De vergadering is geopend. La séance est ouverte.
[[voor de staande vergadering]] Le président [[devant l’assemblée debout]] Dames en heren, geachte collega’s, op 15 mei is in Quimper, op 73-jarige leeftijd, minister van Staat Jean-Luc Dehaene overleden. Hij was lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers van 1987 tot 1995. Jean-Luc Dehaene werd geboren op 7 augustus 1940 in Montpellier, als zoon van een Brugse psychiater. Eén uitspraak van zijn vader zou de jonge Jean-Luc voor altijd onthouden: “Zelfs de grootste gek kan je begrijpen, eenmaal je weet wat de logica is waar hij mee denkt.” Die levensles lag mee ten grondslag aan zijn legendarische zin voor compromis. Een andere eigenschap die hem evenzeer kenmerkte, zijn geloof in teamwerk, ontwikkelde hij als lid van de Chiro en van de katholieke scouts in zijn thuisstad Brugge. Na de oude humaniora te hebben gevolgd aan het Brugse Sint-Lodewijkscollege en aan het Aalsterse jezuïetencollege, studeerde Jean-Luc Dehaene tegelijk rechten en economie aan de Facultés Universitaires Notre-Dame de la Paix in Namen en aan de Katholieke Universiteit Leuven. Tussen 1963 en 1967 was Dehaene verbondscommissaris van het Vlaams Verbond van Katholieke Scouts. Vanaf 1965 werkte hij op de hoofdstudiedienst van het Algemeen Christelijk Werkersverbond, het ACW. Van 1967 tot 1971 was hij Nationaal Ondervoorzitter van de CVP-Jongeren. In 1972 trad hij toe tot het Nationaal CVP-Bureau, en begon hij ook een loopbaan als kabinetsmedewerker: bij minister van Openbare Werken Jos De Saeger, van 1972 tot 1973; bij minister van Volksgezondheid Jos De Saeger, van 1973 tot 1974; bij minister van Economische Zaken André Oleffe, van 1974 tot 1977. En 5 années à peine, Jean-Luc Dehaene allait s’affirmer comme un cabinettard efficace et actif, qui connaissait ses dossiers sur le bout des doigts et possédait par ailleurs, comme nul autre, la capacité à constituer des réseaux. En 1975, Fernand Herman, qui avait succédé à André Oleffe en qualité de ministre des Affaires économiques, le désigne comme chef de cabinet, une fonction qu’il exercera encore ensuite en 1977 au service de Rika De Backer, ministre des Affaires flamandes, puis, de 1979 à 1981, au service de Wilfried Martens, premier ministre. De décembre 1981 à mai 1988, Jean-Luc Dehaene fut ministre des Affaires sociales et des Réformes institutionnelles dans les gouvernements Martens V, Martens VI et Martens VII. Au début de 1988, il réussit à sortir le pays de la grave crise politique déclenchée un an plus tôt par "l'affaire Happart": en un peu plus de cent jours, il obtint un accord sur une nouvelle réforme de l'État devenue nécessaire après les réformes institutionnelles de 1970 et 1980 pour résoudre les graves problèmes communautaires. Le gouvernement Martens VIII put dès lors entrer en fonction en mai 1988, avec Jean-Luc Dehaene comme vice-premier ministre, ministre des Réformes institutionnelles et ministre des Communications. In maart 1992 nam Jean-Luc Dehaene zélf de leiding over een coalitie van christendemocraten en socialisten. Mede door het respect en door het vertrouwen dat hij bij de regeringspartijen genoot, en ook door zijn bemiddelend optreden, kon in september 1992 het Sint-Michielsakkoord gesloten worden. Het was de basis voor de vierde staatshervorming, die België toen omvormde tot een echte federale staat. De regering-Dehaene I voerde ook een streng begrotingsbeleid, wat absoluut nodig was om de Belgische staatsschuld – toen een van de grootste van West-Europa – verder terug te dringen. Van 1995 tot 1999 zette de regering-Dehaene II de sanering van de overheidsfinanciën onverminderd door, zodat de fameuze Maastrichtnorm uiteindelijk gehaald werd, en België tot de eurozone kon toetreden. Het is in zijn periode als eerste minister dat ik zelf Jean-Luc Dehaene het beste heb gekend. Niemand heeft mij zoveel geleerd over de rol van de politiek en het politieke handelen. En ik ben er zeker van dat er hier velen zijn die dat óók zullen zeggen. Bovendien heb ik niemand gekend die beter dan hij de problemen oploste vóór ze zich stelden, ook zei hij het zelf anders, maar “gouverner c’est prévoir” en dat wist hij. Mesdames et messieurs, beste collega’s, les épreuves, les déceptions et même les drames personnels n'ont pas épargné notre ancien collègue Jean-Luc Dehaene. En 1961, à 21 ans à peine, il a été frappé par la disparition de son père. Sa mère est restée seule avec sept enfants, dont il était l'aîné. Lui-même a perdu deux petits-enfants alors qu'il était premier ministre. Au cours de cette même période, la fonction de président de la Commission européenne lui échappa en raison d'un veto prononcé par le premier ministre britannique de l'époque, John Major, lors du sommet de Corfou en juillet 1994. L’affaire Dutroux éclata au cours de l'été 1996, celle de la dioxine au printemps 1999. Jean-Luc Dehaene assuma pleinement la responsabilité de la lourde défaite électorale que son parti devait subir quelques semaines plus tard. Hoewel Jean-Luc Dehaene van juni 1999 tot januari 2001 nog senator was, trok hij zich van dan af meer en meer terug uit de nationale politiek. Van januari 2001 tot juli 2007 was hij burgemeester van Vilvoorde, en vanaf juni 2004 zetelde hij in het Europees Parlement. Hij was er een bijzonder actief lid van, onder andere, de Commissie Constitutionele Zaken, de Delegatie voor de Betrekkingen met de Volksrepubliek China, en de Begrotingscommissie, waarvan hij van 2009 tot aan zijn overlijden ondervoorzitter was. De Europese integratie, waarvan hij een groot voorstander was, werd volgens hem het best gediend door de invoering of de versterking van elementen die in de praktijk voor meer eenheid zorgen, zoals de eenheidsmunt, het gemeenschappelijke paspoort of het gemeenschappelijke rijbewijs. Dames en heren, chers collègues, les titres, les étiquettes et le protocole inspiraient à notre ancien collègue Jean-Luc Dehaene une aversion profonde. La forme lui importait peu, c'était le contenu qui primait. Le principal objectif qu’il a poursuivi en tant qu'homme politique est de contribuer à la mise sur pied de structures destinées à servir au mieux la société et l'ensemble des citoyens. Il le mettait en œuvre en alliant sa vision à long terme au pragmatisme, mais aussi et surtout peut-être, au sens de la collaboration. Samen iets doen was voor hem de zin van het leven. Om het in zijn eigen woorden uit te drukken: “Samen iets doen was essentieel in alles wat ik gedaan heb, of het bij de scouts of de Chiro was, bij de CVP-jongeren of in de partij, het hoort bij mijn voorstelling van het geluk.” Namens de Kamer heeft de voorzitter zijn echtgenote Celie en zijn familie oprechte deelneming betuigd.
Mijnheer de voorzitter, leden van de regering, beste collega’s in het Parlement, groot was de verslagenheid toen het nieuws ons bereikte dat Jean-Luc Dehaene overleden was. Zijn heengaan is een groot verlies voor ons land en voor Europa. Jean-Luc Dehaene was, zoals u terecht hebt onderstreept, een monument in de Belgische politiek. Samen met Wilfried Martens en Herman Van Rompuy bouwde hij, meer dan wie ook, aan ons land, aan onze welvaart, aan onze staatsstructuren en aan Europa. In aartsmoeilijke omstandigheden werd hij in 1992 eerste minister. Hij zorgde ervoor dat wij met zijn globaal plan de Maastrichtnorm haalden en zette ons land sociaaleconomisch weer op de rails. Met het Sint-Michielsakkoord maakte hij van België een echte federale staat. Jean-Luc Dehaene had ook een geweldige Europese missie. Als lid van de Conventie stond hij mee aan de wieg van het Handvest voor de Grondrechten van de Europese Unie. Op zijn begrafenis zei ik dat wij in zijn afscheid ook een opdracht moesten zien, namelijk om zijn politieke erfenis te koesteren en voort te zetten. Ook vandaag nog kunnen wij veel van hem leren. Jean-Luc Dehaene kon als geen ander akkoorden maken. Compromissen, ja en een woord was een woord. Wat was daarbij zijn grootste geheim? Mijnheer de voorzitter, u hebt er al naar verwezen. Hij durfde zich in de plaats te stellen van de ander en kon de logica van de ander doorgronden. Hij investeerde ook in vertrouwen, ook daar hebt u naar verwezen. Hij heeft steeds geïnvesteerd in menselijke relaties in de politiek, in zijn partij en ver daarbuiten. Zijn regeringsploeg was dan ook een echt team. Beste collega’s, persoonlijk zal ik zijn leiderschap in tijden van antipolitiek nooit vergeten. Dat inspireerde mij tot maatschappelijk engagement. Hij herstelde het geloof in de politiek, in de kunst van de politiek, voor mij en voor een hele generatie. Daarom wil ik ook namens mijn partij hulde brengen aan Jean-Luc Dehaene.
Mijnheer de voorzitter, beste collega’s, namens de federale regering wil ik ook mijn hulde en eerbetoon betuigen aan een groot politicus die, spijtig genoeg, is heengegaan. Hij heeft op de verschillende niveaus, niet alleen op het federale maar ook op het Europese niveau, prachtig werk geleverd, waarvan alle burgers in België en ruimer nog in Europa kunnen genieten. Met heel veel respect kijken wij terug op de belangrijke positie die Jean-Luc Dehaene heeft ingenomen.
[[voor de staande vergadering]] Le président [[devant l'assemblée debout]] Collega’s, op 10 augustus is in Ieper, op 95-jarige leeftijd, Marcel Bode overleden; hij was erelid van de Kamer van volksvertegenwoordigers. Als jonge man engageerde Marcel Bode zich in de Katholieke Arbeidersjeugd van Jozef Cardijn, voor wie hij een grote bewondering koesterde en wiens idealen van respect vóór en solidariteit mét de arbeiders hij tot de zijne maakte. Vanuit de KAJ zette Marcel Bode al vlug de stap naar het Algemeen Christelijk Werkersverbond. In 1946 werd hij ACW-secretaris in Veurne, vanaf 1954 bekleedde hij dezelfde functie in Ieper, zijn nieuwe woonplaats. En avril 1954, Marcel Bode se présenta pour la première fois à la Chambre des représentants sur la liste CVP pour l'arrondissement d'Ypres. Élu avec de nombreuses voix de préférence, il siégea à la Chambre jusqu'en mai 1965. De juin 1965 à mars 1968, il fut collaborateur au cabinet du ministre des Travaux publics, Jos De Saeger. Lors des élections de mars 1968, il reconquit son siège à la Chambre où il occupera la fonction de vice-président d'octobre 1977 à décembre 1978. Au sein de cette assemblée, Marcel Bode était connu comme un homme politique courtois mais sachant également faire preuve de ténacité. Au cours de sa longue carrière parlementaire, il s’employa sans relâche à combler le retard économique, social et culturel du Westhoek – "son Westhoek" – notamment en promouvant l'emploi local. In december 1978 nam Marcel Bode afscheid van de nationale politiek. Vanaf dan zou hij zich volledig focussen op zijn streek en op zijn geliefde stad Ieper, waar hij van januari 1971 tot december 1982 gemeenteraadslid was en van maart 1979 tot februari 1980 schepen. In de overtuiging dat de jeugd van cruciaal belang was voor de toekomst van de Westhoek, zette Marcel Bode zich in om er het onderwijsaanbod te verbeteren, vooral op het niveau van het technisch onderwijs en van het landbouwonderwijs. Zijn aandacht ging ook uit naar de zwakkeren in de samenleving, in het bijzonder naar de mindervaliden. Zo stond hij aan de wieg van het Dominiek Savio Instituut in Gits, een school voor kleuters en kinderen uit het lager en secundair onderwijs met een neuromotorische beperking, van de beschutte werkplaats Westlandia in Ieper en van het instituut voor mentaal gehandicapten De Lovie in Poperinge. Jusqu'à un âge avancé, Marcel Bode continua à suivre attentivement la politique locale, régionale et nationale et fut une source d'inspiration inépuisable pour les démocrates-chrétiens du Westhoek. Bij het heengaan van die integere en sociaal bewogen man heeft de voorzitter namens de Kamer zijn familie oprechte deelneming betuigd.
Mijnheer de voorzitter, collega-ministers, collega’s van het Parlement, opnieuw wens ik namens de federale regering mijn diep medeleven te betuigen, evenals mijn respect voor wat de overledene heeft gerealiseerd. Terecht werd zijn bijdrage aan het technisch onderwijs en landbouwonderwijs onderstreept. Het blijft belangrijk om dat onderwijs op te waarderen en daarin was hij op de verschillende niveaus een pionier. Ook de federale regering betuigt haar diep respect en leeft mee met de familie.
[[voor de staande vergadering]] Le président [[devant l'assemblée debout]] Collega’s, op 22 september jongstleden overleed op 58-jarige leeftijd onze goede gewezen collega Flor Van Noppen. In de tweede helft van de jaren negentig stond Flor Van Noppen aan de wieg van de Stichting Karel Van Noppen, met als doel de nagedachtenis van zijn vermoorde broer levendig te houden en zijn strijd tegen de hormonenmaffia en voor gezond vlees voort te zetten. In 1998 zette Flor Van Noppen de stap naar de politiek via de Vlaamse politieke vernieuwingsbeweging ID21. Vanaf januari 2001 was hij gemeenteraadslid in Dessel; van 2007 tot 2013 bekleedde hij er voor de Nieuw-Vlaamse Alliantie het ambt van schepen van Openbare Werken. In juni 2007 werd Flor Van Noppen voor de kiesomschrijving Antwerpen tot lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers verkozen; bij de verkiezingen in juni 2010 werd hij tot Kamerlid herkozen. Tijdens zijn twee opeenvolgende mandaten in deze assemblee liet Flor Van Noppen zich kennen als een bijzonder actief lid van de commissie voor de Volksgezondheid, het Leefmilieu en de Maatschappelijke Hernieuwing, van de bijzondere commissie Klimaat en Duurzame Ontwikkeling, en van de werkgroep Parlementaire delegatie van het Belgisch Fonds voor Voedselzekerheid, stuk voor stuk domeinen die hem zeer ter harte gingen. Tijdens de zomer van 2013 werd bij Flor Van Noppen Meervoudig Systeem Atrofie vastgesteld, een ongeneeslijke neurologische ziekte. In de Kamer slaagde hij er in april 2014 nog in een resolutie te laten goedkeuren om extra middelen te laten vrijmaken voor het onderzoek naar zijn aandoening. Als lijstduwer op de N-VA-lijst voor de Europese verkiezingen in mei 2014 haalde hij, zonder enige campagne te voeren, nog meer dan 40 000 voorkeurstemmen. Flor Van Noppen was een zeer integer parlementslid, wiens voortijdig vertrek uit onze assemblee algemeen betreurd werd. De waardigheid waarmee hij zijn ziekte heeft gedragen, dwong eenieders bewondering af. In die zin, maar ook om vele andere redenen, zullen wij de herinnering aan Flor Van Noppen koesteren, de herinnering aan een beminnelijke en vriendelijke man, begaan met de mensen omdat hij zelf een goed mens was. Un homme, vraiment un homme. Namens de Kamer heb ik als voorzitter aan zijn familie mijn oprechte deelneming betuigd.
Mijnheer de voorzitter, dames en heren volksvertegenwoordigers, wij hebben allen kennis kunnen nemen van het curriculum van Flor Van Noppen, een man die groots was in zijn eenvoud. Hij had zich erop toegelegd het levenswerk van zijn broer — dat deze trouwens met zijn leven moest bekopen — namelijk de voedselveiligheid, in deze assemblee voort te zetten. Hij hield zich ook bezig met dierenwelzijn. Zij die aanwezig waren tijdens de laatste vergadering van de vorige legislatuur zullen zich de waardigheid herinneren waarmee hij een ongeneeslijke weesziekte, MSA, heeft gedragen. Het afscheid dat hij in deze assemblee heeft gekregen, met een staande ovatie, heeft bij velen van ons een onvergetelijke indruk nagelaten. Het was het mooiste eerbetoon dat deze assemblee aan Flor kon geven. Namens de regering wil ik mijn innigste deelneming betuigen aan de familie en de nabestaanden van Flor Van Noppen.
