Bo día, señorías. Ábrese a sesión. A orde do día está publicada no Boletín Oficial do Parlamento de Galicia, polo que non se procede á súa lectura. Xustificou a súa inasistencia no día de hoxe o deputado señor Beiras Torrado. Antes de entrar na orde do día, procede a inclusión dun punto preliminar, que é o de promesa ou xuramento da nova deputada dona Noela Blanco Rodríguez. Prestación de promesa ou xuramento de acatar e gardar fidelidade á Constitución e ao Estatuto de autonomía de Galicia por parte dunha nova deputada
En cumprimento do establecido no artigo 7 do Regulamento, procédese a solicitar a prestación de promesa ou xuramento de acatar e gardar fidelidade á Constitución e ao Estatuto de Galicia da nova deputada dona Noela Blanco Rodríguez, que substitúe a don Manuel Vázquez Fernández. Segundo o procedemento, a fórmula é contestar "si, xuro" ou "si, prometo" á pregunta desta Presidencia. Prégolle que responda dende o escano á pregunta que lle vou formular. Dona Noela Blanco Rodríguez, ¿xura ou promete gardar fidelidade á Constitución e ao Estatuto de autonomía de Galicia?
Si, prometo.
Prestada a promesa, acada a condición plena de deputada do Parlamento de Galicia. Dámoslle a benvida. Moitas grazas. Entramos entón no desenvolvemento da orde do día co punto 1, de textos lexislativos. Debate de totalidade do Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas
A este proxecto de lei presentáronse emendas á totalidade de devolución do grupo Parlamentario Mixto, do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego e do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Para a presentación do proxecto de lei, ten a palabra o vicepresidente e conselleiro de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, don Alfonso Rueda Valenzuela.
Moitas grazas, presidenta. Señorías, bos días. Presenta hoxe a Xunta de Galicia nesta Cámara unha lei que vén dar cumprimento a un compromiso que se efectuou aquí mesmo nesta Cámara polo presidente da Xunta durante o debate do estado da Autonomía do ano 2014. Deste debate recordarán vostedes que saíu, entre outras, unha proposta de resolución que instaba literalmente a Xunta a promover un acordo para un financiamento dos partidos restrinxido aos fondos que se fixen nos orzamentos públicos e ás achegas dos seus afiliados e cargos públicos. Cremos, polo tanto, que este era un asunto no que se podían xuntar vontades, pois houbera certos pronunciamentos similares por parte de diversos representantes públicos con anterioridade, comezando polo propio presidente da Xunta, que en xaneiro de 2013 xa declarara nunha entrevista que era necesario cambiar a Lei de financiamento dos partidos. Tamén o que naquel momento era líder da oposición a nivel nacional, o señor Rubalcaba, en febreiro do ano 2013 propoñía que as empresas non puideran facer doazóns aos partidos políticos. E un mes máis tarde –por non citar máis exemplos–, o señor Cayo Lara, líder de Izquierda Unida, defendía no Congreso a intención do seu grupo de limitar as doazóns a partidos políticos. En consecuencia, esta coincidencia entre diferentes forzas políticas con diferentes opinións sobre outros asuntos levou a presentar esa proposta a resolución, que se aprobou e que, de seguido, fixo que a Xunta comezara a traballar nese sentido para darlle cumprimento e contido. Así, no ano 2014, en novembro, un mes despois dese debate do estado da Autonomía no que se aprobou esa proposta de resolución, o Consello da Xunta tomou o acordo polo que lle encargaba ao Consello Consultivo a redacción dun anteproxecto de lei que regulase nun texto único as subvencións públicas a partidos políticos no ámbito autonómico, que abordase tamén o réxime de subvencións ás fundacións e asociacións vinculadas con estes partidos políticos e que tamén vetase, na medida en que podían facelo dende o ámbito das competencias autonómicas, a percepción de doazóns de persoas xurídicas. Así, despois dun traballo intenso de dous meses da sección de estudos e informes do Consello Consultivo, o pleno do Consello dáballe o seu visto e prace a un texto deste anteproxecto a comezos do mes de febreiro deste mesmo ano. E quero aproveitar para agradecer, en primeiro lugar, nesta comparecencia o traballo dos membros do Consello Consultivo, tanto dos propios conselleiros como do persoal letrado que participaron na elaboración deste anteproxecto por encargo do Consello da Xunta. Creo que foi un traballo que achegou un texto moi completo, moi axeitado dende o punto de vista xurídico e moi coidado tecnicamente. E tanto é así que na tramitación administrativa que tivo lugar na Xunta de Galicia apenas se engadiron cambios, non houbo alegacións das consellerías, non houbo reparo ningún da Asesoría Xurídica, e unicamente se introduciron algunhas precisións detectadas polo informe de impacto de xénero. Polo tanto, xa digo que os trámites foron rápidos e, en menos dun mes dende a súa elevación como anteproxecto por parte do Consello Consultivo, o texto xa estaba remitido a esta Cámara en forma do proxecto de lei que hoxe imos debater. Trátase, polo tanto, dunha proposta do Consello Consultivo sobre a que agora é o momento de que os grupos acheguen as súas propostas, neste trámite parlamentario, coa intención de acadar un texto que teña o maior consenso posible, que nos afecta a todos; ademais, aos grupos políticos van ser ao final os destinatarios das previsións que neste texto se conteñen. Non se pode obviar o feito de que a tramitación deste proxecto de lei coincidiu ao mesmo tempo coa tramitación parlamentaria e posterior aprobación, en marzo deste mesmo ano, hai apenas dous meses, dunha reforma da normativa básica estatal en materia de financiamento dos partidos, co cal o texto que agora se trae penso que é especialmente oportuno. É certo que esa normativa básica vén recoller xa algunha das exixencias que se recolle no actual texto do proxecto de lei, cuxa elaboración empezara antes, e mesmo tamén varias das propostas que poñen os grupos da oposición na formulación das súas emendas. Pero tamén hai que dicir que esa nova lexislación básica non fai menos necesario, como dicía, este texto, senón todo o contrario, creo que chega con especial oportunidade para que neste trámite parlamentario os grupos poidan adaptar a esta normativa as circunstancias da nosa comunidade autónoma e para que poidan traballar nel para introducir novas exixencias, novos mecanismos de control, sobre os partidos políticos en Galicia que resulten complementarios ao disposto na lei estatal, de obrigado cumprimento, e máis axeitados ás circunstancias de Galicia. Quero, ademais, resaltar aspectos novidosos que este texto achega respecto da normativa estatal. Por exemplo, introdúcese un réxime de incompatibilidades para a designación de administradores de candidaturas, que non existe na lei básica. Este proxecto de lei impídelles, por exemplo, ás persoas incursas en incompatibilidade legal por sufraxio pasivo ocupar este tipo de postos. É unha proposta do Consello Consultivo que dende a Xunta vimos razoable e que lles pedimos aos grupos que tomen en consideración como novidade da nosa lei. Tamén este proxecto, como novidade respecto da lei básica, introduce mecanismos de maior control nas finanzas electorais dos partidos políticos galegos ao exixir que todos os fondos destinados a sufragar gastos electorais deban ser ingresados directamente nas contas bancarias habilitadas para tal efecto. ¿Para que? Para facer máis doado controlar a orixe destes cartos que reciben os partidos, que non poden vir de transferencias opacas dende outras contas senón que deben entrar sempre como ingreso directo nestas contas especificamente habilitadas. Tamén se aplica como novidade e por primeira vez ás eleccións galegas un mandato de transparencia, que xa estaba na LOREG pero que se aplicaba só para os procesos electorais cando hai eleccións xerais e municipais. Pois ben, agora tamén se obriga a que, tanto as entidades financeiras que concedan créditos aos partidos como as empresas que sexan contratadas para gastos electorais, deban responder tamén ante o Consello de Contas cando falamos de eleccións galegas, que non era obriga legal ata o de agora, só –insisto– para municipais e xerais. Tamén se concreta que a subvención electoral non pode ser aboada ata que o Consello de Contas certifique que se cumpriron os requisitos. Certo que se permite que os partidos soliciten anticipos, pero exíxense unhas garantías para que, se se dá o caso de que o órgano fiscalizador non autorizara finalmente a subvención, a Administración, a Comunidade Autónoma, poida recuperar estes cartos que foron adiantados. E faise tamén unha regulación moi concreta do réxime das fundacións e das asociacións vinculadas aos partidos políticos galegos. Establécese, neste sentido, o control por parte do Consello de Contas do uso que estas fundacións fagan das subvencións que perciban por parte do sector público autonómico. Este control vénse sumar, ademais, ao que xa fai o Tribunal de Cuentas estatal sobre as doazóns recibidas por estas entidades e sobre as súas contas anuais. E precísase, ademais de xeito moi claro, que os partidos tampouco poden recibir doazóns das súas propias fundacións e asociacións vinculadas para rematar con toda clase de suspicacias sobre a posibilidade de que as menores restricións ás fundacións respecto do control puideran servir para estar financiando de xeito indirecto o partido a través da súa propia fundación. Isto xa non vai ser posible, pois non só os organismos controladores deben certificar que os fondos que reciben esas fundacións son usados para fins axeitados senón que, ademais, tamén queda excluída a posibilidade de que fondos que entren a través dunha fundación poidan ser derivados a un partido para atender gastos doutra índole, sexa o que sexa. Creo, señorías, que se trata de medidas coas que todos podemos ou incluso deberiamos estar de acordo e que paga a pena debater, e paga a pena, por suposto, mellorar no trámite parlamentario deste proxecto de lei. Xa digo que son medidas complementarias ás establecidas pola reforma da Lei básica de financiamento dos partidos impulsada polo Goberno do Estado, medidas que todos coñecemos xa; por exemplo, a prohibición total das condonacións de débeda por parte das entidades de crédito, prohibición total das doazóns de persoas xurídicas, limitación das doazóns das persoas físicas a 50.000 euros anuais, fronte aos 100.000 que se contemplaban ata o de agora, e transparencia e publicación de todas as doazóns superiores aos 25.000 euros. E, polo tanto, señorías, eu creo que entre a instalación de medidas propias que fai esta lei autonómica e a adaptación que hai que facer das medidas derivadas da lei básica, eu creo que a tramitación deste proxecto de lei é unha boa oportunidade de consolidar un corpus normativo sobre exixencia e control das finanzas dos partidos como non existía ata o de agora nin en España nin en Galicia. Sen dúbida, pódese ir máis alá, por suposto. Cónstame que dende a oposición hai propostas de restricións a outro tipo de doazóns ou de requisitos a exixir aos partidos para poder recibilas. Este é o momento de debatelas e, no seu caso, incorporalas ao texto. Creo que son propostas que tamén paga a pena estudar, debater, e por iso fago esta chamada a intentar consensuar, na medida do posible, un texto que, insisto, a todos nos vai afectar de aquí en adiante. Creo que este texto está en consonancia coas demandas da cidadanía. Entendo que algunha das emendas á totalidade que se opoñen ao texto fanse –ou iso din na emenda– porque non se aposta por un sistema de financiamento eminentemente público. Pois ben, teño que dicir que precisamente o que se deriva deste proxecto de lei é precisamente un financiamento eminentemente público, a través desas dúas vías posibles de subvención, cada unha co seu correspondente mecanismo de control e supervisión para extremar as garantías. O que se deriva deste proxecto de lei e dos cambios normativos estatais é unha importante diminución –iso tamén é certo– do papel que os doadores privados poden ter na actividade dos partidos. Coido que eses son os obxectivos que estiveron na intención e nas palabras dos líderes das formacións políticas que antes citei e penso que en calquera dos que puideran falar deste tema, insisto, de todo o arco parlamentario. Quero agradecer a postura do Grupo Socialista neste sentido, que non presentou, cando menos, emenda á totalidade. E creo que esta positiva disposición a traballar –ou, polo menos, así o tomamos– pode facilitar ese consenso ao que antes me refería sobre un texto que –volvo dicilo e direino as veces que faga falta– nos vai afectar a todos. E respecto dos grupos que si presentaron emendas á totalidade, os restantes grupos deste Parlamento, quero pensar que a presentación se fai non dende un punto de vista efectista e para buscar simplemente unha confrontación entre partidos nesta Cámara senón como postura inicial, aínda que sexa como manifestación das intencións, pero intentando despois chegar a acordos sobre as emendas unha vez que este texto entre na tramitación normal, se é que supera –que agardo que si– a votación das emendas á totalidade. Desde logo, a nosa responsabilidade como lexisladores, señorías, é a de actuar para dotarnos de instrumentos que permitan previr, solucionar e reaccionar ante calquera cuestión que, respecto do financiamento, se puidera dar dos partidos no futuro. A iso vai encamiñado este proxecto de lei. Sobre iso traballou antes o Consello Consultivo, sobre iso vai traballar agora esta Cámara. Creo que este texto, xunto coa normativa básica estatal, debería pechar un conxunto de normas sobre as que no puideran existir dúbidas. E a partir de que non existan dúbidas, tampouco poden existir dúbidas para a sanción e persecución de calquera que infrinxira un tema tan sensible, sobre unha cuestión que a cidadanía nos demanda que sexamos inflexibles, que teñamos claras esas cousas e que actuemos en consecuencia. O Goberno galego así o fixo con este encargo, e agora así o fai presentando este texto nesta Cámara. Moitas grazas.
Moitas grazas, vicepresidente. Rolda de defensa das emendas á totalidade e de posicionamento respecto do proxecto de lei. Polo Grupo Mixto ten a palabra dona Consuelo Martínez.
Grazas, presidenta. Bo día a todos e a todas Estamos ante un proxecto de lei que non pasa de ser novamente propaganda que o PP utiliza como pantalla para ocultar a realidade á xente do común, aínda que, en vista dos resultados electorais, parece que esa realidade é difícil de ocultar. Cando no PP en Galiza, en Madrid, en Valencia, en Castela-A Mancha e por todo o ancho e alto do Estado quedou ao descuberto o financiamento ilegal do partido e das campañas electorais e se nega a asumir as súas responsabilidades políticas, vénnos co rimbombante Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. A Fiscalía Anticorrupción incluíu no seu escrito de acusación un detallado relato do financiamento ilegal do PP a través dunha caixa B oculta ao fisco e ao Tribunal de Contas, que funcionou cando menos durante anos. A Fiscalía sostén que Luis Bárcenas, tesoureiro do PP, incorporou ao seu patrimonio recursos do Partido Popular, cuxa administración tiña encomendada como xerente xunto co ex tesoureiro Lapuerta, entre febreiro do 1993 e xuño do 2008. Eses fondos procedían dunha caixa B que administraba Bárcenas xunto ao entón tesoureiro do partido, Álvaro Lapuerta. Os fondos que supostamente roubou Bárcenas e que se ingresaron en contas abertas no Estado e en Suíza procedían da contabilidade paralela do Partido Popular. Esa contabilidade paralela –segundo o fiscal– nutríase de donativos que incumprían a normativa de financiamento de partidos políticos e que eran efectuados por persoas relacionadas con entidades beneficiarias de importantes adxudicacións públicas. Pero a cousa non queda só en Bárcenas e Lapuerta, senón que xa vén de Naseiro, e, por se fora pouco, tampouco é a única causa aberta por corrupción e financiamento ilegal que ten o Partido Popular; incluso a prensa ten que utilizar cadros e diagramas para poder facer un seguimento dos casos de corrupción e de financiamento ilegal do Partido Popular, falándose, por exemplo, dun pago en diñeiro negro en Pontevedra que motivou o embargo dunha conta do Partido Popular, entre outras moitas corruptelas. A Fiscalía Anticorrupción reclama 125 anos de prisión e multa de 15,5 millóns para Correa, o líder da Gürtel, da trama de corrupción que colonizou o Partido Popular dende finais dos noventa ata febreiro de 2009, cando o xuíz Baltasar Garzón acabou co seu negocio. Tamén pide corenta e dous anos e medio para Bárcenas e penas de privación de liberdade para os 41 procesados na primeira fase da investigación. Entre eles figuran cargos públicos do Partido Popular, como o ex viceconselleiro da Presidencia da Comunidade de Madrid, Alberto López Viejo, ex alcaldes de Pozuelo de Alarcón e de Majadahonda ou os ex tesoureiros nacionais do PP, como o propio Bárcenas, Lapuerta ou Ángel Sanchís, que manexaron as finanzas do partido durante máis de vinte anos. O xuíz Pablo Ruz considera acreditado que o Partido Popular dispuxo dunha caixa B entre 1990 e 2008 coa que sufragou campañas electorais, sobresoldos a dirixentes e reformas de locais, entre eles a da sede central de Madrid. O xuíz considera que existen sólidos e fundados indicios de que o PP se serviu durante eses dezaoito anos, de forma sistemática, de diversas fontes de financiamento alleas ao circuíto económico legal. A pesar da resistencia do Partido Popular e da Axencia Tributaria, o xuíz conclúe que os fondos opacos do PP fluíron á marxe da contabilidade remitida ao Tribunal de Contas e sen a correspondente declaración ante a facenda pública; resistencia do Partido Popular patente á destrución dos discos duros dos ordenadores de Bárcenas, custodiados polo PP e sobre os que hai unha investigación aberta polo xuíz Ruz. En canto á Axencia Tributaria, recordemos que chegou a afirmar que os donativos que exceden o límite legal están exentos de tributación, igual que os legais. Ademais, a Axencia Tributaria chegou a comparar ao Partido Popular con Cáritas, para xustificar a exención fiscal dos fondos ilegais. Ruz rexeita a tese do Partido Popular de atribuír o sistema de donativos en negro a Bárcenas, senón ao propio Partido Popular. Ao longo do auto abundan expresións como "a dobre estrutura contable creada polo Partido Popular", "un sistema de financiamento da formación política" ou "fondos da caixa B do Partido Popular". A Bárcenas e ao seu antecesor Lapuerta o xuíz atribúelles a levanza da contabilidade paralela do Partido Popular. No apartado de entradas, detalla as aportacións dos empresarios, entre os que destacan nomes como Juan Miguel Millar Mir ou Luis del Rivero, de Sacyr. Segundo o auto do xuíz Ruz, parte do diñeiro negro se ingresaba –fraccionado, para non superar os límites da Lei de financiamento de partidos– nas contas oficiais de donativos –1,27 millóns ingresados–. Outra parte destinouse ao pago de retribucións e sobresoldos de persoas vinculadas co partido. Outras cantidades utilizáronse para a axuda a vítimas de terrorismo. Tamén hai gastos para campañas electorais e para comprar sedes como a de Biscaia ou a da Rioxa. E, como non, Ruz destaca os 1,55 millóns de euros en B entre 2005 e 2010 para reformar a sede do PP en Madrid. No seu auto, o xuíz Ruz considera o PP responsable de delito fiscal por non ter tributado as doazóns ilegais recibidas en 2008, e abre unha [...] separada polo contrato de recollida de basuras de Toledo, que, segundo Bárcenas, foi a contraprestación por unha doazón de 200.000 euros para a campaña da presidenta de Castela-A Mancha, María Dolores de Cospedal, en 2007. Ruz aprecia neste caso un delito de prevaricación. Ademais, este proxecto de lei non fai outra cousa que remitir constantemente á Lei orgánica 5/1975, do 19 de xuño, de réxime electoral xeral, e regular moi polo miúdo as subvencións ao funcionamento de partidos políticos que na Galiza nin existiron nin existen. O problema de financiamento dos partidos é o manexo dos cartos en negro como contrapartida de favores nas concesións públicas, e iso só se soluciona dándolle á xustiza os medios que o PP lle nega e ampliando os prazos de prescrición dos delitos para que non sigan saíndo indemnes os tesoureiros do Partido Popular, como ocorre dende os tempos de Naseiro. A Fiscalía Anticorrupción e a Axencia Tributaria, en relación co caso Gürtel, emitiron informes que atribuían ao Partido Popular de Madrid un delito de financiamento ilegal a través de Fundescan, unha opaca fundación do partido que recadou centos de miles de euros entre empresarios afíns á dereita, como Gerardo Díaz Ferrán, Arturo Fernández ou Antonio Basagoiti, cos que despois pagou facturas das campañas do 2003 e 2004 de Esperanza Aguirre. Pero non se pode actuar contra os responsables, porque os delitos por presunto financiamento ilegal, manipulación de documentos, incluso un posible cohecho, polo que os xenerosos donantes de Fundescan despois legraron millonarios contratos co Goberno de Aguirre, xa prescribiron. Polo tanto, o importante son as modificacións legais que impidan que estes delitos acaben prescribindo e, polo tanto, que acaben impunes os que os cometeron. O proxecto de lei foxe de asumir verdadeiras responsabilidades. Máis alá deste proxecto de lei, debería o Goberno reclamar e acordar co Estado a transferencia das competencias en réxime electoral xeral, e facer uso do artigo 152 da Constitución española, que di que o Estado poderá transferir ou delegar nas comunidades autónomas mediante lei orgánica facultades correspondentes á materia de titularidade estatal, que, pola súa propia natureza, sexan susceptibles de transferencia ou delegación. Tamén facer uso do artigo 10.f)do Estatuto de autonomía, para solicitar do Goberno a adopción dun proxecto de lei sobre a materia ao presentar perante a Mesa do Congreso dos Deputados unha proposición de lei. Deste mesmo xeito, podería abordar a reforma das prescricións e das penas para os delitos relacionados coa corrupción; delitos que non están suficientemente castigados, delitos que teñen un gran desequilibrio con outras penas, delitos comúns de roubos, moitas veces para poder sobrevivir, que son duramente castigados e que, ademais, ao irse sumando –falabamos o outro día das competencias en prisión–, acaban converténdose en penas de prisión permanentes, mentres que os grandes ladróns, os grandes corruptos, os que rouban con "guante blanco", normalmente vense fóra da prisión, ou as súas penas acaban sendo moito menores por diferentes axudas que se lles prestan desde o propio Estado. Por todo o exposto e porque non imos permitir que esta lei sirva para facer un lavado de cara do Partido Popular respecto da corrupción, imos votar en contra deste proxecto de lei. Estaremos en disposición de aprobar un proxecto de lei sobre o financiamento dos partidos políticos en Galiza cando o Partido Popular estea disposto a asumir tamén competencias en materia de eleccións e a reclamar competencias para poder gobernar, pero sobre todo estaremos en disposición de falar de financiamento dos partidos políticos cando o Partido Popular limpe as súas filas de corrupción e pague o que [...] [[Por orde da señora presidenta e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] a todos e a todas as cidadás do Estado; cando limpen as súas contas. Entón, o Partido Popular terá suficiente credibilidade como para presentar un proxecto de lei sobre o financiamento dos partidos políticos. Mentres tanto, o Partido Popular ten moito que contarlle á sociedade, ten moito que contarlle á xustiza e ten moitos anos de prisión que pagar por moitos dos seus militantes e dirixentes. Pola miña parte, nada máis. Moitas grazas.
Moitas grazas. Señora Martínez, á marxe das súas referencias ás sentenzas, que non poño en dúbida, aquí ninguén [...] nada mentres non se demostre. Polo tanto, esa expresión voulla retirar. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señor Jorquera.
