleceğin Balkanları” olarak addedilen Orta Asya’dır. Yeni bir komisyon kuruldu, “Balkan” kelimesini kaldırdılar, “Güneydoğu Avrupa” diyorlar çünkü “Balkan” kelimesi jeopolitikte bir şeyleri anımsatır; karışıklığı, karmaşayı anımsatır. Niye Orta Asya ülkelerine “Geleceğin Balkanları” diyorlar? Hiç haberiniz var mı, duydunuz mu? Bugün bu coğrafya, stratejik doğal zenginlikleri ve Asya’nın âdeta kalbinde olması nedeniyle tüm küresel güçlerin yoğun ilgi alanı hâline gelmektedir. Dünyada hegemonik ve enerji dengelerinin mihenk taşı olan enerji ve hegemonik dengelerin mihenk taşı olan Hazar ve Orta Doğu coğrafyasının doğudan giriş kapısı Orta Asya’dır. Hem dünyanın en büyük yükselen coğrafyasının kalbidir hem de doğudan girişin kapısıdır. Değerli üyeler, bugünün dünyasında Orta Asya’da bütünleşme meselesi geçmiş dönemlere göre daha büyük önem arz etmektedir; bizim açımızdan değil sadece, dünya açısından. Niye acaba? Bölgede en etkin devletler olan Rusya, ABD ve Çin, Orta Asya’nın dağınık bir görünümde olmasını değil, bütünleşmiş bir sosyoekonomik, kültürel ve jeopolitik mekâna dönüşmesini istemektedir. Ortak bir amaç gibi gözükmesine rağmen bu durum, bunu isteyen bu bütünleşmeyi isteyen, her bir devlet, kendi isteğinin farklı bir modelle ve kendi açısından gerçekleşmesini arzu etmektedir. Orta Asya’da her bir devlet farklı bir bütünleşme istiyor, acaba niye istiyor? Rusya, gümrük birliği vasıtasıyla 2015 yılında Çin’in olmadığı -bak, Şanghay’dan bahsediyorduk- bir Avrasya ekonomik birliğinin kurulması fikrini gündeme almışken Çin bu düşünceden çok rahatsızdır. Çin’in bugün Orta Asya ülkelerine giren en büyük yatırımcı olması -Orta Asya ülkelerine giren en büyük yatırımcı Çin’dir- Orta Asya ülkeleriyle sınır kapılarına 30 tane sınır kapısı açması, bu sınırlar boyunca onlarca havaalanları inşa etmesi, sınır boyundaki serbest ticaret alanlarını -serbest ticaret bölgeleri vardı bir zamanlar Çin’in kalkınma motorları olan- bunları yeniden aktive etmesi bu bölge için özel ve önemli bir ajandaya sahip olduğunu ortaya koymaktadır. Çin’in hedefi, 2015 ve 2020 yıllarında, inşası devam eden otoyolların ve demir yollarının bitmesi ile bölge ile hegemonik bir ilişkinin kurulmasıdır. Bu hedefi gerçekleştirmek için büyük harcamalar yapmaya hazırdır Çin ve Orta Asya ülkeleriyle ekonomik ilişkileri geliştirecek anlaşmaları ardı ardına imzalamaktadır. Çin’in Orta Asya’yı doğal yayılma alanı olarak algıladığı bugün birçok makalede konu edilmektedir. Bu ilişki ve anlaşmalar sonucunda Çin, en büyük idari bölgesi olan Sincan’ın üç komşusu Kazakistan, Kırgızistan, Tacikistan ile alt bölgesel ekonomik birleşme sürecini son zamanda ileri durumlara kadar taşımıştır. Bu süreç, resmî kardeş devletler arası ilişkiler ve stratejik ortaklık çerçevesinde gelişmektedir. Çin’in, Orta Asya hedeflerine paralel olarak, Afganistan ve İran ile ilişkileri de gelişmektedir. İşin ilginç yanı, Orta Asya ülkelerinin liderleri Çin ile ekonomik ilişkilere çok sempatik bakarken ve bunları üst düzeye taşımak isterken halktan ve basından önemli uyarılar gelmektedir “Bakın, hegemonik ilişkiler kuruluyor ve bunun geleceği tehlikeli olabilir.” diye. Çin’in Sincan Özerk Bölgesi’nin nüfusunu hızla Çinlileştirip bu bölgeyi Orta Asya’nın ekonomik merkezi olmaya hazırlaması ve Şanghay İşbirliği süreci içerisinde hegemonik varlığını kurmak istemesi geleceğin Asya dengeleri açısından son derece önemlidir. İşte sizlerin içerisinde var olmak istediğiniz Şanghay İşbirliği Örgütünün içinde var olan olağanüstü ve Hazar’daki doğal kaynaklar üzerinde hegemonya kurma emelleri bunlardır. ABD ise bölgedeki ağırlığını ve dengeleri koruyabilmek için hızla üsler kurma çabasındadır. Bizim Hükûmetimiz ise Batı ile kötüleşen ilişkilerinden ötürü endişelerini artırmış, bugüne kadar unuttuğu Orta Asya coğrafyasında ve Şanghay İşbirliği Örgütünde var olabilme ümidine kapılmıştır. Sayın Başbakan bir zamanlar “Anlı şanlı anlaşmalar yapıyoruz.” dediği AB’den “Artık kurtarın bizi.” diye Orta Asya’ya ve Şanghay İşbirliği Örgütüne seslenmektedir. Eğer geleceği görüyorduysanız, “Geleceği görüyoruz.” diyorsa Sayın Başbakan, niye “Kurtarın bizi AB’den.” diyorsunuz? Demek ki siz bir zamanlar kör müydünüz ya da bu şimdiki yaptığınız hesap yanlış mıydı? Teşekkür ederim.
Buyurun. Süreniz on dört dakikadır.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; milletimin bana verdiği bütçe hakkını kullanarak vatandaşımızın ödediği vergilerin usulüne uygun olarak harcanıp harcanmadığını tespit etmem Hükûmetçe ve Sayıştay üst yönetimi tarafından engellendi. Bu durumu protesto ederek sözlerime başlamak istiyorum. [[CHP sıralarından alkışlar]] Bu model sonucunda Türkiye, büyüme yüksek cari açık iklimine mahkûm edilmiş; büyümede geleneksel ortalamayı aşamamış, cari açığı dizginleyememiş, işsizliğin önüne geçememiştir, fiyat istikrarını sağlayamamış ve de belki de en önemlisi, yurt içi tasarrufları dibe vurmuş bir ülke hâline gelmiştir. Nitekim, uluslararası piyasalarda küresel likiditenin daraldığı bu konjonktürün en sıkıntılı ülkesi olarak Türkiye'nin gösterilmesinin sebebi de yurt içi tasarrufların geldiği düzey ve buna bağlı olarak ortaya çıkan yüksek döviz girişi bağımlılığı olmuştur. Bizim gibi, gelişmekte olan ülkelerde yurt içi tasarruf oranı ortalama yüzde 30’larda iken, ülkemizde zaten düşük olan tasarruf düzeyini AKP yüzde 18,6’dan almış ve yüzde 12’lere kadar indirmiştir. Maalesef, yurt içi tasarrufların da kısa ve orta vadede yeterli hâle gelemeyeceği açıktır, daha 2016’da yüzde 16 olacak. Hâl böyle iken, cari açık ülkenin kaderi hâline dönüşmüştür. Türkiye gibi cari açığını büyük ölçüde kısa vadeli sermaye girişleriyle kapatma yolunu izleyen bir ülke önümüzdeki dönemde finansmanı nasıl bulacaktır? Finansman maliyeti artmayacak mıdır? Yüksek cari açık vermeden büyümeyi nasıl sağlayacaksınız? Eğer güvenilen şey -ki o anlaşılıyor- ihracat ise, ihracatın son dönemdeki performansı ortada yani yeterli düzeyde değildir. Ekonomi yönetimi, son dönemde büyümenin kaynağının ihracat olması gerektiğini, önümüzdeki dönemde iç talebe değil dış talebe dayalı bir büyüme kompozisyonu istediklerini sıklıkla dile getirmektedir. Bizim yıllardır dile getirdiğimiz bu değerlendirme doğru bir tespit, elzem bir hedef ve iyi bir temenni olmakla birlikte, sanırım küresel ve yerel dinamiklerin dayatması ya da denizin bitmesi diyelim. Evet, AKP’nin ısrar ettiği ve yıllardır uyguladığı büyüme modeli açısından son derece önemli. Artık sürdürülebilir ve gerçekçi bir büyüme kompozisyonu, gerek iç talebin ve gerekse de daha çok net ihracatın birlikte katkı yaptığı dengeli bir büyüme modeli şarttır. Böyle bir ekonomik yapı ve konjonktürde ekonomi yönetimi ne yapıyor? İç tüketimi baskılamak için özel kredileri frenlemek istiyor yani bunu yaparken fiyat üzerinden değil, miktar üzerinden kredi sınırlaması gerçekleştirmeye çalışıyor. Bu, daha önce de denenmiş ancak sonuç verememiş, bugün de sonuç vermeyecek bir yöntemdir; AKP iktidarına bunu özellikle belirtmek istiyorum. Bakınız, Cumhuriyet Halk Partisi olarak yıllardır söylüyoruz “Türkiye’nin en büyük sorunu düşük tasarruf.” diye. Ama siz ne yaptınız? Bırakın tasarrufların erimesini izlemeyi, bizzat buna hizmet etmeye devam ediyorsunuz. Şimdi ise, ortaya çıkıyorsunuz, “Tasarrufları artırmak gerek. Bu kadar tüketim riskli.” diyorsunuz. Ben size söyleyeyim, bu da lafta kalacaktır, bugüne kadar AKP iktidarının yaptıkları ve söyledikleri hep farklı olmuştur. Türkiye’de sadece son beş altı yılda kredi hacminin millî gelire oranı yüzde 30’lardan, hızla ve büyük bir artışla, bugün yüzde 50’nin üzerine çıkmıştır. Dolayısıyla, anlaşılmaktadır ki bu trend sürecek ve kredi hacmi de büyümeye devam edecektir. Hele önümüzde üç seçim varken kısa vadeli siyasi çıkarlara uyan bu modelden vazgeçemeyeceksiniz. İşte, büyüme rakamları ortada, yine iç taleple büyüyen bir ekonomi tespitlerimizi ne yazık ki teyit etmektedir. Gelelim AKP’nin sözde başarı hikâyesine: 2013 yılı büyümesi Orta Vadeli Program’daki gibi yüzde 3,6 olarak gerçekleşirse AKP’nin 2003-2013 dönemi büyüme ortalaması yüzde 4,9 olacaktır. Evet; 4,9. O beğenmediğiniz, “istikrarsız koalisyonlar hükûmeti” dediğiniz 1990’lı yıllarda ise yüzde 5 düzeyinde büyümeler görmüştük. İşsizliğe bakalım. Beğenmediğiniz koalisyon hükûmetlerinde olduğu gibi, 1990’lı yıllarda işsizlik ortalaması yüzde 8,2. Peki, o kadar çok övündüğünüz on bir yıllık AKP iktidarı dönemindeki işsizlik ortalaması ne kadardır? Yüzde 10,7. [[CHP sıralarından alkışlar]] Bu noktada hakkını teslim etmek gerekir ki borç yükü konusunda AKP iktidarı son derece ciddi mesafe almıştır. Kamu borç stokunun millî gelire oranının yüzde 40’ın altına düşmesi size göre başarıdır. Ancak, madalyonun bir diğer yüzü var. Son on yılda ciddi şekilde artan bir özel kesim dış borcu söz konusudur. 2002’de ülke dış borcunun üçte 2’si devlete ait iken bugün borcun üçte 2’si özel sektöre aittir. Bugün ülkenin borç stoku 367 milyar dolar olup bunun 127 milyar doları da kısa vadelidir. Yine, özel sektörün net döviz yükümlülüğü 165 milyar dolardır. Yani, döviz borçları döviz varlıklarından 165 milyar dolar daha fazladır. Finansal olmayan kesimin yani reel sektörün “kaldıraç oranı” dediğimiz borç öz kaynak oranı sırf son beş yılda yüzde 65’ten yüzde 105’e çıkmıştır. Sizin başarı dediğiniz bu mudur? Açıktır ki bu durum ülke ekonomisi için çok büyük bir risktir. Borcu ve kur riskini özel sektöre yıkmak çözüm değildir. Neticede bu borç da bu ülkenin borcu değil midir, bu ekonominin yükümlülüğü değil midir bu borçlar? Üstelik AKP bu yanlış ekonomi politikalarına Merkez Bankasını da mecbur etmiştir. Bağımsızlığını hiçe sayarak, nihayet onu da emrindeki sıradan bir kuruma dönüştürmüştür. Ana hedefi olan fiyat istikrarı konusundaki enflasyon tahminleriyle inandırıcılığını bitiren banka, nihayet, AKP iktidarına biat suretiyle de bağımsızlığını ne yazık ki kaybetmiştir. (CHP sıralarından alkışlar) Faizler yüzde 9’lara gelmişken politika faizini yüzde 4,5’ta tutan, küresel gelişmelere bağlı sermaye çıkışları karşısında cüzi miktarlarda döviz satışıyla yetinen, faiz artırımı için siyasi iktidardan izin bekleyen ve o izni almadığı için faiz değiştiremeyeceği anlaşılan, son yıllarda enflasyon tahminlerinin hiçbiri tutmayan bir Merkez Bankasının piyasa tarafından ciddiye alınmasını beklemek fazlasıyla saflık olacaktır. Nitekim, piyasalar da bu çerçevede kendi faizini de, kendi döviz kurunu da bulmakta, tüm bu olup bitenler ise Merkez Bankasınca ancak seyredilmektedir. Bu noktada yeri gelmişken sormak istiyorum: “Yıl sonu dolar 1,92.” diye kur taahhüdünü vermek doğru mudur? İşte, yıl bitiyor; 1,92 nerede kaldı? Merkez Bankası Başkanına güvenen bir kişi zarar eder ki ediyor, bunun bedelini kim ödeyecek? Bankanın ve de kendi itibarını ayaklar altına alan Sayın Başçı hangi yüzle o koltukta oturmaya devam ediyor? [[CHP sıralarından alkışlar]] Buraya kadar güzel ama başta benim olmak üzere, enerji verimliliğine ilişkin pek çok kanun teklifi yıllardır komisyonlarda bekliyor. Sırf ısı yalıtımının ülkeye kazancı 10 milyar dolardan fazla olacak ancak bu konuda vermiş olduğumuz kanun teklifleri komisyonların raflarında yerini beklemeye devam ediyor. Bir başka konuya değinmek istiyorum. Bankacılık Kanunu’nun 50’nci maddesi bankaların yönetim kurulu üyelerine, genel müdürlerine ve şirketlerinin ortaklarına kredi açmayı yasaklıyor. Geçmiş dönemde -bu Hükûmetin en çok övündüğü- o dolaylı kredilerini banka sahiplerine verenleri cezaevlerinde çürüttünüz çünkü doğruydu, bankaların kaynaklarını kendi şahıslarına ve şirketlerine aktarıyorlardı. Şimdi, bu döneme geliyoruz, Bankacılık Kanunu’nun 50’nci maddesi yerinde duruyor. Ama, bu Hükûmete yakın bir yandaş, Bankacılık Kanunu’nun 50’nci maddesine aykırı olarak, Özelleştirme İdaresinden satın aldığı Dicle enerji şirketine kendi bankasından kredi vererek orayı satın alıyor. (CHP sıralarından alkışlar) Geçmiş hükûmetler döneminde bankaların kaynaklarını kendi şirketlerine aktaranları hapislerde çürüttünüz. Şimdi aynı kanun maddesi yürürlükte iken size yandaş olanlara, kendi bankalarından kaynaklarını özelleştirmeden satın aldığı şirketlere kredi vererek kanuna aykırı bu işlemi yapanlara neden sessiz kalıyorsunuz? Bu yetmiyormuş gibi… [[Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı]] Hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Sayın Babacan cevap verecek size.
Şimdi, Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına Muğla Milletvekili Sayın Mehmet Erdoğan, buyurun.
Efendim, Muğla Büyükşehir Belediye Başkan Adayımız Sayın Mehmet Erdoğan.
Kolay gelsin, iyi çalışmalar.
Sağ olun.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri, Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı ile Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı bütçeleri üzerinde Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına söz almış bulunmaktayım. Yüce heyetinizi ve televizyonları başında bizleri takip eden değerli vatandaşlarımızı saygıyla selamlıyorum. Ancak, sözlerime başlamadan bir hususun da altını çizmek istiyorum: İktidarın bütçeye verdiği önemi görmek isteyen bütün vatandaşlarımızın iktidar sıralarına bir göz atmalarını istirham ediyorum. 326 milletvekilinden 26’sını bile salonda bulundurmayarak bütçeye verdiği önemi AKP iktidarı çok ciddi bir şeklide ifade etmektedir. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; ülkemiz coğrafyasının önemli bölümü -başta deprem olmak üzere- çeşitli felaketlere maruz kalabilecek niteliktedir. Bu bakımdan, ülkemizde afet ve acil durum yönetimi çok önemlidir. Ancak, her konuda olduğu gibi AKP iktidarı bu alana da el atmış ve işleri curcunaya çevirmeyi başarmıştır. Bu konuda görevli olan Sivil Savunma Genel Müdürlüğü ile Afet İşleri Genel Müdürlüğünü kapatmıştır. Arama kurtarma birliklerini il özel idarelerine devretmiştir. Şimdi de 30 büyükşehirde özel idarelerin kapatılmasıyla birlikte bu işler belediyelere kalmaktadır. Ayrıca, taşra teşkilatı bulunmayan AFAD koordinasyonu sağlama konusunda başarısız olmuştur. En son yaşanan Van depreminde ilgili ilgisiz birçok üst düzey kamu görevlisinin, bakanın Van’a giderek birbiriyle çelişen talimatlar vermesi, olaya müdahale etmekle görevli olanları zor durumda bırakmıştır. Oysa afet yönetimi profesyonel bir iştir ve öyle de olmalıdır. Yine afet ve acil durumlara müdahale de profesyonel ekipler tarafından yapılmalıdır. Eskilerin deyimiyle “Yarım hoca dinden, yarım doktor candan eder.” yani, AFAD’ı siz acemi eğitim merkezi hâline getirirseniz, AFAD’ı olaylara müdahale edebilecek güçten, kuvvetten düşürürseniz, sadece Başbakanlık koridorlarında bir birim hâline getirirseniz, bundan sonra yaşayacağımız felaketlerin etkilerinden ülkemiz daha çok etkilenir. Bu sebeple, AFAD bünyesinde hareket kabiliyeti yüksek arama kurtarma birlikleri yer almalıdır. Yine, mülki idare amirlerinin afet konusunda sekretaryasını yapacak, normal zamanda gerekli hazırlıkları yapacak bir taşra birimine de ihtiyaç vardır. Bu arada, kentsel dönüşümle ilgili burada çok tartışmalı kanunlar görüştük ama kentsel dönüşümü rantsal dönüşüme çevirerek ülkemizin afetlerden, afet riskinden kurtarılması da mümkün değildir. Yine, ülkemizin başında başka bir afet vardır ki o da AKP iktidarıdır. Bu sebeple, 2/B arazilerini satın almak için Muğla’daki hemşehrilerimiz diğer tarlalarını, traktörlerini, ineklerini, danalarını satmaktadırlar. Yine, şu anda, narenciyeleri bahçelerinde kalmıştır, 20-25 kuruşa düşmüş olan portakallarını toplayacak alıcı bulamamaktadırlar. Yine, seracılarımız, üreticilerimiz perişandır. Dünyanın en pahalı girdilerini kullanmakta, dünyanın en ucuz ürünlerini satmaktadır. Bu sebeple, ülkemizin inşallah en kısa zamanda bu felaketten de kurtulması için dua ediyoruz. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; devletin en önemli görevi kamu düzenini, vatandaşın can ve mal emniyetini sağlamaktır. Bu işi eskiden İçişleri Bakanlığı yapardı. Bir gün, AKP, icra görevi olmayan bir müsteşarlık kurdu; Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı. Biz başlangıçta merak ettik, bu kurum ne iş yapacak diye. Ama, çok geçmeden gördük ki bu kurumun görevi kamu düzenini sağlamak değil, ortalığı karıştırmak, toplumu ayrıştırmak, ülkemizin birliğine, dirliğine kasteden teröristleri meşrulaştırmakmış yani “açılım” denen zırvanın koordinasyonunu sağlamakmış. Eskiden teröristlerle görüşmek gizli işlerdendi, ayıptı. “Siz teröristlerle görüşüyorsunuz.” deyince “İspat etmeyen şerefsizdir.” deniyordu. Şimdi işler ilerledi, teröristler için Habur’da karşılama törenleri düzenleniyor. Eskiden suçlular, teröristler mahkemeye götürülürdü, şimdi mahkemeler teröristlerin ayağına götürülüyor. Artık, Diyarbakır’da Türk Bayrağı olmayan, İstiklal Marşı’nın okunmadığı nevruz mitingleri yapılıyor. Teröristlerin ellerinde paçavralar, teröristbaşının posterleri, teröristbaşının mesajları oradan okunuyor. Bu ucube durumu ne polisler görüyor ne valiler görüyor ne savcılar görüyor yani teröristler istediğini, istediği zaman, istediği yerde yaptı mı kamu düzeni sağlanmış oluyor.
Ya, gidip görüşme yapıyoruz, görüşme; müzakere süreci, gidip görüşme yapılıyor. Mesajı da okunacak, açıklamaları da yapılacak, buna alışacaksınız! Hayret ya!
Herkesi alıştırabilirsiniz ama biz alışmayacağız!
Alışacaksınız, hiç kusura bakmayın!
Yine, Sayın Başbakan, AKP’li arkadaşların gurur duyduğu Barzani ve milletimize, devletimize küfretmeyi alışkanlık edinmiş sözde sanatçılarla Diyarbakır’da buluşup birlikte halay çekince kamu düzeni sağlanmış oluyor. Yakınlarda ABD’ye giden bir Başbakan Yardımcısı “Türkiye'nin Demokratikleşme Süreci” diye bir panele katılıyor arkadaşlar. Orada, kamu düzeninin nasıl sağlandığını, ülkemizin PKK’ya nasıl teslim edildiğini bir bir sıralıyor. Kendi ifadesiyle “Artık, PKK paçavralarıyla mitingler yapılması yasak değil. Teröristbaşının posteriyle mitingler yapmak suç değil. Bu suçlardan ceza alanların hepsini serbest bıraktık.” diyor. “Bundan sonra, bu suçlarla ilgili takibat yapmıyoruz.” diyor. Daha bitmedi arkadaşlar: “Milletimizin, devletimizin birliğine karşı özerklik, eyalet vesaire arayışları, bu konuda isteyenin istediğini söylemesi de suç değil. Bunlarla ilgili paneller düzenlemesi, devletimizin birliğine, dirliğine herkesin istediğini söylemesi de suç değil” diyor. Hızını alamamış, azınlıklara verdiklerini, Lozan’da aldığımız, bütün kazandığımız kazanımları bir bir teslim ettiklerini de övünerek sayıyor. Arkadaşlar, siz unuttunuz mu Çanakkale’deki dedelerimiz niçin şehit oldu? 30 bin, 40 bin vatandaşımız doğu ve güneydoğuda niçin can verdi? Siz bunlara nasıl hesap vereceksiniz?
Bizim dedelerimiz de bize hakaret edesiniz diye şehit olmadı orada.
Yani, bölücülerin her yerde her istediğini yapması serbest. Niçin? “Analar ağlamasın!” diye. Ama bölgede kontrol kimde? Bunu, sizin takdirlerinize bırakıyoruz. Daha birkaç gün önce, 2 astsubayımız ve 2 uzman çavuşumuz kaçırıldı.
Evet, Yüksekova’da 3 kişi yaşamını yitirdi aynı gün.
Kimler tarafından? Cevap yok. Sonra, birileri araya girdi “Süreç zarar görmesin!” diye PKK lütfetti, askerlerimizi serbest bıraktı. Bu ne züldür arkadaşlar! Buna nasıl tahammül ediyorsunuz?
İşte, bunların olmaması için bu barış süreci var.
PKK lütfetti, askerlerimizi serbest bıraktı.
İnsanların ölmemesi için bu barış süreci var.
Ne günlere kaldık ya Rabbi!
Bunu anlayın artık!
Bizi bu duruma düşüren AKP zihniyetinden kurtar ya Rabbi!
Kan dökülmesin diye barış süreci var.
Herkesi kandırabilirsin, MHP’yi asla!
Kazan kaldıran yeniçeri ocağı gibi, PKK canı sıkılırsa Yüksekova’yı birbirine katacak, süreç zarar görmesin diye sineye çekeceğiz!
Velhasıl, geldiğimiz noktada kamu düzenini sağlamak çok kolaylaştı. Açılım, demokratikleşme, süreç vesaire… Velhasıl, bölücüler ve küresel güçler ne istiyorsa ver, kurtul; ülkede kamu düzeni sağlanıyor arkadaşlar! Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; tabii, bu arada, birkaç hususun daha altını çizmek istiyorum. Bizim bilmediğimiz, kamu düzeniyle ilgili ülkemizde yeni gelişmeler mi vardır? Muğla’da, Trakya’da kamu düzenini tehdit eden yeni olaylar mı cereyan etmektedir? Sayın Başbakanın yurt içi gezi ve mitinglerinde “güvenlik” adı altında hayatın durdurulmasına niçin ihtiyaç duyulmaktadır? Muğla gibi Türkiye’nin en güvenli noktasında -ben bugüne kadar Muğla’da, gece gündüz, gezerken hiç güvenlik ihtiyacı duymadım, yanımda bir güvenlik görevlisi bulundurmaya ihtiyaç duymadım- niçin Muğla polisi yetersiz hâle gelmiştir? Türkiye’nin dört bir tarafından binlerce polis Muğla’ya niçin taşınmıştır? Yine, Muğla’da, Sayın Başbakanın katılacağı mitinglerde polislerin sahaya silahsız ve sivil olarak toplanmasına acaba AKP’nin miting alanına başka bir kimse bulamamasından mı ihtiyaç duyulmuştur? Yine, Sayın Başbakanın gezi ve mitinglerinde “güvenlik” adı altında hayatın durdurulmasına niçin ihtiyaç duyulmaktadır? Bazı vali ve kaymakamlarımızın Başbakanın gezisi öncesinde ve gezi sırasında kendileri tarafından sakıncalı görülen kişileri gözaltına alma yetkisini nereden aldığını da buradan sormak istiyorum? Suçlular serbest gezerken bazılarının “suç işleyecek” diye gözaltına alınması hakkını size kim vermektedir? Yüce heyetinizi saygıyla selamlıyorum. 2014 bütçesinin hayırlı, uğurlu olmasını diliyorum.
İstanbul Milletvekili Atila Kaya, buyurun Sayın Kaya.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçe Kanunu Tasarısı ile ilgili, Diyanet İşleri Başkanlığı bütçesiyle ilgili Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına söz almış bulunuyorum. Hepinizi saygıyla selamlıyorum. Değerli milletvekilleri, Büyük Orta Doğu Projesi’nin Eş Başkanı, etnik temelden kalkarak federasyona varmayı hedefleyen siyasi bir açılım projesi başlatmış ve Diyanet İşleri Başkanlığını da bu projenin bir ayağı olarak öngörmüştür. Ne var ki o zamanki Diyanet İşleri Başkanı kendisine yakışır bir ferasetle, ülkemizde birlik ve beraberliğin sağlanması ile ayrımcılığın önlenmesinin Diyanetin amaçları arasında olduğunu belirterek Diyanetin şaibeli siyasi projelerin parçası olmak yerine kendi asli işini yapması gerektiğini ifade etmişti. Bunun üzerine, açılım sürecinde aktif rol alması şartıyla şimdiki Başkan göreve getirilmişti. Bu sürecin bir sonucu olarak Sayın Bardakoğlu nasıl saygıyla hatırlanacaksa Sayın Görmez de bu iktidarın seçimine gerçekten de uygun olmakla hatırlanacaktır. Bu, İslam tarihinde din işleriyle ilgili mevkilerde bulunanların siyasi otoritelerin haksız uygulamalarına direndiklerinde saygınlık, onu desteklerinde zelillikle anılmalarına uygundur. Peki, Sayın Görmez başka nasıl hatırlanacaktır? Mesela, Başbakanının “Gâvur İzmir” imasına uygun olarak “İzmir’in farklı bir dindarlığı var. Bu dindarlığın irfan geleneğine ihtiyacı var.” demiş olmasıyla hatırlanacaktır. Mesela, Kadına Yönelik Şiddetin Önlenmesinde Din Görevlilerinin Katkısının Sağlanması Projesi’nin imza töreninde “Kadına karşı şiddetle uğraşacağınıza önce insanlığa karşı cinayetleri önleyin.” demesiyle hatırlanacaktır ama en çok da Gezi olayları sonrasında Başbakanın Dolmabahçe Camii Müezzinine duyduğu öfkenin takipçisi olmakla. Yüce Allah’ın Furkan suresinde buyurduğu “Onlar ki yalana şahitlik etmezler, boş şeyler ve kötü sözlere rastladıkları zaman da vakarla geçip giderler.” emrine uygun davranan bu müezzine soruşturma açtırmak ve onu sürmekle hatırlanacaktır. Hiçbirimiz unutmayacağız ki o zulmedilen müezzinin çok iyi bildiği “Ey iman edenler, bir topluluğa olan kininiz sizi adaletten alıkoymasın.” ve yine “Ey iman edenler, kendiniz, anne babanız ve yakınlarınız aleyhine bile olsa Allah için, şahitler olarak adaleti ayakta tutun.” ayetlerini imam-hatipli olmakla övünen Sayın Başbakan da, geçmişte vaizlik yaptığını söyleyen Diyanetten sorumlu Sayın Bakan da, ilahiyat profesörü olan Diyanet İşleri Başkanı da bilmezden gelmişlerdir. Aslında, müezzinin başına gelenlere şaşmamak gerek. Unutulmamalıdır ki Sayın Görmez iktidarın istediklerini söylemedi diye gönderilen bir başkanın koltuğunda oturmaktadır. Şu da görülmelidir ki bu iktidar, artık, mütedeyyinleri de rahatsız eden bir boyuta gelmiştir. Değerli milletvekilleri, mevcut Diyanet İşleri Başkanı iktidar karşısındaki zaaflarıyla hatırlanırken sadece yaptıkları değil, yapmadıkları da yapamadıkları da akla getirilecektir. Mesela, geçtiğimiz yılın eylülünde “Cami mimarisinde kötü taklitler bizim ciddi bir sorunumuzdur.” diyen Görmez, aynı yılın kasımında, projesi belli olan Çamlıca’daki çakma selatin camisiyle ilgili tek laf edememiştir. Çünkü, bilmektedir ki İstanbul’un o uzak tepesinde yükselecek olan cami değil Sayın Başbakanın nefsidir. Değerli milletvekilleri, Diyanet İşleri Başkanının yapamadığı öyle şeyler vardır ki umurunda olsa üstlendiği manevi sorumluluğu ateşten gömlek hâline getirecek türdendir. Örneğin, AKP iktidarında bir anda zenginleşiverenleri göz önüne getirsin ve kendisine “Mümin kimdir?” diye sorulan Hazreti Peygamber’in neden “İnsanların elinden ve dilinden emin olduğu kimsedir.” şeklinde, ibadeti vurgular türden olmayan bir cevap verdiğini açıklasın. Biliyorsa sırattan gemicikle geçebilme yollarını da bir anlatsın, dinleyelim. Tartıda hile yaptığı için bir kavmin helak edildiğine inanan bir insan olarak Diyanet İşleri Başkanına soruyorum: “Asrın dolandırıcılığı” olarak adlandırılan Deniz Feneri davası karşısında iktidarın takındığı tavır ile ilgili ne düşünmektedir? Bu ülkedeki Müslümanların kulağı onun cevabındadır. Lütfen, kitabı eğip bükmeden cevap versin. Müslüman coğrafyasını kan gölüne çeviren Büyük Orta Doğu Projesi gibi bir haçlı oyununda bir Müslüman Başbakanın Eş Başkan olmasını Müslüman halka Diyanet İşleri Başkanı bir anlatsa ya! Değerli milletvekilleri, referansının İslam olduğunu söyleyen bir Başbakan ve onun yönetimde yer verdiği kadroları bilmelidir ki İslam, dinî hiçbir siyasi yönetim modeli öngörmemiş. Yüce kitabımız Kur'an sadece yönetim ilkeleri vazetmiştir; bunlar da adalet, liyakat ve şûradır. Aslında liyakat de, şûra da “adalet” kavramında mündemiçtir. Yani, İslam’da en temel ilke adalettir. Bunun karşıtı ise zulümdür. Türk devlet geleneğinde de yönetim temel ilke olan adalet üzerine bina edilmiştir. Bunun en veciz ifadesi ise Selçuklu Veziri Nizamülmülk’ün Siyasetname’sinde de, Osmanlı devlet adamı Koçi Bey’in risalesinde de yer alan aynı cümledir: “Devlet küfr ile çökmez ancak zulm ile çöker.” Selçukludan tek nasibi genel merkez binasındaki geometrik desenler, Osmanlı’dan tek nasibi ise Çamlıca’daki çakma selatin camisi olan bir zihniyetin bunu kavramasını beklemiyorum. Bunları, iktidar ve onun Diyanet İşlerinin yönetim anlayışının bir uygulaması olan Iğdır Müftülüğü raporunun anlamı iyice ortaya çıksın diye dile getiriyorum. Değerli milletvekilleri, bildiğiniz gibi, Iğdır Müftülüğü Caferi yurttaşlarımızın inancına dil uzatan ve onları devlet güvenliği konusunda şüpheli konumuna yerleştirmek isteyen bir rapor hazırlamış ve Iğdır Valiliği de bu raporu onaylayarak Emniyet Genel Müdürlüğüne göndermiştir. Iğdır Müftüsü mezhepçi Başbakanından cesaret alarak mı, yoksa Diyanet İşleri Başkanından emir alarak mı böyle bir tasarrufta bulunmuştur, bilemiyoruz. Sonuçta, insanları kadar, inançları kadar, Türklüklerine bağlılıklarıyla da temayüz etmiş olan yurttaşlarımız rencide edilmiştir. Müftünün densizliği ve valinin basiretsizliğinden ibaret sayılamayacak bu olay, iktidarın Diyaneti siyasetinin aracı olarak kullanmasının en rahatsız edici örneklerinden birisidir. Sayın milletvekilleri, bu örnekten kalkarak diyebiliriz ki ya yurt dışında mezhebe göre dost ve düşman belirleyen iktidar aynı politikayı ülke içerisinde de uygulamaya çalışmaktadır ya da açılım coğrafyasında Türk Bayrağı gibi dikilen bu insanlar “Türk’üm” demekten imtina eden Başbakanı rahatsız etmektedir ve Caferi yurttaşlarımız üzerinde bu tür oyunların oynanması da açılım ihanetinin bir ayağıdır; muhtemeldir ki her ikisi de. Sayın milletvekilleri, Milliyetçi Hareket Partisi Genel Başkanı Sayın Devlet Bahçeli’nin bir konuşmasında ifade ettiği “Yol için cami yıkmayı göze alıyorsun, BOP yoklamasına yok yazılmamak için kilise açıyorsun.” sözleri üzerine, Sayın Başbakan da bu ülkede Hristiyan, Musevi ve ateist yurttaşların da vergi verdiğini, onların hukukunu korumanın da adalet anlayışı gereği olduğunu söylemişti. Şimdi soruyorum kendisine: Hristiyan, Musevi ve ateistin de Başbakanı olan Sayın Erdoğan sadece Caferi yurttaşlarımızın mı Başbakanı değildir? Yoksa onun için adalet, kendi çıkarlarının sınırında biten bir şey midir? Değerli milletvekilleri, Diyanet İşleri Başkanlığı, bugüne dek en çok bir Sünni örgütlenmesi gibi çalışmakla eleştirilmiştir. Iğdır Müftüsü örneğinde bir kez daha gördüğümüz gibi, bu eleştirilerde haklılık payı da vardır. Ne var ki devri iktidarlarında sultana bağlılık, Sünniliğin de önüne geçmiştir. Sünni gelenekte en öne çıkarılan rol modellerinden biri, zalim sultanların kendisine teklif ettiği kadılık görevini reddettiği için hem Emevi hem de Abbasi zindanlarında işkence görerek hayatını kaybeden İmamıazam’dır. Diyanet İşleri Başkanının hem geliş usulünden hem de bu usule sadık tavrından anlaşılmaktadır ki rol modeli zalim sultan karşısında hakkın yanında yer alan İmamıazam değildir. Sayın milletvekilleri, sözlerimi Diyanet İşleri Başkanına bir hatırlatma ve bir tavsiye ile bitirmek istiyorum. Hatırlatmam şudur: Geçtiğimiz aylarda, El Kaide’nin Kenya ve Pakistan’da gerçekleştirdiği terör eylemleri kendisine sorulduğunda “Bunlar tamamen İslam dışı, İslam’ın reddettiği, İslam’ın hiçbir zaman kabul etmediği şeylerdir.” demişti. Sakın unutmasın, El Kaide dinin siyasete alet edilmesinin sınırlarına vardırılmış hâlidir sadece. Sonuç karşısındaki tavrının inandırıcı olmasını istiyorsa nedenin oluşmasını engelleyici tavrını da ortaya koymalıdır. Önceleri “Kürt açılımı” olarak anılan sözde çözüm sürecinde Diyanet İşleri Başkanına tavsiyem ise şu olacaktır: Kurban Bayramı’nın arifesinde, Hükûmetin İmralı’daki muhatabı olan teröristbaşı Diyarbakır’da bir İslam Kongresi düzenlenmesi çağrısı yapmıştı. Böyle bir kongrenin düzenlenmesini de o meşum süreçlerine sığdırabileceklerse eş başkanlığını Sayın Görmez yapsın. BOP Eş Başkanının açılımcı Diyanet İşleri Başkanına yakışan da bu olur diyor, hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Tokat Milletvekili Reşat Doğru, süreniz on beş dakikadır. Buyurun.
2014 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunu Tasarısı’nda, TİKA ve Yurtdışı Türkler ve Akraba Toplulukları Başkanlığıyla ilgili söz almış bulunuyorum. Yüce Meclisi saygıyla selamlıyorum. TİKA yani Türk İşbirliği ve Kalkınma İdaresi ve Yurtdışı Türkler ve Akraba Toplulukları Başkanlığı 1990’lı yıllarda Orta Asya’da bağımsızlığını kazanan Türk devletlerinden sonra kurulmuştur. Kuruldukları zamandan itibaren de çok önemli hizmetler yapmışlardır. Kuruluşların amacı, Türk dünyası ile ilişkilerin geliştirilmesi ve yaşadıkları coğrafyada onlara yardım ve öncülük yapılması idi. Ancak, TİKA, AKP iktidarı ile birlikte, önce adını, sonra faaliyetlerini değiştirerek kuruluş amacının dışına maalesef çıkmıştır. TİKA, 1992 yılında kurulurken Türk dünyasında faaliyet gösterecek, oralardaki soydaşlarımıza yardım edecekti. Ancak, son on bir yılda bu böyle olmamış, amacı dışına çıkmış, dünya devletlerine yardım kuruluşu hâline getirilmiştir. Kuruluşunda, nerede Türk varsa oraya ulaşılacaktı. Türkiye sevdirilecek, Türk sevdirilecek, ortak tarih, edebiyat, ortak alfabe oluşturulacak, birliktelikler sağlanacaktı ancak bunların birçoğu ya olmamış ya da başka baharlara bırakılmıştır. Çeşitli ülkelere yardım faaliyetlerine geçilmesi, son zamanlarda, tabii ki TİKA’yla ilgili birtakım iddiaların da ortaya çıkmasına ve ortaya atılmasına sebep olmuştur. TİKA, faaliyetlerinin büyük kısmını yurt dışında yaptığı için denetim konuları da çeşitli mahfillerde artık gündeme gelmeye başlamıştır. Harcanan para, kullanılan para çok büyük miktarlardadır. Haklı olarak Türkiye Büyük Millet Meclisindeki bütün milletvekilleri ve Türk halkı, paraların nerelere, nasıl harcandığını öğrenmek istemektedir. Bu bakımdan, TİKA’nın yurt dışında gerçekleştirdiği ihale, yatırım, ödeme ve benzeri faaliyetleriyle ilgili bilgi verilmesi gereken çeşitli iddialar vardır. Bu iddialarla ilgili olarak milletvekilleri çeşitli kereler soru önergeleri vermişlerdir ancak kapsamlı, açıklayıcı cevaplar verilmediği de ortadadır. Milletvekilleri olarak şu soruların sorulmasını istiyoruz: TİKA kapsamında gerçekleştirilen yurt dışındaki ihalelerde yasal mevzuata uygun davranılıyor mu, davranılmıyor mu? İhaleleri hangi şirketler alıyor? Aynı işler için verilen diğer teklifler var mıdır? TİKA’nın yurt dışında gerçekleştirilen projeleri için satın alınan hizmet ya da malzemelere ne kadar para ödeniyor? Devletlere çeşitli yardımlar yapılırken acaba hangi kriterlere göre oralara paralar veriliyor? Siyasi amaçlarla bunlar yapılıyor mu, yapılmıyor mu? Bu soruları milletimiz adına, milletvekillerimiz adına öğrenmek istiyoruz. Sayın milletvekilleri, bugün, ülkemizin dışında, Azerbaycan’ın Ermeni işgali altındaki yerlerde, Kırım’da, Ahıska’da, Kerkük’te, Doğu Türkistan’da, Suriye’de, Balkanlarda yaşayan Türklerin birçok ama birçok sorunları vardır. Bunların dışında, Avrupa’da da yaklaşık olarak 3,5 ila 4 milyon civarında kardeşimiz, soydaşımız yaşamaktadır. Bütün bu sorunlara sahip çıkacak, çözecek olan da Türkiye Cumhuriyeti devletidir. Avrupa Türkleri arasında madde bağımlılığı artıyorsa, uyuşturucu suçundan 30 binden fazla insan hapiste yatıyorsa bunun sorumlusu en öncelikle Türkiye Cumhuriyeti devleti olmalıdır. Bakınız, şu anda, o 30 binden fazla insanımız yatıyor diyoruz, oradaki çocuklarımız Türkiye’ye gönderiliyor cezaları bittikten sonra, hiçbir rehabilitasyona maruz kalmadan, onları bir saatli bomba şeklinde köylerine gönderiyoruz ve köylerine geldikleri zaman da bir sâri hastalık gibi kendi alışkanlıklarını diğer insanlara maalesef bulaştırıyorlar. Bu sorun gibi, Hükûmetin birçok bakanlığının sorumluluğuna giren -Avrupa Türklerinde- birçok konu vardır, bunları tabii anlatmak mecburiyetindeyiz. Ayrıca, Kerkük, Musul, Telafer’de bütün Türklerin çok büyük baskıyla karşı karşıya olduklarını görüyoruz. O insanlara sahip çıkacak, onlara el uzatacak da yine bizim devletimiz olmalıdır. Doğu Türkistan’da Sincan Bölgesi’nde bizim kardeşlerimize saldırılar yapılıyor, katliamlar oluyor. Bu konuyu dünyada sivil toplum kuruluşlarına taşıyacak, çözüm önerileri sunacak olan Türkiye Cumhuriyeti devleti olmalıdır. Eğer Irak’taki Türkler zorla, göç baskısıyla gönderiliyorsa ve oradaki insanların olduğu bölgelerde son zamanlarda katliamlar oluyorsa bunların mutlaka çeşitli mahfillere taşınması gerekmez mi? “Doğu Türkistan” diyoruz, Doğu Türkistan’da şu anda insanlık dışı birçok hadise meydana geliyor. Bakınız, 2009 yılında Uygur Türklerinin bölgesine sonradan yerleşen Çinliler arasında çıkan çatışmalarda 200’ün üzerinde insan hayatını kaybetmişti. O dönemden bu yana gerginlik bu bölgede dinmemiştir. Burada yaşayan kardeşlerimiz esir muamelesi görmekte, evlerinden bazen çıkamamaktadır; iş yerlerinde öldürülmekte, yaşadıkları yerler de yakılıp yıkılmaktadır. Türkiye olarak oradaki Türklerin sıkıntılarıyla yakından ilgilenmek, sorunların çözümünde uluslararası girişimlerde bulunmak bizim esas görevimiz olması gerekmektedir. Bakınız, Doğu Türkistan Türklerinin lideri Rabia Kadir Hanımefendi, büyük zorluklar içerisinde çok büyük mücadele vermektedir ve Türkleri temsil noktasında dünyanın her tarafına koşmaktadır. Japonya’da Doğu Türkistan Türkleriyle büyük kongreler yapılmakta, orada onların haklı sebepleri, haklılıkları anlatılmaktadır ama enteresandır, Rabia Kadir Hanımefendi Türkiye’mize girememektedir, Türkiye’mize kabul edilmemektedir. Şurası bir gerçektir ki sahip çıkılmamaktadır ya da cılız şekilde sahip çıkılmaya çalışılmaktadır. Bunların hiçbirisini maalesef yeterli görmüyoruz. Yurt dışındaki bütün Türklere sahip çıkmak gerekmektedir. Doğu Türkistan Sincan Bölgesi’ndeki, Kırım’daki, Telafer’deki, Sivastopol’daki, Bükreş’teki Türkler de bizim kardeşlerimizdir. Türk insanının bulunduğu her yer ilgi alanımızda olmalı, mutlaka ama mutlaka oralara uzanmalıyız. Türk dünyası ülkemizin geleceği ve teminatıdır. Bu dünyadan korkmadan oralara yaklaşmak da bizim esas görevimiz olmalıdır. Ancak, gördüğümüz kadarıyla Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarının Türk milleti ve sözüyle bir problemi vardır. Türk milliyetçiliği maalesef ayaklar altına alınmakta, 36 etnik kimlikten bahsedilmektedir. Hatta Adalet ve Kalkınma Partisi MKYK üyesi bir şahıs “Dünyada Türk diye bir ırk yoktur.” diyerek tarihi, yaşadığı coğrafyayı inkâr edebilmektedir. Bunları kabul etmek mümkün değildir. Sayın milletvekilleri, TİKA da, Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı da dünyada çeşitli yerlerde yaşayan Türkler için kurulmuş olan kuruluşlardır. Türk yoksa o zaman bu kuruluşlar neden kurulmuş ve faaliyet göstermektedir? Cevabı da mutlaka verilmelidir. TİKA, tabii ki Afrika’ya, Filistin’e, Afganistan’a yardım edebilir, oralara ofisler açabilir fakat Türk dünyasındaki insanlar ekmek bulamıyor, hastane bulamıyor, doktor bulamayan yerler var. Madem oralara yardım yapılıyor hiç olmazsa Türk dünyasındaki ihtiyaçlı, fakir insanlara da el uzatılabilir. Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığının daha aktif olmasını bekliyoruz. Kurulduğu günden itibaren çok güzel faaliyetleri olmuştur ancak tekrar gözden geçirilmeli, Hükûmet tarafından Türk dünyasının dışına itilen TİKA’nın boşluğu bu kuruluşumuz tarafından mutlaka doldurulmalıdır. Yurt dışından getirilen öğrenciler daha farklı şekilde sahiplenilmeli, okulları bitince geriye dönüşleri teşvik edilmeli, ülkelerinde çeşitli vesilelerle takip edilmeleri ve ilişkilerimizin de koparılmaması gerekmektedir. Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığının yurt dışında bürolar açması gerekmektedir. Ayrıca, yurt dışında, özellikle Avrupa’da çeşitli konularda toplantılar yapılıp insanlarımız bilgilendirilmelidir. Oralarda yapılan toplantılara sadece belli bir siyasi görüşü olan insanlar değil de her gruptan, ülkesine, milletine bağlı insanlar davet edilebilir yani herkesi kapsayan, her kesimin katıldığı toplantılar yapılabilir. Avrupa ülkelerindeki Türklerden bize gelen şikâyetler toplantılara sadece AKP’ye yakın kuruluşların çağrıldığı noktasındadır, hâlbuki oralarda Türk federasyonları gibi yıllarca Türk gençliğine, Türk insanına sahip çıkmış çok köklü kuruluşlar vardır. Oralardaki insanlar neden çağrılmamaktadır? Onlar da çağrılıp onların görüşünün de alınması gerekmez mi diye düşünüyoruz. Yurt dışındaki, Avrupa’da yaşayan Türk gençlerinin uyuşturucu başta olmak üzere birçok problemi var demiştim. Oralarda yaşayan insanlara millî ve manevi değerlerine sahip çıkan eğitim noktasında da destek olunması gerekmektedir. Ayrıca, gençlerimiz, oradaki gençler -ikinci nesil, üçüncü nesil olmuştur- neredeyse Türkiye’yi ve Türk dünyasını tanımamaktadır. O insanlar ülkemize davet edilerek tarihî yerlerimiz gösterilebilir; Çanakkale, Bursa, Topkapı Sarayı, Söğüt, Ahlat gösterilmeli, tarih şuuru o çocuklarımıza verilmelidir. Türk devletinin büyüklüğü, tarihî kültürünün haşmeti o gençlere gösterilip, yaşattırılıp gururlu olmaları, gurur duymaları sağlanmalıdır. Sayın milletvekilleri, Türk dünyasında yirmi yıllık bağımsızlık süreci çok uzun bir zaman süreci değildir. Bu zaman sürecinin de büyük bir kısmı, neredeyse yarısından fazlası Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarı zamanında geçmiştir. “Bu dünyada çok şey yaptık.” denirken geçmiş tamamen unutulmaktadır. Bağımsızlıkları kazanıldığı zaman Türkiye Cumhuriyeti hükûmetleri ellerindeki her türlü imkânı kullanmış, çok önemli projeler yapmışlardır. Sivil toplum kuruluşlarımız, hatta hiçbir özelliği olmayan sade vatandaşlarımız bile koşarak o coğrafyaya “Turan ülküsü gerçekleşti.” diyerek gitmişlerdir. O projeler mutlaka Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarında devam etmelidir ama maalesef etmemiştir. Hiç olmazsa bundan sonra oradaki devletler zaman aralıklarıyla ziyaret edilebilir; karşılıklı ziyaretlerde ekonomik, kültürel, sosyal projeler ortaya konulabilir. Ayrıca, yapılan karşılıklı anlaşmalar da mutlaka mutlaka uygulanmalıdır. Yani gördüğümüz, yapılan çeşitli projeler maalesef kâğıt üzerinde bıraktırılmaya çalışılıyor veyahut da çok fazla ciddi manada gelişmeler olmuyor. Bunu anlamakta zorluk çekiyoruz. “Yaptık, ilişkiler gelişti.” diyerek neredeyse göz boyanıyor. Sayın milletvekilleri, Özbekistan devleti dâhil olmak üzere, bütün bağımsız Türk devletleriyle ilişkilerimiz mutlaka mutlaka geliştirilmeli, sorunlar ortaya konularak çözümlenmelidir. Özbekistan devleti Orta Asya’da, 25 milyonun üzerinde nüfusun yaşamış olduğu bir yerdir. Oradaki insanlardan, o topraklardan, Taşkent’ten, Buhara’dan, Semerkant’tan vazgeçme şansımız diye bir şeyin olmadığını söylemek istiyorum. Ayrıca, bugün, Gürcistan’da Ahılkelek bölgesine Ahıska Türkleri geri dönemiyorsa bunun sorumlusu Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarıdır. Geriye dönüş konusu, maalesef, ciddiye alınmamıştır. Hâlbuki bu bölge Türklerin ana yurdudur. Burası Türklerin geçmişten itibaren yaşamış olduğu öz yurtlarıdır. Stalin’in yok etmeye çalıştığı bu insanlar acaba neden desteklenmiyor; kendi hâllerine, kendi kaderlerine terk ediliyor? Geçmiş dönemlerde TİKA marifetiyle, kanalıyla Kırım Türklerine ev ve arazi alınıp o bölgeye geri dönüşleri desteklenmişti. Neden aynı projeyi Ahıska Türklerinden esirgiyorsunuz? Yoksa Ahıska Türklerinin Ahılkelek bölgesine dönüşü sizlerin görev sahasına, TİKA’nın görev sahasına girmiyor mu? Sorumuzun cevabını bekliyoruz. Ayrıca, Azerbaycan’ın, Karabağ dâhil, topraklarının üçte 1’i işgal altındadır. Öz topraklarından zorla çıkarılan insanlar perişan hâlde, göçmen hâlde, kaçkın hâlde çeşitli bölgelerde maalesef çok zor şartlar altında yaşamaktadır. Bugünlerde Suriye mültecilerine, oradaki insanlara, oradaki kardeşlerimize yardım ediyoruz. Onlara yardım etmek bizim görevimizdir çünkü Türkler tarihin her döneminde mağdur insanlara gönüllerini açmış, her türlü imkânlarını da açmışlardır ancak Azerbaycan Türkü’nün sorunlarını da her hâlde sahiplenmemiz gerekmektedir. Yani Karabağ’da bir işgal varsa, onun etrafındaki 7 tane kentte işgal varsa bu işgalin sebepleri ve sonuçları ve bundan sonra neler yapılacağı şeklinde de birtakım çalışmalar mutlaka yapılmalıdır. Çünkü Azerbaycan topraklarında, o bölgelerde şu anda dramlar yaşanmaktadır ama enteresandır, STK’lar, sivil toplum kuruluşları da maalesef oradaki dramları görmüyor. 10 Aralık Dünya İnsan Hakları Günü’dür. Acaba 10 Aralık İnsan Hakları Günü’nde Türk dünyasıyla ilgili neler yapılmıştır? Azerbaycan’daki, Karabağ’daki insanların, topraklarından çocukluk hâllerindeyken dışarıya çıkarılmış olan o insanların memleketlerine dönüşleriyle ilgili neden birtakım şeyler yapılmamaktadır? Bunları öğrenmek istiyoruz. Tabii, özellikle Hocalı katliamı… Bakınız, Hocalı katliamının kanı kurumamış olmasına rağmen -işte “Dünya İnsan Hakları Günü” diyoruz- Dünya İnsan Hakları Günü’nde Hocalı katliamını yapanların hâlâ serbest bir şekilde gezdiği, devlet başkanı olduğu, başbakan olduğu bir dünyayı da yaşıyoruz ama herhâlde bunu da ortaya koymak, bunların sorumlularını da bulmak bizim görevimiz içerisinde olması gerekmektedir. Türk dünyasında şu anda birçok yerde okullarımız vardır: Manas’ta, Ahmet Yesevi, Azerbaycan’da, Romanya’nın Mecidiye bölgesinde. Enteresandır, bu bölgelerdeki okullarımız da Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarında maalesef çok fazla sahiplenilmemiştir. O bölgelerdeki fiziki şartlar iyice bozulmuştur. TİKA marifetiyle bazı noktalarda -işte bilgisayardır- birtakım destekler yapılmaya çalışılmaktadır ama bunlar yeterli değildir. O okullar mutlaka devletimizin yetkilileri tarafından ziyaret edilmeli ve o bölgeler takip edilmelidir diyor, yüce Meclisi saygıyla selamlıyorum.