Aan de orde is een aantal mondelinge vragen, om te beginnen aan de vice-eersteminister en minister van Werk. Collega’s, ik herinner u eraan dat het Reglement bepaalt dat een vraag twee minuten duurt, een antwoord eveneens twee minuten, en een repliek één minuut. Dit is geen apothekerszaak, dat weet ik, maar ik wil toch rekening houden met deze spreektijden.
Mijnheer de minister, vorige week heeft dit Parlement het vertrouwen gegeven aan de regering. Het is een regering die belangrijke hervormingen zal doorvoeren, hervormingen die staan voor meer groei en sociale welvaart. Ik begrijp dat de bevolking bang is en dat er spanningen zijn. Het is echter onze taak en die van de regering om die angsten weg te nemen. Daarvoor dient ook het sociaal overleg. Sociaal overleg betekent dat de regering de principes en de krijtlijnen uittekent en dat de invulling ervan dan het voorwerp van sociaal overleg wordt, waarbij de sociale partners rond de tafel gaan zitten en praten over de toekomst. De regering is geen dictator. Ze luistert naar het middenveld. U hebt dat gedaan, er is geluisterd en er zijn reeds maatregelen genomen, bijvoorbeeld de maatregelen inzake het gewaarborgd loon en het brugpensioen. Onze partij en deze regering staan voor het sociaal overleg. Wij steken de hand uit maar wij mogen ook niet blind zijn. Wat wij deze week hebben meegemaakt is onaanvaardbaar. Er waren aanvallen, baldadigheden, vandalisme en wilde stakingen. Gelden in dit land de wetten van de Wetstraat of de wetten van de straat? Mijnheer de minister, ik heb een aantal vragen voor u. Wanneer is er overleg gepland met de sociale partners? Wanneer komt de Groep van 10 samen? Zijn er eventueel al bilaterale contacten geweest met bepaalde sociale partners? Zijn de stakingsdagen nog afwendbaar? Wij weten allemaal dat staken een recht is, dat is evident. Staken kost echter ook enorm veel geld. De Nationale Bank heeft berekend dat één stakingsdag maar liefst 200 miljoen euro kost. Beste collega’s, 200 miljoen euro is een behoorlijk deel van de competitiviteitinjectie die deze regering net voor ogen had. Mijnheer de minister, wat is uw kalender? Wat zal het overleg opleveren?
Mijnheer de voorzitter, collega’s, zoals u weet, voert de huidige regering verregaande economische hervormingen door, om onze economie te herstellen alsook om onze welvaart en ons welzijn te verzekeren. Zij kan daartoe hier in het Parlement op een ruime meerderheid rekenen. Uiteraard is niet iedereen het eens met die visie, wat normaal is. Dat is immers democratie. Ook het feit dat wordt geprotesteerd, is normaal. Dat is democratie. Elke democraat aanvaardt die zaken. Mevrouw Lijnen heeft net al aangehaald dat staken allesbehalve een goede zaak is. Het kost ons 200 miljoen euro per dag. Ik herhaal evenwel dat elke democraat een goed en welomkaderd stakingsrecht zal aanvaarden en zelfs verdedigen. Wat echter niets met democratisch protest of stakingsrecht te maken heeft, zijn vernielingen, vandalisme, geweld en het oproepen tot geweld. Daarvan hebben wij deze week helaas een sterk staaltje gezien. Wij zagen op televisie in primetime zelfs een militant van de FGTB het geweld effectief verdedigen. Collega’s, staken is een recht. Geweld daarentegen is een misdrijf en is essentieel een andere zaak. Wanneer wij protest en beschaafd, welomkaderd stakingsrecht inruilen voor geweld en vernielingen, ruilen wij democratie in voor terreur, wat wij nooit mogen aanvaarden. Mijnheer de minister, daarom heb ik de hiernavolgende vraag. Wat zult u doen, om onze democratische rechten te vrijwaren? Wat zult u doen om het recht op protest en het stakingsrecht te vrijwaren, maar om tegelijkertijd ook de veiligheid van iedereen te garanderen en ervoor te zorgen dat iedereen die wil werken, in deze moeilijke tijden ook effectief kan gaan werken?
Mijnheer de voorzitter, collega’s, mevrouw Lijnen, ik ben heel blij dat u het belang van het sociaal overleg heel nadrukkelijk onderstreept. Vorige week hebben wij tijdens het debat over de regeringsverklaring ook duidelijk gemaakt dat de huidige Vlaamse regering … (…): (…) [[Hilariteit]] Ik bedoel uiteraard de féderale regering. Je m’excuse, maar ook voor de Vlaamse regering is dit het geval. Maak u dus geen zorgen. Wij hebben dus duidelijk gemaakt dat deze federale regering het sociaal overleg onverkort heel erg belangrijk vindt. Wij zijn er immers van overtuigd dat sociaaleconomische hervormingen in dit land maar kunnen, wanneer ter zake maximaal op het overleg en op de sociale dialoog wordt ingezet. Sterker nog, wij hebben een nieuw vehikel ingeschreven, het tripartiete overleg, omdat wij menen dat dit sneller tot resultaat kan leiden. De vraag is hoe het nu staat met het overleg tussen de sociale partners? Ten eerste, hebben enkele collega’s al specifiek over hun domeinen overleg gevoerd met de sociale partners. Ook de eerste minister heeft al informeel contact opgenomen met de sociale partners, en ikzelf heb dat ook gedaan. Wij zullen dit informeel overleg voortzetten en dan op een bepaald moment de Groep van 10 officieel uitnodigen om afspraken te maken over de kalender. Ten tweede, wil ik benadrukken, en dat is misschien onvoldoende bekend, dat sociale conflicten en stakingen door de regelgeving en door de verschillende paritaire comités reeds zeer goed worden aangepakt, met verzoeningsbureaus, een sociale bemiddelaar enzovoort. In het regeerakkoord staat ook te lezen dat wij de rol van de sociale bemiddelaar verder willen uitbreiden tot de overheidsbedrijven NMBS en bpost. Ten derde en ten slotte, mijnheer Dedecker, is het voor mij zeer belangrijk duidelijk te stellen dat syndicale acties waarbij moedwillige vernielingen worden aangebracht niet aanvaardbaar zijn en afbreuk doen aan het democratische recht om te staken en te betogen. Dit moet afgekeurd worden, dit kan niet. Ik ben heel blij dat die afkeuring niet alleen hier, maar ook door de verschillende syndicale organisaties geuit is. Zij hebben zich, de ene al wat sneller dan de andere, gedistantieerd van werknemers die bij acties vernielingen aanbrengen. Ik hoop dat kamerbreed het signaal zal worden gegeven dat men kan en moet betogen wanneer men dat terecht vindt, daar is geen speld tussen te krijgen, dit recht moet onverkort overeind blijven. Maar vernielingen aanbrengen kan niet, dat moeten wij elke keer afkeuren. Nogmaals, ik vind het zeer positief dat ook de verantwoordelijken van de vakbonden duidelijk hebben gesteld dat vernielingen aanbrengen moet worden afgekeurd.
Mijnheer de minister, een oproep tot sociaal overleg, maar ook voor het primaat van de politiek. Als de sociale partners er niet uit komen, als ze de regeringsagenda willen gijzelen, als ze de uitgestoken hand wegslaan of beantwoorden met de vuist, dan moet de politiek beslissen. Ook dat vindt onze partij belangrijk.
Mijnheer de minister, dank u voor uw antwoord. U zult in ons een partner vinden waar het gaat over het verdedigen van de democratische waarden en het sociaal overleg. Ik wil u tegelijkertijd ook bedanken voor uw scherpe veroordeling van het buitensporige geweld. Ik hoop dat wij de verantwoordelijken die op die manier democratisch protest tot schande maken, daar ook voor een stuk op afrekenen. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om een oproep te doen, collega’s. Ik roep de collega’s in dit Parlement op, maar ook de vakbonden en de opiniemakers hierbuiten, om het debat hoffelijk en correct te voeren. Zo is er bijvoorbeeld het zeer wijdverspreide misverstand dat binnenkort iedereen tot 67 zou moeten werken. Dit klopt niet, dit is onwaar, dit is fundamenteel fout. Deze regering voorziet ook in sociale maatregelen, dat wie vroeg is beginnen te werken vroeger kan stoppen. Dat zullen wij veiligstellen. Een eerlijk debat en eerlijke communicatie zouden toch wel escalaties en geweld kunnen vermijden. Geweld is te allen tijde te vermijden en dat moeten wij dus ook doen.
Mijnheer de voorzitter, mijnheer de minister, in het regeerakkoord staat dat u een banenplan wil creëren en dat u mensen langer aan het werk wil houden. U had daarnet de mond vol over het sociaal overleg, maar u hebt wel eenzijdig beslist dat mensen langer moeten werken en u hebt eenzijdig beslist om de leeftijd van het brugpensioen – SWT – te verhogen en de loopbaanvoorwaarden hiervoor te verstrengen. Het cynische van het verhaal is dat u door deze maatregelen de mensen hebt aangezet om vroeger te stoppen in plaats van langer te werken. Want zowel de vakbonden als de ondernemers hebben de mensen op de hoogte gebracht van de wijziging, omdat men voor 31 oktober moet ontslagen worden om nog gebruik te kunnen maken van de huidige regeling. U hebt overleg gepleegd en de Ministerraad heeft vanochtend beslist een overgangsmaatregel in te voeren, maar deze zal, als ik het goed begrepen heb, pas op 31 december in werking treden. Mijn vraag blijft nog steeds dezelfde. U hebt beslist dat de mensen langer moeten werken maar zegt niet op welke manier de mensen langer moeten werken. Voorts komt er ook een kliksysteem. Mensen die vandaag recht hebben om op brugpensioen te gaan maar beslissen om langer te werken, kunnen later toch nog op brugpensioen gaan. Sp.a vindt het niet meer dan logisch dat u dit kliksysteem inroept. Mijnheer de minister, om uw holderdeboldersysteem een halt toe te roepen waarbij u eerst maatregelen invoert en achteraf sociaal overleg pleegt om dan de maatregelen terug te schroeven, heb ik een voorstel. Ik stel voor dat u het vastkliksysteem dat u nu invoert voor het brugpensioen, ook invoert voor de landingsbanen, waar u ook de leeftijd verhoogt. Het systeem van de landingsbanen is immers wel een systeem waardoor mensen langer kunnen werken en het is een systeem dat werkbaar is voor de mensen. Bent u bereid om het kliksysteem ook in te voeren voor de landingsbanen?
Mijnheer de voorzitter, mijnheer de minister, collega’s, in het regeerakkoord wordt inderdaad uitgegaan van langer werken. Op die manier en met dat doel voor ogen zijn de voorwaarden verstrengd, zowel voor het vervroegd pensioen als voor het brugpensioen – SWT, werkloosheid met bedrijfstoeslag. Wij werden echter allemaal geconfronteerd met vragen van mensen die ongerust zijn. Zij vragen zich af wanneer dit systeem zal ingaan en of ze hierop nog een beroep zullen kunnen doen wanneer ze iets langer blijven werken. Gemakshalve noemt men dit het kliksysteem, dat ook bij het vervroegd pensioen geldt. Mensen van 62 kunnnen vandaag een beroep doen op vervroegd pensioen na een loopbaan van 40 jaar. Ook in de toekomst zal dit mogelijk blijven. Dezelfde vraag stelt zich voor het brugpensioen. Kunnen mensen die vandaag op grond van hun cao een beroep kunnen doen op brugpensioen, op hun twee oren slapen als zij toch langer willen blijven werken? Zo niet, kan deze hervorming een averechts effect hebben, omdat mensen hun opzeg zullen geven daar waar wij willen dat er langer wordt gewerkt. Mijnheer de minister, wilt u nog eens heel concreet duidelijk maken wat het overleg in de schoot van de regering heeft opgeleverd en of u de signalen van de sociale partners heeft meegenomen? Op die manier kan de juiste informatie worden gegeven aan alle betrokkenen.
Mijnheer de voorzitter, deze vragen sluiten enigszins aan bij de vorige vragen over het sociaal overleg en het belang ervan. Dit kan niet voldoende worden onderstreept. Ik meen dat een regering een duidelijk kader moet scheppen. Dit kader moet terug te vinden zijn in een regeerakkoord. Beiden sluiten mekaar uiteraard niet uit. Men kan duidelijke krijtlijnen trekken. Men kan de te volgen weg duidelijk bepalen. Tegelijkertijd kan over die lijnen sociaal overleg worden georganiseerd. Dit is alvast de bedoeling van deze federale regering. Wat het brugpensioen betreft, meen ik dat het correcter zou zijn om in de toekomst te benadrukken dat het hierbij gaat om een werkloosheidsuitkering met bedrijfstoeslag. Deze wijziging is al een hele tijd geleden doorgevoerd, maar in de volksmond heeft men het nog altijd over brugpensioen. Men vergeet daarbij dat het eigenlijk gaat over een werkloosheidsuitkering met bedrijfstoeslag. Ook op dat vlak hebben wij de nodige krijtlijnen getrokken. Wij stimuleren mensen om langer te werken omdat dit ook een onderdeel is van het duurzaam maken en het verder stabiel maken van heel het pensioenstelsel. U hebt gelijk als u zegt dat wij ervoor moeten zorgen dat mensen een job hebben. U bent als Limburgse uit de buurt van Genk goed geplaatst om hier te opperen dat het creëren van jobs een heel belangrijke opdracht is. Dit is echter ook de uitdaging die deze federale regering op zich wil nemen. Wat is er vanmorgen nu specifiek besproken tijdens het kernkabinet en de Ministerraad? In het regeerakkoord staat zeer duidelijk dat wij de leeftijd voor brugpensioen zullen optrekken. Daar wordt niet aan geraakt, zowel voor de algemene brugpensioenleeftijd, die van 60 naar 62 jaar gaat, als voor de lange loopbanen en de zware beroepen trekken wij de leeftijd op. Het regeerakkoord bepaalt ook uitdrukkelijk dat 31 oktober de deadline zou zijn voor mensen die het oude regime nog wensten te gebruiken. Daar kwamen reacties op, zowel van vakbonds- als werkgeverszijde. Wij kwamen zo in een situatie waarin mensen door de vakbonden en ook de werkgevers werden aangemoedigd om nu ontslag te nemen. Dat was niet onze bedoeling. Wij willen niet dat mensen sneller worden ontslagen en sneller in het brugpensioen terechtkomen dan aanvankelijk gepland. Het tegendeel is uiteraard onze bedoeling: mensen langer aan het werk houden. Ik heb met alle actoren overlegd om te bekijken hoe dit praktische probleem kan worden opgelost. Het was immers een praktisch probleem – mensen die sneller dan verwacht met brugpensioen gaan – maar ook een juridisch probleem. 22 oktober was immers gisteren en de regering wil absoluut geen rechtsonzekerheid creëren door vast te houden aan die datum en daarna een koninklijk besluit uit te vaardigen, dat dan retroactief wordt toegepast. Dat zou immers leiden tot procedures voor arbeidsrechtbanken en dergelijke meer. Daarom heeft de regering gezocht naar een praktische oplossing. Dat werd door mijn collega’s vanmorgen ook onderstreept. De deadline wordt 31 december 2014, mevrouw Becq. Voorts wordt aan het kliksysteem, waarin cao 107 voorziet, niets gewijzigd. Mensen die nu nog de mogelijkheid hebben om met brugpensioen te gaan, zullen dat tot het eind van het jaar kunnen doen. Dit is een bewijs dat de federale regering heel duidelijke keuzes maakt waaraan niet kan worden getornd. Als echter een win-win-winsituatie mogelijk is voor de werknemers, de werkgevers en voor de overheid – omdat er langer wordt gewerkt – is de regering bereid haar maatregelen wat bij te sturen waar nodig. De landingsbanen betreffen een volledig andere problematiek. Hier ging het zeer specifiek over 22 oktober en het risico op rechtsonzekerheid. Verwijzend naar de vorige vraag ben ik ervan overtuigd dat elke minister in zijn domein het sociaal overleg, dat de federale regering zo belangrijk vindt, ter harte zal nemen. Wij zullen zien wat daar de resultaten van zullen zijn.