Grazas, señora presidenta. Señor vicepresidente, deputados, deputadas, con este proxecto de lei asistimos a un capítulo máis da operación de lifting emprendida polo Goberno do señor Feijóo, unha operación de lifting que, ademais, neste caso concreto, lembra o chiste de Gila, non sei se o coñecen: unha persoa quería facerse unha operación de cirurxía estética para sacar vinte anos, pero, como o orzamento non lle chegaba, tivo que conformarse con sacar unha semana. Pois neste caso estamos igual, porque primeiro o presidente da Xunta propuxo neste Parlamento un pacto para prohibir as doazóns de empresas ás formacións políticas, e despois o Consello da Xunta aprobou o denominado Plan de impulso democrático, que recollía expresamente, no seu eixo número 8, suprimir as doazóns anónimas ou de persoas xurídicas no financiamento dos partidos. Tras estas declaracións de compromisos tan rimbombantes, ¿con que nos atopamos? Con que neste proxecto de lei non se prohiben as doazóns, simplemente se establece a non percepción de doazóns como condición para que os partidos poidan acceder a subvencións ao seu funcionamento ordinario con cargo aos orzamentos da Xunta; unhas subvencións ao funcionamento ordinario, por certo, que non existen, e nas que ademais neste proxecto nin sequera se contempla a súa creación de forma imperativa. En definitiva, o señor Feijóo falta de novo á súa palabra. En contra do anunciado, non se prohiben as doazóns nin se establecen restricións claras e severas, non hai medidas directas de compulsión pública que impidan estes ingresos privados nin se establecen mecanismos para depurar responsabilidades e establecer sancións ao partido incumpridor. A non aceptación de doazóns depende só da vontade do partido e non dunha regulación coercitiva aplicable en todo caso e situación. En definitiva, unha nova cortina de fume, unha nova manobra de distracción, sacando da chisteira propostas baleiras, carentes de contido real, para encubrir a falla de compromiso real, práctico, do Partido Popular, á hora de loitar contra a corrupción. Miren, señores do Goberno da Xunta de Galiza e señores do Partido Popular, seguramente argumentarán que este debate está superado, dado que unha lei estatal do 30 de marzo deste mesmo ano, unha lei á que vostede fixo alusión, a Lei orgánica de control da actividade económica e financeira dos partidos políticos, xa suprime as doazóns das persoas xurídicas aos partidos. Pero o certo é que vostedes neste proxecto de lei non contemplan a supresión das doazóns. E, ademais, como di o refrán, quen fai a lei fai a trampa, porque a nova lei estatal di que non pode haber doazóns de persoas xurídicas aos partidos, pero si ás súas fundacións. A nova lei di que non pode haber doazóns de empresas a partidos, pero que si pode habelas dos seus directivos ou dos seus accionistas. Non poderá doar ACS nin OHL, pero si Florentino Pérez e Villar Mir. A nova lei limita a un máximo de 50.000 euros as doazóns de persoas físicas, pero fican excluídas deste límite as doazóns de bens inmobles que logo poden ser inmediatamente revendidos. Por iso dicía que quen fai a lei fai a trampa. Pero, alén diso, señor vicepresidente e señores do Partido Popular, de nada vale que se reforme a lei se logo non se cumpre. Porque, miren, as doazóns en B xa eran ilegais, as doazóns de empresas que contratan coas administracións xa eran ilegais e os papeis de Bárcenas e as investigacións da trama Gürtel revelan que o Partido Popular de Galiza foi unha peza central na presunta trama de financiamento ilegal do Partido Popular a nivel de Estado. Pero é máis, agora sabemos, a raíz das revelacións dos documentos de Rosendo Naseiro –o primeiro tesoureiro do Partido Popular–, que o Partido Popular se financiou ilegalmente de xeito sistemático dende a súa fundación e que o Partido Popular de Galicia seguiu sendo unha peza central. Mire, segundo estas informacións, incluso Manuel Fraga recibía persoalmente doazóns ilegais para financiar o Partido Popular. Segundo estas informacións –saíron na prensa cos documentos do señor Naseiro acompañando esta información–, o señor Manuel Fraga gañou as eleccións de 1989, nas que chegou á Presidencia da Xunta, facendo trampas. O límite legal de gastos de campaña era de 235 millóns de pesetas. O Partido Popular declarou gastos por 199 millóns, pero os documentos do señor Naseiro demostran que o Partido Popular de Galicia recibiu 500 millóns das antigas pesetas do Partido Popular español para financiar a campaña, e todo indica que na súa maioría procedían de doazóns ilegais. Por tanto, en vez de operacións de lifting, o primeiro que teñen que facer é cumprir a lei e asumir as súas responsabilidades por tela incumprido sistematicamente. Pero, miren, indo máis alá destas cuestións, o Bloque Nacionalista Galego está a favor do financiamento público dos partidos políticos –por suposto, coa complementariedade do que son as cotas, as aportacións de militantes e simpatizantes–. Por moito que nos tempos que corren poida resultar impopular en certos sectores defender un modelo de financiamento que se sustente sobre todo no financiamento público, nós afirmamos que a democracia é cara, pero é moito máis cara a ausencia de democracia. Nós non cultivamos o populismo antipolítica e antipartidos, a historia ensinounos sobradamente a que conduce. Estamos, por tanto, a favor dun modelo de financiamento público dos partidos, primeiro, porque é o modelo que máis asegura a transparencia, e tamén porque é o que máis asegura a independencia das formacións políticas. Mire, señor vicepresidente, no pleno extraordinario monográfico celebrado o pasado mes de xaneiro, na nosa intervención falamos da existencia dunha corrupción sistémica que ten que ver coa plutocracia, con facer de correa de transmisión dos intereses das elites económicas, e falamos da gran corrupción como o mecanismo que utiliza o poder económico para influír nas decisións públicas no seu beneficio. Pois a dependencia do financiamento privado crea o caldo de cultivo para que a política de portas xiratorias campe ás súas anchas. A dependencia do financiamento privado favorece que haxa partidos que acaben actuando como simples correas de transmisión dos intereses dos grandes grupos económicos, dos grandes grupos de presión. Mais é posíbel apostar por un modelo de financiamento público dos partidos sen que isto implique máis gasto. E neste proxecto, en cambio, non se contempla ningunha medida para regular con maior racionalidade as actividades electorais, que absorben unha parte importante do gasto das formacións políticas. Pódese reducir considerabelmente o gasto –por poñer un exemplo– incrementando a cobertura das campañas electorais nos medios de comunicación públicos, establecendo, por exemplo, a obrigatoriedade de que se celebren e emitan debates e de que a retransmisión destes debates sexa en horarios de máxima audiencia e establecendo tamén a obrigatoriedade de que os medios públicos emitan en horarios de máxima audiencia entrevistas cos candidatos e candidatas das distintas formación políticas. Deste xeito, pode estabelecerse unha limitación máis estrita dos gastos de campaña, evitando que os partidos teñan que recorrer en exceso á contratación de publicidade e de propaganda para divulgar as súas mensaxes. Pero, ademais, que os medios públicos se convertan nos principais difusores dos debates e das mensaxes de todas as formacións políticas permitiría aos cidadáns que tivesen acceso a un maior contraste das distintas propostas e a un coñecemento, por tanto, máis directo das distintas propostas. Pódese tamén reducir o gasto –por poñer outro exemplo– prohibindo taxativamente a distribución de papeletas e sobres electorais polos partidos políticos e o envío de propaganda electoral por correo. Os propios informes do Consello de Contas revelan que é o principal capítulo de gasto. Simplemente –por citar outro exemplo– a decisión do BNG de non facer mailing na campaña electoral que se acaba de celebrar significou un aforro para o Estado de medio millón de euros. Pero ademais dunha medida de aforro é unha medida de hixiene democrática. A prohibición do mailing e da distribución de sobres e papeletas polos partidos e o establecemento da obrigación do uso da cabina electoral aseguraría o segredo de voto e impediría tácticas de control e de presión ao elector que seguen estando á orde do día en moitos concellos do noso país. Neste proxecto de lei tampouco se contemplan medidas exemplificadoras para castigar os encubridores, medidas como as que propón o BNG nas súas emendas parciais, como propón tamén as medidas de aforro que acabo de citar. ¿Que medidas propoñemos de carácter exemplificador para castigar os incumpridores? Que as formacións políticas deban acreditar estar ao corrente nos pagos á Facenda e á Seguridade Social para poder acceder ás subvencións. E, sobre todo, que se suspenda o pagamento de subvencións cando se diten sentenzas –aínda que non sexan firmes– onde se declare a responsabilidade penal da formación política ou das persoas con responsabilidade na xestión das súas finanzas ou cando no curso dunha investigación xudicial se acorden medidas cautelares contra a formación política e os seus responsábeis. Nada disto, señor vicepresidente, se contempla neste proxecto; é só un refrito da lexislación preexistente. É unha adaptación nalgúns preceptos, mesmo copia, da regulación estatal. Non contén ningunha novidade relevante para avanzar na transparencia que debe exixirse a calquera partido político operante en Galiza. Estamos perante unha iniciativa errática no enfoque e pouco ambiciosa, só aborda de xeito máis profuso, pero sen introducir novidades importantes, a actividade económica despregada nas campañas electorais. En definitiva, señor vicepresidente, señores e señoras deputadas, o Goberno galego, co seu presidente á fronte, volve facer propaganda cun asunto tan sensíbel como o da rexeneración democrática para encubrir a falta de compromiso e a actuación real do Partido Popular nesta cuestión. Este proxecto non aborda os problemas de fondo e ademais o Goberno galego, co seu presidente á fronte, falta aos compromisos adquiridos ante este propio Parlamento. Estas son as razóns polas cales presentamos esta emenda á totalidade. Moitas grazas.
Grazas, señor Jorquera. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra dona Yolanda Díaz Pérez.
Bo día a todos e a todas. Señor Rueda, a verdade, é que vostede dicía que pensaba que iamos presentar emendas de devolución con ánimo de chegar a acordos nunha materia que considera vostede sensible. Eu coido que se os grupos da oposición –polo menos tres– non tiveramos presentado emendas de devolución a esta proposta que se fai dende o Partido Popular estariamos non soamente errando senón que estariamos cometendo unha grave responsabilidade democrática. E digo isto porque, sen lugar a dúbidas, o texto que vostedes propoñen abunda no modelo que temos configurado. Non soamente queda escaso, senón que oculta unha parte substancial da problemática do réxime no que estamos a vivir, dese réxime que ten o nome do bipartidismo e que en realidade do que se trata é dunha forma de goberno no que mandan os que non se presentan ás eleccións, e mandan a través do financiamento e mandan a través dunha falla de controis que non están reflectidos neste texto que vostedes propoñen. Eu quería comezar seguramente citando a un dos grandes, a Paco Fernández Buey, cando reflexionaba sobre a ética do colectivo. Eu creo que o texto, a proposta política que debería de reflectir o Partido Popular –un partido azoutado pola corrupción de maneira estrutural dende o seu nacemento, se me permite, non só dende o Partido Popular, senón dende os tempos de Alianza Popular; de maneira estrutural–, sen lugar a dúbidas, debería ser ter ese texto enriba da mesa e afrontar a ética do colectivo dende a absoluta transparencia. E ese muro de cristal, ese muro que tiña que ser diáfono, tiña que ser esta proposta política, pero, insisto, non se fai así. Eu non vou insistir nesa pantasma que percorre o Partido Popular, unha pantasma que aparece con cuestións tan graves –parécenme a min, non sei– como mercar ou facer operacións a señora Aguirre cunha obra –seguro que lle gusta moito a arte, estou convencida de que isto é así– polo módico prezo de 5 millóns de euros. Vostede comprenderá que isto é a vida normal. E seguramente isto non é así e estalle reflectindo outro tipo de comportamentos, que, insisto, nada teñen que ver coa realidade do que está sendo censurado hoxe no noso país. Por tanto, ética do colectivo que non está reflectida neste texto. Pero, en segundo lugar –señor Rueda, perdón, estou afónica–, é certo que esta norma, dende logo, chega sen ningún consenso –agás que haxa algo que esta voceira descoñeza– con outras formacións políticas, sen un debate rigoroso, a pesar do pleno escaso, diminuído, que tivemos respecto da corrupción nesta Cámara, e chega como hoxe mesmo chegou a proposta do Regulamento da Cámara que vostedes acaban de incorporar ao debate parlamentar. Dígoo porque cousas tan tremendas –léndoo rapidamente– como facer un regulamento da Cámara de parte no que se insiste no recorte aos grupos parlamentares, pois, home, comprenderán que, dende logo, non é o máis axeitado para empezar a camiñar conxuntamente. Pero imos falar do texto. Este texto é absolutamente insuficiente, comete erros gravísimos –erros tan graves..., non son erros, son intencións veladas, que, como xa somos xente maior...– que van impedir de facto a rexeneración democrática neste país. O Partido Popular resístese a enfrontarse aos que mandan e por iso neste texto, sen lugar a dúbidas, no que atinxe ás propias doazóns, dende logo, elude tratar o que son as formulacións máis sofisticadas –este debate xa o tivemos no Congreso dos Deputados– que teñen que ver xustamente con esas fórmulas de enxeñería financeira e que teñen que ver cos doantes absolutamente poderosos –que os hai, claro que os hai– que están na vida pública e que ademais gobernan a través desa forma de facer a realidade. Certo e verdade é que vostedes quedan cunha parte da prohibición das doazóns de persoas xurídicas, é certo que pola imposición da lei estatal se incorporan emendas que fixo a oposición no Congreso dos Deputados, como incorporar as doazóns de entes sen personalidade xurídica e outros matices, pero é certo que todo o que ten que ver coas doazóns que teñen que ver con estes entes que son os que mandan, dende logo, non queda reflectido neste texto. É máis, o señor Pablo Isla –con absoluto respecto– se quixera facer unha doazón someténdose aos límites da contía que establece a lexislación estatal, podería facelo tranquilamente. De tal xeito que estariamos facendo sempre o mesmo mecanismo, sempre estariamos retroalimentando este sistema, que foi o causante dunha quebra substancial e que está sendo posto en cuestión por parte da cidadanía. Pero este texto quizais aínda se alonxa máis, se afasta máis, do que está reclamando a cidadanía, e é que non hai participación democrática na financiación dos partidos políticos, nin moito menos das fundacións, e ademais non hai ningún control interno do que debe ser o funcionamento de entidades, de entes, absolutamente relevantes, de marchamo constitucional, como son os partidos políticos. A proposta que vostedes fan é actuar no ex post, e fano dunha maneira que, dende logo, a Alternativa Galega de Esquerda non comparte en absoluto, que é con esa reforma do Consello de Contas. Non é que non o fagamos nós, señor Rueda. Vostede citou o Consello de Contas, nós reunímonos cos traballadores e traballadoras do Consello de Contas, antes de terse discutido esa norma e despois, e, dende logo, están de todo menos contentos. Incorporar unha sección a un órgano que –insisto– actúa ex post, non ex ante, como debería ser, e que ademais non van ter os medios que precisan, nin medios materiais, nin traballadores no número suficiente para facelo, é seguir engrosando un problema que, dende logo, está –insisto– sendo posto en cuestión nestes longos anos. Pero non soamente iso, é que non fala nada –insisto– do que debe ser esa fase previa da que nos falaba o fiscal superior de Xustiza, que era a prevención da corrupción, e a prevención a través dunha parte que trae esta norma a debate hoxe, que é a financiación dos partidos políticos. Pero non trae nada, non incorpora nada esta norma, non aporta nada novo sobre o que debe ser tamén unha parte relevante dos partidos políticos, que é a xestión económica dos mesmos. Nós temos propostas, e xa serán debatidas, respecto de como deben de funcionar os partidos políticos economicamente, que órganos teñen que ter. Teñen que ter, ademais, absoluta transparencia cos cidadáns e participación democrática da cidadanía para saber, realmente, en todo momento que é o que está a pasar. Pero hai cuestións tan relevantes como que, por exemplo, teñan que estar xestionados por persoas que nós denominamos "de alta honorabilidade", e como sabe vostede, se coñece o debate que xa houbo no Congreso dos Deputados, efectivamente, definimos claramente quen son esas persoas que deben ter esa elevada honorabilidade… É dicir, que este caso dos responsables, dos tesoureiros, do Partido Popular, na historia democrática do Estado español, non volva acontecer. Xa sabemos que é responsabilidade individual deles –dígoo ironicamente–, pero que non volva acontecer. Por tanto, esa parte interna dos partidos políticos que vostedes deixan tan só á rendición de contas no Consello de Contas, e posteriormente no Tribunal de Contas, desde logo é evidente que é absolutamente ineficaz, polo que este texto, tal e como está, comprenderá que non aporta absolutamente nada. Os controis externos que vostedes propoñen, derivados do Consello de Contas, son ineficaces. E non polo Consello de Contas, senón porque, tal e como queren vostedes, non van ser capaces de cumprir esa misión. Insisto, é o que din os traballadores e traballadoras do Consello de Contas. E, en segundo lugar, no control interno tamén, no que ten que ver con esa mudanza das estruturas partidarias, no que ten que ver coa mudanza que ten que ter calquera cidadán normal respecto da xestión dunha estrutura partidaria, e mesmo os militantes das organizacións políticas, sen lugar a dúbidas, isto non existe. Por tanto, hai un risco absoluto na xestión dos partidos políticos, sen lugar a dúbidas. E cando hai riscos, hai que prevelos e hai que atacalos. Isto non está nesta norma. Hai unha eiva que nós combatemos, relevantísima, respecto do seu criterio de igualdade. Como xa sabe, é tan grosero –digo grosero pola evidencia do texto– que a financiación que vostedes propoñen sexa a través dos escanos, da obtención do número de escanos, e non a través do número de votos... Vostede sabe que aí, dende logo, dende o artigo 68 da Constitución española ata as normas que temos de aplicación da Lei d'Hondt, van provocar unha desigualdade tan brutal como que a Alternativa Galega de Esquerda, efectivamente, poderá ter 7 deputados e deputadas, ou o que sexa, pero realmente estou certa de que o que é xusto e o que é igualitario é que sexa proporcionalidade pura en atención ao número de votos, isto que vostedes –insisto– exclúen. Por tanto, menos mal que a oposición presentamos emenda de devolución e emendas parciais, porque isto é manter o status quo que nós combatemos. É dicir, ¿por que razón o Partido Popular ten que estar mellor financiado que o Bloque Nacionalista Galego ou que o Partido Socialista ou que a Alternativa Galega de Esquerda? Dígoo porque vai estar mellor financiado porque a Lei d'Hondt lles dá premio aos partidos que máis gañan. Por tanto, dende logo, nós non o compartimos en absoluto. Pero hai partes substanciais que deberían terse recollidas tamén na lei estatal e non se fixeron. ¿Por que non se prohiben as condonacións das débedas aos partidos políticos? Debería estar no frontispicio dun sistema democrático, aquí non está recollido; nin está isto, nin están outras moitas cousas. Seguimos. No que atinxe tamén ás cuestións que teñen que ver coas doazóns que se reciban dos partidos políticos, que poidamos ter con absoluta transparencia un rexistro das mesmas e poidamos avaliar quen está doando cantidades e demais. Sen lugar a dúbidas, paréceme que é absolutamente de sentido común. Despois moitas cuestións que teñen que ver co propio feito de publicitar todos os créditos que se lles concedan ás formacións políticas, a todas por igual. Saber en todo momento que é o que está pasando, quen ten o control sobre os mesmos. Pero tamén o que atinxe a un modelo, dende logo, que nós non compartimos. Efectivamente, esta norma pouco menos que queda, no que atinxe a incorporar esa prohibición de doazóns, nun precepto concreto, sen desenvolver nada máis, pero non avanza en novas cuestións, non avanza en como deben ser as campañas electorais. Xa sei que esta é unha parte que ten que ver coa Lei de reforma electoral, e supoño que á vista de que hoxe entra a reforma do Regulamento da Cámara, e á vista dos resultados electorais, entrará rapidamente o modelo María Dolores de Cospedal nesta Cámara, pero, dende logo, hai cuestións substanciais de igualdade, de pluralidade, que non están reflectidas –insisto– nesta norma. Insistimos tamén en que claro que nós queremos que sexan campañas derivadas dende o público, e, sobre todo, campañas baseadas na austeridade. Señor Rueda, se a xente do noso país soubera o que custaron estas eleccións que acabamos de pasar, realmente se botarían as mans á cabeza. Dicímolo sinceramente. Por tanto, claro que hai que avanzar en fórmulas de financiación que teñen que ser –aí si– absolutamente austeras, austeras e dignas. E, dende logo, evitar mecanismos, que ademais xa se ten comprobado que valen para ben pouco, e que abaratarían substancialmente o funcionamento político de todos e todas nós. Pero a clave, señor Rueda –e con isto remato xa–, é que, cando se trae esta proposta polo Partido Popular, creo que o substancial sería que previamente o Partido Popular, tamén o Partido Popular de Galicia –e non lle compete a vostede, compételle ao presidente da Xunta de Galicia–, comparecera aquí e rectificaran as súas políticas. Compareceran aquí e pediran perdón aos galegos e ás galegas. Porque –insisto– ¡claro que se poden acoller á presunción de inocencia!, non o dubido, pero vostede sabe que un país no que a ética e a responsabilidade política están tan alonxadas é un país que non é democrático. E eu creo que, antes de debater esta norma –insisto–, o presidente da Xunta de Galicia tería que ter comparecido e explicarnos, aos galegos e ás galegas, o que está pasando no Partido Popular. Efectivamente, cando o xuíz Ruz fala de asociación ilícita –xa non falo en termos xurídicos, falo de aplicación do dicionario da Real Academia Galega...
Vaia rematando, por favor.
...ou do que vostede queira–, o que nos está a dicir é que iso é funcionar como unha mafia. E eu creo que cando se funciona como unha asociación ilícita, para que non me fagan retirar a expresión –insisto–, hai que comparecer aquí, dar explicacións, render contas, e despois intentar ser cribles. Dende logo, esta proposta así, señor Rueda, non é crible. Por tanto, menos mal que os partidos da oposición presentamos emenda de devolución, e coido que se a súa intervención foi a que foi no primeiro termo, se están preocupados polo que está pasando neste país, as emendas que presentamos dende a Alternativa Galega de Esquerda –non digo todas, pero algunha– sexan estimadas. Porque estou certa de que moitas son de sentido común. Non estamos pedindo a revolución, estamos pedindo arranxar unha parte do problema que está azoutando a cidadanía e que está azoutando e asolando ao Partido Popular, que está sendo sancionado brutalmente polos fenómenos da corrupción. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupos non emendantes para fixar posicións. Grupo Socialista. Señor Méndez Romeu.
Señora presidenta. Señorías. Señor conselleiro, os cidadáns emitiron o seu voto o domingo tendo presentes os resultados das políticas populares que vostedes levaron adiante, amparados na maioría absoluta de que disfrutaban en moitas institucións. O veredicto non puido ser máis claro e contundente: rexeitamento. Probablemente, o resultado é inxusto para moitos alcaldes que fixeron un labor honesto. É a mesma situación, pero en sentido inverso, que se produciu hai catro anos. O certo é que os cidadáns, co seu voto, valoraron o resultado dos gobernos populares; fundamentalmente a resposta das institucións aos problemas do desemprego, aos problemas da desigualdade, e tamén aos problemas de loita contra a corrupción. Hoxe debería ser o inicio dunha rectificación desas políticas, tamén no proxecto de lei que discutimos. A Xunta ten alcumado como un paquete de impulso democrático un conxunto de iniciativas de diferente orixe e diversa entidade, presentadas oficialmente como un firme compromiso de loita contra a corrupción. Os textos ata agora coñecidos non permiten falar con esa rotundidade, e máis ben poñen de manifesto a enésima campaña de propaganda partidaria. Só serven –na opinión deste grupo– para autoenganarse. Deles non se deriva ningunha actuación firme contra as causas da corrupción, que, por certo, non foron identificadas en ningún texto. Os estudos coñecidos ata agora indícannos que as causas da corrupción están acoutadas a unhas poucas ben coñecidas, tanto no ámbito das administracións como no ámbito dos poderes electos. No caso da Administración: contratacións administrativas, réxime de persoal, concesións, contratación pública e urbanismo. E no ámbito das institucións electas: colonización partidaria, politización da Administración e conflito de intereses. As iniciativas da Xunta nin fan unha análise deses problemas nin tocan apenas estas áreas, limítanse a iniciativas de carácter burocrático. Non parece nin que a opinión pública galega teña altas expectativas sobre os textos que nos están propoñendo, nin que estean conseguindo enviar unha mensaxe forte á sociedade de compromiso contra a corrupción. Basicamente porque vostedes fuxiron de calquera compromiso e calquera acordo de amplo espectro. Non estaban dispostos a admitir suxerencias, a pactar compromisos, a emendar condutas, e, por tanto, a sentar as bases de normas éticas que tiveran unha elevada esixencia. E así chegamos ao debate de hoxe. Cando toda a opinión pública e tamén toda a doutrina académica clama contra a colonización partidaria das institucións polos partidos, vostedes reforzan esa colonización no Consello Consultivo, onde a presenza de dous relevantes membros de anteriores gobernos populares fai totalmente incrible calquera compromiso de loita contra a corrupción. Sobre tres membros actuais, ¿como non, señor Rueda? ¿Como vai ser o secretario xeral do Partido Popular quen controle os desmáns do Partido Popular? ¿Onde se viu iso? ¿En que lugar? ¿Soamente nos seus soños de control? Señor presidente, no momento actual, dos tres membros que existen no Consello de Contas, soamente un é de carácter profesional, o que foi proposto, precisamente, por este grupo. Vostedes abusaron da designación de carácter político. ¿Como veñen agora a pretender que fan algo máis do que xa están a facer e que iso sexa crible? Pero é que pasa en todo. Non imos perder o tempo agora discutindo sobre a Lei de medios de comunicación de Galicia, tres anos paralizada, e onde vostedes prefiren o férreo control da política informativa do ente a poñer en marcha unha lei que vostedes estiveron dispostos a pactar, o que ao mesmo tempo cuestiona que valor ten calquera acordo político con vostedes nesta Cámara, se é a garantía de que vai ser vulnerado e de que imos ser enganados. Claro, polo camiño vostedes xa arrombaron coa credibilidade do medio, e velaí os índices de audiencia, que mesmo agora cuestionan a eficiencia desa compañía. O Grupo Parlamentario Socialista non ten presentado emenda de devolución a este texto. Temos defendido en moitas ocasións –e hoxe unha vez máis– que as normas básicas de funcionamento do sistema democrático teñen que ser o froito dun elevado consenso e non deben ser obxecto de confrontación sistemática. Non é o caso da iniciativa do Goberno. Abusando da súa hexemonía, envían un texto ao Parlamento do que ninguén no Goberno asume a paternidade. Tentan endosarlle ao Consello Consultivo a fonte da autoridade na elaboración do proxecto, un ardid tramposo que revela a inseguranza do Goberno e a convicción de que estamos diante dunha norma elaborada a instancia de parte, neste caso do grupo maioritario que apoia ao Goberno. Señorías, o contexto de crise económica, coa redución sistemática do gasto social e dos investimentos, non é o mellor momento para abrir unha nova vía de financiamento das forzas políticas. Porque non estamos diante dunha reforma global do sistema, senón do establecemento dun complemento financeiro que a Xunta está interesada en propoñer neste intre. Debo subliñar que a recente reforma do pasado mes de marzo da Lei de financiamento dos partidos significou unha importante redución do gasto electoral e de funcionamento das organizacións políticas, que agora a Xunta, con este proxecto, quere modificar. A súa proposta é tan tramposa que deixa nas mans exclusivas do Goberno o futuro financiamento dos grupos parlamentarios e o seu control. E coñecendo o noxo indisimulado que ten o señor presidente da Xunta de Galicia polo Parlamento, podemos prever un escenario aínda máis restritivo da liberdade de expresión, da facilidade de control –que xa está limitada dabondo– e da capacidade de iniciativa. O proxecto que vostedes presentan, señor conselleiro, trata dous asuntos: unha regulación dunha nova liña de subvencións, semellante á existente no Estado, e baseada na autorización da Lei electoral estatal, e unha innovación con moi poucos precedentes en España. De feito, hai unha excepción, no ano 2008, na Comunidade de Valencia, e unha subvención recorrente nos orzamentos do País Vasco, a través da súa Lei de orzamentos, que neste caso probablemente vén derivada da especial situación que alí viviron os cargos políticos como consecuencia da actividade terrorista no pasado. Cabe supoñer, a partir desa constatación, que o resto do proxecto –a modificación da Lei electoral– é mero revestimento dunha decisión política difícil de explicar no momento actual diante da sociedade. É difícil desvincular esta iniciativa dos escándalos de financiamento presuntamente ilícito da súa organización, dos moitos anos de financiamento opaco fiscalmente –escándalo, por certo, que aínda non foi dabondo explicado pola maioría popular–, e semella que agora, diante das dificultades para seguir mantendo ese procedemento opaco de financiamento, se tenta incrementar o financiamento con cargo ás arcas públicas. Doutra banda, regulaméntase o funcionamento das fundacións e asociacións vinculadas, hoxe practicamente inexistentes en Galicia pero que, sen dúbida, van medrar a partir de agora, porque neste caso, evidentemente, a función de captar subvencións facilitará e fará necesaria a creación dos órganos correspondentes. Dise que o proxecto foi elaborado polo Consello Consultivo. Bueno, para ser exactos, foi elaborado por dous membros do mesmo, que evitaron o seu debate no Pleno do Consello Consultivo. Por primeira vez na historia dese órgano, un debate destas características foi furtado ao coñecemento do Pleno e foi debatido exclusivamente por unha comisión de tres persoas, das que unha era o ex presidente da Xunta, o señor Touriño, que fixo un voto particular contrario ao texto, pois ao seu xuízo incumpría cos criterios de seguridade xurídica, discriminaba a necesaria igualdade dos dereitos dos partidos políticos e ademais alteraba substancialmente a Lei orgánica de financiamento. Subliño que esa innovación restritiva no funcionamento do Consello Consultivo racha co espírito do consenso co que excepcionalmente foi aprobada, tamén por este grupo, a modificación dese órgano e que, unha vez máis, como dicía anteriormente, cuestiona a honestidade coa que vostedes poden propoñer calquera acordo político nesta Cámara. A lista de enganos, trampas e falsidades xa é moi longa. Neste caso, ademais, engádese que o Consello Consultivo vén funcionando de xeito precario dende hai máis dun ano, cun posto vacante que depende exclusivamente da designación do presidente, e, ademais, incumprindo a lei, porque o regulamento dese órgano debería de estar aprobado no prazo dun ano e non foi así. Así, hoxe o Consello Consultivo ten abandonado calquera pretensión de independencia para transformarse nun dócil organismo ao servizo dos intereses do presidente da Xunta. Os vocais que non corresponden á súa designación a día de hoxe son meras comparsas no funcionamento dese órgano, algo que nunca ten acontecido na historia do órgano. Vostedes teñen colonizado o Consello Consultivo, algo que antes non ocorría. O texto introduce unha confusión nada inocente coas subvencións que reciben os grupos parlamentarios. De feito, semella que con esta norma o financiamento do grupo maioritario vaise incrementar nun 18 % en detrimento dos demais grupos da oposición; unha mostra máis –e van moitas– da alteración unilateral das regras de xogo no seu beneficio. O proxecto aborda unha modificación da Lei electoral, que ten funcionado durante trinta anos sen queixa ningunha das formacións políticas. Velaí están os informes do Consello de Contas cada vez que hai eleccións. Agora modifícanse numerosos preceptos para introducir unha regulación, entre outras cousas, tan minuciosa que é impropia dun proxecto de lei, que afectan a regulación das formacións políticas, materia reservada por lei ao lexislador estatal e que pode abrir conflitos xurisdicionais. Doutra banda, introdúcense numerosas referencias ao papel do Consello de Contas, que, sen embargo, nin sequera foi consultado no proceso. Por certo, prometen neste texto unha nova reforma do Consello de Contas no prazo dun ano. ¡Oia!, señor vicepresidente, ¿sabe vostede que aquí se está tramitando agora unha reforma dese órgano? ¿Para que vale entón a proposición de lei que presentou o seu grupo se vostedes aquí anuncian que o van reformar de novo no prazo dun ano? ¿Para que estamos perdendo o tempo aquí con eses proxectos? ¿Ou acaso tratan de reforzar aínda máis a colonización dese órgano? Tamén o proxecto introduce obrigas de control para a Xunta Electoral, descoñecendo os medios reais, os medios efectivos dos que dispón para facer calquera labor que vaia máis aló do que agora ten encomendado. Señor conselleiro, son moitas eivas no proxecto, na súa xénese e no seu contido. Podería mellorarse o texto no trámite parlamentario, pero, vistas as emendas que presenta o grupo maioritario, non cabe albergar demasiadas esperanzas a ese respecto. Estamos diante dun diktat absolutista. Os problemas que provoca ese texto serán maiores que os seus beneficios e, lamentablemente, vai ser unha norma discutible no futuro, xusto o contrario do que se necesita. Por estas razóns, señor vicepresidente, este texto non vai poder contar co apoio deste grupo, polo menos nesta votación inicial. Máis nada.