Manisa Milletvekili Sayın Sümer Oral. Buyurun efendim.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Hazine Müsteşarlığının 2014 yılı bütçe tasarısı üzerinde Milliyetçi Hareket Partisinin görüşlerini sunmak üzere söz aldım. Hepinizi saygıyla selamlıyorum. Hazine Müsteşarlığının 2014 yılı bütçe tasarısı üzerinde 15+3 dakikalık sürenin verdiği imkân dâhilinde iki önemli konuya değinmek istiyorum. Bunun birincisi, kamu maliyesinin bugün içinde bulunduğu yapıdır. Diğeri ise yurt içi tasarruf açığının son on bir yılda her sene biraz daha artan seyri ve bu gelişme sonucu büyüme ve ekonominin çarklarının bugün büyük ölçüde dış kaynakla döner hâle gelmiş olmasıdır. Bu her iki gelişme de Hazine Müsteşarlığınca yakinen izlenen temel alanlardır. Sözlerimin başında şunu ifade etmek isterim ki içinde bulunduğumuz küresel ekonomide, küresel konjonktürde ekonomik bozulmalar, ekonomik dalgalanmalar süratle ve genelleşerek ilerliyor. Böyle bir ekonomik konjonktürde ülkelere düşen, dış dalgalanmalara karşı dayanıklı bir yapı oluşturma ve onu titizlikle koruma gayreti olmalıdır. Esasen, ülke ekonomileri açısından bunların dışında sığınacak daha sakin bir liman da mevcut değildir. Ekonomik yapı ve gelişmeleri değerlendirirken konjonktürel oluşumları ve bunların taşıdığı büyüklük ve sonuçları dile getirmekle yetinilmeyip bunların ötesinde, daha kapsamlı bir analize gidilmesi gereğine inanıyorum. Böylece “nominalizm” diye adlandırabileceğimiz bir tablo yerine, ekonominin, kamu maliyesinin yapısal durumunu ortaya koyacak, onun seyrini gösterecek reel bir analiz hiç kuşku yok ki çok daha bir değere sahip olacak. Bu yaklaşım, özellikle kamu maliyesinde yapısal düzenleme, reform ihtiyacı olup olmadığını net bir biçimde ortaya koyacak verileri de beraberinde getirecektir. On bir yıllık tek başına bir iktidar dönemi sonunda “On iki yıl önce şu idi, yirmi yıl önce bu idi.” demek yerine bu kapsamda bir analiz çok daha isabetli olacaktır. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; dengelere oturmuş sağlam bir kamu maliyesi güçlü bir ekonomi için ön koşuldur. Nitekim, bizde de, Türkiye’de de 21’inci asra girerken yani 2000’li yılların hemen başında gerçekleştirilen kapsamlı yasal ve yapısal reformların amacı da sürdürülebilir bir büyüme ortamı yaratmak yanında, ekonomiyi dışa karşı daha dayanıklı bir yapıya kavuşturmak idi. Nitekim, kamu kesiminde bulunan fonların tasfiyesi, bütçe birliğinin sağlanması, görev zararlarının tümünün tasfiyesi, Kamu İhale Kanunu, Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanunu, Borçlar Kanunu gibi bazı düzenlemeler ve özellikle mali disipline duyarlılık bu kapsamda yapılanların başlıcalarıdır. Sayın Başkan, bütçenin görüşülmesi sırasında Sayın Başbakan bankaların fevkalade kötü bir yapıda, içi boş olarak alındığını, öyle bir Ziraat Bankası alındığını ifade ettiler. Oysa, kamu bankaları alanında en köklü düzenlemeler, bankacılık sistemini sağlıklı ve uluslararası standartlara uygun hâle getirecek düzenlemeler, AKP henüz daha kurulmamışken, Türkiye’de 1999, 2000 ve 2001 yıllarında tamamlanmıştı. Ayrıca, bankaların, özellikle kamu bankalarının -sadece Ziraat Bankasının değil- finansman yapılarını sağlamlaştıracak düzenlemeler de gerçekleştirilmiş ve bu cümleden olarak 2000 ve 2001 yılında 25,1 milyar Türk lirası görev zararları; 3,2 milyar da sermaye desteği olarak 28,3 milyar lira karşılanmış, hazine kâğıdı yani devlet iç borçlanma senedi ve nakit olarak verilmiştir. Dolayısıyla, Ziraat Bankasının 3 Kasım 2002 tarihinde hazineden bir alacağı yoktu. Bakın -esasında bunları ifade etmeye gerek yok, bugünkü Hükûmet bunları söylemekte çok çekingen davranıyor ama- Türkiye’yi ziyaret eden IMF Başkanı Madam Christine Lagarde, bütün bu bankacılık reformlarının 2002’den önce yapıldığını ve bu nedenle, 2008 finansal krizinden Türkiye’nin bankalarının sağlıklı çıktığını ifade etmiştir. Ayrıca, bunlar, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulunun yayınlarında, Bankalar Birliğinin yayınlarında da açık açık ifade ediliyor. Elimdeki kitap, Kasım 2012’de Bankalar Birliğinin çıkardığı bir kitap; aynen şunu söylüyor: “Ülkemizde bankacılık düzenlemeleri konusunda en köklü değişiklikler 23 Haziran 1999 tarihinde yayımlanan 4389 sayılı Bankalar Kanunu ile meydana getirilmiştir.” Daha daha da anlatıyor. Bunlara gerek yok ama şimdi bunlar ortadayken nasıl olur da bu Hükûmet “Bankacılık sistemini ben yaptım.” diyebilir? Bunu da vatandaşlarımıza bırakıyorum.
Der, der!
Gerçekleştirilen bu reformlar, makul bir sürede makroekonomik göstergelerin olumlu eğilim içine girmesini sağlamıştır. 1999 yılında -altını çizmek istiyorum, 1999’da- yüzde 62,9 düzeyinde seyreden enflasyon oranı 2002 yılında 28,9’a, 2003’te ise 18,4’e gerilemiştir. Büyüme hızı 2002’de yüzde 6,2 olmuş, cari işlemler açığı ise aynı yıl sadece binde 3 düzeyinde kalmıştır. Oluşturulan bu sağlam yapının titizlikle korunması, hatta yeni tedbir ve yapısal düzenlemelerle takviyesi gerekirken buna yeterli özen gösterilmemiş, dolayısıyla kamu maliyesinde son yıllarda önemli bazı kırılmalar yaşanmaya başlanmıştır. Kamu maliyesinin mevcut durumu tepe noktaları itibarıyla bugün şöyle bir görünüm arz ediyor: Bütçenin harcama ayağı esnekliğini büyük ölçüde yitirmiş, katılaşmıştır. Faiz dışı harcamalar artık faiz harcamalarındaki azalışlarla karşılanabilecek yapıdan süratle uzaklaşmaya başlamıştır. Ve bütçemizin harcama kalemleri içerisinde ileriye dönük fevkalade ciddi sıkıntıları görmemek mümkün değil. Esasında bunların tartışılması lazım bütçede. Bütçenin gelir ayağı, asli ve sürekli kaynak olan vergi sistemi son derece sağlıksız bir nitelik kazanmış, verginin sosyal ve ekonomik fonksiyonları âdeta ihmal edilmiştir. Dolaylı vergilerin vergi yapısı içindeki payı geride bıraktığımız on bir yılda yüzde 65 oranlarından yüzde 70’lere çıkmıştır. Aflar dışında, vergi yasası alanında, çok sık ifade edilmiş olmasına rağmen dişe dokunur, köklü bir düzenleme yapılamamıştır, sadece kurumlar vergisinde bir oran düşüşü vardır. Son yıllarda bütçelerde bir defalık gelirler yer almaya başlamıştır. Bir defalık gelirler bir defalık giderler için değil, devamlılık arz eden harcama artışlarını karşılamak amacıyla kullanılıyor. Geçici gelirlerin daimî gelir gibi ele alınmış olması, kamu finansmanı açısından makul bir uygulama olmayıp bütçe dengesi açısından da hayli yanıltıcı olur, belki bütçe açıklarının gerçek boyutunu gizler. Ayrıca, bütçe giderek büyük bir fona dönüşmektedir. 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanunu’nda 2007 yılında yapılan değişiklik ve bütçe kanununa konulan hükümlerle, bütçeye ödenek eklenmesi ve tertipler arasında tahsisat aktarılmasında Meclise ait olan, bütçe hakkının da bir gereği olan yetki Maliye Bakanına devredilmiştir. Böylece, yıl içinde Meclisin bilgi ve onayı dışında önemli büyüklükte ödenek ilaveleri yapılmaktadır. Uygulama, Sayıştayca her yıl eleştiri konusu yapılmasına rağmen, artarak devam etmektedir. Toplu Konut İdaresi yani kısaca TOKİ, konut yapımı dışına çıkarak âdeta eski Bayındırlık Bakanlığının yerini almaya başlamıştır, şu farkla: Meclisten ödenek alma ve Kalkınma Bakanlığı izni aranmadan Kamu İhale Kanunu’nun süreç ve ilkelerine uymak zorunda değildir. Gelir ve gider durumu, harcama esasları şeffaflıktan uzak bulunuyor. Gizli bir fon demek belki daha doğru olacak. Fon üzerinde Meclisin denetimi yoktur, gerçek bir Sayıştay denetimi ise mevcut değildir. Bütçe disiplininin önemli ayaklarından biri de Kamu İhale Kanunu’dur. Bu, ne yazık ki bütçenin büyük bir fon gibi yönlendirilmesine yol açan unsurlardan biri hâline gelmiştir. Gerçekleştirilen değişikliklerle pek çok harcama ve kurum bu kanun kapsamı dışına çıkarılmıştır. Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanunu ve Kamu İhale Kanunu’ndaki değişiklikler birlikte değerlendirildiğinde, bütçenin bir fon gibi yönlendirilmeye başladığı sonucuna ulaşılmaktadır. Torba kanun uygulamalarından sonra, görünen o ki torba bütçelere doğru da adım adım ilerliyoruz. Hayırlısı. Ekonomilerde mali disiplin sözde icraat ile sağlanmaz. “Mali disiplinden hiç fedakârlık yapmıyoruz.” demek bir şey ifade etmez bunun icraatla gösterilmesi lazım. Bütçe açıkları, eğer bütçe açıklarından bahsediliyorsa bu da tek başına mali disiplinin ölçüsü olamaz. Mali disiplin, kamu maliyesi uygulamalarının bütününden ortaya çıkacak bir sonuçtur. Yukarıda özet olarak belirtilmiş bulunan uygulamalar mali disiplinin bugün hayli zedelenmiş olduğunu açık bir şekilde ortaya koyuyor. Değerli Başkan, sayın milletvekilleri; yurt içi tasarruf düzeyi, ihtiyacımız olan büyümenin temini açısından bir ön koşuldur. Bugün, Türkiye, yılda ortalama yüzde 7’ye yakın -belki 7 olmayabilir ama 7’ye yakın- bir büyüme oranındadır. Geride bıraktığımız on bir yıllık sürede yurt içi tasarruflar her yıl azalan bir eğilim içine girmiştir. 2002 yılında gayrisafi yurt içi hasılanın yüzde 19’u düzeyinde olan tasarruf oranının 2013 yılında yüzde 12’ler seviyesine gerilemesi beklenen bir durum. 2012 yılında yüzde 14,5 olan oranın bir yıl içinde yüzde 12’lere gerilemiş olması, bir yıl içinde 2 puan birden düşmesi son derece düşündürücüdür. Bu, tam dramatik bir tablodur. Özel kesim tasarruflarında ise tablo daha da kötüdür. İç tasarruflardaki bu gelişmeye çare bulunmadığı sürece Türkiye’de büyüme sorun olmaya devam edecektir. Bu alanda alınan bazı tedbirler ne yazık ki yetersiz kalmıştır. Türkiye, Adalet ve Kalkınma Partisi iktidarlarında dünyanın en yüksek cari açık veren ülkelerinden biri hâline gelmiştir. 2002 yılında gayrisafi yurt içi hasılanın binde 4 oranında olan cari açık, 2011 senesinde yüzde 10’lar düzeyine çıkmıştır. 2003-2012 arasında, on yılda, cari açık 331 milyarı aşmıştır, bu kadar kaynak yurt içinden yurt dışına çıkmıştır. Cari açıktaki büyüme tek başına enerji ithalatına da bağlanamaz. Enerji dışında da cari açık vardır. Cari açığın aşırı büyüklüğü yanında finansman yapısında da gittikçe bozulmalar görülüyor. Yurt içi tasarruf açığını küçültecek, cari açığı düşürecek dişe dokunur yapısal düzenlemelere gidilmemiştir. Alınan bazı tedbirler varsa da bunların beklenen sonuçları verdiği söylenemez. Yurt içi tasarrufların yeterli düzeyde olmayışı, cari işlemler açığının yüksek düzeyde seyri, ekonomi ve büyümenin çarklarının bugün büyük ölçüde dış kaynakla dönmesine neden olmuştur. Bu durum, bünyesinde önemli riskler taşımaktadır. Türkiye’nin dış borcu 2013 yılı ikinci çeyreğinde 367,3 milyar dolardır. Bu borç 2002’de 129,5 milyar dolar idi. Özel kesimin dış borcu bu dönemde 43,1 milyar dolardan 252,3 milyar dolara yükselmiştir. Ekonomimiz ve özel kesim için fevkalade önemli bir diğer gösterge olan açık döviz pozisyonu, 2002’de negatif 6,5 milyar dolar iken 2013 yılının ikinci çeyreğinin sonunda negatif 165,3 milyar dolara çıkmıştır. Borcun nispi olarak ifade edilmesi, bu anlattığım mahzurları ve durumları gidermez, Türkiye'nin dışa karşı bağımlılığını ve kırılganlığını da gidermez. Bu rakamlar, ekonomimizin bugün dışa karşı ne ölçüde bağımlı hâle dönüştüğünü, kırılgan yapısını ortaya koyan önemli göstergelerdir. Nitekim, Amerikan Merkez Bankası Federal Rezervin geçtiğimiz mayıs ayı başında açıklamış olduğu, tahvil alım miktar sınırlamasından en fazla etkilenen, millî parası en fazla değer yitiren ülkelerin başında Türkiye gelmektedir, yüzde 15 oranları seviyesindedir. Özellikle Amerikan Merkez Bankası FED’in 5 Mayıs 2013 tarihindeki açıklaması sonrası gündeme gelen “kırılgan beşli” adı verilen bir grup vardır, “BRICS” olarak bilinen gruba benzer bir grup. Burada, Brezilya, Güney Afrika, Endonezya, Türkiye ve Hindistan bulunuyor. Bu ülkelerin böyle bir grup içinde değerlendirilmesinin nedenleri olarak yüksek cari açık oranları, yüksek enflasyon oranları ve büyüme performanslarındaki düşüşler gösteriliyor. Bu grubun içinde Türkiye, enflasyon oranı bakımından Hindistan’dan sonra 2’nci en kötü, cari açık açısından ise en kötü ekonomi durumunda görülüyor; tablo bu. Sayın Başbakan, Merkez Bankasındaki esasen yarısından fazlası başkalarına ait olan brüt döviz rezervlerinden her salı günü söz ediyor da nedense bu rakamlar gelince göz ve kulak kapatılıyor. Yukarıda belirtilen kamu maliyesi ve yurt içi tasarruf açığı gibi sorunlar yapısal niteliktedir. Yapısal sorunlar, geçici tedbirlerle değil, yapısal düzenlemelerle çözümlenir. Geride bıraktığımız on bir yılda, ekonominin gereği yapısal reformlara sıcak bakılmadığı çok açık biçimde görülüyor. 2005, 2006, 2007 yıllarında konjonktür bu açıdan son derece uygundu, önemli fırsatlar kaçırılmıştır. Bir küçük örnek olarak söylüyorum: Sayın Ali Babacan, tüm uğraşılarına rağmen, mali kuralı bir türlü tatbikata koyamadı. On bir yıllık bir iktidar kendi döneminin değerlendirmesini ve bugünün önemli sorunlarını bir tarafa bırakmış eski yılların defterlerini açmaya başlıyorsa doğrusu gidişatın pek de hayırlı olduğunu söylemek mümkün değildir. Sayın Başkan, teşekkür eder, bütçenin hayırlı olmasını diler, saygılar sunarım.
Barış ve Demokrasi Partisi adına, Şırnak Milletvekili Sayın Hasip Kaplan. Buyurun efendim.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; dün akşamdan bu yana bölgeden gelen telefonların sayısı 200’ü aştı. Cizre gibi on yılda bir kar yağışının olduğu bir ilçemiz dâhil; İdil, Mardin, Siirt, zaten Hakkâri tarafı her kış kapanır -bu bilinir ama- Nusaybin, İpek Yolu yani Mersin, Antakya, Antep’ten Habur’a kadar olan transit yolda -ki en önemli yol- 1 metreyi aşkın kar yağışı nedeniyle gerçekten büyük bir afet yaşanıyor. Her noktadan çok sayıda aracın şarampole yuvarlandığı, kiminin mazotunun bittiği, çoluk çocuk hastaların olduğu bilgileri geliyor. Şu görüntüler, hemen biraz önce, bir saat önce aldığımız görüntüler bunlar. Ki Cizre’ye on yılda bir o da 5 santimetre kar yağar. Ama, elli yıl önce bir kırmızı kar yağmıştı, büyük bir felaket yaşanmıştı; 2 metreyi aşkın olduğu söylenir, büyüklerimiz anlatır, biz de çok çocukken gördük. O felaket yaşandığı zaman uçaklar hem yiyecek atıyorlardı hem de hayvanlar telef olmasın diye arpa torbalarının atıldığı bir dönemdi. Bunu mutlaka o dönemde yaşayanlar bilirler. Bu resimler şehir merkezinde çekilmiş çünkü şehir merkezinin hemen 1 kilometre ötesinde mahsur kalmış durumda araçlar ve tek olanak, şehir merkezlerinde belediye araçları şu an faaliyet gösteriyor. Bu gösterilen araçlar da belediye kepçeleri ki çok etkili olamıyor. Buradan baktığımız zaman, tabii ki yağış bir doğal afet. Bölgeden gelen telefonlara baktığımız zaman, özellikle İdil-Nusaybin arasındaki İpek Yolu, İdil-Cizre arası. Yine, İdil-Midyat arasında Midyat Belediyesinin greyder ve buldozerleri yardıma gidiyor ve onlar da şarampole yuvarlanıyor; 100’ün üzerinde aracın kaldığı… İdil-Cizre arasında 70 civarında, Balveren tarafında 100’ün üzerinde aracın, yine Nusaybin arasında on beş saat... İlginçtir, Mardin-Diyarbakır gibi gidiş-geliş yolu olan bir güzergâh bu, çok önemli bir merkezde maalesef on beş saatten beri yollar kapalı ve araçta insanlar. Midyat’ın Bagok bölgesinde göçebelerin yaşadığı, İdil’in Sırtköy civarında yine göçerlerin yaşadığı çadırların tamamının yağış nedeniyle çöktüğü, Yayvantepe’den sonra Erzanıh köyü… Şu an son gelen telefonda İdil’in Sulak köyü ve Alcanya mezrasında çocuk ve ağır hastaların da olduğu, araçların, konvoyun maalesef karda kaldığı bilgisi geldi. Şimdi, buradan baktığımız zaman böyle bir afat durumunda, bir felaket durumunda, yağış durumunda kim akla gelir? İlk akla gelen işte, kurtarma ekipleri oluyor, yardımları oluyor. Tabii ki Karayolları akla gelir, Ulaştırma gelir, Karayollarının yol açması gerekir en önemlisi ama maalesef, benim Şırnak vilayetinde görüştüğüm ilçe kaymakamı ve belediye başkanlarımız bu konuda Karayollarının bu ulaşım noktalarına hâlâ erişemediğini bize bildirdiler. Beni üzen bir şey tabii, şunu açık ifade etmek istiyorum, yeni haberler düştü “Güneydoğu kara teslim.” diye. Diyarbakır’da, Şırnak’ta, Mardin’de okullar tatil. İşte, Şırnak’ta kar 1 metrenin üzerinde. Mahsur kalan yerlerin haberleri, kapanan köy yolları… Tabii ki Şırnak, Hakkâri dağlık bölge, o zaten bilinen bir gerçek ama bunlar ovada yaşananlar. Şimdi, buradan baktığımız zaman, insanların, hasta olanların, yolda kalanların, yakıtı biten araçların ve gerçekten yaşama mücadelesi veren insanların ta Diyarbakır’dan Besta derelerine kadar, Güçlükonak’tan Uludere’ye kadar -ki oradan da haberler geldi- yaşanan bu olumsuzlukların karşısında tabii ki Karayolları tek başına yeterli değildir. Sağlık Bakanlığının helikopterleri olur -tabii ki Ulaştırma Bakanlığının var- Orman Bakanlığının yangın helikopterleri böyle dönemlerde devreye girer. Bizim bölgede, maşallah, Skorsky, Kobra çok. Güvenlik Müsteşarlığının da bütçesini görüşüyoruz. Yani, bu helikopterler, bu Kobralar insani yardım konusunda bu çözüm sürecinde havalanıp bir yardımcı olsalar ne olur diye düşünüyor insan. Şaşırıp kalıyoruz. Ben sabah AFAD’ı aradım “Genel Müdürü bağlayın.” dedim, “Şurada bir tören var, oradadır.” dediler. Özel Kaleme ulaştım, dedim “Böyle bir şey yaşanıyor, bilginiz var mı?” Bilgileri yok. “E, ilimizle bir temas kuralım, bize bir cevap gelmiş mi?” İli aramışlar, ilden bir talep gitmediği, valilikten bir talep gitmediği söylendi. Sonra, Sayın Atalay’la burada görüştüm, durumu aksettirdim: “Böyle böyle bir durum yaşanıyor, bu ciddi bir durum.” Sayın Atalay’la görüştükten sonra 11.30’du, en son bana AFAD’dan, Özel Kalemden gelen -dönen- telefon, saat 12.30: “Şırnak Valiliğiyle görüştük, yeni talep aldık, ödenek gönderdik.” İşte, böyle bir olayda, böyle acil bir durumda, insanlar, hastalar, yolda kalanlar, yakıt, bunları dikkate aldığınız zaman bir sosyal devletin bütün refleksleriyle harekete geçmesi gerekirken maalesef bir milletvekilinin AFAD’ı araması, bakanla görüşmesi, arkasından kaymakam ve belediye başkanlarıyla görüşmesinden sonra bunun dikkate alınması bizim bu konularda hâlâ yeterli bir örgütlenme ve ani bir kriz merkezi hareketliliği içinde olmadığımızı gösteriyor. Peki, elli yıl önce uçaklar kalkıp torbalarla hem yiyecek hem hayvanlar için arpa atarken elli yıl sonra, bu kadar gelişmiş, dünyanın 16’ncı büyük ekonomisi böyle bir kar yağışı karşısında bu kadar hazırlıksız yakalanabilir mi? Yakalanıyor demek. Sadece, kar yağdığı zaman İstanbul’da kriz oluyor, trafik kapanıyor, okullar tatil oluyor, Ankara’da oluyor ama ülkenin diğer bölgelerine baktığınız zaman maalesef sorun olmuyor. Bu konudan baktığımız zaman, vatandaşın vergilerinin yerini bulması, öncelikle bu tür acil durumlarla işlev görmesi son derece önemlidir. Elbette ki bu bölgelerin bir kısmı Şırnak, Uludere, Beytüşşebap tarafı sürekli kar yağan bölgelerdir. İşte görüyoruz bazı valiliklerde donanımlı araçlar var. Rize’ye AFAD aracı tam donanımlı -Başbakanın şehrinde- verilmiş. Sanıyorum bu durumda olan aynı şehirlerin hepsine yani bir Bitlis’e, bir Van’a herhâlde bunun aynı şekilde yapılması... Ki il özel idare üzerinden bu modifikasyonu tamamlanmış arama-kurtarma araçları teslim ediliyor. “Neden yok?” sorusuna hakikaten cevap aramak istiyoruz ve bu, harcamaların sağlıklı yapılabilmesi açısından son derece önemlidir. Burada, şunu ifade etmek istiyoruz -ki bu kısa konuşma süresi içinde-insanlarımız on sekiz saat -ki iki saat oldu- yirmi saattir bu sıkıntı içindeler, herkesi duyarlılığa çağırıyoruz. Sayın Bakanlığın diğer ilgili bakanlıkları da harekete geçirmesini diliyoruz. Bütün yurttaşlarımıza da buradan geçmiş olsun diyoruz. Bütün çığlıkları yerini, adresini bulmuştur. İnşallah, bu sıkıntıdan kurtulacaklardır. Hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Diyarbakır Milletvekili Sayın Nursel Aydoğan. Buyurun Sayın Aydoğan.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Barış ve Demokrasi Partisi Grubu adına Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı bütçesi üzerine söz almış bulunuyorum. Bu vesileyle bütün arkadaşları saygıyla selamlıyorum. Değerli milletvekilleri, Türkiye, 4 Mart 2010 tarihinde Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan günümüze kadar devam eden ve hâlen de çözülmeyen Kürt sorunu nedeniyle yeni bir kurumla tanıştı. Kuruluş amacı her ne kadar “Terörle mücadele alanında politika ve stratejiler geliştirmek.” olarak tanımlansa da artık tüm Türkiye, başta Kürt sorunu olmak üzere, Aleviler, azınlıkların karşılaştığı sorunlar gibi, sorun alanları üzerinde çalışan bir kurum olduğunu anlamış durumdadır. Bu nedenle, kurum, öncelikle kuruluş amaçlarını yeniden tanımlamalıdır. Elbette ki terör ve terörle mücadele bugün dünyadaki pek çok ülkenin gündemindedir ve gündeminde de olması gereklidir. Ancak Kürt sorununu terör sorunu olarak görmek, bunu önlemek, bitirmek amacıyla yeni bir kurum oluşturmak doğru ve gerçekçi değildir. Bu nedenle Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı Kürt sorununun demokratik barışçıl yolla çözümünü esas alan bir çalışma yürütecekse başta kuruluş nedenlerini, amaçlarını ve sorun alanlarını doğru tanımlamak durumundadır. Zaten Türkiye’deki esas sorun tam da budur, sorun doğru tanımlanmıyor, “Terör sorunu var, terörle mücadele esastır.” deniyor. Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı eğer gerçekten sonuç almak istiyorsa Türkiye’de Kürt sorunu vardır ve bu sorun Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran temel iki halktan biri olan Kürt halkının cumhuriyetin kuruluşuyla birlikte dil, kimlik ve öz yönetim hakkının gasbedilmesiyle ortaya çıkan bir sorundur diyebilmelidir. Eğer bu haklar gasbedilmeseydi, asimilasyon ve inkâr politikası uygulanmasaydı bugün “Kürt sorunu” diye bir sorun olmayacaktı diyebilmelidir. Ve yine, bugün terör sorunu olarak görülen sorun inkâr ve asimilasyon politikasıyla ortaya çıkan Kürt sorunudur ve PKK de bu politikanın sonucu olarak ortaya çıkmış bir örgüttür yani PKK Kürt sorununun nedeni değil, sonucudur diyebilmelidir. Ve yine, Türkiye'nin imza attığı Birleşmiş Milletler gibi uluslararası sözleşmelerde de belirtildiği üzere kimliği, dili inkâr edilen bir halkın isyan etme hakkı vardır. İşte, Kürt halkı da tam 28 kez isyan hakkını kullanmış ve sonuncusu da 29’uncu isyandır diyebilmelidir. Ve yine, Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı tam doksan yıldır devam eden büyük acılara, büyük trajedilere neden olan bu sorunun çözümünde önemli bir görev ve sorumluluğu yerine getirmek için kurulmuştur diyebilmelidir. Bu zor ve tarihî görevi başarmak üzere yola çıktık diyebilmelidir. Biz gerçekleri Türkiye halkına anlatmanın zorluğunu ve bu anlamda da Sayın Beşir Atalay’ın işinin hiç de kolay olmadığını biliyoruz. Ama Müsteşarlık kuruluşunun üç yılını geride bırakırken, Kürt sorunu ve çözümü noktasında belli bir aşamaya da gelinmişken kullanılan bu problemli dilden vazgeçilmelidir çünkü bu dil çözümü zorlaştıran bir dildir, süreci sıkıntıya sokan bir dildir. Eğer amaç gerçekten bu tarihî sorunu çözerek Türkiye’yi demokratikleştirmek ve demokratikleştirerek Avrupa ve Orta Doğu’nun güçlü ülkesi yapmaksa çözüme yönelik yaklaşımlar da ona göre olmalıdır. Dil, çözüm dili olmalıdır; dil, barış dili olmalıdır. Değerli milletvekilleri, 21 Mart 2013 tarihî “Nevroz”undan sonra başlayan demokratik çözüm ve barış sürecinin, çözüm karşıtlarına rağmen, Türkiye genelinde yüzde 70 ve Kürt halkınca da yüzde 90 düzeyinde bir kabulü ve karşılığı vardır. Onay verenler, Türkiye’de artık bir Kürt sorunu olduğuna ve çözülmesi gerektiğine inananlardır, birlikte, eşit ve özgür yaşamamız gerektiğine inananlardır, ülkesini sevenlerdir, gerçek yurtseverlerdir. Şimdi, bize göre, toplumda çözüm ve barış sürecinin bu kadar karşılığı varken yapılması gereken hızla yol almaktır çünkü çözüm süreçleri hassas süreçlerdir. Hem ulusal hem de uluslararası anlamda, süreci sabote etmek ve süreci boşa çıkarmak isteyenler olabilir, olacaktır da. 9 Ocak Paris katliamı bunun en güzel örneğidir. İşte, eleştirimiz tam da bu noktada Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığına yöneliktir. Çözümü zamana yaymak, ertelemek, ötelemek, tam da barışı istemeyen güçlerin hareket alanını genişletecek ve umutlarını artıracaktır. Bu alanı daraltacak ve umutları kıracak tek şey de hızlı hareket etmektir. Bu nedenle, sürecin yürütücü aktörlerinden biri olarak Sayın Beşir Atalay, İmralı’da bir yıldan beri Sayın Öcalan ile sürdürülen diyalog sürecinden müzakere sürecine geçilebilmesi için tüm dünya örneklerinde, Güney Afrika’da, İrlanda’da da olduğu gibi, barış ve çözüm sürecinin yasal dayanaklarını oluşturacak gerekli yasal düzenlemeleri Meclisin gündemine en kısa zamanda getirmelidir. Değerli milletvekilleri, neredeyse bir yıldan beri bu ülkede çatışmalar yaşanmıyor, ateşkes süreci devam ediyor, operasyonlar durmuş durumdadır. Şüphesiz ki sonuca ulaşma açısından gelinen nokta önemlidir ama daha da önemli olan bundan sonrasıdır. Sürecin devamı ve sonuç alıcılık için gerekli yasal dayanakları oluşturacak yasalar kadar, süreci izleyecek ulusal ve uluslararası bir gözlemci heyetinin oluşturulması ve kamuoyunun kaygılarının giderilmesi için gazeteci ve akademisyen heyetinin İmralı’ya gitmesi gereklidir. Mutlaka, hayatın ve yaşamın gerçeğinden uzak, tarihî ve mevcut gerçekleri kabul etmeyen, Orta Doğu’daki gelişmeleri doğru okuyamayan ve âdeta hayal dünyasında yaşayanlar yapılması gerekenlere ve yapılacaklara karşı çıkacaklardır fakat süreç, tüm karşı çıkışlara rağmen gerçekleri görme, doğru analiz yapma, doğru sonuçlara ulaşmak için hayal dünyasında yaşayanları hayalleriyle baş başa bırakıp yola devam edilmesini ve hiçbir şeye heba edilmemesini gerektiren süreçtir. Zira, 2009 yılında çözüme zemin hazırlamak için Habur’dan gelen barış grupları Kürt halkı için, barış ve çözüm isteyenler için büyük bir çözüm ve barış umudu yaratmıştı. Yıllardır çözüm ve barış için mücadele eden Kürt halkının, evlatları ve yakınları ile buluşması ve kucaklaşması büyük bir coşkuya neden olmuştu ama bu coşkuyu ve sevinci bile anne babalara, halka çok görenler, yaşananları anlamak yerine saldırarak sürecin başlamadan bitmesine neden oldular. O zaman, bu saldırılar karşısında Hükûmet olarak direnemediniz. Oysa, sizlerin de bildiği gibi, barışı gerçekleştirmek savaşı yürütmekten daha zordur. İktidarınızı korumak ve kalıcılaştırmak için yeniden, bilindik, denenmiş ama sonuç alınamamış güvenlikçi politikalara geri döndünüz. Bu politikalar nedeniyle 2009’dan bu yana binlerce kişi tutuklanmış, demokratik sivil eylemlerde 150’ye yakın kişi katledilmiş, çatışmalarda sadece 2002 yılında bini aşkın asker, polis ve gerilla yaşamını yitirmiştir. Değerli arkadaşlar, politika ve siyaset bir cesaret ve kararlılık işidir. İşte, bu çözüm ve barış karşıtı zihniyete karşı cesaret ve kararlılıkla direnebilseydiniz bugün bu sorun çözülmüş, ölümlerin önüne geçilmiş olacaktı ve bizler şu anda burada farklı konuları tartışıyor olacaktık. Değerli milletvekilleri, 2013 Ocak ayı, 2009 Habur sürecinin başarısızlığından sonra, yürütülen her türlü güvenlikçi politikanın hükmünün kalmadığının, Kürt halkının ne tür yöntemle üzerine gelinirse gelinsin hak ve özgürlüğünden asla vazgeçmeyeceğinin anlaşıldığı yıl olmuştur. Artık yeni dönemden, yeni bir süreçten bahsediyoruz. Şimdi süreç, demokratik reformları hızla yapma sürecidir. Eğer Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığının görevi, çözümün ve barışın politikasını, stratejisini geliştirmekse bunun gereğini yapmalıdır. Müsteşarlık tarafından hazırlanan ve büyük bir beklenti yaratılarak Sayın Başbakan tarafından 30 Eylülde halka açıklanan demokrasi paketi gibi paketler bizi çözüme götürecek paketler değildir. İçinde Kürt halkının siyasi iradesinin Mecliste temsiliyetinin önüne geçmek için konulan seçim barajının düşürülmesini içermeyen, ana dilde eğitim hakkının bir hak olduğunu kabul etmeyen, köye dönüşleri sağlamayan, koruculuğu kaldırmayan paketler oyalama paketleridir. Bu oyalama politikasından hızla vazgeçmek ve yeni anayasanın yapımı, cezaevlerinin boşaltılması, silahlı güçlerin demokratik siyasal yaşama katılımı gibi çözümü direkt etkileyen konularda ilgili uluslararası deneyimlerden yararlanılarak esaslı beklentileri karşılayan bir çalışmanın mutlaka yapılması gereklidir. Değerli milletvekilleri, demokratik çözüm ve barış süreci son derece hassas bir aşamaya gelmiştir. Bize göre, Hükûmet olarak üzerinize düşen tarihî sorumlulukları yerine getirmeyle ilgili tarihî bir sorumluluk ile karşı karşıya olduğunuzu hatırlatmak isteriz çünkü sürecin başarıya ulaşmaması kaos demektir. Artık bu ülke insanının yeni çatışmalı süreci ve kaos ortamını kaldırma durumu kalmamıştır. Türkiye’nin, Türkiye’deki demokratik kamuoyunun beklentisi çözüm ve barışın da sağlanması yönündedir. Değerli milletvekilleri, süreç bu kadar hassasiyetini korurken, âdeta bıçak sırtında ilerlerken yanlış bir politikanın ürünü olan KCK adı altındaki siyasi operasyonlar hâlen sürmektedir. Demokratik eylemlere tahammülsüzlük had safhadadır. Her demokratik eyleme polisin müdahalesi, saldırısı ile sivil katliamlar yapılması eğer bir politikanın parçası değilse Sayın Başbakanın deyimiyle herhâlde ileri demokrasi örneğidir. Sayın Başbakan, birçok konuşmasında demokrasimizin her geçen gün daha ileriye gittiğini belirtmişti. Daha bir hafta önce Yüksekova’da Reşit ve Veysel İşbilir ile Bemal Topçu katledildi. Lice’de Medeni Yıldırım’ın, Gezi direnişi sırasında Ali İsmail Korkmaz, Ethem Sarısülük, Abdullah Cömert, Ahmet Atakan ve Mehmet Ayvalıtaş’ın demokratik eylemlerde katledildiği böyle ileri bir demokrasi örneği dünyada yoktur; olsa bile değerli arkadaşlar, demokrasilerde, demokratik bir hukuk devletinde katliamı yapanlar, sorumlular bulunur, adalete teslim edilir fakat bizde, kamu görevlileri olmalarına rağmen, yargı önüne çıkarılan, cezalandırılan çok az olduğu gibi, çıkarılanlar da ya beraat etmekte ya da çok az cezalarla cezalandırılmaktadır. Bu tablonun karşılığı, Hükûmetin dediği gibi, demokrasi değildir. Bu anlamda, AKP’nin en önemli özelliği kendine demokrat bir parti olmasıdır. Türkiye er ya da geç gerçek demokrasi ile radikal demokrasi ile karşılaşacaktır. Gerçek demokrasilerde de kendine demokrat olanlar olmayacak, suçlular çeşitli kaygılarla asla korunmayacaktır. Değerli milletvekilleri, Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığının güvenlikle ilgili operasyonel bir faaliyeti bulunmamasına rağmen, ayrılan bütçe rakamsal olarak önemlidir. 2014 yılı için ayrılan bütçe 20 milyon 944 bin Türk lirasıdır, aynı zamanda, örtülü ödenekten de bütçe alan bir kurumdur. Türkiye’de örtülü ödenek bütçesinin kullanımı, hepinizin bildiği gibi, açıklanmamaktadır. Biz, ayrılan her iki bütçenin de barışa ve çözüme hizmet eden işlerde, insanlık yararına kullanılmasını temenni ediyor, diliyor, hepinize tekrar saygılar ve sevgiler sunuyorum.
Van Milletvekili Sayın Nazmi Gür.
Teşekkürler Sayın Başkan. Değerli arkadaşlar, merkezî yönetim bütçe kanunu tasarısı üzerine özellikle Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı ile Türkiye İnsan Hakları Kurumu adlı iki kurumun bütçeleri üzerine söz almış bulunuyorum. Hepinizi saygıyla selamlıyorum. Bu kürsüde birçok kez, Van’da yaşanan deprem sonrası halkımızın karşılaştığı zorlukları, Van’ın karşılaştığı zorlukları dile getirdik, Hükûmete öneriler sunduk. Bu konuda kanun tasarıları hazırladık ve halkın beklentilerini, Van halkının beklentilerini, devasa sorunların çözümü için, sürekli, hem bakanlıklarla hem bu kürsüde önerilerimizi, düşüncelerimizi dile getirdik ancak şu ana kadar Van ilinde depremin yani 23 Ekim ve 9 Kasım 2011 tarihlerinde yaşanan iki büyük depremin ne acısı ne sorunları ne de bıraktığı izler silinmiş değil. Bu konuda yaptığımız girişimlerin büyük bir kısmı maalesef sonuçsuz kalıyor. İşte, hâlâ, depremden sonra yaklaşık iki yıldır -üçüncü kışa giriyorlar- 100-120 aile konteyner kentlerde yaşam savaşı veriyorlar. Bu ailelerin tek isteği, yine deprem sonrası süreçte yapılan konutların onlara da tahsis edilmesi, onların da faydalanması çünkü kiracı olduklarını iddia ediyorlar, kiracı olduklarını söylüyorlar ve bu yoğun kar altında, şiddetli kış koşullarında -maalesef çocuklarıyla birlikte yaşlılar, hastalar- bu konuda Hükûmetin, oradaki yerel yöneticilerin, özellikle valinin bilgisi dâhilinde elektrikleri kesilmiş durumda ve yaşam mücadelesi veriyorlar. Buna tanıklık eden insanlardan birisi de Sayın Burhan Bey’dir, Van Milletvekili. O da çok yakından takip ediyor, bunun farkındayız, biliyoruz ama ne kendisi ne bizler maalesef bu konuda henüz çözüm üretmiş değiliz. Bugün sevindirici bir haber aldık; Van Belediyesi, kesilen elektriklerin bağlanması ve orada kullanılacak elektriğin yükünü alabilmek için başvurdu ve umarım belediyemizin girişimiyle bu soğuk kış yetmezmiş gibi halkımız orada karanlıkta kalmaz ve oradaki ailelere elektrik verilir, hiç olmazsa elektrikle ısınma olanağına kavuşmuş olurlar. Bunu da Belediyemiz büyük bir fedakârlıkla yerine getirecektir. Değerli arkadaşlar, baştan itibaren, biz, özellikle Van depreminden sonra ayrımcılık yapıldığını iddia ettik, hep bir ayrımcılık olduğunu gündeme getirdik. Neden? Çünkü, birincisi, depremden hemen sonra bütün Van halkının beklentisi, kamuoyunun beklentisi Van’ın bir afet bölgesi olarak ilanı üzerine idi ancak hatırlayın, o dönemde Sayın Başbakan “Biz afet ilan edersek oraya bir tek çivi çakılmaz.” demişti. Oysa Marmara depreminden hemen sonra o büyük depremden etkilenen il, ilçeler, köyler âdeta yeniden yaratıldı. Orada afet ilan edilmişti, devlet bütün gücüyle oraya yüklendi, neredeyse, o kentleri, o şehirleri, o ilçeleri, o kasabaları yeniden yarattı ve bugün insanlar depreme dayanıklı konutlar içinde. Oranın ekonomisi yeniden yapılandı, iş sahibi olanlar, esnaf devletin, Hükûmetin sağladığı, aldığı önlemler neticesinde bugün eski hâline kavuştu diyebiliriz. Tabii ki depremin yaraları, yarattığı travma tümüyle sarılmaz ancak büyük ölçüde sarıldığını düşünüyoruz. Ancak Van’da böyle bir yol izlenmedi. Her nedense Hükûmet orada afet ilan etmedi ve yaklaşık 36 bin konut TOKİ marifetiyle yapıldı ve halka satıldı. “Dağıtıldı” demiyorum ya da “verildi” demiyorum çünkü yirmi yıllık, iki yılı ödemesiz, on sekiz yılı geri ödemeli bu konutlar hak sahiplerine dağıtıldı. Tabii, konutlar dağıtılırken, örneğin; Edremit TOKİ’de suyun yeni bağlandığını, bir ay önce bağlandığını söylemekte fayda var ya da TOKİ konutlarının büyük bir kısmının kanalizasyonunun göle aktığını söylemekte de fayda var. Bu konuda altyapı sorunları henüz çözülmüş değil. Neden peki afet ilan etmedi? Çünkü afet ilan etseydi orada depremin büyük yükünü halk değil, devlet kendi üzerine almış olacaktı, Van’ın ekonomisi ile birlikte halkın yaraları daha çabuk sarılacaktı ve böylece Hükûmet bir ayrımcılık yapmamış olacaktı. Çünkü biz biliyoruz ki geçmişte, Gölcük ve İzmit bölgesindeki depremlerde özel bir kanun çıkarıldı; 4731 sayılı Yasa’yla oradaki esnafın, sanayicinin vergisi terkin edildi. Bizim bütün girişimlerimize rağmen, Van esnafının, Sanayi ve Ticaret Odasının bütün girişimlerine rağmen maalesef Hükûmet böyle bir yolu Van için seçmiş değil. Ama biz burada, bu kürsüde ısrar ediyoruz tekrar: Van esnafının, ticaret odalarının, sanayicisinin bu sorununun çözümü için Hükûmet derhâl bir özel kanun -tıpkı geçmişte, geçmiş koalisyon hükûmetinin çıkardığı, yürürlüğe giren ve bölgedeki kalkınmayı, ekonomik kalkınmayı, gerçekten sağlayan, “…x” eden bu yasayı- Van için de çıkarsın. Biz parti olarak bu konuda birçok yasa önerisi sunduk. Umarım Hükûmet bunları dikkate alır ve Van esnafını, sanayicisini rahatlatacak, kalkınmaya gerçekten yoğunlaştıracak bu vergi terkini kanununu bir an önce yasalaştırır. Van halkının ve Van esnafının, Van sanayicisinin tek arzusu budur. Çünkü, değerli arkadaşlar, Van’dan toplanacak bu iki yıllık vergi belki Türkiye’de toplanan vergi içinde çok azdır. Van’ın Türkiye’de toplanan vergilere katkısı yaklaşık binde 2 civarındadır. Bu binde 2’lik bir dilimin affa uğraması, terkin edilmesi Türkiye ekonomisine çok büyük bir yük getirmez ancak Van’da ekonomiyi yeniden canlandırır, Van’da ekonomik atılımı yeniden sağlar, esnafımız, sanayicimiz moral bulur ve böylece Van kendini yenileme şansına kavuşur çünkü şu anda Van’da gerçekten çivi çakılmıyor. TOKİ konutları dışında Van’da iş yapan müteahhitler -özellikle konut sektöründe çalışan müteahhitler- son iki yıldır tek bir konut dahi yapmış değiller. Bunun da Van ekonomisine yansımasının olumsuz olduğu hepinizin bilgisi dâhilindedir. (x) Bu bölümde hatip tarafından Türkçe olmayan bir kelime ifade edildi. Yine, değerli arkadaşlar, Van’da, özellikle esnafımızın vergi ve sigorta konusunda ödemesi bitti, artık önümüzdeki yıldan itibaren vergi ödeyecekler. Yani geçmiş iki yılın vergisiyle birlikte bu yıl tahakkuk edecek vergiyi de, 2013 yılında tahakkuk edecek vergiyi de ödeyecekler. Katmerli vergi ödemeleri Van esnafımızın ve özellikle sanayicimizin belini bükecek. Onun için, bizim, Hükûmetten isteğimiz, dileğimiz, ricamız, biz de Van’ın milletvekili olarak bu ricayı bu kürsüde tekrar dile getiriyoruz: Depremde zarar görenlerin, özellikle esnafımızın, sanayicimizin vergi borçlarının ve vergi cezalarının terkiniyle ilgili Vergi Usul Kanunu, Katma Değer Vergisi Kanunu, Harçlar Kanunu ve Organize Sanayi Bölgeleri Kanunu’nda değişiklik yapılsın ve bu konuda, tıpkı geçmişte Gölcük depremindeki, o bölgedeki, Marmara Bölgesi’ndeki depremdeki insanlara sağlanan kolaylıklar Van için de sağlansın. Biz bunu istiyoruz ve bunu diliyoruz. Değerli arkadaşlar, yine, afet bölgesi… Biraz önce Sayın Hasip Kaplan konuşurken AFAD’ın ne iş yaptığı, nasıl işlediğiyle ilgili gerçekten çok ironik bir örnek sundu. AFAD’la iletişime geçerken Ankara… Yani bir bölgede, ülkemizin bir bölgesinde afet var, insanlar yaşam mücadelesi veriyor, oraya müdahale edilmesi gerekiyor ancak karar Ankara’dan alınıyor, Şırnak’tan, Van’dan ya da başka bir yerden değil. Oranın valisi, oranın yönetimini oluşturan, yerinden yönetimini oluşturan yetkilileri Ankara’nın talimatı olmadan… Tabii, önce, talimat alabilmek için Ankara’dan, bilgi vermeleri gerekiyor. Ankara’nın da bilgisi olmadığını öğrendik ve ne yazık ki “Biz, işte, para gönderdik, orada biz ödenek çıkardık. Orada kendilerini kurtarsınlar.” demeye getiriyorlar. Bu, son derece yanlış bir örgütlenmedir. Özellikle afetler karşısında devletin, kamu gücünün derhâl harekete geçmesi konusunda bizim geçmişten beri gerçekten çok acı bir deneyimimiz var. Van depreminde -hatırlayın- iki üç gün, bu devlet, büyük devlet olma gururuyla uluslararası yardımları kabul etmemişti ve bu nedenle onlarca insan, yurttaş yaşamını kaybetmişti. Şimdi benzeri bir durum, Ankara karar almadan herhangi bir yerdeki bir afete karşı müdahale yapılamıyor. Oysa, çağdaş ülkelerde, demokratik ülkelerde durum farklıdır, afetle ilgili bütün kurumlar, bütün örgütlenmeler yerinden yapılır. Mesela, belediyelerin, yerel yönetimlerin ve orada kurulan kimi gönüllü kuruluşların afet yönetimiyle ilgili uzaktan yakından ilgisi yoktur, onlar dışlanırlar, afet yönetimi konusunda karar sahibi değiller; Ankara karar sahibidir, Ankara karar verir, Ankara ne derse o olur ve çoğunlukla Ankara’nın ne dediğini, nasıl olduğunu ve nihayetinde alınan kararların nasıl felaketler yarattığı da bir gerçek. Onun için bizim önerimiz, düşüncemiz, afet konusunda yerinde örgütlenmeye gidilmesi. Merkezî bir koordinasyon olabilir kuşkusuz; buna karşı değiliz ancak afet konusunda her ilde, her ilçede mutlaka örgütlenmenin, böyle sivil savunma ya da itfaiye gibi genelgeçer kurumlarla değil, ciddi kurumlarla çünkü ülkemiz deprem bölgesi, ülkemiz sel bölgesi ve ülkemiz felaketler bölgesi. Bunu çok ciddiye almak gerekiyor ve bu yerinden yönetimi özellikle afette arama kurtarma ve afet işlerini yönetme konusunda yerel yönetimlere, özellikle belediyelere kesinlikle yetki verilmelidir ve bu konuda belediyelerin katılımı, özellikle afet yönetimi konusundaki katılımı mutlaka sağlanmalıdır. Sadece burada kimi bürokratların, Ankara’da oturan kimi bürokratların afet konusunda tek yetkili ve karar sahibi, söz sahibi olmalarının önüne geçilmelidir. Değerli arkadaşlar, geri kalan birkaç dakikayı da özellikle… Türkiye İnsan Hakları Kurumu isimli bir kurumun ne yaptığı konusunda bir milletvekilli olarak doğrusu benim bir fikrim yok. Böyle bir kurum oluşturuldu, bu kurumun şimdiye kadar ne yaptığı, gelecekte ne yapacağıyla ilgili gerçekten Parlamentonun bir milletvekili olarak benim ve kamuoyunun bilgisi son derece sınırlıdır, kısıtlıdır. Gerçekten sormak istiyoruz, Türkiye İnsan Hakları Kurumu ne yapar, ne işe yarar? Biz biliyoruz, özellikle AB ilerleme raporlarında pozitif adım olarak ismi geçen bir kuruluş. Pozitif adım olarak kalmaktan öteye kimi AB raporlarında ve yine hazırlanan bu “Sessiz Devrim” adlı kitapta işte “Biz ilerleme yaptık, adım attık.” demekten başka ne işe yarıyor, hangi işimize yarıyor, insan haklarının hangi alanında Türkiye’de bu kurum iş ve fikir üretti, bu konuda soru işaretleri gerçekten ortalıkta duruyor. İnsan hakları konusunda ülkemizin karnesi ortadadır. Özellikle düşünce ve fikir hürriyeti konusunda, toplantı ve gösteri yürüyüşü konusunda, toplantı ve örgütlenme özgürlüğü konusunda, inanç özgürlüğü konusunda ve neredeyse bir gelenek hâlini alan polis şiddeti konusunda mimlidir bu ülke, karnesi de son derece zayıftır. İşte, Yüksekova’da -ki bizim provokasyon olarak değerlendirdiğimiz- toplumsal olaylarda halkın demokratik olarak tepkisinin dile getirileceği bir etkinlikte polisin açtığı ateşle 3 yurttaşımız yaşamını kaybetti. Merak ediyorum, Türkiye İnsan Hakları Kurumu bu konuda ne yaptı, ne beyan etti, hangi fikirleri beyan etti, hangi araştırmayı, hangi incelemeyi yaptı, bu konuda gerçekten bu kurumun başkanı, bu kurumu oluşturan tek tek bireyler, bu kurumu oluşturan üyeler ve Sayın Bakanımız bu konuda lütfetsin bize de açıklamalarda bulunsunlar. Gerçekten Türkiye İnsan Hakları Kurumu, Türkiye’nin insan hakları karnesini iyileştirmek için mi, insan hakları alanında köklü reformlar yapmak için mi, Türkiye’de insan haklarına saygıyı sağlamak için mi kuruldu, yoksa AB ilerleme raporlarında ya da işte geçenlerde bastırdığınız “Sessiz Devrim” isimli kitapta bir ilerleme olsun ya da yapılmış bir sessiz devrim olsun diye mi koydunuz, onu çok merak ediyoruz. Devrimler sessiz olmaz, devrimlerin sesi çıkar, biz de gerçekten Türkiye’de demokratikleşme ve… [[Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı]] Genel Kurulu saygıyla selamlıyorum.