Mijnheer de minister, bedankt voor uw antwoord. Ik ben blij dat u toch een beetje toegeeft dat de regering te snel te werk is gegaan. Misschien hanteren wij een andere definitie van sociaal overleg. U zegt dat u de richting en het raam aangeeft en dat de uitwerking samen met de sociale partners gebeurt. Het dossier dat wij nu bespreken, toont juist aan dat heel die verwarring niet nodig was geweest. Indien u eerder met de sociale partners had samen gezeten, had u immers op voorhand vernomen dat dit praktisch, juridisch en op nog verschillende andere domeinen gewoonweg niet haalbaar was. Desgevallend had u misschien meteen 31 december als streefdatum vastgelegd en een kliksysteem ingevoerd. Ik ben blij dat u ook bekommerd bent en dat u mijn oproep om jobs te creëren ter harte neemt. Wel geef ik mee dat ik het belangrijk vind om voor kwalitatieve jobs te gaan en niet voor eender welke jobs. Daarom pleit ik er nogmaals voor om nog eens goed te bekijken of wij voor de landingsbanen eventueel ook het kliksysteem kunnen invoeren.
Mijnheer de voorzitter, ik dank de minister uiteraard voor zijn antwoord. In de vorige legislatuur, zo stel ik vast, hebben wij regelmatig naar de sociale partners geluisterd, ook als het over de pensioenen ging. Op basis van die gesprekken hebben wij ook aanpassingen doorgevoerd en maatregelen genomen. Mijnheer de minister, in de vorige legislatuur was dat belangrijk. Ik stel vast dat de regering ook gisteren en vandaag geluisterd heeft naar wat er leeft bij de sociale partners. Wij rekenen erop dat dit ook in de toekomst zal gebeuren en regering en sociale partners elkaars uitgestoken handen vastnemen zodat er een ernstig en goed overleg uit kan komen.
Mijnheer de vicepremier, het is intussen al meer dan drie maanden geleden dat het Grondwettelijk Hof komaf heeft gemaakt met de gunstige pensioenregeling voor het politiepersoneel. Iedereen moet langer werken – dat is hier al gezegd – en de uitzondering voor de politie is dus niet langer verantwoord. Mijnheer de vicepremier, de gevolgen van het arrest zijn ingrijpend voor de politiemensen, die onverwacht langer zullen moeten werken, en voor de zones die te kampen hebben met organisatorische en budgettaire problemen. Voor de pensioenfactuur heeft het dan weer een milderend effect. Er is onrust, al enige tijd. We begrijpen de onrust bij de politiemensen zelf en bij de zones. Het is belangrijk te onderstrepen dat er ook onrust is bij de lokale besturen, want ook zij zijn betrokken partij. Mijnheer de vicepremier, als verantwoordelijk minister zult u die onrust moeten wegwerken door een oplossing te bieden, een oplossing op korte termijn. Wij weten dat u afgelopen week overleg hebt gehad met de vakbonden. Dat overleg zou tot een kleine doorbraak geleid hebben. Wij zouden hier vandaag in het Parlement graag duidelijkheid over krijgen. Ik heb drie vragen voor u. Ten eerste, bevestigt u de doorbraak in het overleg? Zal de oplossing bestaan in aangepast werk voor politiemensen vanaf 58 jaar en, als die mogelijkheid er niet is, vervroegd pensioen? Ten tweede, welke afspraken zijn er gemaakt voor de volgende vergadering? Wat staat er dan op de agenda? Wij hebben immers begrepen dat u op 12 november opnieuw samen zit. Ten derde – en dit is heel belangrijk –, welke maatregelen zult u nemen, zodat aangepast werk voor politiemensen wordt gevonden en vermeden wordt dat ze vooralsnog met vervroegd pensioen gaan?
Mevrouw Lahaye-Battheu, het klopt inderdaad dat ik afgelopen dinsdag de vier vakbonden ontvangen heb op mijn kabinet. Daarmee duid ik eigenlijk aan hoe belangrijk wij het sociaal overleg vinden. Het pensioendossier van de politie is voor mij op dit moment het meest prioritaire dossier. U hebt de omstandigheden geschetst waarin dat dossier zich ontwikkelde en ik meen dat wij het aan alle actoren die u opgesomd hebt, verplicht zijn hier snel heel duidelijk over te zijn. Bij de bijeenkomst met de vakbonden heb ik ook kunnen luisteren naar andere verzuchtingen, die op een later tijdstip gevolgd zullen worden. Ik heb op die vergadering, in samenspraak met de minister van Pensioenen, de heer Bacquelaine, de contouren van het regeerakkoord, zoals zopas door u geschetst, aan hen kenbaar gemaakt. Ik heb hen gezegd dat binnen de contouren daarvan verdere onderhandelingen over de modaliteiten mogelijk zijn. Ik heb de vakbonden dan onmiddellijk voorgesteld om datum en uur daarvoor vast te leggen. Op 12 november om 10 uur komen zij bij mij op het kabinet om over de modaliteiten verdere afspraken te maken. De doorbraak voor mij is dat het kader dat in het regeerakkoord werd geschetst, werd aanvaard door de bonden en verder kan doorgesproken worden. Welke maatregelen precies moeten worden genomen om aangepast werk te kunnen voorleggen of bij gebrek daaraan personen in een of andere vorm met vervroegd pensioen te laten gaan, maakt voor mij deel uit van de onderhandelingen, waarmee we op 12 november starten. Het is wel degelijk de bedoeling om in samenspraak met de sociale partners die elementen vast te leggen. We starten met de onderhandelingen op 12 november, zoals gezegd, en wij hebben de uitdrukkelijke wil om zeker ruim voor het jaareinde tot een akkoord te komen met de vakbonden of de maatregelen vast te leggen.
Mijnheer de minister, bedankt voor de stand van zaken. Ik herhaal dat wij niet alleen voorstander zijn van langer werken, maar ook van aangepast werken om langer werken mogelijk te maken. Het kan niet de bedoeling zijn dat men alsnog vervroegd stopt. Er zal dus aangepast werk moeten worden gevonden. Wij vragen u om bij het verdere overleg met de vakbonden vooral daarover te waken. De lijn werd uitgezet in het regeerakkoord. Wij vragen u die lijn strak aan te houden, stelsels te harmoniseren en het regeerakkoord uit te voeren.
Mijnheer de minister, mijn vraag sluit enigszins aan bij de vorige. Op initiatief van de vakbonden werden de voorbije dagen verscherpte controles uitgevoerd op de luchthavens. Er is ook aangekondigd dat er lokale acties zullen volgen. Tevens mochten wij daarnet vernemen dat er een extra stakingsaanzoek is voor volgende week donderdag. Het spreekt voor zich dat de staking heel wat hinder zal meebrengen voor de reizigers die in de herfstvakantie op reis willen gaan. De acties werden onder meer gepland naar aanleiding van het arrest van het Grondwettelijk Hof over de pensioenregeling van de politieambtenaren. De ongerustheid bij het politiepersoneel is bekend. Wij begrijpen die ongerustheid bij het personeel ook. Toch wil ik u hierover enkele vragen stellen. Ten eerste, er was al aangekondigd dat er in de luchthaven acties zouden komen tijdens de herfstvakantie. Werden er initiatieven genomen om de werkzaamheden, indien mogelijk, toch soepel te laten verlopen? Ten tweede, u hebt zopas een timing uitgesproken, u wil proberen tegen het einde van dit jaar tot een goed akkoord te komen. Zal u tussen nu en 12 of 15 november, het moment waarop u de vakbonden opnieuw ziet, iets ondernemen opdat er minder actie op het veld wordt gevoerd en de rust kan terugkeren?
Ik feliciteer de heer Demon met zijn maiden speech. [[Applaus]]
Collega Demon, er loopt bij de geïntegreerde politie inderdaad een stakingsaanzegging voor de periode begin september tot begin januari. Er is permanent en bijwijlen zeer intensief overleg met de vakbonden. Er worden praktische afspraken gemaakt, die tot heden correct werden nageleefd door zowel de vakbonden als de politieoverheid. Ik verwijs hiervoor naar het verloop van de betoging van 18 september jongstleden, en naar de stakingsdag van 23 september, waarvoor op federaal en lokaal niveau personeel gevorderd werd om een minimumdienst te garanderen. Ook voor de Europese top die vandaag en morgen plaatsvindt, zijn er afspraken gemaakt en specifieke vorderingen gedaan bij zowel de federale politie als bij de betrokken lokale korpsen. Wat de controles op de luchthaven Brussel Nationaal betreft, wordt de operationele bezetting op de voet gevolgd. De operationele bezetting, daar druk ik op, is verzekerd. Ik sta daarvoor in voortdurend contact met de directeur-generaal van de bestuurlijke politie van de federale politie. Er is geen stakingsactie aangekondigd in verband met de grenscontrole op de luchthaven. Afgelopen dinsdag heb ik het overleg met de vakbonden opgestart. De volgende concrete fase komt er op 12 november. De vakbonden hebben gezegd dat de stakingsaanzegging voor de Europese top nog wel bleef staan, maar dat zij, in afwachting van 12 november, die zaak nog zouden bekijken. Ondertussen zullen wij in de regering het onderhandelingskader nog vastleggen. 12 november aanstaande wordt dus een belangrijke dag.
Mijnheer de minister, ik dank u voor uw antwoord. Het doet mij plezier dat u in nauw contact blijft met de vakbonden. Ik wil er echter op aandringen om voor het volledige dossier voldoende contacten met de verschillende vakorganisaties te houden en ook om de herfstvakantie scherp in het oog te houden, zodat er op onze luchthaven zo weinig mogelijk hinder is.
Monsieur le président, monsieur le ministre, chers collègues, dans les années 90, une première loi était votée pour permettre la déclaration de certaines armes. En 2006, une nouvelle loi sur les armes était adoptée. Cette loi visait à lutter contre le trafic d'armes destiné à alimenter le grand banditisme, mais aussi à permettre aux particuliers de déclarer des armes qui étaient détenues dans la clandestinité. Cette loi fut prolongée à plusieurs reprises et, en tout cas, jusqu'au 31 octobre 2008. Force est de constater qu'il resterait, aujourd'hui, 300 000 armes non déclarées. En tant que mandataires locaux notamment, nous rencontrons souvent des personnes quelque peu désemparées car elles ont retrouvé une arme chez leurs parents ou ailleurs et qui ont peur d'avoir de gros soucis en cas de déclaration de ladite arme. En outre, des chasseurs s'inquiètent face à la rigueur de la loi et demandent des allègements en termes de conditions de transport des armes de chasse. Monsieur le ministre, disposez-vous d'une estimation relative au nombre d'armes qui seraient toujours détenues dans la clandestinité? Avez-vous déjà fixé le calendrier, le canevas de la nouvelle période de déclaration de ces armes dites clandestines? Pouvez-vous donner un premier éclaircissement aux chasseurs – je n'en fais pas partie – quant aux conditions de transport des armes de chasse?
Monsieur le président, cher collègue, vous me posez beaucoup de questions alors que je viens de découvrir le dossier. Je vais tenter d'y répondre, mais pas de façon complète comme vous l'espérez sans doute. Le contexte de votre question est connu. Il concerne tous ceux qui auraient omis, de bonne foi, de déclarer leurs armes avant le 31 octobre 2008. Il faut savoir que la loi du 8 juin 2006 sur les armes obligeait toute personne détenant une arme à la déclarer. Cela visait les armes non encore signalées, mais aussi celles déjà enregistrées. La date butoir fut fixée, à l'époque,au 31 octobre 2008. De nombreuses personnes n'ont pas pris connaissance de cette nouvelle obligation ou ne l'ont pas correctement intégrée. C'est la raison pour laquelle l'accord de gouvernement prévoit d'ouvrir une nouvelle période de déclaration pour tous ceux qui ont omis, de bonne foi, de déclarer leurs armes avant le 31 octobre 2008, pour autant que celles-ci aient déjà été enregistrées avant l'entrée en vigueur de la loi sur les armes du 8 juin 2006. Il va de soi que je mettrai en oeuvre, aussi vite que possible, ce point de l'accord. Concrètement, je vais charger mon administration de préparer les modifications nécessaires à la loi du 8 juin sur les armes.
Monsieur le ministre, je vous remercie pour votre réponse aussi rapide. Je me rends compte qu'il vous faut du temps pour prendre vos marques, mais cette loi me paraît particulièrement importante pour la sécurité publique et pour permettre aux citoyens d'être rassurés.
Monsieur le président, chers collègues, madame la ministre, aujourd'hui, ce sont des milliers d'étudiants en médecine et en dentisterie qui sont plongés dans l'incertitude la plus complète puisqu'ils ne savent pas s'ils pourront, au terme de leurs études réussies, exercer réellement leur profession. En effet, sans numéro INAMI, ils ne peuvent pas exercer de manière thérapeutique leur profession. Madame la ministre, c'est évidemment un comble lorsque l'on sait que les médecins non belges européens, obtiennent, eux, facilement un numéro INAMI et c'est un piège à la fois pour ces étudiants et leurs familles et pour les universités, mais c'est aussi une gabegie pour les fonds publics puisque toutes ces longues années représentent un coût important. Madame la ministre, comptez-vous trouver des solutions pour ces milliers d'étudiants en médecine et en dentisterie? Allez-vous non seulement prendre un engagement clair aujourd'hui mais aussi vous mettre rapidement au travail? Quelles sont les solutions que vous envisagez pour l'ensemble de ces étudiants, qui, demain, seront médecins et dentistes?
Madame Fonck, chers collègues, oui c'est un dossier dont j'ai hérité et j'ai immédiatement demandé au SPF Santé publique de disposer dans les plus brefs délais d'un état des lieux du dossier et d'une vue complète sur les places disponibles dans les différentes professions de santé contingentées ainsi que leur évolution prévue. Je lancerai également une concertation avec la Commission de planification et tous les acteurs concernés afin de définir les pistes de solutions possibles et les éventuelles réformes du système permettant de pallier les pénuries qui sont constatées dans certaines professions et aux surplus qui sont annoncés. Mon souhait est de trouver une solution durable. Cette solution ne peut d'ailleurs pas pénaliser les étudiants. Ils ne sont pas responsables du système qui leur est imposé. Comme vous le savez, le problème se situe avant tout à l'entrée des études de médecine car un surnombre d'inscriptions a eu lieu ces dernières années. Il est évident qu'en dialogue, les Communautés devront prendre leurs responsabilités. À ce stade, je ne peux cependant vous donner des détails quant à la réforme du système car la concertation nécessaire avec tous les acteurs doit encore se faire. À moyen terme, l'accord de gouvernement prévoit un cadastre détaillé et fiable de toutes les professions de soins de santé et cela permettra aux commissions de planification de mieux faire concorder l'afflux dans les professions de santé. Des accords clairs portant sur le contingentement sont prévus dans l’accord de gouvernement. Une concertation avec les instances compétentes des Communautés sera nécessaire. Soyez assurée qu’en tant que médecin généraliste, je suis particulièrement attentive à cette question et je m’efforcerai de trouver un consensus à cet égard.
Madame la ministre, je vous remercie pour votre réponse, que je qualifierais d’ouverte, quoiqu’un peu tiède. En effet, l’état des lieux est parfaitement connu pour les années à venir, au moins jusqu’en 2020. La Commission de planification ainsi que les doyens des facultés de médecine et de médecine dentaire peuvent très bien vous en informer. Je suis d’accord avec vous sur la nécessité de remettre les choses à plat, en concertation avec les acteurs, mais aussi avec les Communautés, pour essayer de trouver une solution durable et éviter de se retrouver à nouveau dans une telle situation. En même temps, je vous demande, madame la ministre, de prendre dès aujourd’hui un engagement ferme et dépourvu d’ambiguïté pour que les étudiants qui seront diplômés demain puissent exercer leur profession. On ne peut pas empêcher des milliers de médecins diplômés d'exercer. Comme ces derniers et leurs familles, je compte donc sur vous. Merci, madame la ministre, de vous y mettre sans tarder et de leur envoyer rapidement un signal.