Moitas grazas, señor Méndez. Grupo Parlamentario Popular de Galicia. Ten a palabra don Pedro Puy Fraga.
Moi bos días, señorías. Moitas grazas, presidenta. Eu creo que hoxe o Goberno trae a esta Cámara unha lei valente, toma unha decisión valente, dentro dun paquete amplo de medidas que pretenden impulsar as nosas institucións e o noso sistema democrático, e afrontar de xeito harmónico o problema da corrupción no noso país. A cuestión do financiamento dos partidos políticos é chave na cuestión da prevención da corrupción. Como desgraciadamente estamos a ver en España, certamente como estamos a comprobar para a nosa desgraza e a nosa propia indignación no Partido Popular, pero basta coller o informe do Tribunal de Cuentas, o último informe da Fiscalía do Tribunal de Cuentas para ver que son todos os partidos políticos de España os que neste momento tiveron problemas nesta cuestión, e non é necesario tampouco botarlle unha ollada á prensa exterior para ver o que está a pasar en moitos países tanto de Europa como de América en relación coa cuestión do financiamento dos partidos políticos. O problema, polo tanto, existe, e ante iso podemos ter dúas actitudes: unha é non facer nada, non cambiar nada e utilizalo electoralmente, demagoxicamente pois como sempre, vendo a palla no ollo alleo e non a viga no propio; ou o que podemos facer tamén é actuar –e actuar con contundencia– para tratar de minimizar os efectos corrosivos que a corrupción ten no noso sistema democrático. E iso é o que está a facer o Partido Popular. Desde o ano 2012 aprobouse unha lei de financiamento dos partidos políticos en España, fixéronse dúas reformas do Código penal e en Galicia estamos tamén hoxe a plantexar a reforma da Lei de financiamento dos partidos no ámbito da Comunidade Autónoma. Porque o financiamento dos partidos é un tema certamente importante e, ademais, está conectado con todo o demais. Está certamente conectado coa posibilidade de abrir vías para a corrupción. Pero tamén está conectado coa participación cidadá, porque, efectivamente, as cotas da militancia, as aportacións libres que fan os cidadáns que apoian determinadas opcións políticas establecen un vencello entre as direccións do partido, que se todo o financiamento fose público pois sería moito máis feble; por tanto, incide tamén na participación cidadá e nos propios partidos políticos. Evidentemente está relacionado tamén coas retribucións da chamada clase das persoas que desempeñan cargos públicos e, evidentemente, está tamén relacionado coa capacidade e as relacións das forzas políticas, dos partidos políticos, co resto das institucións do Estado, e, nomeadamente, esta relación é moi clara no Tribunal de Cuentas ou o Consello de Contas. E tamén está relacionado coa competencia electoral. Non como se soe dicir. Hai un estudo moi interesante duns economistas, Steven Levitt e Stephen Harper, en que fan concretamente unha análise das mil confrontacións electorais que tiveron os mesmos candidatos para ser elixidos nas Cortes, no equivalente, no Congreso dos Estados Unidos. E chegan á conclusión de que, efectivamente, hai mellores resultados cando hai máis gasto, pero iso non é unha relación causa-efecto, e demóstrano co feito de que un candidato que incrementa o 50 % do gasto electoral só sobe un 1 % de media nestas 1.000 confrontacións, só sobe un 1 % os votos de media, e quen o diminúe un 50 % só cae o seu voto un 1 %. Por tanto, o que ocorre normalmente é que se financian os candidatos que teñen opcións de gañar e non se financian os candidatos que non teñen opcións de gañar, como, por outra parte, resulta completamente lóxico e fácil de comprender. Por todo isto, e baixo a premisa de que os partidos políticos son esenciais na nosa democracia representativa, pero que se trata de organizacións privadas que xeran bens públicos –ideas sobre a boa sociedade e, polo tanto, propostas para mellorar a vida da cidadanía–, é polo que requiren financiar as súas actividades. E así o establece –este papel central– o artigo 6 da Constitución cando sinala que son a expresión do pluralismo, esenciais para a conformación da vontade popular e canles da participación cidadá na política. Pois ben, sendo así todo, ningunha lei –hai que empezar por recoñecer– está exenta de inconvenientes. Normalmente, os partidos políticos pódense financiar por tres vías legais e por unha que non é legal: as doazóns privadas, as cotas dos militantes e as subvencións públicas. A cuarta é a que tratamos de evitar: as doazóns que se fan á marxe das canles establecidas polas normas. As cotas dos partidos sabemos que, de media, en Europa, como moito, achegan unha cuarta parte dos recursos das formacións políticas, e a partir de aí o debate é se o financiamento debe ser eminentemente privado, debe haber financiamento público ou, pola contra, debe irse cara a un financiamento mixto. Na propia comisión que se celebrou nesta Cámara de análise de medidas para a prevención da corrupción houbo discrepancias, aínda que houbo tamén unha clara referencia a que o mellor sistema era un sistema que fose transparente, no que houbese axudas públicas aos partidos políticos e que fose restritivo tamén coas doazóns de carácter privado. Eu quero recordar, por exemplo, o que dixo a antiga presidenta do Consello Consultivo –un órgano que nós non criticamos nunca cando os nomeaban directamente, non participaba esta Cámara, pero que agora parece que algúns pois están empeñados en demoler o noso entramado institucional cuestionando todo–. A señora Conde Pumpido dixo claramente que se pode entender que haxa simpatías políticas de carácter persoal, pero que dificilmente as sociedades anónimas poden ter simpatías políticas, e que en, todo caso, o que se exixe é transparencia. O financiamento só privado ten vantaxes: a implicación coa sociedade e desde logo a liberdade que teñen os cidadáns para apoiar as ideas nas que cren, pero ten inconvenientes: a desigualdade contributiva das corporacións non é a mesma que a dun cidadán do común e tamén a dificultade de control dos donantes das empresas, cando estas, ademais, conforman holdings e parte dunha empresa do holding contrata coas administracións públicas e outras non o fan. Este sistema, polo tanto, está baseado e funciona nos Estados Unidos e parcialmente no Reino Unido, nunha cultura anglosaxona que, ademais, ten outra forma de comprender o que son os mecenados e que certamente pois se traduce non só no ámbito dos mecenados políticos, senón de todo tipo de mecenados, cun sistema fiscal que os acolle e cunha sociedade que o ve ben, aínda que a doazón sexa para o partido que un non apoia. A segunda opción son as subvencións directas. O 70 % dos recursos na Europa continental veñen deste tipo de subvencións, e fundaméntanse na independencia necesaria dos partidos, así como no carácter de ben público do que xeran as formacións políticas. Tamén ten problemas: o sinalado das barreiras de entrada, porque obteñen financiamento aqueles que, efectivamente, participan máis intensamente, porque teñen máis votos nas institucións. Eu, señora Díaz, quero recordarlle que actualmente se financian os partidos por número de escanos pero tamén polo número de votos; polo tanto, os votos téñense en conta, e non só os escanos. Evidentemente, isto ten un problema, que é o límite aos gastos, que ten que ser parello, porque se non, pode gastarse o que se obtén pola subvención pública pero ademais facer máis gasto. Evidentemente, hai que ter coidado, e por iso é conveniente manter as cotas dos afiliados como unha parte substancial do financiamento, para que non se produza esa desconexión coas bases, e certamente hai que controlar que non hai copagos á marxe do propio sistema. A opción pola que opta este proxecto de lei que hoxe se defende é mixta, pero con moitas restrición ás doazóns, incardínase en medidas de transparencia e por suposto con control externo exposto. Se un analiza como funciona o control en xeral de calquera forma de delito, o que máis incide na prevención de calquera forma de delito é a certeza de que un vai ser sancionado, descuberto e sancionado se comete ese delito, con independencia da gravidade das penas. Polo tanto, establecer un control exhaustivo, permanente, que todas as forzas políticas saben que van ter que pasar establece restricións moi severas para actuar ex ante de forma contraria ao que a norma establece. Este sistema, en definitiva, alónxase do sistema americano, que vostedes denominarían neoliberal, e este grupo e o Goberno, apoiado por este grupo, están apostando polo sistema continental de apoio e subvencións públicas. Evidentemente, ten conexión con todo o que estamos a tramitar: coa Lei de transparencia, coa reforma do Consello de Contas, coa normativa de contratación, que é máis exixente, e por suposto coas reformas que se están a facer en Madrid. Hai por aí ideas máis extravagantes. Hai quen propón, por exemplo, que as doazóns se fagan a un ente neutro e que este ente neutro as distribúa aos partidos sen dicirlles quen foi o que fixo a doazón ao ente neutro. Bueno, eu creo que isto realmente non funcionaría. O profesor García Viñuela, amigo por certo dalgún congreso, propón que o financiamento se faga sempre a través da declaración do IRPF, pero isto, evidentemente, tamén dificulta que moitas persoas que non teñen a obriga de facer a declaración. E o que suxiren todos tamén é que haxa unha autorregulación, que a autorregulación estea limitada. Eu por iso creo que é moi bo que fose o Consello Consultivo quen prepara así este proxecto de lei, porque iso evita que sexa o Goberno e o grupo que o apoia quen elabora o texto, que é feito por un organismo independente. Eu, señor Méndez, quero recordarlle que a lei da que vostede exixe o seu cumprimento –e fai ben– establece que, cando se lle pide un estudo ou un informe ao Consello Consultivo, ese informe é preparado pola Comisión de Estudos e Informes e polo tanto non vai a pleno. Polo tanto, cumpriuse estritamente a lei. Eu, desde logo, respecto a discrepancia do señor Touriño, aínda que algunhas das súas discrepancias, como veremos na tramitación da lei, carecen de fundamento. Con relación ás emendas á totalidade, a voceira do Grupo Mixto, na súa emenda á totalidade, di que debería tramitarse esta lei no Congreso dos Deputados e combinarse cunha reforma do Código penal. Esa proposta chega tarde. Xa se reformou o financiamento e se reformou por dúas veces o Código penal, entre outras cousas para establecer a responsabilidade penal dos partidos políticos –que a esquerda gobernante anteriormente non fixera– e para tipificar o delito de financiamento ilegal de partidos, co voto en contra da esquerda, por certo. Alónganse os prazos de prescrición dos delitos de prevaricación, cofeito, fraudes, etc., unha vez máis co voto do PP e o voto en contra da esquerda. E ademais impuxo a restrición adicional no Código penal da inhabilitación para o dereito do sufraxio pasivo, que tampouco votou a esquerda, por certo. E, finalmente, estableceuse que a suspensión das penas de prisión impostas non se pode levantar sen aboar as débedas tributarias ou as débedas coa Seguridade Social ou sen reintegrar antes as subvencións ou axudas indebidamente recibidas no ámbito do financiamento irregular dos partidos, tamén, por certo, co voto en contra da esquerda. En relación co Bloque, eu lamento que considere que é raquítico. Agradezo o ton xeral que tivo o portavoz do Bloque. E a única oferta que de momento nos fan é a do mailing. Inmediatamente, cando vostede dixo que o Bloque non fixera mailing, houbo murmurios nos moitos candidatos que tivo o meu grupo nas últimas eleccións. Desde logo, vostede pode chamarlle mailing ou buzoneo ou o que sexa, pero que o Bloque reparte papeletas, como fan todos os partidos políticos e as imprimen e as financian, creo que é algo que está fóra de toda dúbida. [[Aplausos.]] O importante é que a LOREG, a lei estatal, o establece, e, polo tanto, nós nese tema non podemos entrar. Con respecto a AGE, que cuestionou a credibilidade do Partido Popular, a min o que me gustaría é que, nun ámbito cordial de intentar mellorar este texto, eu lle pediría que revisara a súa propia credibilidade. Vostedes piden prohibición de condonación de créditos; está incluída na lexislación estatal; vostedes votaron en contra. Piden a publicación de todos os créditos concedidos e das súas condicións; está na lei estatal; vostedes votaron en contra. Falan vostedes de que hai que combater con intransixencia a corrupción político-empresarial, e presentaron no ano 2013 unha proposición de lei contra a corrupción que introducía algunhas medidas, por exemplo elevar a inhabilitación para cargo público de tres a sete anos; na reforma de Código penal o PP elevouna de cinco a nove, e vostedes votaron en contra. Pedían elevar a inhabilitación para cargo público de tres a seis anos; o PP elevouna entre cinco e nove, e vostedes votaron en contra. Prevían prisión e multa para os particulares empresarios que incitasen ao tráfico de influencias; a proposta aprobada polo PP non só inclúe esta prisión e esa multa, senón tamén a prohibición de contratar co sector público de entre seis a dez anos; vostedes votaron en contra. Para os partidos políticos propoñían restrinxir as doazóns das persoas xurídicas a 50.000 euros anuais; o PP prohibiunas por completo; vostedes votaron en contra; e as doazóns de bens inmobles, que vostede mencionou –esas que agora lles parece tan importante eliminar por completo–, no ano 2013 vostedes mesmos pedían limitalas a unha cantidade modesta, que era de medio millón de euros ao ano. Se á súa proposta, ao su voto á totalidade, lle sacamos todo o que xa está aprobado ou contido no proxecto de lei que hoxe vén á Cámara, non queda practicamente nada que criticar, non queda nada diferencial. Bueno, queda unha cousa, queda unha cousa. A cousa que queda é que vostedes piden acceso aos medios de comunicación públicos e privados de xeito gratuíto. Eu non sei que opinarán os medios privados de comunicación se vostedes pois lles queren interromper un día un programa porque ten que intervir un representante de AGE ou de Esquerda Unida. Eu creo que, como fixeron os demais portavoces, circunscribirnos aos medios de comunicación públicos é suficiente. Conclúo. Aquí se dixo que estamos intentando ocultar a realidade á xente común, que estamos facendo propaganda e mesmo que nos estamos autoenganando.
Remate, por favor.
Eu o que creo que está a ocorrer aquí é que son vostedes os que están facendo propaganda, os que queren enganar a poboación e os que queren tamén ocultar a realidade. E a realidade é que é o Partido Popular, e non vostedes, quen está tomando medidas decisivas para erradicar este tipo de comportamentos, mentres vostedes sistematicamente se opoñen, votan en contra mesmo da admisión a trámite destas propostas de lei. E iso é o que a xente debe saber. Moitas grazas.
Rolda de réplica dos grupos parlamentarios emendantes. Polo Grupo Mixto, señora Martínez.
Grazas, presidenta. Vou empezar polo final da intervención do señor Puy. Refórmase o Código penal: delito de financiamento ilegal, por prevaricación, inhabilitación do sufraxio pasivo, a prisión que non se poida evitar por pago de débeda, só cos votos do Partido Popular. Con iso xa o di todo, con iso xa o di todo. Nunha lei que debería partir dun amplo consenso vostedes séntense orgullosos de dicir que a aprobou só o Partido Popular, en contra de todo o mundo, e polo tanto sen ningunha capacidade de diálogo, con nula capacidade de acordos. Iso dende logo llelo fan pagar as urnas, como llelo fixeron pagar pola súa prepotencia, a súa soberbia, o seu non querer facer nada máis que o que o seu partido dita, independentemente dos intereses da sociedade e do que pense toda a sociedade que non é do Partido Popular; dálles absolutamente igual. Así, despois, temos que escoitar o Partido Popular cando perde vir falar de diálogo e Rita Barberá di que está disposta a falar de diálogo ou Esperanza Aguirre quere falar de diálogo, ¡a boas horas! O partido da soberbia, o partido da soberbia, o partido que ten unha corrupción estrutural de norte a sur e de leste a oeste de todo o Estado, con causas abertas en todos os xulgados do país, e veñen de soberbia dicir que son os únicos que se preocupan de cumprir a legalidade e de que non haxa financiamento ilegal dos partidos. De verdade que é incrible, é incrible o valor que lle botan. E moito máis que veñan hoxe contarnos iso despois dos resultados do domingo. Deberían de ter claro que a xente, os galegos e as galegas son máis intelixentes do que vostedes cren, e saben que menten, e saben que todo o que está pasando agora estes días, coa Lei de transparencia, a de bo goberno, boa administración, todo propaganda. Saben que son vostedes os reis da propaganda, e que non lle ofreceron nada a este pobo durante todos os anos do seu goberno máis que miseria, desemprego, salarios baixos, pobreza, pobreza enerxética, peches de comedores escolares, anciáns que veñen retornados da emigración tendo que pagar multas a Facenda, mentres as causas por financiamento ilegal do Partido Popular se suceden unha tras outra. O primeiro que tiñan que facer sería vir aquí e dar explicacións, se de verdade queren transparencia e queren loitar contra a corrupción, vir dar explicacións de que ocorre coa operación Zeta, que pasou e cales son as implicacións, que pasaba con Marcial Dorado naqueles anos, que pasa con ese diñeiro da caixa B do Partido Popular que sae de Galiza. ¿Por que non explican todo iso e despois falamos de que medidas podemos tomar para evitalo? Vostedes pretenden chegar aquí como salvadores da decencia. É que me parece, de verdade, indignante, indignante para o pobo, que leva soportando todo isto todos estes anos. E moito máis cando seguimos vendo como manipulan os medios de comunicación, sobre todo os medios de comunicación públicos. Daba noxo ver a información das eleccións municipais na Televisión Galega, ¡noxo! –eu tiven que cambiar de cadea–, ¡noxo!...,
Vaia rematando, por favor.
...porque o Partido Popular non perdía nin gañaban os outros, o Partido Popular sempre gañaba. ¡Era tremenda a manipulación! Como dá noxo ver o carrexo de votos de anciáns sacados das residencias de anciáns, coa papeleta na man para ir votar. ¡E vostedes falan de loita contra a corrupción! ¡Por Dios! ¡Por favor! Teñan un pouquiño de vergonza e de respecto polo pobo. Nada máis.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Jorquera.
Grazas, señora presidenta. Señor Puy, eu non sei a que informes do Tribunal de Cuentas se refire vostede. Eu coñezo informes do Tribunal de Cuentas que din que o Bloque Nacionalista Galego é a forza política en todo o Estado onde nas súas finanzas maior peso teñen as cotas e aportacións dos seus militantes e simpatizantes e aportacións dos seus cargos públicos. Iso é o que se revela dos informes do Tribunal de Cuentas. En segundo lugar, que eu saiba, a iniciativa lexislativa compete ao Goberno, que pode presentar un proxecto de lei a esta Cámara, ao propio Parlamento ou aos cidadáns a través das iniciativas lexislativas populares. Polo tanto, pido ao Goberno da Xunta de Galiza que non se esconda detrás do Consello Consultivo e polo tanto asuma plenamente a súa responsabilidade á hora de ter presentado este proxecto de lei a este Parlamento. En terceiro lugar, e en resposta tamén a unha referencia feita polo señor Puy, que ante un problema se pode facer ou se pode non facer nada, eu creo que hai outra vía que é a que vostedes están facendo agora: facer que se fai, facer que se fai, señor Puy, porque –insisto– vostedes din que apostan polo financiamento público neste proxecto de lei, pero é que non se reforza o financiamento público: fálase da posibilidade dunha nova liña de financiamento ao funcionamento ordinario dos partidos, pero non se crea de maneira taxativa; déixase á discrecionalidade da Xunta de Galiza –porque nin sequera se definen parámetros e cantidades– incorporar iso cando remita á Cámara o Proxecto de lei de orzamentos. Pero, ademais, creo que todos somos conscientes de que vivimos nun contexto onde a sociedade non entendería que se cree esta nova liña de financiamento a forzas políticas se non van acompañadas de medidas de aforro. E por iso o Bloque Nacionalista Galego, entre outras propostas, porque a través de emendas parciais presentamos máis propostas, incorporamos tamén propostas de aforro para que o establecemento dunha liña de financiamento ordinario dos partidos non conleve maior gasto público á hora de soster as forzas políticas. Temos unha discrepancia filosófica –creo que de fondo– sobre cal é a xénese da corrupción. Desde o noso punto de vista, a maioría dos casos de corrupción que estamos vivindo, que estamos sufrindo e que escandalizan a sociedade, teñen a súa xénese no intento de influír por parte de grupos de presión, de grupos económicos, na toma de decisións públicas no seu beneficio. Que haxa partidos moi dependentes de financiamento privado crea un caldo de cultivo que favorece iso. Pero esa non é a causa principal. A causa ou o intento de influír deses grupos de presión é a causa tamén de que hai partidos que asumen como natural, en función do seu ideario e dos intereses aos que serven, actuar como correas de transmisión de determinados grupos de presión. Polo tanto, non simplifiquemos as cuestións. E unha última cuestión, aínda que sexa total e absolutamente tanxencial. O que se dixo a respecto de que o BNG reparte papeletas é que me lembra a famosa viñeta de Castelao na que dous rapaces ían xogar ao fútbol, un tiña botas de regulamento, o outro, porque non tiña medios, estaba descalzo, e dicíalle o que tiña botas de regulamento: "e lembra que está prohibido dar patadas." É dicir, ¿vostedes queren poder repartir papeletas e que nós non as repartamos? [[Murmurios.]] Pero mire, non fixemos mailing, renunciamos a facer mailing. Esa é unha cousa e outra cousa é repartición de papeletas aos cidadáns, non a través do envío de propaganda electoral por correo. Pero miren vostedes, [[Murmurios.]] en calquera caso, non teñamos debates estúpidos. Se do que se trata é de facer, o Bloque Nacionalista Galego, a través de emendas parciais, prohibe taxativamente que as forzas políticas poidan distribuír sobres e papeletas e propón que se prohiba taxativamente o envío de propaganda electoral por correo. Voten, cando chegamos á fase de emendas parciais, a favor desa emenda do Bloque Nacionalista Galego, e acabouse o problema. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra dona Yolanda Díaz Pérez.