Hakkâri Milletvekili Sayın Adil Zozani, buyurun.
1 dakika 45 saniye gibi bir süre kalmış. Tamam, peki. Buyurun.
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Hanefi mezhebi işleri başkanlığı, TİKA, Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı, BDDK, Hazine Müsteşarlığı ve SPK, Sermaye Piyasası Kurulu bütçeleri üzerine söz almış bulunuyorum. Öncelikle Hazine Müsteşarlığından başlayacağım, Hazine Müsteşarlığının politikalarını ve bütçesini değerlendirmeye çalışacağım. Şimdi, ilk günden beri, bütçe tasarısı Meclise sevk edildiği ve Plan ve Bütçe Komisyonunda tartışılmaya başladığı günden bu yana esasında çokça tartıştığımız Sayıştay raporlarının sorun alanlarını oluşturan kurum olarak Hazine Müsteşarlığını değerlendirebiliriz, onu da Maliye Bakanlığıyla birlikte çünkü devlet muhasebe sistemini yasada öngörülen çerçeveye çekmediği için, o çerçevede bir devlet muhasebe sistemi, kurumlar düzeyinde bir muhasebe sistemi, mizan sistemi oluşturulamadığı için, bütün Sayıştay belgelerinde, Meclise sevk ettiği Sayıştay belgelerinde kanaat bildirilemediği, rapor bildirilemeyeceği tespitleri vardır. Bütün tartışmalardan sonra, hem Komisyon aşamalarında hem Genel Kurul aşamalarında bu çerçevede önümüzdeki döneme ışık tutacak, önümüzdeki dönemlerde, önümüzdeki yıllarda Sayıştay raporlarının Meclise sağlıklı bir şekilde iletilebilmesinin zeminini oluşturabilecek önerilerin de geliştirilmesini beklerdik. Ancak, bugüne kadar mevcut durumdan bir memnuniyetin olduğunu görüyoruz ve bu konuda herhangi bir iyileştirmenin, herhangi bir yasal düzenlemenin yapılmayacağı kanaati bizde mevcut. Biliyorsunuz, Sayıştay raporlarında Bakanlık sık sık ifade etmişti, “25 milyon veri sunduk.” diyor. Bu, ne anlama geliyor? Sayıştaya “Samanlıkta iğne arayın.” demek. Siz kurumlar düzeyinde mizan sunmadığınız sürece Sayıştayın, Sayıştay denetçilerinin bu işin içinden çıkmaları mümkün değildir. Ayrıntılarıyla, tek tek ne yapılması gerektiği esasında hem Maliye Bakanlığının hem Hazine Müsteşarlığının önerileriyle birlikte Meclise gelmesi gerekirdi. Sayın Bakanlar burada sunumlarını yaparken bu konuda bir açıklık getirecekler mi, bu konulara bir açıklık getirecekler mi doğrusu merak ediyoruz; bugüne kadar getirmediler, bu aşamada getirmelerini bekliyoruz. Çünkü bu yıl konuştuğumuz bütçe ve Sayıştay raporları esası itibarıyla bir ilki teşkil ediyor ve bu ilk önümüzdeki yıllar açısından da bir teamüle dönüşeceği için burada sarf edilen her sözün önemi vardır, burada sarf edilen her sözün gelecek yıllar açısından altı çizilecektir. Dolayısıyla, iktidarı, muhalefeti, burada konuşan her konuşmacının, bu konuya eğilen herkesin söyleyeceklerinin gelecek yıllar açısından teamüle dönüşeceğini düşünerek konuşması gerekir. Dolayısıyla, özellikle bakanların bu konuda sorumlulukları vardır, bu konulara açıklık getirmelerini bekleriz. Hem 6085’te hem 5018’de mutlak anlamda düzenlemelere ihtiyaç vardır, kanuni değişikliklere ihtiyaç vardır ve bunların bu bütçe görüşmeleri esnasında Parlamentoyla paylaşılması gerekir. Nelerin yapılması gerektiğini bu Parlamentoda konuşmak gerekir. Bunu yapmazsak önümüzdeki yıllarda da aynı kısır döngü içerisinde bütçeyi konuşmak durumunda kalırız. TİKA’yla ilgili hiçbir değerlendirmede bulunmayacağım. Başından itibaren, Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı bütçesini protesto ettiğimizi ifade edelim, hem Plan ve Bütçe Komisyonu aşamalarında hem burada Genel Kurulda. İçinde biz olmayan bir kurumun bütçesini meşru görmüyoruz, helal görmüyoruz, onaylamanın da mümkün olmadığını da ifade ediyoruz. Dolayısıyla, bu faslı açmadan kapatıyoruz. Türkiye’de Anadolu halklarından, Mezopotamya halklarından toplanan vergilerle bir etnik kimliğin uluslararası varlığını sürdürmek üzere para harcanmasını helal görmüyoruz, hakkımızı helal etmiyoruz. Dolayısıyla, bu faslı hiç açmıyoruz. İkinci önemli başlıklardan bir tanesi: Yurtdışı Akraba Topluluklar. Hiç itirazımız yok. Azerbaycan’da, Türkmenistan’da, Kazakistan’da, dünyanın başka yerlerinde… Türkiye’de mevcut olan bir halkın akrabalarıyla ilişkilerini sorgulamıyoruz, bu ilişkilerin var olması gerektiğini de ifade ediyoruz ama bunu da bir ayrımcılığa tabi tutmadan yapmanızı istiyoruz. Siz, yurt dışındaki akraba topluluklarla ilişkilerinizi ne kadar meşru görüyorsanız, bizler açısından da Kürdistan’ın diğer parçalarında yaşayan Kürtlerle ilişkilerimiz o kadar meşru ve doğaldır, sizin de bunu doğal olarak kabul etmeniz gerekiyor. Bizim kendi akrabalarımızla ilişkilerimizi kesmek için tel örgüler ve duvarlar örülürken sizin bu Yurtdışı Akraba Topluluklara ilişkin politikanızı kusura bakmayın sorgularız, bu politikayı sorgularız.
Hangi politika? Öyle bir politika yok ki!
Gene, önemli bir nokta BDDK, SPK şeyi vardır. Türkiye'de AK PARTİ hükûmetleri döneminde bu kurumlar üzerinden kumar meşrulaştırıldı. Paranın parayla çoğaltılması devri bu hükûmetler döneminde had safhaya ulaştı. Sayın, kaç kumar kalemi var Türkiye'de? Siz kumarı sadece rulet olarak mı algılıyorsunuz? Hayır. Millî Piyango bir kumardır, Sayısal Loto bir kumardır, at yarışı bir kumardır ve siz bu kumarı Türkiye'de meşrulaştırdınız, had safhaya getirdiniz. Her gün at koşturuyorsunuz, her gün beygirleri izliyorsunuz. Dolayısıyla, sermaye politikanızın doğru olduğunu söylemek mümkün değildir. Kumara ve faize dayalı bir ekonomi politikası helal bir ekonomi politikası değildir. Bu sorunun başlığını da açıp bu şekilde bırakıyoruz. Çok sayıda kurum olduğu için kısa kısa değinmelerle geçmek durumunda kalıyorum.
Haram mı şimdi bunlar?
Elbette ki haramdır ve bu kumarı, maalesef din istismarını yapan bir iktidar Türkiye'de meşrulaştırıyor. Türkiye'de zaten âdettir, her işi zıddına yaptırırlar. Vakti zamanında merhum Erbakan İsrail’e çok karşıydı, Türkiye'nin İsrail’le uluslararası anlaşmaları o dönemde, merhum Erbakan hükûmetleri döneminde rekor düzeye ulaştı. Bu bir alışkanlıktır Türkiye'de, her şeyi zıddına yaptırırlar ve her şeyi zıddı üzerinden meşrulaştırırlar; kumar da Türkiye'de AK PARTİ hükûmetleri üzerinden meşrulaştı. Hanefi mezhebi işleri başkanlığının bütçesine gelince, özellikle altını çiziyorum, Hanefi mezhebi işleri başkanlığı. Çünkü, maalesef Türkiye’de İslamiyet’in diğer mezhepleri de inkâr edilir oldu. Alevilik inkâr ediliyor, Hanbelilik inkâr ediliyor, Malikilik inkâr ediliyor, Şafiilik inkâr ediliyor. Hepsi bu potanın, Hanefi mezhebi potasının içerisinde eritiliyor. Klasik Türk-İslam sentezidir, buradan sorgulama yapmadan bu soruna çözüm bulamazsınız ve mevcut durumda “Diyanet İşleri Başkanlığı” dediğiniz Hanefi mezhebi işleri başkanlığının bütçesi meşru değildir. Türkiye’de kişi başına düşen doktor sayısı ile kişi başına düşen din görevlisi sayısı arasında bir kıyaslama yapın, arada bir uçurum var. İnsanları üfürükçülere, muskacılara yönlendiren bir politika tercih ediyorsunuz, ardından da gelip çağdaş, medeni, uygar, demokratik bir toplumdan söz ediyorsunuz. Politikanız bu olduğu sürece böyle bir şeyden söz edemezsiniz. Özellikle din, Anadolu toplumları arasında bir ayrıştırma aracına dönüştürüldü. Anadolu’nun birçok kentini gezin, Mezopotamya’nın birçok kentini gezin bir gerçeklik göreceksiniz, farklı dinlere ait ibadethanelerin çatısının bitişik olduğunu göreceksiniz, çatıları birbirine yaslanmış ibadethaneler göreceksiniz. Tarihte böyledir, bu coğrafyada, bu kadim coğrafyada yaşayan kadim halklar birbirlerinin inançlarıyla uğraşmamışlar, tersine inançlarının çatısını birbirine yaslayarak büyümüşler. Ancak din o kadar siyaset malzemesi durumuna getirildi ki, artık ibadethanelerin birbirine mesafelerini metreyle ölçer duruma geldik. Bunu doğru buluyor musunuz? Tuzluçayır sizin eserinizdir; halkı, halkın inançlarını bu kadar karşı karşıya getirdiniz. Hiç kendinize soruyor musunuz? Kendinizi o kadar muktedir gördünüz ki, sizin dışınızdaki insanların, toplulukların inançlarını tarif etme cesaretinde bulundunuz, böyle bir cürette bulundunuz. Ne haddinize! İnsanların inançlarını sorgulamak, tarif etmek, kusura bakmayın, haddinize değil. Bu coğrafyada yaşayan milyonlarca Alevi vatandaş eğer cemevlerini kendileri açısından ibadethane olarak tarif ediyor ve öyle kabul ediyorsa, size düşen kabul etmektir; oysaki siz, milyonlarca insanın ibadetini de kendi mezhepçi anlayışınızla tarif etme cüretinde bulunuyorsunuz, tarif etme gafletinde bulunuyorsunuz. Bu gafletten geri dönün, yaptığınız iş, iş değildir. 90’lı yıllarda Kürt halkına karşı kullandığınız çeteler vardı, kontralar vardı. Bu kontraları o dönemler camilerde örgütlüyordunuz ve son dönemlerde aynı faaliyetlerin yeniden başladığını görüyoruz. Yine camiler kontraların merkezi durumuna getirilmeye çalışılıyor. Oradan Kürtlere karşı, Kürt siyasetine karşı yeni bir saldırı dalgası geliştirilmeye çalışılıyor. Var mıdır bundan haberiniz? Eğer haberiniz yoksa işte, size söylüyoruz. Bunu merkezî bir politika olarak yapıyorsanız ateşle oynadığınızı size ifade etmek isterim. Tarihte özellikle Kürt halkını inanç ekseninde birbirine karşıtlaştırmak için Şafiilik ile Alevilik karşı karşıya getirildi. Özellikle bu coğrafyada, Anadolu’da, Mezopotamya’da yaşayan Kürt, Türkmen, Alevi kardeşlerimize “Sizi Kerbela’da katleden Şafiilerdir.” dedirttiniz. Böyle bir politika esas alındı, böyle bir ayrıştırıcı yöntem izlendi. Oysaki Kerbela’dan sonra, Kerbela’dan önce Muaviye ve torunu Yezit Alevilere karşı kıyım gerçekleştirirken onlara sahip çıkan ve sahip çıktığı için Alevi kanaat önderleriyle sürgüne gönderilen İmam Şafii’nin ta kendisiydi. Bu tarihî gerçekleri siz gizlediniz, bu tarihî gerçekleri yok saydınız. Özellikle Kürt halkını Alevi ve Şafii mezhepleri ekseninde birbirine karşıt duruma getirmeye çalıştınız. Çok şükür ki bu tezgâh bozuldu, bu tezgâh amacına ulaşmadı. Sizin yaptığınız, sizin ayrıştırıcı politikalarınız amacına ulaşmadı. Bir önemli nokta daha -şunu dilim varmıyor ifade etmeyeyim ama- merak eden varsa tarihi açsın baksın. Bugünün ayrıştırıcı politikalarını, mezhep eksenli politikalarını siyaset malzemesi durumuna getirerek, inançları siyaset malzemesi durumuna getirerek ayrıştırıcı politikalar güdenlerin ile Kerbela’da katliam yapan Muaviye’den, Yezit’ten hiçbir farkı yok. Esasında bugünün ayrıştırıcıları Muaviye’nin, Yezit’in takipçileridir. Bunun da İslam’la hiçbir alakası yoktur. Bunun da İslam’da hiçbir şekilde yeri yoktur. Önemli bir nokta daha; Diyanet İşleri dediğimiz kurumun bütçesini telaffuz etmeyeceğim. Çok sorduk…
2 dakikamı ilave ettiniz mi Sayın Başkan?
Ekledik, 15+2 yaptık.
Biraz daha konuşsun.
Bir nokta daha ifade ederek bitirmek istiyorum. Bakınız, çok sorduk, ilgili Bakana sorduk, “Diyanet İşleri Vakfının bütçesini bizimle paylaşın.” dedik. Diyanet İşleri Başkanlığı dediğimiz kurumun bütçesini bir kenara bırakıyorum.
Süreniz bitti Sayın Zozani.
Birkaç cümle söyleyeceğim Sayın Başkan.
Çok güzel konulardan bahsediyor Sayın Başkan. Biraz daha bilgilenmek isteriz, öğrenme hakkı açısından.
Biz de istiyoruz ama elimizde başka olanak yok. Ayrıca ikili görüşebilirsiniz.
Bakın, bu bütçeye yıllık 680 milyon Diyanet İşleri Vakfı Başkanlığı bütçesini ekleyin…
Teşekkür ederim Sayın Zozani.
…aynı zamanda bu vakfın 10 bin gayrimenkulünü de ilave edin, karşınızdaki devasa bütçeyi görmüş olursunuz.
Birleşime on beş dakika ara veriyorum.
Sayın milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 29’uncu Birleşiminin Üçüncü Oturumunu açıyorum. 2014 yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunu Tasarısı ve 2012 yılı Merkezi Yönetim Kesin Hesap Kanunu Tasarısı’nın görüşmelerine devam edeceğiz. Komisyon burada. Hükûmet burada. Sayın milletvekilleri…
Sayın Başkan, bakar mısınız…
Bir müsaade edin, ben söyleyeceğimi söyleyeyim Sayın Özkes. Lütfen… Sayın milletvekilleri, birleşime ara vermiştik, biraz uzattık çünkü tutanakları bekledik. Tutanakları okuyorum, ilgili arkadaşımızın Sayın Nazmi Gür’ün itirazı üzerine olan tutanağı inceliyorum: “Bugün yine değinildiği için… Özellikle bir Van Milletvekilimizin hiç olumlu bir cümle kullanmadan yani yapılan her şeyi olumsuz ve felaket gibi göstermesi –tabii, böyle, olgun, yetişmiş bir milletvekili arkadaşımızın- üzücüdür.” Yani sizin…
Sataşma gerekçesidir.
Müsaade eder misiniz… Yani sizin için Sayın Bakan “olgun ve yetişmiş bir milletvekili” nitelemesini yaptı. Usulümüze göre aynı oturumda size cevap vermem gerekiyordu ama Sayın Gür, bir kerelik bir istisna yapacağım bu oturumda; eğer bu cümleyi, sizi olgun ve yetişmiş bir milletvekili olarak nitelemesiyle bitirilen cümleyi başını bir sataşma olarak görüyorsanız ve ısrar ediyorsanız istisna olarak size iki dakikalık süre vereceğim. Israr ediyor musunuz, istiyor musunuz?
Tabii, tabii ısrar ediyoruz.
İstiyoruz.
Evet istiyoruz.
Buyurun Sayın Gür. İki dakika…
Sayın Bakanın üslubundaki nezakete de teşekkür ediyoruz ama bir sataşma var.
Tamam, ben Sayın Gür’le bu konuyu hallettim zaten, konuştuk.
On dakika ara vermeye gerek yoktu.
“Tutanakları inceleyeceğim.” dedim ama. NAZMİ GÜR (Van)- Teşekkürler Sayın Başkan. Tabii, Sayın Bakana gerçekten saygımız büyük. Van’a her geliş gidişinde de biz biliyoruz Van’a ilgisini. Fakat söyledikleriyle ilgili birkaç şey söylemek istiyorum. “Van’da deprem yönetimi örnektir.” dedi. Gerçekten biz, böyle bir örneğe tanıklık etmedik çünkü bizler dışlandık. Belediyemiz bizlerin ısrarı üzerine yani orada bir yönetici olsun diye gönderildi. Israrla Van deprem yönetimi, afet yönetimi konusunda belediyemiz ve bizler milletvekili olarak dışlandık, orada dışarıda tutulduk. “Van yenilendi.” dedi Sayın Bakan. Vallahi Van yenilenmedi yani bugün depremin vurduğu yeri gelip gördüğünüzde yenilenmediğini görürsünüz. Şu var tabii, TOKİ’nin yaptığı birkaç konut bölgesi var, yeni yerleşim bölgesi var; “yenileme”den kasıt buysa gerçekten katılmak mümkün değil çünkü Edremit konusunda Şehircilik Bakanlığı Edremit TOKİ konutlarının Van’ın en diri fay hattı üzerine kurulduğunu bir bilgi notuyla bize iletti. Dolayısıyla Edremit’i bundan sonra yerleşime yasak bölge olarak ilan etti. Herhâlde Sayın Bakanımızın bu konuda bilgisi yok. Su konusu çok önemli gerçekten, 40-50 kilometreden su geliyor, Devlet Su İşleriyle birlikte belediyemizin imzaladığı bir protokol gereği; nihayetinde bunun bedelini bizim belediyemiz ödeyecek bu ihalenin, 100 milyarlık bir su ihalesiydi. Yine, değerli arkadaşlar, çevre yolundan söz etti. Van’da çevre yolu yok. Çevre yolu olması hesabıyla birtakım çalışmalar var, bir proje var ancak ne zaman biteceği bilinmiyor. Sayın Bakanla da biz görüştüğümüzde kamulaştırma masraflarının çok tuttuğunu söylediler. Van Büyükşehir oldu biliyorsunuz, yüzde 18 uygulayacaklar yani halkın mülkiyetine el koyacaklar. Biz halkın mülkiyetine el konulmasını istemiyoruz. Kamulaştırma bedeli ödenerek eğer yol yapılacaksa yol yapılmasını istiyoruz. Teşekkür ederim.
Sayın Başkan…
Sayın Vural…
Sayın Başkan, Sayın Bakan biraz önce kendi dönemlerinde, 2002-2012 arasında yaptıklarını bir “sessiz devrim” olarak nitelendirdiğini ve kitaplaştırdığını ifade ettiler. Bu konuda iki hususu arz etmek istiyorum. Kitapları burada, “Sessiz Devrim” kitabı. 2002 yılında 1’inci AB Uyum Paketi 6 Şubat 2002 tarihinde yayımlanmış. Dolayısıyla, gözaltı sürelerinin kısaltılması, sanığın avukatıyla görüşme hakkı, basın özgürlüklerinin geliştirilmesi, örgütlenme özgürlüğünün geliştirilmesi, barışçıl toplantı hakkının geliştirilmesi, bunlar 6 Mart 2002’de yapılmış. Kendilerinden önce yapılanları bile kendi dönemlerinde yapılmış gibi gösteren bir zihniyet, “Bizim dönemimiz.” diyor. İkinci husus da, şüphesiz bizim dönemimizde yaptıklarımız, temel olarak cumhuriyetin sahibi olan milletimizin özgürlük alanlarını açmaya yönelikti, cumhuriyetimizi güçlendirmeye yönelikti ancak kendi dönemlerinde yapılanların vardığı amaç ve hedefse maalesef cumhuriyetin temel özelliklerini ortadan kaldırmaya yöneliktir, mahiyet farkı vardır. Bu bakımdan, bizim dönemimizde yapılanları kendi yaptıklarıyla illiyet bağı kurmadan yeniden burada yayınlamaları daha mertçe olur diye düşünüyorum.
Teşekkür ederim Sayın Vural. Sayın Özkes…
Sayın Başkanım…
Sayın Başkanım, cevap vermek istiyorum.
Şunu da alayım Sayın Bakan. Buyurun Sayın Özkes.
AKP Grubu adına Şırnak Milletvekili Mehmet Emin Dindar bir konuşma yaptı. Ben o konuşmanın tutanaklarını aldım. Şöyle diyor: “Değerli milletvekilleri, eğer bu yolda can verirsek…
Sayın Özkes, açıklama mı yapıyorsunuz?
Bir dakika efendim.
Şahsıyla ilgili bir şey yok Sayın Başkanım, böyle bir usul yok.
…bu yolda can verirsek şehit olacağımız…”
Ne yapmak istiyorsunuz, onu öğrenmek istiyorum.
Şahsını hedef alan bir açıklama yok orada.
Amacınız nedir?
Bir dinleyin hele, bir dinleyin Sayın Başkan, meramını anlatsın.
Dinleyin, okuyayım, anlatacağım.
Ne yapacağıma ben karar veririm Sayın Tanal Bey.
“Eğer bu yolda can verirsek şehit olacağımız inancına sahibiz ve cennetle müjdelenenlerden birisi oluruz.” Sayın Başkan, burası kanun çıkarma yeri ama kimsenin cennetlik ya da cehennemlik olma hükmü çıkarma yeri değil…
Açıklama yapıyorsunuz. Tamam, teşekkür ederim.
Bir dakika efendim.
Ama, yani, böyle bir usul yok. Tamam, bir dakika ben vereyim de, usul yok.
Ama şimdi, “cennetle müjdelenme” olayı nasıl oluyor?
AKP’nin oylarıyla mı olacak bu? Böyle bir şey olabilir mi?
Sayın milletvekilleri, mümkün olduğu kadar Tüzük’ü uygulamaya çalışıyorum.
Uygulayın Sayın Başkan, işimiz var, bütçe bekliyor.
Elbette insanım, elbette yanlış yapabilirim, elbette zor durumda da kalabilirim, insanım. Hepimizin başına gelebilecek olan şeyleri ben de yaşayabilirim. Bunu, hiçbir zaman için kendi aranızda böyle bir espri konusu yapmamanızı öneririm. Ben, sadece İç Tüzük’ü uygulayarak bu Genel Kurulu idare etmeye çalışıyorum. Bu davranışımın dışında sizin yapmış olduğunuz yorumları da sizin vicdanlarınıza bırakıyorum. Teşekkür ediyorum.
Burada, yorum değil efendim…
Şimdi, Başbakan Yardımcısı Sayın Bekir Bozdağ konuşacak.
Özür dilerim Sayın Bozdağ, Sayın Bakan bir açıklama istemişti. Sayın Bakan, bir dakikalık bir açıklama süresi veriyorum size. Buyurun.
Sayın Başkan, Milliyetçi Hareket Partisinin Grup Başkan Vekili biraz önce bir şey söyledi. Dinlememişler. Ben konuşmamda aslında dedim ki: Biz, reformlara saygı olarak 2002 yılının tamamını aldık dedim, kendi dönemimiz… Çünkü, reformlar, AB paketlerinin birkaç tanesi o dönem çıktı. Biz, o bütünlüğü bozmamak için 2002 yılını da aldık dedim.
Yok efendim “Bizim dönemizde.” dediniz.
O bizim bir şeyimizdir, kendimize falan mal etmiyoruz.
Bizim dönemimizde dediniz ya!
“Bizim dönem olmayan kısmı da aldık.” dedim.
Açıklama yapmış Sayın Vural.
Kendi döneminizle bizim dönemimizi karıştırmayın ya! Ya, bizimki temiz dönem.
Evet, dinliyoruz Sayın Bakan.
İkincisi, bizim dönemimiz Türkiye’nin de cumhuriyetimizin de büyüdüğü bir dönemdir. Ondan sonraki karar veya değerlendirme sizin indi değerlendirmenizdir.
Teşekkür ederim. [[Devam]] 2) Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türkiye İnsan Hakları Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi Ç) DİYANET İŞLERİ BAŞKANLIĞI [[Devam]] 2) Diyanet İşleri Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Hazine Müsteşarlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Hazine Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Ğ) SERMAYE PİYASASI KURULU [[Devam]] 2) Sermaye Piyasası Kurulu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Sayın Bekir Bozdağ, Başbakan Yardımcımız… Buyurun Sayın Bozdağ.
Milletin adının tartışıldığı, etnik kimlik siyasetinin yapıldığı, PKK’ya teslimiyetle Lozan’ı tartışmaya açtığınız bir dönem, yıkım dönemi. “Bizim dönem, bizim dönem” diyorsunuz.
Niye bu kadar sinirleniyorsunuz Sayın Bakan, niye bu kadar sinirleniyorsunuz?
Oslo sizin reformunuz, doğru. Habur sizin reformunuz.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Diyanet İşleri Başkanlığı…
Hepsi bizim! Sahipleniyoruz. Tamam mı, hepsi bizim! Hepsi bizim!
Sayın Bakan kürsüde! Sayın milletvekilleri, Sayın Bakan kürsüde, lütfen sükûneti sağlayınız! Lütfen!
Cumhuriyeti yıktırmayacağız.
Bakanı uyarın Sayın Başkan.
Cumhuriyeti yıktırmayacağız.
Bir dakika süre veriyorum, herkes bağırabilir. Herkes bağırabilir, bir dakika süre veriyorum.
Hepsi bizim, sahipleniyoruz, reddetmiyoruz.
Hoplama, zıplama! Hoplama, zıplama!
Süreniz doldu. Bir dakikalık süre vermiştim, bağırma süresi, süreniz doldu.
Öcalan’la kirli pazarlıklarınızı deşifre etmeye devam edeceğiz.
Sayın Vural… Sayın Bakan, çok özür dilerim. Buyurun, sizi dinliyoruz.
Sayın Başkan, saygıdeğer milletvekilleri; Diyanet İşleri Başkanlığı, Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı, Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığının bütçeleri üzerinde Hükûmetimizin görüşlerini açıklamak ve yapılan eleştirileri cevaplamak üzere huzurlarınızdayım. Bu vesileyle değerli heyetinizi saygıyla selamlıyorum. Bugün burada Bakanlığımla ilgili kurumlarla alakalı çok değerli görüşler ifade edildi, zaman zaman eleştiriler yapıldı, görüş ve eleştirilerini ifade eden bütün milletvekili arkadaşlarıma ayrı ayrı teşekkür ediyorum. Diyanet İşleri Başkanlığı cumhuriyetimizle yaşıt olan kuruluşlarımızdan bir tanesi. İslam dininin inançları, ibadet ve ahlak esaslarıyla ilgili işleri yürütmek, din konusunda toplumu aydınlatmak ve ibadet yerlerini yönetmek üzere kurulmuştur.
Laiklik çerçevesinde Sayın Bakan, laiklik çerçevesinde, onu söyleyin. Anayasa öyle diyor.
Bugün Türkiye’mizde kurulduğu günden bugüne başarıyla hizmetlerini yürütmüş olan bir teşkilat vardır.
Laiklik çerçevesinde yapar o işlerini. Anayasa öyle diyor.
Bugünkü Diyanet İşleri Başkanımız ve ekibi de bu başarıları daha ileri noktalara taşımıştır. Burada üzülerek ifade etmek isterim ki, daha önceki yıllarda da Diyanet İşleri Başkanlığı bütçeleri görüşülürken bütün siyasi partiler adına konuşan milletvekili arkadaşlarımız Diyanet İşleri Başkanlığının durumu nedeniyle başkanlarla ilgili çok güzel ifadeler kullanır veyahut da sükût geçerlerdi ama maalesef bu noktadaki üsluptan üzüntümü ifade etmek isterim.
Demek ki hak etmiyor şimdiki.
Diyanet İşleri Başkanı ilmiyle, irfanıyla, ahlakıyla Türk toplumunun takdirini kazanmış, başarılarıyla da ortada bir insandır.
O senin takdirini kazanmış. Tek taraflı, keyfî Diyanet İşleri Başkanlığını yönetiyor.
O senin takdirin.
Hizmeti ortadadır, bunu milletimiz de yakinen görmektedir, yakinen bilmektedir.
Yolsuzlukların hesabını versin!
Diyanet İşleri Başkanlığı Türkiye’mizin birlik ve beraberliğinin, kardeşliğinin, bütünlüğünün çimento kuruluşlarından bir tanesidir.
Ne birlik ve beraberliği be!
Müdahale etmeyin lütfen.
Sen de onun kafasındasın!
Sayın milletvekili, lütfen…
Ama doğruları konuşsun, doğruyu konuşmuyor.
Diyanet İşleri Başkanlığı mezhep esaslı, tarikat esaslı kurulmuş, mezheplere ve tarikatlara göre yapılandırılmış bir teşkilat değildir.
Orada çıkan yolsuzlukları söylesin.
İstediği şekilde konuşur.
Hepsi yalan! Doğruları konuşsun.
Gerek Anayasa’mız gerekse Diyanet İşleri Başkanlığının kuruluş ve görevleri…
Sayın Bakan, Sayın Bakanım, lütfen ... Bu kürsüye çıkan milletvekili milletvekili dokunulmazlığı çerçevesinde istediği gibi konuşur, onu düzeltmek sizin haddinize değil. Lütfen susun ve Sayın Bakanı dinleyin.
Ama doğru konuşsun.
Hem Anayasa hem kuruluş kanunu Diyanet İşleri Başkanlığının mezhep ve tarikat esaslı kuruluşuna izin vermemektedir. Kurulduğu günden bugüne de Diyanet İşleri Başkanlığı sadece, İslam’ın doğru anlatılması, ibadet yerlerinin yönetilmesiyle ilgili faaliyetler yürütmüştür. Diyanet İşleri Başkanlığını mezhep eksenli, tarikat eksenli göstermek fevkalade yanlıştır.
Tarikat şeyhi yahu!
Örneğin burada Kerbela olayıyla ilgili bir değerlendirme oldu. Kerbela hadisesi -hepimizin ortak acısıdır- hicri 61, miladi 680’de oldu, İmam Şafii ise hicri 150, miladi 767’de doğdu. Yani Şafii mezhebinin teşekkül tarihi Kerbela hadisesinden yüz kırk sene sonra olmuş bir hadisedir ve “Bu olayla Şafiiler falanlara şunu yaptı.” şeklinde bir değerlendirmeye bu tarihî bilgi ve gerçek bilgi izin vermemektedir. Özellikle ifade etmek isterim ki doğru bilgiler üzerinden değerlendirme yapmak elbette hepimizin vazifesidir. Diyanet İşleri Başkanlığının açıklamaları zaman zaman tartışma konusu yapılıyor, siyasi açıklamalarmış gibi değerlendirmeler üzerine bina ediliyor.
Yahu, fetva vermek onun görevi mi yani?
Bilinmesini isterim ki Diyanet İşleri Başkanlığı siyasi açıklamalar ve değerlendirmeler yapmamaktadır ancak Türkiye kamuoyunda siyasetçilerin de yakından takip ettiği, tartıştığı kimi konuların dinî irtibatları da olabilir, insanlar bu konularda dinin ne söylediğini öğrenmek isteyebilir. Örneğin yakın zamanda kürtaj tartışması yaşandı. Bu hukuki bir konu, o yönüyle bakan insanlar olabilir ama bazı insanlar da “Bunun dindeki yeri nedir, bunu öğrenmek istiyorum.” deyip Diyanet İşleri Başkanlığına müracaat yaptığı zaman Diyanet İşleri Başkanlığı Anayasa ve yasanın verdiği görev çerçevesinde bunun dindeki yerine dair değerlendirme yapıp cevap vermek zorundadır. Faizle ilgili, başka konularla ilgili insanlar soru sorduğu zaman cevap vermek zorunda. Türkiye’nin gündeminde var, siyasiler tartışıyor ama öte yandan insanlar bunu istiyor diye Diyanet eğer cevap vermezlik yaparsa vazifesini yapmamış olur. Bunları yapmak Diyanet İşleri Başkanlığının vazifelerinden bir tanesidir.
Onun görevi değil. Senin aklın ermiyor Bekir onlara.
Değerli kardeşlerim, Türkiye'de dinî hayat araştırması yapıldı Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından. Çok yoğun eleştiri aldı. Esasında Diyanet İşleri Başkanlığının -takdir edilmesi gereken bir konu- çalışmalarını bilimsel veriler üzerine bina ederek yapıyor diye değerlendirilmesi lazım. Eğer Diyanet İşleri Başkanlığı tarımla ilgili, hayvancılıkla ilgili, ulaşımla ilgili ve başka konularla ilgili bir anket yaptırmış olsaydı, o zaman elbette ki “Senin işin bu mu?” derdi herkes, eleştirebilirdi ama Anayasa’nın ve yasanın kendine verdiği görev alanıyla ilgili bir dinî hayat araştırması yapmak, hizmet ettiği insanların bu alana nasıl baktığını, nasıl değerlendiğini görmek ve ona göre eksiklerini görüp tedbir almak elbette ki Başkanlığın vazifesidir. Bilimsel veriler çerçevesinde böyle bir çalışmayı yapmak yadırganamaz, kınanamaz. Kaldı ki geçmişte de pek çok kurum bu anlamda araştırmalar yaptılar. Onu biliyoruz.
Yapıyor ama bu araştırmalarının üstüne gidiliyor mu ondan sonra? Yok. Sadece fişliyor.
Örneğin TESEV’in araştırması var.
TESEV Diyanet mi ya?
Efendim, başka kuruluşlar, üniversitelerin araştırması var, gazetelerin araştırması var. Dinî hayatla alakalı işte “Türkiye’de Din, Toplum ve Siyaset” TESEV; “Kur’an’ın Anlamıyla Buluşmak” araştırması, ANAR yapıyor; “Türkiye’de Dindarlık” araştırması, KONDA yapıyor; “Türkiye’de Dindarlık-Uluslararası Bir Karşılaştırma” Sabancı Üniversitesi vesaire, bir sürü. Başka kurumlar yapıyor veya birtakım araştırma şirketleri yapıyor. Diyanet kendi görev alanıyla ilgili bir araştırma neden yapmasın? Yapmaması bir eksiklik, yapması ise bir eksikliğin giderilmesidir. Bunu özellikle ifade etmek isterim.
Kimin Alevi, kimin Sünni olduğu Diyanetin üzerine vazife mi?
Sayın Bakan, bu açıklama size yakışmadı, olmadı bu.
Tabii, dualar üzerinden de değerlendirmeler yapıldı. Dua etmek, dinî açıdan, İslami açıdan, Müslümanlar açısından çok önemli olduğu gibi Hristiyanlar, Yahudiler, bütün inanan, farklı dinlere de inanan insanlar bakımından oldukça kıymetli bir şeydir.
Alevileri fişlemek için yapıyorsunuz.
Hem Kur’an’da hem de sünnette dua övülür, dua etmek övülür. Peygamber Efendimiz dua etmiş, peygamberler dua etmiş. Diyanet İşleri Başkanı dua etmeyecek mi? Bir açılışta veyahut da herhangi bir yerde dua etmesi kınanabilir mi, eleştirilebilir mi?
Cumhurbaşkanının önünde dua edemez, Cumhurbaşkanının önüne geçemez, Sayın Bakan.
Dua ediyor ve bu dua üzerinden de birtakım eleştiriler yapılıyor. Örneğin Çanakkale’de 18 Mart 1915’le alakalı anma törenlerinde bir dua yapıyor ve duasının bir yerinde de Sayın Başkan diyor ki: “Okuduğumuz hatmi şerifleri, başta Anafartalar kahramanı Gazi Mustafa Kemal olmak üzere bütün şehitlerimizin ve gazilerimizin ruhlarına ve onları yetiştiren annelerin ve babaların ruhlarına hediye ediyoruz.” Kötü mü demiş? İyi demiş.
Ama bunu her yerde yapmak doğru mudur? Değildir.
Diyanet İşleri Başkanlığı bu ülkedeki ayrımcılığın başıdır.
Çünkü duanın yeri önemli, yapıldığı anlam önemli. Siz şimdi her yerde bu duaları yaparsanız, dinî figür olmayan kişileri o duaların içerisine, her duaya korsanız doğru bir şey olmaz.
Ayrımcılığın başıdır. Bunu da teşvik eden sizsiniz.
Yerinde dua edilir. Mevlit okunduğunda o okutana dua ediliyor.
“Her şeyin yeri ve zamanı var.” diye siz söylüyorsunuz. Her şeyin bir protokol değeri var.
Ama siz kalkıp her yerde şu isim niye anılmadı, bu isim niye anılmadı derseniz, bu bir istismar olur. Doğru bir yaklaşım olmaz. Alevi kardeşlerimizle alakalı, Alevi inancına sahip insanlarımızla alakalı hükûmetlerimiz döneminde çok ciddi çalışmalar yaptık. İlk defa cumhuriyet tarihinde bir hükûmet bu konuda resmî bir çalışma başlattı. 7 tane çalıştay yaptık ve burada bu çalıştaylarda hem dedeler hem akademisyenler hem gazeteciler hem sivil toplum hem siyasetçiler hem ilahiyatçılar hem de bu alanla ilgili, alakalı herkes bir araya getirildi. İlk defa bu konuda devlet, Alevi vatandaşlarını muhatap kabul etti.
Muhatap kabul etti de ne yaptı?
Hâlâ Alevi köylerine cami yapıyorsun, cami.
Tarihî bir adım attık. Cumhuriyet döneminde atılmış ilk adımdır, bu Hükûmet attı. Arkasından Madımak olaylarıyla ilgili bu rapor çerçevesinde adım attık. Madımak 1993’te oldu. O zaman biz iktidar değildik.
Hâlâ Alevi köylerine baskı uyguluyorsun, evlerini işaretletiyorsun.
Hâlâ Alevileri dışlıyorsun.
Kimlerin iktidar olduğunu millet biliyor. Bize kadar pek çok hükûmet geldi geçti ama orada döner kesmeye devam ettiler.
Sivas’ı yakan katillerle mazlumları aynı kareye koydun sen.
O yangının olduğu oteli ve altındaki bütün yerleri kamulaştırıp burada bir bilim ve kültür merkezi açan adımı biz attık.
Madımak’ta katillerle kurbanlar aynı karede. Dünyada örneği yok, dünyada.
Şu ana kadar orayı epeyce vatandaşımız ziyaret etti, anı köşesi ve kütüphane oluşturduk.
Katillerle kurbanların aynı yere resimlerini astınız.
Okullarımızda, ortaöğretimde din kültürü ve ahlak bilgisi ders kitaplarının içerisine ilk defa Alevilikle ilgili bilgileri, hem de Alevi kardeşlerimizin bilgeliğine önem verdikleri kişilere yazdırarak ilk defa biz koyduk.
“Kardeş” deme, “kardeş” deme bari!
İlk defa bu adımı biz attık.
Değil Sayın Bakan, öyle değil. Sayın Bakan, kırptınız, yüzde 20’sini koydunuz.
Yine, bakın, Alevi Bektaşi klasikleri dizisinin tercümesi konusunda adım attık…
Katillerle mazlumları aynı kareye astınız.
…ve bu noktada çok ciddi eserler Türkiye’ye kazandırıldı, hem de saygın ve Alevi kardeşlerimizin takdirini toplayan, onların da içerisinde olduğu heyetler yaptı. Tefsir-i Besmele, Makalat, Velayetname, Dâr Kitabı, Erkânnâme 1 vesaire bir sürü eseri ilk defa bu anlamda Türkçeye kazandırdık, orijinal metniyle yan yana koyan adımlar attık. Muharrem ayı etkinlikleri çerçevesinde televizyonlarda ve başka yerlerde bu, Alevi vatandaşlarımızın değer verdiği günlerin ve gecelerin anılmasında önemli adımlar attık. Başka konularda da…
Dejenere ettiniz, Alevilerin geleneklerini dejenere ettiniz!
Bu konularda adımlarımız var. Burada ben hepsini sayarsam diğerlerine vakit kalmayacağı için bu kadarla iktifa ediyorum ve şunu özellikle ifade etmek isterim ki: Bu konuda en samimi, gerçek ve somut adımları biz attık.
Riyakâr, riyakâr…
Sözünü değil, lafını değil, icraatını yaptık.
En riyakâr, en ikiyüzlü politikayı siz güdüyorsunuz, doğru!
Şimdi de yeni adımlar atılması konusunda Başbakanımız görev verdi, bunlarla ilgili de çalışıyoruz. Bezmiâlem Camii’yle ilgili bir iki şey söyleyeceğim. Camiyle alakalı, oraya giren göstericilerle ilgili herkes bir şey söyledi ama benim gönlüm isterdi ki ayakkabılarıyla oraya giren, orada camilerin adabına, edebine aykırı bir şekilde bulunan…
Peki, Tahrir’de de girdiler. Ya, Allah’tan korkun! Tahrir’de girildiği zaman destekliyorsunuz göstericileri.
…oraları tahrip eden, oraya bira kutuları, sigara izmaritleri koyan, yapan ve orada sarhoş dolaşan ve orada…
…birbirlerini kadınlı erkekli öpen yapılarla ilgili de…
Sayın Bakan, insan canı mı önemli…
Sayın milletvekilleri, ne yapıyorsunuz siz! Lütfen…
“Bu bir saygısızlıktır…”
Amerikan askerlerini kına, Amerikan askerlerini!
Sayın Grup Başkan Vekili, Sayın İnce…
“…Bu bir edepsizliktir. Bu, camiye, mabede, bu milletin değerlerine saygısızlıktır.” diye bir cümle beklerdim. (AK PARTİ sıralarından alkışlar) Ama kimse böyle bir cümle kurmadı. Bu memlekette camiler hiçbir zaman böylesi bir saygısızlığa, böylesi bir kabalığa muhatap olmamıştır.
Sayın Bakan, İncirlik’te ABD askerleri camiye girdi. Orada niye bunu söylemediniz? Ne oldu İncirlik’teki cami?
Dinî değerlerimiz, manevi değerlerimiz böylesine ayak altına alınmamıştır. Raporlar burada, herkes raporları okusun, ne var ne yok onu herkes yakından görsün. Değerli kardeşlerim, TİKA büyük yardımlar yapıyor, büyük hizmetler ortaya koydu. 2002 yılında TİKA 85 milyon dolar kalkınma yardımı yaparken 2012 yılında 2 milyar 533 milyon dolar kalkınma yardımı yaptı. Sivil toplum ve şirketlerin, diğer grupların yaptığı yardımları da ilave ettiğiniz zaman, Türkiye 3 milyar 436 milyon ABD doları kalkınma yardımı yaptı ve binde 7 olan milenyum hedefinde ülkemizin durumu binde 6’dan binde 3,2’ye yükseldi. 2012 yılında OECD DAC’a gönderilen veriler kapsamında, Türkiye en fazla resmî kalkınma yardımlarını artıran dördüncü ülke olmuştur. Türkiye bu alanda büyük rekorlara, büyük başarılara imza atmıştır. Onun için de OECD DAC Komite Başkanı şahsımı ve Ali Babacan Bey’i ziyaretlerinde Türkiye’yi överek davet etmiştir DAC üyeliğine, biz de “Düşüneceğiz.” dedik. Bugüne kadar kapıları biz çalıyorduk, şimdi bizim kapımızı çalıyorlar “Gelin, bize üye olun.” diye. 1992’yle 2002 arasında TİKA’nın ortaya koyduğu proje sayısı 2.241, bizim on yıllık dönemde ortaya koyduğumuz proje sayısı 11.447 olmuştur.
Projelerin arasında Bulgaristan seçimlerine müdahale de var mı?
Dünyanın dört bir yanında projeler gerçekleştiriyoruz. İşte, Amerika’da da burada da konuşuldu; Oregon’da bulunan Warm Springs Kabileler Konfederasyonunda yapımı devam eden bir okulun su tankını yapma konusunda da adım attık. Oradan talepte bulunuldu Türk Büyükelçiliğinden ve biz de bu talep çerçevesinde 648 öğrencinin okuyacağı bir okulun su ihtiyacını karşılayacak tankı yapma kararı aldık ve bununla ilgili adımları attık ve önemli bir adım oldu.
Bu projelerin arasında Hak ve Özgürlükler Hareketinin oylarını bölmek var mı, yok mu?
Bununla alakalı Türk Amerikan Konseyi Başkanı Lincoln McCurdy, Sayın Kılıçdaroğlu da ziyaretinde kendini ziyaret ettiler ve o ziyarette bu yapılan yardımdan ABD Kongresinin ve ilgili kişilerin nasıl memnun olduğunu Sayın Kılıçdaroğlu’na da orada anlattılar, onlar da biliyorlar orada. Teşekkürlerini de Türkiye’ye, Türk Hükûmetine ilettiler ve biz burada mağdur durumda olan, zor durumda olanlara yardım ediyoruz. Oradaki barajlar, oradaki bilmem işletmeler falan onların değil. Amerika Birleşik Devletleri, Kızılderililere özel koruma uyguluyor, onlara özel imkânlar, özel şeyler yapıyor, orada büyük bir mağduriyet var. Oradaki varlıkları sanki herkesin varlığıymış gibi gösteriyor. Artvin’deki baraj Artvinlilerin tamamının malı mıdır? Bu milletin malı. Oradaki birtakım zenginlikleri sadece oraya göstermek fevkalade yanlıştır. Türk dünyasına ilişkin, Orta Asya’ya ilişkin büyük adımlar attık. Bakın, bizim dönemimizde Türk dünyasına yapılan yardımların toplamı 430 milyon Türk lirasıdır. Bizden önceki, on yıl içerisinde yapılmış toplam yardımların miktarı 52 milyon Türk lirasıdır. Yine, baktığınızda, Türk dünyasından, bizim dönemimizde, şu anda, 2013’te okuyan öğrenci sayısı Türkiye bursuyla 5.832’dir; 2002’de okuyan öğrenci sayısı 1.045’tir. Yine, baktığınız zaman Doğu Türkistan’dan 2002’de Türkiye’de okutulan öğrenci sayısı 18’dir; 2013’te okutulan öğrenci sayısı 687’dir; rakamlar çok güçlü bir şekilde. Yine, Orta Asya’yla biz ilişkilerimizi güçlendirmek, Türk dünyasıyla ilişkilerimizi ileri noktaya taşımak için Türk Konseyini kurduk, TÜRKPA’yı kurduk, Türk Akademisini kurduk. Türk dünyasıyla bağlarımız güçlensin, soydaş, vatandaş ve akraba topluluklarımızla daha iyi ilişkiler kuralım diye Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığını kurduk. Yunus Emre Vakfını kurduk. Anadolu’yu, Anadolu’nun değil dünyanın ajansı hâline getirdik. TRT Avaz’ı, TRT Türk’ü, TRT Okul’u hayata geçirerek dünyanın dört bir yanında akrabalarımızla, soydaşlarımızla, vatandaşlarımızla ilişkilerimizi daha ileri noktaya taşımak için adımlar attık.
Bulgaristan’da Hak ve Özgürlükler Partisinin oylarını bölmek için niye çaba harcadınız?
Bakın, Orta Asya’yla ilgili ticaret hacmimiz de bu nedenle çok arttı. 2002’de 630 milyon dolar olan ihracat 2012’de 6,1 milyar dolar oldu. Eğer biz yok saysaydık bu noktalara gelebilir miydik? Türkiye her yerde var. Urumçi’ye ilk giden başbakan, Sayın Recep Tayyip Erdoğan oldu.
Ziyaretlere baktığımızda, her yerde biz varız. Ecdadımızın izine, eserlerine sahip çıkıyor, milletimizin bize verdiği emaneti büyük bir onurla taşıdığımızı ifade ediyor…
Sayın Bakan, Bulgaristan’da Hak ve Özgürlükler Hareketinin oylarının bölünmesine direkt çaba gösterdiniz.
…Diyanet İşleri Başkanlığı, TİKA ve Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığının bütçelerinin hayırlı olmasını diliyor, heyetinizi saygıyla selamlıyorum.
Sayın Başkan…
Buyurun Sayın İnce.
Sayın Başkan, Sayın Bakan konuşmasında, Cumhuriyet Halk Partisinin, camiye adaba uymayan şekilde girenleri desteklediğini, bu konuda yanlış yaptığını söyledi. İzin verirseniz bir kısa değerlendirme yapacağım.
“Destekledi.” demedim.
“Destekledi.” demedi ama buyurun, sataşmadan size söz vereyim iki dakika. Burada uygulama böyle Sayın Bakan.
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Tabii ki camiler hepimiz için kutsaldır, Allah’ın evidir, buraya girmenin bir kuralı vardır; o kuralların haricinde buraya girilmez. Fakat, insanlar can havliyle, dışarıda gaz bombaları atılırken, TOMA’lar varken, su püskürtülürken -insanlar kadınlı erkekli, başları açık kapalı, kıyafeti uygun olmayabilir ama dışarıda bir felaket var- zorunlu hâllerde insanlar buraya sığınmış. Zorunlu hâllerde buraya bir Müslüman da sığınabilir, bir Hristiyan da sığınabilir, bir Musevi de sığınabilir, kıyafeti uygun olmayan birisi de sığınabilir, ayakkabıyla da sığınabilir. Ben bunda hiçbir mahzur görmüyorum çünkü bu, bilinçli, herhangi bir eğlenceden dönüşte yapılmış bir şey değil, bir zorunlu hâlde yapılmış bir şey. Bir; bunun böyle bilinmesi lazım. İkincisi; burada sıcak siyasetin konusu yapmayalım bunu, yapmayalım. Bakın “Camide bira içtiler, cuma günü görüntüleri yayınlayacağız.” dendi, yirmi yedi cuma geçti, hâlâ görüntü yok ortada.
Çünkü yalan.
Yedi ay geçti, iki mevsim geçti, yirmi yedi cuma geçti, bunlar yok.
Çünkü yalan.
Siz, bu ülkenin gençlerini, can havliyle camiye sığınmış gençleri -ben de ayakkabıyla girilmesini tasvip etmem tabii ki, kimse tasvip etmez- zorunlu hâllerde buraya sığınmış gençleri eleştiriyorsunuz ama İncirlik’teki, Irak’taki Amerikan askerlerinin, Hristiyan askerlerinin camilere postalla girmesini, silahlarla girmesini, orada lay lay lom yapmasını eleştiremiyorsunuz.
Sana hadi be!
Ben bunları eleştiriyorum esas, bunları. Siz bunu eleştireceksiniz.
Teşekkür ederim Sayın İnce.
O çocukların ayakkabıyla girmesini tabii ki doğru bulmuyorum ama zorunlu hâllerde… Teşekkür ediyorum.
Sayın Önder, buyurun.
Camileri ahıra çevirenlere de lanet olsun, onlara da.
Din “Önce insan.” diyor, insan.
Biz camileri ahıra çevirenleri de biliyoruz.
“İnsan” diyor, önce insan.
Geç onu, geç.
İnsan olacaksınız önce, insan.
Arkadaşlar, sayın milletvekilleri, izin verin işlemimi yapayım burada. Buyurun.
Sayın Bakan bir konuyu yanlış aksettirdi, bir bilgilendirme yapmak istiyorum, düzeltmek istiyorum.
Nedir yanlış aksettirdiği bilgi?
O da şu: Gezi olayları sırasında camiye sığınan insanlarla ilgili…
Ne yapabilirim arkadaşlar?
Susturun konuşanları.
Sayın milletvekilleri, ikaz ediyorum, şununla ikaz ediyorum.
İsterseniz, iki dakika süre verin, orada izah edeyim.
Bir daha ikaz edin.
E, dinlemiyorlar, ben ne yapabilirim?
Sayın Başkanım, iki dakika verir misiniz?
Sataşma olursa kürsüden verebilirim; yerinizden vereyim. Buyurun yerinize. Sayın Önder, yerinize buyurun, sataşma olmadığı için yerinizden vereyim bir dakika. Buyurun Sayın Önder.
Sayın arkadaşlar…
Teşekkür ederim Sayın İnce. Buyurun.
Sayın Bakan “Camide içki içtiler.” dedi. Böyle bir işin olmadığını ilk önce AK PARTİ’li bir gazeteci cami imamıyla, müezziniyle yaptığı röportajda ortaya çıkardı; bu bir. Kendilerinin de çok yakinen tanıdığı ve arkadaşları olan bir şahıs bunu ortaya çıkardı. Şimdi, yine, İslami referanslarından şüphe duyulmayacak insanlar bunun bir düzmece olduğunu söylüyorlar. Bu artık inandırıcılığını fazlaca yitirmiş bir kara propagandaya dönüştü. Sayın Bakanın bundan kaçınmasını dilerim. Ama hazır Diyanet konuşuluyorken, hiçbir can korkusu olmadan, hiçbir gaz baskısı olmadan, bir kıyamet şartları gerçekleşmeden camiye yönelmiş büyük bir saygısızlık var: Ankara’da 50. Yıl Sokullu Mehmet Paşa Camisi’ne bankamatik kuruyorsunuz.
Teşekkür ederim Sayın Önder, zapta geçmiştir, tutanaklara geçti.
Faiz en büyük günahlardandır, ayet vardır. Burada karıyla kocayı, anayla evladı, babayla oğlu, çiftçiyle toprağı birbirine düşman ediyorsunuz.