Mijnheer de voorzitter, mevrouw de minister, Brussels Airlines is op dit moment de enige luchtvaartmaatschappij in Europa die nog vluchten van en naar ebolalanden uitvoert. Het gaat namelijk om vluchten van en naar Monrovia in Liberia en Freetown in Sierra Leone, die telkens tweemaal per week plaatsvinden. Hoewel sinds enkele dagen alle passagiers die van die landen naar Zaventem komen, worden gescreend, weten wij allen dat dergelijke screenings feitelijk niet echt efficiënt zijn, al was het maar omdat de incubatietijd voor ebola tussen 2 en 21 dagen bedraagt. Dat betekent dat wie geen ziekteverschijnselen vertoont, toch met het virus besmet kan zijn. Ik hoop dat België niet de toegangspoort tot Europa wordt voor ebola, wat nochtans het geval dreigt te zijn. Mevrouw de minister, ik hoop ook dat u in Europa en in de rest van de wereld niet als Miss Ebola door het leven moet gaan, wanneer wordt bewaarheid dat Zaventem de toegangspoort tot Europa wordt voor ebola. Mijn vraag is dan ook vrij voor de hand liggend. Als allerlei grote luchtvaartmaatschappijen in Europa niet langer op voornoemde landen vliegen, waarom doet Brussels Airlines dat wel? Waarom neemt u in uw hoedanigheid van minister van Volksgezondheid niet het initiatief om ervoor te zorgen dat de volksgezondheid van ons land en van Europa wordt beschermd en dat vluchten van en naar ebolalanden in de nabije toekomst eenvoudigweg worden geschrapt?
Mijnheer de voorzitter, collega’s, mevrouw de minister, er werd in het eboladossier wereldwijd laat gereageerd. In ons land was dat spijtig genoeg niet anders. Ook de vorige minister van Volksgezondheid heeft lang gewacht met het nemen van concrete stappen. Mevrouw de minister, u moest dus op topsnelheid handelen nadat u uw eed had afgelegd, wat u ook hebt gedaan. Wij kunnen alleen maar toejuichen dat ondertussen op nationaal vlak een coördinator is aangesteld en ook dat meteen op Europees niveau overleg is gepleegd. Wij zijn zeer blij met die initiatieven maar wij blijven, ondanks uw inspanningen ook op het vlak van behandelingscapaciteit, waarvoor u nu een oplossing hebt gezocht, met een uitdaging geconfronteerd. Ondanks het feit dat er in 2006 reeds afspraken waren om een aparte capaciteit te ontwikkelen, werden deze niet nagekomen. Daarom heerst er vandaag op het terrein nog steeds zeer veel ongerustheid, en dan vooral bij het verplegend personeel van de drie ziekenhuizen die nu worden aangesteld om bij een ebolageval in actie te treden. Die ongerustheid is nog toegenomen ingevolge de voorvallen in onder andere Spanje en de Verenigde Staten, waar verplegend personeel ondanks de voorzorgen toch besmet geraakt is. Mevrouw de minister, wat zult u concreet doen om het verplegend personeel gerust te stellen en voldoende te omkaderen in de drie ziekenhuizen die nu aangesteld zijn? Werd op Europees niveau nagegaan of er een mogelijkheid is om eventueel patiënten naar andere landen te brengen waar een betere capaciteit aanwezig is?
Mevrouw Van Peel, ik feliciteer u met uw maiden speech. [[Applaus]]
Mijnheer de voorzitter, collega’s, dit is natuurlijk een zeer belangrijke zaak en het is ook de reden waarom ik amper enkele uren na mijn aanstelling de overdracht met mijn voorgangster heb doorgevoerd. Geloof mij vrij, het eboladossier was reeds een zeer pertinent dossier en er waren reeds maatregelen genomen. Ik heb meteen daarna overleg gepleegd met alle betrokken diensten om na te gaan welke maatregelen er voorts moesten genomen worden en om eventuele responsprocedures te verbeteren. Zodra de regering het vertrouwen van deze Kamer kreeg, heb ik dan ook formele maatregelen genomen. Vorige vrijdag stelde de Ministerraad op mijn voorstel dokter Erika Vlieghe van het Instituut voor Tropische Geneeskunde aan als Belgische ebolacoördinator. Zij beschikt over de nodige wetenschappelijke expertise en terreinervaring. Zij wordt bijgestaan door dokter Daniel Reynders van de FOD Volksgezondheid. Hun taak bestaat erin de aanpak van ebola in ons land te coördineren en te waken over alle maatregelen die kunnen worden getroffen. Dokter Vlieghe heeft zich vrijdag meteen naar de luchthaven begeven en heeft tijdens het daaropvolgende weekend reeds een plan van aanpak voor de veiligheid van al het personeel op de luchthaven voorgesteld bovenop de eerder genomen maatregelen. Dat gaat van het cabinepersoneel tot degenen die de vliegtuigen kuisen en zij die het afval en de bagage behandelen. Een van de nieuwe maatregelen betreft de temperatuurcontroles, die dan ook sedert maandagnacht plaatsvinden op Brussels Airport. Deze controles gebeuren bovenop de controles bij vertrek in de risicolanden. Het gaat dus om een extra veiligheidsmaatregel die ook de stijgende ongerustheid bij het personeel moet wegnemen. De temperatuurcontroles of entry screenings gebeuren bij de passagiers op vluchten uit de drie getroffen West-Afrikaanse landen bij aankomst op Brussels Airport. Reizigers die koorts hebben, worden op de luchthaven gecontroleerd door een verpleegkundige en, indien nodig, door een arts. De procedure voor een veilige afhandeling van de bagage is ook aangescherpt. Voor het vertrek uit een van de risicolanden worden alle etenswaren uit de bagage verwijderd en op Brussels Airport wordt ook de bagage, indien zij verdacht is, meteen vernietigd en de overige bagage ontsmet. Er worden opleidingen georganiseerd met verschillende simulaties, bijvoorbeeld omtrent de vraag wat te doen als er aan boord een zieke passagier wordt vastgesteld. De bestaande procedures zullen permanent geëvalueerd en zo nodig aangepast worden. Er is een zeer nauwe samenwerking met Brussels Airport, Brussels Airlines, de federale en regionale overheidsdiensten en alle andere bedrijven die op de nationale luchthaven actief zijn. U moet weten dat een ebola-epidemie in ons land bijzonder onwaarschijnlijk is. Dat wil ik nogmaals benadrukken, want soms krijg ik de indruk dat sommigen onze bevolking een gevoel van paniek willen aanpraten. Voor verdachte gevallen is er een procedure uitgewerkt. Na inzameling van een aantal cruciale elementen van informatie die toelaten om het risico in te schatten, wordt de persoon getransporteerd naar een van de referentieziekenhuizen. Dat transport gebeurt via een gespecialiseerde ambulancedienst van Defensie. In een van de drie referentieziekenhuizen wordt de persoon eventueel in quarantaine geplaatst tot er een uitsluitsel is. Ook daartoe zijn er speciale procedures uitgewerkt. Tussen mij en mijn diensten vindt er constant overleg plaats met de Europese en internationale instanties. Zelf heb ik op 16 oktober deelgenomen aan een vergadering met ministers van Volksgezondheid van de andere lidstaten. Ook daarna hebben wij nog bilaterale contacten gehad met de Duitse, de Nederlandse, de Franse en de Engelse ministers. Alle nodige maatregelen werden dus genomen en wij spelen kort op de bal. Er is vanuit Europa een zekere samenwerking ontwikkeld, ook als er zich in ons land een dergelijk geval zou voordoen.
Mevrouw de minister, u hebt van alles verteld, maar u hebt geen antwoord gegeven op mijn vraag. Mijn vraag is nochtans vrij eenvoudig. Als zowat alle luchtvaartmaatschappijen, en niet de kleinste, van British Airways tot Lufthansa, beslissen om niet meer te vliegen op de ebolalanden, waarom doet Brussels Airlines dat dan nog wel? Zo moeilijk kan het toch niet zijn om daarop een antwoord te geven? U komt mij hier vandaag vertellen dat wij de bevolking schrik aanjagen. Welnu, daarop kan ik alleen maar repliceren dat dan de Britse en de Duitse regeringen, meer zelfs, heel Europa, dat ook doen. Maar wij, wij weten het blijkbaar beter! U weet het beter. Wij bestendigen onze vluchten op die landen. Dit is bijna crimineel te noemen. Als morgen ebola ons land bereikt dan bent u, en alleen u, daarvoor verantwoordelijk! Mevrouw de minister, geef mij een eenvoudig antwoord. Heel Europa weigert nog op die landen te vliegen maar wij doen het wel. Waarom? De vraag is niet of ebola ons land zal bereiken, de vraag is, dankzij uw beleid, wanneer ebola ons land zal bereiken.
Mevrouw de minister, ik wil even ingaan op wat de vorige spreker heeft gezegd. Ik wil mij zeker niet aansluiten bij zijn woorden. Ik meen dat ik u helemaal volg in het feit dat wij ook geen paniek moeten creëren. Er is op dit moment geen kans op een epidemie in ons land. Wij hebben hier met andere zaken af te rekenen. Ik wil mij dan ook van de woorden van de vorige spreker distantiëren. Mevrouw de minister, ik wil u ook bedanken voor uw antwoord. Ik ben zeer blij dat deze zaak goed wordt aangepakt. Ik hoop wel dat er, zoals ik heb gevraagd, ook voldoende aandacht zal zijn voor het verzorgend personeel dat evenwel nog altijd ongerust is. Zij zijn in eerste instantie degenen die zich wel in een gevaarlijke positie bevinden. Wij zullen dit samen met u blijven opvolgen.
Monsieur le président, monsieur le ministre des Pensions, voici deux semaines, lorsque l'annonce a été faite que l'âge de la pension serait porté à 67 ans et que plusieurs études ont indiqué que cela toucherait beaucoup de travailleurs, vous avez répondu à la presse que seuls 5 à 10 % des travailleurs seraient touchés par cette mesure. Les chiffres que nous avons consultés ne donnent pas du tout les mêmes résultats. Dans votre réponse, vous indiquez qu'une des manières d'éviter de travailler jusque 67 ans est de profiter de la pension anticipée à 63 ans. Mais vous oubliez régulièrement de mentionner qu'il faut au moins 42 ans de carrière. En 2018, nous arriverons à 75 % de femmes qui n'auront pas atteint 42 ans de carrière. Si je vais plus avant, pour le nombre d'hommes et de femmes qui ont 38 ans de carrière, c'est-à-dire ceux qui devront travailler jusqu'à 67 ans, les chiffres sont sans appel: 60 % des femmes qui travaillent en Belgique n'auront leur pension qu'à l'âge de 67 ans. Pour les hommes, c'est 10 %. Monsieur le ministre, à la suite de votre communication dans la presse et selon laquelle seuls 5 à 10 % des travailleurs seraient touchés, pouvez-vous revenir sur ces chiffres? Étaient-ils vrais ou faux? Font-ils partie de la communication gouvernementale dans ce dossier?
Monsieur le président, monsieur Hedebouw, en effet, à l'âge légal de la retraite, toute personne qui le souhaite peut prendre sa pension, et ce, quelle que soit la durée de sa carrière. L'accord de gouvernement porte cet âge de 65 à 67 ans, non à partir de demain mais de 2030 afin que ce passage à l'âge de 67 ans ne prenne personne au dépourvu. Évidemment, il sera toujours possible de prendre sa pension anticipativement. Dans ce cas, il faudra remplir des conditions de carrière. J'ajoute que nous n'avons pas prolongé les conditions de carrière. Ainsi, la durée légale actuelle d'une carrière est de 45 ans et elle n'est pas modifiée, même si des propositions existaient en ce sens, notamment au sein de la Commission pour la Réforme des pensions où il était proposé un passage à 46 ans, voire à 47 ans. Les conditions de pension anticipée, déjà relevées par le gouvernement précédent, permettront à l'horizon 2018 de prendre sa pension à 63 ans, avec 41 ans de carrière, et non 42 comme vous l'indiquez. Ces conditions visent à passer progressivement à 62 ans bientôt. J'attire votre attention sur le fait qu'en cas de carrière longue, il sera possible de partir encore plus tôt. Ainsi, une personne qui entame une carrière professionnelle à 18 ans pourra quitter à 61 ans pour autant qu'elle capitalise 42 ans de carrière. Vous, vous suggérez qu'à l'avenir, trois femmes sur quatre et un homme sur quatre ne rempliront pas, à 63 ans, la condition de carrière. J'aimerais disposer des chiffres en votre possession, différents des miens, car j'apprécie de pouvoir confronter des sources pour arriver à la vérité, si possible. Je voulais simplement vous dire qu'actuellement, 10 % des gens prennent effectivement leur pension à 65 ans. C'est la réalité d'aujourd'hui: 10 %, alors que l'âge moyen de départ est de 59 ans en Belgique. Si on ajoute à cela les métiers lourds, ainsi que les pensions partielles et l'ensemble de l'aménagement de la fin de carrière, je reste convaincu, en fonction des chiffres dont je dispose, que la grande majorité des gens ne vont évidemment pas être obligés de travailler jusque 67 ans.
Monsieur le ministre, je constate que vous ne revenez pas sur le chiffre que vous avez mis en avant dans la presse, chiffre dont vous êtes très sûr: 5 à 10 % seulement de personnes touchées. À titre personnel, je serais très intéressé à disposer des chiffres qui vous mènent à ces conclusions. Pour ce qui me concerne, j'ai repris tout simplement les chiffres de l'étude de M. Jos Berghman, président du Comité de gestion de notre sécurité sociale. Dans son étude sur les pensions en Belgique, il arrive aux chiffres que je vous communique aujourd'hui. J'aimerais que vous puissiez communiquer vos propres chiffres au grand public, d'autant plus que vous évoquez l'âge moyen de départ à 59 ans, mais vous oubliez de dire que votre gouvernement a fermé toutes les autres portes de sortie, comme les prépensions. Je veux dire aujourd'hui au niveau du grand public, que j'attends dans les semaines à venir un démenti fondé sur des chiffres et non sur de la propagande et sur de l'information provenant des partis gouvernementaux. Pouvez-vous nier le fait que six femmes sur dix devront travailler jusque 67 ans? Je parle bien des femmes, parce que les hommes ont des carrières plus longues, qui vont être les premières victimes. Monsieur le ministre, quand les travailleurs entendront cela de votre bouche, alors nous pourrons entamer un vrai débat sur cette mesure des 67 ans.
Monsieur le président, mesdames et monsieur les membres du gouvernement, chers collègues, votre interview le week-end dernier a semé le doute absolu sur votre politique d'économies drastique à la SNCB. On ne s'y retrouve plus! Vous non plus, je crois! Les citoyens, les travailleurs de la SNCB, les navetteurs méritent une réponse. Quel est le montant exact? Vous en avez fait rire beaucoup mais des milliers de personnes sont très inquiètes pour leur travail, pour l'avenir des services que rend la SNCB et pour les services publics de notre pays. Aujourd'hui, vous devez nous communiquer le montant exact. Vous garantissez tout: le volume de l'emploi, le maintien et même le développement des services. Où allez-vous effectuer ces coupes? Où allez-vous économiser ces milliards d'euros dans le budget de la SNCB? Hier, vous avez rencontré les syndicats au siège du MR. Vous n'avez pas de cabinet! Vous n'avez pas de bons chiffres! On peut vous aider… Avez-vous livré certaines pistes? J'ai participé hier à un débat sur une télévision locale et communautaire. Trois membres ici présents peuvent en témoigner. Un député MR fédéral a dit: "Il y a de plus en plus de navetteurs; il y a de plus en plus de besoins, notamment pour le RER; il y a de plus en plus de moyens à investir". Et il a ajouté: "Je suis très inquiet à propos de ce qu'il va se passer à la SNCB". Moi aussi, comme des milliers de personnes!
Monsieur le président, madame la ministre, chers collègues, la tentation est grande en posant ces questions de tomber dans des invectives et dans l'agressivité. Mais derrière ces questions et ces mots que nous échangeons, il y a des hommes et des femmes, des familles, des travailleurs, des navetteurs qui sont inquiets tout simplement pour leur avenir. Comment vont-ils se déplacer? Comment vont-ils aller travailler? Comment vont-ils aller étudier? C'est le plus important pour moi. Nous devrons continuer à débattre en restant dignes car la situation est grave. Vous avez suscité "l'émotion" – tel est le terme que vous avez utilisé dans cette Chambre – en déclarant que le chiffre de 2,1 milliards d'euros d'économies n'avait pas été cité. Pourtant, suivant le compte rendu analytique de la Chambre, la vérité est tout autre. Durant le week-end, ce chiffre a fait l'objet d'un démenti. C'est ainsi qu'il aurait été question de 670 millions d'euros. Ce matin, à la lecture de la presse, suivant les syndicats, il serait pourtant bien question de 2,1 milliards d'euros. Madame la ministre, quel est le montant exact des économies qui devront être faites au niveau de la SNCB? Par ailleurs, à quel niveau se feront les économies? Est-ce au niveau du personnel, de la sécurité, de la tarification, des investissements? Vous avez déclaré, ce matin, que le RER ne souffrirait pas de ralentissements en termes de programmation. Pouvez-vous confirmer cet état de fait? On peut également s'interroger au sujet des investissements sur des lignes dites moins fréquentées qui sont visées, comme cela fut déjà le cas par le passé? À l'époque, de concert avec plusieurs groupes politiques dont le vôtre, nous avions réagi de manière forte pour dire qu'il ne fallait en aucun cas abandonner les lignes C mais les laisser en l'état. Je souhaite donc que vous rassuriez l'ensemble de la population à ce sujet.