Señor Puy, a verdade é que creo que rematou de maneira bastante desafortunada. Eu creo que vostedes teñen un problema serio, teñen un problema serio, e é que a realidade, a xente xa non actúa como vostedes estaban acostumados a que actuasen, a xente xa se rebelou democraticamente, votou. E por moito que vostedes digan aquí que isto é magnífico e que o Partido Popular é un exemplo de decencia e demais, están fastidiados porque non lles cre a xente. Está todo posto patas arriba, señor Puy. Eu creo que vostede aquí, que é un home serio, debería de plantear esta cuestión coa gravidade que merece, porque eu quero formularlle unha pregunta que teño a ben, seguramente que me contestará, e tamén ao señor Rueda: ¿están preocupados polo que pasa no Partido Popular? ¿Si ou non? ¿Ou é unha cousa menor? Si ou non, este é o matiz que eu quero incorporar a este debate, porque me parecería gravísimo, claro, que esteamos aquí falando desta proposta, efectivamente, demediada de financiamento dos partidos políticos cando a causa de fondo está latexando aquí. ¿Están preocupados? ¿Si ou non? Nós sabemos que si, aínda que non o digan en público, porque os dirixentes, pola porta de atrás, o din; é que estarían tolos se non fora así. Se están preocupados, ¿van ter a decencia e a rectificación pública de comparecer aquí e dar contas? ¿Si ou non? Deixémonos de brincadeiras. É dicir, este é o debate. E, ademais, sen ningunha acritude, é dicir, se queren empezar de novo e mudar a realidade, empecen a facelo, porque está todo posto patas arriba, e isto da arte, da mentira política de suite non funciona xa. Isto é o que di o meu amigo Manolo Monereo: teñen un problema vostedes, teñen un problema, que están gobernando, saqueando a xente con corruptelas, contra a xente, e o problema é que agora xa non os votan; ata aquí aguantou a cidadanía, o problema é que agora deixáronos de votar e agora toca solucionar. Efectivamente, esta norma non aporta nada ao texto que se ten aprobado en marzo, por certo, un texto que se ten aprobado en marzo ao que chegaron afogados, ¡eh!, afogados; era tal a indecencia que había no Estado que, claro, o señor Mariano Rajoy algo tivo que facer, algo tivo que facer. Efectivamente, as formacións da esquerda de todo o conxunto do Estado votamos en contra. ¿Por que? Porque é insuficiente, porque é un exercicio absoluto de hipocrisía, señor Puy; claro que é un exercicio absoluto de hipocrisía. Non se cren o que están a facer, cren que todo ten que seguir funcionando como ata agora, e xa non é así, señor Puy, hai que abrir as fiestras e incorporalo á norma. Vostede acóllese ao Tribunal de Contas, ese Tribunal de Contas por certo –non todos os partidos políticos son iguais– que parece unha axencia de colocación do Partido Popular, ¡eh! Lémbrollo: Tribunal de Contas..., [[Murmurios.]] claro, si, si, señor, non o digo eu, é que esa é unha realidade, e se ve a árbore de colocación do Tribunal de Contas, ¡home!, é que é un órgano que non goza de lexitimidade, efectivamente, non. É dicir, que nos controle ou que controle ao Partido Popular ese Tribunal de Contas é unha broma. Por certo, señor Puy, mire, teño aquí as emendas que presentamos no Congreso dos Deputados, vostede non dixo a verdade –por certo, emendas que teñen que ver tamén co Tribunal de Contas–. Non aceptaron unha, ¡eh!, non aceptaron unha. Pero voulle ler algunha delas. Por exemplo, para que vexa que non lle minto, páxina 61, artigo 4, apartado 2, apartado b) Quedaría redactado: "Os partidos políticos non poderán aceptar ou recibir directa ou indirectamente doazóns de bens inmobles." Suma e segue, todas así, señor Puy, non aceptaron unha. Por tanto, vostede comprenderá que, cando isto é así, un partido político que se toma en serio o que está pasando no Estado español, efectivamente, votará en contra, e seguramente con lástima, porque cremos que as cousas nunha sociedade democrática non se deben de facer así, sinceramente. E espero que no debate das emendas particulares non actúen así, porque se actúan así, imos bastante mal. É dicir, se a proposta é pasar o rodillo, como fan normalmente no debate de emendas parciais, bueno, pois ¡aviados estamos!, que diría a mina nai, ¿non? Máis cuestións, efectivamente, dende logo, no que atinxe a que non queiran corrixir, xa sei, señor Puy, efectivamente, só fastidiaría que o financiamento fora respecto das subvencións en torno ao número de escanos e sen ter en conta o número de votos, pero o que lle estamos propoñendo –e coincidimos a esquerda aquí– é xustamente a través do número de votos, porque as desigualdades son brutais, señor Puy, e claro que se supón que aquí, con proporcionalidade pura, seremos todos e todas iguais. Eu xa sei que vostedes pensan que nós estamos aquí de prestado, que este espazo non nos pertence, xa sei que iso é así, si, señor Puy. Eu lembro perfectamente cando AGE tomou posesión, vostede fixo nunha afirmación –que está na hemeroteca–, dixo:...
Remate, por favor.
...fíxese se somos democráticos que ata están os comunistas no Parlamento galego. Isto está na prensa. Entón, estamos de prestado, vostedes pensan que esta é a súa casa e que poden facer o que lles dea a gana. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vostede díxoo. Se rectifica..., bueno, pois recolleuno mal a prensa, pero se é así, pois rectifique, que non sucede nada.
Remate, por favor.
Con todo, esperamos que este debate sexa tomado en consideración e en serio, e algunha das emendas que lle propoñemos pois sexa atendida. Eu súmome á señora Martínez no escándalo da Radiotelevisión pública de Galicia, pagada con recursos públicos, con ese consello de administración no que aínda non sabemos o que cobra, aínda non sabemos o que cobra, porque, certamente, ver as informacións desa televisión era para botarse a chorar, non a rir, para botarse a chorar. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Díaz. [[O señor Puy Fraga pide a palabra.]] Si, señor Puy, ¿para que quere a palabra? [[O señor Puy Fraga pronuncia palabras que non se perciben.]] Pode proceder, para rectificar sempre se pode.
Eu creo que vostede dixo algo que é francamente incorrecto e me invita a corrixir. Naquel debate o señor portavoz do seu grupo, que hoxe non nos acompaña, dixo que este Parlamento era franquista, e eu o que dixen é que iso ofendía a memoria das persoas que como os militantes do Partido Comunista loitaron contra o franquismo e hoxe estaban sentados aquí. Polo tanto, eu respéctoos a vostedes, porque son representantes do pobo, do mesmo xeito que lles pido respecto a nós, porque somos igual de representantes do pobo que vostede, e de momento uns cantos máis. Grazas.
Grazas. Debate de toma en consideración da Proposición de lei, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, de reforma da Lei 1/1993, do 18 de abril, de protección de animais domésticos e salvaxes en catividade.
Para a presentación da proposición de lei ten a palabra a señora Solla.
Grazas. Pido desculpas, pensei que tiña quenda de réplica a anterior iniciativa. En primeiro lugar, quixera dende esta tribuna parabenizar as mareas e os movementos de unidade popular polo éxito nas municipais. Estamos moi orgullosas, e esas forzas e eses movementos son movementos que se declararon nos seus programas e no traballo que fixeron abertamente animalistas, tamén na Coruña, onde o éxito pois a verdade é que foi notable, e son abertamente ou así se manifestaron con medidas antitaurinas. E, polo tanto, as antitaurinas e as animalistas gañamos un pouco tamén, e hoxe é motivo ademais para traer e apoiar esta proposición de lei. O pasado ano presentabamos unha proposición para modificar unha lei, que é a Lei de animais domésticos en catividade, unha proposición que saíu adiante e que conseguimos que fose aprobada en setembro de 2014. Nese momento aprobouse o endurecemento das penas por maltrato e a obrigatoriedade da prevención do maltrato e abandono con campañas, dende a Administración, sufragadas, precisamente, coas propias multas por maltrato animal. Dende a Alternativa Galega de Esquerda –que trasladamos a vontade dos colectivos animalistas– considerabamos daquela que a prioridade era impulsar unha modificación legal que incluíse a prevención do maltrato, era o máis importante. Polo tanto, intentamos evitar o disenso e alcanzar –como así foi– que esa modificación ou que esa proposta fose aprobada. Pero toca xa abordar unha modificación da Lei que ampara esa vergoñenta práctica, aínda sostida pola mesma, de excepcións legais que acubillan prácticas de maltrato e tortura animal; esas prácticas son, fundamentalmente, o tiro ao pombiño e as touradas. O tiro ao pombiño trátase dunha actividade na que persoas adiñeiradas se divirten disparando e maltratando crías de pomba ás que previamente se lles recortan as ás para dificultar o seu voo. Estas batidas para ricos sóense organizar, fundamentalmente, no entorno do Casino da Toxa e os animaliños son traídos en gaiolas, para a ocasión, mediante transporte; crías de pomba ás que lles recortan as ás para facelas máis torpes, dificultar o seu voo e, polo tanto, que sexan máis doadas de disparar. Os animais son soltados ao voo e acribillados para goce e desfrute dos señoritos. Algúns pombiños morren no momento e outros perecen tras agonizar no chan. A segunda barbaridade son as touradas, onde os touros sofren todo tipo de atroces desgarros, cortes, laceracións... que xa se expuxeron precisamente no último debate que tivemos nesta Cámara sobre o tema. Primeiro, cravándolle unha lanza no lombo que lle destroza varios músculos, secciona vasos sanguíneos e nervios, causa obvia dor e hemorraxia no animal –xa se describiu aquí na anterior ocasión–, é o pullazo. As banderillas teñen a finalidade de que prosiga ese sangrado: crávanse no lombo do animal e a miúdo retorcen e desgarran por mor dos movementos do propio touro. O animal vai, pouco a pouco, estando canso debido á dor e, obviamente, á hemorraxia, á perda de sangue, e na maioría dos casos ten xa varios músculos afectados e nervios que lle impiden moverse con normalidade. É nese momento, co animal fortemente ferido e desangrado, cando precisamente os toureiros se locen ante praza co capote. A posteriori este señor, o toureiro, crávalle unha espada de 80 centímetros ao touro que soe atravesar diversos órganos vitais, rachar músculos, tendóns e vasos sanguíneos, é a estocada. O habitual é que o touro se desangre e afogue no seu propio sangue, que encharque os seus pulmóns e que saia a borbotóns pola boca e o nariz do animal. Se aínda segue con vida é apuñalado co descabello e tamén coa puntilla, seccionando a súa medula espinal. Ás veces seguen vivos, pero paralizados pola sección da medula; posteriormente, son arrastrados polo chan cando remata a tourada. Eu non podería, nós non poderiamos, facerlle isto a un can, a unha ovella, a un gato ou a un porco, pero si se lle pode facer aos touros. Non ten sentido ningún esta excepción, é unha anormalidade lexislativa –á parte dunha barbaridade– e non ten ningunha base científica nin ningunha base social. Ningunha tradición, obviamente, xustifica o maltrato, a tortura e o asasinato, e en Galicia nin sequera existe esta tradición. Os grupos debatemos este tema a instancias dunha iniciativa do BNG en 2013 cando eles e elas mesmas trouxeron esta proposta de modificación da propia Lei. E por aquel entón a falla de argumentario no Partido Popular –os únicos, por certo, que votaron en contra– levounos a dicir que, como existía tan pouca afección, non había risco de que aumentasen as touradas e, por iso, non facía falla prohibilas. Unha escusa como calquera outra e que non se entende de ningún tipo de maneira; unha barbaridade como podía ser dicir que, como hai poucos delitos de sangue, non é necesario prohibilos. A realidade é que, segundo os propios datos do Ministerio de Cultura, ao 99,2 % dos galegos e galegas non nos interesan absolutamente nada as touradas, que o número de touradas foi diminuíndo nos últimos anos precisamente debido a esa falta de interese social e, polo tanto, ás únicas persoas que lles pode interesar manter así a lei son os propios empresarios que se lucran con esta tortura e pouco máis, a catro persoas máis. Non se pode lexislar, polo tanto, para favorecer unha minoría, senón que as leis deben obedecer á vontade e sentir maioritario dun pobo. E o noso pobo é, fundamentalmente, antitaurino, como corroboran precisamente as enquisas e como corrobora calquera persoa á que vostede poida consultar. As nosas leis, polo tanto, non poden albergar a excepcionalidade que permita as atrocidades que veño de describir con anterioridade. Hai moitas formas de divertirse e a tortura animal non pode ser unha delas. Hai moitos nichos económicos e sectores produtivos, a tortura non pode xustificar un negocio. Hai moita riqueza cultural –que, por certo, está abandonada no noso país– e esta non radica na tortura, a tortura non é cultura. Hoxe Galicia pídelles que non amparen máis a tortura animal, esta iniciativa que nos trasladan os colectivos animalistas vén respaldada pola sinatura de 260.000 galegas e galegos. Se o pobo é quen máis ordena pídolles, por favor, que o escoiten dunha vez e rematen coa tortura legal amparada que é a tortura nas touradas e no tiro ao pombiño. Nada máis polo de agora.
Grazas, señora Solla. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Iglesias.
Bo día, señorías. Grazas, presidente. As touradas, os festexos taurinos en xeral, son incomprensiblemente aínda moi frecuentes no Estado e, puntualmente, en Galiza. E isto a pesar de que o número de afeccionadas descendeu nos últimos anos, o certo é que seguen a ter o apoio económico das administracións locais e autonómicas. Especialmente grave é o impacto que pode ter no desenvolvemento mental e ético das nenas contemplar imaxes das touradas porque as televisións públicas e privadas seguen a retransmitir as corridas en horario infantil, transmitíndolle aos espectadores valores negativos, violencia gratuíta, desprezo polo sufrimento alleo, maltrato animal, tortura... Nun mundo controlado pola especie humana deben establecerse xa unhas responsabilidades cara aos animais domésticos, silvestres e tamén os salvaxes, e as súas necesidades. Resultando imprescindible promover unha cultura –é moi importante sempre a educación– e unha lexislación que regule os dereitos dos animais. O progreso, a paz, a educación deben conxugarse en harmonía con respecto cara as outras especies non humanas e que forman parte da mesma natureza coa cal nos relacionamos. O cambio positivo de actitude cara aos animais como seres non humanos está intimamente ligado ao respecto por toda clase de vida e, por extensión, a todo o planeta. A continua tiranía que o ser humano exerce sobre os animais maniféstase en múltiples aspectos que calquera pode contemplar día a día. Pero, quizais, un dos que máis rexeitamento provoca en alguén sensible é o espectáculo taurino, un espectáculo no que se tortura e abusa dun ser indefenso coa complicidade e conivencia das máis altas instancias, dos medios de comunicación e dese público que aplaude e jalea –entre o que non é raro atopar persoeiros públicos que deberían plantexarse a imaxe que están a dar ao acudir e aplaudir estas matanzas, sobre todo se o fan de feito oficial e asumindo o papel de representante social–. Digo que o touro chega á praza indefenso porque xa vén de ser maltratado: a algúns recórtanselles os cornos, indúcenlles diarreas para debilitalos e reciben golpes. Cando sae para ser sacrificado atópase desorientado e deslumbrado, e por iso quere saltar as barreiras, e aturdido tamén polos berros do público. Ademais, o ser humano vai poñer no ruedo, para acabar con el, uns coidados elaborados actos que algúns chamarán "arte" e "estética" e cuxo fin non é outro que ir destrozando o corpo do animal, pouco a pouco, até convertelo nun giñapo sanguinolento. As touradas están baseadas nas torturas, na dor e no ensañamento co touro, así como no desprezo cara aos seus dereitos. Alguén pode dicir que o touro de lida nace para morrer na praza e que sen a Festa –con maiúscula– nos ruedos este touro se extinguiría. Para calquera que respecte os animais, o predeterminar unha serie de individuos para seren masacrados é, cando menos, un acto de crueldade premeditada. O touro de lida é un bóvido cuxa bravura non é máis que a selección que os gandeiros fixeron ao longo de moitos séculos e que acrecentaron incentivando os seus rasgos violentos dende que o animal nace; aínda así, moitos son considerados mansos ao chegar á praza e aínda por este motivo sufrirán máis castigo. Os medios de comunicación véndennos que, alén das fronteiras do estado, as touradas son admiradas; nada máis lonxe da realidade: calquera que trate con estranxeiros decatarase de que o estereotipo de torero é unha lacra que nos ancla nun pasado que debe quedar atrás –a imaxe dun país bárbaro, violento e atrasado–. Se ben é verdade que algún turista asiste ao espectáculo por curiosidade, marcha espantado de tan dantesco divertimento. Dantesco até o punto de que Televisión Española prohibiu aos cámaras e realizadores tomar planos curtos do touro durante o martirio. Un espectáculo cruel, sanguento e violento non pode ser considerado como cultura ou arte. Os impostos que todas pagamos non poden seguir a manter un ritual baseado na crueldade e na tortura. O picador crava unha lanza no lombo do animal que lle destroza os músculos e lle lesiona os nervios; as banderillas, no mesmo sitio onde entrou a pica –algunhas teñen un arpón de ata sete centímetros–; como remate a este lamentable proceso, o touro é atravesado cunha espada de 80 centímetros; se é afortunado morrerá pronto, se a estocada entrou nunha arteria maior morrerá afogado no seu propio sangue –na meirande parte non terá esta sorte e, se a estocada non o mata rapidamente, seguirá a tortura–; o descabello, se se resiste ao caer; é acoitelado na nuca, a puntilla –ten dez centímetros– secciona a medula espinal, o touro queda paralizado e morre afogado; ao arrastre, coas vértebras destrozadas, o touro perde o control do seu corpo de pescozo para abaixo pero é consciente do horror. Non son pois, señores e señoras deputados do Parlamento de Galiza, as touradas unha tradición cultural a preservar, son máis ben unha demostración da crueldade e o sadismo, de quen se cre superior e exerce esa suposta superioridade sen atisbo do que entendemos por sentimentos humanitarios. Teño o orgullo de que a anterior corporación municipal da miña cidade, de Ourense, declarou esta cidade –por unha iniciativa do Bloque Nacionalista Galego– cidade sen touradas. Apoiamos esta iniciativa. Máis nada, moitas grazas.
Moitas grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Pontón Mondelo.
Moi bo día, señorías. Desde o Bloque Nacionalista Galego imos apoiar esta iniciativa. Pois, como moi ben sinalaba a persoa que a defendeu na súa intervención, vén coincidir cun texto que no ano 2013 presentaba o BNG. Un texto no que dicimos si a unha nova cultura en relación cos animais, no que dicimos si a educar no respecto non só polos animais senón no respecto en xeral entre todas as persoas. E, polo tanto, negámonos a manter na lexislación galega unha excepcionalidade que nós consideramos que é a principal acusación da barbaridade que son as touradas. Fíxense, o artigo 5 da vixente Lei en materia de protección de animais domésticos e salvaxes en catividade di que se prohibe a utilización de animais en espectáculos, pelexas, festas populares e outras actividades se iso lles pode ocasionar danos, sufrimentos, ou facelos obxecto dun tratamento antinatural. Este é un principio xeral que se establece na lexislación. Mais nese mesmo artigo a propia lei se contradí a si mesma e vén dicirnos algo así como que os touros non son animais, porque permite que nos festexos taurinos pois se poidan facer actos que ocasionan danos, sufrimentos e un tratamento antinatural, e eu diría non propio dunha sociedade que se diga civilizada. Porque, efectivamente, nós cremos que os touros son animais. Cremos que as touradas e todo o proceso que se produce pois ocasiona un grave dano a este animal, e, polo tanto, non entendemos por que os touros non teñen dereito a ter un trato digno. Desde o Bloque Nacionalista Galego tamén manifestamos que este é un debate que ten moito que ver coa ética e cos valores que nós queremos defender como sociedade. As leis establecen sempre un marco que ten moito que ver cos valores que socialmente son aceptables. Nós entendemos que pensar que os animais non teñen dereito é unha absoluta aberración. Tamén cremos que a maneira en que os tratamos e o valor que a iso lle damos na nosa lexislación ten un significado moral e é un exemplo de que tipo de sociedade nós queremos construír. En todo caso, nós manifestamos a nosa oposición a todo maltrato. Cremos que é importante facer unha lexislación que avance nunha dirección máis positiva. Entendemos que a eliminación das touradas é un paso a adiante para manifestarnos a prol dunha sociedade máis avanzada, dunha sociedade máis democrática, dunha sociedade máis civilizada. Cremos, ademais, que no caso de Galiza as touradas son unha imposición cultural que non ten nada que ver coa tradición galega. Se se estuda a historia das introducións en Galiza, pois tamén se verá como está claramente vinculada, ¿non?, pois coa conformación dun Estado máis centralista no Estado español, que entre outras cousas intentou impoñer unha tradición en Galiza, eu creo que dun xeito fracasado, porque non hai na sociedade galega ningún tipo de afección polas touradas, ¿non?, excepto algúns representantes do Partido Popular, que eu agardo que, unha vez que cae a Deputación de Pontevedra e se deixe de financiar as touradas nesta cidade por parte da Deputación, pois non volvamos ver, ¿non?, pois nin a Rajoy, nin o señor Feijóo, nin o señor Rueda presenciando este tipo de espectáculos. Pero, en todo caso, nós temos moi claro que as touradas no noso país só lle gustan a unha ultraminoría. De feito, os estudos demoscópicos que se teñen feito sobre esta cuestións dinnos que máis dun 90 % dos galegos e das galegas declaran estar en contra das touradas e que é unha ultraminoría a que considera que deben de seguir sendo financiadas. Porque tamén é curioso, ¿non?, pois como detrás, ¿non?, de todo este lobby taurino pois hai un interese, ¿non? –vostedes, que se din liberais–, por seguir dependendo dos fondos públicos para manter esta actividade. As cifras que hai –moi opacas, por certo– o que nos din é que se dedican uns 700 millóns de euros de axudas públicas ao sector da tauromaquia, que sobrevive única e exclusivamente porque hai ese financiamento público. E é curioso que o PP, que nunca lle temblou o pulso á hora de recortar, ¿non?, na cultura, na educación, na sanidade, nos dereitos, estea disposto a seguir financiando desta maneira as touradas. Nós, desde logo, cremos que non se debe facer, e cremos que, ademais, esta lei vai na lóxica democrática de que valores queremos defender. Supoño que hoxe o Partido Popular non volverá aquí co argumentario de que o animal non sofre, de que non hai ningún problema, ¿non?, de que é unha práctica... non sei. Desde logo, cremos que ese tipo de argumentos non teñen nada de científico. Todos os estudos científicos que hai desmenten esa tese absurda de que un animal que é torturado e matado, ¿non?, desangrándose nunha praza, non sofre. O BNG defende que as touradas son unha barbarie, non queremos que as touradas sexan cultura e, en todo caso, non teñen nada que ver coa cultura deste país. Entendemos que o apelo á tradición, polo tanto, no noso país non ten sentido, mais tamén cremos que nas tradicións que son unha barbaridade pois en ningún caso pode apelarse á tradición para manter este tipo de actuacións. Hai douscentos anos había unha cultura occidental que consideraba pois que a escravitude era legal; hai cen anos as mulleres non tiñamos ningún tipo de dereitos; é dicir, a tradición nunca pode ser un argumento para intentar manter unha práctica, neste caso unha actividade que nós cremos que é unha auténtica barbaridade, que é necesario superar. No Estado español hai outros territorios, outras nacións sen Estado que teñen avanzado con claridade na superación de non manter as touradas. Temos o exemplo de Cataluña, mais temos tamén outros exemplos noutras partes do mundo que avanzan e que consideran que este tipo de prácticas non é compatíbel cunha sociedade que se diga democrática, cunha sociedade que se diga ética e cunha sociedade na que realmente se queiran impoñer e se queiran trasladar uns valores de respecto polos demais. Entendemos que isto non é un problema de liberdade individual. De feito, no propio Estado español, por exemplo, suspendéronse as pelexas de galos porque se consideraba que eran unha auténtica barbaridade, e tamén había afección e tradición nesa práctica. Non se permiten, por exemplo, as pelexas de cans, a pesar de que tiñan tradición. Hai tamén tradicións de maltrato pois noutros ámbitos, ¿non? Polo tanto, nós entendemos que isto é superar unha situación que desde o punto de vista do tipo de sociedade que queremos construír pois sería moito máis interesante. Nós entendemos que en Galiza hai unha maioría antitaurina, entendemos que hai só unha minoría que está defendendo unha práctica que nin é cultura nin ten nada que ver coa tradición galega, e nós animamos a que hoxe, nesta segunda oportunidade que se lle dá ao Partido Popular, se poña do lado da racionalidade e non do lado da barbarie. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Socialista. Ten a palabra dona Patricia Vilán.