Tamam, sağ olun. Peki, buyurun Sayın Özkes.
Siz bankamatiği oraya, üstelik cami duvarını yıkarak… Arkanızdan sizi buna zorlayan yok.
Tamam ama böyle bir usulümüz yok Sayın Önder.
Neoliberal saldırıdan başka sizi buna zorlayan hiçbir şey yokken…
Ama tamam, bir nokta koy.
… cami duvarını yıkıp yerine bankamatik yaptırmaya sizi ne mecbur etti?
Biz cami derneği değiliz be arkadaş, cami derneği burası değil, oraya sor.
Tamam, nokta. Teşekkür ederim. Buyurun Sayın Özkes, buyurun.
Söyle şimdi.
Cami derneği biz değiliz, sen yanlış yere bakıyorsun.
Arkadaşlar…
Cami derneği sen değilsin ama Diyanet adına…
Kaldırır içinden.
Sayın Milletvekili…
Diyanetten sorumlu olan… Diyanet de diyor ki: “Çekingen davranmalı.”
Nokta koydun.
İslam’da böyle bir şey yok.
Nokta koydun.
Çekingen davranmak ne demek? Ya reddedersin ya kabul edersin.
Buyurun Sayın Özkes.
Sayın Başkanım, Cumhuriyet Halk Partisinin adına Diyanet bütçesiyle alakalı ben konuştum. Sayın Bakan benim üslubumu yani eleştirenlerin üslubunu -ki eleştirenlerden birisi de bendim- eleştirdi. Ayrıca, benim sorduğum soruları ve konuştuğum konuları da Sayın Bakan çarpıttı. Müsaade ederseniz, açıklama yapmak istiyorum.
Sayın Özkes, ben Sayın Bakanın konuşmasını çok iyi dinledim. Sizin şahsınızla ilgili olarak tek bir cümle söylemedi. Siz konuşma konunuzla ilgili olarak açıklama yaptınız, Sayın Bakan da kendi Bakanlığı açısından açıklama yaptı.
Sataştı efendim.
Şahsınızla ilgili olarak bir cümle değil, bir tek kelime dahi etmedi.
Benim üslubumla alakalı bana sataşmada bulundu Sayın Başkan.
Bulunmadı.
Bulundu.
Hayır, bulunmadı. Ben çok iyi dinledim. Sizin ne adınızı andı ne sizin söylediğiniz herhangi bir cümleye atıfta bulundu, sizinle ilgili tek bir cümle söylemedi.
Sayın Başkan, siz sadece Bakanın Başkanı değilsiniz, benim de Başkanımsınız.
Rica ederim. Söz vermiyorum. Kusura bakmayın.
Sayın Başkanım, lütfen…
Sayın Başbakan Yardımcısı Ali Babacan.
Sayın Özkes, lütfen.
Sayın Başkan, siz ölçülü, peşin…
Sayın Başkan…
Sayın Babacan, Sayın Bakan, bir dakikanızı rica ediyorum. Buyurun Sayın Bakan.
Sayın Başkan, ölçülü, adaletli davranmıyorsunuz.
Sayın Başkan, Sayın Bakan kürsüdeyken Sayın Bakanın nezaketsizlikle söz istemesi yanlış ya.
Ama bir cümle söyleyeceğim, vakit geçmesin.
Sayın Bakana nezaketsizliktir bu ya.
Sayın Başkan, bu Ankara Sokullu Mehmet Paşa Camisi’nin avlusuna kurulan bankamatikle ilgili Diyanet İşleri Başkanlığı ve müftülüğün herhangi bir izni yoktur.
Sayın Başkan, Bakana nezaketsizliktir. Bakan konuşmayı bitirsin, ondan sonra.
Cami derneği, müftülüğe ve Diyanete rağmen böyle bir adım atmıştır. Şu anda biz böyle adımların olmaması için bir genelge yayınlayacağız. Bu, tamamıyla cami derneğinin yaptığı bir saygısızlıktır.
Sayın Başkan, bu, Sayın Hatibe, Bakana saygısızlıktır. Hiç olacak şey mi ya?
Teşekkür ederiz Sayın Bakan.
Kendini bilmezliktir, biz gerekeni yapacağız.
Bakan kürsüde, sonra konuşalım. [[Devam]] 2) Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türkiye İnsan Hakları Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi Ç) DİYANET İŞLERİ BAŞKANLIĞI [[Devam]] 2) Diyanet İşleri Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Hazine Müsteşarlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Hazine Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Ğ) SERMAYE PİYASASI KURULU [[Devam]] 2) Sermaye Piyasası Kurulu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Buyurun Sayın Babacan. Süreniz on sekiz dakika.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Hazine Müsteşarlığımızın, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulumuzun ve Sermaye Piyasası Kurulumuzun 2014 yılı bütçesi ve 2012 yılı kesin hesabıyla ilgili Hükûmetimiz adına söz almış bulunmaktayım. Hepinizi saygıyla selamlıyorum. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Türkiye ekonomisiyle ilgili konuları değerlendirirken mutlaka içinde bulunduğumuz küresel ve bölgesel konjonktürü dikkate almamız gerekiyor. Türkiye ekonomisi her yönüyle dünyayla entegre, serbest ticaretiyle, serbest sermaye hareketleriyle ve artan ihracat hacmiyle, artan finansman hareketleriyle dünyaya son derece entegre bir ekonomi. Dolayısıyla, ekonomimizi ele almadan önce mutlaka küresel konjonktürü ve bölgesel gelişmeleri dikkate almamız gerekiyor. Biliyorsunuz, 2013 yılında, 2012 yılına göre dünyanın ekonomik görünümü, gelişmiş ülkelerin ekonomik görünümü, gelişmekte olan ülkelerin ekonomik görünümü, bunların hepsi güncellendi ve…
Mali kural ne oldu, mali kural?
…maalesef, “Küresel ekonomi geçen yıl ne görünüyordu, bugün nasıl görünüyor?” diye baktığımızda, yaklaşık 1 puanlık aşağı doğru bir revizyon var. Üstelik, gelişmekte olan ülkeler geçmiş on yıla göre önümüzdeki on yıl boyunca daha düşük bir büyüme performansı sergileyecekler. Her ne kadar gelişmekte olan ülkeler gelişmiş ekonomilere göre daha yüksek büyüme oranlarını sergileyecekse de yine de geçmiş on yıl ile gelecek on yılın farklı dönemler olduğunu da mutlaka dikkate almamız gerekiyor. Özellikle bölgemizde, başta Suriye olmak üzere ama Irak, Mısır, Tunus, Libya gibi pek çok ülkede yaşanan istikrarsızlık da kuşkusuz bölgesel ekonomi üzerine olumsuz etki yapan bir unsur. Hele hele Avrupa Birliğinde yıllardır arka arkaya görülen sıfıra yakın büyüme oranları, avro bölgesini oluşturan 18 ülkenin ekonomisinin yıllardır arka arkaya daralıyor olması da mutlaka dikkate alınması gereken bir unsur. İşte, böyle bir ortamda Türkiye ekonomisiyle ilgili neler olduğunu, nasıl bir performans sergilediğimizi dış konjonktürü dikkate alarak mutlaka ele almak zorundayız. Öncelikle, Türkiye’yi diğer pek çok ülkeden farklılaştıran unsurlar Türkiye’deki güven ve istikrar ortamı. Güven ve istikrar olduktan sonra ekonomiyle ilgili pek çok iş kolaylaşıyor ama güvenin ve istikrarın olmadığı ülkelerde ekonomik istikrarın sağlanması da son derece güç oluyor. Burada Türkiye’nin büyüme noktasındaki performansını kuşkusuz farklı dönemlerle karşılaştırabiliriz, başka ülkelerle Türkiye’yi karşılaştırabiliriz ancak bütçemizin açılışının yapıldığı günde bir karşılaştırma yapıldı “1946’dan 2002’ye kadar Türkiye ekonomisi şu kadar büyüdü; son on yılda, on bir yılda AK PARTİ döneminde şu kadar büyüdü.” diye.
5,1-4,8; söyleyeyim.
Öncelikle bu 1946-2002’ye bakacak olursak “Niye 1946?” sorusunun cevabını kolay kolay bulamayacaksınız ama biraz rakamlara inip baktığınızda, 1946, İkinci Dünya Savaşı’ndan hemen sonraki bir tarih bakın, dikkat edin. O İkinci Dünya Savaşı dönemindeki tarihi dışarıda bırakın, ondan sonraki dönemden başlatın ve suni rakamlar hesaplayın. Eğer gerçekten bir mukayese yapacak olursak bizim 1946-2002 ile değil, 1939-2002 dönemine bakmamız lazım yani Mustafa Kemal Atatürk’ün vefatından sonra Türkiye nasıl bir büyüme sergilemiş ve son on bir yılda neler olmuş.
Savaş mı gördünüz?
Bakın, 1939’dan 2002’ye kadarki dönemde Türkiye’nin ortalama büyüme hızı, geometrik ortalama yüzde 3,89. 2003-2013 arasında yüzde 4,87 yani neredeyse cumhuriyet tarihinin ortalamasından tam 1 puan her yıl üst üste Türkiye daha yüksek büyümüş. O 1 puanları arka arkaya, hele bir de geometrik hesapla getirin, aradaki fark ortada. Kaldı ki bu dönem, dünya ekonomisinin tarihinde gördüğü en büyük krizin de yaşandığı bir dönem. Bu 2008-2009 krizinin gelişmiş ekonomiler üzerine getirdiği yük yani bu gelişmiş ekonomilerdeki toplam borç stokundaki artış ve geldiği nokta İkinci Dünya Savaşı’nın getirdiği yüke eşit. İkinci Dünya Savaşı’nda millî gelire oranla gelişmiş ekonomilerin borcu hangi noktalara çıktıysa şu anda aynı rakamları görüyoruz. Böylesine bir dönemde Türkiye bu performansı göstermiş durumda. Kaldı ki bu performans sadece büyüme alanında değil, istihdamda da kendini gösteriyor. Bakın, yine kriz döneminden bahsediyorum ve mevsimsel düzeltilmiş rakamlardan bahsediyorum. Mevsimsel düzeltilmiş olarak 2009 Nisanından 2013 yılına kadar, son verilere kadar Türkiye’de toplam istihdam sayısı 4 milyon 739 bin kişi artmış. Aynı dönemde, Avrupa Birliğine bakıyoruz, Avrupa Birliğindeki 28 ülkenin toplamında 4 milyon 4 bin istihdam düşüşü var. Aynı dönemde, 28 ülkede 4 milyon 4 binlik düşüş -ki bunlar OECD’nin web sitesinden, rakamlarından alınmış; resmî rakamlardır- Türkiye’de 4 milyon 739 bin artış. Dolayısıyla, kimi neyle, nasıl mukayese edeceğimizi mutlaka iyi değerlendirmemiz gerekiyor ve gerçekçi olmak gerekiyor. Kaldı ki Türkiye’nin ekonomik başarısı artık dünya tarihinde tescil edilmiş, dünyanın dört bir yanından Türkiye bir başarı örneği olarak anılıyor. Artık bunu dünya toplumunun hafızalarından silemezsiniz, bunlar artık kayda geçmiş. Türkiye bir başarı örneği olarak, bir yıldız olarak, ta Afrika’nın bir ucundan tutun, Latin Amerika’nın öbür ucuna kadar insanlar tarafından hem bilinmekte hem de ifade edilmekte. Dolayısıyla, ekonomik konularda bizim hep zaten söylediğimiz şu: Yani, muhalefet partilerimizin, eleştirilerini mutlaka dikkatli, hesaplı, ölçülü yapmaları lazım. Çünkü, gerçekten, çok geniş bir alanda çok önemli bir başarı söz konusu. Bakın, Türkiye sadece büyümüyor, sadece istihdam artmıyor. Aynı zamanda, Türkiye’de gelir dağılımı düzeliyor. Yine, OECD rakamlarından söylüyorum, OECD raporlarından söylüyorum: Tüm OECD ülkeleri içerisinde Türkiye, gelir dağılımının düzeldiği 5 ülkeden 1 tanesi ama sadece o 5 ülkeden 1’i değil, o 5 ülke içerisinde de gelir dağılımının en hızlı düzeldiği ülke.
Benim köylümün cebinde para yok.
Tüm OECD içerisinde Gini katsayısının en hızlı düştüğü ülke, Türkiye.
Soruyorum köylüme “Cebimde param yok.” diyor, öğrenciler “Para yok.” diyor.
Yine, yoksullukla mücadele konusundaki başarılarımız, bütün yoksulluk göstergelerinde geldiğimiz nokta da bütün dünya tarafından takip ediliyor ve takdir ediliyor. Bizim pek çok alanda reformlarımız oldu, çok çok önemli reformlarımız oldu. Bankacılık alanında, gerçekten, 2004, 2005, 2006 yıllarında çok önemli yasalar çıkarttık ve bizim dönemimizde daha önceki dönemlerin bankacılık yükünün fiilî ödemesini yaptık. Siz, bankaların bilançosunu kâğıt üzerinde düzeltebilirsiniz. Ne yapmışlar o dönemde? Kamu bankalarının ve batık bankaların bilançosuna özel tertip hazine kâğıdı tertiplemişler, bilançosuna koymuşlar ve “Bankanın bilançosunu düzelttik.” İyi de, özel tertip hazine kağıdı ne demek? Bir gün gelecek, bu devlet onu ödeyecek demek ve biz bunların ödemesini yaptık. Bakın, sadece Türk lirası bazında ve sadece kendi dönemimizde 2010’un sonuna kadar yaptığımız ödeme rakamını ben sizinle paylaşmak istiyorum: Tam 117 milyar dolar, batık bankalarla kamu bankalarının görev zararı sebebiyle üçlü koalisyon döneminde bankaların bilançosuna konulan… Hani “Biz düzelttik.” diyorlar ya, neyle düzelttiniz, sadece kâğıt koydunuz, bu kâğıtların ödemesini biz yaptık, 117 milyar dolar ödedik, 2010’un Aralık sonunda tüm bu ödemeleri tamamladık. Biz, aynı dönemde, Türkiye’nin borcunu düşürdük, aynı dönemde Türkiye’nin bütçe açığını azalttık. Bir yandan geçmişin yükünü temizledik, bir yandan da kendi dönemimizde hem bütçe açığını düşürdük hem de borç stokunu düşürdük. Bakın, mali disiplinin tanımını yapmaya çalıştı bazı konuşmacılar. Ben soruyorum: Yıl 2002, bütçe açığı, millî gelirin yüzde 12’si; yıl 2013 bütçe açığı, millî gelirin yüzde 1,2’si.
Bir akşam da operasyon yaparsınız sıfıra düşer!
2002’de mi mali disiplin var, yoksa 2013’te mi mali disiplin var? Rakamlar bu kadar açık ortadayken -dediğim gibi- yani ekonomiyle ilgili konularda, finansla ilgili konularda eleştirilerimizi çok çok dikkatli yapmalıyız. Kaldı ki biz de her alanda son derece pembe bir tablo da çizmiyoruz, sorunlarımızdan da bahsediyoruz, problemlerimizden de bahsediyoruz ama problemlerimizi nasıl çözeceğimizi de ortaya koyuyoruz. Bakın, Türkiye'nin net kamu borcu, net, yani elindeki nakit değerleri düştükten sonraki kamunun net borcu, millî gelire oranla yüzde 62’den yüzde 15’e düşmüş durumda; bu yıl sonu itibarıyla rakamı yüzde 15. Kamunun borcundan elindeki nakdi düşüyorsunuz, “net kamu borcu” deniyor buna, yüzde 62’den yüzde 15’e düşmüş rakam. Bakıyorsunuz, Merkez Bankası -bugün açıklanan rakamlar- tarihî rekor rezerve ulaşmış durumda; 135 milyar 638 milyon dolar.
Burada 1,92…
Biz bunu 28’de aldık. Ha, bizden önceki dönemde, üçlü koalisyon döneminde kurun nereden nereye geldiğini ben size hatırlatmayayım isterseniz.
Mali kural ne oldu?
Üç yılda yüzde 400 arttı kur. Türk lirasının değeri, dörtte 1’ine düştü.
Mali kuraldan bahset biraz da!
Hiç onları hatırlatmayalım isterseniz.
Sayın Bakan, Başbakana da sorduk, dış borcumuzu söyler misiniz?
Faiz dışı harcamalardan bahsedildi.
Devletin dış borcunu söyler misiniz dolar bazında? Öğrenemedik bunu bir türlü.
Bakın, Türkiye'nin mali disiplinini nasıl ölçeceğiz?
Başbakana sorduk söylemedi, hükûmete soruyoruz söylemiyorsunuz.
Tüm dünyada, faiz dışı denge, bu işin en önemli ölçülerinden bir tanesidir. 2012’ye bakıyoruz, millî gelirin yüzde 0,7’si; 2013, 0,9 faiz dışı fazla veriyor Türkiye. Dünyada, şu anda, faiz dışı fazla veren ülke hemen hemen kalmadı bütçesinde; biz fazla veriyoruz faiz dışı dengemizde. 2014’te 1 puanı hedeflemiş durumdayız, 2016’da 1,3’ü hedeflemiş durumdayız. TOKİ’den bahsedildi. TOKİ, bizim hükûmetimiz döneminde bütçeden tek bir kuruş kaynak kullanmamıştır. Gördüğünüz bütün bu TOKİ yatırımları, hep, devletin yine gayrimenkullerinin değerlendirilmesi usulüyle yapılmıştır. 600 bin konut için bizim bütçemizden tek bir kuruş ödeme TOKİ’ye yapılmamıştır.
Bakan, yatırım değil onlar, yatırım değil! Yatırım değil Sayın Bakan onlar, gelir, gelir; satıyorsunuz Sayın Bakan!
Böylesine değer oluşturan, böylesine sıfırdan değer oluşturan bir kurumumuzla ilgili eleştiri yaparken yine, aman, çok dikkatli olalım. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; şöyle bir baktığımızda, Türkiye’yle alakalı, özellikle önümüzdeki dönemi incelediğimizde, büyüme modelimiz gerçekten çok önemli bir konu. Türkiye nasıl büyümeli, hangi alanda büyümeli ve hep büyümenin kalitesi dediğimiz o konuda nelere dikkat etmeliyiz? Biz önümüzdeki dönemle alakalı önceliklerimizi hep ortaya koyduk. Türkiye'nin büyümesinde yatırım olacaktır, Türkiye'nin büyümesinde üretim olacaktır, Türkiye'nin büyümesinde ihracat olacaktır ama tüketim konusunda dikkatli olmamız gerektiğini hep söylüyoruz.
On bir yılda üretimi söyler misiniz?
Bakın, tüketimin mutlaka gelirlerle orantılı olması gerekiyor. Borçlanarak, kredi çekerek yapılan tüketimin risklerinden de hem hanehalkı bazında hem de makroekonomik dengelerimiz açısından hep bahsediyoruz ama ne yapıyoruz, bununla ilgili de tedbirlerimizi alıyoruz. Pek çok düzenleme yaptık, önümüzdeki haftalarda yeni gelecek düzenlemelerle beraber de bunun mutlaka kontrollü bir şekilde seyretmesini sağlamış olacağız. Türkiye'nin dış dengesiyle ilgili konular, cari dengesiyle ilgili konular da kuşkusuz önemli konularımızdır ama burada unutmayalım ki, Türkiye'nin özellikle petrol ve doğal gaz konusunda dışarı bağımlılığı bunun en önemli sebebidir ve biz, hem petrol hem de doğal gaz konusunda komşu ülkelerde çok önemli çalışmalar içerisindeyiz. Ayrıca, yerli kaynaklar, yenilenebilir kaynaklar, nükleer santraller, enerji verimliliğiyle ilgili pek çok konuda da stratejilerimizi açıklamış durumdayız ve çalışmalara da başlamış durumdayız. Türkiye'nin enerjide dışa bağımlılığı azaldıkça, bizim cari dengeyle ilgili konumuz da gittikçe iyileşecektir ve orta, uzun vadede bir sorun alanı olmaktan mutlaka çıkacaktır. Yine, Türkiye'nin daha çok katma değer üretmesi gerekiyor. Türkiye'nin AR-GE, inovasyon, markalaşma konusunda çok daha önemli adımlar atması gerekiyor ve yüksek katma değerli üretimi teşvik etmek için, geçen sene, biliyorsunuz, yeni bir teşvik programı açıkladık ve yatırım için gerçekten her 6 bölgede de önemli güzel teşvikler geliştirdik ve geçen sene ile bu seneyi mukayese edersek de yatırım teşvik belgelerinde çok ciddi bir artış söz konusu. İhracatta pazarlarımızı geliştirdik. Bakın, yıl 2002, Türkiye'nin toplam ihracatı 36 milyar dolar, bunun içerisinde Avrupa’ya, Avrupa Birliğine yaptığımız ihracat tam yüzde 60. Geçen yıl geldiğimiz ihracat rakamı 153 milyar dolar, bunun yüzde 39’u Avrupa’ya ve Afrika ile Orta Doğu’daki toplam ihracatımız yüzde 37’ye ulaşmış durumda.
Sayın Bakan, ithalat verilerini de verir misiniz?
Yani, artık, biz Avrupa Birliği kadar Afrika’ya ve Orta Doğu’ya ihracat yapar hâle geldik. Bu ihracattaki çeşitlendirme de Türkiye'nin ekonomisinin gelişmesindeki en önemli konu.
İhracatın ithalatı karşılama oranını da söyler misiniz?
Şimdi, ben cari dengeden, dış ödemeler dengesinden bahsediyorum. Cari dengenin içerisinde hem ihracatın hem ithalatın hem turizm gelirlerinin olduğunu, şöyle birkaç aylık kısa ekonomi dersi alan herkes bilecektir mutlaka.
Hayalî ihracattan kimler zengin oldu, onları söyle.
İthalat rakamlarını verir misiniz Sayın Bakan?
Şöyle bir Türkiye'nin dış ticaret rakamlarına bakacak olursak… Bizim, 2011’de cari açığımız millî gelirin yüzde 10’uydu. Bunu, 2011’deki yüzde 10’u, 2012’de yüzde 6’ya düşürmüş durumdayız. Demek ki, elimizde, cari açığı bir yılda 4 puan birden düşürecek enstrümanlar var, gerekirse uygulayacağımız politikalar var. Hele hele, altın ticaretini dışarıda bırakıp da bakacak olursak, 2012 yılında 6,9 olan cari açığın, 2013 yılında 6,1’e düşeceğini görüyoruz millî gelire oranla, yani altın ticaretini dışarıda tuttuğumuzda, cari açığımızın düşüş trendi de devam etmekte. Orta Vadeli Program’ımıza göre de 2016 yılında toplam cari açığın yüzde 5,5’a inmesini öngörüyoruz. Tasarruf oranlarımız önemli bir konudur ve bu tasarruf oranlarının artması için de hem bireysel emeklilik sistemi hem sigortacılık sistemi hem de bununla ilgili finansal eğitim konusunda da önemli adımlar attık, atıyoruz. Bakın, bireysel emeklilik sistemimizdeki değişiklik 1 Ocakta başlamış olmasına rağmen, çok kısa bir süre geçmesine rağmen, sistemdeki toplam kişi sayısı 4 milyonu aşmış durumda. Sadece 1 Ocaktan bu yana 850 binin üzerinde vatandaşımız sisteme katıldı ve burada toplanan fonlar, yani tasarruflar 26 milyar lirayı geçmiş durumda. Mutlaka Türkiye'nin problemlerini bileceğiz ama çözüm üreteceğiz. Türkiye'nin dünyada zaten parmakla gösterilen başarısına yeni başarılar katmak için de mutlaka yoğun bir çaba ve çalışma içerisinde olacağız. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri, özellikle, yapısal reformlar alanında son iki yıl, gerçekten Türkiye'nin çok hızlı adımlar attığı bir dönem oldu. Biliyorsunuz, bu son iki yıllık dönemde Türkiye Büyük Millet Meclisimizin de çok yoğun ve fedakâr bir çalışmasıyla Türk Ticaret Kanunu’nu yürürlüğe sokmuş durumdayız, Borçlar Kanunu’nu yürürlüğe sokmuş durumdayız, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nu yürürlüğe sokmuş durumdayız, sigortacılıkla ilgili yepyeni bir kanuni düzenlemenin uygulamasını yoğun bir şekilde başlatmış durumdayız. Yine, yeni Sermaye Piyasası Kanunu’muzu 1 Ocaktan itibaren yürürlüğe sokmuş durumdayız. Borsa İstanbul’un kuruluşu, finans mahkemelerinin kuruluşuyla ilgili yasal düzenlemelerimizi tamamlamış durumdayız. Yeni yatırım teşvik sisteminden zaten bahsettim. Bununla ilgili yasal düzenlemeyi, biliyorsunuz, geçen sene burada hep beraber yaptık. İstanbul tahkim merkeziyle ilgili yeni bir yasal düzenlemeyi Türkiye Büyük Millet Meclisine göndermiş durumdayız ve özel sektörün kendi arasındaki ihtilafı yine özel sektörün ağırlıklı olduğu bir yönetim yapısıyla hızlı bir şekilde çözmek için, mahkemelerden önce çözebilmek için yeni bir yapı kuruyoruz yine, Türkiye’deki yatırım ortamını iyileştirebilmek için. Afet Sigortaları Kanunu’muzu yeniledik ve on dört aylık bir dönemde toplam 1 milyon 200 bin hane, ilave olarak afet sigortası yaptırdı. Depreme karşı sigortalı konut sayımız, yeni yasadan sonra, on dört ayda 4 milyon 800 binden 6 milyona çıktı. Şu anda dünyadaki en yüksek oranlardan birine çıkmış durumdayız, 6 milyon hanenin bugün deprem dâhil her türlü doğal afete karşı sigortalı olduğunu hesap ederseniz gerçekten çok çok önemli bir başarıyı orada da yakalamış durumdayız. Bankacılık dışı finans sektörüyle ilgili düzenlememizi, biliyorsunuz, geçen sene yaptık, yürürlüğe koyduk. Finansal kiralama şirketleri, tüketici finansman şirketleri, “factoring” şirketleri, bunların hepsini yepyeni bir yasal çerçeveye kavuşturmuş olduk. Melek Yatırımcı Sistemi’ni kurduk, “Bireysel Katılım Sermayesi” bir diğer adı bunun. Girişim sermayesine hazinenin direkt ortak olmasıyla ilgili bir yasal düzenlemeyi çıkartmış durumdayız. Kredi sicil sistemine geçtik. Şu anda, çekte hapis cezasının kalkmasıyla beraber, vatandaşlarımızın bütün çek ve senet ödemelerinin artık bilgisayarlarda, halka açık şekilde de kaydı tutuluyor ve ilgili şahsın izin vermesiyle beraber, o kayıtlara ulaşılabiliyor. Pozitif ve negatif kredi sicili artık rahatlıkla İnternet ortamında, hatta cep telefonlarına düşecek şekilde uygulamaya başlanmış durumda. Tüm bunlar, gerçekten, Türkiye’nin sadece son iki yılda yaptığı yapısal önemli reformlar. Bunlarla beraber, ülkemizin çok daha parlak bir geleceğe doğru gideceğini söylüyor, hepinize saygılarımı, sevgilerimi sunuyorum.
Sayın Başkan…
Aleyhte konuşmak üzere söz, Mersin Milletvekili Sayın Mehmet Şandır’da. Buyurun Sayın Şandır. Süreniz beş dakikadır.
Neden bana söz hakkı vermiyorsunuz?
Konuşmuştuk daha önce de ondan.
Bana sataşma oldu, çarpıtma oldu, bak, burada millî iradeden bahsediyorsunuz, ama millî iradeyi kendinize göre kullanıyorsunuz. Yanlış yapıyorsunuz Sayın Başkan. “İstismar ediyorsun.” diyor bana, her şeyi söylüyor…
Şimdi, Sayın Özkes, tekrar ediyorum…
Tekrar da etseniz doğru yapmıyorsunuz.
Sayın Bakan Bozdağ, sizin şahsınızla ve söylediklerinizle ilgili sataşma statüsüne girecek hiçbir şey söylemedi.
Çok usturuplu şekilde sataştı!
Hiçbir şey söylemedi…
Yani o kadar becerikli ki, o kadar usturuplu yapıyor ki siz de ona…
Bunu daha önceki…
Sayın Başkan…
Bakın, şimdi siz konuştunuz, siz söylediniz, şimdi ben konuşuyorum, müsaade ederseniz. Size söz vermeyeceğimi ve gerekçeleriyle birlikte söyledim…
Sizin bana söz vermeyeceğinizi biliyorum, ama doğru yapmıyorsunuz!
…ve şimdi başka bir hatibi kürsüye çağırdım. Beni Tüzük’ten doğan haklarımı kullanmaya mecbur bırakmayın lütfen. Yoksa, 69’uncu maddenin son fıkrasını uygulamak zorunda kalacağım. Lütfen… Genel Kurulun oyuna başvuracağım.
Rica ederim uygulayın o zaman!
Tamam, Genel Kurulun oyuna başvuruyorum. Ben Sayın Özkes’e söz vermek istemiyorum ve bu konuyu Genel Kurulun oyuna sunuyorum. Tutumum hakkında eğer söz vermediğim şeklindeki…
Sayın Başkan, karar yeter sayısı…
Bu kadar olur mu!
Benim milletvekilliğimi de bunların oylarına sunun bari, beni çıkarın! Böyle bir şey olabilir mi!
Olur, 69’u uyguluyorum, ısrar ediyorsunuz, Genel Kurulun oyuna sunuyorum…
Ya, yapmayın, çok ayıp!
Bana sataşma var diyorum, dinlemiyorsunuz!
Karar yeter sayısı istiyoruz Sayın Başkan.
Karar yeter sayısı mı istediniz? Tamam, karar yeter sayısı arıyorum. Elektronik şekilde oylama yapıyorum. Lütfen sisteme girin. Üç dakikalık süre veriyorum.
İşte, AKP’nin adaleti!
Burada kural var, kaide var, hukuk var Hocam!
Niye yapamam?
El kaldırmak suretiyle anı tespit etmektir karar yeter sayısı. Toplantı yeter sayısını ancak böyle tespit edebilirsiniz, yanlış yapıyorsunuz. Sayın Başkan, yanlış yapıyorsunuz, yanlış yapıyorsunuz!
Sayın Korkmaz, tamam, idare ediyorum.
Neyi idare edeceğiz?
Sayın Başkan, temel hak ve özgürlükler oylamaya sunulamaz.
Teşekkür ederiz, kabul ettiniz. Sağ olun Sayın Başkan, teşekkür ederiz.
Tarihe geçtiniz Sayın Başkan, tarihe!
Bravo, bravo!
Sayın Başkan… Sayın Başkan…
Başkanım, süre bitti.
Sayın Başkan, kararı açıklasanıza.
Birleşime beş dakika ara veriyorum.
Kısa bir açıklama yapma durumundayım. Biraz önce Sayın Özkes ısrarlı bir şekilde söz talebinde bulundu. Ben de ısrar ettiği için, gerekçesiz bir talep olduğu için, ısrar ettiği için Genel Kurulun oyuna başvurdum ve aynen tutanaktan okuyorum: “Özkes’e söz vermiyorum. Tavrımı kabul edenler…” dedim. Bu cümleden sonra 199 kişinin bu tavrımı, yani Özkes’e söz vermeme tavrımı kabul ettiğini tutanaklardan gördük.
Bir tamamlasın arkadaşlar, tamamlasın.
Bu arada karar yeter sayısı istendi, onu da bulduk. Ben, öncelikle, tavrımı kabul eden milletvekillerine teşekkür ediyorum ama bu tartışmayı fazla uzatmamak için, bütçe görüşmelerinin de ilk günlerindeyiz, tartışma da yaratmamak için Sayın Özkes’e söz veriyorum. Büyüklük bende kalsın diyorum.
Buyurun Sayın Özkes.
Sayın Başkanım, başlıyor muyum?
Başlayın.
Başlatır mısın.
Bir dakika.
Nasıl bir dakika?
Bir dakika süre veriyorum.
Konuşma Hocam, bir dakikaysa konuşma.
Sayın Başkan, biraz önce burada 01.58’i gördüm, sonra ben dedim ki yeniden başlatın.
Ben bir dakika dedim. O teknik bir arıza olabilir. Buyurun.
Konuşma Hocam, konuşma! Konuşma, konuşma!
Sürenizden gidiyor Sayın Özkes. Yeniden alalım.
Bir dakika olur mu Sayın Başkan?
Bir dakika veriyorum ve süreyi başlatıyorum.
Hocam, hiç konuşma o zaman. Bir dakikaysa konuşmayın.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri…
Sen bunca insanın hakkını nasıl ödeyeceksin ya?
…“Büyüklük bende kalsın.” dedi Başkan. Büyük, Allah’tır. Hak, doğrunun yardımcısıdır. Ben Allah’a şükrediyorum, Allah’a teşekkür ediyorum.
Hakkımızı gasbettin, ona ne yapacaksın?
Şimdi, Sayın Bakan benim üslubumun, Sayın Diyanet İşleri Başkanına karşı doğru olmadığından bahsetti. Sayın Bakan, 14 milyon 500 bin Suudi Arabistan riyalinin yolsuzluğuyla ilgili iddialarla ilgili yirmi bir ay önce ben bir soru önergesi verdim. Bunun cevabı neden yok Sayın Bakan? Bunun cevabını, lütfen, bugün verirseniz ben çok mutlu olurum. Sayın Bakan diyor ki: “Kürtajın açıklamasını yapar Diyanet İşleri Başkanı.” Ben de yapar diyorum çünkü Diyanet İşleri Başkanının fetva vermesinden daha doğal bir şey yok.
Teşekkür ederim. Sayın Özkes.
Yani verdiniz sözü ama burnumdan da getirdiniz Başkan.
Teşekkür ederim Sayın Özkes. Buyurun Sayın İnce…
Kerhen verdiniz, burnumdan da getirdiniz! Büyüklüğünüz bu kadarmış!
Ben öğretirim sana. Ayetle hadis de söylüyor bunu, teşekkürle şükür aynı kelimedir.
Hayır, değil! Sen öğren, gel. Anlaşıldı, öğrenmemişsin.
Sayın Özkes, sayın milletvekilleri… Sayın İnce, buyurun.
Sayın Başkan, “Ben tavrımı oylamaya sundum.” deme hakkınız yok. 69’un son fıkrası çok açık: “Başkanlıkça kendisine söz verilmeyen kimse direnirse, Genel Kurul, bu konuda görüşmesiz ve işaret oyuyla karar verir.” diyor.
Bir tavır var burada, bir tavır var.
Yani, tavır değil, söz verip vermemeyi oyluyorsunuz. 69 çok açık. Tavır, usulle ilgili bir durumdur. Siz “Büyüklük bende kalsın, ben tavrımı oyladım.” diyerek usulsüz bir yönetim tarzı sergiliyorsunuz ve usul tartışması açmak istiyorum.
Aleyhte.
Aleyhte.
Aleyhte.
Aleyhte.
Lehte.
Sayın Başkan…
Şimdi, ben tutumumda hiçbir usulsüzlük görmedim ama madem talep ediyorsunuz…
Aleyhte.
Lehte.
Lehte.
Lehte.
Aleyhte Muharrem İnce, lehte Sayın Mustafa Elitaş.
Lehte.
Tutanaklara bakın, “lehte” dedik Sayın Başkan.
Aleyhte mi, lehte mi, karar verin.
Lehte.
Lehte.
Lehte Sayın Ağbaba, aleyhte Ahmet Aydın. Buyurun Sayın İnce. Üç dakika…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Öncelikle, bir sayın milletvekilinin, ona söz verilip verilmemesini Genel Kurula oylatabilirsiniz, buna hakkınız var ancak bu çok ender kullanılan bir yöntemdir. Ben on bir yıl içerisinde böyle bir uygulamayı bir elin parmakları kadar ya gördüm ya görmedim. Bir diğeri, bir tartışma yapıyorsunuz içeride. Bu Meclisin geleneklerinden biri, dört partinin grup başkan vekillerini içeriye çağırırsınız, bir değerlendirme yaparsınız. Söz verip vermemeyi mi oyluyorsunuz, Başkanın tutumunu mu oyluyorsunuz? Grup başkan vekillerini davet edip böyle bir danışmayı dahi yapmıyorsunuz. Yani, neresini düzelteyim? Baştan sona bir yanlışlar zinciri devam ediyor yani çok ender kullanılan bir yöntemi oyluyorsunuz, grup başkan vekilleriyle arka odada bir danışma toplantısı yapmıyorsunuz. AKP milletvekillerinin oy kullanmasını iki türlü değerlendirebiliriz. Bir: Demokrasi aşkı. Bir milletvekilinin özgürlüğünün kısıtlanmaması, kürsü hakkının savunulması. İhsan Özkes’e haksızlık yapıldı, biz Genel Kurul iradesiyle ona söz vermek istiyoruz, sonuna kadar onun arkasındayız. Bir, böyle yorumlanabilir, bu çok saygıdeğer bir davranıştır. Diğeri ise şöyle yorumlanır: Biz, ne söylenirse söylensin, kabul iktidarın hakkıdır; dışarıdaydık, geldik, kabul oyumuzu kullandık. Seçin, siz hangisine kullandınız? Yani, bir, kullandığınız oyun içeriğini, mahiyetini bilmeden mi kullanıyorsunuz, yoksa demokrasi aşkıyla, İhsan Özkes arkadaşımıza, Sayın Özkes’e söz verilmesini mi oyluyorsunuz? Yine, bir başkası: Sayın Başkan, karar yeter sayısı istenince sizin bunu oylama yapma hakkınız yok. Divan üyelerine sordunuz mu? Aralarındaki tartışmayı… Bir ikircikli durum mu çıktı da bunu yapıyorsunuz? Yani, baştan sona uygulamalarınız… Yine bir başkası: Bir oylama yapmışsınız, bir işlem devam ediyor. İşlem devam ederken oylama sonucunu alıyorsunuz, sonucu açıklamadan, işlemi bitirmeden ara veriyorsunuz. Yani, yanlışlar zinciri. En baştan üyelere danışmıyorsunuz, ender kullanılan eylemi gerçekleştiriyorsunuz, işlemi bitirmeden ara veriyorsunuz. Yanlış da, yanlış da, yanlış da yanlış! Bu tutumunuzu kınıyorum, düzeltmenizi talep ediyorum. Meclisin İç Tüzük’e uygun bir şekilde yönetilmesi… [[Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı]] Yüce Meclise saygılar sunuyorum.
İç Tüzük’ün 69’uncu maddesi açık. Sayın Başkan, konuşmacının ısrarı üzerine, kendisine İç Tüzük’ün verdiği yetkiyi kullanarak Türkiye Büyük Millet Meclisi üyelerinin bu konuda kararını aramış.
Neyi oya sundu, neyi?
Kararını ararken de diyor ki: “Benim tavrım budur.” “Sayın konuşmacıya konuşma hakkını vermek istemiyorum. Benim tavrımı kabul edenler…” diyor.
Bravo! Bravo!
Nitekim, Sayın Başkanın tavrını kabul eden 199 milletvekili aynı paralelde oy kullanmış.
Yazıklar olsun sana!
Kimin ne yanlış anladığı, İç Tüzük’teki anlamın ne olduğu, nereye geldiğiyle ilgili açık bir hüküm yok. Eğer Sayın Başkan “Bu ısrarı oylarınıza sunuyorum.” deseydi olabilirdi ama Sayın Başkan “Benim bu konudaki kararımı kabul edenler…” diyor.
Hayır, öyle bir şey yok!
Türkiye Büyük Millet Meclisindeki 199 milletvekili, Cumhuriyet Halk Partisi de olabilir, diğer partilerden de olabilir…
Öyle bir şey yok. Sayın Elitaş, öyle bir şey söylemedi.
Okudu tutanağı şimdi.
Hayır!
Sayın Aslanoğlu, tutanağı okudu.
Hayır, öyle bir şey yok!
Tutanağı okudu Sayın Başkan, tutanağı okudu.
Varsa namerdim. Öyle bir şey söylediyse namerdim.
Tutanaklara bak o zaman!
Bırak tutanağı! Namerdim.
Sayın Başkan kendi kararıyla ilgili konuyu gündeme getirdi.
Namerdim!
Bakın, değerli arkadaşlar…
Öyle bir şey söylemedi!
…şu andaki yaptığımız konuşma İç Tüzük’le ilgili bir konuşma. Sayın Aslanoğlu’nu severim, iyi bir arkadaşımız, dostumuz, uzun yıllardır birlikte milletvekilliği yapıyoruz ama şu anda bana oradan ifade ettiği şey İç Tüzük’e tamamen aykırıdır. Sayın Aslanoğlu, İç Tüzük’te…
Böyle bir şey söylemedi diyorum sana!
Bakın, hâlâ İç Tüzük’e aykırı davranıyorsunuz.
Ya, bırak Allah aşkına ya!
İç Tüzük’te, siz, oradan bana laf atmayla ilgili bir harf bulun, alnınızdan öpeyim; kayısıyı ben getiriyorum sana, Malatya’dan kayısıyı sana ben getiriyorum.
Sayın Elitaş, kendini oya sunmadı, konuşmacıyı sundu.
Hayır, okudu. Şu anda daha hâlâ İç Tüzük’e aykırı hareket ediyorsunuz. Bakın, değerli milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 24’üncü Döneminde maalesef İç Tüzük kalmadı. İç Tüzük Komisyonunu kurduk. İç Tüzük Komisyonu, inşallah, bütçe bittikten sonra son toplantısını yapacak anlaştığı 165-175 maddeyle ilgili, birkaç tane madde kaldı, o konuyla ilgili son görüşlerini Meclis Başkanı başkanlığında gündeme getirecek. Umuyorum ve diliyorum ki bugüne kadar yapılan İç Tüzük ihlalleri… Artık, mümkün olursa, arzu ediyorum. İç Tüzük’ün yeniden yazılması konusunda tüm siyasi partilerin bir iradeleri hâkim olmuş. Anlaşamadığımız bir veya iki madde var, o bir iki maddeyi de anlaşabilirsek yeni bir İç Tüzük yapıp ortaya çıkacağız. Artık, önüne gelen, İç Tüzük’ü eline alan… “Sayın Başkan, ben burada söz istiyorum.” deme hakkı bugüne kadarki yapılan uygulamalarda görülmemiştir. “Bakan, bir açıklama yaptı ve o açıklamanın karşısında kamuoyunu yanıltı.” Değerli milletvekilleri, kamuoyu bizi izliyor. Muhalefet bir şey söylüyor, iktidar bir şey söylüyor. İktidarla muhalefetin yaptığı konuşmaların… [[Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı]] Hepinizi saygıyla selamlıyorum ve Başkanın tutumunun doğru olduğunu ifade ediyorum.
Tutanaklara göre, aleyhte ikinci söz İhsan Özkes, İstanbul Milletvekili.
Şimdi -sözüm yarıda kalmıştı- ben diyorum ki emekli bir müftüyüm. Müftü ne demektir? Fetva veren kişi demektir. Elbette Diyanet İşleri Başkanı da fetva verir. Ancak, yedi sekiz sene Diyanet İşleri Başkan Yardımcılığı esnasında kürtajdan bahsetmiyor.
Beş sene önce söyleseydi Anayasa Mahkemesinde yargılanıyordu.
Efendim, iki yıl kadar Diyanet İşleri Başkanlığı yapıyor, yine kürtajdan bahsetmiyor. Ne zamanki Başbakan “Her kürtaj bir Uludere’dir.” diyor, ondan sonra müftüler toplantısında -Sayın Bakanın da içinde bulunduğu toplantıda- Sayın Bakanın gözlerine bakarak fetva veriyor. Ben diyorum ki, bu siyasi. Fetva vermesi siyasi değil; zamanlaması ve Bakanın gözlerine bakarak fetva vermesi siyasidir.
Size mi soracak zamanını?
Şimdi, diyorum ki Diyanet İşleri Başkanlığı anket yapıyor, diyor ki: “Alevi misin, Sünni misin?” Ya, kardeşim, Allah bile insanı yaratırken Alevi diye, Sünni diye yaratmıyor. Yarın huzuruilahîde yine Allah bile sormayacak ki “Sen Alevi misin, Sünni misin?” Diyanet İşleri Başkanı, sen nasıl sorarsın bunu?
Diyor ki efendim, Atatürk’ü bir yerde anmış. Güzel, memnun olduk. Peki, 29 Ekim Cumhuriyet Bayramlarında, 10 Kasımlarda ve buna benzer günlerde asla ve kata hiçbir camide anılmıyor. Ben Sayın Bakana diyorum ki: “Niye anmıyorsunuz?” Sayın Bakan bana diyor ki: “Anılmamasını ısrarla sormak istismardır.” Yani, Atatürk’ü andırmayacaksınız, ben niye anmıyorsunuz deyince diyeceksiniz ki: “İstismar ediyorsun.” Böyle bir şey olmaz! Ayakkabı meselesi…
Usul tartışmasıyla ilgili konuşuyorsunuz Sayın Özkes, usul tartışmasıyla ilgili konuşuyorsunuz.
Dünyada Allah’ın en büyük, yarattığı en üstün varlık insandır. İnsandan daha üstün bir varlık asla ve kata yoktur. Kâbe-i muazzamanın üstüne zenci Bilâl-i Habeşî çıkmış, ezan okumuştur; ayaklarının altına Kâbe’yi koymuş Bilâl, oradan ezan okumuştur. Bunun verdiği bir mesaj vardır. (CHP sıralarından alkışlar) Peygamberin huzurunda olmuştur, aleyhissalatu vesselamın. Ne demektir bu? [[Mikrofon otomatik cihaz tarafından kapatıldı]] Teşekkür ederim, saygılarımla.
Usul tartışması konusundaki sözlerinizden dolayı size teşekkür ederim. Lehte olmak üzere, Sayın Aydın.
Tutanakları getirdik, baktık arkadaşlar.
Usul tartışması açıldığı zaman ben Sayın Aydın’dan önce istemiştim.
Tutanaklardan hareket ediyoruz. Lütfen, Sayın Tanal!
Böyle bir usul yok Sayın Başkan. Usul tartışmasında kendileri usulsüzlük yapıyorlar hâlâ.
Olmaz efendim.
Herkes bir şeye itiraz ediyor canım, nedir bu ya!
Bakın, tutanakları getirin. Bu tutumunuzla ilgili ben daha önce söz istemiştim, Aydın’dan önce.
Tutanakları getirdik, ona uygun davranıyoruz. Siz de gidip alın, bakın. Yeter artık canım, nedir bu ya! Buyurun Sayın Aydın.
Teşekkür ediyorum Sayın Başkanım. Değerli arkadaşlar, tabii, tüm kamuoyu da bizleri izliyor. Burada az önce emekli müftü olduğunu söyleyen hatip konuşmalarını yaptı ve her kürsüye çıktığında, her kürsüde konuşma yaptığında, hakikaten, bir hoca edasıyla, bir emekli müftü edasıyla zannediyorum konuşuyor, öyle değil mi, sizler de şahitsiniz. Bir müftüye yakışır tarzda bir konuşma! Ayrımcı bir dil kullanan bir konuşma, tahrik eden bir konuşma, dinin, Diyanetin bütün kurallarını altüst eden bir konuşma. Ben bir müftüye yakıştırmadığımı ifade etmek istiyorum. Daha nezaketli, daha kibar, daha usturuplu bir dil kullanılabilir.
Çalış, çalış, senin de olur, senin de olur. Yürek lazım, yürek!
İkincisi. Sayın Başkanım, az önce siz tutanaklardan nasıl bir ifade kullandığınızı söylediniz, Genel Kurulu bu konuda aydınlattınız, ben size teşekkür ediyorum ve ayrıca, bugüne kadar da bu Meclisi harikulade bir şekilde yönetiyorsunuz. [CHP sıralarından “Bravo” sesleri, alkışlar(!)] Bugüne kadarki yönetimlerinizden dolayı da size teşekkür ediyorum. En iyi şekilde yönetiyorsunuz, ben bunu samimi bir şekilde söylüyorum ve siz burada oylamaya giderken ilgili şahsın direnişini değil, siz burada oylama yaparken Genel Kurula şunu sordunuz: “Benim tutumumu haklı buluyor musunuz, bulmuyor musunuz?” Evet, sizin tutumunuzu Genel Kurul kabul etti ve dolayısıyla, aslında söz vermemeniz gerekirdi ama yine de 69’uncu maddeye göre siz bir açıklama yapma hakkı verdiniz. Dolayısıyla, tutumunuzun doğru olduğunu kabul ediyoruz ve sizlere teşekkür ediyoruz. Yine aynı şekilde, değerli arkadaşlar, şimdi, Türkiye’de birtakım anketler yapılıyor. Bütün kuruluşlar yapıyor; sivil toplum kuruluşları bunu yapıyor, üniversite araştırma merkezleri bunu yapıyor, işte, birtakım, belki etnik yapılarla, inanç gruplarıyla farklı farklı anketler yapılıyor. Herkesin yaptığı başla göz üstüne ama işin tam tepesinde olan, işin tam merkezinde olan Diyanet bu anketi yaptığı zaman nedense feryat figan kopuyor, hele ki bir müftü tarafından yapılıyor. Bu işi Diyanet yapmayacaksa hangi kurum yapacak, Allah aşkına? O yüzden, değerli arkadaşlar, yani, Diyaneti de… Kaldı ki -az önce de gene gördük- Atatürk de dâhil burada bunları istismar etmeyin, siyasete konu etmeyin.
Sayın Başkan, uyarır mısın, usul tartışması…
Bütün bunlar hepimizin ortak değerleridir. Bu ortak değerler ışığında… İdeolojilerimiz farklı olabilir ama bu ortak değerleri lütfen kendi siyasetimize alet etmeyelim diyorum, sizleri saygıyla selamlıyorum. Teşekkür ediyorum.
Sayın Başkan…
Sayın milletvekilleri…
Sayın Başkan…
Başkan konuşurken laf kesmek öyle âdetten değil.
Müsaade ederseniz ben de bir çift laf etmek istiyorum buradan Sayın Özkes.
Ya hiç sizin hakkınız yok Sayın Başkan.
İzin veriyor musunuz, lütfen.
Estağfurullah efendim, ne haddime.
Sayın milletvekilleri, usul tartışmasıyla ilgili görüşmeler bitti.
Sataşma var.
Ben birleşimi açtığım zaman açıklama yapmıştım, bu açıklamamı da tutanaklara dayanarak yapmıştım ama itiraz edenler var ise tutanakları tekrar okumalarını öneririm.
Tekrar okuyun Sayın Başkanım. Sayın Başkan, tekrar siz okuyun da bir daha duyalım.
Kısa bir not: Biz bu görüşmeleri arkada yaparken Sayın İnce, partinize ait kâtip üyeleriniz ve idare amiriniz de bizimle beraberdi.
Çözüm bulmak için.
Bunu da size söylemek istiyorum.
Toplantılar grup başkan vekilleriyle yapılır Sayın Başkan.
Dinleyeceğiz tutanakları, dinleyeceğiz.
Ve tutumumda hiçbir değişiklik yapılmadığını belirtmek istiyorum.
Sayın Başkan, tutanağı bir daha okur musunuz.
Görüşmelere devam ediyoruz kaldığımız yerden.
Sayın Başkan…
Buyurun.
Biraz önce AKP Grup Başkanı Sayın Aydın konuşurken alenen bana, “Bir müftüye yakışmayacak şekilde” diye, ciddi şekilde bir hakaret etmiştir.
Ne demiştir?
Sen Diyanet İşleri Başkanına hakaret ettin. Bunu da yapıyorsun, daha ne yapacaksın?
Bir müftüye yakışmayacak, asla ve kata bir müftünün sözlerine, tavrına yakışmayacak şekilde benim konuştuğumu söyledi, siz de dinlediniz.
Tekrar başa mı alalım şimdi?
Hayır, almayacağım. Sadece, büyüklük bende kalsın.
Tamam, buradan söyleyin, dinliyoruz, zabıtlara geçsin.
Bana sataşma yapmıştır, bunun kayıtlara geçmesini ifade ediyorum.
Tamam, geçti zabıtlara. Tamam mıdır? Tamam mı arkadaşlar?
Teşekkür ederim, sağ olun. [[CHP sıralarından alkışlar]] [[Devam]] 2) Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türkiye İnsan Hakları Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi Ç) DİYANET İŞLERİ BAŞKANLIĞI [[Devam]] 2) Diyanet İşleri Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Hazine Müsteşarlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Hazine Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Ğ) SERMAYE PİYASASI KURULU [[Devam]] 2) Sermaye Piyasası Kurulu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı
Evet, sayın milletvekilleri, 2014 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunu Tasarısı ve 2012 Yılı Merkezi Yönetim Kesin Hesap Kanunu Tasarısı’nın görüşmelerine devam edeceğiz. Komisyon burada. Hükûmet burada. Sayın Bakanın bir açıklaması varmış galiba, 60’a göre bir talebi var. İki dakika… Buyurun Sayın Bakan.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Diyanet İşleri Başkanlığının yaptırdığı dinî hayat araştırması anketi içerisinde sorular var. Bu sorulara ilişkin, “‘Alevi misiniz, Sünni misiniz?’ diye bir soru soruldu.” ifadesi kullanıldı. Anket elimde, burada “Alevi misiniz, Sünni misiniz?” şeklinde bir soru yok, sadece “Kendinizi hangi mezhebe ait hissediyorsunuz?” şeklinde soru var. (CHP sıralarından gürültüler) Bu, insanların bu noktadaki tutumlarını öğrenmek içindir. “Alevi misiniz, Sünni misiniz?” sorusu yoktur. Anket burada. Bunu düzeltmek istedim. Saygılar sunuyorum.
Teşekkür ederim.
Orada, “Alevi misin, Caferi misin?”, bütün mezhepler sayılıyor ve o soruluyor.