Monsieur le président, madame la ministre de la Mobilité, chers collègues, chaque jour, plus de 750 000 navetteurs prennent le train, et ils ont bien du courage. En effet, ils doivent régulièrement faire face à des problèmes de ponctualité, à la suppression de leur train. Il s'agit ici de défis majeurs. Au nom de mon groupe, je tiens à rappeler combien le rail constitue un élément d'une stratégie non seulement favorable à l'environnement, qui nous est très cher, mais aussi à l'économie. Je rappelle combien les embouteillages quotidiens constituent une entrave au fonctionnement normal et sympathique de l'économie, aspect qui devrait intéresser les libéraux, en tout cas, ceux qui le restent. Pourtant, aujourd'hui, la situation est dramatique. Je voudrais profiter du silence qui règne dans cette Chambre pour vous poser deux questions, madame la ministre. Quel est le véritable montant des économies à faire qui vous a été transmis? Vous êtes l'héritière d'un accord de gouvernement. Je suppose que ce chiffre vous a été communiqué après l'accord conclu et après que vous ayez accepté la mission qui vous a été confiée. Est-il de 2,1 milliards sur l'ensemble de la législature ou de 3 milliards comme on semble l'indiquer aujourd'hui, à la suite d'un certain nombre de mesures décidées sous la législature précédente? Dans quel domaine? Vous avez vous-même exclu – c'est fort heureux! – la sécurité. Après Buizingen, c'est le moins! Mais vous avez également déclaré vouloir exonérer le personnel. Qui va-t-on toucher? Les zones rurales, les zones qui ne seront pas desservies, demain, parce que faute de voyageurs non incités encore à prendre dignement le train dans de bonnes conditions? Est-ce le RER, qui souffre déjà d'années et d'années de retard? Bref, madame la ministre, dans une Chambre pacifiée, donnez-nous, aujourd'hui, non seulement les chiffres, mais aussi la réalité de ces chiffres! J'espère que vous serez de notre combat et je vous aiderai à faire en sorte que le gouvernement revienne sur cette décision inique pour les navetteurs.
Mijnheer de voorzitter, collega’s, vorige week hebben wij al gepraat over de besparingen bij de NMBS. Wij gingen toen uit van een besparing van 2,1 miljard euro. Ik was dan ook zeer verwonderd toen ik zaterdagmorgen de krant las en in het ochtendjournaal hoorde dat het om een ander bedrag gaat. Twee uur later zei uw kabinetswoordvoerster – niet de mensen op straat of de vakbond die slecht geïnformeerd zouden zijn – dat het een vergissing is en het een heel ander cijfer betreft. Uw kabinet maakt iedereen niet alleen ongerust, maar ook belachelijk. Wij begrijpen de ongerustheid en verontwaardiging die vandaag bij de mensen leven. Ook wij keuren geweld en vernielingen af. Dat kon gisteren niet, kan vandaag niet en morgen ook niet. Wij zijn daarentegen wel voorstander van een echte sociale dialoog. Vanmorgen hoorde ik professor Gerard op de radio. Dat is waarschijnlijk geen onbekende voor u, mijnheer Beke. Sociale dialoog gaat volgens hem niet enkel over het wijzigen van punten en komma’s. Echte sociale dialoog houdt in dat de verschillende gesprekspartners inhoudelijk wijzigingen kunnen aanbrengen. Ik stel vast dat de regering steeds opnieuw olie op het vuur giet ten aanzien van de werkende mens die dag na dag de factuur krijgt van de regeringsbeslissingen. Daarom moet de regering ook niet schrikken van al het onbegrip en de verontwaardiging die bij de basis leven. Mevrouw de minister, wat is nu het juiste bedrag? Zal het bedrag dat u ons nu meegeeft in de Kamer, morgen nog standhouden of zal het tegen dan alweer zijn gewijzigd? Waar zult u de besparing realiseren? Welk overleg hebt u al gepleegd? Welk sociaal overleg zult u starten? Hoe zal het eruit zien? Zal het sociaal overleg gaan over punten en komma’s of zal er echt inhoudelijk kunnen worden gesproken?
Mijnheer de voorzitter, mevrouw de minister, beste collega’s, er zijn al een aantal vragen gesteld over de besparingen bij de NMBS. Toch wil ik graag nog even uw aandacht, niet alleen omdat het mijn eerste vraag is tijdens mijn eerste vragenuurtje, maar omdat mijn vraag een ander aspect van de besparingen bij de NMBS betreft. Tijdens mijn treinrit naar Brussel las ik vandaag in De Standaard dat zowel de christelijke als socialistische spoorvakbonden geen stakingen plannen op de officiële actiedag van 6 november. In het verleden was het vaak de praktijk dat men voor nationale vakbondsacties doelbewust niet staakt bij het spoor, maar daarentegen extra treinen inlegt. Dat is op zich eigenlijk geen probleem. Zo stimuleren wij het gebruik van het openbaar vervoer, de spits verloopt vlotter en het is bovendien minder schadelijk voor het milieu. Het is twijfelachtig of deze extra dienstverlening, indien ze er zou zijn, kostendekkend is en dit in het bijzonder in tijden van besparingen waarin wij ons vandaag bevinden en waaraan ook de NMBS een bijdrage moet leveren. Het zou toch wel straf zijn mocht men overheidsgeld gebruiken om actie te voeren tegen deze overheid. Daarom heb ik twee duidelijke vragen voor u, mevrouw de minister. Zullen er extra treinen worden ingelast voor de officiële actiedag van 6 november? Zo ja, zal deze extra dienstverlening kostendekkend zijn?
Ik feliciteer mevrouw De Coninck met haar maiden speech.
Monsieur le président, madame la ministre, j'ai l'honneur de poser ma première question d'actualité. Je pense que nous serons unanimes: il s'agit bien d'un sujet d'actualité au vu de tout ce qui est paru dans la presse et au vu du nombre de questions posées aujourd'hui. Pour bien cerner la problématique de l'avenir de la SNCB, pouvez-vous me communiquer les mesures qui ont été prises par le précédent gouvernement si, toutefois, il y en a eu? Sur quels montants portaient-elles? Étaient-elles récurrentes? Si ces mesures concernaient la SNCB et Infrabel, pouvez-vous me dire dans quelles proportions? Enfin, vous connaissez l'importance que le Mouvement réformateur porte au dialogue social. Qu'est-il ressorti de votre rencontre organisée hier avec les membres du personnel?
Je félicite M. Foret pour son maiden speech.
Mijnheer de voorzitter, collega’s, de besparingen bij het spoor komen bijzonder hard aan. Vorige week hebben wij gediscussieerd over een bedrag van 2,1 miljard euro. Vandaag wordt in een artikel in de Franstalige pers nog even verwezen naar eerdere besparingen, waardoor de totaliteit van de besparingen oploopt tot 3 miljard euro en voor volgend jaar, 2015, is dat nog eens ruim 338 miljoen euro. Dat is meer dan 10 % van de dotatie die jaarlijks aan de NMBS en Infrabel wordt gegeven. Het is een onmogelijke opdracht voor het bestuur en voor de directie van de twee spoorbedrijven om dergelijke operatie door te voeren zonder dat aan de dienstverlening kan worden geraakt. Ik stel meteen mijn eerste vraag. Mevrouw de minister, kunt u, durft u vandaag voor het Parlement zeggen dat deze besparingen kunnen worden uitgevoerd zonder te raken aan de dienstverlening aan de reizigers? Mevrouw de minister, het is duidelijk dat uw wittebroodsweken als minister al voorbij zijn, als ze ooit al begonnen zijn. Het protest is hevig. Het is niet altijd slim of gepast en geweld is zeker en vast geen oplossing, maar de hoofdoorzaak van al het ongenoegen ligt uiteraard bij de beslissing van de regering om zo fors te besparen. Ik wil, zoals andere collega’s, eindelijk duidelijkheid over de effecten van die besparing. Waar zullen die gevoeld worden? Wat is het aandeel van Infrabel? Wat is het aandeel van de NMBS? Zal het zijn bij de investeringen, en hoeveel? Zal het zijn bij de exploitatie? Zullen de prijzen hoger worden? Zullen er lijnen worden afgeschaft? Zal men geen nieuwe treinstellen meer bestellen, of veel minder? Waar zullen deze inspanningen worden gevoeld? Daarop kreeg ik graag antwoord, maar ook op de vraag hoe ver men staat in het overleg met de NMBS.
Monsieur le président, mesdames et messieurs les parlementaires, je vous remercie pour vos questions. Elles me donnent l'opportunité de présenter les économies globales que la SNCB et Infrabel réaliseront ces prochaines années. J'espère que cela permettra de lever le flou auquel vous faites tous référence. Er werd beslist om een besparing van 188 miljoen euro door te voeren in 2015 en van 118 miljoen euro in 2016 en de volgende jaren, tot 2019. J'ai voulu communiquer illico sur les 663 millions d'euros, chiffre qui ne change pas. Il s'agit de chiffres réels. Le chiffre de 2,1 milliards d'économies sur cinq ans est une vision quelque peu tronquée de la situation: il est calculé en termes constants, sans tenir compte de l'indexation de la dotation sur la même période. Ce gouvernement a donc décidé d'un effort inférieur aux 2,1 milliards d'euros sur cinq ans. Pour répondre à la question de M. Foret, le gouvernement Di Rupo a réalisé 162 millions d'économies en 2013 et 172 millions en 2014, ce qui représente 334 millions en deux ans. Pour me montrer concrète et pédagogique et pour éviter de mauvaises interprétations, il s'agit d'une économie de 188 millions en 2015, 118 millions en 2016 par rapport à la dotation de 2015, soit un montant total de 307 millions, 118 millions en 2017 par rapport à la dotation de 2016, soit un montant total de 426 millions, 118 millions en 2018 par rapport à la dotation de 2017, soit un montant total de 544 millions, et 118 millions en 2019 par rapport à la dotation de 2018, soit un montant total de 663 millions. À cela, il faut ajouter les décisions du gouvernement Di Rupo, qui avait prévu une économie de 150 millions chaque année. Je suis également tenue par cette décision qui n'a, hélas, pas été implémentée par le ministre précédent, M. Labille. En outre, l'effet du saut d'indexation automatique des salaires sera neutre pour le budget de la SNCB. Clairement, ces économies touchent la SNCB et Infrabel, comme tous les départements de l'État fédéral, mais aussi, ainsi que vous le savez, comme les gouvernements wallon, flamand et de la Fédération Wallonie-Bruxelles. Comme ministre de la Mobilité, je souhaite vous rassurer: ces économies ne pourront mettre en péril la sécurité du transport ferroviaire, le maintien d'une qualité de service aux clients, l'objectif de stabilité de la dette. Je souhaite que ces économies permettent de pérenniser la qualité de l'emploi au sein de ces deux entreprises qui travaillent dans un milieu de plus en plus concurrentiel. En ce qui concerne la répartition entre Infrabel et la SNCB, ces deux entreprises me transmettront une proposition dans les prochains jours sur base des priorités que je viens de vous exposer. Wat de vakbondsacties betreft, ik heb alle begrip voor de ontevredenheid van de klanten van de NMBS. Ik betreur dat de vakbonden actie hebben gevoerd vooraleer ik de mogelijkheid heb gehad om te praten met de vakbonden. Ik wens nochtans echt samen te werken, zowel met de directies van Infrabel en de NMBS als met de vakbonden. Mijn deur zal dan ook steeds openstaan voor de vertegenwoordigers van de werknemers. We moeten samenwerken in het belang van de klanten, de werknemers van Infrabel en de NMBS en alle belastingbetalers, die het spoorverkeer financieren. Als antwoord verwijs ik naar het regeerakkoord, dat, enerzijds, erin voorziet een protocol van sociaal akkoord ter voorkoming van wilde stakingen op te nemen in de beheerscontracten en de wet en, anderzijds, de beide spoorbedrijven opdraagt om na overleg met de sociale partners een voorstel uit te werken in verband met gegarandeerde dienst in geval van staking. Ik wil duidelijk zijn, prioriteit wordt dus gegeven aan het sociaal overleg en de bepalingen doen op geen enkele wijze afbreuk aan het stakingsrecht. S’agissant de la réunion avec les cheminots, j’ai souhaité rencontrer ces derniers pour les écouter et les rassurer. Je souhaite aussi être une ministre de terrain en contact direct avec tous les représentants des travailleurs. Il a d’ailleurs été convenu de nous revoir très prochainement - et j’ajouterai: régulièrement, c’est-à-dire mensuellement.
Madame la ministre, ne nous voilà pas rassurés. Vous nous dites d'abord 2,1 milliards, le week-end passé, c'était 600 millions et quelques, et maintenant, c'est moins de 2 milliards, on l'a bien entendu. Vous nous parlez de la qualité du travail. Je n'ai pas entendu un mot sur le volume de l'emploi. Est-ce que, oui ou non, vous allez maintenir l'emploi? Est-ce que, oui ou non, après une semaine en fonction, vous allez travailler sur le maintien des lignes, qu'elles soient grandes, moyennes ou petites? Allez-vous, oui ou non, supprimer des gares? Je l'ai annoncé à tous les collègues la semaine passée; vous n'aurez de cesse de dire que c'est la faute des autres. Le gouvernement Di Rupo porte tous les maux! M. Chastel pourra en témoigner, M. Reynders également pourra en témoigner. Croyez-vous sincèrement à ce que vous dites? Y a-t-il eu une décision du gouvernement Di Rupo, en 2014, qui a décidé, sur la base d'une notification - qui sera notre preuve - que l'on allait épargner 150 millions d'euros en 2015? Quand avez-vous été en conclave budgétaire pour proposer et travailler sur le budget 2015? Jamais.
Je constate à la réponse de la ministre qu'en tout cas, elle connaît mieux les chiffres du gouvernement précédent que ceux qu'elle est censée développer actuellement. Accessoirement, je pense que le MR faisait partie de la majorité antérieure et cette répétition sans cesse de "c'est pas moi, c'est les autres", c'est un peu lassant. Je pense qu'à un moment donné, il faut aussi pouvoir assumer certaines choses. On vous entend dire que vous attendez les propositions des deux structures pour les économies. D'après ce que j'ai pu entendre et lire ce matin dans la presse, ces structures ne sont pas prêtes à vous faire des propositions puisqu'elles disent que les économies sont d'une telle ampleur qu'elles attaquent les fondements mêmes de la politique ferroviaire. Dès lors, elles ne voient pas très clairement ce qu'elles doivent faire. Je vous invite vraiment à venir très rapidement au parlement, en commission de l'Infrastructure, pour nous fournir des réponses que nous n'avons pas eues aujourd'hui en ce qui concerne les économies en matière de personnel et de sécurité.
Monsieur le président, madame la ministre, je suis déçu. Malgré le silence magnifique de la Chambre, je pense que vous n'avez rassuré ni les parlementaires, ni les navetteurs, ni les travailleurs. D'abord les parlementaires. Vous n'avez certainement pas rassuré les parlementaires sur les chiffres parce que moi qui suis plutôt littéraire, je pense que vous inventez une nouvelle qualité chez vous qui est la présentation des chiffres. Lorsque nous examinerons en commission l'ensemble des tableaux, nous pourrons vraisemblablement constater que l'ensemble du groupe SNCB, pendant toute la législature, sera pénalisé, grâce à votre politique, de minimum 2 milliards, voire 3 milliards si vous incluez les décisions prises antérieurement. Nous ferons la lumière à ce sujet. Cela, c'est la réalité! Pour les navetteurs, nous n'avons reçu aucune réponse sur ce qu'ils sont en droit d'attendre du service public et du rail, à savoir la ponctualité, des trains qui partent et arrivent à temps, ce qui permettra de mener une vraie politique moderne de mobilité dans ce pays. En ce qui concerne les travailleurs, vous ne parlez plus de l'emploi mais de la qualité de l'emploi. Je crains que demain, votre dérapage sémantique n'entraîne des décisions très rudes à leur égard.