Grazas, presidenta. Bo día. De novo temos unha proposición de lei nesta Cámara que trata o mesmo tema. É unha proposición de lei realmente curta, que afecta un artigo da Lei 1/1993, do 13 de abril, de protección de animais domésticos e salvaxes en catividade, que afecta unicamente un artigo, como dicía, o artigo 5, e que simplemente o que fai é eliminar o que nós consideramos –e xa o dixemos no momento en que esta mesma proposición de lei veu a esta Cámara– esa excepción deshonrosa que está neste artigo. Adianto que o Grupo Parlamentario Socialista vai votar a favor da toma en consideración desta proposición de lei. Xa o fixemos hai máis ou menos dous anos, cun texto, como digo, moi semellante que defendía naquel momento o BNG. Votamos a favor, e hoxe tamén, primeiro, porque os socialistas entendemos que este texto implica unha evolución, e que sen evolución as sociedades non poden mellorar; a eliminación desta excepción implica unha evolución. En segundo lugar, porque a Lei de protección de animais domésticos e salvaxes en catividade é do ano 1993; pasaron vinte e dous anos e, polo tanto, esta lei tamén é necesario, como todas as leis, que evolucione, que se modernice e que se actualice, e eliminar esta excepción implicaría modernización. E, terceiro, porque entendemos que o abuso e os danos innecesarios a un animal –o touro é un animal–, e, polo tanto, tamén durante celebracións populares que teñen certo arraigo histórico, nunha sociedade moderna, civilizada, mellorada e evolucionada, son inasumibles. A historia con relación aos animais está chea de exemplos que falan desta evolución e desta mellora na súa protección. Dende a propia cultura exipcia, que plasmaba o afecto humano polos animais nas súas representacións artísticas. Hai representacións de vacas, de babuínos, de gatos, de leóns, de bois, de hipopótamos, de falcóns. O propio gato era un animal na cultura exipcia que nos adiantaba en multitude de cuestións, era un animal que tiña unhas celebracións funerarias especiais, precisamente polo que implicaba. Dende a propia Ilustración, cando naceu realmente o dereito de protección dos animais, dende a Gran Bretaña do século XIX, que xa acordaba, que xa promulgaba normas coa finalidade de evitar o sufrimento dos animais, animais que na outra ocasión este grupo parlamentario definía como animais non humanos, porque, efectivamente, os animais humanos somos a especie humana. Dende a propia, a primeira Declaración universal dos dereitos do animal da ONU, alá polos anos 80, que facía fincapé na necesaria protección e defensa dos dereitos dos animais. Dende a propia Unión Europea, que nos seus tratados de Amsterdam e de Lisboa fai referencia a estes mesmos principios xerais da primeira Declaración universal dos dereitos do animal da ONU. Ata que incluso un goberno socialista, cun presidente socialista, aquel malvado presidente Zapatero, presentaba nas Cortes Xerais un informe sobre benestar animal, no ano 2010, informe que estaba feito por expertos en benestar animal, e que daba lugar a unha protección dos animais, maior protección que pode haber a través dunha norma, que reformaba o noso Código penal, que cualificaba o maltrato animal como un delito e que chegaba, incluso, a castigar o maltrato animal coa pena de prisión. Aquel malvado goberno do ano 2010, que tanto progreso conseguiu e tantos logros acadou en dereitos civís; aquel malvado goberno que vostedes deostan cada vez que saen a esta tribuna, señores e señoras do Partido Popular; pois aquel malvado Goberno defendía os dereitos civís, que vostedes agora están lapidando, e tamén presentaba un informe sobre benestar animal e tiña a ousadía de reformar o Código penal neste senso. Hoxe aos socialista tócanos sacar peito, peito daquel goberno, daquel malvado goberno socialista, dos gobernos anteriores, porque, efectivamente, o pasado domingo, hai dous días, os cidadáns dixéronlles a vostedes que non queren que sigan recortando dereitos civís, e dixéronllelo da mellor maneira que pode ser, que é a través do seu voto. Estamos en 2015. Hoxe falamos non de dereitos civís, pero si de dereitos, neste caso, de protección animal, e hoxe non chega, vinte e dous anos despois, nin sequera o que non chegaba no ano 1993, e explícome. No ano 93 nesta Cámara debateuse a lei que agora mesmo se quere reformar, a do ano 93, de protección animal, e a representante naquel momento do Grupo Parlamentario Socialista defendía unha emenda para eliminar esta excepción do artigo 5, que, agora, vinte e dous anos despois, queremos eliminar tamén. E esa excepción di: quedan excluídos do ámbito da aplicación desta lei a festa dos touros, encerros e demais espectáculos taurinos, que é precisamente o que non queremos que conste e o que se trae por parte do Grupo da AGE. Bueno, esa emenda, no ano 1993, que defendía a representante do Grupo Parlamentario Socialista, era rexeitada naquel momento por 37 votos en contra do Grupo Parlamentario Popular; e diso hai vinte e dous anos. A Lei de 1993, segundo explicaban os que a defendían, que eran os representantes do Partido Popular, permitía esta excepción baseándose na necesaria pervivencia do patrimonio histórico-cultural dos costumes en diversos lugares de Galicia. O propio lexislador de hai máis de vinte anos era consciente de que os touros, os encerros, os espectáculos taurinos, non eran patrimonio histórico-cultural dos costumes de Galicia, e agora mesmo somos máis conscientes, vinte e dous anos despois, de que os touros, encerros e demais espectáculos taurinos non son patrimonio histórico-cultural dos costumes de Galicia, e, polo tanto, esta excepción non ten ningún sentido. E, por iso, dende o Grupo Parlamentario Socialista, igual que o dixemos hai dous anos e medio, imos votar a favor da toma en consideración desta proposición de lei, e no seu momento, se así é aceptado por parte do grupo maioritario da Cámara, que será quen de novo, vinte e dous anos despois, vai levar a balanza a un lado ou a outro, tentaremos mellorar o texto coas nosas emendas. Grazas.
Grazas, señora Vilán. Grupo Parlamentario Popular. Ten a palabra don Santiago Freire Abeijón.
Grazas, presidenta. Bos días, señorías. Creo que é preciso iniciar esta intervención recordándolles que a devandita Lei de 1983, do 18 de abril, de protección de animais domésticos e salvaxes en catividade, foi modificada hai algo menos dun ano a través da Lei 8/2014, do 26 de setembro, e tamén recordarlles ás súas señorías que, mal que lles pese a algunha delas, Galicia forma parte do Estado español, e é evidente que como parte dese Estado español e como parte dese conxunto determinadas tradicións de ámbito estatal afectan tamén a nosa comunidade autónoma. Calquera práctica durante a crianza, durante o manexo, durante o sacrificio de calquera animal produce en maior ou menor medida un certo nivel de sufrimento. E eu creo que aquí se demostrou a través desa modificación da lei que por parte de todos os grupos había unha sensibilidade para evitar ese maltrato animal. O certo é que quen estea libre de pecado, que tire a primeira pedra. E creo que a ninguén se lle escapa quen goberna no Concello de Pontevedra, a ninguén se lle escapa que o señor Paco Vázquez foi promotor de determinados espectáculos taurinos na Coruña durante a súa etapa de goberno e ademais tamén financiando determinadas actividades taurinas a través de gobernos de coalición do Bloque Nacionalista Galego, pois entendemos que tiña unha certa responsabilidade tamén sobre o mantemento e sobre a promoción deste tipo de espectáculos e deste tipo de actividades. Pero pasamos a relatar as modificacións que supuxo esta lei: Modificacións que, fundamentalmente, viñan orientadas a analizar o artigo 24 da mesma, quedando modificadas as sancións e a tipificación das infraccións indicadas no artigo 24, tipificando as leves cunha contía de entre 100 e 500 euros, as graves de 501 a 5.000 euros e as moi graves de 5.001 a 30.000 euros. Modifícase tamén a disposición adicional terceira da Lei de protección de animais domésticos e salvaxes en catividade, que queda redactada da seguinte maneira: "Autorízase a Xunta de Galicia a modificar anualmente o importe das sancións establecidas no artigo 24 conforme a variación anual do IPC". Engádese unha disposición adicional, que queda redactada nos seguintes termos: "O Goberno debe elaborar xunto coas entidades protectoras e as asociacións colaboradoras campañas e iniciativas de sensibilización sobre o contido da presente lei pola poboación en xeral". E tamén se establece unha disposición adicional quinta, onde se define que: "Os ingresos procedentes das sancións impostas polos órganos competentes da Administración xeral da Comunidade Autónoma de Galicia por infraccións da presente lei deberán destinarse a actuacións que teñan por obxecto o fomento da protección dos animais". É evidente que estas modificacións supuxeron un paso máis e é evidente que por parte da Xunta de Galicia se están facendo xa campañas de difusión para concienciar non só a poboación adulta, senón tamén a poboación infantil, para intentar evitar na medida do posible calquera tipo de práctica de maltrato animal. Pero vostedes hoxe aquí plantexan unha proposta que se centra en modificar de novo, practicamente en menos dun ano, en a Lei 1/1993, para eliminar os apartados 2 e 3 do artigo 5º da citada lei. Eses artigos din: "Quedan excluídos do ámbito de aplicación desta lei a festa dos touros, encerros e demais espectáculos taurinos". Eu quixera tamén que alguén fixera unha reflexión se a Festa do Boi en Allariz a consideran un espectáculo, a consideran unha tradición, a consideran un encerro ou qué clase de consideración lle dan a ese tipo de espectáculo, por poñer un exemplo. E tamén establece no terceiro punto: "Sen prexuízo do disposto no punto 1, a Consellería de Agricultura, Gandería e Montes poderá autorizar, baixo o control da respectiva federación, a celebración de competicións de tiro ao pombiño". A normativa autonómica sobre a protección de animais domésticos e salvaxes en catividade está basicamente representada pola lei á que antes faciamos referencia e tamén polo Decreto 153/1998, do 2 de abril, que a desenvolve. E transcorridos máis de vinte anos da publicación da norma principal da protección de animais domésticos en Galicia, pódese afirmar que recolle en xeral todos aqueles puntos máis importantes na loita contra o maltrato ou o abandono dos animais domésticos. Por unha parte, identifica con gran detalle aspectos relativos ás condicións inadecuadas sobre a tenza dos animais domésticos; inclúe aspectos tan importantes como as condicións hixiénicas, as sanitarias, a alimentación ou os fins cos que son utilizados os animais e a propia venda irregular; identifica tamén o maltrato en todas as súas variantes, incluíndo tanto aquelas situacións nas que se cause dor como nas que non se produza, como pode ser o maltrato psíquico ou sobre as propias condicións no mantemento; regula tamén con claridade as obrigas dos concellos sobre a recollida e atención dos animais domésticos abandonados; recoñece a figura das asociacións protectoras de animais; establece a obriga de identificar todos os cans sen excepción; e establece uns criterios claros para a creación de establecementos que aloxen animais domésticos e salvaxes en catividade. O certo é que a nivel estatal a maioría das normas autonómicas gardan unha gran similitude na súa estrutura, nos seus contidos, nas medidas previstas e, sobre todo, especialmente na identificación das condutas prohibidas, se ben se gradúan de xeito distinto á hora de establecer as sancións. No ámbito comunitario atopamos tamén unha gran diversidade nos contidos das normas de protección animal e tamén nos resultados obtidos da súa aplicación. E todo isto orixinou que o 27 de xuño do ano 2012 a Eurocámara aprobara unha resolución relativa á protección dos animais domésticos, na que, entre outras medidas, se solicitaba á Comisión Europea a proposición dun marco xurídico da Unión Europea para a protección do benestar dos animais de compañía e dos animais vagabundos. A propia lei de 1993 foi recentemente modificada, establecendo unha actualización das sancións, avanzando non só na planificación das actuacións por desenvolver senón tamén no exercicio proactivo de sensibilización e educación, a través do impulso da cooperación mediante campañas de sensibilización social que afonden nesta problemática e que permitan avanzar cara á diminución de casos de maltrato animal, boas prácticas e tenza responsable. É certo tamén que o Goberno galego é consciente das necesidades de desenvolver iniciativas de sensibilización sobre a protección dos animais. E por isto está poñendo en marcha campañas e actividades de divulgación e educación dirixidas fundamentalmente aos máis pequenos, apostando polos valores relacionados coa protección animal nas xeracións futuras. E tamén é certo que a estratexia principal pola que aposta a Xunta de Galicia, e dado que nesta comunidade os espectáculos taurinos celebrados é unha cota residual e que experimenta cada ano unha tendencia decrecente, e por estes aspectos entendemos que non se considera oportuno abordar a curto prazo e unilateralmente unha modificación puntual da lei nos termos formulados, senón que é fundamental, e como non pode ser doutra maneira, pulsar previamente o sentir e a participación real dos cidadáns neste tema, non baseándose exclusiva ou unicamente en datos non contrastados e exclusivamente segundo datos de opinión. En todo caso, calquera revisión destes aspectos debería encadrarse nun marco, na revisión máis global desta lei que garanta os procesos de información e participación pública dun xeito obxectivo. Por tanto, entendemos que nestas circunstancias non é precisa facer a modificación destes dous puntos porque a propia lei recolle perfectamente que se prohibe a utilización de animais en espectáculos, pelexas, festas populares e outras actividades se iso lles pode ocasionar danos, sufrimentos ou facelos obxecto do tratamento antinatural. Excepcionalmente, a Consellería de Agricultura, Gandería e Montes poderá autorizar espectáculos consuetudinarios nos que interveñan animais. Por tanto, esta modificación neses dous puntos entendemos que nesas circunstancias non é xustificada.
Moitas grazas. Grupo parlamentario autor da proposición de lei, ten a palabra dona Eva Solla.
En primeiro lugar, quixera lamentar o falecemento do traballador que faleceu esta madrugada nas Pontes, vítima dun accidente laboral, outro máis desgraciadamente. En segundo lugar, quero agradecer o apoio dos grupos da oposición a esta toma en consideración desta proposición de lei. E, en terceiro lugar, lamentar a posición, unha vez máis do Partido Popular, que semella que defende o lobby taurino, porque, realmente, non se deu aquí argumento ningún para xustificar o posicionamento. Señor Freire, unha vez máis, a verdade é que xogando un papel moi incómodo –entendo eu– de alguén que non cre nas touradas, veu aquí defender non se sabe o que e facer un relatorio da situación legal ou da situación que ten agora mesmo a Lei de protección animal. Eu mesma na miña intervención xa fixen referencia a esa modificación, que aprobamos precisamente no pasado mes de setembro, e precisamente expliquei o motivo de non incluír nese momento este punto porque sabiamos o disenso que ía causar e, polo tanto, que non ían ser aprobadas o resto de medidas, que eran as medidas de prevención en materia de maltrato animal. Sabiamos ou entendiamos esa postura do Partido Popular porque, como xa dixemos aquí, se ten debatido en máis ocasións, e temos que lamentar outra vez a dobre vara de medir cuns animais e con outros, que non se acaba de entender. Eu lamento tamén que se traslade aquí o discurso de "e ti máis". Cando falamos de calquera cousa o Partido Popular trae ese discurso enlamado á Cámara, que non sei por que insisten porque acaban de ver nas eleccións que non lles dá ningún tipo de resultado, que están vostedes caendo absolutamente en picado. E se queremos falar das subvencións tamén deberiamos preguntarnos por que a Deputación de Pontevedra segue sen trasladar a contía total das subvencións, motivo que precisamente motivou –valla a redundancia– un expediente admitido a trámite polo Valedor do Pobo dunha queixa de Galicia Mellor Sen Touradas, pola opacidade, porque non facilitan eses datos dos orzamentos públicos que se dan precisamente para o lobby taurino. E, polo tanto, non é un bo exemplo poñerse a utilizar aquí o "e ti máis". Pero, ademais, utilizan subterfuxios para seguir xustificando a tortura e o maltrato, que vostedes mesmo recoñecen que non está amparado na sociedade galega. Non sei por que falan vostedes de datos non contrastados, parece que agora os datos do Ministerio de Cultura e de Educación pois son datos non contrastados. Pois, ¡home!, xa que para vostedes non lles parecen contrastados, tamén lles podía dicir que precisamente esa reválida da Lei Wert non se fundamenta en ningún tipo de dato contrastado e, polo tanto, deberían retirala inmediatamente. Eu alucino: os datos do Ministerio de Cultura xa non son datos válidos nin para o propio Partido Popular. Esa é a credibilidade que teñen tamén os seus propios ministros. E eu pregunto aquí tamén que tipo de intereses teñen vostedes con ese lobby taurino, porque se non hai público –vostedes recoñéceno–, se todos sabemos aquí que os animais sofren –e isto é unha excepción da excepción legal que non debería estar considerada–, se non hai practicamente xente que queira ir, se os galegos e galegas non amparan esta práctica e se corresponden ou fundamentalmente se declaran antitaurinas e antitaurinos, ¿cal é o interese que vostedes teñen aquí de seguir protexendo ese lobby taurino? Eu pregúntoo. Deberían vostedes preguntárllelo tamén aos seus alcaldes, aos seus presidentes de deputación, e preguntarse entre vostedes cal é o motivo para seguir xustificando a tortura e o maltrato a estes animais. O mesmo sucede co tiro ao pombiño. É unha práctica que ademais de ser de maltrato, está firmemente relacionada cun modelo clasista, no que uns señoritos con posibles económicos van aos contornos dun casino, dunha zona que, evidentemente, o resto das mortais non podemos ir, pagan o maltrato a uns animais que lles levan alí. E iso está permitido pola lei, e todo é perfectamente compatible segundo vostedes coa súa ética. Miren, o que traïamos hoxe aquí era precisamente a posibilidade dun debate, porque o que van vostedes votar é a toma en consideración. Se vostedes hoxe, como parece ser, volven votar non nin tan sequera a esa toma en consideración, estarán facendo gala do seu talante antidemocrático. Eu repito: esta proposta está amparada con 260.000 sinaturas de galegas e galegos, que son o pobo, pero parece que para vostedes, como dixen na miña intervención, o pobo non é quen máis ordena. [[Aplausos.]] Votación dos textos lexislativos
Pasamos á votación dos textos lexislativos. Pechamos as portas. Comezamos coa votación das emendas á totalidade de devolución presentadas ao Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. Votamos, en primeiro lugar, a emenda do Grupo Mixto, documento número 35563. Votamos. Votación da emenda á totalidade de devolución do G.P. Mixto ao Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 15; votos en contra, 40; abstencións, 17. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Votamos a continuación a emenda do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, documento número 35590. Votamos. Votación da emenda á totalidade de devolución do G.P. do Bloque Nacionalista Galego ao Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 15; votos en contra, 40; abstencións, 17. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
E votamos, por último, a emenda do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, documento número 35565. Votamos. Votación da emenda á totalidade de devolución do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda ao Proxecto de lei de financiamento de formacións políticas e de fundacións e asociacións vinculadas. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 15; votos en contra, 40; abstencións, 17. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta emenda.
Polo tanto, rexeitadas as emendas de devolución á totalidade, o proxecto de lei continuará a súa tramitación parlamentaria.
Votamos a continuación a toma en consideración da proposición de lei do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Votamos. Votación da toma en consideración da Proposición de lei, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, de reforma da Lei 1/1993, do 18 de abril, de protección de animais domésticos e salvaxes en catividade. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 32; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición de lei.
Continuamos, pois, co desenvolvemento da orde do día, co punto 2, de comparecencias en pleno. Comparecencia da Sra. conselleira de Traballo e Benestar, por petición propia, para informar sobre o Plan anual de políticas de emprego en Galicia
Ten a palabra para a súa primeira intervención a conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Moi bo día. Moitas grazas, presidenta. Señorías, comparezo unha vez máis nesta Cámara para dar conta do Plan anual da política de emprego da nosa comunidade, que vai constituír a nosa folla de ruta para este ano 2015 en materia de emprego. Comparezo, como dicía, unha vez máis –é a segunda vez–, para falar do máis importante, do que máis nos preocupa e ocupa, que é o emprego, e sobre todo porque é o noso principal obxectivo. Non falo de ningún xeito dun obxectivo que sexa novo, posto que, cando chegamos ao Goberno no ano 2009, o tiñamos moi claro, que era a nosa principal tarefa, a nosa irrenunciable tarefa, mellorar estas cifras de desemprego que nos acompañan. Por iso, dende o primeiro día e dende o minuto 1, tivemos moi claro que o primeiro obxectivo deste Goberno tiña que ser frear, o primeiro de todo, o ritmo de destrución de desemprego que había na nosa comunidade, para posteriormente comezar a crear emprego, e a día de hoxe podo dicir que estamos nesa senda. Na lexislatura anterior conseguimos frear o ritmo de crecemento de desemprego, na lexislatura do ano 2009, tendo en conta sobre todo que cando chegamos había 50.000 parados máis no último ano do Goberno anterior, e nesta lexislatura, na lexislatura na que estamos, estamos avanzando xa na creación de emprego. E non o digo eu, non é unha afirmación que estea simplemente presentada por un goberno, senón que o din as cifras, o din os indicadores, que amosan que hoxe non só estamos mellor que hai un ano senón mesmo tamén que estamos mellor que hai dous anos, tres anos e incluso catro anos. Tal é así que no ano 2009 a taxa de desemprego da enquisa de poboación activa medraba en 3,75 con respecto ao ano anterior e hoxe non só non medra, senón que está a baixar nun 1,3 %. Hai catro anos a afiliación á Seguridade Social decrecía na interanual a un ritmo de 2,23 % e hoxe a afiliación á Seguridade Social medra, crece nun 2,2 %. Cando chegamos, a afiliación á Seguridade Social perdía 45.000 traballadores e hoxe, neste último ano, gaña 20.000 afiliados á Seguridade Social. Pero, se cabe, quizais o dato que mellor amosa o cambio é a tendencia fronte a eses 50.000 parados desempregados que houbo no último ano, entre o ano 2008 e 2009, e hoxe hai 25.000 parados menos. Tal é así que levamos dezaoito meses de baixadas consecutivas na interanual do paro, isto é, dezaoito meses nos que o paro baixa con respecto ao ano anterior. E levamos trece meses consecutivos con cifras positivas tamén na afiliación á Seguridade Social. En definitiva, están a mudar eses indicadores negativos que nos acompañaban, para pasar a ser indicadores que están na senda do crecemento, indicadores en positivo. De todos os xeitos, evidentemente, temos unhas cifras de desemprego na nosa comunidade –estou a falar de 244.700 parados– que fan que día a día esteamos a traballar todo o Goberno da Xunta de Galicia para mudar a situación destas persoas que están no desemprego. Evidentemente, a recuperación económica e a creación de emprego é o noso obxectivo e, por suposto, esa creación de emprego ten que ser un emprego de calidade. Os datos das contratacións realizadas na nosa comunidade tamén empezan a amosar sinais en positivo. En decembro do ano 2011 as contratacións indefinidas reducíanse a un ritmo do 37 % anual e este ano as contratacións indefinidas aumentan cunha taxa interanual do 12 %. E outro dato tamén a ter en conta analizando o tipo de contratos, segundo amosa a enquisa de poboación activa, a porcentaxe de ocupados que había no primeiro trimestre do ano 2007 con contrato indefinido, a porcentaxe de ocupados que había con contrato indefinido no ano 2007, no primeiro trimestre do ano 2007, era do 68,9 %, e agora, no primeiro trimestre do ano 2015, a porcentaxe de contratos indefinidos dentro dos ocupados que amosa a enquisa de poboación activa é do 76,4 %, é dicir, 7,5 puntos máis do que había antes da crise, en concreto no primeiro trimestre do 2007. Por outra banda, os datos da enquisa da poboación tamén demostran que agora en Galicia oito de cada dez traballadores actualmente teñen unha xornada a tempo completo. De feito, os traballadores a tempo completo da nosa comunidade ascenden a 838.000, dos 987.500 ocupados que arroxa a enquisa de poboación activa. Pero, evidentemente, temos que seguir traballando, traballando por mellorar, traballando por mellorar a situación económica e traballando tamén polos desempregados da nosa comunidade. E por iso gustaríame centrarme nesta comparecencia no presentado ante o Ministerio de Trabajo, que é o Plan anual de política de emprego. Como saben, todas as comunidades autónomas presentamos ante o Estado as medidas que imos desenvolver de emprego na nosa comunidade durante este ano. Nesta xuntanza, que tivo xa lugar no mes de abril e da que quero dar conta neste Parlamento, tamén se valoraron os resultados do plan anterior, e en base a iso faise a nova repartición dos fondos das políticas activas de emprego para as comunidades. Grazas á boa aplicación destes fondos e ao cumprimento dos obxectivos establecidos para o ano 2014, Galicia vai recibir, recibirá neste ano 2015, case 114 millóns de euros polo concepto de políticas activas de emprego. Isto significa un 14 % máis con respecto ao que había o ano pasado. E, como digo, isto é así grazas á boa execución do programa anterior, que Galicia ten incrementado esta porcentaxe que se lle adxudica dende o Goberno central. Ademais, na presentación do Plan anual de medidas de emprego temos demostrado que somos unha comunidade activa, a máis activa, presentando programas e presentando medidas. Tal é así que, dos 442 programas que se presentaron por todas as comunidades autónomas, 88 lle corresponden a esta comunidade autónoma. É dicir, o 20 % da totalidade do Plan anual de emprego de todo o Estado foi aportado por esta comunidade autónoma. Fomos así a comunidade que máis programas ten incluídos, con esas 88 medidas, das cales 45 son programas que se desenvolverán só na nosa comunidade autónoma e non en ningunha outra. Un de cada cinco programas para o emprego nas comunidades autónomas no ano 2015 desenvolverase, polo tanto, en Galicia. Estes 88 programas e medidas terán seis eixes de actuación. O primeiro deles está formado por medidas destinadas á orientación, porque é fundamental que os traballadores acaden un emprego acorde coas súas capacidades. O segundo estará destinado á formación, para mellorar a formación dos nosos traballadores e mellorar tamén as súas oportunidades de atopar un traballo. O terceiro contempla medidas destinadas ás oportunidades de emprego. O cuarto é un aspecto que non debemos esquecer, que é o de igualdade de oportunidades no acceso ao emprego, co obxectivo de que as oportunidades sexan as mesmas, independentemente do territorio no que nos atopemos. O quinto é a área de actuación destinada a un colectivo que levamos apoiando dende o primeiro momento, que é o colectivo dos emprendedores, a través de medidas de emprendemento que se fagan, evidentemente, con todas as oportunidades e facilidades posibles para desenvolver o seu proxecto. E o último eixe –pero non o menos importante– está destinado a mellorar o marco institucional do sistema nacional de emprego, porque, sen dúbida, mellorar a coordinación entre as administracións é mellorar tamén as facilidades e oportunidades dos nosos traballadores. Así, en total, Galicia este ano contará en total con 164 millóns de euros destinados ao emprego, é dicir, 12 millóns máis dos que previamos na elaboración dos nosos presupostos presentados ante este Parlamento para este ano. Este incremento é posible grazas a que Galicia recibirá este ano un 14 % máis de fondos estatais, como dicía, grazas a ter cumpridos os obxectivos