Sayın milletvekilleri, Sayın Özkes… Sayın İnce, lütfen, milletvekili arkadaşınıza yardımcı olur musunuz, bütçe görüşmelerine devam etmek istiyoruz. Teşekkür ederim. [[Devam]] 2) Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türkiye İnsan Hakları Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi Ç) DİYANET İŞLERİ BAŞKANLIĞI [[Devam]] 2) Diyanet İşleri Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Hazine Müsteşarlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Hazine Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Ğ) SERMAYE PİYASASI KURULU [[Devam]] 2) Sermaye Piyasası Kurulu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Bir duyuruda bulunmak istiyorum: Biraz sonra soru-cevap işlemine gireceğiz. Yalnız, bu arada bir oylama yaptığımız için isimler silindi. Ben daha önce dağıtılan listedeki isimleri okuyorum ve bu milletvekili arkadaşlarımdan tekrar sisteme girmelerini rica ediyorum. Sayın Işık, Sayın Akar, Sayın Doğru, Sayın Yılmaz, Sayın Şeker, Sayın Eyidoğan, Sayın Ağbaba, Sayın Gök, Sayın Tanal, Sayın Akçay, Sayın Aslanoğlu, Sayın Tüzel, Sayın Demiröz, Sayın Işık, Sayın Özgündüz, Sayın Ata, Sayın Serindağ, Sayın Dinçer, Sayın Kalkavan. Bu arkadaşlar sisteme girerse soru-cevap kısmında kendilerine söz vereceğim. Şimdi, Mersin Milletvekili Sayın Mehmet Şandır’a şahsı adına, aleyhte konuşmak üzere beş dakika söz veriyorum. Kusura bakmayın, sizi önce anons ettik, sonra yerinize oturttuk ama… Meclisin doğal pratiği, matematiği bu. Buyurun Sayın Şandır.
Değerli milletvekilleri, bu iki kurum ülkemizin ve milletimizin geleceği açısından çok önemli görevleri yüklenmiş, bana göre, çok önemli hizmetler yapan, yapması gereken iki güzide kuruluşumuzdur. Dolayısıyla, bu iki kuruluşun bütçesini yeterli bulamayız. Muhalefetim bunadır. Bu kadar önemli görevler yapacak bu iki kuruluşa çok daha fazla bütçe ayrılması gerekir. Bu iki kuruluşu yöneten değerli yöneticilerin bu hizmetleri mümkün olabildiği kadar azamiye çıkartmasını ve Türk dünyası merkezli yapmasını da temenni ve tavsiye ediyorum. Bugüne kadar yapmış oldukları hizmetlerden dolayı da kendilerine teşekkür ediyorum. Değerli arkadaşlar, Türk dünyası dünyanın çok önemli bir gerçeğidir. Türk dünyasını yok sayarak Türkiye’yi yönetmenin mümkün olmadığını birçok defalar burada söylemiştik. Türk dünyası ile ilgili, cumhuriyet tarihimizin en değerli kararlarından biri TİKA’nın kuruluşudur. 1992 yılında o günün yöneticileri -Allah uzun ömür versin- Sayın Süleyman Demirel’in Başbakanlığı döneminde, rahmetli Özal’ın Cumhurbaşkanlığı döneminde kurulan TİKA, bugüne kadar özellikle de kuruluş aşamasındaki Türk Cumhuriyetleri merkezli çok yoğun hizmetler yaptılar. Bugün, bu hizmetlerini Türk milletinin müktesebinin olduğu her coğrafyaya taşımış olmalarını da önemsiyorum ama yine de günümüz dünyasında, insanlığın en mağdur, en mazlum milleti olan Türklerin, Türkiye dışında yaşayan Türklerin hizmetinde olmayı bir öncelikli görev olarak bilmelerini de kendilerine tavsiye ediyorum, bu noktada çok önemli hizmetler yapacaklarını da biliyorum. Gerek Türk dünyası gerekse Osmanlı coğrafyası ve büyük Selçuklu coğrafyasında dünü bize ait olan, bizim soydaşlarımızın yaşadığı bu coğrafyalarda, bizim dünümüzün bedelini, faturasını ödeyen bu soydaşlarımıza hizmetin en güzelini, en büyüğünü götürmelerini kendilerinden istirham ediyorum. Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı -bir temennimi söyleyeyim- Türk dünyası bakanlığı olarak kurulmalıydı, kuruluşunda Milliyetçi Hareket Partisi Grubu olarak emeğimiz var, kanun teklifimiz var, kuruluşunda öncülük yapan Sayın Bakan burada, kendilerine yine teşekkür ediyorum. Bu kuruluşumuzun özellikle öğrencilerle ilgili, Türk dünyasından gelen öğrencilerle ilgili programını çok önemsiyorum ve çok değerli buluyorum. Bunu yine söylüyorum; Türk dünyasından gelen, akraba topluluklardan gelen öğrenciler merkezli yapmasını da talep ediyor, tavsiye ediyorum. Değerli milletvekilleri, 1992 yılında yine, Başbakan Süleyman Demirel döneminde başlatılan Türk dünyasından öğrenci getirilmesi programı bana göre cumhuriyet tarihinin çok değerli, çok geleceğe dönük, çok önemli bir projesidir. Bu proje kapsamında, bugüne kadar 41.226 öğrenci Türkiye’ye getirilmiş -yaklaşık 151 ülkeden Türkiye’ye getirilmiş- çeşitli kademelerde okutulmuş, mezun edilmiş ve bu coğrafyalara bir Türkiye dostu olarak gönderilmişlerdir. Dolayısıyla, bu hizmetin devamını çok önemsiyorum. Bu arada, yine, rahmetli Alpaslan Türkeş’in, Başbuğ’umuz Alpaslan Türkeş’in öncülüğünde kurulan Türk Kurultayı’nın, 1993 Martında başlayan Türk kurultaylarının da devamını diliyorum çünkü bu Türk kurultaylarında Türk dünyası bir araya gelerek Türklüğün geleceğini konuşup, tartışıp bir vizyon ortaya koydukları için çok değerli buluyorum. Bütçenin hayırlı ve uğurlu olmasını temenni ediyor, yüce heyetinize saygılar sunuyorum.
Sayın milletvekilleri, üçüncü turdaki konuşmalar tamamlanmıştır. Şimdi, soru-cevap işlemine geçiyoruz. Süremiz yirmi dakikadır. On dakika soruları alacağız, on dakika da sayın bakanlara cevap süresi tanıyacağız. Sayın Işık, buyurun.
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. İlk sorularım Sayın Bozdağ’a: Hâlen Diyanet İşleri Başkanlığı bünyesinde vekil imam olarak görev yapan kaç personel bulunmaktadır? Vekil imamların daimî kadrolara atanması yönünde bir çalışmanız var mıdır? Varsa çalışma ne aşamadadır? İkinci sorum: Bugüne kadar Diyanet İşleri Başkanlığı bünyesine kaç mele ataması olmuştur? Buradan beklenen amaç hasıl olmuş mudur? Son sorum da: Başkanlıkta son dönemde etnik ve mezhep kökenli bir kadrolaşmaya gidildiği iddiaları doğru mudur? Sayın Atalay’a soruyorum: Hâlen Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı bünyesinde yabancı uzman olarak çalışan personel var mıdır? Varsa bunlar hangi ülkelere aittir ve bunların ajan olduğu iddiaları doğru mudur? Sayın Babacan’a soruyorum: Hâlen tedavülde bulunan Türk parası hacmi ne kadardır? Vatandaşlarımızın bankalara olan borcuyla mevcut Türk parası karşılaştırıldığında durumu nasıl değerlendiriyorsunuz?
Teşekkür ederim. Sayın Akar…
Sayın Bakan, 7269 sayılı Umumi Hayata Müessir Afetler Dolayısiyle Alınacak Tedbirlerle Yapılacak Yardımlara Dair Kanun’da 4/7/2012 tarihinde yapılan değişiklik ile 17 Ağustos 1999 ve 12 Kasım 1999 tarihlerinde meydana gelen depremler sonucunda iş yerlerinin ağır hasar görmesi nedeniyle bireysel borçlanmada bulunmuş veya bulunmamış hak sahiplerinden üst üste 3 taksidini ödememiş olanların -hak sahiplerinin bilgisi olmadan- hakları elinden alınmıştır. Bu durum, hukuksal mevzuata aykırılık teşkil etmekle beraber, birçok vatandaşımızın da bilgisi olmadan ve kendilerine herhangi bir tebligatın yapılmamasından dolayı mağduriyetlerine sebep olmuştur. Bu vatandaşlarımızın bir kısmının da engelli olduğu düşünüldüğünde, mağduriyetlerinin giderilmesine yönelik yasal düzenleme zorunluluk olmaktadır. Bu vatandaşlarımızın hak mağduriyetlerini gidermek için bir çalışmanız mevcut mudur?
Sayın Doğru…
Teşekkür ederim Sayın Başkanım. Kuzey Anadolu Fay Hattı üzerinde yoğun yerleşim yerleri mevcuttur. Başta resmî binalar olmak üzere, bütün yerleşim yerleri ne zaman depreme dayanıklı testten geçirilecektir? Şu ana kadar kaç bina testten geçirilmiştir? İkinci sorum: Tokat ilinden, Erbaa, Niksar ve Zile ilçelerinden hayvan üreticileri ve çiftçiler bizleri arıyorlar “Hayvancılık için aldığımız sıfır faizli krediler ve tarlamızda kullandığımız gübre, ilaç, mazot gibi, ürünlerin üretiminde kullandığımız her şeyin parasını ödeyemediğimizden bankalara, tarım kredi kooperatiflerine haciz kıskacına düştük. Kapımıza icralar dayandı, tarlamızı ve evimizi kaybeder konuma geldik.” diyorlar. Üreticilerin ve esnafların kredi ve banka borçları için yeni bir yapılanmayı düşünüyor musunuz? Teşekkür ederim.
Sayın Yılmaz…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Sayın Bakan, bu, Sayın Başbakan Erdoğan’la Esad kardeş oldukları dönemde, Bodrum’da beraber tatil yaptıkları dönemde, TİKA’nın 2010 tanıtım kitabında Suriye’ye estetik cerrahi merkezi yapacağınız yazıyordu. Bunun akıbeti ne oldu, bu gerçekleştirildi mi? Onu sormak istiyorum. İkinci bir sorum: Adana’da basına da yansıdı, yaklaşık iki yıl boyunca Kur’an kursu öğrencilerinin düzenledikleri kermesten elde ettikleri gelirlerle Seyhan Müftülüğüne 2013 model ve son derece lüks bir araç alınıyor ve bu aracın anahtar teslimi de vatandaşa “kavat” diyen Adana Valisi tarafından veriliyor. Böyle bir uygulamayı doğru buluyor musunuz? O çocukların iki yıldır kermeslerde yaptıkları çalışmalarla lüks bir arabanın alınmasını Bakan olarak doğru buluyor musunuz? Teşekkür ederim.
Sayın Şeker…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Sayın Atalay’a sormak istiyorum: Suriye muhalefeti tarafından ilan edilen geçici hükûmet ilk toplantısını Ahmed Tuma Başkanlığında İstanbul’da yaptı. Toplantıda Türkiye’nin güneyinde yer alan Gaziantep şehrinde hükûmet binasının oluşturulmasının kararlaştırıldığı belirtildi. Yeri, zamanı açısından iktidarın bundan haberi var mıdır? Nerede yapılmıştır? Bir diğer sorum: Suriye Ekonomik Forumu yarın Gaziantep’te bir toplantı yapıyor. “Suriye Ekonomik Forumu” adı altında, bu toplantıya valiler davet ediliyor, koordinatör vali davet ediliyor ve sivil toplum örgütleri davet ediliyor. Sayın Atalay, böyle bir toplantının organizasyonunu Türkiye Cumhuriyeti devleti mi yapıyor? Bu ekonomik forum hangi ülkenin adına çalışıyor, mevcut Suriye Hükûmeti adına mı, muhalefet adına mı çalışıyor? Bir de orada “Kuzeybatı Suriye” tabiri var. Kuzeybatı Suriye neresidir? Bunlar Suriye’yi ne zaman böldüler? Bunlar hakkında bilgi almak istiyorum. Teşekkür ediyorum.
Sayın Eyidoğan…
Sayın Atalay’a soruyorum: AFAD için yeni bina inşaatı ne zaman başladı? İnşaat maliyeti ne olacak? Bu yeni binanın tasarım ve kullanım açısından öncekinden farkı ne olacak? AFAD’ın şu anda Çukurambar’da bulunan kiralık binasına ne kadar kira ödeniyor? Eski Afet İşleri Genel Müdürlüğünün kullanmakta olduğu araziye şu anda Çevre ve Şehircilik Bakanlığı hizmet binası inşa ediliyor. Arazinin geri kalan kısmına hangi kurum veya rant tesisleri inşa edilecektir? Büyükşehirlerde il genel meclisleri kalktığından, ilde AFAD nasıl örgütlenecektir?
Sayın Ağbaba…
Sayın Bakan, geçtiğimiz gün Genel Başkanımız su olmayan birkaç köyün ismini verdi, AKP grup başkan vekili hemen konuyu yalanladı. Ben size Malatya’dan bir örnek vermek istiyorum. Bu köy Gözene köyü. 2.500 nüfusu, 780 seçmeni olan, merkeze 40 kilometre uzaklıkta bulunan bu köy unutulmuş, iktidarın sadece seçim döneminde hatırladığı bir köy. Bu köyde, yazın, sabah akşam, altıyla sekiz arasında su akıyor yani diğer zamanlarda hastalara verilecek bir bardak su yok. Tek geçim kaynağı tarım olan Gözene köyünde sulama suyu da yetersiz. Bu köydeki insanlar birbirlerini öldürüyorlar. Kan davaları başladı su nedeniyle. Bir yılda 3 kişi öldü, 5 kişi yaralandı. Yıllardan beri, insanlar su nedeniyle köyde kavga etmekteler. Köyün karşısında Sürgü Barajı, üstünde Çat Barajı var ama köyde sulama suyu yok. Köyün talebi, kendi sınırları içerisinde bulunan Çat Barajı’ndan ek kanal ile su almak.
Sayın Gök…
Sayın Başkan, benim sorum Sayın Beşir Atalay’a. Sayın Bakan, İnsan Hakları Kurumunun Paris İlkeleri uyarınca inceleneceği ve akredite olacağı, Avrupa Birliği 2013 İlerleme Raporu’nda yer almıştır. Bu nedenle bizim bu konudaki eleştirilerimizi –lütfen- çok sorumlu ve dikkatli bir şekilde dinlemekte yarar var. Biz, ülkemizin tüm dünyada insan hakları yönünden en ileri seviyeye ulaşması için sorumlu bir muhalefet örneği vermeye çalışıyoruz. Benim sorum şudur, tek cümlelik: 27 Eylül 2012 tarihinde Birleşmiş Milletler İşkenceyle Mücadele Sözleşmesi İhtiyari Protokolü uyarınca ulusal önleme mekanizması kurulması gerektiği hâlde Türkiye bu mekanizmayı niçin hâlâ kurmamıştır? O kadar.
Sayın Tanal…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Darphane ve Damga Matbaası Genel Müdürlüğü işçileri ve memurları, Mecliste görüşülmekte olan Döner Sermayeli İşletmeler Kanun Tasarısı’na Darphane ve Damga Matbaası Müdürlüğünün dâhil edilerek tüm çalışanlara döner sermaye katkı payı ödenmesini talep etmektedir. Bu mağduriyet ne zaman giderilecektir? Soru iki: Bankalar Kanunu’nun 50’nci maddesi “Bankaların genel müdürü, yönetim kurulu üyeleri ve ortakları, bulundukları şirketlere -yüzde 25’ten yukarı olan şirketlere- her ne suretle olursa olsun kredi veremezler.” der. Bir bankanın ortağı olan Abdullah Tivnikli, özelleştirilmesi sonucunda satın aldığı Dicle Elektrik Şirketi için kendi bankasından kanuna aykırı bir şekilde kredi kullandırmıştır. Daha önce de Cavit Çağlar için, Ali Balkaner için, Yahya Demirel için, Hayyam Garipoğlu için kendi bankalarından şirketlerine verdiği kredilerden dolayı ceza verilmişti. Bu kişi için ne tür işlem yapacaksınız? Teşekkür ederim.
Sayın Akçay…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Sorum Sayın Babacan’a: Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulunun Kuveyt Türk Bankasının Yönetim Kurulu Başkan Yardımcısının, ortağı olduğu Dicle Enerji Yatırım AŞ’ye kredi açması konusunda yazılı görüş ve karar verdiği kamuoyuna yansımıştır. Bu kararın, bu görüşün banka hortumlarına yol açacağı endişelerine katılıyor musunuz ve BDDK’nın bu kararını onaylıyor musunuz? Bu kararın bankacılık sistemi için getirdiği risk nedir? Son beş yılda olmak üzere, bir: Bankalara yapılan mali denetim sayısı nedir? İki: Vatandaşlarımızın bankalara yönelik şikâyetlerinin sayısı nedir? Bu şikâyetler neticesinde bankalara yönelik kaç denetim yapılmıştır ve uygulanan yaptırımlar nelerdir? Teşekkür ederim.
Sayın bakanlar…
Sayın Başkanım…
Efendim, daha yirmi saniye süremiz var.
Otuz saniyede bitirir misiniz?
Sayın Başkanım…
Evet, evet.
Peki, otuz yedi saniye. Buyurun Sayın Aslanoğlu.
Sayın Bakan, insan hakları açısından, demin “Yok.” dediniz. Sayın Özdemir’e müdahale etmek istemiyorum, o birazdan söyleyecek. Benim mezhebimi kimsenin sorgulamaya hakkı yok. Sizi kınıyorum, Diyaneti kınıyorum.
Soru-cevap kısmının ilk, soru kısmını içeren on dakika tamamlandı.
Sayın Başkan, izniniz olursa…
Bir dakika, müsaade edin.
Tabii, tabii…
Şimdi, söz sayın bakanlarda. Buyurun.
Efendim, tutanaklara geçmesi açısından izin verir misiniz?
Sayın Başkanım, izniniz olursa tutanaklara geçmesi açısından ve Sayın Bakan cevap vermeden önce bir açıklama yapmak istiyorum. Biraz önce bahsi geçen Diyanet İşleri Başkanlığının dağıttığı ankette Sayın Bakan “’Hangi mezheptensiniz?’ sorusu yoktur.” dedi. Bu, gerçekten, toplumu ve ülkeyi yanıltıcı bir cevaptır. Bu anketin 11’inci maddesinde hangi mezhepten olduğunuz tek tek sorulmuş.
Tamam, Sayın Özdemir, tamam. Teşekkür ederim.
Ben Caferiyim!
Sayın Bakanın savunması… Eğer ki “Burada Alevi, Sünni sorulmadı.” gibi bir savunmaya gidecekse Sayın Bakan…
“Var” diyorsunuz, peki, tamam ama süre geçiyor arkadaşlar.
…o zaman Sayın Bakanın Aleviliği mezhepten saymadığı, din dışı saydığı için mi bu maddelerin arasına koymadığını açıklamasını rica ediyorum.
Tamam, “Var” dediniz. Buyurun Sayın Bakan. Sayın Atalay, önce siz mi başlıyorsunuz? Geçti zabıtlara.
Hanımefendi ben Caferiyim. Size ne yahu? Ben Caferiyim. Size ne?
Size bir şey söyleyemem Aslanoğlu. Ne yapabilirim?
Kaldı ki Anayasa’nın 24’üncü maddesine göre hiç kimse inancını açıklamak zorunda değildir Sayın Bakan. Yaptığınız anayasal bir suçtur.
Ben Caferiyim. Size ne yahu!
Ne yapabilirim size?
Size ne ya!
Hayret ya! Buyurun Sayın Bakan.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; kısa kısa, zaten vaktimizin de bir dakikası geçti. Zaten bu bir adaletsizlik; sorular da on dakika, cevaplar da. Sorular kısa olur, cevaplar uzun olur. Üç bakan dokuz dakikada bu kadar soruya nasıl cevap verecek?
Tüzük böyle, maalesef.
Şimdi, Sayın Işık’ın sorusu: Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığında yabancı uzman çalışmamaktadır. Sayın Doğru’nun sorusu: “Binaların kaçı gözden geçirilmiştir?” Şimdi, o çalışmaya daha geniş bir yazılı cevap vereyim çünkü bu -biliyorsunuz- Şehircilik Bakanlığımızda yürüyen bir çalışma, onun için burada ona sizi yanıltıcı bir cevap vermek istemem. Üçüncüsü: Suriye muhalefeti toplantısı… Toplantılarla ilgili tabii Dışişleri Bakanlığının daha çok bilgisi olabilir, benim çok detay bilgim olan şeyler değil; o sorunuza da Dışişleri Bakanlığından bilgi alınarak cevap verilmesi gerekir. Sayın Eyidoğan’ın sorusu: “AFAD için yeni bina ne zaman başladı?” Yeni bina daha başlamadı, projesi bitti, zannediyorum şu sırada ihalesi falan yapılıyordur, TOKİ aracılığıyla yapılacak. Eski bina -biliyorsunuz- tek katlı ve doğrusu çok sıkışık bir yerdi, şimdi aynı yere yeni bir bina yapılıyor. Kirasıyla ilgili -elime geldi mi bilgi bakıyorum- bilgi gelmediği için onu da sonra size bildireceğim. Yani, şu anda, orası yıkılacağı için AFAD bir yerde kirada oturuyor, oranın kirasıyla ilgili miktarı da size bildireceğiz. Ama o binaya yakında başlanacak ve yeni yapılacak bina biraz da bir afet merkezi olma özelliğini taşıyacak, biraz kendine has özellikleri olan bir yer olacak. Bu, büyükşehirlerle ilgili… Tabii, onda haklısınız, biz de çalışıyoruz, şu anda bir tasarı var Başbakanlıkta. Yani, özellikle il özel idareleri kalktığı için büyükşehirlerde, il AFAD’ların durumuyla ilgili bir düzenleme olacak, yeni tasarıda o yer alacak. Sayın Gök’e insan haklarıyla ilgili hassasiyeti için teşekkür ediyorum. Yanlış anlama yok, varsa bazı ifadeler onları hep, her zaman düzeltmişizdir. Bir yılı dolunca bir rapor hazırlanacak ve akreditasyonla ilgili de başvurumuzu yapacağız; o zaman o bilgiyi de paylaşırız, umuyorum orada terslikler olmaz. Tabii, işkenceye karşı Birleşmiş Milletler Sözleşmesi’yle ilgili, üzerinde çalışıyoruz şu anda. Yakında bir toplantı olacak -sivil toplum kuruluşları falan- orada da biraz ele alınacak bu, şu anda İnsan Hakları Kurumumuz da üzerinde çalışıyor. Ama, şunu ifade edeyim, siz de biliyorsunuz: Türkiye’de işkencenin tarihi olarak baktığımızda -şu anda Türkiye o manada tabii büyük yasal düzenlemeler yaptı- yani evvelden, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine en fazla işkence suçuyla gidiyordu vatandaşlar Türkiye’yle ilgili, şu anda o yok. Çünkü, Ceza Kanunu’nu değiştirdik, cezasını çok artırdık, ceza tecil edilemiyor, paraya çevrilemiyor, zaman aşımına uğrayamıyor vesaire yani işkence… Bir de bütün karakollarımızı biliyorsunuz, kameralı hâle getirdik. Yani, Türkiye, hamdolsun, işkenceyle mücadelede çok büyük bir mesafe aldı. Ama, biz o konuda da çalışıyoruz, onu da yerine getirmemiz gerekir diyorum. Teşekkür ediyorum. Arkadaşlara veriyorum sözü, benim önümdeki soru bu kadar.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Sayın Işık “Diyanette kaç personel var?” dedi. 118.763 personel var. Vekil imamlarla ilgili şu anda elimde net rakam yok, onu ayrıca iletelim. Bin tane molla, “mele” diye de bilinen kadro ilanı yapıldı, 992 kişi yerleştirilmiş durumda buradan. Şu ana kadar, gözlemlerimize göre verimli, hedeflediğimiz gibi yararlı bir çalışma yürütüyorlar, takip ediliyor tabii müftülükler tarafından. Vekil imamlarla ilgili şu anda yaptığımız herhangi bir kadro çalışması yok; ileride neler olur, şimdiden söyleme imkânımız yok ama şu anda, Bakanlık olarak bu yönde yaptığımız bir çalışma söz konusu değildir. Diyanette etnik ve mezhep temelli bir yapılanma olmadığı gibi, kadrolaşma da söz konusu değildir. Bu, Anayasa’nın eşitlik ilkesine, hukuk devletine de aykırıdır. Tamamen Devlet Memurları Kanunu, Diyanetin Teşkilat Kanunu çerçevesinde liyakat esaslarına göre işe alımlar yapılmaktadır. Sayın Yılmaz’ın “TİKA Suriye’de estetik cerrahi merkezi yapmış mıdır?” sorusu: Böyle bir merkezi TİKA yapmamıştır. Sadece, Suriye’ye, yanık izi, dudak ve çenelerde yarıklar bulanan kişilerle ilgili tedavi yapmak üzere Türkiye’den heyetler göndermiş, uzman ekipler göndermiş ve onlar bu anlamda tedaviler yapmışlardır. Yoksa, burada böyle bir şey söz konusu değildir. Böylesi bir çalışma yapıldığını buradan ifade etmek isterim. Tabii, Seyhan Müftülüğüyle ilgili söylediğiniz şeyi, eğer doğruysa dediğiniz, bunu onaylamak mümkün değil. Bununla ilgili zaten Adana Valiliği de gerekli incelemeyi başlatmış. Ben de ayrıca bu konunun yakından takipçisi olacağımı…
Kendisi verdi, Adana Valisi o anahtarı kendisi verdi. Hangi incelemeyi başlatacak?
Şu anda bir inceleme başlamış. Benim aldığım bilgi o ama ben de ayrıca bu konuyu takip edeceğim. Yanımdaki Diyanetten arkadaşlara da bu konuyla ilgili talimat verdiğimi bilmenizi isterim özellikle. Bir de tabii, bu anketle ilgili bir kez daha söylüyorum: Bu dinî hayat araştırma anketidir. Bu dinî hayat araştırma anketinin içerisinde sorulan soruların tamamı, insanları fişlemek değil, Türkiye’nin dinî hayatına dair, kim nasıl bakıyor;, buna dair; Diyanetin kendine yol, rota çizmek için sorduğu sorudur yoksa burada kimsenin efendim şurada…
Sayın Bakan, bu sorularda mezhep sorusu var mı, yok mu?
Bakın, Alevilik, Sünnilik yok dedim, ben mezhep sorusu var dedim.
O zaman, Aleviliği siz mezhepten de saymıyorsunuz, İslam’dan da saymadığınız için buraya koymuyorsunuz.
Bakın, Sayın Özdemir… Bakın, ben bunu burada söyledim, okudum.
Bu, daha büyük bir ayıp!
Sayın Özdemir…
Böyle bir şey olabilir mi?
Böyle bir anlayış olabilir mi?
Sorduğu soruya bak Sayın Bakan, sorulan soruya bak!
Sayın Özdemir…
“Kendinizi hangi mezhebe ait hissediyorsunuz?” sorusunu soruyor, Hanefi’yi soruyor, Maliki’yi soruyor, Şafii’yi soruyor. Onlar rahatsız olmuyor da siz niye rahatsız oluyorsunuz?
Bir kere, o soruyu Anayasa’ya göre soramazsınız.
Sayın Özdemir, lütfen cevapları dinleyebilir misiniz?
Herkese soruyor, herkesle ilgili.
Benim Aleviliğim, Sünniliğim, Hristiyanlığım devleti ilgilendirmez. Anayasal suç işliyorsunuz o soruyla.
Hiçbir suç değil. Dinî hayatı öğrenmek için yapılan çalışmada sorular dinî olur. Siz niye…
Sana ne benim Aleviliğimden, Sünniliğimden? Hristiyanlığımdan size ne?
Siz alet ediyorsunuz siyasete, istismarı siz yapıyorsunuz.
Sen alet ediyorsun. Sormaya hakkın yok! Senin sormaya hakkın yok!
Sayın Özdemir…
Bırakın…
Kaldı ki burada savunman daha da yanlış.
Madımak’ı da yakan sensin.
Ne yaptınız Alevilerle ilgili? Biz yaptık ne yaptıysak. Dedeliği siz yasakladınız, Madımak olduğunda siz vardınız, Sivas’ta siz vardınız, Çorum’da siz vardınız. Ne yaptıysak biz yaptık. (AK PARTİ sıralarından alkışlar) Siz ne yaptınız? Bol bol istismar yapıyorsunuz.
O zaman SHP iktidardaydı, SHP iktidardaydı.
Sayın Bakan… Sayın Bakan…
Sayın Özdemir…
Sayın İnönü’nün özel kalem müdürü valiydi! Kusura bakmayın, ne yaptıysak biz yaptık, biz. İstismarı siz yapıyorsunuz.
Katillerle kurbanları aynı kareye soktun sen!
Sayın Özdemir…
Sayın Bakan, bakın, biraz önce soru sordum. Sorular burada. Eğer bu sorularda Aleviliği mezhepten saymıyorsanız, bu sizin için daha büyük ayıp, daha büyük yanlış.
Sayın Özdemir, Sayın Babacan’a bir dakika kaldı, haksızlık yapıyorsunuz. Lütfen…
Ben aynı şeyi söyledim, mezheplerle ilgili soru var, Alevilik ve Sünnilikle ilgili soru yok dedim. Ayıptır ya! Ayıptır yani.
Teşekkür edeceğinize söylediklerinize bakın.
Sayın Babacana bir dakika yirmi saniye kaldı.
O zaman, siz geçmişte olduğu gibi Aleviliği mezhepten de saymıyorsunuz.
Ona ben karar veremem, o bizim işimiz değil. Nedir? Ona kararı biz veremeyiz, siyasetin işi mi o? Bizim işimiz mi o?
Sayın Özdemir…
Kim Alevi, kim… Sana ne!
Belli, sizden belli!
Sayın Bozdağ…
Ondan sonra da dönüp Alevi halkının adını ağzına almaya hakkın yok senin, Alevi açılımı, Alevi açılımı diye. Hiç kimseyle alay etmeye hakkın yok senin. BAŞBAKAN YARDIMCISI BEKİR BOZDAĞ (Yozgat) – Kimseyle alay etmiyoruz biz. Hiç kimseyle alay etmiyoruz.
Sayın Bozdağ, lütfen tartışmaya girmeyin.
Alay ediyorsun sen, hakkın yok senin! Ayıp bir kere, kimsenin mezhebini sormaya hakkın yok senin.
Sayın Babacan, buyurun.
Mezhebimi soramazsınız.
“Yok” dedim, var mı?
Var.
Öyle şey mi olur?
Mezhebimi soramazsın sen benim.
Herkese mezhep soruluyor ama Alevi, Sünni diye bir soru var mı orada?
Ya, bu dinî bir araştırma anketi; dinî konular sorulur, dinî konular.
Sayın Bozdağ… Sayın Özdemir…
Sen bu soruyu soramazsın. Ayıp bir kere, Meclisi yanıltıyorsun ya! On dakika önce soru yok diyorsun, ayıptır ya!
Dinî hayatı araştırma anketinde biz Türkiye’de, efendim, tarımı, gıdayı soramayız, elbette dinî konular sorulacak ya!
Sayın Bozdağ… Sayın Özdemir… Yirmi sekiz saniyede Sayın Babacan ne cevaplayacak merak ediyorum.
Mezhebimden sana ne!
Buyurun Sayın Babacan.
Hukuk devletinin Bakanı!
İki dakikaya ihtiyacım olacak, iki dakikaya.
Yazılı cevap versin, yazılı.
On dokuz saniye… Buyurun.
Şimdi, Merkez Bankamızın tedavüldeki para miktarıyla ilgili bir soru vardı. Şöyle tanımladığımızda yani para arzına baktığımızda üç ayrı tanım var: M1 197 milyar, M2 861, M3 900 milyar ama vatandaşlarımızın toplam mali varlık tutarı da 1 trilyon 100 milyar. Bunun karşılığında bireysel kredilerin toplamı 326 milyar TL. Çiftçilerimizin ve esnafımızın bankalara olan borcuna gelince…
Artı bir dakika daha süre vereceğim Sayın Babacan. Buyurun.
Peki, teşekkür ediyorum. Çiftçilerimizin ve esnafımızın banka kredileri, münferit bazda, ödeme sıkıntısı olduğunda zaten tek tek banka tarafından ele alınmakta ve talepler makulse karşılanmakta ama bunun haricinde, doğal afetlerle karşı karşıya kalan çiftçilerimizin olduğu bölgelerde toplu bir ödeme ertelemesini zaten yapmaktayız. Darphanenin döner sermaye katkısına gelecek olursak: Mevcut tasarı taslağında şu anda döner sermaye katkısı olmayan kurumlar için herhangi bir katkı ödemesi öngörülmüyor. Bununla ilgili, BDDK’nın tüketiciyi korumayla alakalı yeni bir birimi kurulmuş durumda. Bununla ilgili istatistikleri belki daha sonra Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumumuz yazılı olarak hazırlar. Ne kadar başvuru gelmiş, ne kadar şikâyet gelmiş, bunlar nasıl sonuçlandırılmış, bununla alakalı istatistikler şu anda önümde yok, bunun daha sonra yazılı olarak cevabını verelim. Bunun haricinde, yine, BDDK’yla ilgili başka bir soru vardı ama o sorunun cevabını zaten Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumumuz yazılı bir basın açıklamasıyla vermiş durumda. O yazılı açıklamanın ötesinde, benim o açıklamaya ilave edeceğim bugün için herhangi bir şey yok. Teşekkür ediyorum.
Ben teşekkür ederim. Şimdi, sırasıyla üçüncü turda yer alan bütçelerin bölümlerine geçilmesi hususunu ve bölümlerini ayrı ayrı okutup oylarınıza sunacağım…
Yoklama talebi var. Şimdi, Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığının 2014 yılı bütçesinin bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunacağım ve oylamadan önce bir yoklama talebi vardır. Talepte bulunanların isimlerini alıyoruz. Sayın Özel, Sayın Küçük, Sayın İnce, Sayın Özkes, Sayın Eyidoğan, Sayın Susam, Sayın Tanal, Sayın Akar, Sayın Güler, Sayın Ağbaba, Sayın Serindağ, Sayın Toprak, Sayın Çetin, Sayın Kalkavan, Sayın Köse, Sayın Karaahmetoğlu, Sayın Aydın, Sayın Baydar, Sayın Toprak, Sayın Batum. Yoklama için iki dakika süre veriyorum. Yoklamayı başlatıyorum. [[Elektronik cihazla yoklama yapıldı]] [[Devam]] 2) Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türkiye İnsan Hakları Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi Ç) DİYANET İŞLERİ BAŞKANLIĞI [[Devam]] 2) Diyanet İşleri Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Hazine Müsteşarlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Hazine Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Ğ) SERMAYE PİYASASI KURULU [[Devam]] 2) Sermaye Piyasası Kurulu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 07.97) KAMU DÜZENİ VE GÜVENLİĞİ MÜSTEŞARLIĞI 1) Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. GENEL TOPLAM 20.944.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 2) Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı BAŞKAN– (A) cetvelinin genel toplamını okutuyorum: [[TL]] Bütçe Gideri 11.901.254,55 İptal Edilen Ödenek 7.316.745,45 (A) cetvelini kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümleri kabul edilmiştir. Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 07.96) AFET VE ACİL DURUM YÖNETİMİ BAŞKANLIĞI 1) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 02 Savunma Hizmetleri 287.931.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 03 Kamu Düzeni ve Güvenlik Hizmetleri 1.340.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 04 Ekonomik İşler ve Hizmetler 26.757.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 09 Eğitim Hizmetleri 4.954.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 10 Sosyal Güvenlik ve Sosyal Yardım Hizmetleri 490.387.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. GENEL TOPLAM 839.956.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 2) Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı BAŞKAN– (A) cetvelinin genel toplamını okutuyorum: [[TL]] Bütçe Gideri 3.076.421.664,55 İptal Edilen Ödenek 227.005.335,45 (A) cetvelini kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümleri kabul edilmiştir. Türkiye İnsan Hakları Kurumu 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 40.61) TÜRKİYE İNSAN HAKLARI KURUMU 1) Türkiye İnsan Hakları Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi [[TL]] Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 03 Kamu Düzeni ve Güvenlik Hizmetleri 200.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. GENEL TOPLAM 4.517.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. [[TL]] Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 05 Diğer Gelirler 5.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. TOPLAM 4.517.000 Türkiye İnsan Hakları Kurumu 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümleri kabul edilmiştir. Diyanet İşleri Başkanlığı 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 07.86) DİYANET İŞLERİ BAŞKANLIĞI 1) Diyanet İşleri Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 02 Savunma Hizmetleri 181.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 03 Kamu Düzeni ve Güvenlik Hizmetleri 9.050.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 07 Sağlık Hizmetleri 442.500 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 08 Dinlenme, Kültür ve Din Hizmetleri 5.394.807.190 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 09 Eğitim Hizmetleri 1.116.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. GENEL TOPLAM 5.442.784.190 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. Diyanet İşleri Başkanlığı 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümleri kabul edilmiştir. Diyanet İşleri Başkanlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 2) Diyanet İşleri Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı (A) cetvelinin genel toplamını okutuyorum: [[TL]] Bütçe Gideri 4.254.370.352,10 Ödenek Üstü Gider 44.512.934,28 İptal Edilen Ödenek 59.702.258,18 (A) cetvelini kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. Diyanet İşleri Başkanlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümleri kabul edilmiştir. Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 40.32) TÜRK İŞBİRLİĞİ VE KOORDİNASYON AJANSI BAŞKANLIĞI 1) Türk İşbirliği Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 03 Kamu Düzeni ve Güvenlik Hizmetleri 630.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. GENEL TOPLAM 132.267.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 04 Alınan Bağışlar ve Yardımlar ile Özel Gelirler 131.357.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 05 Diğer Gelirler 830.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. TOPLAM 132.267.000 Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümleri kabul edilmiştir. Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 2) Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı (A) cetvelinin genel toplamını okutuyorum: [[TL]] Bütçe Gideri 112.919.615,36 İptal Edilen Ödenek 46.336.162,41 Ertesi Yıla Devredilen Ödenek 6.053.755,54 (A) cetvelini kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. Kesin hesap (B) cetvelini okutuyorum: [[TL]] Net Tahsilat 133.483.696,45 Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığının 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümleri kabul edilmiştir. Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 40.51) YURTDIŞI TÜRKLER VE AKRABA TOPLULUKLAR BAŞKANLIĞI 1) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 03 Kamu Düzeni ve Güvenlik Hizmetleri 350.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 09 Eğitim Hizmetleri 140.000.000 Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. GENEL TOPLAM 194.504.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 04 Alınan Bağış ve Yardımlar ile Özel Gelirler 193.943.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. TOPLAM 194.504.000 Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümleri kabul edilmiştir. Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 2) Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı (A) cetvelinin genel toplamını okutuyorum: [[TL]] Bütçe Gideri 40.369.049,94 İptal Edilen Ödenek 16.900.770,52 Ertesi Yıla Devredilen Ödenek 43.320,76 (A) cetvelini kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. Kesin hesap (B) cetvelini okutuyorum: [[TL]] Net Tahsilat 50.001.634,22 Ret ve İadeler (-) 434,56 Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabı kabul edilmiştir. Hazine Müsteşarlığı 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 07.82) HAZİNE MÜSTEŞARLIĞI 1) Hazine Müsteşarlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 03 Kamu Düzeni ve Güvenlik Hizmetleri 1.035.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 04 Ekonomik İşler ve Hizmetler 8.184.691.000 Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 10 Sosyal Güvenlik ve Sosyal Yardım Hizmetleri 1.950.000.000 Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. GENEL TOPLAM 63.999.710.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. Hazine Müsteşarlığı 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümleri kabul edilmiştir. Hazine Müsteşarlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. 2) Hazine Müsteşarlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı (A) cetvelinin genel toplamını okutuyorum: [[TL]] Bütçe Gideri 61.680.499.303,65 İptal Edilen Ödenek 4.150.734.269,37 Ertesi Yıla Devredilen Ödenek 797.974.194,33 (A) cetvelini kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. Hazine Müsteşarlığı 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümleri kabul edilmiştir. Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2014 merkezî yönetim bütçesinin bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 42.04) BANKACILIK DÜZENLEME VE DENETLEME KURUMU 1) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 04 Ekonomik İşler ve Hizmetler 216.987.000 Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. GENEL TOPLAM 232.000.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. TOPLAM 232.000.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümleri kabul edilmiştir. Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 2) Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı (A) cetvelinin genel toplamını okutuyorum: [[TL]] Bütçe Gideri 83.193.157,31 İptal Edilen Ödenek 81.806.842,69 (A) cetvelini kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. Kesin hesap (B) cetvelini okutuyorum: [[TL]] Net Tahsilat 167.091.836,64 (B) cetvelini kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümleri kabul edilmiştir. Sermaye Piyasası Kurulu 2014 merkezî yönetim bütçesinin bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 42.03) SERMAYE PİYASASI KURULU 1) Sermaye Piyasası Kurulu 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 03 Kamu Düzeni ve Güvenlik Hizmetleri 7.420.000 Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir 04 Ekonomik İşler ve Hizmetler 56.800.000 Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. GENEL TOPLAM 103.217.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir. [[TL]] Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 05 Diğer Gelirler 14.051.000 Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir TOPLAM 103.217.000 Kabul edenler... Etmeyenler... Kabul edilmiştir Sermaye Piyasası Kurulu 2014 yılı merkezî yönetim bütçesinin bölümleri kabul edilmiştir. Sermaye Piyasası Kurulu 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümlerine geçilmesini oylarınıza sunuyorum: Kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. 2) Sermaye Piyasası Kurulu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı (A) cetvelinin genel toplamını okutuyorum: [[TL]] Bütçe Gideri 81.029.047,37 İptal Edilen Ödenek 7.693.952,63 (A) cetvelini kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. Kesin hesap (B) cetvelini okutuyorum: [[TL]] Net Tahsilat 111.714.932,12 Ret ve İadeler 48.806,98 (B) cetvelini kabul edenler… Etmeyenler… Kabul edilmiştir. Sermaye Piyasası Kurulu 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesabının bölümleri kabul edilmiştir. Böylece, Kamu Düzeni ve Güvenliği Müsteşarlığı, Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı, Diyanet İşleri Başkanlığı, Türk İşbirliği ve Koordinasyon Ajansı Başkanlığı, Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı, Hazine Müsteşarlığı, Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu ve Sermaye Piyasası Kurulunun 2014 yılı merkezî yönetim bütçeleri ile 2012 yılı merkezî yönetim kesin hesapları ve Türkiye İnsan Hakları Kurumunun 2014 yılı merkezî yönetim bütçesi kabul edilmiştir. Hayırlı olmalarını temenni ediyorum ve birleşime yarım saat ara veriyorum.
Sayın milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 29’uncu Birleşiminin Yedinci Oturumunu açıyorum. 2014 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunu Tasarısı ve 2012 Yılı Merkezi Yönetim Kesin Hesap Kanunu Tasarısı’nın görüşmelerine devam edeceğiz. Komisyon burada. Hükûmet burada. Söz sırası İstanbul Milletvekili Sayın Süleyman Çelebi’de. Buyurun Sayın Çelebi.
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Değerli arkadaşlar, öncelikle Malatya'da yaşamını yitiren yurttaşlarımıza Allah'tan rahmet diliyorum, yaralılara sağlık diliyorum, ailelerine de sabırlar diliyorum. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının bütçesi üzerinde Cumhuriyet Halk Partisinin görüşlerini paylaşmak üzere söz almış bulunmaktayım. Yüce Meclisi saygıyla, sevgiyle selamlıyorum. Eskiden “Ekmek aslanın ağzında.” derdik oysa şimdi ekmeğimizi kazanmak için âdeta bir aslan sürüsüyle dövüşmek gerekiyor. Milyonlarca işçi açlık sınırının altında yaşam mücadelesi verirken sigortalı ve güvenceli bir işin sadece hayalini kuruyor. Uzun saatler ve kötü koşullar altında iş kazalarıyla burun buruna çalıştırılan işçiler, ayın sonunda söz verilen ücretin tamamını alabiliyorsa ve sigorta primleri tam yatırılıyorsa kendilerini şanslı hisseder hâle geldi. İşçiler artık şunu söyler hâle geldi: “Emeklilik planı zaten yapmıyoruz, yeter ki işten atılmayalım ve maaşlar yatsın.” noktasına geldiler. Bu hâle getirilen sistemin sorumlusu öncelikle bu Hükûmet ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının onlarca eleştirimize ve önerimizi dikkate almadan sermaye çevreleriyle ve bürokrasiyle çıkardığı yasalardır değerli arkadaşlar. 2013 yılı bütçesi faize, ranta, güvenliğe, askerî harcamalara ve Diyanete sonuna kadar aralanırken, emekçilere, eğitim ve sağlığa olabildiğince kapalı tutuluyor. Onca soruna karşılık Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı bu yıl bütçesini düşürmüş, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı bütçesi 2011 yılında 35 milyar Türk lirası iken 2014 yılı için öngörülen bütçe payı 32 milyar 725 milyon 541 bin Türk lirasıdır. Çalışma hayatının hangi sorununu hallettiniz de bu bütçeyi düşürdünüz buna şaşıyoruz. Zaten 2013 yılı bütçenizin neredeyse tamamını sosyal güvenlik ve sosyal yardım hizmetlerine ayırmışsınız. Bakanlığınızın ismindeki “çalışma” kısmını tamamen unutmuşsunuz, “çalışmama bakanlığı” hâline getirmişsiniz. Zaten çalışma yaşamını unuttuğunuzu kayıt dışılığın artmasında, denetimsizliğin sonucu iş cinayetlerinin artmasında görebiliriz. Tablo zaten açık. Son on yılda 10.723 iş cinayeti. Hâlâ çocuk işçiler ülkemizin yakıcı sorunu olmaya devam ediyor. 14 Mart 2013 tarihinde Adana’da pres makinesine sıkışarak hayatını kaybeden 13 yaşındaki Ahmet Yıldız’ın davası karara bağlandı. İş cinayetlerinde yaşamını kaybeden 13 yaşındaki Ahmet Yıldız’ın bedeli 30.040 Türk lirası, üstelik yirmi dört ay taksitle. 2013’te toplam 55 çocuk işçi yaşamını yitirdi. Daha yeni Zonguldak’ta Madenciler Haftası kutlanırken ruhsatsız bir taş ocağında 3 işçi metan gazı zehirlenmesi sonucu hayatını kaybetti. Meslek hastalıklarıyla ilgili bir çalışma ise mevcut değildir. Kot kumlama işçilerini, diş teknisyenlerini, mesleki asbest ölümlerini ve benzerlerini hepimiz biliyoruz. Bugün binlerce öğretmen adayı, binlerce üniversiteli asgari ücretle çalışmak için çabalıyor. Binlerce üniversiteli KPSS aldatmacası ve oyalamasıyla dershane kapılarında ter döküyor. Hükûmet ne yapıyor kamuda? Daralmaya gidiyor. Bunu da elbette taşeron sistemi ve esnek çalışma modeliyle yapıyor. Devlet, insan merkezli olma vasfını tamamen kaybederken her şeyini piyasanın emrine sunuyor. Çocuk ve kadın emeği yeni sömürü biçiminin temel nesnesi hâline gelirken, ev eksenli çalışan kadınlar hâlen sigortasız ve güvencesiz çalışmaya mahkûm bırakılırken bunun önüne geçecek olan örgütlenme hakkı ise, hâlâ, çıkarılan sendikalar yasasına rağmen engellerle dolu. Soruyorum size Sayın Bakan: Çıkardığınız sendikalar yasasıyla sendikal alanda yarattığınız büyük değişim nedir? İktidara geldiğinizden, 2002 yılından bugüne her geçen gün örgütlü yaşama darbe indirdiniz. 2002 yılında toplu sözleşme kapsamındaki işçi sayısı 1 milyon 273 bin iken 2012 yılı sonu itibarıyla bu sayı 567 bine düştü. Daha önce yüzde 10 barajını aşan 51 sendikadan, barajı düşürdüğünüzü iddia ettiğiniz yüzde 1 baraj uygulamasıyla, 7 sendika baraj altında kalmıştır. Yeni baraj uygulamanızla binlerce işçi toplu iş sözleşmesi hakkından mahrum bırakılmıştır. Barajın yüzde 3 uygulanmasına geçildiğinde ise sadece 15 tane sendika barajı aşacaktır ve on binlerce işçi toplu sözleşme hakkından mahrum kalacaktır. Emeklilere “intibak” diye getirdiğiniz yasanın bir intibak olmadığını söyledik, dinlemediniz. Kamu Denetçiliği Kurumu da dâhil olmak üzere birçok kesim artık bunun bir intibak yasası olmadığını çok net, açıkça ortaya koydu. Emeklilikte yaşa takılanların sorunlarını her platformda dile getirdik, çözüm önerilerimizi çeşitli kanallarla sunduk ama hâlâ yaşa takılanların sorunlarını gündeminize almıyorsunuz. Daha ne kadar geçiştireceksiniz bu sorunu gerçekten ben de merak ediyorum. Yaşa takılan emekliler Ankara’da sizinle buluşmak istiyor, yarın da eylemleri var. Artık öyle bir hâle geldi ki çalışanların, çoğu zaman en temel haklarını kullanabilmesi için, hatta yasaların uygulanması için bile mücadele etmesi gerekiyor, o da eğer örgütlüyse ya da bir avukat tutacak parası varsa. 2013 yılı içerisinde 666 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’de büro emekçilerinin iş kolunda yapılan düzenlemeyle kaldırılan fazla mesai, ek ödeme, ikramiye, vekâlet ücreti ve benzeri kalemlerden sonra emekçiler 5 bin Türk lirasıyla 10 bin Türk lirası arasında kayıplar yaşamaktadır. Kararnamenin bazı maddelerinin Anayasa’ya aykırılığı gerekçesiyle Anayasa Mahkemesine başvurduk. İtiraz edilen döner sermaye payı, ikramiye ve ek ödeme gibi ödemelerin kaldırılmasına getirilen kararname hükümlerini Anayasa Mahkemesi iptal etti ama Anayasa Mahkemesinin bu kararını uygulamıyorsunuz Sayın Bakan. Bakın, Karayollarında -bu, iki bakan için de geçerli- 6.500 işçi lehine çıkan Yargıtay kararına rağmen bu kararları da uygulamıyorsunuz. Mahkemelerin kararlarının dahi uygulanmadığı bir ülkede, değerli arkadaşlar, adaletten ve hukuktan bahsedilebilir mi? Çalışmak ile işsiz kalmanın bir sarmal gibi iç içe geçtiği bugünlerde, işçilerin yakasına takılan taşeron işçisi kartı işçi sınıfının tek çalışma biçimi hâline getirilmeye çalışılıyor. 2002 yılında 387 bin olan taşeron işçisi, 2014 yılında 2 milyonu aşmış durumdadır. Peki, niye bu sistemi yaygınlaştırmak ve meşrulaştırmak için uğraşıyorsunuz? Elbette, ucuz iş gücü olmasından dolayı. Bu sebeple, Meclis dâhil, birçok kamu kurumunda, Çalışma Bakanlığının bulunduğu bütün kurumlarda, belediyelerde taşeron sistemini yaygınlaştırıyorsunuz. Sermayeden kesemediğiniz yetimlerin rızkını kesiyorsunuz. Bu halkın rızkına o kadar göz dikilmiş ki işçi ve emekçilerin can yeleği olan kıdem tazminatını dahi ellerinden almaya çalışıyorsunuz. Türkiye’de yasal çalışma süresi işçilerde haftalık 45, memurlarda 40 saat olmasına rağmen özellikle özel iş yerlerinde fiilî çalışma süresi 55 ile 59 saat arasında değişmekte. İstihdamın yaklaşık dörtte 1’inden fazlası 60 saatin üzerinde çalışmaktadır. Bunlarla övünüyorsunuz. TÜİK verilerine göre 1 milyon 220 bin işçi 72 saatten fazla çalışmaktadır. Burada ciddi bir emek gasbı söz konusudur. Çalışma Bakanlığının görevlerinden birisi de en büyük haksızlık olan emek hırsızlıklarının peşine düşmektir. Evet, sürekli bir büyümeden bahsediyorsunuz. Evet, bir büyüme var sayın bakanlar. Bu büyüme taşeronlaşmadaki büyüme, bu büyüme hukuksuzluktaki büyüme, bu büyüme yoksulluktaki büyüme, bu büyüme eşitsizlikteki büyüme, bu büyüme adaletsizlikteki büyümedir. Dolayısıyla, halkın isyanında da büyük bir büyüme olduğu doğrudur ve halkın da isyanı büyüyecektir. İnanıyorum ki bu halk güzel ve güneşli günler görecektir karanlık yerine.
İzmir Milletvekili Birgül Ayman Güler. Buyurun Sayın Güler.