Mijnheer de voorzitter, vroeger dacht ik dat het de bedoeling van het vragenuurtje is dat een parlementslid een vraag stelt, de minister daarop antwoord geeft en er duidelijkheid komt voor de assemblee. Vandaag stel ik vast dat ik noch de andere vraagstellers enige duidelijkheid kregen. Ik meen dat in de Conferentie van voorzitters eens bekeken moet worden hoe er met de organisatie van een vragenuurtje duidelijkheid gecreëerd kan worden. Mevrouw de minister, u sprak over de kwaliteit van jobs. U spreekt niet meer over de kwantiteit van de werkgelegenheid. U zei dat u eigenlijk nog niet weet welk bedrag er effectief bespaard zal worden. Ik kan daar slechts één duidelijke conclusie uit trekken: de ongerustheid die vandaag leeft, zowel bij de werknemers als en vooral bij de reizigers, is meer dan terecht.
Mevrouw de minister, u hebt niet direct geantwoord op mijn vraag of er op 6 november extra treinen zullen worden ingelegd en wat het eventuele kostenplaatje daarvan is, maar ik heb daarvoor alle begrip. Ik wens u niettemin veel succes om de besparingen bij de NMBS uit te voeren, in overleg met alle actoren, zodat de schuldgraad van dat overheidsbedrijf ingeperkt kan worden. Ikzelf en mijn partij hebben het volste respect voor het stakingsrecht en voor het recht om vreedzaam actie te voeren, maar dat mag uiteraard niet op kosten van de belastingbetaler gebeuren, want het zou toch ironisch zijn dat werkende mensen worden gehinderd door stakingen, maar dat de stakers zelf extra treinen krijgen.
Madame la ministre, je suis plutôt ravi des précisions que vous avez apportées. Je suppose que mes collègues n'en doutent pas. Vous avez, sans détour, mis les chiffres sur la table, dans une assemblée, avec la traçabilité que cela comporte. Vous avez pris vos responsabilités. Maintenant, je présume que le travail va commencer en commission, le dialogue social aussi va être entamé. Il est clair que ce n'est pas aujourd'hui, en quelques minutes, que nous allons pouvoir régler l'avenir de la SNCB. Je ne doute pas, au vu de votre tempérament et de votre réponse, que cela se fera en concertation et pour le bien et l'intérêt général des usagers et des travailleurs.
Mevrouw de minister, uw antwoord was ontgoochelend. Het was bovendien, doordat u niet op de vragen hebt geantwoord, ook heel duidelijk: u kunt vandaag in het Parlement niet garanderen dat de reizigers uw besparingen niet zullen voelen. Er is wel een alternatief, mevrouw de minister. Het alternatief is om net meer te investeren in openbaar vervoer. Dat is ook nodig om de gigantische verkeersproblemen aan te pakken, om iets te doen in de strijd tegen de milieuvervuiling en de klimaatopwarming. Collega’s, ik wil eindigen met een oproep aan reizigers en werknemers. De besparingen zullen zowel de werknemers als de reizigers immers heel hard treffen. De honderdduizenden reizigers kunnen vandaag de bondgenoot van de werknemers worden en samen de strijd aan te gaan voor een kwalitatief openbaar vervoer, voor een sterke NMBS, voor meer kwaliteit. Dat is de uitdaging voor de komende dagen en weken.
Monsieur le président, madame la ministre, j’ai pris connaissance par une dépêche Belga des décisions prises en comité ministériel restreint ou par le gouvernement ce matin. Il n’en demeure pas moins que vous êtes confrontée non seulement aux décisions du précédent gouvernement, auquel participait votre formation, mais aussi à des décisions de justice. Heureusement qu’il y a eu des actions en justice – et ma commune s’en honore – pour réduire à néant les plans successifs! J’attire votre attention sur le fait que vous êtes confrontée non seulement à l’application d’une décision de justice – celle du tribunal de première instance, du 31 juillet –, mais également à des arrêts de la cour d’appel de Bruxelles rendus notamment en 2005, lesquels ont d’ailleurs été confirmés par des arrêts de la Cour de cassation. J’insiste donc sur la nécessité de concilier ces différentes jurisprudences, qui ne sont pas contradictoires entre elles. En effet, toutes s’appuient sur l’arrêté Gosuin de 1999 relatif aux nuisances sonores. Je vous invite premièrement à me préciser si vous êtes décidée à respecter et à faire appliquer toutes les décisions de justice. Deuxièmement, quand vous lisez bien le jugement du tribunal de première instance de Bruxelles, vous êtes tenue, en vue de rétablir des routes aériennes, de vous conformer notamment à la loi de 1996 relative à des procédures d'incidence et de consultation renforcée du public. Allez-vous veiller à engager celles-ci toutes affaires cessantes, avant même d'annoncer la remise en œuvre des routes qui étaient en vigueur avant le 6 février dernier? J'attire aussi votre attention sur ceci: contrairement à ce qui est parfois dit de manière erronée sur le plan juridique, le dispositif stricto sensu du tribunal de première instance dans sa décision du 31 juillet n'ordonne pas le retour à la situation antérieure. Cela se trouve dans des considérants, et non dans le dispositif lui-même. Troisièmement, je lis dans votre accord gouvernemental cette mention impérative: "Un accord de coopération sera conclu avec la Région de Bruxelles-Capitale. Il concernera la méthode d'application des normes de bruit à Bruxelles." Je vous dis de suite qu'il n'y a pas lieu de conclure un accord de coopération pour mettre en oeuvre l'arrêté Gosuin. Toutes les juridictions ont reconnu que cet arrêté trouvait à s'appliquer sans qu'il y ait lieu de conclure un accord de coopération. Si vous cherchez à en limiter la portée, vous allez perdre beaucoup de temps: l'arrêté s'applique pleinement sans restriction. Il a été validé par toutes les juridictions. Je souhaiterais donc savoir ce qu'il en est de cette portée. Enfin, vous dites être prête à envisager des mesures structurelles mais vous fermez la porte à certaines, notamment l'instauration de la nuit européenne et la délocalisation des activités. Dès lors, quelles mesures structurelles envisagez-vous pour limiter l'activité aéroportuaire?
Monsieur le président, chers collègues, monsieur Maingain, je suis très heureuse que vous me posiez cette question qui me donne l'occasion de vous dire, comme vous l'avez lu dans le communiqué Belga, que le gouvernement a pris ses responsabilités. Je viens en effet d'envoyer à Belgocontrol, considérant l'ordonnance rendue par le tribunal de première instance de Bruxelles le 31 juillet 2014, une instruction ministérielle chargeant immédiatement Belgocontrol de préparer et de mettre en œuvre le retour à la situation antérieure au 6 février 2014. Pour être très claire et précise, il s'agit de répondre à l'ordonnance du tribunal de première instance de Bruxelles du 31 juillet dernier qui ordonne à l'État belge de cesser d'utiliser les routes du canal telles que modifiées ou mises en œuvre depuis le 6 février 2014, de cesser d'utiliser les deux sous-ensembles dits du virage à gauche, dans un délai de trois mois à dater de la signification de la décision sous peine d'une astreinte de 50 000 euros par jour calendrier de retard, avec un maximum de 36 millions d'euros. Le gouvernement a souhaité répondre aux milliers de Bruxellois qui se sont vus massivement survolés à cause des erreurs de mes prédécesseurs. C'était la seule solution. Comme l'a d'ailleurs reconnu Mme Fonck dans un courrier envoyé à Belgocontrol, l'implémentation des routes dites du ring et d'Ikea était dangereuse et engendrait accessoirement une diminution de la capacité de l'aéroport. Cette solution doit cependant être transitoire. Afin d'élaborer une solution structurelle et définitive, les accords aéroportuaires qui avaient été confirmés par les Conseils des ministres des 19 décembre 2008 et 26 février 2010 constitueront le point de départ de mon action politique visant à lutter contre les nuisances sonores autour de l'aéroport de Bruxelles-National, en particulier dans les zones à forte densité de population. Tous les arrêts de justice devront être examinés. Je comprends la détresse des habitants de l'Est de Bruxelles, de l'Oostrand et du Brabant wallon. Je veux m'entourer d'experts et écouter toutes les associations qui se battent parfois depuis vingt ans dans ce dossier, comme j'ai déjà commencé à le faire pas plus tard qu'hier matin. Toutes les possibilités devront être examinées: toutes les routes, comme tous les investissements potentiels dans l'infrastructure aéroportuaire ou la modification des activités nocturnes visant à réduire les nuisances sonores, comme prévu dans l'accord de gouvernement. Je souhaite également que l'usage préférentiel des pistes et les normes de vent qui font intégralement partie de ces accords soient plus transparents, respectés et ancrés dans une loi sur les procédures de vol. J'ai appris à quel point la piste 01 génère des souffrances pour les habitants des communes touchées. Je souhaite m'en rendre compte par moi-même et je vais aller le plus rapidement possible sur le terrain.
Monsieur le président, j'entends que la ministre souhaite explorer toutes les voies possibles. J'en prends acte. J'attire son attention que même pour l'élaboration des mesures transitoires, il faut respecter la loi de 1996 et prévoir une procédure de consultation. Il faut respecter l'arrêté Gosuin. Je ne crois pas que vous répondiez à ma question essentielle, qui est que si vous voulez rencontrer la jurisprudence, vous devrez concevoir des mesures structurelles bien plus significatives que ce que vous laissez entendre: revoir le fonctionnement même de l'activité aéroportuaire et limiter celle-ci. Sans cette option-là, vous ne sortirez jamais du dilemme qui est le survol de quartiers densément peuplés. Je vous invite à bien réfléchir aux mesures structurelles.
Monsieur le président, madame la secrétaire d'État, chers collègues, je voudrais rappeler rapidement les coupes budgétaires annoncées: 12 % d'économies sur le personnel, 20 % sur les frais de fonctionnement, 30 % sur les investissements dans les établissements scientifiques et culturels, 16,5 % de diminution de subsides à l'Opéra royal de la Monnaie. Madame la secrétaire d'État, nous assistons à un double assassinat! Vous réduisez violemment le budget des institutions, ce qui empêchera toute ambition et tout rayonnement au niveau international, tant au niveau scientifique que culturel. Vous les étouffez sciemment! De plus, vous vous attaquez aux structures. L'autonomisation annoncée ne répond à aucune rationalité économique. Pire, elle empêchera toute synergie et mènera à un fonctionnement beaucoup plus coûteux de chacune de ces institutions. Nous assistons ici au démantèlement planifié et réfléchi de toute la politique scientifique et culturelle belge fédérale! Je peux comprendre qu'un parti séparatiste s'attaque aux institutions qui font rayonner la Belgique. Je peux comprendre qu'un parti séparatiste s'en prenne à tous les symboles d'unité de cet État. Mais j'ai du mal à comprendre que ces attaques frontales soient portées par l'ensemble du gouvernement, avec un vice-premier ministre, M. Reynders – que nous interrogerons dès son retour –, qui diminue drastiquement les subventions de l'Opéra. Madame la secrétaire d'État, quelle est la réalité de ces chiffres? Quelles sont vos priorités? Qu'est-ce qui va disparaître? Doit-on s'attendre à ce que nos musées ferment un jour de plus par semaine, comme au Portugal ou en Italie? Les prix d'entrée de ces musées vont-ils augmenter? Envisagez-vous la communautarisation ou la fermeture de certains de nos établissements culturels et scientifiques? Enfin, quelle place donnez-vous à la culture dans cet État?
Monsieur le président, chère collègue, je vous remercie pour votre question. Wetenschapsbeleid kent een enorme variëteit. Het omvat fundamenteel en toegepast wetenschappelijk onderzoek maar evenzeer de kunstschatten van dit land zoals CINEMATEK, het Museum van René Magritte en het Museum van de Iguanodons. Bovendien vallen ook ruimtevaart, het KMI en onderzoek in Antarctica onder mijn bevoegdheid. Teneinde duidelijkheid te scheppen, wil ik hier toch aanstippen dat de drie federale culturele instellingen, met name Bozar, het Nationaal Orkest van België en de Munt, niet onder mijn bevoegdheid vallen. Zij vallen onder de bevoegdheid van mijn collega en vice-eersteminister Reynders. Over die drie instellingen zal ik bijgevolg geen uitspraken doen. Het regeerakkoord is heel duidelijk over het wetenschapsbeleid. Het vormt een heel goede basis om in de nabije toekomst een goed onderbouwde beleidsvisie uit te tekenen. Ensemble avec le gouvernement, j'estime primordial de continuer à financer la recherche fondamentale dans ce pays. Le récent prix Nobel belge décerné à François Englert nous rappelle en effet la nécessité de soutenir encore davantage la recherche fondamentale. Elle conduit aux innovations révolutionnaires et au socle sur lequel repose tout développement technologique futur. Afin de rencontrer les objectifs européens en matière de Research and Development et d'innovations, le gouvernement mettra l'accent sur une meilleure concordance politique vis-à-vis des Régions en matière de recherche et des services publics scientifiques. À cet effet, les opportunités à développer et les complémentarités à mobiliser en termes d'instruments et de moyens seront identifiées. Le gouvernement entend réaliser un inventaire des aides, primes et subsides fédéraux consacrés à la recherche à tous les niveaux de pouvoir. Le gouvernement pérennisera la dispense de précompte professionnel en faveur des chercheurs. Ik ben ervan overtuigd dat een onderbouwd wetenschapsbeleid de motor van dit land kan zijn en een dynamiek op gang kan brengen door een daadkrachtige samenwerking op internationaal niveau. Wat het budget betreft, werden voor Wetenschapsbeleid dezelfde besparingen toegepast als voor de andere overheidsdiensten, op personeel, werking en investeringen. Ik zal onderzoeken hoe er synergieën en efficiëntiewinsten geboekt kunnen worden door een doorgedreven samenwerking binnen het wetenschapsbeleid. Ook wil ik de berichtgeving in de pers nuanceren: het is niet nodig paniek te zaaien. Er is in uitzonderingen voorzien, bijvoorbeeld de interuniversitaire attractiepolen, het Airbusprogramma en bepaalde research-and-developmentcontracten. Bij de POD Wetenschapsbeleid was reeds 10 miljoen euro aan uitgaven geblokkeerd als gevolg van besparingen door de vorige regering. La structure de la politique scientifique sera modernisée et harmonisée de sorte qu'elle sera adaptée aux standards d'aujourd'hui. La mise en place d'une nouvelle structure qui reflète la responsabilité et la responsabilisation est la meilleure manière d'y parvenir.
Madame la secrétaire d'État, je vous remercie pour votre réponse. Je connais la division des compétences, mais étant donné l'absence de M. Reynders, il fallait que l'on rappelle aussi l'émotion que cette déclaration a suscitée dans les milieux culturels et scientifiques et on comprend évidemment bien leurs inquiétudes. En effet, on va diminuer de manière drastique l'ensemble du budget, que ce soit au niveau ressources humaines, personnel, fonctionnement, investissements, mais comme d'habitude, cela ne touchera en rien les investissements, le personnel, le fonctionnement de ces institutions. Et bien, je n'y crois pas, madame la ministre! Je vous rappellerai aussi que trois institutions bicommunautaires relèvent du champ de compétences de M. Reynders, et on l'interrogera à ce sujet, mais vous avez aussi les Musées des Beaux-Arts, qui sont une richesse fondamentale ici en Belgique et une richesse fondamentale pour Bruxelles. Je signale que nous sommes très inquiets en la matière. Nous voulons sauvegarder ce patrimoine, qui appartient à tous les Belges et qui doit leur être montré. En conséquence, nous allons immédiatement déposer une résolution, car certains patrimoines dans nos entreprises publiques, achetés par Belfius, Belgacom et autres, aujourd'hui, ne sont pas exhibés aux citoyens. J'ai peur de ce gouvernement. Je crains que ces œuvres d'art soient confisquées. Par conséquent, nous voulons, demain, qu'elles soient au service et accessibles à l'ensemble des Belges.
Einde van de mondelinge vragen voor vandaag.
Bij brief van 15 oktober 2014 brengt het Brussels Hoofdstedelijk Parlement ons ter kennis dat het ter vergadering van die dag voor wettig en voltallig verklaard is. Par message du 15 octobre 2014, le Parlement de la Région de Bruxelles-Capitale fait connaître qu'il s'est constitué en sa séance de ce jour.
Bij brief van 16 oktober 2014 brengt de Verenigde Vergadering van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie ons ter kennis dat zij ter vergadering van die dag voor wettig en voltallig verklaard is. Par message du 16 octobre 2014, l'Assemblée réunie de la Commission communautaire commune fait connaître qu'elle s'est constituée en sa séance de ce jour.