e a aplicación dos fondos anteriores. Dentro do Plan anual de política de emprego gustaríame centrarme naquelas medidas máis destacadas e, se cabe, máis novidosas. A formación volve ser un piar fundamental das nosas políticas. A toda a formación imos destinar en concreto, deses 160 millóns de euros, 70 millóns de euros, unha cifra que finalmente está por riba da estimación que faciamos nos nosos presupostos de 66 millóns de euros. E isto é posible porque na repartición de fondos, como comentaba antes, Galicia obtivo o máximo orzamento e máis orzamento que o ano anterior. O cumprimento dos obxectivos foi o que fixo posible que hoxe teñamos 3,3 millóns de euros máis do previsto única e exclusivamente para formación. Gran parte deste orzamento de formación –en concreto, dos 70 millóns, 40– vai destinada á formación para desempregados, o que supón un 20 % máis do que destinamos o ano pasado. Con eles imos ofrecer formación a máis de 15.000 alumnos e alumnas. Entre esa formación destacan dúas novidades importantes. A primeira é que, por primeira vez, publicaremos unha orde de axudas para os alumnos e as alumnas de cursos de formación. Vai ser unha orde con 4 millóns de euros destinados ao transporte, manutención, aloxamento e conciliación, así como unha axuda especial para as persoas con discapacidade, mulleres vítimas de violencia de xénero e persoas que seguen un itinerario personalizado de inserción. E na segunda liña imos poñer en marcha dúas novas liñas de axudas, dotadas con 4,8 millóns de euros en total, para ofrecer formación neste caso vencellada ás TIC, vencellada a idiomas, certificados de profesionalidade, dentro de dous novos plans de emprego da Xunta de Galicia, que son os plans que xa presentei neste Parlamento na última comparecencia: o Plan de garantía xuvenil, para os menores de 25 anos, e o programa Activa, dirixido aos parados de longa duración. A todo isto hai que engadir o esforzo que estamos a realizar para ampliar e mellorar a oferta de obradoiros de emprego. Este ano imos investir 15 millóns de euros na posta en marcha de 77 obradoiros de emprego, que terán dado beneficio, en función de formación e contratación, a 2.000 persoas. Dentro deses 15 millóns, blindamos o orzamento destinado aos obradoiros e introducimos eses 5 millóns de euros que por primeira vez se publican –xa están publicados–, vencellados a obradoiros de emprego para menores de 25 anos. Quero tamén destacar a experiencia coa formación dual no marco das políticas activas de emprego; unha formación que se articula a través de contratos, contratos laborais dirixidos a desempregados, neste caso menores de 30 anos. Estes contratos están ligados a unha actividade formativa que ten que ser, como mínimo, dun 25 %, e que conta, evidentemente, cun salario acorde co convenio da empresa que o contrata. Ademais, como proba do noso compromiso, con esta modalidade dende a Xunta de Galicia non só garantimos por iniciativa propia a cobertura total da formación que se lle dea a esa persoa contratada baixo este contrato; é dicir, toda a formación na nosa comunidade estará non só subvencionada, senón que tamén o propio contrato estará subvencionado con 1.200 euros. Nos últimos meses, a través desta fórmula de contratación dual, téñense financiado 324 contratos a través deste contrato de formación dual, pero para o ano 2015 hai xa publicada no Diario Oficial de Galicia unha orde onde comprometemos 2,65 millóns de euros, precisamente destinados para a formación dual no ano 2015, e esperamos que dea a oportunidade de contratarse a 475 menores de 30 anos a través deste contrato de formación dual. Reforzamos tamén os programas integrados de emprego, que buscan a inserción laboral dos participantes, combinando accións como a orientación, o asesoramento, a formación, a práctica laboral e a mobilidade xeográfica. Estes programas contan este ano cun orzamento de 5,7 millóns de euros, e van beneficiar 2.000 persoas, e así mesmo, tamén en materia de formación, hai que falar non só de formación de desempregados senón tamén de ocupados, onde blindamos unha vez máis 6 millóns de euros para este ano 2015 para formación de persoas que actualmente estean empregadas, co obxectivo de mellorar as súas opcións de crecemento no mercado laboral e de garantir a competitividade do noso tecido empresarial. Tamén me gustaría destacar unha orde pioneira –tamén presentada neste Parlamento con anterioridade– na nosa comunidade, incluída neste Plan anual de emprego, que é a Orde de contratación das persoas da renda de integración social, posta en marcha no ano 2014, onde preto de 620 persoas tiveron a oportunidade de ser contratadas a través de 120 concellos, o cal supuxo un compromiso de investimento de 5 millóns de euros. Grazas a esta medida, estas persoas perceptoras da renda de integración social, tiveron a oportunidade non só de mellorar a súa experiencia, e polo tanto tamén o seu curriculum, senón de ter un posto de traballo. Tal é así que decidimos incrementar o noso compromiso nesta orde para o ano 2015; dobramos o investimento, pasando de 5 a 10 millóns de euros, co obxectivo de que sexan 1.000 as persoas neste ano 2015 beneficiarias da renda de integración social as que atopen un posto de traballo a través de todos os concellos que a día de hoxe teñen solicitado esta contratación a través da Orde de contratación de persoas de renda de integración social. Ademais, gustaríame destacar que na presentación deste Plan anual de política de emprego ante o Goberno do Estado se propuxo a esta comunidade –a Galicia– como sede dun seminario de boas prácticas no recoñecemento da experiencia profesional; un feito do que non podemos amosarnos máis que satisfeitos, porque é un recoñecemento a esta comunidade pola aposta que xa vimos desenvolvendo e facendo dende o ano 2009 de apostar pola acreditación oficial da experiencia dos nosos traballadores. Fomos a primeira comunidade autónoma en apostar decididamente por este tipo de formación; unha formación que permite –repito– aos traballadores ter un recoñecemento oficial que acredite a súa experiencia, non só en Galicia senón en todo o Estado. O feito de anticiparnos permitiu que teñamos realizado ata o de agora 7 convocatorias, que lles deron a oportunidade a que 10.000 persoas puideran acreditarse e obter acreditación profesional. Grazas a esta oportunidade que se lles deu a 10.000 persoas, 5.000 persoas a día de hoxe obtiveron xa o seu certificado completo que acredita a súa profesionalidade. Estou a falar de especialidades que pasaron por estes cursos e por estas acreditacións, como redeiras, atención sociosanitaria, soldadura, control de pragas e socorristas. E así imos continuar, traballando neste tipo de convocatorias para que os nosos profesionais, que levan moito tempo desenvolvendo xa o seu traballo, poidan ter un documento oficial que confirme a súa experiencia. Tamén as boas prácticas se reflicten noutro mecanismo, que son os mecanismos de control e subvencións destinados á formación. Ademais de todos os mecanismos que xa existían, dende hai anos foi este goberno o que decidiu reforzalos, e por iso agora mesmo estamos a traballar nun manual para o procedemento de control de subvencións que contempla algunhas medidas que xa están en marcha, como, por exemplo, o control presencial das accións formativas, a través dun sistema de huella dixital, ou como pode ser a prohibición da contratación dun servizo externo docente por unha empresa. Agora só se pode contratar, para impartir a docencia dos cursos de formación, persoas físicas. Dentro das políticas de emprego que estamos aplicando na nosa comunidade, teño que facer unha mención especial ao Plan de emprego xuvenil, un plan que puxemos en marcha hai un ano e que supón o primeiro plan transversal da historia da Xunta. Neste plan está implicado gran parte do Goberno galego. Todos traballamos co obxectivo de reducir as taxas de desemprego dos menores de 30 anos. Nunca antes ningún goberno fixera un plan específico de emprego xuvenil. A este obxectivo destinamos 100 millóns de euros para estes dous anos, para o ano 2014 e 2015, con 19 medidas. Un ano despois de poñer en marcha este plan, creo que se pode facer balance e valorar os resultados acadados ata o momento. Foron máis de 8.000 as persoas mozas que nin estudan nin traballan que recibiron unha atención personalizada, o que lles permitiu contar cun itinerario individual con orientación de acompañamento e formación. Outra medida tamén deste plan son os incentivos á contratación, que foi unha actuación importante e que deu beneficio a 1.500 mozos e mozas que tiveron esa axuda á contratación a través desta orde. Así mesmo, outro eido destacado do plan é o fomento do autoemprego e emprendemento entre os mozos da nosa comunidade. Por unha banda, as accións formativas neste ámbito teñen acadado e beneficiado a preto de 7.800. Pero tamén é certo que no ano 2014 había 14.635 menores de 30 anos anotados como autónomos, dos cales 730 tiveron a oportunidade de recibir a axuda do Goberno central e mesmo tamén do Goberno da Xunta de Galicia. En total, de todas as medidas do Plan de emprego xuvenil no ano 2014, beneficiáronse preto de 48.000 mozos e mozas da nosa comunidade, o cal significa que xa temos chegado ao 50 % dos beneficiarios do plan, que, como digo, é bianual. E, se miramos as cifras de desemprego xuvenil, tamén podemos dicir que o plan está dando resultados positivos, e así o demostra o feito de que no ano 2014 o desemprego entre os menores de 25 anos se reducise nun 21,5 %, segundo o paro rexistrado. Este dato converte a Galicia na primeira comunidade con maior redución de desemprego entre o colectivo dos menores de 25 anos no ano 2014. Ademais, e de forma complementaria co Plan de emprego xuvenil, este mesmo ano puxemos en marcha o Programa de garantía xuvenil, o cal tamén supón unha novidade no Plan anual de política de emprego, que, por primeira vez, contempla medidas destinadas especificamente para os menores de 25 anos que nin estudan nin traballan. Trátase, como xa saben, dun programa europeo no que se consensuaron todas as medidas de desenvolvemento cos axentes sociais na nosa comunidade. Todos traballamos co obxectivo de garantir que estes mozos reciban unha oferta de traballo, de educación continua, de formación para o emprego, ou a posibilidade de realizar prácticas, e para iso estamos a traballar con eles nun prazo máximo de catro meses dende que rematan a educación formal ou se anotan ao paro. É dicir, nun ano temos posto en marcha dous plans de emprego totalmente complementarios, destinados a mellorar a empregabilidade dos nosos mozos, e facémolo mobilizando 150 millóns de euros para iso. Por outra banda, deseñamos tamén un programa específico para outro dos colectivos que máis nos preocupan, que son os desempregados de longa duración e que ademais contan con cargas familiares; un programa cuxas medidas tamén aparecen por primeira vez no Plan anual de política de emprego; é dicir, por primeira vez este plan contempla medidas destinadas ás persoas que levan máis dun ano sen atopar emprego; un programa que tamén desenvolvemos e acordamos cos axentes sociais e ao que destinamos 10 millóns de euros, e que é complementario á renda de acompañamento de 426 euros que puxo en marcha o Goberno central xunto cos axentes sociais. Galicia é así a primeira comunidade de todo o Estado que deseña un plan complementario para este colectivo. Por suposto, non podo rematar sen recordar o compromiso deste goberno para apoiar os autónomos, os emprendedores e as cooperativas. Somos unha comunidade cun enorme potencial, e os nosos emprendedores e autónomos son os que poñen en marcha todo ese potencial. De feito, Galicia actualmente ten 225.000 traballadores por conta propia, o que significa un 25 % de toda a afiliación á Seguridade Social na nosa comunidade. Isto, nesta comunidade onde os autónomos e emprendedores ocupan a maior porcentaxe dentro do conxunto da afiliación á Seguridade Social dentro do Estado. Por iso é fundamental que conten con todo o apoio e con todas as ferramentas e facilidades posibles, e para iso esta Consellería de Traballo compromete 27 millóns de euros. Grazas ás medidas de apoio aos autónomos, dende o ano 2009 foron 20.000 os autónomos que recibiron algunha axuda por parte da Comunidade Autónoma. En definitiva –e xa para rematar–, Galicia conta este ano con 164 millóns de euros para todas as medidas de emprego. Isto supón 12 millóns máis dos que previamos inicialmente; un incremento que é posible porque Galicia recibe este ano un 14 % máis de fondos estatais grazas a ter cumprido cos obxectivos definidos para o ano anterior. Galicia é unha comunidade comprometida co emprego. Fomos a comunidade que máis programas presentou no Plan anual estatal de políticas de emprego. O 20 % de todos os programas do Estado están comprometidos e vanse desenvolver nesta comunidade autónoma. En materia de formación, este ano imos acadar 70 millóns de euros, unha cifra que está por riba da estimación que faciamos para o principio deste ano, en concreto 3,3 millóns de euros máis do previsto e planificado na Lei de presupostos. Galicia foi escollida como unha sede dun seminario de boas prácticas no recoñecemento do esforzo que fai esta comunidade para a experiencia profesional; unha aposta que vimos facendo dende o ano 2009 de forma pioneira e que agora recibe o seu recoñecemento. Dentro das nosas políticas de emprego, ofrecemos unha especial atención aos colectivos que máis nos preocupan, como son os parados de longa duración e os mozos e as mozas da nosa comunidade, e hoxe, grazas a este goberno, os mozos da nosa comunidade contan cun Plan de emprego xuvenil,que, como dicía, xa ten beneficiado 48.000 mozos da nosa comunidade, o cal supera o 50 % dos beneficiarios previstos. Considero que estamos a dar os pasos precisos para que Galicia siga nesta senda de crecemento. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, conselleira. Rolda dos grupos parlamentarios. Polo Grupo Mixto, a señora Iglesias Sueiro.
Grazas, presidenta. Bo día, dona Beatriz. Comezou vostede a súa intervención dicindo que o obxectivo deste goberno era mellorar as cifras de desemprego coas que se atoparon. Pois non melloraron nada. Non melloraron en absoluto. Despois voullo desenvolver na intervención que teño aquí. Ademais, ¿que clase de emprego están creando vostedes?, ¿un emprego en precario, un emprego mal pagado, un emprego no que as condicións laborais son escravistas...? Si, si, escravistas, como tamén lle demostrarei máis tarde. Ademais, falan vostedes de desempregados que figuran nas listas do INEM, pero hai un montón de xente desempregada que nin sequera está nas listas do INEM. Hai mulleres contratadas polo seu departamento que están sendo maltratadas, as que dependen da Consellería de Traballo e Benestar, de Servizos Sociais. Ocorren cousas que eu non podo identificar co seu discurso, como o ERE que acaba de presentar don Adolfo Domínguez en Ourense, que deslocaliza a empresa e a leva para a India, onde están sendo explotadas, xa non mulleres, tamén nenas. E, ademais, a estafa que nos venden como crise –porque é unha estafa– ensanchou moitísimo a desigualdade, non só polo elevado desemprego. E quérolle indicar tamén que se baixa o paro é porque baixa a poboación, é que liscan, marchan de Galiza. Ademais, as devaluacións salariais son tremendas, e a desigualdade tamén é debida ao diferente comportamento das rendas do traballo e das orixinadas polo capital. A expansión destas últimas –a isto que vostedes lle chaman "recuperación"– resulta evidente; penso que quizais fora esta a orixe desta crise. Pero, a medida que pasa isto, que nos contan o da recuperación económica, non pasa o mesmo cos salarios, en especial cos daquelas traballadoras con menor cualificación e coas de recente contratación –eses contratos que di vostede que están aumentando tantísimo –e ten unha explicación–, porque a precariedade vén acompañada de salarios medios por hora traballada máis baixos, que, xunto ás ganancias derivadas de menor emprego, axudan a explicar a caída dos custos por unidade producida e, porén, o repunte económico dos beneficios de certas empresas. Hai xa voces, dona Beatriz, acreditadas que cuestionan esta tan desexada por vostedes estabilidade –non sei moi ben o que queren dicir–, se esa estabilidade está baseada nunha desigualdade excesiva. Acabamos de ver que as tensións sociais e a desafección ao sistema son cousas que os gobernantes deberían ter en conta para non levar desgustos grandes. E os datos que eu teño non concordan en absoluto cos que vostede deu. La Voz de Galicia do 21 de maio deste ano informa de que Galicia se afasta da Unión Europea e retrocede en converxencia ao nivel de 2004. A riqueza media per cápita dunha galega equivale ao 83 % dunha cidadá europea, unha proporción que no 2009 –cando vostedes entraron a gobernar recolleron esta herencia– era do 92,3 % –vostedes convertérono nun 83 %–. O ansiado proceso de converxencia retrocedeu, polo tanto, polo menos unha década. Segundo o último estudo de Eurostat, axencia estatística da Unión Europea, a riqueza media dunha galega a finais do 2013 equivalía a un 83 % da renda dunha europea. Para atopar unha proporción tan baixa habería que ir ao 2004, porque no 2009 –cando vostedes comezaron a gobernar; parece que segundo estes datos o Bipartito non o fixo tan mal– a renda dunha galega equivalía a un 92,3 % da renda media dunha europea. Temporalidade, señora conselleira, contratos a tempo parcial e baixos salarios dominan o panorama laboral actual, e hai moitos abusos por parte da patronal –vostede teno que saber e, se non o sabe, é porque non vive neste mundo–: contratos de luns a venres para non lles pagar as fins de semana, contratos por horas, contratos por días; ¡tremendo!, todo foi a peor desde que vostedes gobernan. O informe da OCDE di que o 10 % dos máis ricos gañan 9,6 veces máis que o 10 % dos máis pobres; nos anos oitenta e co Bipartito era de 7 veces non de 9,6. E as vítimas que agochan estes datos son persoas que viven na pobreza severa, señora conselleira, ¡pobreza severa! ¿Vostede vai pola rúa e ve a cantidade de xente que está pedindo, que non ten traballo, xente que veu a menos? É que iso é evidente. Se vai vostede dar unha volta por aí tenos que ver; pobres severos cuxos ingresos son de 4.057 euros ao ano, e até menos se se trata de mulleres e de xóvenes. Porque, claro, as consentidas prácticas de fraude e elusión fiscal sumadas á suma dos impostos, ao incremento do desemprego, aos recortes en servizos sociais, dereitos laborais, ensino, sanidade e redución dos salarios son algunhas causas que apunta non esta deputada senón a OCDE desta lousa que –vou falar en pasado– afogaba as nosas vidas e a do noso país. Pero é de especial gravidade a situación das mulleres traballadoras. Segundo un informe da CIG, sen emigración –é que, xa lle digo, non se pode ter en conta o que baixa o paro se non se ten en conta a emigración; hai que ter en conta os datos para que sexan obxectivos e correctos– e infraemprego a cifra de mulleres galegas desempregadas chegaría ás 300.000. E agora escoite este dato, por favor: 92.839 galegas teñen ingresos inferiores aos 1.861 euros ao ano e 71.783 emigraron desde o ano 2008; cifras que, sumadas ao número de desempregadas que estima a EPA –132.000– elevaría o número de mulleres no paro en Galiza ás 300.000. Estes datos desmontan a falacia de que descende o paro e que descende a poboación. No ano 2014, o ano pasado, marcharon 13.600 mozas. Dende 2008 reduciuse o número de mulleres de entre 16 e 35 anos. Despois pregúntense por que baixa a natalidade. Marchan, repítolle, marchan. O 75 % dos traballos a xornada parcial foron desempeñados no 2014 por mulleres e un 23 % das asalariadas tiveron un contrato parcial. Por se fora pouco, do 2009 ao 2013, cando vostedes empezan a gobernar, o salario medio das traballadoras redúcese un 1,4 %, e as 447.647 mulleres que presentaron declaración da renda –nin máis nin menos; isto é, un 20,7 %, ou sexa, 92.839 mulleres– tiveron ingresos inferiores –son datos de Facenda– a 1.861 euros brutos ao ano. ¿Pensan vostedes que con este salario poden considerarse persoas empregadas? De verdade, a EPA non reflicte nin de lexos a durísima realidade das mulleres no mercado laboral galego. E os datos e o balance que vostedes nos aportan non son máis que pura e dura propaganda. O Consorcio de Igualdade e Benestar non lles paga os salarios a varias traballadoras desde febreiro, señora conselleira. Este incumprimento afecta sobre todo, ademais, a traballadoras que fan substitucións por salarios de 600 euros e contratos a meirande parte das veces de días. ¡Incrible, o terceiro mundo! Non se entende que se autofeliciten polas súas políticas de emprego se lles pagan o salario ínfimo ás traballadoras que dependen da súa consellería. Pero é que este sector, o das traballadoras sociais, está nunha situación insostible que semella o das escravas no século pasado ou neste século en países como a India, con quendas insoportables e salarios de miseria. Esta dramática situación non é só atribuíble á crise, tamén é atribuíble e tamén é responsabilidade das nefastas políticas deste goberno. Muden esas políticas e non teñan a desfachatez de vir a este hemiciclo a vendernos fume de carozo. Grazas. Máis nada.
Moitas grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Prado Cores.
Moi bo día. Señora Mato, vostede empezou esta intervención dicindo que a situación do emprego en Galiza lle preocupa e lle ocupa. Eu non sei se lle preocupa, pero ocuparse, dende logo, ocúpalle pouquiño. Tamén dixo que era a súa principal tarefa cando chegaron ao Goberno e que a totalidade do Goberno neste momento está a iso. Pois se aos datos nos temos que remitir teremos que darlle, entón, un suspenso, porque, por moito que vostede siga intentando usar as estatísticas e as cifras como lle conveñen, nuns casos remóntase ao 2007 para facer as comparativas, noutros faino ao 2009; é dicir, vai xogando coas cifras para que lle vaian dando uns datos que vostede considera que lle poden ser favorables, mais, dende logo, non o dá conseguido. Fixo vostede aquí un desgrane das súas medidas de emprego: o Plan de emprego para o 2015, 88 programas e 6 actuacións. A verdade é que dá un pouco de medo escoitala a vostede. Que siga poñendo o acento no tema da formación cando, por un lado, están desmantelando a formación regrada destinando menos recursos, condenando moitas persoas a ter que desistir da súa formación por non ter recursos para poder pagala, e resulta que logo queren substituílo por unha formación onde as únicos beneficiadas da mesma seguen a ser maioritariamente as empresas... Fixo tamén vostede fincapé no tema da formación dual, e a verdade é que dá tamén bastante que pensar. Mire, formación dual, ¿a que se refire?, ¿a esa formación onde, por exemplo, nunhas pousadas do Salnés vostede lles están pagando gratuitamente ás empresas por formar os profesionais que traballan gratuitamente durante todos eses meses? Si, é que iso é a súa formación dual, señora conselleira, estarlles pagando ás empresas a formación, non para beneficio de quen se forma senón para o beneficio das empresas. Logo fai referencia ao Plan de emprego xuvenil; un plan de emprego xuvenil onde pon o acento no autoemprego, e dá unha serie de datos. O que non dá é os datos de cantos destes emprendedores –esa palabra que tanto lles gusta ao Partido Popular e a vostede repetir–, despois da axuda, despois de empeñarse, despois de crer a súa propaganda, abren ou montan unha empresa. ¿Cantos deles ou delas seguen despois en activo ao cabo dun ano, señora Mato? ¿Cantos seguen en activo e coa empresa aberta ao cabo de dous? ¿Cantos pechan a empresa e resulta que teñen que seguir pagando as débedas nas que se meteron por culpa de facerlle caso á súa propaganda, que non lles resolve os problemas? A verdade é que –como diría Castelao, non hai que rir porque o conto é serio– sería para rir. Mire, as políticas económicas e laborais do Partido Popular que está vostede levando a cabo dende logo poñen en cuestión o futuro do noso país. Galiza non decide cales son as políticas máis acaídas para a nosa economía, para os nosos sectores produtivos, para crear emprego, para ter un futuro digno; son o Goberno galego e a Unión Europea os que deciden cales son os plans que se poñen en marcha. E vostede limítase a cumprir cos obxectivos que outros lle marcan. Mire, vostede presumiu aquí de que o Plan galego de emprego para o 2015 aumenta nun 14 %. Mire, os fondos que distribúe, que concede o Estado, graciosamente aumentan nun 23,25 %, os de Galiza, nun 14 %. E vostede vén aquí parabenizarse cando os recursos destinados a Galiza son un 9,25 % menores que a media do Estado. E vostede aplaude coas orellas e resulta que di que lle dan un 14 % máis por cumprir os obxectivos que lle teñen marcados; é dicir, por ser obediente cos obxectivos que marca Madrid. Vostede o que non dixo aquí é se eses obxectivos son os acaídos para crear emprego en Galiza, se son os acaídos para a realidade laboral de Galiza. Simplemente aplaude que Madrid lle diga o que ten que facer e vostede lévao a cabo. Tampouco dixo que o Fondo Social Europeo, onde se nutren a maioría destes recursos, destina toda unha serie de recursos ao Estado español en función dunha serie de prioridades onde Galiza debería de recibir toda unha serie de recursos, porque eses recursos son inversamente proporcionais á renda desa comunidade autónoma. Resulta que o Estado os mete nunha caixa común, logo distribúeos como lle dá a gana, a media do Estado aumenta un 23,25 %, a Galiza auméntalle un 14 %, cando debería estar por encima da media porque temos a renda per cápita menor que a renda do Estado, e vostede está moi satisfeita. Bueno, pois a verdade é que non vemos no Bloque Nacionalista Galego cal debe ser ese motivo de preocupación porque lle lembro –porque vostede, o Partido Popular, parece esquecelo sistematicamente– que Galiza ten transferidas as competencias en materia de políticas activas de emprego, señora Mato. Co cal, vostede non debería de facer os esforzos por contentar a Madrid nos obxectivos que lle poñen senón que debería de poñer os esforzos en reclamar que eses recursos foran os máximos posibles e en establecer obxectivos en Galiza, señora Mato, en función das necesidades que ten Galiza en materia de emprego. Eu pregúntome por que tanto empeño en cumprir os obxectivos que lle decide Madrid e non pon ese mesmo empeño en deseñar obxectivos propios para o noso país; obxectivos propios en función da realidade do emprego e do desemprego no noso país. Señora Mato, debería poñer vostede empeño en enfrontarse ás decisións de Madrid e en exercer de conselleira de Traballo e de Emprego do noso país, non de delegada do Goberno de Madrid. A vostede deberíalle de caer a cara de vergonza de ser delegada do Goberno de Madrid en vez de ser a conselleira de Traballo e de Emprego en Galiza. E, mire, Galiza non está converxendo; non está converxendo en materia de emprego, señora Mato, xa o dixo aquí a anterior deputada. A renda dun galego e dunha galega é un 22 % máis baixa cá media do Estado –o 22 %– e un 35 % máis baixa cá dun madrileño ou madrileña. ¿Vostede cre que ese é algún motivo de satisfacción para que vostede diga que a totalidade do Goberno galego está empeñada e está traballando transversalmente en mellorar os datos de emprego en Galiza? Entón, por favor, deixen de traballar. Se a consecuencia dese traballo denodado é que a media da renda dos galegos e das galegas é o 25 % máis baixa e o 35 % máis baixa cá un madrileño, por favor, deixen de traballar. Deixen de traballar nesta dirección porque o único que van facer é afundirnos máis. Miren, a taxa de actividade é das máis baixas do Estado, só nos supera Asturias, e Asturias ten unhas porcentaxes de desemprego máis baixas que Galiza. A ocupación que se perde en Galiza é a da xornada completa, por moito que vostede aquí queira retorcer os datos. Aumenta a temporalidade, hai maior rotación, máis xornadas a tempo parcial, máis temporalidade, peores salarios e baixos ingresos. Mire, 95.000 familias teñen a todos os seus membros no paro, e son 6.500 máis que no último trimestre de 2014, señora Mato; 95.000 familias onde non hai nin unha soa persoa que traballe. E vostede vén aquí autocompracerse. Vostede fixo recortes nas prestacións, nas políticas activas de emprego, nas ofertas de emprego. En 2015, os orzamentos propios, os orzamentos que vostede prevía, efectivamente, baixaban un 37 %; agora parece que o vai arreglar pola vía de que Madrid o vai compensar. Mire, reduciron todo o que era referido á intermediación, diminución de programas de cooperación, de contratación directa de desempregados, de escolas taller, reduciron os técnicos de emprego propios da Consellería...,
Vaia rematando, por favor.