Sayın Başkan, değerli vekiller; Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü üzerine söz aldım. Kısa adıyla TODAİE 12 milyon 633 bin lira bütçeyle bağlanmış bu yıl. Bütçe raporlarının üçüncü cildinde sayfa 1.427’de yasal hükümlerin bir özeti verilmiş. Sayın Bakan Faruk Çelik’in bütçe sunuş konuşmasında, Komisyonda yaptığı konuşmada bu kurumla ilgili 38 sözcük ve 5 rakam telaffuz edilmiş. Şimdi, biraz önce burada Genel Kurula sunum metnini aldım, burada da TODAİE -epeyce kalın bir kitap- yalnızca bir sayfa bahse konu edilmiş. Öyle görünüyor ki çok önemli değil Çalışma Bakanlığı içerisinde TODAİE’nin yeri. Gerçekten öyle mi diye düşündüm ve şu verilere bakınca öyle olduğuna karar verdim. TODAİE, 1952-2002 yılları arasında Başbakanlığın ilgili kurumu. 2002 yılında AKP iktidara gelir gelmez bir değişiklik yapılmış ve İçişleri Bakanlığının ilgili kurumu hâline getirilmiş. Bu ancak 2007’ye kadar sürdürülebilmiş. 2007’de tekrar İçişleri Bakanlığından alınıp eski yerine, Başbakanlığa bağlanmış. 2011 yılında Başbakanlıktan alınıp Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının ilgili kurumu yapılmış. Yani Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarihinde TODAİE geçmişi 2013 yılı itibarıyla yalnız iki yıl. Öyle görünüyor ki Devlet Personel Başkanlığıyla beraber TODAİE yani kamuya hizmet veren bu kurum, piyasa emek hizmetini düzenleyen Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığında eğreti kalmış. Eğreti kalır çünkü bunca zaman Başbakanlığa bağlı olmasının çok açık nedenleri vardı. TODAİE özel sektöre hizmet vermez. TODAİE kamu kurumlarına yönetici yetiştirir. Kamu yönetimi okullarına kamu yönetimi hocası yetiştirir. Kamu yönetimi için eleman yetiştirme görevi üstlenmiştir. Kamu yönetimine Türkiye ve yakın coğrafyası olarak Orta Doğu genelinde hizmet vermek üzere kurulmuştur. TODAİE’nin yasasında herhangi bir değişiklik yapılmış değildir özel sektöre hizmet versin diye. Öyle görünüyor ki, piyasada emek yönetimiyle ilgili olan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı kamunun personel yönetimini yönlendiren bu kurumu benimseyememiş, görevinin tanımı itibarıyla benimseyebileceğini de sanmıyorum. Sanırım Bakanlığın sunuşunda TODAİE’nin bu kadar az yer almasını açıklayıcı temel faktör böyle bir şey ancak şunu söylemek gerekir: Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı kamu personelini yöneten Devlet Personel Başkanlığını ve TODAİE’yi acaba niye bünyesine aldı? Bu, Sayın Faruk Çelik’le ilgili bir değişiklik değil yanılmıyorsam, bir önceki Çalışma Bakanıyla ilgili bir değişiklik. AKP, artık terk ettiğini sandığım bir kamu yönetimi reformu peşine düşmüştü. O reformun bir yönü de kamu yönetim sistemini özel sektörleştirmek idi. Bu hedefin bir parçası olarak kamuya yönetici yetiştiren TODAİE ile kamu personel sistemini yöneten Devlet Personel Başkanlığı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının içine alındı ve orada piyasa iş gücü yönetiminin ilkelerine uyan bir kamu personel yönetimi yaratma hedefi güdüldü. Yani bu, TODAİE’nin ve Devlet Personel Başkanlığının ve eşyanın tabiatına aykırı ama Hükûmet tarafından bir zamanlar benimsenmiş bir politikanın sonucudur. Bu politika sonuçsuz bir politikadır. İster kabul edelim ister etmeyelim, kamu hizmeti piyasa hizmetinden başka bir şeydir. O nedenle, farklı yönetici tipi, farklı memur tipi gerektirir. Bizim elimizde bu evrensel genellemeyi doğrulayan çok güncel bir gelişme var, yine Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı ile ilgili bir gelişme. 1988 yılıydı, o zamanın hükûmeti 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 4/A maddesinde, memurlar maddesinde birkaç değişiklik yaptı. Yardımcı hizmetler sınıfı fıkrasına “Bu sınıftaki personelin hizmetleri hizmet alımı yoluyla gördürülebilir.” cümleciği yerleştirildi. O zaman, kapıcıların ve odacıların çokluğundan yakınılmıştı. Bu hükümle beraber 1988 yılında, daha sonra “Sağlık hizmetleri ve yardımcı sağlık hizmetleri sınıfının gördüğü kimi işler de hizmet alımı yoluyla yaptırılabilir.” diye genişleyen hükümle beraber bugün yaşadığımız büyük krizin ortasına düştük. 1988’de başlayan bu basit değişiklik kamu yönetiminde taşeronlaşmanın ilk adımıydı. 1988’de kamu hizmetinin hizmet alımı usulüyle gördürülebileceği yolundaki değişiklik genişledi, genişledi, genişledi ve kamu yönetimi norm kadro cenderesine de sokularak günümüzde 600 bin kamu taşeron işçisine, 400 bin civarında da özel sektör taşeron işçisine bizi taşıdı. 600 bin taşeron işçisi demek, insanca ücret almayan, ücreti zamanında ödenmeyen, yıllık izin hakkını kullanamayan ve -flaş gelişme- kıdem tazminatından yoksun bırakılan kişi demek. Çalışma ve Sosyal Güvelik Bakanlığının raporlarında var, kamu sektöründe taşeron olarak çalışanlar kıdem tazminatının ödenmemesi nedeniyle taşeronu dava ettiler ve aynı raporda söyleniyor ki 1 milyar lira tutarında bir acil ödeme yükümüz var ama benzerleri itibarıyla kamuda hesap yapılırsa miktar 9 milyar lira. Kamuda alınacak her karar özel sektör için de emsal olur. Kamu her zaman özel sektörün önündedir ve öncüsüdür. Asıl mesele kamunun 9 milyar lirayı ödeme sıkıntısı değil belki, asıl mesele, özel sektörün 400 bin taşeron işçisinin talep edebileceği kıdem tazminatı meselesinde. Öyle bir noktaya gelindi ki “Kamu hizmeti ile piyasa hizmeti arasında fark yoktur, biz TODAİE’yi de, Devlet Personel Başkanlığını da Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı eliyle yönetiriz. Kamuyu artık özel sektör gibi göreceğiz ve öyle yöneteceğiz.” düşüncesi iflas etmiştir. Taşeronlaşma kamuda özelleştirmenin bir türüdür. Demek ki Türkiye’de 1988 yılında başlanan taşeronlaştırma yoluyla özelleştirme iflas etmiştir. Emek sömürüsüne dayanan hiçbir hizmetin kamu hizmeti olamayacağı yalnızca Türkiye’de değil bütün dünyada en az iki yüz yıldan beri çok iyi bilinir. Bizim önerimiz, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsünü ve Devlet Personel Başkanlığını özgürleştirmesidir. Onların yeri Başbakanlıktır ve onların çalışma zihniyetinin piyasa zihniyetiyle değil ancak kamu hizmeti zihniyetiyle var edilebileceğini görmek gerekir. Ve son bir talep, Sayın Bakan da gelişmelerin aktörlerinden birisi olduğu için…
Hangi Bakan?
Türkiye’nin seçim sistemine bu yanlışı yaptırmayın. Sayın Bakanlar, adaysanız eğer belediyelere istifa edin, istifanızı bekliyoruz. Teşekkür ederim.
İstanbul Milletvekili Sayın Mahmut Tanal.
Teşekkür ederim Değerli Başkan. Değerli milletvekilleri, hepinizi saygıyla selamlıyorum, iyi akşamlar diliyorum aynı zamanda. Tabii çok önemli bir konuyu görüşüyoruz, bütçe görüşmelerine devam ediyoruz ancak gerçekten kamu gelirlerinin savurganca kullanılmaması açısından, bu saatte Meclis açıksa, almış olduğum sayım üzerine şu anda AKP sıralarında -kayıtlara geçmesi açısından- 21 kişi oturmakta.
22.
22 kişi, peki. Bakın, gayet rahat, sayın, 22 kişi, peki. Cumhuriyet Halk Partisinin sıralarında 35 kişi, Milliyetçi Hareket Partisinin sıralarında 11 kişi, Bağımsız Demokrasi Partisinin sıralarında 4 kişi…
Barış ve Demokrasi Partisi. Mahmut Bey, ne yapıyorsun!
Barış ve Demokrasi Partisinin sıralarında 4 kişi, bürokrat memur arkadaşlarımızın oturduğu yerde 20 kişi oturmakta. Yani…
Buyurun sayın, hep birlikte bakın.
Mahmut Bey, biz buradayız.
“Güç” diyorsunuz, “Meclis” diyorsunuz, maaşa gelince tıpış tıpış koşuyorsunuz.
Arkadaşlar sizin konuşmanıza dayanamıyor. O yüzden dışarıdalar.
Sayın milletvekilleri, lütfen…
Onun için, halkımızın bunu duyması açısından. Ey vatandaşımız, -halkımız şunu görsün- şu anda bütçe görüşülüyor.
Sayın Tanal, böyle konuşursan biz de çıkıyoruz.
Memurlar, çalışanlar, kim Mecliste hakkımızı savunuyor? Tüm muhalefet partileri hakkınızı savunuyor. Hakkınızı gasbeden, hakkınızı vermeyen, emeğinize, ekmeğinize göz diken siyasal iktidar. Sayılarla, gayet rahat, ben burada kamuoyuna bildiriyorum.
Ben de çıkıyorum.
Çıkabilirsiniz. Tabii. Teşekkür ediyoruz. Sayı 21’e indi Adalet ve Kalkınma Partisinden.
Dayanamıyorlar size Sayın Tanal.
Şimdi, netice itibarıyla, Türkiye’deki personel rejiminin esas uygulaması Anayasa’mızın 10’uncu maddesi, Anayasa’mızın 128’inci maddesi, Anayasa’mızın 70’inci maddesi, Anayasa’mızın 129’uncu maddesi. Tabii, Devlet Memurları Kanunu’na, her vatandaşın talebi hâlinde herhangi bir ayrıma tabi tutulmaksızın eşit bir vaziyete alınması lazım. Ancak uygulama gerçekten bu şekilde mi? Mesela iki Sayın Bakanımız burada oturmakta. Hâkimler ve Savcılar Kanunu’nda, hâkim veya savcı alındığı zaman sağlık raporu aranmakta. Engelli vatandaşlarımız için işte yasal bir engel. İki, Anayasa’mızın yine 70’inci maddesi “Her vatandaş kamu hizmetinden yararlanır.” diyor. Ancak sınavlarla ilgili, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu, yazılı var, siz kayırmayı yapabilmek için, partizanca personel alabilmek için sözlü mülakatları getirdiniz.
KPSS var.
Sözlü mülakatlarla ilgili olarak da, bu sefer kayırma işlemleriyle ilgili kamera kayıtları talep edildiğinde kamera kayıtlarından uzak bir alana şey yaptınız. Ve bu olay ne oldu? Tamamen kamu rejimi, yani memurların, o 657 sayılı Kanun’da aranan tarafsızlık ilkesi, liyakat ilkesi bertaraf edildi ve aynı zamanda, memurlarla ilgili mevcut olan o güvence de daraltıldı. Peki, bu daraltılmalar ne getirdi? Kamu hizmetindeki kalitesizliği getirdi. Netice itibarıyla, bununla birlikte olarak yine ne oldu? Hep 2002 baz alınır ya, 2002’den önce memurlarla ilgili düzenlemeler kanunla olurdu, ancak askerî darbenin olduğu 12 Eylül 1980’de, o dönemde memurlarla ilgili kanun hükmünde kararnamelerle düzenlemeler yapıldı, ancak Anayasa Mahkemesi iptal etti. Bununla birlikte, o askerî darbelerin devamı olan, Adalet ve Kalkınma Partisinin iktidara geldiği 3 Kasım 2002 tarihinden bugüne kadar memurlarla ilgili kanun hükmünde kararname, düzenleme yapıldı mı? Yapıldı. Yani aşağı yukarı birbirinin aynen devamı. Bu ne oldu? Yine, kamu rejiminde gerçekten sıkıntılar oldu. Ne oldu? 4/A’lı, 4/B’li, 4/C’li, yardımcı hizmetler, sözleşmeli personel, işçiler, seçilmişler, yükümlüler, gönüllüler… Yani dünyada kamu hizmetinin bu kadar, birden fazla kişinin elinde görüldüğü tek bir ülke varsa Türkiye var, bunun dışında başka bir örnek bulamazsınız. Aynı zamanda, bu kamu görevlileriyle ilgili ne var? Milletvekilleri ve bakanlar dâhil olmak üzere, efendim, mal varlığının gizliliği esas. Mal beyanında bulunacak, mal varlığının açıklanması yasak, gizli. Demokrat olan, demokratik olan tüm sistemlerin tamamında, hesap verebilen ülkelerin tamamında, temiz iktidar olan ülkelerin tamamında, temiz toplum olanların tamamında hem bakanın hem başbakanın hem milletvekilinin hem kamu görevlisinin mal varlığına erişilebilir imkân sağlanıyor. Aynı zamanda, açıklamak zorunda. Bu, temiz iktidarın, temiz toplumun gereklerindendir. Ancak, bununla ilgili kanun teklifi verdik, bu kanun teklifini dahi kabul etmediniz. Genellikle bu mal beyanı zorunluluğu neye ihtiyaçtır? Yolsuzlukla mücadeleye ihtiyaçtır. Peki, yolsuzlukla ilgili eğer mücadele ihtiyaçsa bunun tam amacına ulaşabilmesi için her vatandaşın, sayın bakanların, Sayın Başbakanın, sayın milletvekillerinin, sayın Meclis başkan vekillerinin, sayın kamu görevlilerinin mal varlığına erişilebilmesi lazım, bu imkânın sağlanması lazım. Aksi takdirde, efendim, siyasetle uğraşanlar, başbakanlar, bakanlar, milletvekilleri, kamu görevlilerinin tamamı bir şaibe altında kalmış olurlar. Eğer gerçekten bu şaibeyi kaldırmak istiyorsak şeffaf, temiz topluma ulaşmamız lazım. Bir başka sorun. Nedir bu? Genellikle Batı toplumlarında mümkün olduğunca bakanlık sayısı azaltılır. Doğu toplumlarında bakanların sayısı daha yüksektir. Türkiye bu örneklerden bir tanesi.
15.
Bakanlık sayısı 15 değil, 24. Bilmiyorsan öğren yani sana hep öğretiyoruz.
40’tı biz geldiğimizde ya, 15’e düştü bakanlık.
Ya, iki dönemdir milletvekilisin, on dört dönem milletvekili olsan da öğrenemeyeceksin kardeşim ya!
Netice itibarıyla 24 bakanın da 24 bakan yardımcısı var ve aynı zamanda içinizden bazı milletvekilleri –ben de isimleri var, nezaketsizlik yapmak istemiyorum- çoğu bakanlıkta insan kaynaklarının müdürlüğüne kendi eşlerinizi getirmişsiniz. Böyle bir savurganlık olamaz değerli arkadaşlar. Ne olur yani biraz iğneyi kendinize batırın. Bu çok önemli, isimlerini vermek istemiyorum. Doğru bir hadise değil. Çünkü Sayın Başkan diyor: “Ne olur isim açısından şey yapmayın. Bir sataşma yaratmayalım.” Bu önemli. Onun için, sizden istirham ediyorum, bu olaydan vazgeçelim. Sayın Faruk Çelik Bey, sizden istirham ediyorum. Ben Şanlıurfalıyım. Şanlıurfa milletvekilisiniz, Şanlıurfa’nın ekmeğini yiyorsunuz. Şanlıurfa’da Sosyal Sigortalar Kurumunda 15 arkadaşımız TEDAŞ’ta işten atılıyor. Niçin? Bütçede ödenek yok. Yapmayın değerli Bakanım, bölgenin milletvekilisiniz, Türkiye’nin bakanısınız, o bölgenin nimetlerinden yararlanıyorsunuz ama 15 vatandaşımız TEDAŞ’ta işten atılıyor, mektupları da bende, ödenek yok diye insanlar bize mektup yazıyor. Sabırla dinlediğiniz için ben hepinize teşekkür ediyorum. Bu bütçe, insan odaklı değil ama insanlardan nasıl vergisini topluyorsanız Türkiye’ye de hesabını verin, topladığınız verginin hesabını verin. Vermediğiniz için tüm 24 bakan hakkında, tüm üst düzey kamu görevlileri hakkında Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulundum. Siz, “Raporlar geldi.” dediniz. Bakın, hemen…
Sağ olun.
Böylelikle Cumhuriyet Halk Partisi Grubu üzerindeki konuşmalar da bitti. Şimdi, Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına konuşmalara başlıyoruz. İlk söz, İstanbul Milletvekili Sayın Durmuş Ali Torlak’a aittir. Buyurun, Sayın Torlak. Süreniz on sekiz dakikadır.
Değerli milletvekilleri, Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı 2014 yılı bütçesi üzerinde Milliyetçi Hareket Partisi adına söz almış bulunuyorum, bu vesileyle yüce heyetinizi saygılarımla selamlıyorum. Değerli milletvekilleri, bütçe görüşmeleri, iktidarın hesap vermesini, hükûmet icraatlarının detaylı olarak ele alınmasını, eleştiri ve önerilerin görüşülmesini sağlamaktadır. Bütçe, devletin işleyişi, milletimize hizmet ve yatırımların sunulması için hazırlanan hukuki bir belge niteliğindedir. Bu nedenle, her yıl hazırlanmakta olan bütçeler, ülke yönetiminde, ekonomide ve millet hayatında çok önemlidir. Ancak, AKP hükûmetlerinin bütçeye bakış açısı ve yaklaşımı büyük sorunları ve belirsizlikleri de beraberinde getirmektedir. Son on bir yıllık bütçe hedeflerine baktığımızda verilen sözlerin tutulmadığı ve belirlenen hedeflere varılamadığı görülmektedir. Geçtiğimiz yıllara ait bütçelerde, belirlenen hedef harcamalarının tutturulamadığı, yıl sonunda harcama miktarlarının belirlenenin devamlı üzerinde olması bu durumu teyit eder niteliktedir. Dolayısıyla, Hükûmetin bütçe kanununu hazırlarken, milletimize karşı her politikasında olduğu gibi gerçekçi, dürüst ve inandırıcı olmadığını göstermektedir. Bizler burada büyük Türk milleti adına yasama görevini yerine getiriyorsak eğer, temsilcisi olduğumuz vatandaşlarımızın haklı beklentilerini ve hukukunu savunma görevimiz bulunmaktadır. Bu nokta da, Milliyetçi Hareket Partisi milletvekilleri olarak, AKP’nin hamasetten öteye gitmeyen nutuklarının, temelsiz gündem saptırmalarının, gerçeklerden uzak politikalarının ülkemizi ve milletimizi ne hâle getirdiğini görüyor ve ona göre de gerekli uyarlarımızı yapıyoruz. Bu uyarılarımızın en önemli ayağı da millî devlet ve ülke bütünlüğünü oluşturmaktadır. Milletimizin iç huzurunun bırakılmadığı, bir ve beraber yaşama arzusunun yok edildiği, içinde bulunduğumuz şu ortamda Türk milletine yönelik hain saldırıların farkında isek uygulanmakta olan ayrıştırıcı kültürel ve sosyal politikaların bir an evvel terk edilmesi gerekmektedir. AKP zihniyetinin geçmişle ilgili olarak devamlı nifak tohumları ekmesinin, milletimiz içerisinde ayrışmayı derinleştirmesinin kimseye bir faydasının olmayacağı artık görülmelidir. Şehitlerimizin kanlarıyla çizilmiş sınırlarımızın, ülkemizin üniter yapısının, kardeşliğimizin ve millî beraberliğimizin sorgulandığı son zamanlarda, sürekli içi boş söylemlerle çağ atlamaktan, ileri demokrasiye geçmekten, ekonomik bolluğa erişmekten bahsetmek ancak ve sadece bilincini kaybetmiş bir hükûmetin çelişkileri olsa gerek. AKP Hükûmeti tarafından Türkiye Cumhuriyeti’nin kazanım ve birikimlerine karşı maksatlı olarak yaratılan cepheleşme, Türk kimliği, hukukun üstünlüğü ve cumhuriyet ilkeleriyle nasıl hesaplaştığını açıkça göstermektedir. Türkiye, AKP’nin yönetiminde aldatma ve yalanlarla dolu zor bir döneme girmiştir. Bu dönemde, ihanet şebekelerinin yan yana saf tuttuğu bir yıkım ve bölünme süreci başlatılmıştır. AKP’nin yıkımdan başka sonuç vermeyecek açılım ısrarı ülkeyi bölünmenin eşiğine getirmiş, AKP iktidarının küresel güçlerin isteği doğrultusunda verdiği tavizlerden cesaret bulan bölücü odakları son günlerde federasyon ve bölünme isteklerini aleni söyler hâle getirmiştir. Bugün millî varlığımızın temeli olan “Türk devleti”, “Türk vatanı” ve “Türk milleti” kavramları bölücü amaçlarla siyasi gündeme taşınmış ve maksatlı bir millî kimlik tartışması olanca hızıyla devam ettirilmek istenmektedir. Bizim, Milliyetçi Hareket Partisi olarak, bölücülerle, hainlerle, Türk milletinin kardeşliğine kastedenlerle ve ellerine şehit kanı bulaştıranlarla, ömrümüzün sonuna kadar sürse de hesabımız ve mücadelemiz asla bitmeyecektir. Türk milletinin içinde bulunduğu ayrışma ile bölücülük ve terör sorununun gelmiş olduğu noktada bin yıllık kardeşliğimiz ile tüm millî ve manevi değerlerimiz bunu gerektirmekte ve tarih bu sorumluluğu bizlere yüklemektedir. Bunu da herkesin böyle bilmesi gerekmektedir. Değerli milletvekilleri, hızlı kentleşme, sanayileşme ve nüfus artışının beraberinde getirdiği sorunlar, hiç kuşkusuz, en çok ulaşım sektörüne yansımaktadır. Ulaşım ve onun bir parçası olan trafikle ilgili yapılacak planlamalar ve çözüm önerileri de bir bütünlük içerisinde olmak zorundadır. O nedenle, yaşamakta olduğumuz zaman diliminde yeterli ve çağdaş ulaşım hizmeti olmaksızın sosyal ve ekonomik hayatı canlı ve dinamik tutmak mümkün değildir. Her alanda olduğu gibi ulaştırma alanında da teknolojik gelişmelere uyum sağlamak, ekonomik kalkınmanın ve refahın bir gereğidir. Hükûmetlerin temel görevi de ekonomik ve toplumsal gelişmenin ihtiyaçlarını karşılayabilecek şekilde ulaşım kapasitesini artırmak, ülke ve toplum çıkarlarına uygun taşıma sistemlerini kurmak ve koordine etmektir. Ulaştırma sisteminin bir bütünlük içerisinde olması, modern ekonomilerin ve toplumsal gelişmenin de temel ögesidir çünkü ulaştırma kendi bünyesinde başlı başına ekonomik bir faaliyet olduğu gibi, diğer sektörlerle de iç içe olan ve bu sektörleri olumlu yönde etkileyen önemli bir hizmet sektörüdür. Kısaca ulaştırma bir bütün olarak ele alındığında, insan hayatının vazgeçilmezi, ekonominin ise doğrudan altyapısı konumundadır ancak ülkemizde uygulanan tek taraflı ulaşım politikaları yük ve yolcu taşımacılığında kara yollarına bağımlılığı artırmış, ülke ekonomisine katkısından çok zarar verir hâle getirmiştir. On bir yıllık AKP hükûmetleri döneminde bu devam etmiş, kara yolları yatırımı kamu hizmeti statüsünde olması nedeniyle yapılan harcamalar doğal olarak devletin genel bütçe imkânlarıyla karşılanmıştır. Bu yatırımlar kâr-zarar hesabı yapmayan Karayolları Genel Müdürlüğü marifetiyle devam ettirilirken aynı imkândan ise deniz yolları hiç faydalandırılamamıştır. Mevcut durumda demir yolu yapımı ve bakımı, işletmecilik faaliyetini kâr-zarar hesabına göre yürüten TCDD’nin kısıtlı bütçe imkânlarıyla kasıtlı olarak mecbur edilmesi, hızlı tren yatırımlarının ise ihale bedellerinin yaklaşık 2 katına yaptırılması da ayrıca değerlendirilmesi gereken önemli bir husustur. Deniz yolu imkânları geniş olan ülkemizin bu avantajı kullanarak taşıma kapasitesinin artırılması, millî menfaatimize elverişli düzeyde kullanılmasına imkân verilmesi yani denizcilik sektörüne tam anlamıyla işlerlik kazandırılması ve deniz ulaştırmacılığına imkân verecek kaynak kriz ortamında dahi ayrılmış değildir. Ulaştırma modları denizci bir bakanın başkanlığında, tek bakanın bünyesinde toplandığı hâlde, denizci bakan eliyle deniz yolu ve denizcilik sektörü tamamen bitirilme noktasına getirilmiştir. Başta gemi inşa sanayisi olmak üzere, denizcilik sektörünün diğer dallarının içinde bulunduğu çıkmazı AKP Hükûmeti son beş yıldır seyretmekten başka bir şey yapmamıştır. “Denizci millet, denizci devlet” söylemini ağzından düşürmeyen Hükûmetin Onuncu Beş Yıllık Kalkınma Planı’nda denizciliği satır aralarına sıkıştırması, deniz yolunun lojistik çatısı altında değerlendirilmemesi, sektörün finansal darboğazından tek kelime edilmemesi Hükûmetin denizciliğe verdiği önemi ortaya koymaktadır. Finansman ve teminat sorunu yaşayan gemi inşa sanayimiz bu sorunlar nedeniyle yurt içinden ve yurt dışından sipariş alamamaktadır. Alınamayan her sipariş de ülke olarak döviz kaybı, bütçe ve cari açığın artmasına katkı demektir. Armatörlerimizin durumları da tersanelerden farklı değildir. Hükûmet ve parti programlarında “Artan dış ticaret taşımalarında Türk armatörlerin payı arttırılacaktır.” denilmiştir, “Türk bayraklı gemiler tercih edilecektir.” denilmiştir. “Türk bayraklı gemiler tercih edilecektir, deniz ticaret filosu genişletilecektir.” gibi hamasi söylemler ne bu sektörü ayağa kaldırmakta ne de insanımıza iş ve aş sağlamaktadır. 2008’den bu yana sektör devamlı geriye gitmiştir. Kredi ve teminat bulamayan tersaneler kapanmış, borç içindeki armatörlerin gemilerine el konur hâle gelmiştir. Sektör bu sorunlarla boğuşurken yabancı bayraklı gemilerin dış ticaret taşımalarındaki payı yüzde 425 artmış, Türk bayraklı gemilerin payı ise 2002’ye göre yüzde 58 gerilemiştir. Kendi insanına kredi ve destek vermeyen AKP Hükûmeti, ülke dövizinin yurt dışına çıkmasına, milyar dolarların yabancılara gitmesine sessiz kalmıştır. Bu sorunlar giderilmediği takdirde, denizci Ulaştırma Bakanınız olsa da, denizciliği bakanlık yapsanız da denizci millet, denizci devlet olunamayacaktır. Denizcilik sektörünün gelmiş olduğu nokta maalesef budur. Değerli milletvekilleri, demir yollarında yıllardır yük ve yolcu taşımacılığının yoğun yapıldığı hatlar âdeta kaderine terk edilmiştir. Son yıllarda konvansiyonel hatlara yeterli yatırım yapılamamıştır. Bu kapsamda birçok konvansiyonel demir yolu hatları yük taşımaya devam ederken yolcu taşıma seferleri durdurulmuştur. Dolayısıyla, bölgelerde yaşayan imkânı kısıtlı insanlarımızın ucuz ulaşım hakkı elinden alınmıştır. O nedenle, TCDD yönetimi bu hatlarla ilgili politikasını gözden geçirmeli ve tekrar seferlerin başlatılmasını sağlamalıdır. Söz konusu illerde yaşayan insanlarımızdan partimize ve şahsımıza gelen şikâyet ve istekler bu yöndedir. Bu hususu buradan sizlerle paylaşmış olmak istiyorum. Değerli milletvekilleri, Posta Hizmetleri Kanunu geçtiğimiz yasama yılında yasalaşmıştı. Kanun uygulanmaya başladıktan sonra yaşanan süreçte çok sayıda personelin emekli olmasıyla beraber büyük personel sıkıntısı yaşanmaya başlamıştır. Zaten eksik bir kadroyla çalışan PTT personeli, bir de emeklilik nedeniyle yaşanan zorlukları göğüslemek zorunda bırakılmıştır. Posta gönderilerinde yaşanan aksaklıklar, gişelerde meydana gelen yığılmalar, emekli ve yaşlı insanlarımızın maaş kuyruğunda saatlerce bekletilmesi PTT şubelerinde artık olağan hâle gelmiştir. PTT’de yaşanan sorunlar nedeniyle, ne çalışan personel ne de vatandaş memnun değildir. PTT’de bir dağıtıcının 4 mahalleye birden baktırılması, çalışanlara normal yasal izinlerinin dahi kullandırılmaması, ILO çalışma prensiplerine aykırı uygulamaların devam etmesi, yöneticilerin personelini sürgünle tehdit etmesi gibi birçok şikâyetler almaktayız. Bütün bunları önceki yıllarla mukayese ettiğimizde, oturmuş kadrosuyla iyi bir kurum görüntüsü veren PTT’nin bugün baktığımızda, en kötü kurum hâline geldiğine şahit oluyoruz. Değerli milletvekilleri, Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı ile ilgili diğer bir konu da verimli olmayan proje ve yatırımlarla havaalanlarını da yap-işlet-devret modeliyle yaptırmasıdır. Bu yatırımlarla ilgili en önemli husus, devletin kasasından para çıkmayacağı söylemiyle kamuoyunun yanıltıldığıdır. Bu kapsamda, Zafer Bölgesel Havaalanı Projesi’nde bölgenin yolcu kapasitesi dikkate alınmadan yapılması ve Hazine Müsteşarlığının olumsuz görüşüne rağmen, ilk yıl için yurt içi ve yurt dışı toplam 850 bin yolcu garantisi verilmesi istenmiştir ve verilmiştir. 2013 yılı Kasım ayı sonu itibarıyla, giden ve gelen yolcu sayısı 82.924 kişi olmuştur. Bu da devletin yıllık kaybını ortaya çıkarmaktadır. Yine, aynı proje ile ilgili olarak, önceki yap-işlet-devret uygulamalarında görevli şirkete tahsis edilmeyen yakıt ikmali, imtiyaz gelirleri ile konaklama, yaklaşma, aydınlatma, emniyet tedbirleri ve yer hizmeti gelirleri gibi bütün gelirler de Zafer Havaalanı işleticisi şirkete tahsis edilmiştir. Dolayısıyla, Sayın Bakanın 10 Ağustos 2012 tarihli beyanatında, Zafer Bölgesel Havaalanı Projesi’nin her şey dâhil yap-işlet-devret modeliyle, bütçeye kaynak koymadan, devletin kasasından tek kuruşun çıkmadığı söylenmesi doğru değildir. Diğer taraftan, havaalanlarındaki sağlık hizmetleri devlet eliyle yürütülürken son yıllarda hizmet satın alma yoluna gidilmeye başlanması korkunç bir hadisedir. Kurum kadrosunda bulunan sağlık görevlileri ya istifa edip özel sektöre geçmektedir ya da tayin isteyerek istifaya zorlanmaktadır. Ancak şu unutulmamalıdır ki havalimanlarındaki yürütülen sağlık hizmetlerinin iki önemli özelliği vardır: Bunlardan birincisi sağlıkta deneyim, ikincisi ise havaalanlarında ve uluslararası alanlardaki hukuktur. Uçuş esnasında meydana gelen hastalıklar yerde görülen hastalıklardan farklıdır. Uçuş sağlığı konusunda tecrübesi olmayan ekibin teşhis ve tedavisinde önemli ölçüde eksiklikler olacaktır. Hasta yolcuların uçuşa uygunluğunun tespit edilmesi için, uçuş sağlığı konusunda eğitimli veya deneyimli hekim gerekmektedir. Değerli milletvekilleri, bir denizci milletvekili kardeşiniz olarak Sayın Bakanla çok eski dostluğumuzun olduğunu sanıyorum bazı arkadaşlarımız biliyor. Bu sektör çok zor bir sektördür. Her bu kürsüye çıktığımda, isminin üzerinden bir kıyasla, tersane üzerinden bir kıyasla, çok zor olduğunu ifade etmeye çalıştım. Sayın Bakanın bu konudaki çabalarını da gayet yakından bildiğim için söylüyorum. Sayın Bakan gerçekten bu sektörde önemli işler yapmıştır. Ancak, 2008’den bu yana, maalesef bazı şeylerde yanlış yola sevk edilmiştir, Sayın Bakan yanlış yönlendirilmiştir.
Sayın Bakan kendi karar veremiyor mu?
Bunlardan bir tanesi de Denizcilik Bakanlığımızın müsteşarlık düzeyinden genel müdürlük düzeyine indirilmesidir. Bunun anlamı şudur değerli dostlar: Türk milleti aslında denizci bir millettir ama bu iddiasından vazgeçme noktasına gelmiş demektir bu yapılanla. Fakat, her şeye rağmen, müteşebbis denizciler, tanıdığımız arkadaşlarımıza baktığımızda, her şeye rağmen, bütün sıkıntılara rağmen armatörlüklerini devam ettirmekte, tersaneciliklerini devam ettirmektedirler. Bugün Türkiye'nin en büyük armatörleri emin olun ki küçücük sandallarla başlamışlardır, beş metre, on metre, yirmi metre, elli metre mavnalarla bugün buralara gelmişlerdir. Eğer devlet, AKP Hükûmeti, bu sektörü desteklerse -bakın, sadece Tuzla olarak söylüyorum ve hep bunu gündeme getirdim, Sayın Bakanım bunu çok iyi biliyor- 150 bin kişiye ekmek vermek mümkün değerli dostlar. Dün, 2008 evveline kadar, insanımıza, 150 bin kişiye bu kadar desteği sağlayabilen bir sektör bugün devam edebilir. Ne yapılabilir? Sayın Bakanım, âcizane, şu yapılabilir: Hükûmetiniz kararlar alıyor, ciddi kararlar alıyor, büyük yatırımlar yapıyor, biliyoruz, görüyoruz, takip ediyoruz. Doğrusuna doğru diyoruz, yanlışına yanlış diyoruz. Bakın, Savunma Sanayiinin yaptırdığı gemiler geç kalınmış bir projedir ama tebrik ediyorum sizi, burada yapılması doğru bir karardır. Fakat, buradaki yanlışlık şudur: 4 tane, 5 tane tersane seçilmiştir, o 4-5 tane tersaneye onar tane, beşer tane gemi verilmiştir. Sektör bu kadar sıkıntıdayken, tersaneciler açlıktan ölürken bunların her birine birer tane gemi verme hâli, sizin -bir senenizi, iki senenizi- tersanecileri desteklediğinizi gösterir. Dolayısıyla, bunu yapmak çok zor değildir. Ben inanıyorum ki, iyi niyetinizle bunu da bir not olarak alacaksınız ve bu konudaki çalışmayı sizler yapacaksınız diyor, bütçenin hayırlara vesile olmasını diliyor, hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Şimdi, söz sırası Adana Milletvekili Sayın Ali Halaman’da. Buyurun Sayın Halaman.
Sayın Başkanım, değerli milletvekilleri; Karayolları Genel Müdürlüğü 2014 yılı bütçesi üzerinde söz aldım. Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına ve şahsım adına Türk milletini saygıyla selamlıyorum. Karayolları Genel Müdürlüğü elli altmış yıldır yol konusunda uzman bir kuruluş. Ülkenin ekonomik, kültürel, sosyal değerlerinin ve onun güçlenmesi için elli altmış senedir katkıda bulunmuş bir kurum. Üretimin, ekonominin gelişmesine, her zaman katkı sağlamış ama son zamanlarda Ulaştırma Bakanlığı kendisine bağlı bu kurum ve kuruluşları satmayı düşündü, en önce TELEKOM’u sattı. TELEKOM’dan sonra Devlet Demiryollarını, dolayısıyla postane, PTT’yi özelleştirme kapsamına alıp beş yıl içerisinde devletin ve kamunun alım ve satım işlerini taşeron firmalara yaptırmak için kanun çıkarttı. Bu kurumlarda çalışan mühendislerin, memurların, personelin bütün özlük haklarını zayi etti. Şimdi, Karayolları uzun dönemdir ülkenin ulaşım noktasında emek verirken, geçmiş iktidarların yapmış olduğu otoban yolları geçenlerde yirmi beş otuz yıllığına kiraya vermek, satmak gibi bir işlem ortaya koydu. Kamuoyunun baskısı dolayısıyla, Karayollarında çalışan insanların, bürokratların itirazıyla geri durdurdular ama satmanın olgunlaşmasını bekliyorlar. Sayın milletvekilleri, ben, Karayollarının bütçedeki yerini anlatırken genelde seçim bölgemiz olan Adana üzerinden anlatmak istiyorum. Şimdi, geçmiş bütçe görüşmelerinde, 2014 bütçe kanunları içinde de Adana ve ilçelerinin durumuna baktığımızda yapılması gereken, yani geçmişten farklı bir yol yok. Şimdi, on yıllık iktidar süresinin içerisine baktığımızda, yol ve kara yolları konusunda, viraj düzeltme var, mevcut yolların ortasından beyaz bir çizik çekip “Biz duble yol yaptık.” deme var. Şimdi, bugünkü iktidar, Sayın Başbakan, sayın bakanlarımız Adana’ya geldiklerinde “Biz Adana’ya hızlı tren yaptıracağız.” diyorlardı. Hızlı tren mi yaptırdılar? Bunun yerine, Adana’nın Şakirpaşa Havaalanı’nı başka bir ile götürdüler. Şimdi, Adana’nın merkezinde Adana’nın tarihiyle bütünleşen 30 binlik 5 Ocak Stadyumu var, “Bu stadyumu ortadan kaldıracağız, biz buraya kentsel dönüşüm veya bina yaptıracağız, bu stadyumu da başka yere götüreceğiz.” diyor. Ya, başka yerin yolunu mu yaptın da götüreceksin? Şimdi, 57’nci Hükûmet dönemi, geçmiş dönemle ilgili bir şeyi anlatacağım. Adana, Pozantı, Niğde tünelleri var; bunların hepsinin projesi 57’nci Hükûmet döneminde yapıldı, ihaleye verildi, yapılma aşamasındayken bizim Hükûmet düştü. Yani Niğde-Pozantı otobanı, dolayısıyla Adana yolları 57’nci Hükûmet döneminde yapıldı, açılışını AKP hükûmeti yapmış oldu. Şimdi, Adana’nın, başlangıcından bitimine kadar 150 kilometre otobanı var. Ben şimdi on yıllık AKP iktidarına şöyle bir sorsam: Sen yeni bir otoban yaptırdın mı Veya mevcut olan otobanları uzattın mı?
Hayır, ben cevap vereyim onlar adına.
Şimdi, bak, Adana Sarıçam içinden geçen yolu biz yaptırdık, İmamoğlu’nun içinden geçen yolu biz yaptırdık, çevre yollarını çelik asfalt biz döktürdük.
Otobanı da kendileri yaptırmadı!
MHP döneminde yapıldı bunlar. Şimdi, Feke’nin Ormancık, Mansurlu yolunu biz yaptırdık. Ceyhan’ın giriş yolunu, köprüsünü biz yaptırdık, MHP dönemi yaptırdı. Şimdi, MHP bunları kısa sürede yaparken, bu iktidar on on iki yıllık dönemde, Dörtyol-Karataş-Yumurtalık-Mersin deniz kenarı sahil yolu bütçede olmasına rağmen, yatırım kalemlerinin içinde olmasına rağmen çivi mi çaktı?
Onların pazarlaması iyi, başka bir şey yok, gerisi boş!
Ulaştırma Bakanlığı, şehirlerde ve kasabalarda yolları BELDES’e teslim etti; köy yollarını, grup yollarını KÖYDES’e teslim etti. KÖYDES ile BELDES özel idarenin inisiyatifinde muhtarlara şahsi para verilerek yani “Sen al şunu, kendi yolunu yap.” diyerek yapılan ve bunlara teslim edilen bir Ulaştırma Bakanlığı oldu. Şimdi, bundan dolayı nereye gidersen git, nereye bakarsan bak, kazaların sebebi işin özünde yolların bozuk olmasından kaynaklanıyor.
Daha da artmış.
Ben bundan on beş yirmi gün önce kalkıp buradan Adana’ya gidiyorum. Yani, Adana-Ankara arasına baktığımda yol kenarlarında kaçak mazot satan istasyondan başka, yolların ortasında bir tane greyder bekliyor, bir tane pikap bekliyor, greyderin başında beş tane işçi var. Ya onarım ya tamir. Trafik işaretleriyle sürekli, tamirat var, “Ya şuradan git, ya buradan git.” diyor.
Para kazanıyorlar işte. Nasıl ihale alacaklar?
Şimdi, bir de bizim Kozan ilçesi var. Şimdi, Kozan’ın “Mansurlu-İskenderun” dediğimiz bir yolu var, 90 kilometre. 57’nci Hükûmet döneminde -bu, Kayseri’nin alt tarafında, orada bol maden çıkar, bu madenler İskenderun Demir ve Çelik’e satılır- bu yolun yapımıyla ilgili ihalesini yaptırdık, bak. İhalesini yaptırdığımızda 20-25 kilometresini yani böyle otoban yol gibi yaptırdık, taşıma, kamyoncular bunun üzerinden İskenderun’a yük çekiyorlardı. Şimdi, biz, parti olarak 2002’de düştük yani barajın altında kaldık, AKP iktidar oldu. Bu 90 kilometre yoldan 5 kilometre yol mu yaptınız ya?
Ya bırak 90 kilometre yolu, 12 kilometrelik Sapanca yolunu beş senede yapamadılar.
Şimdi, biz bu yolların bütün bedellerini ödettirdik, bedellerini yani kamu bedellerini. Şimdi, bunun üzerindeki yol yapılmadığı için kamyoncular da düştü, yol da düşmüş oldu. Adana’nın akarsularını, ırmaklarını HES adına verdiniz. Bunların yolunu yapmakla uğraşırken halkın, kamyoncunun, nakliyecinin yollarını niye yapmıyorsunuz? HES’lerin yolunu yapmayı düşünüyorsunuz, bu garip kamyoncunun işini niye yapmıyorsunuz kardeşim?
Kamyoncu gariban. 10 numara yağ yakıyor kamyoncu, ne işi var onunla?
Şimdi, ben şöyle söylesem… Ulaştırma Bakanlığı şöyle söylese: “Hiç kimsenin nokta kadar katkısı yok, ben Karadeniz Samsun’dan Adana’ya direkt bir yol yaptım.” Diyebilir mi?
Eğri de yok.
Mümkün değil. Sorsana, yeni bir ile demir yolu hattı çekmişler mi?
Yani, 60-70 milyar dolar cari açığı olan, üretimi olmayan ve kara yolları üzerinde seyir hâlinde olan o ithal kamyonlar, o Mercedesler; Almanların malı, Fransızların malı, İsveçlerin malı, üzerinde ithal malları taşıyanlar, bu kamyonların üzerinden vergi alacağım, evrak alacağım diyerek bu kadar çok kısıntıya sokmanın ne anlamı var? Dolayısıyla…
Ben hepinize saygı, sevgi sunarım.
Tarihe geçecek, tarihe.
Gevezelik yapma. Gevezelik yapma. Deve!
Sayın Yeni, lütfen laf atmayın. Sayın Yeni…
Develik yapma!
Sayın Halaman, teşekkür ederim.
Duydun değil mi Ahmet Yeni? Ne dediğini duydun değil mi? Rahatladın mı şimdi?
Laf atma görevi var onun.
Şimdi, konuşma sırası Konya Milletvekili Sayın Mustafa Kalaycı’da.
Rahatlamışsındır!
Bankacılık yapmış arkadaş daha önceden!
Git eve, rahat yat bu akşam!
On bir yıldır aynı kitaplarla geliyorsun, bir adım ilerleme yok.
Bankacıymış bankacı, arkadaş bankacı.
Ahmet Yeni, son dönemin bu.
Buyurun Sayın Kalaycı.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; hepinizi saygılarımla selamlıyorum. Çalışma hayatıyla ilgili çözüm bekleyen birçok sorun bulunmaktadır. Ancak, her geçen gün daha da yaygınlaşan taşeron işçilik, çalışma hayatının en temel sorunu hâline gelmiştir. İnsan onuruna yaraşır, düzgün işlerin sunulması esas olması gerekirken evrensel normlardan uzak kalınarak kâr mantığıyla fazla çalıştırılan, ancak karşılığı ödenmeyen, bir nevi kölelik sistemini andıran taşeronlaşma kabul edilemez bir durumdur. Türkiye’de 1 milyondan fazla işçi alt işveren yani taşeron işçi statüsünde çalışmaktadır. Bunun yaklaşık 600 bini kamu kurumlarında çalıştırılmaktadır. Taşeron işçilerin yıllık ücretli izni yok, fazla mesai ücreti yok, döner sermayesi yok, ek ödemesi yok, banka promosyonu yok, kıdem tazminatı yok, iş güvencesi yok, iş garantisi yok, örgütlenme hakkı yok, sendikal hakları yok. Üstüne üstlük, taşeron işçiler aşağılanmakta, taşeron işçiler küçümsenmekte, taşeron işçiler ezilmektedir. AKP Hükûmetine soruyorum: Bu uygulamanın hangi kitapta yeri vardır? Bu yapılanlar insanlığa sığar mı? Nerede insanlık, nerede insan hakları? Hangi çağda yaşıyoruz? Taşeron işçilerin kendine inancı kalmamıştır, kendilerine olan saygılarını yitirmişlerdir, anlayın artık. Taşeron işçiler köle muamelesinden bıktı. Taşeron işçilerin her geçen gün artan sorunları artık çözüme kavuşturulmalı, çalışma şartları ve ücretleri acilen iyileştirilmelidir. Taşeron işçiler yıllarca çalışmalarına rağmen maaşları genelde asgari ücret düzeyinde kalmaktadır. Ayrıca, maaşları düzenli verilmemekte, hakları gasbedilmektedir. Bakınız, Sayıştay, Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu 2012 Yılı Denetim Raporu’nda ne diyor: Taşeron işçilerin ücretleri gecikmeli ödeniyor. Sözleşme gereği ödenmesi gereken yemek, yol ve benzeri nitelikteki ödemeler ya hiç ödenmiyor ya da eksik ödeniyor. AKP Hükûmeti de sözleşmedeki cezaları uygulamıyor yani bu sömürüye, bu soyguna göz yumuyor. Zaten taşeronlaşmayı her alana sokan AKP zihniyetidir, taşeron işçilerin emeğini sömüren AKP Hükûmetidir, ekmeğini çalan AKP Hükûmetidir, taşeron işçilerin hakkını gasbeden AKP Hükûmetidir, taşeron işçilerini süründüren AKP Hükûmetidir. Taşeron işçiler tazminata hak kazanmasın diye işten çıkmış gibi gösterilip bir iki gün sonra tekrar işe alınmış gibi gösterilmektedir. Bu muvazaalı yöntemle yıllarca çalışan işçinin tek kuruş kıdem tazminatı birikmemektedir. AKP Hükûmeti, Sayın Bakan bunu bilmiyor mu? Bal gibi biliyor. Çünkü bu muvazaayı ve bu hileyi yapan kendileridir. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı şimdi kalkmış taşeron işçiler konusunda kamunun yanlış politika izlediğini söylüyor. Hayrola Sayın Bakan? Kamuyu kim yönetiyor? On bir yıldır yan gelip yattınız, şimdi yaptığınız zulmü itiraf ediyor, AKP Hükûmetinin yanlış politika izlediğini söylüyorsunuz. Ama bu işte bir tuhaflık var. Bu insaf yoksunu, merhamet fukarası AKP Hükûmetine ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanına bir hâller oldu. Birden işçileri düşünür oldular. Taşeron işçilere haklar verilmesinden bahsediyorlar. Ne oldu acaba, başlarına taş mı düştü?
Seçim var, seçim.
Evet, Hükûmetin başına taş değil ama yargı kararları düştü. Mahkeme Karayollarında çalışan taşeron işçilerinin Karayollarının asli işçisi olduğu hükmüne varmıştır. Yargıtay da bu kararı onaylamıştır.
Ama uygulamıyorlar.