Voorstel ingediend door: Proposition déposée par: Patrick Dewael, Christian Brotcorne, André Frédéric, Peter Luykx, Raf Terwingen
De door de commissie aangenomen tekst geldt als basis voor de bespreking. (Rgt 85, 4) (393/1+3) Le texte adopté par la commission sert de base à la discussion. (Rgt 85, 4) (393/1+3) De bespreking van het enig artikel is geopend. La discussion de l’article unique est ouverte.
Mijnheer de voorzitter, collega’s, de commissie besprak dit voorstel tot wijziging van het Reglement op 8 oktober 2014. Door de zesde staatshervorming werd de bevoegdheid van de opvolging van het Comité I van Senaat naar Kamer overgeheveld. Daartoe werden reeds tijdens de vorige legislatuur de wet van 18 juli 1991 en artikel 149 van het Reglement van de Kamer gewijzigd, alsook een ontwerp van het huishoudelijk Reglement van de begeleidingscommissie aangenomen. Artikel 149, zoals laatst gewijzigd, bepaalt dat de Kamer bij het begin van de zittingsperiode de fractievoorzitters aanwijst als leden van de begeleidingscommissie, waarbij alleen de voorzitters van fracties die ten minste twaalf leden tellen stemgerechtigd zijn. Het voorstel dat voorligt betreft een meer adequate formule inzake de samenstelling van de commissie, met name de aanwijzing van zoveel leden als nodig opdat elke politieke fractie ten minste één commissielid zou tellen. Voor deze zittingsperiode betekent dit concreet dat er dertien leden zijn. De heer Dewael, op dat moment Kamervoorzitter, hoofdindiener van het voorstel, gaf in de commissie aan dat het voorstel voortvloeit uit besprekingen in de Conferentie van voorzitters. Het voorstel werd vervolgens besproken. Mevrouw Barbara Pas was verheugd over de reikwijdte van de voorgestelde wijziging, aangezien voortaan alle fracties in de begeleidingscommissie vertegenwoordigd zullen zijn. Zij betreurde echter dat een dergelijke wijziging, die ertoe bijdraagt de parlementaire controle op politie- en inlichtingendienst te verruimen, zo laat komt. Bovendien kon zij zich niet van de indruk ontdoen dat de keuze mee bepaald was door het feit dat het Vlaams Belang in deze zittingsperiode niet meer voldoet aan de voorwaarden om een fractie te vormen. Toen de Senaat bevoegd was voor de opvolging van het Vast Comité I heeft het Vlaams Belang nooit zitting mogen hebben in de begeleidingscommissie. Om die, volgens de spreekster, democratische tekortkoming weg te werken diende zij een amendement in tot wijziging van het voorstel. Zij stelde de invoeging van een nieuw lid in de tekst voor, dat de niet-erkende politieke fracties in staat stelt zich in de begeleidingscommissie te laten vertegenwoordigen door een toegevoegd lid zonder stemrecht. Ook de heer Van Hees betreurde dat de kleine politieke fracties niet vertegenwoordigd zijn in de begeleidingscommissie. Hij gaf aan dat dit een algemeen probleem is in de Kamer, waar parlementsleden van politieke formaties die geen aanspraak maken op de status van politieke fractie, over minder rechten en bevoegdheden beschikken. Zij hebben geen stemrecht in de commissies en mogen ook niet deelnemen aan de werkzaamheden van bepaalde commissies, die nochtans van politiek belang zijn zoals de opvolging van de Buitenlandse zendingen en de begeleiding van de vaste comités P en I, noch aan de werkzaamheden van de Conferentie van voorzitters. Aangezien het hier een algemeen probleem betreft, dat verder gaat dan louter de samenstelling van de begeleidingscommissie van de vaste comités P en I, zou de spreker evenwel geen amendementen indienen in het kader van de bespreking van dit voorstel. Hij vond het wel nodig om, buiten dit debat om, een algemene denkoefening te houden over het begrip “politieke fractie” en over de status ervan. Hij wees erop dat het in de gemeenteraden wel mogelijk is om een politieke fractie te vormen met slechts één gekozene, waarbij die over dezelfde voordelen en rechten beschikt als zijn medeverkozenen. De spreker vroeg zich af hoe de Kamer zou functioneren als zij louter uit politieke formaties met minder dan vijf leden zou zijn samengesteld. De heer Francken waarschuwde voor het gevaar op ontsporingen wanneer commissies, die gevoelige informatie behandelen, ondoordacht worden opengesteld voor weinig representatieve formaties. Tijdens de vorige legislatuur heeft de Kamer de onaangename ervaring gehad waarbij een lid schaamteloos vertrouwelijke informatie heeft verspreid, met zijn parlementaire werkzaamheden als dekmantel. Volgens de spreker is de minimale representativiteitsdrempel om in de begeleidingscommissies te mogen zetelen zeker bespreekbaar, maar zou het hoe dan ook onverantwoord zijn in die commissies leden op te nemen die behoren tot een onvoldoende representatieve formatie. Mevrouw Onkelinx vond het volkomen normaal te voorzien in bijzondere voorzorgsmaatregelen voor de enkele bijzondere commissies waarvan de leden kennis krijgen van delicate informatie en documenten. In andere nationale parlementen gelden soms zelfs strengere maatregelen, waaronder strafrechtelijke sancties. Er werd verwezen naar de inderdaad onkiese houding van een parlementslid tijdens de vorige legislatuur. Achteraf bekeken, kan men er zich alleen maar over verheugen dat die persoon niet de hand heeft kunnen leggen op de informatie die met geheimhoudingsplicht aan het Parlement is meegedeeld. Bovendien vond de spreekster het een goede zaak dat bepaalde politieke partijen niet vertegenwoordigd zullen zijn in de toekomstige begeleidingscommissie. De heer Dewael onderscheidde in dit debat twee zaken, namelijk de representativiteit van de fracties en de evenredigheidsregel die in het algemeen de samenstelling en de werking van de organen van de Kamer regelt, enerzijds, en de geheimhoudingsregel die inzonderheid in sommige commissies van toepassing is, anderzijds. Wat het eerste punt betreft, de representativiteit, kan altijd van gedachten worden gewisseld over de relevante representativiteitsdrempel om aan de werkzaamheden van de organen van de Kamer in het algemeen te mogen deelnemen. Fracties die zich eventueel benadeeld zouden voelen, kunnen in dit verband altijd het initiatief nemen om een debat te houden en voorstellen in te dienen. Aangaande het tweede punt, de geheimhouding, essentieel in dit debat, kon de spreker alleen maar vaststellen dat bepaalde parlementsleden, ongeacht hun politieke kleur, in het verleden lichtzinnig hebben gehandeld en de inhoud van rapporten waarvoor de geheimhoudingsplicht geldt, bekend hebben gemaakt. Thans regelt artikel 67 van het Reglement de geheimhoudingsplicht. Dat artikel voorziet in sancties, met name het verbod zitting te hebben in de organen waar de geheimhoudingsplicht geldt, de niet-vervanging in die organen en een inhouding van de parlementaire vergoeding. Er werd aan herinnerd dat de kwestie van de eventuele uitbreiding van de sanctieregeling al werd besproken. Tot slot, werd overgegaan tot de stemmingen. Amendement nummer 1 van mevrouw Pas werd eenparig verworpen. Het enige artikel van het voorstel werd dan weer eenparig aangenomen, met als erratum dat in de Franse tekst “les membres permanents” moet worden vervangen door “les membres effectifs”.
Mijnheer de voorzitter, collega’s, u hebt zopas van de verslaggever mijn stelling in de commissie gehoord dat het een goede aanpassing van het Reglement betreft, maar dat ze o zo laat komt. Mijn vraag is dan ook eenvoudig en ik hoop dat een van de indieners ze zal kunnen beantwoorden: waarom kan nu wel wat vroeger niet kon? Als men er de verslagen van de Senaat op naleest – de begeleidingscommissie van het Vast Comité I was tot de vorige legislatuur nog een onderdeel van de Senaat –, stelt men vast dat reeds in 2002 partijen die toen uit de boot vielen, zoals het cdH, er voorstander van waren om alle fracties te laten vertegenwoordigen in de begeleidingscommissie van het Vast Comité I. Als reden om dat niet te doen werd toen aangehaald dat het aantal leden beperkt moest blijven wegens het confidentiële karakter van de werkzaamheden. Collega’s, dat kan echter de reden helemaal niet zijn. Tot vandaag is die confidentialiteit immers nog steeds even belangrijk, lijkt mij. Het zeer selecte clubje zogenaamde betrouwbaren heeft in het verleden lekken georganiseerd, in 2001 en ook in 2004. Toen de begeleidingscommissie amper vijf leden telde, werden de jaarverslagen van het Vast Comité I al in de kranten gepubliceerd, vooraleer de begeleidingscommissie ze nog maar had goedgekeurd. De verklaring waarom nu wel kan wat vroeger niet kon, is dan ook elders te zoeken. Alle fracties kunnen eindelijk vertegenwoordigd worden, omdat onze fractie geen erkende fractie meer is. Alleen de PS – het siert furie Onkelinx – komt daar openlijk voor uit. Elke keer bij het begin van een legislatuur, als bleek dat op grond van een proportionaliteitsbeginsel een lid van onze partij in die begeleidingscommissie zitting moest hebben, besliste de Senaat onmiddellijk om het aantal leden van die commissie te verminderen. In de jaren 90 heeft men eerst het aantal leden nog verhoogd om een sp.a'er toegang te verlenen en nadien werd elke legislatuur opnieuw zeer selectief het aantal leden in aantal verminderd om onze fractie eruit te lichten. Op een bepaald moment werd het zo erg dat men volledig afstand deed van het evenredigheidsprincipe. Het aantal leden van het Vast Comité I werd tot vijf leden beperkt, zonder enige evenredige vertegenwoordiging, zonder systeem-D’Hondt. Tot nu toe is elke reglementswijziging hiervoor een ordinair partijpolitiek manoeuvre geweest. Daarom heb ik mij er in de commissie over verheugd dat met de reglementswijziging het principe van evenredigheidsbeginsel ten minste min of meer in ere wordt hersteld. Elke fractie zal vertegenwoordigd zijn. Die basispijler van ons democratisch denken werd in het verleden, met alle manoeuvres van de Senaat, onderuitgehaald. Het is een minimum, dat dat principe vandaag weer wordt toegepast. Ik zou u willen vragen of u vandaag durft te verklaren dat het Reglement de volgende legislatuur niet opnieuw zal worden aangepast, als de kaarten anders zullen zijn geschud. Collega’s, in een parlementaire democratie zou het de logica zelf moeten zijn dat alle politieke partijen die in een Parlement vertegenwoordigd zijn, controle zouden kunnen uitoefenen op het doen en laten van de politie- en veiligheidsdiensten. In dit land geldt dat des te meer, omdat de veiligheidsdiensten van dit land in het verleden en wellicht ook nog vandaag de dag politici van democratische partijen blijken te schaduwen. Iedere partij die in het Parlement is vertegenwoordigd, moet het recht op inzage krijgen in het doen en laten van die diensten, vooral om ontsporingen op dat vlak te vermijden. Om dat te verkrijgen, hebben wij een amendement ingediend waardoor de niet-erkende politieke fracties zich in de begeleidingscommissies kunnen doen vertegenwoordigen door een waarnemer, een toegevoegd lid zonder stemrecht. Collega’s, ik reken vandaag op uw democratische reflex en op uw steun voor ons amendement.
Monsieur le président, chers collègues, je tiens d'abord à remercier la rapporteuse pour l'excellent rapport qu'elle vient de présenter et qui situe bien, me semble-t-il, les enjeux. D'une certaine façon, je dois aussi remercier M. Dewael, qui m'a convaincu de déposer un amendement aujourd'hui. Même si cela figure dans le rapport, il me faut rappeler les deux niveaux de ce débat. Premièrement, se pose la question de l'ensemble des droits qui sont refusés à une formation qui ne constitue pas un groupe politique, puisqu'elle ne dispose pas de cinq élus. Je ne veux pas revenir là-dessus maintenant, mais il faudra en reparler, car il n'est pas normal que prime une démocratie à deux vitesses dans ce parlement: la démocratie des députés qui constituent un groupe politique, et celle des membres qui n'en constituent pas un. Deuxièmement, se pose la question précise de l'appartenance à cette commission de suivi des Comités P et R. À cet égard, les arguments qui ont été fournis en commission et qui sont rappelés dans le rapport doivent être précisés encore une fois. Quel est le rapport entre le nombre d'élus que compte un groupe et sa respectabilité ou d'éventuelles dérives qu'il pourrait commettre? Je ne vois pas du tout le lien supposé. Pour preuve, je note que c'est un certain M. Francken qui a développé cet argument en commission. Ne constate-t-on pas pourtant des dérives du côté de son parti et dans le chef de M. Francken lui-même? Tous les jours, de nouvelles dérives sont mentionnées dans la presse. Or ce parti est le plus important à la Chambre! Par ailleurs, j'ai entendu Mme Onkelinx souligner la nécessité de faire barrage à l'extrême-droite, et c'est un souci que je comprends et partage bien évidemment. Cela étant, je crois, madame Onkelinx, qu'il faut utiliser tous les moyens politiques possibles à cette fin, mais pas en réduisant les droits démocratiques. Sinon, vous entrez dans le jeu même que vous prétendez combattre. C'est pourquoi j'estime que cette réponse est totalement inappropriée. En outre, l'expertise du PTB serait – oserais-je le dire – la bienvenue dans cette commission de suivi des Comités P et R. Permettez-moi de vous donner un exemple. Un parlementaire, dans cette salle, a fait l'objet d'écoutes téléphoniques jugées illégales et inopportunes par la justice. Ceci fut confirmé à l'occasion de deux jugements en première instance et de deux jugements en appel. Il s'agit de M. Raoul Hedebouw qui, en 2001, fit l'objet durant plusieurs jours, voire plusieurs semaines, d'écoutes téléphoniques: il avait organisé un contre-sommet européen, dans un cadre tout à fait anodin, associatif. Il fit l'objet de ces surveillances parce qu'il voulait exercer son droit de citoyen. De telles écoutes sont-elles normales? Non. Le rôle du parlement est d'exercer ce contrôle et un parlementaire du PTB a tout à fait sa place dans la commission dont question, j'irais même jusqu'à dire plus que d'autres. De surcroît, il faut tenir compte du contexte dans lequel on se trouve. Si l'on considère les questions orales posées aujourd'hui, on constate qu'une sur deux parlait des mouvements sociaux qui se développent actuellement. Cela n'est pas étonnant avec la politique d'ultra-droite menée par le gouvernement. Dans ce cadre, il faut craindre de possibles dérives de la part des services de police et de renseignements. La place dans ladite commission d'un parti comme le PTB, qui est en lien avec les mouvements sociaux, les mouvements associatifs et les syndicats, serait donc tout à fait justifiée. Chers collègues, telles sont les raisons pour lesquelles nous avons déposé l'amendement que vous avez sous les yeux.
Monsieur le président, il est vrai qu'un débat de principe devra être posé. On peut admettre que la clé D'hondt - la règle de proportionnalité des groupes -, intervienne pour déterminer la composition des commissions. Cela fait partie aussi de l'application correcte du suffrage universel. Je ne conteste pas ce point de vue. Une autre question est de savoir si certaines instances peuvent se réunir sans donner accès à certains membres de cette assemblée. C'est le principe du huis clos. Il vaut à l'égard de tiers, mais pas à l'égard des membres de l'assemblée. Tous les membres de cette assemblée ont les mêmes pouvoirs, les mêmes droits constitutionnels en termes de contrôle. Il n'est pas acceptable que, par principe, plusieurs instances soient interdites d'accès à divers membres de cette assemblée. Certes, nous éprouvons de la sympathie ou de l'antipathie selon les idéologies en présence, mais cela n'est pas le principe même de l'exercice du droit de contrôle du parlementaire sur tous les actes de l'exécutif et de toutes les autorités qui en dépendent. J'introduirai également ultérieurement une proposition de modification au Règlement ou, en tout cas, une correcte interprétation, pour que le huis clos des instances n'interdise pas l'accès de quelques commissions ou d'instances du parlement à tous ceux qui ont le droit d'y siéger.
Vraagt nog iemand het woord? Quelqu'un demande-t-il encore la parole? ) De bespreking van het enig artikel is gesloten. La discussion de l’article unique est close. * * * * *
• 2 – Marco Van Hees cs (393/5) * * * * * De stemming over de amendementen en het voorstel tot wijziging van het Reglement wordt aangehouden. Le vote sur les amendements et la proposition de modification du Règlement est réservé.