...reduciron os orientadores, reducíronse os técnicos locais de emprego, hai unha diminución do 50 % dos recursos económicos para dotar de medios humanos a orientación, a realización de itinerarios, e vostede vén aquí dicir que fai plans de emprego xuvenil que van mellorar a intermediación. ¿Como casa unha cousa con outra, señora Mato? ¿Como casa unha cousa con outra? Segue vostede instalada na propaganda da senda da recuperación. ¿A senda da recuperación? ¿A que recuperación se refire? Os datos certifican que o medo do mercado laboral en Galiza é tremendo: precariedade, temporalidade, gánase menos, contratos por horas. En abril, o 7,8 % dos contratos foron indefinidos, pero o 92,8 % foron temporais, señora Mato, por moito que vostede retorza os números. Máis do 90 % da contratación é temporal, e das persoas desempregadas só o 49 % recibe algún tipo de prestación. Vostede non ten absolutamente nada do que presumir, nada do que vir aquí presumir...,
Por favor.
...nin a presentarnos ningún plan de políticas activas de emprego, porque os datos –os datos reais, non os que vostede pretende retorcer aquí– o único que dan é un mercado laboral en Galiza aterrador, señora Mato, ¡aterrador!
Moitas grazas, señora Prado. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Juan Manuel Fajardo.
Bo día a todos e a todas. A verdade é que paradoxos do Parlamento galego: eu, que levo triste, irritado e indignado moito tempo polos datos sociais deste país, pola precariedade, o desemprego, a pobreza, nunca vin caras tristes no Partido Popular pola situación social deste país, nunca as vin, e menos na conselleira responsable. En cambio, hoxe vexo caras tristes no Partido Popular, cando non debera ser así, porque chegaron as xentes que van mudalo todo, chegaron as xentes que van poñer o acento naquilo que é necesario e non no secundario e chegaron as xentes que van defender o ben común e non o beneficio particular; aqueles que non van permitir que chegue unha conselleira a facer aquí e a dicir que estamos creando emprego e poida parecer que estamos na mellor das situacións posibles. Non vou eu aburrir con datos o Parlamento –que, por certo, dende o Partido Popular está claro que está máis en clave interna que noutra–, pero hai un dato social que deixa claro cal é a vosa política e cal é a realidade: o ano pasado as empresas do IBEX 35 incrementaron os seus beneficios un 49 %, en troques, un de cada tres menores de 16 anos está hoxe baixo o limiar da pobreza. Esa é a política do Partido Popular. ¡Menos mal que ás 11.27 desta mañá chegou a marea ao meu pobo e está arrastrando a aqueles que están traballando contra a maioría social! Está arrastrando a aqueles que están facendo unha fosa común de traballadores e traballadoras que están sendo condenados a condicións de miseria. E dígoo non por casualidade. Os seus propios datos... Mire, eu vou facer... Este é un dato oficial da súa consellería, e cando vostede fai aquí a radiografía da situación laboral esquécese de dicir cal é o perfil das persoas que recoñece a propia Consellería. Mire, perfil da persoa parada neste país: muller de 36 a 45 anos, traballadora do comercio en xeral. Neste país o paro ten cara de muller, e a vostede dálle absolutamente igual. E as medidas que plantexan van en contra desa necesidade. Perfil dos contratos que se fan neste país. Vostede dixo que se incrementaba a contratación indefinida. Mire, perfil dos contratos: home, de 26 a 35 anos; contrato temporal e ocupación, camareiro asalariado. Ese é o futuro que lle queda a este país, traballar de camareiro asalariado con salarios indecentes por xornadas excesivas. E a vostedes iso dálles igual. Claro, iso pasa cando estamos nun país no que para dar sulfato hai que facer un cursillo, pero, por exemplo, para ser conselleira de Traballo nin sequera hai que coñecer a normativa laboral. Porque é indecente que vostede plantexe aquí que crecen os contratos indefinidos cando o contrato que máis crece é o de fomento do emprego, que vostedes contabilizan como indefinido, pero non o é porque ten un ano de período de proba, e ademais unhas situacións de cotización moi precarias. Esa é a realidade de vostedes. Pero se vostede tivese a decencia –que non a ten, en termos políticos– de desgranar aquí cales son as políticas e os programas dese Plan de emprego, vería como no eixe 1, por exemplo, dese programa de emprego que vostede desgranou con tanta marabilla, di: eixe 1, orientación. ¿Sabe que programa inclúen vostedes no eixe 1, de orientación? Voullo ler. O programa SP16 Plan de la Comunidad Autónoma de Galicia de lucha contra el fraude de prestaciones. Vostedes no eixe de orientación son a única comunidade que inclúe un plan para perseguir os desempregados, que é o que fan vostedes, perseguir os desempregados. ¿Por que non perseguen as empresas e contratan desempregados? ¿Por que non perseguen as empresas que fan xornadas de 10 horas ou de 12 horas? ¿Por que non perseguen esas empresas onde vai o señor Feijóo –que, por certo, será a onde teña que ir agora, porque parece que, despois do resultado en Galicia, en Madrid o vai ter difícil–. ¿Por que non perseguen esas empresas onde o señor Feijóo presenta programas de emprego que traballan 12 horas –¡que traballan 12 horas!– e que incumpren o Estatuto de traballadores en canto ao tempo entre xornada e xornada? ¿Por que non o fan? En cambio, inclúen no eixe 1, orientación: control da fraude das prestacións de desemprego. Porque vostedes culpabilizan o desempregado. ¿Por que non di que agora xa son máis os desempregados que non cobran nada que os que cobran unha prestación? Esas son as realidades da súa situación. ¿Por que non di que no eixe 6, mellora do proceso institucional –eixe 6 desta política– hai un programa que di: acordo marco con axencias de colocación privadas. No seu eixe 6, vostede non dixo nada; acordo marco con axencias de colocación privadas. Estamos privatizando a xestión de desemprego. Estamos privatizando a xestión dos nosos parados. ¿Por que? Porque vostedes mercancían cos parados, cren que os parados son carne e que hai que mercadear con ela para que teñan os empresarios máis baixo prezo. Pero podemos continuar. Eixe 5, autoemprego, emprego autónomo. ¿Por que non di que somos a peor comunidade no primeiro trimestre en canto á destrución de emprego autónomo? ¿Por que non plantexa que mentres en 2014 no conxunto do Estado creceu o emprego autónomo un 2,5 % aquí apenas creceu un 1,5 %? ¿Por que non plantexa que estes programas que hai aquí ao final non se pagan? ¿Por que non di, cando hai ese programa de fomento do emprego autónomo dos xóvenes, que cando eses xóvenes por unha casualidade non poden pagar no seu banco esa tarifa plana de 100 euros teñen que devolver o 100 % da subvención? ¿Por que non o din? Nin sequera é que non a paguen, é que, se cando van cobrar no seu banco, non hai os 100 euros, resulta que teñen que devolver o 100 % da subvención? ¿Por que non di a cantos lles quitaron a subvención? Eses son os seus programas. Pero podemos seguir falando. Eixe 4, igualdade de oportunidades. ¿Cal é o concepto de igualdade de oportunidades dunha consellería que inclúe no seu eixe de igualdade de oportunidades o seguinte: "apoio á mobilidade laboral"? ¿Vostede a que lle chama "igualdade de oportunidades"?, ¿a que as persoas poidan ser mobilizadas do seu posto de traballo cando queiran?, ¿á mobilidade estranxeira? Porque tamén falan da mobilidade con Eures e co norte de Portugal. ¿Que ten que ver a igualdade coa mobilidade? ¿Vostede chama igualdade á igualdade de oportunidade que ten este xove de Galicia para ir traballar ao estranxeiro? ¿Pero nos están tomando o pelo? Pero podemos continuar, podemos continuar. Eixe 3, oportunidades para o emprego. Nin un só programa para maiores de 45 anos. ¿Sabe cal é o drama dos maiores de 45 anos que foron despedidos pola súa reforma laboral? Que non volven atopar emprego. ¿Saben cal é a realidade dos maiores de 45 anos despedidos aos que ademais vostedes lles quitan a prestación, e as dificultades para cobrar aquelas prestacións para maiores de 52? A verdade é que están abocados á miseria; en moitos casos, a unha situación económica moi precaria, con fillos en idade de estudar. Nin un só programa nese eixe 3 desa situación. ¿Que van facer vostedes? Vostede nin sequera leu os programas que plantexan nesta situación. Pero onde xa é para botarse a rir ou chorar é cando falamos do eixe 2, formación. Fálame vostede de que vai incrementar as políticas de formación e, sobre todo, os obradoiros de emprego. ¿Doulle o dato dos obradoiros de emprego do seu goberno? ¿Doulle o dato? O dato que figura no IGE: no 2009 había 3.254 obradoiros de emprego en Galicia; no 2013 –último dato que está no IGE–, 1.079, 2.000 obradoiros de emprego menos. ¿Pero de que nos está a falar? ¿Por que tratan de enganar a xente cando a súa política –e este é o problema– o único que quere é continuar coas políticas que nos levan á situación real, que é que Galicia somos a cuarta comunidade en que máis emprego se destruíu dende que vostedes tomaron posesión. Non son datos nosos, son datos do INE. Non converxemos en emprego co resto do Estado. Vostedes son a comunidade que máis destrúe, soamente por diante de ambas Castillas. ¿Por que non fala de que no preámbulo dese Plan de emprego di que teñen que estar a avaliación e o financiamento concreto de cada cuestión? Non está a avaliación do ano anterior. Vostede di que foron a unha reunión co Ministerio para facer a avaliación. ¿Onde está a avaliación nos documentos formais desta consellería? Non hai avaliación, porque a avaliación sería que temos o peor dato de emprego do conxunto do Estado –bueno, o peor non, o cuarto pola cola–, que destruímos máis emprego autónomo que o resto do Estado, que temos unha situación salarial moito peor que a do conxunto do Estado e que, ademais, a metade dos desempregados neste país non cobra ningunha prestación. ¿Onde está esa cuestión no seu modelo de avaliación previo e necesario para os programas? Si, si, pregunte, chame á súa asesora, que está na tribuna, e pregunte a ver onde está a avaliación. Porque a realidade é que esa avaliación non existe, non está enriba da mesa...,
Vaia rematando.
...¡non está encima da mesa! Polo tanto, dende o noso grupo facémoslle unha pregunta. Primeiro animámola a alegrarse, porque, aínda que estean tristes, están chegando os que van cambiar as cousas, están chegando os que van traballar polo emprego digno e con dereitos. Pero eu fágolle a pregunta: na avaliación do programa do 2014, con datos concretos, ¿cantos dos que activaron ese programa encontraron un posto de traballo?, ¿en cantos destes, ademais, foi un posto de traballo estable? Dígame os salarios deses traballadores e traballadoras, dígame que número de autónomos recibiron as axudas que figuran no programa, pero tamén dígame cantos tiveron que devolvela porque un día non tiñan saldo na súa conta do banco. Eses son os datos fundamentais. E non son datos que lle pida soamente esta organización, son datos que lle pide o diálogo social, porque o diálogo social acaba de facer un documento crítico sobre este plan plantexando onde está a avaliación de 2014 e onde está o seguimento do financiamento. Porque lle recordo que o ano pasado vostede deixou de executar o 45 % dos fondos destinados a esa cuestión. Bueno, cando veña o papel oficial verémolo, pero a realidade é que nos últimos documentos que temos, o 45 %.
Remate, por favor.
O único que é falso e mentira neste Parlamento é que vostede sexa a conselleira de Emprego. Vostede é a conselleira do desemprego de Galicia, e sentímolo moito, pero apenas lle queda un ano e medio.
Moitas grazas. Grupo Socialista. Ten a palabra a señora Quintas.
Grazas, señora presidenta. Bos días, señora conselleira. Vexo que nas filas do PP esperta pouco interese o seu informe e as intervencións da oposición. Dalgunha maneira, cando vostede interviña, falaba do reiterado interese que tiña o presidente da Xunta por rematar co desemprego herdado. Si, todos recordamos que dixo que en corenta días arreglaba o problema –e precisamente o presidente da Xunta non era unha persoa nova en política–, e o lamentable foi que lle dedicou escasos catro segundos nos seus discursos seguintes de investidura. En fin, o emprego non era unha prioridade –lamento aburrila, señora conselleira– para o Partido Popular. Despois vostede fala aquí de que están freando o ritmo do desemprego, etc. Retorcen as cifras, poñen por riba da mesa uns éxitos pírricos que son absolutamente a custa da precariedade, dos empregos non cualificados, e, lamentablemente, moitos deses empregos non cualificados están desempeñados por xente e por xóvenes para os que este propio país empregou diñeiro en formalos pero teñen que estar en empregos non cualificados, e, por suposto, pola emigración dos xóvenes, que nin sequera vostedes se preocupan desa inxente cantidade de capital humano e de capital intelectual que se vai de Galicia, coma se estiveramos sobrados. Vostede fala aquí do importante traballo que desempeñou. Ese importante traballo fundamentalmente é reducir os orzamentos e expulsar os xóvenes de Galicia. Ese é o traballo máis importante que desenvolveu o Goberno do Partido Popular. Prodúcese algo sorprendente: a máis desemprego, menos orzamentos; a máis desemprego, menos interese por aplicar políticas activas de emprego. Por tanto, deixen de torturar as cifras, señora conselleira, porque vostedes están conseguindo neste país máis pobreza, máis emigración, máis desprotección para os traballadores, máis precariedade e máis miseria. Galicia incluso é unha das comunidades autónomas que menos..., non é incluso, é que é a comunidade autónoma que menos converxe co resto do Estado –estando moi mal o Estado– e, dende logo, en absoluto con Europa. Vostede vén falar aquí dunha serie de programas que nin tan sequera, señora conselleira, están aprobados. Fan unha comparecencia para solicitar que se explique o Plan anual de política de emprego de Galicia, e neste aspecto sorpréndennos algunhas cuestións. Son unhas medidas adoptadas a principio de ano e son medidas con carácter repetitivo e con non demasiadas novidades. Sorprende tamén que se pida a comparecencia da conselleira despois das eleccións municipais. Señora conselleira, eu non sei se o Goberno galego non ten nada mellor que pór diante da cidadanía, despois das eleccións municipais, as políticas de emprego; iso di moito do Goberno galego, ou se ninguén quería comparecer, señora conselleira. Iso quere dicir que o Goberno galego a ten amortizada por posto público, ¿non? ¿As políticas de emprego son o mellor que nos pode ofrecer neste momento o Goberno galego? Eu pregúntome se é o mellor que nos pode...? Porque, claro, señora conselleira, nós pedimos en cantidade de ocasións a súa comparecencia e vostede non compareceu. Presentan programas de actuación que agora, ao parecer, se engloban na denominación dun plan anual, que, como tal, é descoñecido polo Parlamento, do que nunca se remitiu ningún documento e do que incluso non se ten noticia. É lamentable porque vostedes non respectan, señora conselleira, nin os aspectos formais desta Cámara. Por outra parte, se atendemos á información emitida polo Goberno, lévanse a cabo unhas actuacións por un importe global de cerca de 105 millóns de euros, que beneficiarían, no mellor dos casos, 160.000 persoas. Se ben, máis da metade, segundo a Consellería –preto de 85.000–, corresponderían a persoas que reciben orientación laboral. Ten bemoles, señora conselleira, que a Consellería de Traballo nos veña falar aquí de orientación laboral ou incluso de cursos de formación, señora conselleira, cando vostedes expulsaron os orientadores laborais, privatizaron e realmente non lle deron importancia ao que era a orientación laboral para facilitar o emprego. Por outra parte, están as previsións que sempre ten o Goberno en materia de emprego. Eu non sei se vostede, cando vén pór por riba da mesa as previsións, xa sabe que son falsas, ou se realmente a súa ineficacia fai que todas as previsións non se cumpran. Ao final, señora conselleira, publicidade e propaganda; publicidade e propaganda que significan desprezo absoluto pola cidadanía e polos seus problemas. Recordemos as predicións do Goberno do Partido Popular: rebaixar a taxa de paro ao 20,1 % para o 2015. Por agora o dato oficial é que estamos no 21,8 %. Vostedes, señora conselleira, como dixen antes, ¿que pasa?, ¿que non acertan nas previsións? É imposible que exista tanta ineficacia. Entendemos que ao mellor son unhas previsións xa intencionadas. En calquera caso, sempre se desdín das previsións que teñen. Galicia ten o peor comportamento en materia de desemprego de todas as comunidades autónomas; tamén ten o peor comportamento, por tanto, con respecto á Unión Europea. Levan sete anos de goberno neste país repartindo promesas, ofrecendo datos irreais, pero pondo por riba da mesa unha xestión desoladora. Levan anos fuxindo de dar contas reais do balance da súa xestión. Preto de 500.000 persoas pasaron por cursos e foron beneficiarios ou obxecto das políticas que vostedes desempeñaron. Xa sabemos o que fixo a Consellería de Traballo cos cursos de formación. Por tanto, o que vén adiantar aquí en principio non se axusta, porque a Consellería de Traballo en seis anos puido regular perfectamente as políticas de formación e parece que ata que acabaron nos xulgados non houbo maneira de regular esas políticas. A realidade é outra. A realidade certa en Galicia é que aumentou o paro en máis de 100.000 persoas, que diminuíu a poboación ocupada en máis de 180.000 persoas, que as percepcións salariais son as máis baixas e que non compensan o aumento pola inflación. Levouse a cabo unha precarización laboral enorme; a mocidade, como xa dixen ao principio da miña intervención, ten que irse de Galicia para tentar buscar traballo. É certo que esa mocidade non entra –esa mocidade que se vai– nas súas cifras de desemprego e que os niveis de protección social descenderon e retrocederon a décadas anteriores. Este é o balance real, señora conselleira, das políticas de emprego do Goberno Feijóo. Hai pouco preguntábase o presidente do Estado, o señor Rajoy: "¿Quién habla hoy de paro?". Eu non sei onde viven o presidente do Goberno do Estado e tamén o presidente do Goberno de Galicia, porque non dar importancia hoxe ao desemprego me parece pouco menos que unha falta de respecto. E, ademais, o CIS di que para a cidadanía...
Vaia rematando, por favor.
...é o principal problema, que é o principal problema que ten. A nós, señora conselleira, a política deste goberno parécenos preocupante. Como lle dixen, a medida que aumenta o número de desempregados diminúe o orzamento da Consellería de Emprego para políticas activas. Repiten programas, falla de xestión... Incluso con eses cativos fondos que ten a Consellería vostede, señora conselleira, nin sequera se permite o luxo de executar as partidas; a rebaixa dos 421 millóns de euros no 2009 a 387 millóns en 2010. Pero para este 2015 a dotación ascende a 193 millóns. Por tanto, máis parados, menos dotación orzamentaria. Pero, señora conselleira, quen establece esas prioridades no gasto...
Remate, señora Quintas, por favor.
...–remato, señora presidenta– é o Goberno do Partido Popular. E, dito isto, repito, señora conselleira, non soamente orzan menos, non soamente, cando veñen dar as contas, falsean, retorcen as contas, e non executan o orzamento. E volvo facerlle a mesma pregunta, señora conselleira: despois destas eleccións municipais, nas que supoño que o Goberno do Partido Popular tiña as previsións que tiña...,
Remate, señora Quintas, por favor.
...¿as políticas de traballo é o mellor que nos pode ensinar o Goberno de Galicia?
Moitas grazas. Grupo Parlamentario Popular. Ten a palabra don Miguel Tellado.
Grazas, señora presidenta. Bo día a todos. Non se equivoque, señora Quintas, o Plan anual de política de emprego preocúpalle e interésalle ao Grupo Popular. Quizais o que esperta pouco interese é a súa intervención, vendo a falta de rigor nos datos que vostede aportou, que basicamente foron cero, ¡cero! Fala vostede de que Galicia é a comunidade que ten peor comportamento co desemprego. ¡Oia! ¿pero vostede coñece Andalucía? Gobernan vostedes. [[Murmurios.]] ¡Pero como fala o que fala! En fin, fala vostede de falla das previsións. Falan dende o Partido Socialista de que fallan as previsións. ¡Oia!, é que vostedes no 2008 se presentaron a unhas eleccións xerais prometendo o pleno emprego e o que xeraron foi o pleno desemprego, case 3 millóns de desempregados. Iso foi o que fixeron vostedes. Señora conselleira, non se preocupe, a oposición vai protestar: se comparece porque vén e, se non comparece, porque non vén, pero eles veñen aquí cun discurso xa feito, o caso é protestar. E estamos acostumados a esta oposición, a que veñan aquí con consignas panfletarias diga o que diga o membro do Goberno, porque estou seguro de que a señora Quintas non escoitou absolutamente nada. A conselleira vén de anunciar un incremento do 14 % dos fondos que o Estado outorga neste ano a Galicia para políticas activas de emprego, pasando de 100 millóns a 114 millóns en 2015, e á oposición tráelle sen coidado; nada se dixo sobre isto. Señora conselleira, creo que este incremento de fondos é, dende logo, unha boa noticia para Galicia. É unha boa noticia porque indica, sen lugar a dúbidas, que a Xunta executa como corresponde os fondos das políticas activas de emprego, e, en segundo lugar, porque eses fondos permitirán desenvolver novas medidas de apoio ás persoas que queren acceder ao mercado laboral. No plan anual do que nos deu conta a conselleira destacan eses 40 millóns destinados a formación para desempregados, 15 millóns destinados aos 77 obradoiros de emprego postos en marcha con outros tantos concellos, e dos que se beneficiarán 2.000 alumnos, e as distintas ordes: os programas integrados de emprego, a formación para desempregados, a formación dual, a orde de contratación de perceptores da Risga –desde logo que neste ano se incrementa, se duplica, pasando de 5 millóns a 10 millóns de euros e duplicando, por tanto, o número de beneficiarios–; en definitiva, presentáronse liñas de traballo importantes das que nada se fala por parte da oposición. Sabe, conselleira, que de todos estes programas a oposición non fala, a oposición nin recoñece o que se fai nin propón programas concretos nin programas alternativos, porque a oposición está instalada nese catastrofismo interesado no que tan ben se atopan; ese catastrofismo interesado que se basea fundamentalmente en negar a recuperación económica e en renegar absolutamente de todo: vivimos no peor país do mundo, coas peores políticas do mundo. Ese é o panorama apocalíptico. Toda a culpa é do Partido Popular. O Bipartito non existiu nunca, señora conselleira, é unha invención do Partido Popular. Gobernamos toda a vida en Galicia e en España, esa é a realidade. É unha invención do Partido Popular. De Zapatero..., [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] señora conselleira, non se pode falar porque se molestan os de Izquierda Unida, que están aquí para facerlle o caldo gordo ao Partido Socialista. Iso é un pouco a síntese de todo o que temos escoitado nos últimos minutos. Esa é a oposición, señora conselleira, os que negaron a crise; hoxe negan a recuperación. E os que daquela calaban de forma cómplice cos socialistas agora fanlles os coros aos que arrasaron España con 3 millóns de desempregados. ¡Alá cada un coa súa responsabilidade! Con razón non queren que falemos nin de herdanzas nin de bipartitos nin de recuperación, eses que preferirían que a España lles fose peor para que a eles lles puidera ir mellor; eses que preferirían que a Galicia lles fose peor para que a eles lles puidera ir mellor. O certo é que a eses agoreiros o que temos que dicirlles é que hoxe estamos mellor que hai un ano, mellor que hai dous anos e mellor que hai tres anos. Lentamente, claro que si, pero estamos saíndo da crise, por moito que lles moleste. E é que non é un mérito do goberno, non é un mérito do Goberno de España nin é un mérito do Goberno da Xunta de Galicia, é un logro do conxunto da cidadanía, que asumiu sacrificios para que hoxe puideramos dicir que a situación está a mellorar, e iso é o que a vostedes lles molesta. Por iso a nós nos preocupa a súa actitude, porque os que crearon a crise son os mesmos que agora negan a recuperación, e moléstanos non porque reneguen do que está a facer o Goberno –o Goberno de España e o Goberno da Xunta–, é que están renegando do esforzo do conxunto da sociedade deste país. E nós estamos orgullosos do noso país e de todo o que temos acadado entre todos, e imos dicilo con claridade, por iso non estamos dispostos a dar ningún paso atrás na loita contra a crise. Orgullosos do noso país, temos que dicir que hoxe en España hai 570.000 persoas que están traballando afiliadas á Seguridade Social que hai un ano estaban no paro; orgullosos no noso país temos que dicir que hoxe hai 82.000 mozos menores de 30 anos que están traballando e que hai un ano estaban no paro; orgullosos do noso país teñen que recoñecer, xunto con nós, que hoxe en Galicia hai 25.000 desempregados que están traballando e que hai un ano estaban no paro; 25.000 desempregados menos. Estamos ante un dato positivo e terán que recoñecelo porque cando gobernaba ese Bipartito que nunca existiu o paro crecía no último ano a razón de 51.000 persoas anuais. Por todo iso, nós estamos orgullosos do noso país; vostedes non queren recoñecer esa realidade. A conselleira deu uns datos francamente interesantes trece meses consecutivos con cifras positivas na taxa interanual de afiliación á Seguridade Social: dezaoito meses de baixadas consecutivas no interanual do paro rexistrado. A porcentaxe de asalariados con contrato indefinido medrou –por moito que vostedes digan o contrario– do 68,9 % no 2007 ao 76,4 % na actualidade. A vostedes todo isto lles dá igual. Eu a verdade é que non acepto a preocupación de Alternativa Galega de Esquerda polo desemprego porque os mesmos que din aquí estar preocupados polo desemprego logo propoñen o peche de empresas, é o discurso habitual. Queren pechar a planta de gas de Mugardos; queren pechar a central térmica da Pontes, que dá de comer a moitas familias; queren pechar Ence e colapsar todo o sector forestal de Galicia e riqueza de moitas familias; queren parar o tren ao porto exterior de Ferrol; están en contra da aeronáutica do complexo de Rozas, en Castro de Rei; están en contra da eólica mariña, en Ferrol; están en contra de Povisa, que aquí o queren pechar día si e día non; e agora tamén critican abertamente a Citroën. ¡Vamos!, que se vostedes gobernaran algún día en Galicia, mandarían ao paro a milleiros de galegos, esa é a realidade. Polo tanto, nós non aceptamos esas leccións. Quería contestar algunha cuestión que se ten plantexado. A señora Iglesias, do Grupo Mixto Mixto, falaba de estabilidade. ¡Home!, falar de estabilidade... Estabilidade é que un deputado forme parte do seu grupo durante todo o mandato; estabilidade é ter os votos para gobernar. Non nos falen de estabilidade, vostede é a que quere reescribir a historia e agora resulta que o Bipartito foi un exitazo e que a culpa a teñen os galegos, que non o quixeron votar no ano 2009. Bueno, pois eu non o entendo. Señor Fajardo, falaba vostede –que nos olvidabamos– dos parados de longa duración. Non é verdade, esquece vostede o programa Activa, dirixido precisamente a ese colectivo. Polo tanto, alégrome, por certo, de que cambie de discurso e de que agora se sume aos que sempre defendemos o diálogo social. Nos últimos plenos vostedes criticaban abertamente os sindicatos que se sentaban nas mesas do diálogo social en Galicia e tamén en España, eu quero felicitalo por ese cambio de discurso. E, claro, é que ao BNG agora lle molesta que este goberno apoie os emprendedores. É que imos seguir apoiando os emprendedores, claro que si, e fixemos unha lei de emprendemento en Galicia para facilitalo, claro que si; claro que imos seguir apostando nese sentido. Falaba vostede das competencias en políticas activas de emprego, pero vostede equivócase, Galicia ten transferidas as competencias en execución das políticas activas de emprego –en execución–. A nós parécenos ben que haxa coordinación entre as comunidades autónomas e o Estado. Vostedes falan en termos de vasalaxe, de submisión, nós, desde logo, cremos que os parados do noso país non entenden ese discurso. E falaba vostede de datos, pero, claro, non concretaba; de datos da EPA, primeiro trimestre do 2015 –xa para rematar–: aumentou a ocupación, 4.500 ocupados máis; baixou o paro, 21.200 parados menos; baixou a taxa de paro, estamos no 21,8, dous puntos menos que a media de España –señora Quintas, doce puntos menos que o seu referente, Andalucía–; baixou o número de fogares con todos os seus membros en paro, señora Quintas, baixou en Galicia...,
Vaia rematando.