Ayrıca, diğer pek çok kamu kurumundaki taşeron işçiler için de benzer kararlar verilmiştir. Hâlen 9 bin civarında taşeron işçisi açtığı davayı kazanmıştır, gerisi de geliyor. Tabii, AKP Hükûmetinin paçası tutuştu. Şimdiden 2,5 milyar lirayı aşan tazminatlar daha da büyük boyutlara ulaşacak. Kara vicdanlı AKP zihniyetinin birdenbire taşeron işçilerin haklarını akıl etmesinin, bu uygulamanın yanlışlığından söz etmesinin nedeni budur. AKP yandaş medyanın da desteğiyle bu sorunu çözüyormuş izlenimi verme peşindedir. Bu konudaki gerçek niyeti asla işçinin hakkını vermek değildir. Taşeron işçilere bir şeyler veriyormuş gibi yaparak işçilerin kıdem tazminatının üstüne yatmaya, yargı kararlarını sümen altı etmeye ve yeni davalar açılmasını engellemeye çalışan AKP bununla ilgili düşüncelerini de halka müjde diye duyurmaktadır. Kamuoyunu oyalama konusunda da Çalışma Bakanına görev verilmiş. Sayın Bakan da bu görevini iyi yapıyor. Aylardır hep aynı nakaratları söylüyor, hep son bir toplantı daha diyor. Ortada bir taslak metin dahi yok. Çalışma Bakanının şu sözlerine bir bakın: “Taşeron işçi sorununu çözmeye çalışırken karşımıza mahkeme kararları çıkıyor, bir orta yolla bunu çözmemiz gerekir.” diyor. Sayın Bakan, kendinizi akıllı, taşeron işçilerini saf ve ahmak yerine koymayın. Neyin orta yolu? Ortada yargı kararları vardır; bunun orta yolu, yan yolu, tali yolu yoktur. Siz hak nedir bilmez misiniz, siz hukuk nedir bilmez misiniz, siz yargı kararları nedir bilmez misiniz? Mahkeme kararlarını neden uygulamıyorsunuz? Eğer Türkiye Cumhuriyeti’nin hukuk devleti olduğunu kabul ediyorsanız sizin yapacağınız tek iş yargı kararlarını uygulamaktır. Taşeron işçilerin kıdem tazminatı haklarına halel getirmeden onları kadroya atamanız gerekmektedir. Şimdi de duyuyoruz ki davaları kazanmış taşeron işçileri oyuna getirilmek istenmektedir. Tazminat alacaklarından vazgeçme koşuluyla kadroya alınmaları için dilekçe vermeleri istenmektedir. Taşeron işçileri bu oyuna gelmemeli, bu tuzağa düşmemelidir, dava yoluyla kazandıkları haklarından vazgeçmemelidir. Yargı kararlarının uygulanmaması suçtur. Davayı kazanmış işçilerin hâlen taşeron işçisi olarak çalıştırılması suçtur. AKP Hükûmeti iki yıldır yargı kararlarını çiğnemekte, açıkça suç işlemektedir. Taşeron işçilerin hakları derhâl verilmeli ve kadroya alınmalıdır. Milliyetçi Hareket Partisinin devletin asli ve sürekli hizmetlerinde çalıştırılan taşeron işçilere kadro verilmesini öngören kanun teklifi maalesef Türkiye Büyük Millet Meclisi gündemine alınmamaktadır. Anlaşılan o ki taşeron işçilere kadro gelmesi için AKP’nin gitmesi lazım. Değerli milletvekilleri, asgari ücret bugün milyonlarca kişinin tek gelir kaynağıdır. Asgari ücretli geçinemiyor, taşeron işçiler geçinemiyor, aldıkları parayla nasıl geçinsinler ki? Her yıl arttırılan dolaylı vergilerle ve yapılan zamlarla çalışanlara zulüm yapan AKP’nin asgari ücrete öngördüğü zamma bakın, günlük sadece yarım simit parası. AKP zihniyeti asgari ücretlileri çağdaş köleler olarak görmektedir. Bugünkü asgari ücret sefalet ücretidir. Asgari ücret, çalışanlara ailesiyle birlikte insanlık onuruna uygun bir yaşayış sağlayabilecek düzeyde olmalıdır. Asgari ücret işçinin emeğinin karşılığı olmalıdır, asgari ücretten vergi alınmamalıdır, asgari ücret mutlaka açlık sınırının üzerinde olmalıdır. Asgari ücretliler, taşeron işçileri, ücretli çalışanlar şiddetli geçim sıkıntısı nedeniyle borç batağına girmiştir. Merkez Bankası raporlarına göre, tüketici kredisi kullananların yüzde 50,8’i ücretli çalışanlar olup tüketici kredisi miktarının yüzde 55,6’sı bunlara aittir. Yine, tüketici kredisi kullananların yüzde 33’ünü 1.000 lira ve altında geliri bulunanlar oluşturmaktadır. AKP Hükûmetinin asgari ücretlileri, memurları, işçileri, emeklileri, dar ve sabit gelirlileri nasıl borçlu hâle getirdiğini, nasıl süründürdüğünü bu rakamlar göstermektedir. Emeklilerimizin de yıllarca hizmet verdikten sonra geçim kaygısı duymadan, onuruna yaraşır bir hayat sürmesini temin etmek devletin önemli ve öncelikli görevlerinden biridir ancak emeklilerin tamamına yakını açlık sınırının altında aylık almaktadır. Emeklilerin enflasyona ezdirilmediği söylense de halkın gerçek enflasyonunu yansıtan gıda, kira, ulaşım, su, elektrik ve gaz gibi kalemler açısından değerlendirme yapıldığında durumun söylendiği gibi olmadığı anlaşılacaktır. TÜİK neden asgari geçim endeksini hesaplamıyor? Memur emekli aylıklarının artışı toplu sözleşmeyle memur maaşlarında yapılan artışa göre belirlenmektedir. 2014 yılında memur taban aylığında brüt 175 lira artış öngörülmüştür. Bu durumda, memur emekli aylığında, aylık bağlama oranına göre değişik olmak üzere yıllık ortalama 140 lira civarında artış söz konusu olacaktır. SSK ve BAĞ-KUR emekli aylıklarının ise 2014 yılı Ocak ve Temmuz aylarında, sırasıyla, yüzde 2,85 ve yüzde 2,36 oranında artırılması öngörülmüştür. Görüldüğü üzere, Hükûmet, memur emeklilerine yaklaşık yüzde 11 zam verirken, SSK ve BAĞ-KUR emekli aylıklarında hedeflenen enflasyon oranında yüzde 5,3 artış öngörmektedir. AKP Hükûmeti, emeklilere maaş artışı yerine harçlık vermektedir, harçlık verirken de emekliler arasında ayrımcılık yapmaktadır. Bu çifte standarda, bu ikili uygulamaya son verilmeli ve emeklilere bir bütün olarak bakılmalıdır. Emekliler, banka promosyonu alabilmek için yedi yıldır mücadele vermektedir ancak AKP Hükûmeti bunu bile becerememiştir. Emekliler üvey evlat muamelesi görmektedir. Sayın Bakan, SGK, yıllık 120 katrilyon lirayı aşan emekli aylıkları ödüyor. Bu ödemeleri yapan bankalardan emeklilere neden promosyon alınamıyor? AKP Hükûmeti, emeklileri sürekli hayal kırıklığına uğratmıştır. Emekliler arasındaki maaş adaletsizliğini gidereceğini vadetmesine karşın yerine getirmemiştir. İntibak düzenlemesi olarak takdim edilen kanunla sadece 2000 öncesi SSK emeklileri için kısmi iyileştirme yapılmıştır. 2000 ve sonrası emekli olanların aylıklarındaki eşitsizlik görmezden gelinmiştir. BAĞ-KUR emeklilerinin mağduriyeti hiç dikkate alınmamıştır. Emeklilere boş yere yalan söylemeyin, bu şekilde ancak kendinizi kandırabilirsiniz. Kamu Denetçiliği Kurumu dahi 2000 sonrası emekliler için intibak yapılması gerektiği konusunda tavsiye kararı almıştır ancak Hükûmet bunu da kabul etmemiştir. Emekli aylıklarını yüksek gören AKP Hükûmetinden zaten başka ne beklenir! Emekli aylıklarındaki refah payını yüzde 100’den yüzde 30’a düşüren, 2008 yılından sonraki hizmetler için bugünkü aylıkların yarısı kadar emekli aylığı bağlanmasını içeren kanunu çıkaran AKP Hükûmetidir. Bu kanunla yapılan düzenlemeden dolayı, 2008 yılından sonraki hizmetler için eskisine nazaran çok düşük emekli aylığı bağlanmaktadır. Bu nedenle, eski ve yeni emeklilerin aylıkları arasındaki fark her geçen yıl artmakta olup giderek uçurum oluşacağı açıktır. Dolayısıyla, emekli aylıkları arasındaki eşitsizliğin daniskasını AKP Hükûmeti yapmıştır. AKP Hükûmeti, emeklinin aldığı aylıkla nasıl geçinebileceğini hiç düşünmemektedir, umurunda bile değildir. Emeklilerimizi yoksulluğa mahkûm etmiş, bir torba kömüre, bir paket makarnaya muhtaç hâle getirmiştir. Türkiye İşçi Emeklileri Derneğinin 47 ilde 4.362 emekli üzerinde yaptığı araştırmaya göre “Mutlu bir hayat sürdürebildiğinize inanıyor musunuz?” sorusuna emeklilerin yüzde 95,6’sı “Hayır.” cevabını vermiştir. İşsiz çocuğu olan emeklilerin oranı yüzde 60,5 çıkmıştır. Emeklinin aldığı aylık kendine yetmezken bir de işsiz çocuğuna bakmakla karşı karşıya kalmıştır. Emekli aldığı aylıkla geçinememektedir; birçoğu borç batağına girmiş, şiddetli geçim sıkıntısı çekmektedir. Emekliye güya sağlık harcamaları ücretsiz deniyor ama emekli daha ilacını almadan hapı yutmaktadır. Muayene parası, fark ücreti, katılma payı, reçete parası, kutu parası, ilaç fark parası diyerek yapılan kesintilerle emeklimizin maaşı kuşa çevrilmektedir. Bir de çalışan emekli esnafa “Niye çalışıyorsun?” diye borç çıkarılmakta, emekli aylığından prim kesilmektedir. Sayın Başbakan ve bakanlar “Emekli aylıklarını şöyle artırdık, böyle artırdık.” derken de yapılan bu kesintileri hiç hesaba katmamaktadır. Ondan sonra “Enflasyona ezdirmedik.” Masalları, AKP zihniyetinin masalı bile zamlı anlattığını göstermektedir. Emeklilerin aylıkları geçimlerini sağlayabileceği düzeyde artırılmalı, sağlık hizmetlerinde alınan bazı katılma payları ve emekli aylığından yapılan prim kesintileri kaldırılmalıdır. AKP Hükûmeti emekli esnaf ve sanatkâra zulüm yapmaktadır. “Sen emekli oldun, niye çalışıyorsun?” ya da “İş yerini niye kapatmadın?” diye esnafın emekli maaşının yüzde 15’ine el koymaktadır. İş yeri açan, katma değer yaratan, gençlere iş imkânı sunan esnaf, ödüllendirilmesi gerekirken cezalandırılmaktadır. Emekli esnafımız isyan ediyor ama AKP Hükûmetinin umurunda bile değil. Emekli esnafımız on yıla varan birikmiş borçları nasıl ödeyeceklerini kara kara düşünüyor. Bakın, bir taksici arkadaşımız diyor ki: “Bir trafik cezasında bizi on beş günde bulan Hükûmet yıllardır neredeydi? Yıllar sonra kalkmış bize ‘Emekliyken çalışmışsın.’ diye ödeyemeyeceğimiz tutarda borç çıkarıyor. Bizi çalıştığımız için cezalandırıyor.” Sayın Bakan, işverenlerin, özel hastane patronlarının borçlarını siliyorsunuz da emekli esnafa niye borç çıkarıyorsunuz? Neden esnafın ümüğüne çöküyorsunuz? Sizin adaletiniz bu mudur? Milliyetçi Hareket Partisi olarak esnaf ve sanatkârın emekli aylığından sosyal güvenlik destek primi kesilmesi uygulamasının kaldırılmasını ve çıkarılmış borçların da silinmesini istiyoruz. Değerli milletvekilleri, devlet herkes için eşit hak ve yükümlülükler içeren bir sosyal güvenlik sistemi kurgulamakla yükümlüdür. Ancak, bugün birçok vatandaşımız mağduriyet yaşamaktadır. Emeklilikte yaşa takılan, emeklilikte prim gün sayısına takılan ve emeklilik için staj ve çıraklık süresini saydıramayan, dolayısıyla emeklilikte AKP’ye takılan milyonlarca vatandaşımız eşitlik ve adalet beklemektedir. İşe girdiği tarihte tabi olduğu mevzuata göre emeklilik için gereken sigortalılık süresi ve prim ödeme gün sayılarını tamamlayan, emeklilikte yaşa takılanlar haklarını aramakta, mağduriyetlerinin giderilmesini istemektedir. Bir haksızlığın giderilmemesinin, kazanılmış hakların verilmemesinin hiçbir haklı gerekçesi olamaz. Emeklilikte yaşa takılan arkadaşlarımız yine seslerini duyurmaya çalışıyor. Ey Hükûmet! Artık yeter. Bu kadar taş kalpli olmayın. Emeklilikte yaşa takılanların sesini duyun ve artık oyalamayı, kandırmayı bırakın. Yine, emeklilik için gereken sigortalılık süresi ve yaş şartını tamamlayan ancak prim gün sayısını dolduramayan ve doldurma imkânı da bulunmayan vatandaşlarımız borçlanma imkânı verilmesini istemektedir. Diğer taraftan, çırak veya stajyer olarak çalışılan sürelerle ilgili hakların sadece kısa vadeli sigorta konuları ile sınırlı tutulması eşitsizliğe ve dolayısıyla mağduriyete neden olmaktadır. Mevcut uygulamada doğum, askerlik, aylıksız izin gibi bazıları hiçbir çalışma ya da sigortalılık olmaksızın geçen süreler borçlanılabilirken fiilen bir çalışmaya ve sigortalılığa dayanan çıraklık ve staj süresinin hizmetten sayılmaması Anayasa’nın eşitlik ilkesine aykırıdır. Dolayısıyla, emeklilikte yaşı bekleyen, emeklilik için prim gün sayısı yetmeyen, emeklilik için staj ve çıraklık süreleri hizmetten sayılmayan vatandaşlarımızın yaşadığı mağduriyetleri giderecek düzenlemeler mutlaka yapılmalıdır. Değerli milletvekilleri, kamuda aynı yerlerde aynı işi yapmalarına rağmen statüleri nedeniyle çalışanlar arasında idari, mali ve sosyal haklar yönünden birçok farklılık bulunmaktadır. Biliyorsunuz, temmuz ayında torba kanunla sözleşmeliler ve vekil Kur'an kursu öğreticileri memur kadrolarına alınmıştır. Ancak AKP zihniyeti bu kanunla yine en iyi bildiği şeyi, haksızlığı, ayrımcılığı, eşitsizliği ve adaletsizliği yapmış ve bazı kamu çalışanlarını mağdur etmiştir. Bu kanunla vekil ebe hemşireler, aile sağlığı çalışanları hayal kırıklığına uğratılmıştır. Vekil imamların ve vekil müezzinlerin sevinci kursağında bırakılmıştır. Rehber ve usta öğreticiler ile ücretli öğretmenler görmezden gelinmiştir. Başta belediyelerde işçi kadrolarında çalıştırılan mimar, mühendis ve teknikerler ile üniversite mezunlarının memur olabilme umutları boşa çıkarılmıştır. 4/C mağdurları yine boynu bükük bırakılmıştır. Bazı mali ve sosyal haklardan mahrum çalıştırılan 4/C’li personelin maaşları emsallerine göre son derece düşüktür. Kamuda çalışanlar arasında en kısıtlı haklara sahip olan 4/C’lilere AKP zihniyeti âdeta düşman gözüyle bakmaktadır. Geçici ve mevsimlik işçiler yine göz ardı edilmiştir. Başta şeker ve çay fabrikalarında olmak üzere yıllardır geçici veya mevsimlik işçi olarak çalışanlar kadroya alınmamıştır. Bütçelerin hayırlara vesile olmasını diliyorum, teşekkür ederim.
Isparta Milletvekili Sayın Süleyman Nevzat Korkmaz. Buyurun Sayın Korkmaz, süreniz on yedi dakikadır.
Konuşmama geçmeden önce bir hususu sizlerle paylaşmak istiyorum, kıymetli Meclisimizle. Meclis İdare Amiri Sayın Salim Uslu Bey’in burada olmasını da memnuniyetle karşıladım. Benimle ilgili bir tweet atmış, arkadaşlar. Bütçenin, liderlerin konuşmuş olduğu ilk gün söz hakkımı Sayın Mustafa Balbay’a devretmiş olmamdan dolayı -hakikaten bu nezaketi alkışlamak yerine- beni âdeta eleştiren ve kendi seçmenimiz önünde zor duruma düşürmeye çalışan -kendince- bir tweet atmış.
Fitne.
Fitne yapmış.
Kim bu Salim Uslu? Bu, Salim Uslu arkadaşımız Meclis İdare Amiri yani burada bir sıkıntı olduğu zaman ağırbaşlılığıyla, nezaketiyle olaylara el koyup herkesi sükûnete davet edecek adam. Efendim, Milliyetçi Hareket Partisinin tavrını aslında bütün Meclis burada anladı ama Sayın Uslu ben size bir kez daha özel olarak anlatayım, burada galiba bir anlama sıkıntınız var, özel olarak anlatayım ben size. Adalet ve Kalkınma Partisi ve BDP’nin sözde Kürdistan’ı kurma girişimine karşı Milliyetçi Hareket Partisi “Artık, bu, sözün bittiği yerdir.” anlamında ilk gün konuşmama kararı aldı ve ben de bu konuşmama kararına istinaden konuşmadım.
Aleyhte olduğu için.
Bu konuşma hakkımı da dört yıl dokuz ay özgürlüğünden mahrum edilmiş -hukuksuz bir yere-…
Nereden biliyorsun hukuksuz olduğunu?
…ve bunun iki buçuk yılı -senin gibi, benim gibi seçilmiş bir milletvekili olarak- kendisine bu kürsüden söz hakkı verilmemiş Sayın Mustafa Balbay’a devrettim. Devletin bütünlüğü, cumhuriyetin temel kazanımları ve milletin birliği hususunda ortak paydası olan, ister Adalet ve Kalkınma Partisinden ister Cumhuriyet Halk Partisinden, hangi arkadaşımız olsa ben yine bu konuşma hakkımı devrederim çünkü bu bir nezaket duruşudur. Sayın Uslu…
Anlamazlar, çeneni yorma, anlamazlar.
Tabii, nezaket duruşudur derken belki de hata ediyorum arkadaşlar, Sayın Salim Uslu’yla “nezaket” kelimesini yan yana getiriyorum. Hâlbuki kendisi, Mecliste aynen kendisi gibi seçilmiş bir milletvekiline saldırarak Meclis kayıtlarına, Türk siyasi tarihine girmiş bir insandır. O yüzden, belki de şöyle demem lazım, sözümü şöyle bağlamam lazım: Sayın Uslu, sen kim nezaket kim!
Allah Allah!
Evet, Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; böyle bir giriş yapmak zorunda kaldığım için gerçekten üzgünüm. Tekrar saygıyla selamlıyorum ve Meclisin mehabetine uygun bir biçimde, inşallah, Meclis idare amirlerine kavuşmamızı niyaz ediyorum. Eğri oturup doğru konuşalım kıymetli arkadaşlar. Hazırladığınız bütçe tasarısı AKP Hükûmetinin sesinin, nefesinin tükendiğinin ve ringe havlu attığının ilanıdır. Sattınız, savdınız, cumhuriyet hükûmetlerinin birikimini âdeta bir mirasyedi gibi har vurup harman savurdunuz. Deniz tükenmiştir beyler. Bu yüzden, bu bütçe ülkemizin ve milletimizin önünü açan, dertlere deva olan bir bütçe değildir. Ağır bir mali disiplin bütçesiyle milletin karşısına çıkıyorsunuz. Size ve çevrenize, yakın çevrenize sevdanın yolları, millete kurşunlar. “Ülkeyi zenginleştiriyoruz, millî geliri artırıyoruz.” diyerek, milleti avutarak bugünlere geldiniz. Evet, bir zenginlikten bahsetmek mümkünse olsa olsa yakın çevrenizde oluşturduğunuz saadet zincirinden bahsedilebilir. Milletin çoğunluğu soruyor değerli milletvekilleri: “Madem ülke zenginleşiyor, bahsettiğiniz bu zenginlik içerisinde bizim payımız nerede?” Bugüne kadar bu talepleri hep “az sonra” diye ertelediniz ve çoğunluğu sizlere oy vermiş kitlelerin hakkını vermediniz. Tertemiz oylarıyla sizleri iktidara taşıyan işçinin, köylünün, emeklinin, esnafın ve diğer sosyal kesimlerin hakkının üstüne âdeta bir çizik atarcasına inkâr ettiniz. Vatandaşın mihnet ve sıkıntıları üzerine inşa ettiğiniz siyasetiniz duvara dayanmıştır ve bu acziniz bu bütçeyle gün yüzüne çıkmıştır. Bütçenin bütün yükü dar gelirliler üzerindedir. Bütçe rakamları söylüyor bunu, ben değil. Toplam tahminî gelir vergisi 107 milyar, çalışanlardan kesilecek gelir vergisi 67 milyar. Bunun anlamı, toplam gelir vergisinin yüzde 63’ü ücretli çalışanlardan ve sabit gelirlilerden alınacak. Bugün, üretilen mal ve hizmetlerin yüzde 95’i ülkemizin en zengini olan yüzde 5’ine, yüzde 5’i de nüfusun yüzde 95’ini oluşturan orta hâlli ve fakir kesimlere gidiyor. Nimeti dağıtmada böyle. Peki, külfeti dağıtmada yani vergi toplamada nasıl? Tam tersi. Fakir ve orta hâlli kesimlerden toplanan vergi zenginlerden toplanan verginin katbekat üzerinde. Zengin ve fakir arasındaki fark tam 8 kat. Ballı kaymak tabakasında oturduğunuz için diğer tabakaları, aşağıdaki tabakaları görmüyorsunuz değerli AKP milletvekilleri. İşte, yarattığınız ekonomik mucizenin vatandaşın cebine yansıması böyle. “Adımız Adalet ve Kalkınma Partisi” diyorsunuz ama refahı dağıtmaya gelince birden kurt adam hâline dönüşüyorsunuz. İnsanlar soruyor: “Nerede bu adalet?” Milletin sırtına binerek kendinizi taşıtıyorsunuz. Nerede bu milletin iktidarı ve nerede onun iradesine saygı? Türkiye bugün enflasyon oranına kıyasla -bakın, tekrar ediyorum, enflasyon oranına kıyasla- en pahalı faizi ödeyerek borçlanmaktadır. Ee borçlanmayıp ne yapacaksınız? Mecbur. Çünkü ekonomik politikanızın ana ekseninde borcu borç alarak kapatmak var. Bakalım nereye kadar idare edeceksiniz. Milletin parasıyla içeride ve dışarıda yüksek faizlerle borçlanarak hâlen daha faiz lobisini zengin etmeye devam ediyorsunuz. Bizzat Başbakan söyledi bunları, ben değil “Faiz lobisi bizim zamanımızda 5 kat zengin oldu.” diye. Canavarı büyüttünüz, şimdi önüne ne atarsanız atın doymuyor. Bu söz sonrasında ekonomi politikalarınız değişti mi? Hayır. Aynısıyla devam. Bunun anlamı, faiz lobisini zengin etmeye devam ediyoruz demek. Tüm cumhuriyet hükûmetlerinin gerçekleştirdiği ortalama kalkınma hızını bile gerçekleştiremeyen, faiz lobisine ve yabancı sermayeye beşer beşer, kendi insanına çeyreği bile çok gören bir Hükûmet olarak tarihteki yerinizi aldınız bile.
Bir de 1999-2002’yi mukayese etsene.
Rahmetli Erbakan Hoca’nın mektep kaçaklarına dediği gibi “Sizi gidi faizciler sizi!”
Sen anlamazsın Recep Bey, dinlemeyi de öğren biraz.
99’la 2002’yi mukayese etsene bir, onu mukayese etsene.
O mukayeseye aklın ermez Recep Bey.
Yapsana, yapsana, yapamazsın işte, o mukayeseyi yapamazsın.
Meclisi meşgul etmeyelim, ben sana Isparta’da ayrıca oturur izah ederim.
Sizin dönemde toplanan verginin yüzde 87’si faize gidiyordu ya.
Çalışma hayatında oluşturduğunuz yandaş, sarı sendika ve meslek kuruluşlarıyla da kitleleri bastırıyor ve çalışan yerine sendika ağalarıyla anlaşıp gül gibi geçinip gidiyorsunuz. Çalışanları bu sendikalara üye olmaya zorlayan Hükûmet, uygulamalarıyla ve sarı sendikalarıyla efendim, koruyor, kalkındırıyor. Onlar da Hükûmete diyet borcunu, Hükûmetin zulüm politikalarına susarak, görmezlikten gelerek ödüyorlar, “Emret Başbakanım” dizisini oynuyorlar. Kasım kasım kasılan bir Başbakanımız var. “IMF’ye 5 milyar dolar, Mısır’a 2 milyar dolar, hatta Kızılderililere bile 200 bin dolar verdik.” diyor.
Ya, bununla gurur duyman lazım ya!
23 milyar borçlu olacağına 5 milyar borç versin.
Sayın Başbakan, ülkemizdeki…
Sizin borçları biz ödedik.
Bakın, anlatacağım, anlatacağım, bak sabredin.
Karşılıklı konuşmayın lütfen.
Anlamadığı için efendim, anlayamadığı için müdahale ediyor.
Sayın Başbakan, ülkemizde 4 milyon üniversite öğrencisinin 400 binine yurt imkânı sunuyorsun. Parayı siyasi hırsların için sağa sola dağıtırken millete soruyor musun? Bir taraftan yurt yok, diğer taraftan “Kız erkek niye aynı yurtta kalıyor?” diye soruyorsun. Sen seçenek sundun da millet mi kabul etmedi? Bu dağıttığın paralarla mesela yurt meselesini tamamen çözebileceğini kimse sana söylemiyor mu? Senin şu yaptığın, alın teriyle kazanan aile parasını malum yerlerde, malum şahısların göbeğine para yapıştıranlara benzemiyor mu?
Bu ne biçim benzetme ya, biraz seviyeni koru Sayın Vekilim! Seviyeli konuş kardeşim ya!
Bu para milletin parası, millet muhtaç ama Sayın Başbakan milletin parasıyla ulufe dağıtıyor.
Büyük düşünüyoruz, sizin gibi küçük değil.
Değerli milletvekilleri, 2014 yılında memur maaşlarına sadece 123 lira zam yapılması kararlaştırılmıştır. Son bir yılda ise sadece zorunlu harcamalardaki artış, dikkat edin, 186,5 liradır. Sayın Hükûmet, bütçeniz, bırakın refahtan pay vermeyi, memur için mevcudu bile korumayı başaramamıştır. Yani AKP yönetiminde geçen her yıl bir öncekine rahmet okutmaktadır, çalışan, üreten insanlar her geçen yılı özlemektedir. Nüfusun, rakamlara attırdığınız taklalara rağmen, yüzde 16,3’ü sürekli yoksulluk içinde yaşıyor, diğer yüzde 16’sı da sınırda yani nüfusun üçte 1’i yoksul. Kaba bir hesaplama ile bu, 25 milyon insana tekabül ediyor. “Yoksul” diyorum, belki bunun ne anlama geldiğini son zamanlarda unutmuş olabilirsiniz ama Türkiye’deki hanelerin yüzde 62’sinin 1.200 liranın altında bir gelirle yaşadığını söylersem vahameti bir nebze anlatmış olurum. 4 kişilik bir ailenin açlık sınırı ayda 1.050 lira. Başbakanın çok sevdiği simit hesabından gidelim. “3 çocuk” diyor Başbakan; anne, baba, 5 kişi. 3 öğün ve her öğün katıksız, sadece 1 simit ve 1 çay ile karnını doyurduğunu hesap edelim. Aylık masrafı, evet arkadaşlar, 1.080 lira. Sayın Başbakan -dün söylediği miktar- “800 lira asgari ücret var.” diyor. Yani Başbakanın burada farklı bir hesap çıkarması ya rakamları bilmediğini ya da koskoca Meclisi aldatmaya yönelik bir beyan olduğunu üzülerek burada belirtmek durumundayım.
Simit kaç lira, simit? Hesapla.
Ben biliyorum, siz biliyor musunuz? 1,4 liraya çıktı simit.
Ha, işte orada da aynen onu yapacaksınız.
Bakın, 1 lira da çay, üzerine koyarsanız…
Sayın Hatip, siz lütfen Genel Kurula hitap ediniz.
Hâlâ nasıl bir ekonomik mucizeden bahsedebilirsiniz arkadaşlar?
Söyledik ya!
Sayın milletvekilleri, lütfen müdahale etmeyin hatibe.
Bu zenginlik kimin cebinde? Artık kafanızı kumdan çıkarın. İşçi, köylü, memur, emekli, esnaf aç. “Kişi başına geliri 10 bin dolara çıkardık.” Sözü, yoksul kitleler için hiçbir şey ifade etmiyor. Söyledikçe devlete düşman kazandırıyorsunuz. Bu ülkede kişi başına 10 bin doların görüldüğü hanelerdeki nüfusun oranı sadece yüzde 1,2. Bu uyarıları dikkate alın arkadaşlar. Hoşunuza gitmeyebilir ama Allah rızası için, söylediğimiz her şey mi yanlış, yaptığımız her uyarı mı kötü niyetli? Ağzınızı “2002” diye açıyorsunuz, yapılanlara teşekkür etmenizden vazgeçtik ama bu kadar inkârcı olmanın karşılığı, Türkçemizde nedir hepiniz çok iyi biliyorsunuz. 2002’ye göre hanelerin yoksulluğunun, borcunun da arttığını söylesenize. Sonra “2002’de şöyle oldu, 2002’de böyle oldu.” Bugün övündüğünüz her şeyin temeli, 2002 öncesi hükûmetin izlediği politikalarla atıldı. Hızlı Tren’de, Marmaray’da, bankacılık ve finans alanında alınan tedbirler de vesaire, vesaire. Siz bırakın bunları idame ettirmeyi, 2002’de devraldığınız tabloları kötüleştirdiğinizi ve sürekli aç biilaç kesimler yarattığını da söyleyin millete. Değerli milletvekilleri, AKP, iktidara gelirken, seçim öncesinde, millete verdiği birçok söz vardı, onların hemen hemen tamamını unuttu. AKP’nin şu anda bu sözleri niye unuttuğuna dair millete verebileceği, söyleyebileceği hiçbir mazereti yok. Tek başına iktidar, kaynak kullanımında, kadroları belirlemede ve istediği yasaları çıkarmada hiçbir engeli yok. Yapın öyleyse, eğer niyetiniz varsa, becerebiliyorsanız yapın. Unuttuğunuz sözlerinizden birisi de “Adil ve liyakate dayanan bir personel sistemi kuracağız.” sözüdür. Bu, 2002 Acil Eylem Planı’nızda vardır. Bu sözünüze istinaden kamu çalışanları AKP’ye büyük destek vermiştir. On bir yıl sonunda gelinen nokta şudur: Tüm kamu görevlilerini kapsayan, hizmeti odağına alan, adalet ve liyakat esaslarına dayanan bir reform yapmayı becerememiştir. Devlet memurunu kendi siyasi emelleri doğrultusunda kullanabilmek için “memurluk” kavramının içini boşaltmış ve çeşitli adlar altında güvencesiz personel istihdamına yönelmiştir. Bu yöntemle, çalışanların geneline daha az ücret ödemenin ya da kendisine yakın olan insanlara daha fazla ücret ödemenin yolunu açmıştır. Kamuya personel alınması ya da çıkarılması, tayin ve terfileri seçim kazanma ve iktidarı sürdürme aracı olarak kullanılmıştır. Çıkartılan personel kanunları objektif kriterlerle değil, ıslah amaçlarıyla değil, yandaşları koruma, kollama ve siyasi hedefler doğrultusunda yapılmıştır. Kamu personeli bu yüzden mutsuzdur, gergindir ve yaptığı işten asla tatmin duymamaktadır. Sayın AKP milletvekilleri “Her şey güllük gülistanlık.” diyorsunuz, inşallah öyle olsun, biz yanılalım ama sosyal kesimlerin feryadı figanı âlemi kaplamışken siz mi rüya âlemindesiniz, onlar mı kendilerine yapılanları inkâr ediyorlar? Soruyorum: Çoluğunun çocuğunun karnını doyurmaktan başka gayesi olmayan, “Anasını da alsın gitsin.” dediğiniz çiftçimizin hepsi mi yalancı? Ağlıyorlar. “Borçtan dolayı insan içine çıkamaz hâle geldik, gittikçe borçlanıyoruz.” diyorlar. Bunlar sizlere oy verdi değerli Hükûmet. Hani vatandaşın derdiyle dertleniyor, kimsesizlerin kimi oluyordunuz ya, evlatlarınıza koca koca gemi, milletin evlatlarına kuş yemi! Memura 2014 için öngördüğünüz zammı söyledim. Artık, zekât kabul eder hâle geldi memur. Görmüyor musunuz? Emekli, gözü yaşlı, ay sonunu getiremiyor, sılayırahimden vazgeçti, konu komşu ve akrabayı görmeyi ahrete bıraktı; gözünün önünde türlü fedakârlıklarla yetiştirdiği evladı işsiz konumunda. Önceden “Evladım oku, bir meslek sahibi ol.” deniyor idi, şimdi o çocuk üniversite okuyor, iş yok; master yapıyor, iş yok; doktora yapıyor, iş yok. Kim çözecek bu meseleyi? Esnaf ar belasına dükkânını açıyor, kapatıyor. “Önümde çocuğum var, yarın kızımı evlendireceğim, oğluma kız isteyeceğim, konu komşu ne der?” düşüncesiyle efendim, dükkânını açıp kapatıyor. Bu sosyal kesimler bu sıkıntı içerisindeyken yapmış olduğunuz bu bütçe, milletin üzerine daha çok yükler getirmektedir. Bu yüzden bu bütçeye “hayır” oyu vereceğimizi bildiriyor, hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Sayın milletvekilleri, böylelikle, Milliyetçi Hareket Partisinin konuşmaları da sona ermiştir.
Sayın Başkan, bir sataşma oldu. “Siz kim, nezaket kim?” diyerek sataşma oldu.
Buyurun Sayın Uslu. [[AK PARTİ sıralarından alkışlar]] Yeni sataşmalara neden olmayın lütfen.
Sayın Başkanım, değerli vekiller; az önce konuşan sayın milletvekili adımı da anarak bir kısım beyanlarda bulundu. Doğrusu, ben böyle bir açıklamayı yapma fırsatı verdiğim için bana teşekkür edeceğini zannediyordum. Ancak tam tersi, bize nezaket dersi vermeye kalktı Sayın Korkmaz. Evet, ben bir “tweet” attım. “Burada yapılan değiş tokuş işini herhâlde ülkücüler yemezler, bedel ödemiş ülkücüler.” dedim.
Sana ne be!
Sen hangi hakla ülkücüler üzerinden konuşma yapıyorsun! Sen kendini ne zannediyorsun! Fitneci!
Ayıp!
İdare Amiri olarak bu yakışıyor mu!
Sayın milletvekilleri… Sayın milletvekilleri…
Ülkücülerin adını ağzına alma. Haddini bil!
Söylediğimde gene...
Sen önce git verdiğin sözü tut!
Bir dakika… Bir dakika…
Sayın milletvekilleri, niçin hatibe saygı duymuyorsunuz?
Bakın, Yusufiyeli ülkücüler, bütün bu olanı biteni değerlendiriyorlar; bir.
Sen ne anlarsın Yusufiyeli ülkücülerden! Sen ısrarla git PKK’yla yaptığın iş birliğini anlat!
Size PKK yakışıyor!
Sayın Vural…
İzin verirseniz…
Muhafazakâr değerleri ayaklar altına aldınız!
Bir izin verin de söylesin.
Mütedeyyin insanları fişlediniz! Yazıklar olsun size! Sen önce git onları Twitter’a yaz!
Niye bana ait olduğunu anlatırım ben. Anlatırım. Fakat bir şey söyleyeyim size, sizin söz hakkını verdiğiniz zata “Nezaketen verdim.” diyorsanız…
Sen kimsin be!
“Zat” diyemezsiniz! “Zat” diyemezsiniz! Milletvekili!
Sayın milletvekilleri, müsaade edin açıklamasını yapsın! Niçin izin vermiyorsunuz?
…söz hakkını verdiğiniz şahıs...
Milletvekilinden bahsediyorsunuz. “Zat” diyemezsin!
Kurban kesen insanları fişlediniz!
…söz hakkını verdiğiniz Sayın Balbay önce…
Sen kimsin be!
İzin verirseniz söyleyeyim, derdimi anlatayım.
İzin vermiyorum!
O konuşma iznini ben veririm Sayın Vural.
Nasıl izin vermiyorsunuz! Siz kimsiniz, ülkücülük kim!
Kurban kesen insanları fişlediniz! Sen kimsin!
Sayın Vural, konuşma iznini ben veririm hatırlatmak isterim.
BDP’ye verdiğin söz haklarının hesabını ver!
Söz hakkınızı devrettiğiniz Sayın Balbay, bildiğiniz gibi, gazetesinde “Genç subaylar rahatsız.” diyerek millî iradeye nezaketsizlik yapmış ve bundan dolayı yargılanan birisidir.
Eğer nezaket dersi veriyorsanız bana, önce kime nezaket gösterdiğinize dikkat edeceksiniz.
Ayrıca, 12 Mart 2004’te çıkarılan bir yasayla hem solcu hem de ülkücülerin, yani 25 bin kişinin memnu haklarının iade edilmesini sağlamış birisiyim.
BDP’ye verdiğin söz hakkının sebebini söyle!
O zaman siz yoktunuz bu Mecliste. Saygılar sunuyorum.
Sen mütedeyyin insanları fişlemiş bir iktidarın temsilcisisin. Sen önce git bunun hesabını ver! Sarı sendikacı!
Otur yerine!
Buyurun.
Evet, sarı sendikacısın sen!
Duymuyorum ki hiçbir şey.
Bakın, bu “sarı sendika” dediğiniz sendikalar AK PARTİ’den önce de vardı, bundan sonra da var olmaya devam edecek.
Ya, seni gidi, seni!
Sayın Başkan, sataşmada bulundu, düzeltmeme izin verin.
Ben onu, Sayın Uslu’nun ne söylediğini katiyen duymadım. Sayın Korkmaz, katiyen duymadım ne söylediğini. Lütfen…
PKK’yla oynaşacaksın, sonra…
Yani izin vermediniz ki açıklama yapmaya. Hatalı olabilir, yanlış bir şey yapmış olabilir ama izin vermediniz ki açıklama yapmaya. Söz istiyorsunuz şimdi üstüne bir de.
Sizi gidi tezgâh altı siyasetçiler! Bütün manevi değerlerimizi ters yüz ettiniz be!
Herkes bulunduğu şekilde konuşur. Aynaya bakacak, ona göre konuşacak. Kişi kendini nasıl biliyorsa öyle konuşur.
Çünkü bu tartışmayı kendi atmış olduğu “tweet” çıkardı ve bunu yapan kişi, Meclisin İdare Amiri.
Tamam, bunu söylediniz.
İç Tüzük’teki yetkimi kullandım, İç Tüzük’ü açıp bakın.
Sayın Korkmaz, bunu söylediniz, uzun uzun da söylediniz, sataşmaya neden verecek cümleler de sarf ettiniz, Sayın Uslu da açıklama yapmak için kürsüye geldi ama açıklama yapmaya fırsat vermediniz.
Konuştu efendim, hep konuştu.
Kim ne duydu?
Sataşma yapmasaydı, kendisi bildiğini açıklasaydı. Elini kolunu tutan mı vardı!
Lütfen, rica ederim…
Sayın Başkan…
Buyurun Sayın İnce…
Efendim, benim bu açıklamama müsaade edin, bir dakika.
Ama ne söyledi de açıklayacaksınız?
Yapmış olduğum yorumların gerçeğe aykırı olduğunu beyan eden sözcükler sarf etti.
Hayır, attığı “tweet”in doğruluğunu söyledi.
Müsaade edin efendim…
“Ben bu tweet’i attım.” dedi Sayın Korkmaz.
Efendim, anladım ama beni suçlayarak açıklama yaptı.
Bir suçlama yapmadı ki…
Seni suçlamadı ki ya, açıklama getirdi.
Açıklamalarıyla benim tabanımı bana düşman eden açıklamalar yaptı.
Şimdi, bir şey söyleyeceğim, bakın, bunu güzellikle halledelim. Şimdi, siz burada bir konuşma yaptınız Sayın Korkmaz.
Evet.
O konuşmada atılan “tweet”in nelere mal olduğunu açıkladınız, uzun uzun da anlattınız.
Evet.
Sayın Uslu da kalktı, buna cevap vermek için söz istedi, sataşmadan çünkü adını da anmıştınız; ben de ona söz verdim, geldi burada konuştu fakat ne söylediğini kimse duymadı.
Efendim, ben duydum, arkadaşlarımız duydu.
Tutanaklara bakın Sayın Başkan.
Biz duyduk efendim.
O kadar çok gürültü oldu ki bunun üzerine sizin tekrar sataşmadan söz almanızı hangi gerekçeye oturtacağımı, bana bir yardımcı olun.
Ülkücü harekete düşman birilerinin ülkücüler üzerinden siyaset yapması hakarettir ve dolayısıyla da ondan dolayı söz istiyoruz. Ülkücülere düşman, milliyetçilere düşman bir zihniyetin ülkücüler üzerinden siyaset yapması bize hakarettir.
Böyle bir şey söylemedi yalnız.
Tutanaklara bakın Sayın Başkan.
Milliyetçi Hareket Partisi olarak, milliyetçi hareketin temsilcisi olarak, siyasi partisi olarak buna cevap vereceğiz.
Tutanaklara bakın Sayın Başkan.
Sayın Başkan…
Sayın Korkmaz, bakın, şimdi, lütfen sizden rica ediyorum, bana izin verin, ara da vermeyeceğim, şu tutanaklara bir bakayım, okuyayım, size söz vereceğim.
“Ülkücüler yemezler.” dedi, daha ne desin. Hatırlayacaksınız, dedi ki: “Nevzat Korkmaz’ın bu ‘tweet’ini ülkücüler yemezler.” gibi bir tabir kullandı. Öyle mi?
“Attım.” dedi, “Bunu söyledim.” dedi.
Anlaşamıyoruz galiba. Bakın, “O ‘tweet’i attım.” dedi.
Sayın Başkan, arkasından da birçok koca koca laflar etti.
Peki.
Sayın Başkan…
Buyurun Sayın Vural.
Efendim, Milliyetçi Hareket Partisi, ülkücü ve milliyetçi hareketin siyasi temsilcisidir.
Evet.
Dolayısıyla, sayın hatibin ülkücülüğü ve milliyetçiliği ayaklar altına aldığını söyleyen bir siyasi hareketin temsilcisi olarak ülkücüler üzerinden siyaset yapması grubumuza bir hakarettir.
“Ülkücü” dedi mi?
“Irkçılığı ayaklar altına alan bir siyaset, kafatasçılığı ayaklar altına alan bir siyaset…”
Böyle bir zihniyetin ülkücüler üzerinden fitne oluşturması ve milletvekilimizin bu fitne üzerinden eleştirilmesi karşısında Milliyetçi Hareket Partisi Grubu adına söz istiyoruz.
Böyle bir usul ve esas yok Sayın Başkan.
Peki, buyurun.
Sayın Nevzat Korkmaz…
Bu yöntemi de hiç beğenmiyorum ama yapılacak bir şey yok.
Sen beğensen ne olur, beğenmesen ne olur!
Tekrarlanmaması konusunda da grup başkan vekillerinden özellikle rica ediyorum bunu, özellikle. Bu yöntem hiç doğru bir yöntem değil. Buyurun.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; biraz önce o “tweet”ten bahsettim ki bu konuşmamın, burada sizlerle paylaşmamın sebebi o “tweet”tir yani adama oturduğu yerde sataşmıyorlar. Sonra çıktı bu “tweet” üzerine “Yanlış anlaşıldım, belki kastımı aştım. Nezaketsizlik yapma gibi bir kastım yoktu.” demek yerine “Efendim, MHP milletvekilinin bu tavrını yani Sayın Mustafa Balbay’a söz hakkını devretmesini ülkücüler yemezler.” gibi bir tabir kullandı. Şimdi, Sayın Uslu, herhâlde, ülkücülük konusunda sizden ders alacak değiliz. Yani siz kim, ülkücülük kim?
Evvela o, Meclisi idare etsin.
Sayın Başkan, hâlâ sataşıyor Sayın Başkan.
Siz kendi yolunuzda, istikrarlı, tutarlı yolunuzu izlemeye devam edin. Sana ne bizden! [[AK PARTİ sıralarından gürültüler]] Değerli arkadaşlar, burada herkes kendi siyasetini, kendi çizgisini anlatmakla mükellef.
Ne zaman ülkücü oldu ya?
Kalkıp başka bir partinin, hele hele kırk dört yıllık maziye sahip, mazisinde 5.500 şehit olan bir siyasi hareketi değerlendirmek senin haddin de değildir…
Sayın Korkmaz…
…hakkın da değildir. Bundan sonra da…
Sayın Korkmaz, lütfen şahsiyatla uğraşmayın.
…Milliyetçi Hareket Partisine yönelik bu tür sözlü saldırılara misliyle karşılık verilecektir.
Sayın Salim Uslu, senin de benim de kim olduğumu bütün Meclis biliyor.
Sayın Korkmaz, teşekkür ederim. Sayın İnce, buyurun. Tehdit etmeyin. Bu, hiç hoş bir şey değil; bir.
Ne tehdidi efendim?
Hayır, ne tehdidi efendim?
…Barış ve Demokrasi Partisi de bu Parlamento içinde bir partidir.
Evet.
Herkesle aynı, eşit haklara sahiptir; iki bu. [[MHP sıralarından gürültüler]] Sayın İnce’ye söz veriyorum, lütfen anlayışlı davranın arkadaşlar.
Bağırma! Ne bağırıyorsun!
Sayın Başkan, Meclis Başkanlığı makamına hakaret edemezler. Sayın Başkan, müsaade eder misiniz?
Herkes istediğini yapıyor, istediğini dayatmaya çalışıyor, bu Başkanlık Divanına geldiği zaman buradaki kişilere ve başkan vekiline söz verilmiyor. Özgürlük, kuralsızlık değil, lütfen. Buyurun Sayın İnce… Her istediğinizde oturduğunuz yerden bağırmayın. Madem “yüce Meclis” diyorsunuz yüce Meclisin temsil edildiği şu makama saygı gösterin, rica ediyorum.
Sayın Başkan, “Sayın İnce” diyorsunuz, sonra siz konuşuyorsunuz.
Buyurun Sayın İnce.
Sayın Başkan, Sayın Uslu… Ben az önce dışarıdaydım.
Nedir bu azar içinde ya? Herkes azarlıyor.
Efendim, “Sayın İnce” deyip sonra siz konuşuyorsunuz.
Özür dilerim.
4’üncü oldu.
Buyurun.
Sayın Uslu, grubumuzun bir üyesine hakaret etmiştir.
Ne dedi?
Kendisi burada olmadığı için Grup Başkan Vekili olarak grubumuzun üyesinin adına…
Ne dediğini anlamadım? Ne demiş?
“Millî iradeye saygısızlık yapmıştır, gazetede yazı yazmıştır.” dedi.
“Millî iradeye saygısızlık etmiş bir zat.” dedi.
Anlamadım, pardon.
“Millî iradeye saygısızlık etmiş bir zat…”
“Gazetesinde ‘Genç subaylar rahatsız.’ diye ifade kullanan kişidir.” dedi.
Sizin grubunuzdan bir milletvekilinin adını söyleyerek mi?
Balbay hakkında.
Sayın Balbay için mi?
Evet efendim.
Buyurun. İki dakika veriyorum.
Sayın Başkan, sonra ben de istiyorum.
Sataşmadan dolayı?
Hayır, bir dakika, ondan dolayı değil.
Ben çok teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Ben, Sayın Nevzat Korkmaz’a bütün yüreğimle Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına teşekkür ediyorum. (CHP sıralarından alkışlar) Hapisten çıkmış, beş yıl hapis yatmış, bunun iki buçuk yılını milletvekili olarak hapis yatmış birisine, Meclise ilk geldiği günde bu nezaketi göstermek bir erdem işidir, bir insanlık işidir, bir vefa işidir, bir duygu işidir. Meclisin son günü son konuşma benim. Eğer bu şekilde hapisten çıkan bir AKP’li milletvekili olsaydı, ben o sözümü ona seve seve verirdim.
Eminim!
Bu, bir CHP’li olsaydı ona seve seve veririm, bir MHP’li olsaydı ona seve seve veririm, bir BDP’li olsaydı ona seve seve veririm. Eğer, bu milletin oylarıyla seçilmiş birisi, iki buçuk yıl milletvekili olarak… Siz yargının yerine kendinizi koyamazsınız. Henüz Yargıtay kararı vermemiş, sonuçlanmamış, henüz sanık, henüz suçlu değil, belki Yargıtay kararı bozacak. Siz nereden biliyorsunuz? Bu millet onu seçmiş. Bu, bir insanlık işidir; bu, bir hukuk işi değildir; bu, bir adamlık işidir. Teşekkürler Nevzat Korkmaz, teşekkürler Milliyetçi Hareket Partisi.
Bunun eleştirilecek bir şeyi var mı? Yani o Twitter’a baktığınızda Sayın Uslu’nun “tweet”ine bakın, bir de benim attığıma bakın. Ben teşekkür ettim. Yani ne fark eder? Ben BDP’yle aynı siyasi çizgide değilim, hiç de olmadım, hiç de olmayacağım ama yarın gelirse hapisten böyle bir milletvekili, yargı onu serbest bırakırsa, yemin ederse, ben sözümü, o gün gelen bir misafire en azından, insanlık adına veririm, yine veririm.
İnsanlık varsa tabii, nasibini almışsa.
Sayın Başkan, efendim…
Sayın Vural, buyurun.
Zaman zaman milletvekillerinin şahsi söz haklarını, bir talep üzerini başkasına devrettiği çok vaki. O gün de Sayın Süleyman Nevzat Korkmaz, söz hakkını Sayın Mustafa Balbay’a, gerçekten, ilk defa yemin etmiş bir şahsiyete devretti ancak o gün aynı zamanda, bütçenin lehinde Adalet ve Kalkınma Partisi milletvekiline ait söz hakkını, kendileri BDP’li Sayın Sebahat Tuncel’e devretmişlerdir.
Halkların Demokratik Partisi, yeni bir partidir, öğrenin ya.
HDP…
Bırakın Allah’ını seversen. Parti, parti… Allah Allah ya.
HDP’den Sayın Milletvekili Sebahat Tuncel’e devretmiştir, Adalet ve Kalkınma Partisi söz hakkını ona devretmiştir. Milletvekillerinin takdirine sunuyorum.
Teşekkür ederim.
Sayın Başkan, o konuyla ilgili arkadaşımız bir açıklama yapacak.
Sayın Başkan, Sayın Vural’ın sözüne bir açıklama getirmek istiyorum.
Buyurun. Yerinizden, bir dakika.
Sebebini sordunuz mu? Sebebini niye sormadınız?
Sataşma değil efendim, açıklama yapacak.
Sayın Başkanım, çok teşekkür ediyorum. Sadece konu açıklığa kavuşsun diye. Birinci gün bütçe görüşmelerinde Sayın Ramazan Can arkadaşımızın lehte söz hakkı vardı, ikinci sırada da Sayın Sebahat Tuncel Hanım’ın söz hakkı vardı. O gün aleyhte söz hakkı dolu olduğu için lehte konuşma yapması için -muhalefetle de yapılan anlaşma çerçevesinde- arkadaşımız başvurusunu çekti fakat Sayın Vural, bunun bir yol hâline gelmemesi için, usuli açıdan bir ikazda bulundu, “Devir şeklinde olursa bu İç Tüzük açısından da daha sağlıklı olur, gelecek açısından da, uygulamalar açısından da.” dedi.
Çekmesi de danışıklı değil miydi yani şimdi? Yapmayın ya!
Sayın Başkanın, bu talebi üzerine arkadaşımız, devir dilekçesi yazdı.
Çekmesi danışıklı değil miydi ya?
Söz hakkınızı devretmek istemediniz mi?
Yoksa söz hakkını çekip ikinci sıradaki arkadaşımız söz hakkını rahatlıkla kullanabilirdi ama bu usulün bu şekilde uygulanmasını Sayın Vural rica ettiği için, biz ona istinaden yaptık. Teşekkür ederim.
Sayın milletvekilleri, bir şey söyleyebilir miyim?
Sayın Başkan…
Sayın Vural, izin verin.
Sayın Başkan…
İzin verin. Bir dakika…
Sizin konuşmanızdan sonra konuşmak istemiyorum. Lütfen bu konuda…
Ben vereceğim size söz.
Ya, yazık bu Meclisin zamanına yazık! Orayı yönetemiyorsun ya! Ya, Başkan orayı yönetemiyorsun, bu Meclisin zamanına yazık ya!
Sayın milletvekilleri, birkaç saniye düşünün, şurada neyi tartışıyoruz, biliyor musunuz?
Saçma sapan atılan bir “tweet”i.
Partilerin birbirlerine söz vermesini veya devretmesini, bunu tartışıyoruz.
Kim attı bunu Sayın Başkan?
Kim yaptı bunu Sayın Başkan?
Olacak iş mi bu arkadaşlar?
Meclis İdare Amiri olan şahıs başlattı bunu, biz mi başlattık?
Bu olayı gündeme getiren kim?
Herkes gerektiği yerde birbirine sözünü verir, devreder.
E, tamam, ne güzel, onu söyleyin işte.
Tamam, bir bırakın artık bu tartışmayı.
Söyleyin işte, söyleyin, siz de söyleyin.
Lütfen, rica edeceğim. Buyurun Sayın Vural.
Zaten bu konu açıktır, Adalet ve Kalkınma Partisi kendi iradesiyle, buna diyeceğim hiçbir şey yok.
Tamam.
HDP partisinin Eş Başkanı herhâlde Sebahat Tuncel’e söz hakkını devretmiştir, bu kadar açık.
Tamam, bitti. O da ona devretti. Tamam, olacak şeyler bunlar, olağan şeyler. Bir yanlışlık varsa da özür dilenilir ama bunu problem etmeyin. On beş dakikadır bunu tartışıyoruz sayın milletvekilleri.
Sayın Başkan…
Her zaman Meclis pratiğinde yapılması gerekli olan şeylerdir bunlar, lütfen...
Sayın Başkan, bu Mecliste kimse kimsenin onuruyla oynayamaz. Bir milletvekilinin başka bir milletvekilinin onuruyla oynaması ayıptır! Ayıptır! Onur, şeref, haysiyet her şeyimizdir, herkesindir!
Meclis pratiğinde her zaman yapılması gerekli olan davranışlardır Sayın Aslanoğlu, tekrar ediyorum. [[Devam]] 2) Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Karayolları Genel Müdürlüğü 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Karayolları Genel Müdürlüğü 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı İ) BİLGİ TEKNOLOJİLERİ VE İLETİŞİM KURUMU [[Devam]] 2) Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Mesleki Yeterlilik Kurumu Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Mesleki Yeterlilik Kurumu Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı 1) Devlet Personel Başkanlığı 2014 Yılı Merkezî Yönetim Bütçesi 2) Devlet Personel Başkanlığı 2012 Yılı Merkezî Yönetim Kesin Hesabı Şimdi, Barış ve Demokrasi Partisi adına Şırnak Milletvekili Sayın Hasip Kaplan konuşacak. [[BDP sıralarından alkışlar]] Buyurun.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; ben Bakanlığın haberleşmesiyle ilgili konuşmak istiyorum bu saatte. Tutuklu milletvekillerini konuşuyoruz. Bizim milletvekillerimizle ilgili bütün iddiaların hukuksuz gizli dinlemelere dayandığını biliyor musunuz, sadece gizli dinlemelere? Ve Sayın Balbay’ın kararından sonra avukatları başvurdu. İstanbul’da ayrı bir hukuk işliyor, Diyarbakır’da ayrı bir hukuk işliyor. Diyarbakır Baro Başkanı bugün açıklama yaptı. Diyarbakır’daki mahkemeler diyor ki. “Bekleyelim efendim, Anayasa Mahkemesi gerekçeli kararını yazsın da görelim.” İstanbul mahkemesi diyor ki: “Kısa karar sonuç doğurur.” Bu adaletsizlik, bu ayrımcılık, bu hukuksuzluk karşısında bu Meclisin üyelerinin hakkını hukukunu korumak ve sormak hepimizin görevidir. Burada konuşulurken bizim üzerimizden bir tartışma yapılmasını doğru bulmuyoruz, yanlış buluyoruz. Varsa fikirlerinizle, çatışın, konuşun ama yok “Siz BDP’ye bunu yaptınız.” yok “HDP’ye bunu yaptınız...” Bu Meclisin çatısı altında bugüne kadar, grup başkan vekilliği dönemimde de zaman zaman söz sıralarını verirdik, konuşurduk kendi aramızda, bu tür tartışmalarımızla mutabık kaldığımız şeyler olurdu ama bizim üzerimizden bu tür tartışmalarınızı götürmeyin arkadaşlar. Ben bunu sizden istiyorum. Bakın, Mecliste 10’a yakın bağımsız ve HDP’li milletvekili sayısı var, onların da bir hukuku var. Teşekkür ederim fotoğraflar için. Sayın Bakan da çıktı mı? Buradan alırsan böyle göstereyim, Facebook’a basacağım.
Sayın Hatip, lütfen konuşmanıza devam edin.
Ben ediyorum.
Hayır, ara vermedim Sayın Başkan, Facebook’a vereceğim bu resmi çünkü benim iki tane Facebook sayfam vardı, Sayın Bakanın kapattığını söylüyorlar. Yeniden açtırırsak o resmi oraya koyayım diye. Öyle bir şey söyleniyor yani AK PARTİ Hükûmetinin, Facebook ve Twitter sosyal medya yöneticileriyle görüştüğü, bunun üzerine BDP’nin resmî Facebook sayfasının kapatıldığı, daha sonra Sırrı Süreyya Önder dâhil olmak üzere -sataşma var- milletvekillerinin…
Benim de kapatıldı.
Altan Tan’ın da kapatmışlar. Evet, bizim sayfalar kapatıldı ve fail olarak Sayın Bakanım sizi gösteriyorlar, biz bu husumeti çözmek zorundayız. ULAŞTIRMA, DENİZCİLİK VE HABERLEŞME BAKANI BİNALİ YILDIRIM (İzmir) – Eyvallah.
Vallahi, kurt yese de yemese de saldırır.