Bij brief van 18 augustus 2014 deelt de eerste voorzitter van de Raad van State mede dat de algemene vergadering van die Raad ter openbare zitting van 10 juni 2014, overeenkomstig artikel 70 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State, overgegaan is tot het opmaken van een lijst van drie kandidaten voor een vacant ambt van staatsraad in het Nederlandstalig kader, tengevolge van de inrustestelling van de heer Luc Hellin, kamervoorzitter. Par lettre du 18 août 2014, le premier président du Conseil d'État porte à la connaissance de la Chambre qu'en son audience publique du 10 juin 2014, l'assemblée générale de ce Conseil a procédé, conformément à l'article 70 des lois coordonnées sur le Conseil d'État, à l'établissement d'une liste de trois candidats pour une place vacante de conseiller d'État dans le groupe linguistique néerlandais, à la suite de l'admission à la retraite de M. Luc Hellin, président de chambre. Werden door de Raad van State voorgedragen, evenwel zonder eenparigheid van stemmen: - eerste kandidaat: de heer Koen Muylle, referendaris bij het Grondwettelijk Hof; - tweede kandidaat: mevrouw Patricia De Somere, eerste auditeur bij de Raad van State; - derde kandidaat: de heer Luc Vermeire, eerste auditeur bij de Raad van State. Ont été présentés par le Conseil d'État, sans unanimité toutefois: - premier candidat: M. Koen Muylle, référendaire à la Cour constitutionnelle; - deuxième candidat: Mme Patricia De Somere, premier auditeur au Conseil d'État; - troisième candidat: M. Luc Vermeire, premier auditeur au Conseil d'État. Aangezien de voordracht niet unaniem is, kan de Kamer van volksvertegenwoordigers, overeenkomstig artikel 70, § 1, achtste lid, van de wetten op de Raad van State gecoördineerd op 12 januari 1973, binnen een termijn van ten hoogste dertig dagen vanaf de ontvangst van de mededeling van de voordracht, hetzij de door de Raad van State voorgedragen lijst bevestigen, hetzij een andere lijst met drie namen voordragen die uitdrukkelijk wordt gemotiveerd. Étant donné que la présentation n’est pas unanime, la Chambre des représentants peut, conformément à l’article 70, § 1er, alinéa 8, des lois sur le Conseil d’État coordonnées le 12 janvier 1973, dans un délai ne pouvant dépasser trente jours à compter de la réception de la présentation, soit confirmer la liste présentée par le Conseil d'État, soit présenter une autre liste de trois noms qui fait l'objet d'une motivation formelle. Artikel 70, § 1, elfde lid, van dezelfde wetten bepaalt dat de bovenvermelde termijn van dertig dagen wordt gestuit "tijdens het parlementair reces zoals bepaald door Kamer en Senaat". À l'article 70, § 1er, onzième alinéa, des mêmes lois, il est stipulé que le délai susmentionné de trente jours est interrompu "pendant les vacances parlementaires fixées par la Chambre et le Sénat". Artikel 70, § 1, twaalfde lid, van dezelfde wetten bepaalt dat een nieuwe termijn van dertig dagen ingaat op de dag na de benoeming van het Vast Bureau van de Kamer. À l'article 70, § 1er, douzième alinéa, des mêmes lois, il est stipulé qu'un nouveau délai de trente jours commence à courir au lendemain du jour de l'installation du Bureau définitif de la Chambre. De eventuele voordracht van een lijst door de Kamer dient op grond van de door de Raad van State ontvangen kandidaturen te geschieden. La présentation éventuelle d'une liste par la Chambre doit se faire sur base des candidatures reçues par le Conseil d'État. Volgende kandidaturen werden ingediend: - mevrouw Isabelle Bacquaert, advocaat aan de balie van Antwerpen; - mevrouw Ann Carette, deeltijds docent aan de faculteit rechten van de Universiteit Antwerpen; - mevrouw Nathalie De Clercq, raadslid bij de Raad voor Vergunningsbetwistingen; - mevrouw Patricia De Somere, eerste auditeur bij de Raad van State; - mevrouw Joke Goris, auditeur bij de Raad van State; - de heer Koen Muylle, referendaris bij het Grondwettelijk Hof; - de heer Jo Olivier, auditeur bij het Rekenhof; - de heer Brecht Steen, auditeur bij de Raad van State; - de heer Dries Van Eeckhoutte, auditeur bij de Raad van State; - de heer Geert Van Haegenborgh, referendaris bij het Hof van Cassatie; - de heer Luc Vermeire, eerste auditeur bij de Raad van State; - mevrouw Anja Wijnants, rechter bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen. Les candidatures suivantes ont été introduites: - Mme Isabelle Bacquaert, avocate au barreau d'Anvers; - Mme Ann Carette, professeur à temps partiel à la faculté de droit de l'Université d'Anvers; - Mme Nathalie De Clercq, membre du "Raad voor Vergunningsbetwistingen"; - Mme Patricia De Somere, premier auditeur au Conseil d'État; - Mme Joke Goris, auditeur au Conseil d'État; - M. Koen Muylle, référendaire à la Cour constitutionnelle; - M. Jo Olivier, auditeur à la Cour des comptes; - M. Brecht Steen, auditeur au Conseil d'État; - M. Dries Van Eeckhoutte, auditeur au Conseil d'État; - M. Geert Van Haegenborgh, référendaire à la Cour de cassation; - M. Luc Vermeire, premier auditeur au Conseil d'État; - Mme Anja Wijnants, juge au Conseil du Contentieux des Etrangers. Overeenkomstig het advies van de Conferentie van voorzitters van 24 september 2014 werden de voordracht van de Raad van State en het curriculum vitae van de kandidaten aan de politieke fracties bezorgd. Conformément à l'avis de la Conférence des présidents du 24 septembre 2014, la présentation du Conseil d'État et le curriculum vitae des candidats ont été transmis aux groupes politiques. Geen bezwaar? [[Nee]] Aldus zal geschieden. Pas d'observation? [[Non]] Il en sera ainsi.
Bij brief van 18 augustus 2014 deelt de eerste voorzitter van de Raad van State mede dat de algemene vergadering van die Raad ter openbare zitting van 10 juni 2014, overeenkomstig artikel 70 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State, overgegaan is tot het opmaken van een lijst van drie kandidaten voor een vacant ambt van staatsraad in het Franstalig kader, tengevolge van de inrustestelling van de heer Robert Andersen, de aanwijzing van de heer Yves Kreins tot eerste voorzitter en de aanwijzing van de heer Pierre Vandernoot tot kamervoorziter. Par lettre du 18 août 2014, le premier président du Conseil d'État porte à la connaissance de la Chambre qu'en son audience publique du 10 juin 2014, l'assemblée générale de ce Conseil a procédé, conformément à l'article 70 des lois coordonnées sur le Conseil d'État, à l'établissement d'une liste de trois candidats pour une place vacante de conseiller d'État dans le groupe linguistique français, à la suite de la mise à la retraite de M. Robert Andersen, de la désignation de M. Yves Kreins en qualité de premier président et de la désignation de M. Pierre Vandernoot en qualité de président de chambre. Werden door de Raad van State voorgedragen, evenwel zonder eenparigheid van stemmen: - eerste kandidaat: de heer Marc Joassart, eerste auditeur bij de Raad van State; - tweede kandidaat: mevrouw Elisabeth Willemart, auditeur bij de Raad van State; - derde kandidaat: de heer Raphaël Born, auditeur bij de Raad van State. Ont été présentés par le Conseil d'État, sans unanimité toutefois: - premier candidat: M. Marc Joassart, premier auditeur au Conseil d'État; - deuxième candidat: Mme Elisabeth Willemart, auditeur au Conseil d'État; - troisième candidat: M. Raphaël Born, auditeur au Conseil d'État. Aangezien de voordracht niet unaniem is, kan de Kamer van volksvertegenwoordigers, overeenkomstig artikel 70, § 1, achtste lid, van de wetten op de Raad van State gecoördineerd op 12 januari 1973, binnen een termijn van ten hoogste dertig dagen vanaf de ontvangst van de mededeling van de voordracht, hetzij de door de Raad van State voorgedragen lijst bevestigen, hetzij een andere lijst met drie namen voordragen die uitdrukkelijk wordt gemotiveerd. Étant donné que la présentation n’est pas unanime, la Chambre des représentants peut, conformément à l’article 70, § 1er, alinéa 8, des lois sur le Conseil d’État coordonnées le 12 janvier 1973, dans un délai ne pouvant dépasser trente jours à compter de la réception de la présentation, soit confirmer la liste présentée par le Conseil d'État, soit présenter une autre liste de trois noms qui fait l'objet d'une motivation formelle. Artikel 70, § 1, elfde lid, van dezelfde wetten bepaalt dat de bovenvermelde termijn van dertig dagen wordt gestuit "tijdens het parlementair reces zoals bepaald door Kamer en Senaat". À l'article 70, § 1er, onzième alinéa, des mêmes lois, il est stipulé que le délai susmentionné de trente jours est interrompu "pendant les vacances parlementaires fixées par la Chambre et le Sénat". Artikel 70, § 1, twaalfde lid, van dezelfde wetten bepaalt dat een nieuwe termijn van dertig dagen ingaat op de dag na de benoeming van het Vast Bureau van de Kamer. À l'article 70, § 1er, douzième alinéa, des mêmes lois, il est stipulé qu'un nouveau délai de trente jours commence à courir au lendemain du jour de l'installation du Bureau définitif de la Chambre. De eventuele voordracht van een lijst door de Kamer dient op grond van de door de Raad van State ontvangen kandidaturen te geschieden. La présentation éventuelle d'une liste par la Chambre doit se faire sur base des candidatures reçues par le Conseil d'État. Volgende kandidaturen werden ingediend: - mevrouw Nadia Bartolini, provincieambtenaar – directeur A5 bij de provincie Henegouwen; - de heer Raphaël Born, auditeur bij de Raad van State; - de heer Frédéric Gosselin, advocaat bij de balie van Brussel; - de heer Marc Joassart, eerste auditeur bij de Raad van State; - de heer Jean Laurent, advocaat bij de balie van Brussel; - de heer Herman Valverde Burgos, advocaat bij de balie van Brussel; - de heer Walter Vandenbosch, eerste auditeur bij het Rekenhof; - mevrouw Wanda Vogel, eerste auditeur bij de Raad van State; - mevrouw Elisabeth Willemart, auditeur bij de Raad van State. Les candidatures suivantes ont été introduites: - Mme Nadia Bartolini, fonctionnaire provincial - directeur A5 à la province du Hainaut; - M. Raphaël Born, auditeur au Conseil d'État; - M. Frédéric Gosselin, avocat au barreau de Bruxelles; - M. Marc Joassart, premier auditeur au Conseil d'État; - M. Jean Laurent, avocat au barreau de Bruxelles; - M. Herman Valverde Burgos, avocat au barreau de Bruxelles; - M. Walter Vandenbosch, premier auditeur à la Cour des comptes; - Mme Wanda Vogel, premier auditeur au Conseil d'État; - Mme Elisabeth Willemart, auditeur au Conseil d'État. Overeenkomstig het advies van de Conferentie van voorzitters van 24 september 2014 werden de voordracht van de Raad van State en het curriculum vitae van de kandidaten aan de politieke fracties bezorgd. Conformément à l'avis de la Conférence des présidents du 24 septembre 2014, la présentation du Conseil d'État et le curriculum vitae des candidats ont été transmis aux groupes politiques. Geen bezwaar? [[Nee]] Aldus zal geschieden. Pas d'observation? [[Non]] Il en sera ainsi.
Ik deel u de namen van de volgende voorzitters van de vaste commissies mee. Je vous communique les noms des présidents des commissions permanentes. Commission voor de Sociale Zaken Commission des Affaires sociales Vincent Van Quickenborne Commissie voor de Landsverdediging Commission de la Défense nationale Karolien Grosemans Commissie voor het Bedrijfsleven, het Wetenschapsbeleid, het Onderwijs, de Nationale wetenschappelijke en culturele Instellingen, de Middenstand en de Landbouw Commission de l'Économie, de la Politique scientifique, de l'Éducation, des Institutions scientifiques et culturelles nationales, des Classes moyennes et de l'Agriculture Jean-Marc Delizée Commissie voor de Financiën en de Begroting Commission des Finances et du Budget Eric Van Rompuy Commissie voor de Infrastructuur, het Verkeer en de Overheidsbedrijven Commission de l'Infrastructure, des Communications et des Entreprises publiques Karine Lalieux Commissie voor de Binnenlandse Zaken, de Algemene Zaken en het Openbaar Ambt Commission de l'Intérieur, des Affaires générales et de la Fonction publique Peter De Roover Commissie voor de Justitie Commission de la Justice Philippe Goffin Commissie belast met de Problemen inzake Handels- en economisch Recht Commission chargée des problèmes de Droit commercial et économique David Clarinval Commissie voor de Buitenlandse Betrekkingen Commisison des Relations extérieures Dirk Van der Maelen Commissie voor de Herziening van de Grondwet en de Hervorming der Instellingen Commission de la Révision de la Constitution et de la Réforme des Institutions Siegfried Bracke Commissie voor de Volksgezondheid, het Leefmilieu en de Maatschappelijke Hernieuwing Commission de la Santé publique, de l'Environnement et du Renouveau de la Société Muriel Gerkens
In de laatst rondgedeelde agenda komt een lijst van voorstellen voor waarvan de inoverwegingneming is gevraagd. Vous avez pris connaissance dans l'ordre du jour qui vous a été distribué de la liste des propositions dont la prise en considération est demandée. Indien er geen bezwaar is, beschouw ik deze als aangenomen; overeenkomstig het Reglement worden die voorstellen naar de bevoegde commissies verzonden. S'il n'y a pas d'observations à ce sujet, je considérerai la prise en considération comme acquise et je renvoie les propositions aux commissions compétentes conformément au Règlement. Geen bezwaar? [[Nee]] Aldus wordt besloten. Pas d'observation? [[Non]] Il en sera ainsi.
Stemming over amendement nr. 1 van Barbara Pas op het enig artikel. (393/4) Vote sur l'amendement n° 1 de Barbara Pas à l'article unique. (393/4) Begin van de stemming / Début du vote. Heeft iedereen gestemd en zijn stem nagekeken? / Tout le monde a-t-il voté et vérifié son vote? Einde van de stemming / Fin du vote. Uitslag van de stemming / Résultat du vote. Ja 3 Oui Nee 126 Non Onthoudingen 0 Abstentions Totaal 129 Total Bijgevolg is het amendement verworpen. En conséquence, l'amendement est rejeté. Stemming over amendement nr. 2 van Marco Van Hees cs. op het enig artikel. (393/5) Vote sur l'amendement n° 2 de Marco Van Hees cs. à l'article unique. (393/5) Begin van de stemming / Début du vote. Heeft iedereen gestemd en zijn stem nagekeken? / Tout le monde a-t-il voté et vérifié son vote? Einde van de stemming / Fin du vote. Uitslag van de stemming / Résultat du vote. (Stemming/vote 2) Ja 6 Oui Nee 108 Non Onthoudingen 13 Abstentions Totaal 127 Total Bijgevolg is het amendement verworpen. En conséquence, l'amendement est rejeté.
Quelqu'un demande-t-il la parole pour une déclaration avant le vote? Vraagt iemand het woord voor een stemverklaring? [[Nee]] Begin van de stemming / Début du vote. Heeft iedereen gestemd en zijn stem nagekeken? / Tout le monde a-t-il voté et vérifié son vote? Einde van de stemming / Fin du vote. Uitslag van de stemming / Résultat du vote. (Stemming/vote 3) Ja 123 Oui Nee 2 Non Onthoudingen 6 Abstentions Totaal 131 Total Bijgevolg neemt de Kamer het voorstel aan. (393/6) En conséquence, la Chambre adopte la proposition. (393/6)
Wij moeten overgaan tot de goedkeuring van de agenda voor de vergadering van donderdag 6 november 2014. Nous devons procéder à l’approbation de l’ordre du jour de la séance du jeudi 6 novembre 2014. Geen bezwaar? [[Nee]] Pas d’observation? [[Non]] Ik wens u, voor zover dat van toepassing is, een prettige vakantie. De vergadering wordt gesloten. Volgende vergadering donderdag 6 november 2014 om 14.15 uur. La séance est levée. Prochaine séance le jeudi 6 novembre 2014 à 14.15 heures.