Twitter’in “Hayır.” dediğini biliyoruz ama şu Facebook’un İrlanda’daki temsilcisi, reklamların vergisini vermemek için -Facebook’tan iyi reklam geliyor, vergisini de vermiyorlar- bize dokunmuş, vallahi biz de onlara dokunacağız yani hayatın gerçekliği bunu götürüyor. Ama, bunun adı sansürdür arkadaşlar. Bunun adı, eğer, ileride dijital medyayı da RTÜK’ün denetimine sokmak gibi bir çaba varsa, öyle büyük, engin bir proje varsa, o proje açısından da dikkati caliptir, bunu bilmenizi istiyorum. Burada, gerçekten, ilginç şeyler oluyor. Biliyorsunuz TİB, Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı, Haberleşme Bakanlığımıza bağlı ve yakın zamanda burayı gezdik gizli dinleme komisyonu üyesi olarak. Bize Başkanın yaptığı açıklama: “Mahkemelerden gelen 10 bin tane dinleme talebini usulsüz olduğu için reddettik, 10 bin tane.” Bakın, mahkeme kararı. Mahkemeler dinleme fabrikası mı olmuş, nasıl iştir? Bu ülkenin yurttaşlarının hepsini dinlemek için durmadan matbu kararlar mı basıyorlar diye merak ettik, araştırdık, maalesef kendi telefonlarının dinlenmesine bile imza atmışlar! Niye? Organize işler, terör işleri, kaçakçılık gibi katalog suçlarda hâkimlerden peşin imza alınıyor. Ondan sonra ne oluyor? Geliniyor… Şöyle, bakın, MİT Müsteşarlığının Başbakanlığa yazısı. Şimdi, bakın, burada, Başbakanlık makamına yazılan yazıda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının soruşturma dosyasında, 2008, 2009, 2012’ye kadar, tanınmış gazeteciler -bunların içinden birini söyleyebiliriz çünkü dava konusu da oldu, sürüyor, mahkemelik de olundu, “Pastör” kod adıyla- dinleniyor. Sonra açıklaması yapılıyor, “Biz, hâkimlerle birlikte yaptık bu işi, iş birliği içinde yaptık.” diyor. Nasıl bir olay bu? Hâkimlerle istihbarat iş birliği mi yapar bir karar verdiği zaman bir hukuk devletinde? Dünyanın hiçbir yerinde bunu gördünüz mü?
Var, var, Mozambik’te var!
Şimdi, burada, çok tanınmış köşe yazarları var; isimleri tek tek yazılıyor burada, bu kararda ve arkasından, bunlarla ilgili “casusluk dinlemesi” deniliyor ve bunlar, dava açıldıktan sonra bu belgeler. Hukuk tazminat davalarına, idari yargı davalarına giren belgeler; yoksa, bu gizli belgedir, üstünde yazıyor. Bu gizli belgede, “kod isim" uygulamasının Başbakanın imzasıyla yürürlüğe giren MİT’in Kuruluş, Görev, Yetki ve Sorumluluğu Yönetmeliği uyarınca olduğu yazıyor. Şimdi, burada, dikkat edeceğimiz bir konu var. Eğer burada sınır aşılırsa, eğer takdir edilirse, hâkimlerle kurulan koordinasyon çerçevesinde tatbikat yapılmışsa, ki böyle deniyor… Ama, sonuçta deniyor ki: “İşin özelliği ve istihbaratı gereği soruşturmama izni verin.”, soruşturulmasın izni verin. İmza, Doktor Hakan Fidan, Müsteşar. Altına bakıyoruz, soruşturma izni -2 punto- biri “Verilmiştir.” çarpı, altta “Verilmemiştir.”i geçerli, altta Başbakanın imzası var. Haydi, bunu anladık, Millî İstihbarat Teşkilatı özellikli bir kurumdur. Peki, onun dışında jandarmanın dinlemesi var, onu da gördük, Emniyet istihbaratı var, onu da gördük ve şöyle bir araştırma yaptık ki bu araştırmada, dinleme araçlarından 13 tanesi kayıp. Bir istihbarat daire başkanı çıkıyor, diyor ki: “Bunun 3 tanesi bir büyükşehir belediye başkanının emrinde çalışıyor.” Nasıl bir şey bu arkadaşlar? İstihbarat daire başkanı bunu Meclisin komisyonuna söylüyor. Peki, öyleyse, Meclisin komisyonuna çalışan bu istihbarat elemanı, başkanı olanın söyleminden yola çıktığımız zaman, nasıl oluyor böyle 2-3 araç kayıp olabiliyor?
Hangi belediye Hasip Bey?
“Bir büyükşehir” diyor sadece.
Ankara olmasın? Melih Gökçek olmasın?
Şimdi, buradan baktığımız zaman şöyle bir durumla karşı karşıyayız, vahim olan bir durum bu: MİT sahte isimle basını dinlerse ve gazeteciler en fazla Türkiye’de tutuklu olursa, avukatlar dinlenirse ve arkasından bütün vatandaşlarla ilgili dinleme… Buraya bir İçişleri Bakanı geldi, geçti, şu kürsüde, aynen böyle konuşurken “Biz BDP’li milletvekillerini dinliyorduk.” dedi, canlı yayında, burada. O kadar tepki koyduk, Hükûmet… “Nasıl böyle olur? Bu Mecliste milletvekillerini nasıl dinlersiniz? Hangi kararla dinlediniz?” Ama maalesef, şunu da gördük ki: Vahim bir durumda, sadece biz değil, herkes dinleniyor. Ben şunu söylemek istiyorum. Hakikaten siyasette sinirler yay vaziyetinde gergin. Seçim havasına girildi, Meclis gergin, dışarısı gergin, seçimler gergin geçecek, bir de bunun üzerine İnternet üzerinden şantaj kasetleri, seks kasetleri, bilmem ne kasetleri şimdiden güçler dengesi çarpışmasında dile getiriliyor. Bir de bunların furyası çıkarsa, İnternet’in TİB’e bağlı olması, Bakanlığa bağlı olması, karşısında, uluslararası dolaşımı dikkate alındığında çok vahim bir durum. Bu çift SIM kart olayı özellikle neden bu tür yerlerde kullanılıyor? Gizli, örtülü ödenekten alınan 11 mobil dinleme aracı nerede? Bunlar haberleşme için. Burada çok ciddi noktalar var. Şimdi, öyle bir olay ki, bir bakıyorsunuz -eğer iddianamelere iyi bir bakabilirseniz, dersiniz ki, anlarsınız ki- Ergenekon cemaati dinlemiş, sonra cemaat Ergenekon’u dinlemiş, cemaat sonra Millî Görüşü dinlemiş; zaten, Allah var, herkes de bizi dinliyor. Bu konuda ne karar lazım ne bir şey lazım, herkes dinliyor. Şimdi, burada, olaylar değişiyor, güçler değişiyor. Derin güç kim, hangi tarihe göre kim? 2004’ün gizli MGK kararları konuşuluyor. 2004’ü geçin, 2004 hiçbir şeydir, sizin sonrası yıllara bakmanızda yarar var. Mesela, bazı cihazların, 5 dinleme, 2 İnternet izleme cihazının örtülü ödenekten alındığı ve Jandarmada olduğu söyleniyor. Bunun demirbaşı yok mu Sayın Bakanım? Bunların demirbaşı tutulmaz mı? Kim sorumlu? Bunun yapılması lazım. Şimdi, buradan eğer bunlara ciddi bir şekilde bir önlem alamazsak son derece vahim şeyler çıkar. Burada bir görüş belirttik Barış ve Demokrasi Partisi olarak. Evet, sizlerin de zaman zaman yaptığınız açıklamalar var. Bir dönem, Genelkurmay, istihbarat, GES, farklı farklı dinlemeler vardı, ama şimdi TİB Başkanlığı var. TİB biraz daha dikkat ve özen göstermek için bakıyor. Şimdi, her türlü dinleme cihazının olduğu bir ortamda, bizim yaptığımız araştırmada, maalesef, TİB, MİT, Emniyet, Jandarma Genel Komutanlığı bizim araştırma komisyonunun sorularına cevap vermedikleri gibi Meclisle dalga geçmişlerdir arkadaşlar. Meclisle dalga geçmişlerdir! Bize “Gizlidir, biliyorsunuz.”, “Gizli yönetmelik var, biliyorsunuz.”, “Devlet sırrıdır, biliyorsunuz.” deyip, Meclisin milletvekillerini -bağışlayın- saf yerine koydular ve yuttular zannettiler. Biz şunu açık söylüyoruz ki dinlemenin yüzde 80’i, arkadaşlar, kamu görevlileri tarafından yapılıyor ve bunun yüzde 55’i, 60’ı önleme dinlemesi olarak yapılıyor, mahkeme kararı alınmıyor; geriye kalıyor 20’si, işte, Sayın Bakana bağlı olan TİB’e geliyor, TİB’den de süzgeçten geçiyor. Şimdi, bunun bir tek çözümü var arkadaşlar. Eğer gizli dinlemeden -herkes muzdarip- kurtulmak istiyorsak, Mecliste dört parti var, her partiden ikişer kişinin oluşturduğu bir komisyon, gizli dinlemelerle ilgili bir denetim komisyonu olarak kurulur, Meclisin denetimi altına girer ve bunun önünü keseriz. Aksi takdirde, hiç kimse dinleniyorum kaygısından kurtulamaz ve herkes de dinlemeye devam eder. Bu herkesin sorunudur diyorum. Hepinizi saygıyla selamlıyorum.
Söz sırası Diyarbakır Milletvekili Sayın Altan Tan’a ait. Buyurun Sayın Tan.
Sayın Başkan, sayın milletvekilleri; ben konuşmamı klasik bir muhalefet milletvekili gibi yapmayacağım. Yani, iktidarın yaptığı her şeye “siyah”, bizim her söylediğimize “beyaz” şeklinde polemikler üzerine kurulu bir konuşma yapma kurgusu ile gelmedim. Olumlu bulduğum şeylere olumlu diyeceğim ve -burada Sayın Bakanımız da hazır, her iki bakanımız da- bakanlarımıza yönelteceğim eleştirileri de yine açık ve net bir şekilde cevaplamaları isteğiyle burada arz edeceğim. Değerli arkadaşlar, yine bu konuşmadan önce ilk yapmak istediğim şey Sayın Faruk Çelik’e hitaben bir iki şey söylemek. Yoğun şekilde engellilerden talepler var. Meclise geliyorlar, her gün gruplarımızı ve şahıslarımızı ziyaret ediyorlar. Bu ocak ayında yapılması vadedilen atamalarla ilgili ciddi talepleri var, ciddi sorunları var. Yine, her türlü tartışma ve polemikten, rekabetten uzak, bu engellilerin taleplerinin, özellikle de bu ocak ayındaki atamaların yapılması için Sayın Bakandan ricada bulunuyoruz. Çünkü bu her şeyin üzerinde. Gerçekten, engelliler, hepimizin hizmet etmesi gereken, sorunlarıyla ilgilenilmesi gereken kardeşlerimizdir, vatandaşlarımızdır. Bu konuda bize düşen, dörtlü ittifakla bunların bütün sorunlarının çözülmesidir. Elinizde ne varsa, mümkünse -yine tırnak içinde söylüyorum- her şeyi bir kenara bırakarak veya kısmen geciktirerek, bekleterek engellilerin bütün taleplerini lütfen karşılayınız. Ondan sonra, kara yolları ve havacılıkla ilgili mevzularda birkaç şey söylemek istiyorum. Sayın Bakana önce teşekkürlerimi arz ediyorum. Diyarbakır’da yapılan altı tane alt geçit ve çevre yollarıyla ilgili çalışmalar gerçekten olumlu. Burada da bir anekdotumu anlatmak istiyorum. altı tane alt geçidin projesi hazır ama Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından çeşitli mülahazalarla ihale emirleri verilmiyordu. Sayın Bakanı ziyaret ettim, rica ettim hiç olmazsa acilen iki tanesinin yapılabilmesi için. Altısının birden ihale edilme talimatını verdiler ve bu altısı da bugün itibarıyla bitti. Bunlar olumlu şeyler değerli arkadaşlar. Yani, bu konuda birbirimizi dinlememiz, olumlu olan şeylere olumlu dememiz, olumsuz olan şeyleri de eleştirmemiz gerekir ki biz burada bir mesafe alalım. Şimdi, bu teşekkür faslından sonra da dilek ve temennilerimi, ondan sonra da eleştirilerimi ve ciddi olan mevzularla ilgili sorularımı Sayın Bakana ve sizlere yöneltmek istiyorum. Değerli arkadaşlar, şimdi, yine bölgede, etütleri yapılmış, projeleri hazırlanmış ve önemli bir kısmı da tasdik edilmiş, ihale aşamasında olan acil yatırımlarımız var. Bunlar Diyarbakır’ın iki ayrı çevre yolu. Hani, malum, dört parçada yapılıyor, ikisi şu an yapılıyor ama iki parçanın henüz ihalesi çıkmadı. Dicle Nehri iki yerden geçilecek; Silvan çevre yolunun projesi bitti, tasdik edildi, ihale emrini bekliyor; yine, Midyat, Kızıltepe, Çınar, Ergani, Viranşehir, Siverek ve Ömerli çevre yollarıyla ilgili yine bu çalışmalar tamamlandı, yine ihale emrini bekliyor. Bunların tamamını ben takip ediyorum. Değerli arkadaşlar, sıkıntılarımız var yani bu olumlu olan şeylerden sonra şu an sıkıntılarımızı anlatmak istiyorum. Bir otoyol hikâyemiz var, maalesef yılan hikâyesine döndü. Bu mevzular konuşulduğu vakit, yeri geldiği vakit söylüyorum; otuz iki yıllık inşaat mühendisiyim, rahmetli babam da Diyarbakır Karayolları Bölge Müdürlüğünde görevliydi, Diyarbakır Karayolları Bölge Müdürlüğünün bahçesinde büyüdüm tabiri caizse ama biz, otoyolla ilgili, Sayın Genel Müdürümüzü aşamadık. Bir ay içinde 5 sayın bakanımı ziyaret ettim. Bütün ihale paftaları konuldu, Karayolları Genel Müdürlüğü ısrarla Şanlıurfa-Habur otoyolunu mevcut yola neredeyse paralel bir güzergâhtan götürüyor ve bizim ısrarlı taleplerimiz karşısında da bizi tatmin edecek en azından bir ikna toplantısı yapmıyor, yapmamakta ısrar ediyor. Ben yine Sayın Bakandan rica ettim, Sayın Bakan, sağ olsunlar, alternatif bir proje… Diyarbakır Milletvekili ve Tarım Bakanı Sayın Mehdi Eker, Batman Milletvekili Maliye Bakanımız Sayın Mehmet Şimşek, Bingöl Milletvekilimiz, yine Bakanımız Sayın Cevdet Bey bütün bu arkadaşlarımızın talepleri doğrultusunda “Bir etüt hazırlayın.” dedi. Sırf bizim dediğimizin olmazlığını göstermek için yolu 40 kilometre daha uzattılar, Dargeçit’e, Kerboran’a kadar giden bir etüt hazırladılar ve neticede, Sayın Bakanım, “Bu olmaz.” diye önümüze koydular. Şimdi soruyorum… Ve bu tartışmalara girdiğimiz vakit de “Efendim, bu işin belli kuralları var. Keyfe göre yol yapılmaz, belli kriterler var ve bu kriterlere göre de bu yolun böyle olması gerekir.” diyorlar. E peki, kardeşim, 3 tane, 4 tane bakan bunun kriterlerini bilmiyor. Bizim gibi, hayatı mühendislikte, yolda geçmiş insanlar bilmiyor. E, bari toplayın bizi, bir anlatın bir gün. Batman milletvekillerini, Mardin milletvekillerini, Diyarbakır milletvekillerini, Sayın Bakanım, lütfedin, Sayın Genel Müdür bizi ikna etsin. Kendi partinizin milletvekillerini ikna edin, bakanlarını ikna edin. Ben Karayolları Genel Müdürlüğünden aldığım projeleri -yani etüt ve güzergâhları tasdikli, mühürlü- getirdim, Sayın Mehdi Eker’in önüne koydum, “Bakın, siz televizyonlara çıkıyorsunuz ve ‘Bu, Diyarbakır Çınar’dan geçecek, Göksu’dan geçecek, şöyle olacak, böyle olacak.’ diyorsunuz.” dedim. Maliye Bakanımız, şakayla karışık, tabii iyi niyetle, diyor ki: “Para benden geçecek, korkmayın. Bu yol Batman’a ve Diyarbakır’a 40 kilometreden geçecek.” Sayın Mehdi Eker’in önüne ve Sayın Maliye Bakanının önüne projeleri koyuyorum “Bakın, tasdikli projeler dediğiniz gibi değil.”, “Hayır, biz Sayın Ulaştırma Bakanımızla çay içtik, kahve içtik, söz aldık, bizim dediğimiz gibi olacak.” diyorlar. Peki, sizin dediğiniz gibi olmuyor arkadaşlar; işte, Sayın Bakan da burada, Sayın Karayolları Genel Müdürü de burada, projeler de önümüzde. Dolayısıyla, değerli arkadaşlar, ciddi bir otoyol sorunumuz var, otoban sorunumuz var Habur’la Urfa arasındakinde. Tekrar söylüyorum, Sayın Bakan aynen bu arkadaşlarımızın teklif ettiği gibi -AK PARTİ’li ve BDP’li milletvekilleri, ittifaken bölge milletvekilleri- “Bir etüt hazırlayın.” dedi. Hazırlandı o etüt -tekrar söylüyorum, teşekkür ediyoruz- ama öyle bir etüt hazırlandı ki “Bu iş nasıl olmaz?”, o şekilde bir etüt hazırlandı. Belli kriterler var. Bir: Maliyet kriterleri var, koyun önümüze. Ne kadar fark var, sizin dediğinizle bizim dediğimiz arasında ne kadar fark var? İki: İstimlak bedelleri var. Üç: Yolun trafiği var. Yani, şuradan yaparsam ne kadar bir trafik taşıyacağım, buradan yaparsam ne kadar bir trafik yapacağım? Dört: Yolun bakım giderleri var. Beş, altı, yedi, sekiz, on… Kriterler var. Bu kriterlerin hepsini koyun önümüze, ikna edin; kendi milletvekillerinizi ikna edin, ondan sonra da ne doğruysa hep beraber onu savunalım. Belki şu anki bu konuşmalarımız köprüden önceki son çıkış. Eğer maliyet içinse, arkadaşlar, bunu yapmayın. Bakın, bir Zigana Tüneli 12,9 kilometre, eski parayla katrilyondan, yeni parayla 1 milyardan bahsediliyor. Bir Karadeniz Otoyolu’nu yaptınız, 5 milyar harcadınız, 5 katrilyon harcadınız, 5 milyar dolar harcadınız; her sel geldiğinde yolu alıp götürüyor. Onun için, koyun önümüze bütün kriterleri, doğru düzgün… Ve bize köylü muamelesi de yapmayın yani köyden yarın gelmişler gibi “Hiçbir şey bilmiyor, bu iş böyle olacak.” Onun için, değerli arkadaşlar, rica ediyoruz tekrar: Bu otoyol mevzusu tekrar ciddi olarak bir gündeme gelsin ve doğru düzgün bir ikna mekanizması çalıştırılsın. Yine aynı şekilde, Sayın Bakana ben bir soru yöneltiyorum: Bu geçtiğimiz ramazan ayı, aziz, mübarek ramazan ayı içerisinde Ilısu Barajı’yla ilgili köprüler ve yine bölgede yollar ihaleye çıkarıldı. Bunların tamamı davetiyeli olarak çıkarıldı arkadaşlar, tamamı. Yine, 500 milyon doların üzerinde, eski parayla 1 katrilyona yakın, yeni parayla 1 milyar TL’ye yakın. Buradaki tenzilat oranları nedir? Eğer özel işlerse bunlar –ki yine değil yani Türkiye’de bunların tamamı yapılıyor, daha ağır, daha özellikli, daha evsaflı yollar yapılıyor- bunların birim keşif metrajları nedir, maliyeti nedir, nasıl yapıldı, kaça alındı, hangi firmalar çağrıldı? Ve ne hikmetse, değerli arkadaşlar, burada bazen isim verdiğimiz vakit yanlış anlaşılıyor, “Ticari hayata müdahale.” deniliyor, “Özel hayata müdahale deniliyor ama isim de vermezseniz hiçbir şeyi çözemiyorsunuz. Bir inşaat şirketi Erbil Havaalanı’nı alıyor, Duhok Havaalanı’nı alıyor, Kerkük-Erbil yolunu alıyor, 1 milyar 100 milyon euroluk Ilısu Barajı’nı alıyor, bu bütün yeni, ramazan ayındaki ihaleleri de alıyor. E, peki, nasıl oluyor, lütfen izah edin ve bu firmanın da 424 trilyon vergi borcu uzlaşmada siliniyor. E, şimdi bunların adını vermeyin, sormayın, hesap sormayın… Karayollarında bütün işler en az yüzde 50 tenzilatla gidiyor değerli arkadaşlar, yüzde 50. Ben Diyarbakır’da Sayın Ahmet Davutoğlu ve Başbakan geldiğinde yan yana, aynı masada oturduk yemekte, protokolü öyle düzenlemişler. “Efendim, bunların hepsi şeffaf.” dedi. “Otuz iki yıllık mühendisim, böyle ihaleler görmedim.” dedim. Teklif ediyorum, çıkardığınız ihaleleri, yarı fiyatına, bir konsorsiyum kuralım, bizim kuracağımız konsorsiyum yapsın ve bu konsorsiyumu da Meclisten oluşturalım. Mecliste, mühendis olan, müteahhit olan firmalardan oluşturalım.
Bence kendilerinden oluştururlar, hepsi müteahhit onların.
Değerli arkadaşlar, bunları sormazsak, bunların şeffaf, net cevaplarını bulamazsak bir yere varamayız. Konuşmamın başında da söyledim, olumlu olan işlere olumlu diyeceğiz, teşekkür edeceğiz. Zaten aldığımız terbiye, adap ve demokrasi kültürü de bunu gerektirir. Ama itiraz edeceğimiz şeyleri de deliliyle, belgesiyle, evrakıyla, sorgusuyla, sualiyle burada önünüze koyacağız. Bir başka soru daha, mesela havacılıkla ilgili. Diyarbakır’dan Erbil’e, Süleymaniye’ye müthiş bir trafik var. Yılda 10 milyar dolarlık bir ticaret hacmi var. İki gün evvel de ben Erbil’deydim. Gidiş bir rezalet, geliş bir rezalet. Sınır kapılarındaki olayları defalarca gündeme getirdik, muhatap yok. Peki, değerli arkadaşlar, bugün Erbil’den Antalya’ya, Erbil’den İstanbul’a, Erbil’den her tarafa uçak seferi varken Diyarbakır-Erbil, Diyarbakır-Süleymaniye seferleri niçin yapılamıyor? Şimdi soruyoruz: “Efendim, işte, Diyarbakır Havaalanı askerî havaalanı, asker izin vermiyor.” Askere soruyoruz, diyor ki: “Bizimle alakası yok. Bu, uluslararası anlaşmalara bağlı. Bu hatlar açılırsa…” Eskiden top çevirme oyunu oynardık, küçükken. Biz ortada dönüyoruz. Bunu da soruyoruz: Bu Diyarbakır-Erbil ve Süleymaniye seferlerinin başlamamasının gerçek sebebi ne? Meydan mı müsait değil, uçak mı yok, siz mi istemiyorsunuz, bu sık sık her şeyi yüklediğimiz derin devlet mi izin vermiyor, ne oluyor? Ve niçin bu insanlar… Ben şimdi Erbil’e giderken Diyarbakır’dan İstanbul’a uçakla gelip İstanbul’dan bir daha Erbil’e, Süleymaniye’ye niye gidiyorum?
O da gece yarısı.
O da gece yarısı, sabaha karşı ve 2 misli fiyatla yani Avrupa’ya gittiğimiz… Efendim, işte, Irak riskli bölge, dünya sigorta bilmem ne sistemleri, işte sigortayı ne bilmem ne yapıyor… Yani, minareyi çalan kılıfını uydurur misali, her soruya da bir cevap var, her soruya.
Ama sizin soruya yok.
İşte, ben soruyorum.
Ona yok ama.
Niçin başlamıyor yani askeriye mi izin vermiyor, MİT mi vermiyor, kontrgerilla mı vermiyor, siz mi vermiyorsunuz, entegrasyonu mu istemiyorsunuz, uçak mı yok, para mı yok, yolcu mu yok? Yani aklınıza gelen başka varsa siz söyleyin, ben de buradan dillendireyim, aklıma gelenler bunlar.
Rant mı var, onu sorun.
Efendim? Vallahi, anlamadım ama herhâlde doğru söylüyorsunuz. Şimdi, değerli arkadaşlar, mesela, bir de Diyarbakır-Bingöl yolu, iki tane tünel yapılacak. Dediğim gibi 12,9 kilometrelik tünel çıkıyor Trabzon’la Gümüşhane arası. Olsun, Allah ede 39 kilometrelik tüneller yapılsın, memleketin her tarafı bizim. Ama, bir Bingöl-Diyarbakır yolundaki bu proje, viyadük ve tünel meselesi çözülemedi. Bir bakanımız Bingöl milletvekili, bir bakanımız Diyarbakır milletvekili. Yani, Karayollarından bu proje, bu etüt nasıl geçemedi, ben de şahsen merak ediyorum; keşke onlar olsaydı, onlar cevap verseydi. Bu Bingöl yolu niye bu şekilde kaldı? Değerli arkadaşlar, Niğde-Ankara otobanı… Şimdi, otobanlarda bir süreklilik esas. Yıllardır bu da bitirilemedi. Yani, tüm bunların cevaplarını bekliyoruz. Dediğim gibi, olumlu işler oluyor, olumlu işler için teşekkür ediyoruz. Sayın Bakanla daha iyi bir diyalog kurabiliyoruz, muhatap olabiliyoruz ama bürokratlarda zorlanıyoruz; genel müdürlükle, bölgeyle değil. Teşekkür ediyorum, saygılar sunuyorum hepinize.
Şimdi, Muş Milletvekili Sayın Demir Çelik’te söz. Buyurun Sayın Çelik.
Teşekkürler Sayın Başkan. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının bütçesi üzerine söz almış bulunmaktayım. Hepinizi saygıyla selamlıyor, iyi geceler diliyorum. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; genel manada bütçe, özelde de Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı bütçesi, katılımcı olmaktan uzak, eşitlikçi, özgürlükçü bir anlayışı esas almayan; aksine, tekçi, katı merkeziyetçi, otoriter zihniyetin yansımasıdır. Bu yönüyle de çatışmacıdır, asimilasyonist politikaların uygulanmasının ve sürdürülebilmesinin aracı durumundadır; erildir, egemenlikçidir, hiyerarşiktir. Bu yönüyle de bütçe, toplum ve toplulukların yararı yerine, az sayıda, küçük bir azınlığın, iktidarı elinde bulunduran egemenin hizmetine sunulan nitelikte ve özelliktedir. Bu anlayış yeni değil, bu anlayış Türkiye iktidarlarına, Türkiye devlet sistemine de ait ve onun özeline de indirgenebilecek bir durum değil; 1975’li yıllardan bu yana, yaklaşık otuz yılı aşkın bir süredir küresel boyutta uygulanan neoliberal politikaların Türkiye’deki versiyonudur, yansımasıdır. Biz, şu gerçeği biliyor ve hatırlatmak istiyoruz: 1945 yılında İkinci Dünya Savaşı sona erdiğinde, başta Avrupa ülkeleri olmak üzere dünya tarumardı. Savaşın yıkıntıları, erozyonu, yıkımı, siyasal, sosyal travması önüne geçilmez bir enkazla insanlığı karşı karşıya bıraktırmıştı. Ama buna rağmen, bugün dünyanın en gelişmiş sekiz ülkesinden olan Almanya, Fransa, İngiltere ve İtalya bu enkazdan azami ölçüde nasibini alan ülkelerdi. Bu ülkeler, o otuz yıllık zaman dilimi içerisinde hem dünyanın gelişmiş sekiz ülkesinden biri olmayı başardılar ama aynı zamanda, sosyal devlet olmanın gereği olarak da hiyerarşik olduğu kadar, dikey olduğu kadar yatay toplumsal refahı da, zenginliği de yayan bir özelliğe, niteliğe de sahiptiler. Bu demek ki, toplumun zenginleşmesiyle birlikte devletin ve sistemin gelişmesinin de mümkün olduğu gerçeğini bize hatırlatır. Toplumun gelişmesi, toplum dinamiklerinin hiyerarşik ilişkilere karşı kendi öz yönetimlerini geliştiriyor olması bu iktidarcı zihniyetin hoşuna gitmemiş olacak ki Reagan’dan başlayan, Thatcher’la devam eden neoliberal politikalarla piyasalaştırma, taşeronlaştırma, metalaştırma uygulaması pervasız bir şekilde, önüne geçilmez uygulamalarla günümüz dünyasında insanlığı da, vicdanı da öldüren bir nitelikte, özellikte devam ediyor. Ülkemizdeki yansımaları da ağır siyasal ve sosyal travmalarla bizi karşı karşıya bıraktırmış durumdadır. Nasıl diye soracak olursanız, öncelikle dönüp ülke gerçeğini görmemizde yarar var, fayda var. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; 1900’lü yılların yüz yıl sonrasında bile biz hâlâ kapitalist finans kurumunun tarihsel ve yapısal olan krizine, tarihsel ve yapısal olmasına binaen radikal, sistematik bir çözüm bulamama, buna karşın da bir kısım palyatif (geçici) çözümlerle günceli ve gündemi meşgul ediyor olma talihsizliğiyle karşı karşıyayız. Hâlbuki, yapısal ve tarihsel olan bu kriz, 1929’da olduğu gibi 2008’de de bütün ülkeyi, bütün bir dünyayı sarmalamıştı. Bu krizi Türkiye’nin kazasız belasız ya da az hasarla gidermiş olmasının temel parametreleri, 2002’de iktidar olma nasibini yakalayan AKP’nin başarısı, yetenekleri, bu konudaki üstün eforu değil, öncesi, mali disiplinle başlayan banka ve finans sistemine ilişkin bir kısım iyileştirmelerin hazırı üzerine konan ama bununla birlikte, Türkiye gibi ucuz iş gücü, ucuz iş emeği potansiyeline sahip bir ülkeye akan yoğun sermayedir, bol paradır, düşük kurdur, yüksek gecelik repo faizidir. Bunun ürünü ve eseridir ki 2008’de küresel boyutta başta Yunanistan, Portekiz, İspanya olmak üzere dünyayı kavuran kriz Türkiye'de bu manada ciddi sonuçlara yol açmadan atlatılmış görünse de hâlâ tehlikesi, riski söz konusudur. Son on yılda Uluslararası Finans Kurumunun ucuz iş gücü potansiyeline sahip ülke olma özelliğinden dolayı Türkiye'ye akıttığı bu sermaye yüzde 5’ler, yüzde 6’lar oranında bir büyüme trendine erişmemize yol açmışsa da ithalata dayalı tüketim ekonomisi üzerine kendisini idame ettiren bir ülke olma özelliğini aşamadığımızdan kaynaklı, şişen ama şişirildiği ölçüde de ihtiva ettiği yüksek basınçla patlama ve boşalma riskiyle karşı karşıya olan bir balon gerçeğiyle karşı karşıyayız. Bu balon…
Sayın Hatip, bir saniye. Sayın milletvekilleri, büyük bir uğultu var salonda. Lütfen, rica edeyim, hatip konuşuyor. Ricamı yerine getirirseniz memnun olurum. Buyurun Sayın Hatip.
Bu, son on yılda bol para, düşük kur ve yüksek gecelik faizle kurtarabildiğimiz gemimiz, gidebileceği güvenli limanı bulamadığı takdirde, siyasal iktidarın riski olmasından öte ülke halklarının, ülke emekçilerinin, yoksullarının geleceğini karartma durumu ve riskiyle karşı karşıya olduğumuzu hatırlatmak isterim. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; benden önce de konuşan birçok arkadaşımızın altını çizdiği şekliyle, bugün, ülkemizde açlık sınırının altında 25 milyon, 26 milyon nüfusumuzun var olduğu gerçeğini hatırlatmak, bilince çıkarmak durumundayız. 9 milyon engelli, 6 milyon işsiz, 9 milyon civarındaki emekli, 2 milyon civarındaki taşeron işçisi, toplamda 26 milyon civarındaki insanımız bugün açlık sınırının altında, terbiye edilme riskiyle, terbiye edilme muamelesiyle karşı karşıyadır. Bu bir mucize. Mucize olan yanı, asgari ücretin 800 olduğu bir ülkede açlık sınırının altındaki bir rakamla 4 kişilik, 5 kişilik bir ailenin nasıl geçinebildiğinin izaha muhtaç konu olmasıdır. Bu da kadim coğrafya olan Anadolu’da ölmeyen, bitmeyen toplulukların ve toplumun dayanışmacı, paylaşmacı kültüründen kaynaklıdır. Birçok insan birbirine el vermekte, el uzatmakta, ortaklaşmacı komünal değerleri yaşatmanın onuruyla bu işi ikame etme durumu ve şansıyla karşı karşıyadırlar. Ama, nereye kadar? Neoliberalizm bir yanıyla bireyciliği, kişiselliği, kişisel mülk ve varlığı korumayı dayatıyor, öbür yanıyla da toplumun ve toplulukların paylaşmaya ve dayanışmaya dayalı kültürü yoğun bir çelişkiyle, yoğun bir çatışmayla bizi karşı karşıya bırakmıştır. Elbette ki başat olan, esas olan toplumdur, galebe çalan da toplum ve toplumun doğal serüvenine erişmesidir ama kısa vadede bu mümkün olmayabilir. Kısa vadede hiyerarşinin, iktidarın, sermayenin lehine olabilecek bir kısım çözümlere toplumu evirebilir, bu da bir risktir. Bu manada, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının her şeyden önce bütçesinin mali harcamalara, cari harcamalara dönük olduğunu, istihdamı, üretimi esas almadığını, personelin giderini karşılamaya dönük olduğunu, hâlâ 2011 bütçesi rakamının da çok gerisinde olduğunu ifade etmek istiyorum. Bu manada da söz konusu olan emeğin, söz konusu olan çalışanın koşullarını iyileştirmek, demokratikleştirmek değil, onların haklarını gasbetmek, onların verilmemiş olan haklarının verilmeme ısrarında bulunmaktır. Bu da siyasal manada istikrarı, toplumsal manada istikrarı getirmeyebilir. Belki ekonomik manada istikrarın sağladığı bir kısım avantajları arkanıza alarak fora etmiş olduğunuz gemilerinizle bir mesafe daha katedebilirsiniz ama hiç unutmayınız ki toplumsal ve siyasal istikrar türdeş ve basit değildir, çokluğun ve çeşitliliğin bir fonksiyonudur. Çoklu ve çeşitli olan toplumun temel dinamiklerinin ihtiyaçlarını meşru zeminde karşılamadığınızda ekonomik istikrarda ısrarınızın da bir faydası olmayacaktır. Geçicidir, size belki mal, mülk, sermaye olarak dönmüştür, rant sağlamıştır kentsel dönüşüm politikalarınız ve projelerinizde, uluslararası finans kurumlarının taşeron uygulamalarının bu avantajlarını arkanıza ve yanınıza almış olabilirsiniz ama en nihayetinde söz konusu olan toplumdur, söz konusu olan tarihsel gerçekliklerdir. Değerli Başkan, sayın milletvekilleri; bu yönüyle de Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının… Her şeyden önce, 2 milyon insanın asgari ücrete tabi tutulmuş olması, iş güvenliğinden, sendikal örgütlenmeden mahrum kılınmış olması, toplumsal sözleşmeden ve grev hakkından yoksun bırakılmış olması kabul edilmezdir. İnsanlar emeğini satarken güvenlik içerisinde, huzur içerisinde, sosyal ve siyasal iyi olma hâli içerisinde yaşamak isterler. Bu, bizim hakkımız olduğu kadar yoksulun da, emekçinin de, ezilenin de hakkıdır. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, bu manada, öncelikli işi 6 milyon civarındaki işsizi işe kavuşturabilecek istihdamı, üretimi esas alan bir politikayı hayata geçirmelidir. Bütçemiz nasıl ki çatışma ve güvenlik esaslıysa, aynı şekilde, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının bütçesi de bu bütçenin bir versiyonu, yansıması olarak Bakanlığın cari harcamalarının ötesinde bir hedefi önüne koymuş değildir. Biz işsizliği bitirmek gibi bir sorunu kendi gündemimiz olarak düşünmek zorundayız ama Bakanlık ve AKP iktidarı İŞKUR üzerinden “İşsizlerin işini çözeceğim.” iddiasında bulunarak “İş ve Meslek Danışmanlığı Kurulu” adı altında oluşturduğu kurulda 4 bin civarında meslek edindirme danışmanını istihdama tabi tuttu. Ama bunlar bile, taşeronlaşmaya nasıl yaklaştığının somut bir örneği olarak kadrolu değil, sözleşmeli personel olarak istihdam edildi. Sözleşmeli personel olarak iş güvenliğinden yoksun, sendikal haktan yoksundur, hakkını arayamaz, hakkını aradığında da kapı dışarı edilme riski ve tehlikesiyle karşı karşıyadır. İşte, hayatın her alanında piyasalaştırma, taşeronlaştırma, metalaştırma, ardı arkası kesilmez bir uygulamayla Türkiye'nin bütün sahalarında, alanlarında olduğu gibi Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının ilgili alanlarında da önüne geçilmez bir noktada bir riski bize hatırlatır, bu riskle toplumu karşı karşıya bıraktırma durumundadır. Üretimden yoksun, sadece tüketimi teşvik eden, tüketim üzerinde piyasa canlılığıyla kendisini sürdürebilen ekonomiler bataktır, batma durumu ve riskiyle karşı karşıyadır. Ama, söz konusu olan ekonomiler kontrol edilebilir bir noktada tutulmadığında, bunun toplumdaki yansımaları, riskleri çok daha büyüktür, bizim bugünden tahmin edemeyeceğimiz olumsuz sonuçlarıyla toplumun geleceğini de, toplumun mevcut, var olan mutluluğunu, refahını, güvenliğini de gasbeder. Bu manada, özellikle, genel bütçenin kendisi ama özelde de Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının bütçesi adil, eşitlikçi, özgürlükçü olmak durumundaydı. Adil, eşitlikçi, özgürlükçü olduğu kadar demokratik ve katılımcı olmak durumundadır. Demokratik ve katılımcı olmaktan uzak olan bütçenin hiyerarşiyi dikeyine büyüteceğinden dolayı toplumun hiçleşeceği, toplum ihtiyaçlarının karşılanamadığından kaynaklı da zaten devam eden otuz beş yıllık çatışmacı ve güvenlik eksenli anlayışın çok daha kaotik ve karmaşık ilişkilerle bizi karşı karşıya bıraktıracağını hatırlatır, saygılarımla iyi geceler dileklerimi ileterek hoşça kalın diyorum.
Diyarbakır Milletvekili Sayın Nursel Aydoğan. Buyurun Sayın Aydoğan.
Sayın Başkan, değerli milletvekili arkadaşlar; bugün ikinci kez söz alıyorum. Bir kez daha herkesi saygıyla sevgiyle selamlıyorum. Çalışma Bakanlığı üzerine partimizin görüş ve düşüncelerini sizlerle paylaşmak istiyorum. Evet, Hükûmetin 2014 bütçesi, bütçe tasarısından da anlaşılacağı üzere, aslında on bir yılın bir benzeri ve tekrarıdır. Hükûmet, her geçen yıl artan düzeyde neoliberal politikaların gereğini yerine getirmektedir. Bütçe bir taraftan sermayenin, piyasanın ihtiyaçlarına uygun hâle getirilirken diğer yandan da özgürlüklerin kısıtlanmasına yönelik işlevselliği artırmaktadır. Türkiye’de 24 Ocak 1980 tarihinde, ekonomik literatüre “24 Ocak Kararları” olarak geçen ve yapısal dönüşümleri içeren bir dizi kararlar alındı. Bu kararlardan sonra ekonomide ciddi bir dönüşüm yaşandı. 12 Eylül darbesinin yapılmasının nedenlerinden biri de 24 Ocak Kararlarının uygulanması için uygun zemin yaratmaktı. Bunun için, başta bu ülkenin devrimcileri, sosyalistleri olmak üzere, muhalefeti susturma girişimleri başlatıldı. Birçok insan öldürüldü, kaybedildi, işkenceden geçirildi ve toplum bir bütün olarak sindirilmeye çalışıldı. İşte bugün, Hükûmet tarafından da benimsenen ekonomik alandaki neoliberal politikalar 12 Eylül askerî darbesiyle uygulamaya geçirilmeye başlanmıştır. Neoliberal politikaların uygulama alanlarının başında istihdam rejimi gelmektedir. Bu ülkede 1980’den beri ucuz emek Türkiye’yi bir emek sömürü merkezine çevirmiştir ve sömürü çarkı, her geçen gün daha da derinleşmekte, ulusal istihdam stratejileriyle istihdamda dönüşüm tek başlık altında toplanmaya çalışılmaktadır. Değerli milletvekilleri, AKP Hükûmeti döneminde merkezî bütçenin toplam gayrisafi yurtiçi hasıladaki payı yüzde 36’dan 25’e düşmüştür yani bütçe küçülmüştür. Vergi yükü yüzde 25’lere gerilemiş, vergi adaletsizleşmiş, ücretlilerin ve yoksulların üzerine yığılmıştır. Yüksek vergi yükü altında ezilen ücretli ve emekçilerin de buna çok fazla itiraz etme durumu yoktur, zaten bu politikalarla alınmak istenen sonuç tam da budur. Zira, aldığı ücret çok düşük olsa da bu ülkede onu da bulamayanların sayısı hiç de azımsanacak oranda değildir. Türkiye’de resmî rakamlara göre ortalama 3 milyon civarında işsiz vardır ancak gerçek rakam bunun çok üzerindedir. İşsizliğin, özellikle üniversite mezunu, diplomalı işsizlerin yüz binlerle ifade edildiği, asgari ücretle de olsa bir iş bulmanın başarı olduğu bir ülkede yaşıyoruz. Değerli milletvekilleri, toplumun büyük bir kesimini ücretliler oluşturmaktadır. Şimdi, bu kesim, esnek çalışma düzeniyle en temel hakları olan iş ve gelecek güvencesini kaybetmekle karşı karşıyadır. Aynı zamanda, uzun çalışma sürelerinde, düşük ücretle ve örgütsüz çalışmak durumunda kalmaktadırlar. Bu çalışma düzeni de iş cinayetlerini giderek artırmaktadır. Artık, iş cinayetleri bu ülkede olağan hâle gelmiş ve getirilmektedir. İş cinayetlerinin sorumlusu elbette ki önlem ve tedbir almayan Hükûmettir. 2014 bütçesinde de esnek çalışma düzeninin daha da yaygınlaştırılması hedeflenmektedir. Bu hedef içinde yer alan çalışanlardan en büyük oranı da kadınlar oluşturmaktadır. Bu aslında, kadını sosyal, toplumsal, çalışma ve örgütlenme alanından uzaklaştırma politikasıdır ve bu politika “esnek çalışma” adı altında üstü örtülü bir biçimde uygulanmaktadır. Biz kadınların bu politikalara karşı mücadelesinin kesintisiz süreceğini ben buradan belirtmek isterim. Değerli arkadaşlar, Hükûmet 2014 yılında personel alımında kısıntıya gideceğini ve kamu personel alımlarının bir önceki yıla göre yarı yarıya düşürüleceğini açıklamıştır ancak çalışan ihtiyacını farklı bir biçimde ve bir siyasi tercih olarak kamu kurumlarını şirket mantığına göre yeniden yapılandırarak kamuda sözleşmeli, düşük ücretli personel çalıştırarak karşılamaktadır. Kamuya sözleşmeli alınan memurların bir kısmı belli bir süre sonra, özellikle de seçim dönemlerine yakın zaman diliminde kadroya geçirilmektedir. Tabii ki kadroya geçirilmesine karşı değiliz ancak bunun üzerinden nemalanma durumu olduğunu da ifade etmek isteriz. Değerli arkadaşlar, sözleşmeli çalışma iş güvenliği olmayan bir çalışmadır. İşsizliğin yüzde 10-12’lerde gezdiği bir ülkede sözleşmeli bir memurun özgürce örgütlendiğini söylemek son derece zordur. AKP’ye yakın memur sendikalarının da yüksek oranda üye sahibi olması tam da sözleşmeli personel alım politikalarıyla bire bir ilgilidir değerli arkadaşlar. “Esnek istihdam” rejimi de denen bu uygulama, her şeyden önce temel insan haklarına aykırı olduğu gibi, fabrikada işçinin, evde kadının, sokakta da çocuğun emeğini gasbetmenin diğer bir adıdır. Özellikle, hastanelerde geçmiş yıllarda memurlar tarafından yapılan evrak kaydı ve sekreterlik gibi birçok hizmet taşeron firmaların elemanları tarafından sunulmaya başlanmıştır. 2002 yılında, Sağlık Bakanlığına bağlı hastanelerde çalışan taşeron işçi sayısı sadece 11 bin iken bugün, bu rakamın 160 bini bulmuş olması çalışma yaşamının nasıl taşeronlaştırıldığının en somut ifadesidir. Taşeron firmalar daha çok kâr elde edebilmek için, örneğin 10 işçiyle yapması gereken bir işi 7 kişiyle yapmakta, işçiler sekiz saatten daha fazla çalıştırılmakta, çoğu haftalık izin kullanamamakta, ücretleri düzenli verilmemekte, devletten alacağını hemen alan firmalar bile işçilere geç ödeme yapmaktadır. Tazminata hak kazanmasın diye on bir aylık olan işçi işten çıkmış gibi gösterilip bir, iki gün sonra tekrar işe alınmış gibi gösterilmektedir. Bu yöntemle, on yıl boyunca aynı taşeron firmada çalışan işçinin tek kuruş kıdem tazminatı almadığı bir gerçektir. Çalışma Bakanlığı taşeron işçilerin sorunlarını çözmek bir yana, taşeron çalıştırmanın önünü açarak çalışma yaşamını bir bütün olarak taşeronlaştırmayı hedeflemektedir. Değerli arkadaşlar, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının bünyesindeki İŞKUR’un işsizlik sorununa çözüm olarak gördüğü Toplum Yararına Çalışma Programı ülke genelinde uygulanmakta, program güvencesiz ve geçici çözümler sunmaktadır. Bu programlar ülkedeki işsizlik sorununu çözmek bir yana, sorunu daha da derinleştirmektedir. Toplum Yararına Çalışma Programı, ülkeyi yönetenlerin kendi çevrelerindeki çaresiz yurttaşların oylarını kazanabilmek için yarattığı bir program olmanın ötesine geçememektedir. Bu program, çalışan her işçinin sigorta priminden yapılan kesintiyle oluşan İşsizlik Sigortası Fonu’yla finanse edilmektedir. Diğer bir deyişle, yurttaşların cebinden çıkan parayla Hükûmet iş istihdamı yaratmaktadır. Ancak, işin görünmeyen yüzü, programlara katılan kişilerin seçilmesinde iktidar partisi AKP’nin söz sahibi olduğudur. Kurumlara yapılan dağılımın bile parti yöneticileri tarafından belirlendiği kamuoyunun bilgisi dâhilindedir. Büro Emekçileri Sendikası tarafından 10 Aralık 2013 tarihinde bir basın açıklaması yapılmış ve Bakanlığa bağlı olan Diyarbakır İŞKUR şubesinde Diyarbakır İŞKUR İl Müdürü Müze Müdürlüğünde kurumca görevlendirilen Toplum Yararına Çalışma Programı elemanlarından 5’ini kendine koruma olarak tahsis etmiştir. Değerli arkadaşlar, yine Hükûmet, özel istihdam bürolarına yetki vermeyi hedeflemektedir. Böylelikle İŞKUR devreden çıkacak, kamu görevi olan istihdam şirketlere devredilecek, 18’inci yüzyılın köle pazarları yerine, çağdaş, insan ticaretinin yapıldığı yeni pazarlar kurulacaktır. Değerli arkadaşlar, yine personel alımlarında en büyük sorunlardan biri de kadrolaşma sorunudur. Önemli devlet kurumlarına genellikle mülakat sonucu personel alınmaktadır. Bu yöntem kadrolaşmanın boyutlarını göstermektedir. Artık, rutin hâle gelmiş uygulamalardan biri de torpilli işsizlerin yani ayrıcalıklı sınıfın bakanlık ve kurumlara verilen istisnai kadroya sınavsız alınıp işe başlamalarıdır. Bu ayrıcalıklı sınıf, birkaç ay sonra istediği yerdeki bir kadroya devlet memuru olarak atanmaktadır; boşalan istisnai kadroya da yeni bir kişi daha alınarak bu sirkülasyon böylece devam ettirilmektedir. Bu yöntem ile sınavsız devlet memuru yapılan binlerce kişi bulunmaktadır. O ayrıcalıklı sınıf bu şekilde, devletin önemli yerlerinde, hiçbir emek vermeden, sadece Hükûmet vizesiyle işe girerken, yüz binlerce işsiz de dünya kadar emek ve para harcayarak KPSS gibi adı kopyalarla, haksızlıklarla özdeşleşen bir sınava hazırlanmak zorunda kalmaktadır. Her geçen gün, bu yönteme yönelik bir tepkinin geliştiğini buradan sizinle paylaşmak isterim. Tıpkı Gezi eylemlerinde olduğu gibi, toplumsal birikimlerin bir gün patlamaya yol açacağını hiçbirimizin asla unutmaması gerekir. Değerli Başkan, değerli milletvekilleri; Hükûmetin mal ve hizmet alım giderlerini 2014 yılı için sadece 1,9 oranında arttırdığını biliyoruz. Daha önce, belediyelerde personel giderlerinin belediye bütçesinin yüzde 30'unu aşamaması uygulaması başlatılmıştı. Bu durum, kamu kurumlarının kamu hizmetlerinden tasarruf etmeye zorlanması anlamına geliyor.
Sayın Hatip, bir-iki saniyenizi alabilir miyim.
Evet.
Sizin sürenize artı beş dakika vereceğim. Diğer konuşmacınızdan artan süreyi size vereceğim. Normal sürenin üstüne size artı beş vereceğim. Teşekkür ederim.
Evet, tamam. Yine, Çalışma Bakanlığı bütçesinde son yıllarda yaşanan belirgin azalmanın en somut sonucu, denetimsizliğin artması ve kayıt dışı istihdamın yaygınlaşması olarak kendisini göstermektedir. Özellikle son yıllarda, Bakanlık bütçesinden iş yeri denetimlerine yeterince pay ayrılmaması nedeniyle çok sayıda işçinin iş cinayetlerine kurban gittiği bilinmektedir. İşçi sağlığı ve iş güvenliğine ilişkin yasal düzenlemeler yapılmasına karşın, bu alandaki denetimlerin sağlıklı yapılmaması nedeniyle önümüzdeki dönemde yeni iş cinayetlerinin daha da artması kaçınılmaz görünmektedir. Aynı zamanda, ekonomi işçilerin güvensiz koşullarda çalıştırılması üzerinden yükseliyor. Güvensizliğin en çıplak görüntüsü ise işçi ölümlerinin her geçen yıl artarak devam etmesidir. Sosyal Güvenlik Kurumu verilerine göre 2008'de 865, 2009'da 1.171, 2010'da 1.144, 2011'de 1.563, 2012 yılında da 867 işçi hayatını kaybetmiştir. İstanbul İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Meclisinin aylık raporlarına göre, 2013 yılının ilk on ayında 1.017 işçi yaşamını yitirmiştir. Gerçek rakamları bilemiyoruz çünkü Çalışma Bakanlığının verilerine göre 25 milyonu aşkın çalışanın sadece bu ülkede 11 milyonu sigortalıdır. Sigortalıların geçirdiği iş kazalarının birçoğunun da kayıtlara yansımadığını yine hepimiz biliyoruz. Fabrikalarda, atölyelerde, tersanelerde, inşaatlarda, madenlerde ve tarlalarda kısacası her yerde işçi cinayetleri sürmektedir. Son on yılda 10.723 işçinin öldüğü Türkiye'de, her yıl ortalama 1.072 işçi hayatını kaybetmektedir. Bu tablo, işçilerin sağlıklı ve güvenli çalışma koşullarının hiçe sayıldığını gösteren önemli bir tablodur. Yine, meslek hastalıklarıyla ilgili bir çalışma Hükûmet tarafından, Çalışma Bakanlığı tarafından yeterli düzeyde yapılmamaktadır. Sosyal Güvenlik Kurumu her yıl 400-500 civarı işçinin meslek hastalığına yakalandığını belirtirken bazı yıllar meslek hastalığı kaynaklı hiç ölüm olmadığını açıklamaktadır. Oysa kot kumlama işçilerini, diş teknisyenlerini –mesleki- asbest, mermer işçilerinin ölümlerini biz hepimiz yakından izliyoruz, biliyoruz. Kot kumlama işçilerinden silikozis hastası olanlardan her gün biri yaşamını yitiriyor. Diş teknisyenlerinde silikozisten kaynaklı 4 ölüm vakası olmasına rağmen, Sosyal Güvenlik Kurumu verilerinde bu durumun kayıtlı olmadığını biliyoruz. Değerli arkadaşlar, verdiğimiz bu örnekler insana verilen değeri ve insanın nasıl değersizleştirildiğini göstermesi açısından hayli somuttur. Bizler kapitalizme, emek sömürüsüne, yoksulluk ve talana, gelir dağılımındaki uçuruma, açlık ve yoksulluğa, esnek ve güvencesiz çalışmaya, sigortasız çalışmaya, sağlıksız ve güvencesiz çalıştırılmaya, sendikasızlaştırılmaya, kazanılmış hakların gasbına, iş cinayetlerine, cinsiyet eşitsizliğine karşı işçi ve emekçinin yanında parti olarak olmaya, kadınlar olarak olmaya ve onlarla birlikte mücadele yürütmeye devam edeceğiz ve hakların verilmesini beklemeyi değil hep birlikte, verilmeyen hakları mücadeleyle alacağımızı ifade ediyorum. Bir kez daha herkesi saygıyla selamlıyorum.
[[BDP sıralarından alkışlar]] Birleşime on beş dakika ara veriyorum.