...6.600 menos; baixou a taxa de paro xuvenil, catro puntos menos no último ano; estamos seis puntos por debaixo da media de España. Señora Quintas, 18 puntos menos que en Andalucía. Ese é o seu referente. Remato xa. Hoxe o Goberno galego compareceu nesta Cámara para anunciar que neste exercicio imos ter máis fondos para políticas activas de emprego. Señora conselleira, quede cunha mensaxe: nós, dende o Grupo Popular, celebramos que así aconteza. A oposición está molesta, preferirían que a Galicia lle fose peor para que a eles lles puidera ir mellor. Nada máis e moias grazas.
Moitas grazas, señor Tellado. Réplica da conselleira de Traballo e Benestar, dona Beatriz Mato.
Moitas grazas, presidenta. Pois si, señor Tellado, evidentemente, hai moito coro que facer nestes momentos, moitas palmas que tocar, porque, efectivamente, auguramos grandes entendementos en moitas das nosas cidades, que estou convencida, ademais, que van ser non só grandes senón tamén frutíferos entre, por exemplo, o Partido Socialista e mesmo..., non sei se son mareas, se son Podemos, se son AGE... Non sei, como se chamen, evidentemente, pero estou convencida de que van ser tan exitosos como foi...
Silencio, por favor.
...o Goberno bipartito entre o Partido Socialista e... [[Murmurios.]] Todo membro do Goberno como parte de membro do Goberno tamén é membro dunha formación política, evidentemente, que defende un proxecto e que defende unha liña de actuación, que é a que dende o Goberno da Xunta de Galicia estamos a desenvolver, e esta liña de actuación, que ten que ver con amosar non só o noso compromiso senón tamén as nosas actuacións, ten que ver con que hoxe o Goberno da Xunta de Galicia vai comparecer coa principal preocupación, que dá a casualidade que non só é a principal, senón a única preocupación que ten antes e despois das eleccións municipais, dende o primeiro minuto do ano 2009 ata agora mesmo, señora Quintas. Evidentemente, isto non é que sexa o mellor que pode presentar o Goberno da Xunta de Galicia, senón que é o máis importante que pode presentar o Goberno da Xunta de Galicia. E, ¡home!, evidentemente, hai moitas das afirmacións que se desenvolveron ao longo desta exposición que non é que sexan faltas de rigor é que son absolutamente falsas. Polo tanto, é conveniente que os galegos saiban que esta é a posición na que os partidos da oposición –os partidos da oposición, por certo, porque, efectivamente, este goberno está aquí ata o ano 2016 porque foi elixido polos galegos e polas galegas–... Pois, evidentemente, fixéronse unhas cantas afirmacións absolutamente falsas. O primeiro de todo é a execución do presuposto desta consellería en materia de emprego, que foi unha execución que ronda o 93 % do total da súa execución...
¡Silencio, por favor!
...da materia de emprego...
Perdón. Señora Acuña, se vostede quere intervir, que lle dea o seu grupo o turno, ¡faga o favor! Ten a palabra, conselleira, e perdoe.
Ademais, sorpréndeme especialmente porque nesta Cámara hai xente moi experimentada non só no seu labor de deputado, senón tamén como membro do Goberno, que traballou nos gobernos bipartitos e saben perfectamente como se publican e cando se publican as execucións e, polo tanto, a realidade das execucións, e non entendo agora como pode ser motivo de sorpresa. Tamén se fixeron unhas cantas afirmacións vencelladas a se despedimos ou non despedimos orientadores. Pois, evidentemente, non foi este goberno da Xunta de Galicia o que despediu orientadores, senón que foi o Goberno do señor Zapatero quen fixo contratacións temporais de orientadores, que non fixos temporais, que non funcionarios temporais, que, evidentemente, remataron o seu traballo e que nós suplimos neste ano contratando 150 orientadores máis agora para as oficinas de emprego para facer ese importante labor que precisan os nosos desempregados. Evidentemente, hai outras afirmacións vencelladas, por exemplo, á emigración que non constatan o publicado polo Instituto Galego de Estatística. Eu estou convencida de que hai unha intención clara de terxiversar as cifras, pero invito a calquera a que vaia ás páxinas oficiais do INE e mesmo do IGE para ver a saída dos nosos mozos da nosa comunidade e a que vexa que é absolutamente falso que sexa agora cando máis mozos da comunidade se van, senón que foi no ano 2007 exactamente. E así podería investir –non gastar, non perder; investir– o meu tempo nesta intervención para desfacer todas as mentiras que foron plantexadas pola oposición. Pero, evidentemente, voume centrar no máis importante, que son eses 244.000 desempregados que hai na nosa comunidade, para os que estamos traballando a día de hoxe. E cando digo que hai unha situación distinta na nosa comunidade e que estamos na senda do crecemento, non o digo por dicir, senón que o acompañan os datos. É verdade que agora mesmo hai un 66 % menos de traballadores afectados polos ERE dos que había no trimestre anterior, do ano 2005. A realidade é que hai 20.000 empregados máis, e tamén é unha realidade que hai 3.800 autónomos máis no último ano, e tamén que os datos do paro rexistrado do mes de abril foron os mellores dende o ano 1996. Estou convencida de que as cifras de desemprego deste mes de maio tamén van ser máis positivas do que foron o ano pasado, porque en Galicia estanse a vivir agora momentos similares aos do ano 2012. E non só iso, senón que ratifico o anuncio feito pola ministra de Traballo de que na nosa comunidade haberá 31.000 –preto de 32.000– empregos ao remate deste ano, o cal significará que a comunidade acabará o ano coas cifras de emprego que había no primeiro trimestre do ano 2007. Así mesmo, evidentemente, respecto da taxa de paro da que falaba, señora Quintas, aínda estamos en maio e, polo tanto, señora Quintas, invítoa a que deixe pasar o ano para falar da taxa de paro coa que pechará a nosa comunidade. Así mesmo, se miramos todas as contratacións, as contratacións de emprego na nosa comunidade –e volvo dicilo para que non se me interprete mal–, veremos que a porcentaxe de asalariados que había no primeiro trimestre do ano 2007 con contrato indefinido era do 68,9 %, e agora esa porcentaxe no primeiro trimestre do ano 2015 é do 76,4 %; é dicir, sete puntos máis, e, ademais, se temos en conta o tipo de xornada dos traballadores galegos, o 84,9 %; dito pola enquisa de poboación activa á que ás veces apela a oposición. O 84,9 % están en xornada completa, o que supón 1,2 % puntos máis por riba da media estatal. Con todo isto, evidentemente, temos que seguir traballando por esas 244.000 persoas. Niso estamos cada día, neste momento, e dende o minuto un ao que chegamos ao Goberno, para desenvolver todas as medidas que entendemos que favorecen que ascenda a recuperación económica da nosa comunidade e sexa xa unha realidade, e por suposto que favorecen a empregabilidade dos nosos traballadores, como son as medidas que desenvolveu no Plan anual de emprego esta comunidade, que ten comprometidas co Goberno do Estado, e como son os colectivos para os que fixemos especial fincapé dende o Goberno da Xunta de Galicia, que é o Plan de emprego xuvenil, con 19 medidas concretas e 100 millóns de euros, que beneficiaron a 48.000 mozos e que, evidentemente, converteron a nosa comunidade no ano 2014 na comunidade na que máis baixou o desemprego nos menores de 25 anos; o Programa complementario de garantía xuvenil para menores de 25 anos, que foi acordado cos axentes sociais, e tamén foi Galicia a primeira en deseñar un plan complementario ao do Goberno estatal para os parados de longa duración, onde, evidentemente, tamén están os maiores de 45 anos, que foi tamén consensuado cos axentes sociais; e do mesmo xeito este goberno é o que por primeira vez se preocupou da situación que está a vivir a nosa comunidade, que tamén ten unha incidencia na taxa de actividade, como é a situación demográfica. Nunca antes houbo un plan de emprego xuvenil na nosa comunidade, nunca antes houbo un plan de dinamización demográfica na nosa comunidade, por algo será; será porque igual daquela non lles preocupaba. E fixémolo introducindo, evidentemente, neste plan importantes novidades nas ordes de emprego, como é a específica para os mozos autónomos, para autónomos que se dan de alta, para autónomos menores de 30, menores de 25 anos; autónomos que, por certo, preto do 15 % única e exclusivamente, tendo os datos últimos que son do ano 2012, son os únicos que non continúan coa actividade. O 15 % dos autónomos que recibiron unha subvención non continúan coa actividade, tal e como estipula a lexislación dous anos despois. Unha orde que, evidentemente, para os menores de 30 anos, beneficiou a 730 mozos no ano 2014 e que lles dá unha cobertura económica de toda a cotización á Seguridade Social do primeiro ano do menor de 30 anos que se dá de alta como autónomo. E por suposto que apostaremos e seguiremos apostando pola formación, porque sabemos que na nosa comunidade preto do 67 % dos desempregados teñen unha formación moi baixa. Polo tanto, é fundamental seguir apostando por estas persoas, por mellorar a súa formación e as súas oportunidades de emprego. En concreto, a formación para desempregados, como a formación no seu conxunto, ten un investimento de 70 millóns de euros, os cales van especificamente vencellados aos desempregados, onde están, entre outras, fórmulas como son os obradoiros de emprego, nos que cremos, por iso os seguimos desenvolvendo, pola función que cumpren e mesmo tamén pola formación e a oportunidade de traballo que dan aos traballadores, e por suposto outra serie de medidas formativas, como as que estamos a desenvolver nos centros propios da Xunta de Galicia, como as que estamos a desenvolver por primeira vez –que antes non se facía– nos centros da Consellería de Educación, onde incrementamos o presuposto de colaboración coa Consellería de Educación para que nos centros públicos, aproveitando os recursos humanos que temos, os seus coñecementos e tamén os recursos físicos, poidamos dar formación tamén aos desempregados, formación para o emprego, e tamén, evidentemente, a orde de axuda –que é coma unha novidade–, para os alumnos e alumnas destes cursos de formación, de 4 millóns de euros. E tamén dúas liñas novas de axudas para formar nas TIC, en idiomas e en dar certificados de profesionalidade, neste caso vencellados aos xoves menores de 25 anos, e tamén aos parados de longa duración. E, así mesmo, evidentemente, outra ferramenta, como son os programas integrados de emprego, con 5,7 millóns de euros, deixando se cabe para o final que, despois da principal preocupación que temos en materia de emprego, que é loitar –como non pode ser doutro xeito– contra estas taxas de desemprego, tamén é axudar a aqueles que peor o están a pasar, como son as persoas beneficiarias da renda de integración social, onde por primeira vez na nosa comunidade están agora a ter oportunidade 1.000 persoas de ter un posto de traballo a través dos concellos; posto de traballo que mellorará a súa empregabilidade e tamén as súas oportunidades de entrar no mercado laboral. Nada máis e moita grazas.
Moitas grazas. Rolda especial de aclaracións. Polo Grupo Mixto, a señora Iglesias.
Grazas, presidenta. Señora conselleira, paréceme moi ben que diga que se preocupa e que non lle faga caso ao señor Tellado cando di: Señora conselleira, non se preocupe que a culpa toda é da oposición. Paréceme moi acertado que repetira moitas veces na última parte da súa intervención a palabra de que se preocupa. A min o de que aumente o orzamento para a Risga mosquéame ¡que quere que lle diga!, porque ou antes non a cobraban moitos que a tiñan que cobrar ou aumentaron os beneficiarios que se atopan nesa situación. Repítolle: baixan as listas do paro. E baixan porque aumenta a emigración. Ese é un dato que está constatado, demostrado, en todos os periódicos. Outro dato: España é o país onde máis se acentuou a desigualdade e, dentro de España, a comunidade de Galiza a que máis. Este tamén é un dato que o traía La Voz de Galicia antes de onte. Aconséllolle que se preocupe tamén e que se entere de que as mareas se chaman "mareas cidadás"; é a cidadanía organizada para botar abaixo estes gobernos desleigados da cidadanía e dos seus dereitos. Por iso nos organizamos. Estouna informando do que son as mareas, como di que non o sabe. E teña conta a ver se a van afogar, se non sabe o que son, porque están collendo forza ¡eh!, ¡moita forza! Vamos ver, o señor Tellado di que nós non estamos orgullosos do noso país e das nosas xentes. ¡Vaia se estamos! Os que non están orgullosos e maltratan o país e a súa xente, o seu idioma, o seu medio ambiente e a súa cultura son vostedes, que unha detrás doutra rexeitan as iniciativas que presenta a oposición en prol do ben de Galicia, e podían ser un pouco máis consensuadores. Por outra parte, señor Tellado, vostede non sei que entende por estabilidade, pero eu entendo que a democracia é plural, e iso é o que lle dá estabilidade ao sistema democrático, a pluralidade, e non a roca monolítica que vostedes exercen co rodillo da súa maioría. Tamén outra cousa na que quero insistir é en cando di que crean emprego: ¿en que condicións están creando emprego?, ¿que tipo de contratos? A xente non está contenta, e, de feito, aí teñen as eleccións municipais. Por certo, ¿como lles quedou o corpiño? Non lles debeu quedar moi a gusto. Perdoen, pero os resultados electorais dende logo reflicten un descontento cidadán que había que ter en conta. Non se feliciten vostedes por estas políticas, fagan o favor de facer unha pouca autocrítica. E eu rogo: non maltrate as traballadores de servizos sociais, son mulleres maltratadas pola Administración: non cobran os salarios, sofren unhas quendas de escravitude e non se contempla a corresponsabilidade, a conciliación; é un departamento maltratador de mulleres –e se teño que retiralo, retíroo, pero tíñao que dicir, síntoo moito–. E non teño moito máis nada que dicir, porque vostedes se dan un autobombo que non hai maneira de que acepten as críticas e de que as asuman para transformar as súas accións políticas, para beneficio de todo o país. Falan de empresas que se queren..., de empresas contaminantes. ¿Vostede leu o libro de Galeano Las venas abiertas de América Latina? En Galicia está pasando unha cousa moi parecida, si, están espoliando o país para levar os cartos para fóra, e despois aquí pan para hoxe e fame para mañá. Ese é o resultado das súas políticas, e dígollo con todo o respecto porque, así como non se entera das mareas, parece que tampouco se entera da situación na que se atopa a cidadanía galega. Pero xa vai sendo hora de que se entere, ¡eh!, leva moito tempo exercendo o Goberno. Entérese, por favor, interésanos a todas que se entere, polo ben do país e tamén polo ben deste Parlamento. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Señora Prado, polo Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Señora Mato, os datos dos que dispoñemos, os que facilitan –porque, como xa todo o mundo sabe, dende logo este goberno non se caracteriza por facilitar a información á que temos dereito neste Parlamento–, falan de que os programas ligados ao fomento do emprego son dos de máis baixa execución de todo o Goberno galego, señora Mato, a pesar de que vostede chega aquí montada nesa cuestión de que é a máxima ocupación do Goberno, mais a realidade é que non é así. Mire, en mellora e fomento da empregabilidade non executou o 33 % do orzamento, cos datos que vostedes nos facilitaron. Se menten nos datos, pois a responsabilidade é súa. Mire, na intermediación e inserción laboral non executaron o 36 %, ou non executaron o 68 % da mellora da cualificación do emprego. Eses son os datos que vostedes facilitaron. Se logo resulta que menten ou non os trasladan axeitadamente, a responsabilidade será súa. Eu, dende logo, non deixo de escandalizarme de que queira presumir da situación do mercado laboral no noso país. Xa lle dixen noutras ocasións que dá auténtico noxo ver o mercado laboral que temos; un mercado laboral onde baixa o paro, pero non aumentan as persoas empregadas, señora Mato. Isto debería levala a que reflexionara un pouquiño sobre que significa exactamente isto. Baixa o paro, é dicir, baixan as persoas inscritas, pero non porque se cree traballo senón porque moitas xa non se inscriben e outras moitas van á emigración. Vostede debería dar unha volta polo Reino Unido, debería ir dar unha volta por Londres, e vería cantos galegos e galegas topa, sen buscalos –e non lle quero dicir xa se se molestara en buscalos–, ou por Alemaña, ou por Suíza. Entón, vostedes siga dicindo aquí que é mentira que a xente emigra, mais a realidade é teimuda, e os mozos e mozas deste país seguen a emigrar masivamente, por moito que vostedes sigan vindo aquí a dicir que o problema de que a mocidade estea en paro é pola súa baixa cualificación. Sabe que a inmensa maioría dos que emigran están sobrecualificados, que non é un problema de que non estean cualificados. Vostedes sigan mentindo unha vez tras outra. A realidade é que as condicións laborais son á baixa: escasa duración dos contratos laborais, modificación do tipo de xornada, redución de salarios, e isto leva á caída de ingresos da clase traballadora dun xeito masivo. ¿Que tipo de emprego se está a crear no noso país? ¿Que tipo de emprego? Pois, mire, onde había unha persoa que cobraba 1.500 euros, despiden esa persoa, contratan a dúas persoas a tempo parcial, que traballaban logo a tempo total, e a cada unha destas persoas lles pagan 400 euros. ¡Negocio redondo para o empresario!, porque onde había un contrato de 1.400 hai dous de 400. Aforra 700 e ademais aínda cobra desas axudas que vostedes lle facilitan por facilitar traballo escravo. E así, negocio completo para a patronal e para os seus amigos, non para a clase traballadora galega, non para os mozos e mozas deste país e tampouco para as mulleres deste país, que na súa inmensa maioría son as que teñen unhas condicións laborais moito máis precarias. Mire, 929.500 cotizantes cando vostedes volveron ao Goberno, despois dunha paréntese de tres ano e medio. ¿Cantos hai neste momentos? Nestes momentos hai 929.500, 225.000 menos que cando chegou vostede ao Goberno, señora Mato; 225.829 persoas menos afiliadas á Seguridade Social, cotizantes, señora Mato. A pesar...
Vaia rematando, por favor.
...de que a realidade do mercado laboral é que hai persoas que non computan como desempregadas, que traballan só horas ao mes, ou días. Se tiveramos tempo, podiamos facer aquí un desgrane de cal é esa situación. Mire, si, 100.000 persoas máis que están a tempo parcial no noso país, pero non porque desexen, señora Mato, senón porque é o único tipo de contrato que atopan a tempo parcial. E resulta que hai 72.000 persoas que, a pesar de estar traballando, buscan mellora de emprego. ¿Cre que é por capricho? Non, é porque o traballo que teñen non lles dá para vivir, porque o traballo que teñen é a tempo parcial, con salarios de miseria, e non lles dá para vivir; co cal, buscan outro contrato para poder chegar a fin de mes. Ese é o mercado laboral que vostede ten neste momento, coas súas políticas, instalado no noso país; un mercado laboral de miseria, de precariedade, de baixos salarios; que traballar non significa poder vivir dignamente, significa estar igual na miseria e ser pobre. Esas son as políticas que vostedes deberían combater, e, lonxe de facelo, segue instalada nunha política de propaganda que dá noxo, señora Mato, ¡dá noxo!
Moitas grazas, señora Prado. Polo Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda ten a palabra don Juan Manuel Fajardo.
Ben, bo día de novo. Nunca pensei que lle diría isto desde esta tribuna, señora Mato, pero vostede, certamente, me mata cada vez, e non é de amor, ¡eh!, non é de amor, é de desleixo coa actividade política e coa da súa consellería. Porque, claro, un, que viviu con Barrio Sésamo, bota en falta un Barrio Sésamo para responsables políticos, onde lles expliquen que é esquerda e dereita, onde lles expliquen que é maioría social e que é minoría social, onde lles expliquen que é unha marea. Marea son eses que botaron o seu amigo Negreira do Concello da Coruña, por exemplo. É dicir, está ben que un sexa responsable político, pero, cando menos, debería de mostrar un pouco de interese pola realidade política deste país. Pero tamén sobre a realidade política dos seus administrados, porque vostede é a responsable de Emprego deste país, e, dende logo, un non pode consentir que veña vostede aquí defender unha realidade que é falsa, ¡que é falsa! Vostede dixo que a oposición enganaba, pero non deu nin un só dato de en que enganaba. Pero eu doulle o dato da EPA: soamente neste trimestre, 12.900 empregos menos en Galicia. Ese é un dato da EPA que é moi palmar. Se vostede non é capaz de distinguir que diminúen as cifras de rexistro do paro mentres diminúe tamén o número de empregos, é que vostede ten un problema, entón, de comprensión lingüística, como teño eu ás veces. E iso significa, en moitos casos, que neste país está marchando a xente, que se está desanimando, que non se apuntan ás listas do paro. ¿Por que? Porque non hai alternativa coas súas políticas. E ¡home!, señor Tellado, sinceramente, nótoo a vostede mareado; está mareado e recupera o seu discurso de sempre, e precisamente hoxe creo que non é o día; non é o día para que vostede vaia falar de Andalucía. Fálenos de Madrid, de Barcelona, do seu Ferrol, fálenos desas cousas. Non vaia vostede ao de sempre: que somos apocalípticos. A oposición é apocalíptica, a cidadanía tamén é apocalíptica porque os quere varrer do medio. É tan apocalíptica que eu hoxe tiven que pensar moi moito de non coller os manguitos e un flotador e entregárllelo a cada un dos membros do PP. Penseino –tíñaos na casa, porque teño bastantes–, pero non quixen facelo porque a realidade é que hoxe vostedes están, si, afogando, pero durante moito tempo afogaron a xente: afogaron a todos eses desempregados que hoxe viven por debaixo do limiar da pobreza; afogaron eses traballadores que hoxe son traballadores pobres, que non existían antes de que vostedes chegasen aos gobernos; afogaron a todos eses aos que lles quitaron os seus salarios para entregárllelos aos grandes empresarios. Porque explíquenme vostedes como nun lugar onde se di que é unha barbaridade o pacto do 1 % do incremento salarial as empresas do IBEX 35 incrementaron os seus beneficios un 49 %. Coa desigualdade provocada por vostedes, aqueles que teñen paraísos fiscais gañan un 49 % máis. As familias, os traballadores, os pensionistas e os empregados están na miseria pola súa culpa, polas súas políticas, por plans de emprego que nin sequera leron –porque é indecente que non lean os plans de emprego–. Porque hoxe falamos deste PAPE –que, por certo, está colgado na páxina web do Ministerio, non da Consellería, o cal é unha indecencia en termos políticos–, e o responsable de Emprego do PP vén aquí sen mirar e di que este PAPE do que falamos hoxe –para o que pediu a comparecencia, que nunca vai a petición da oposición senón a petición propia do que lle dá a gana a esta conselleira– non ten nin un só programa destinado a maiores de 45 anos, eses que son excluídos do mercado laboral e condenados ao paro de por vida. ¿Onde está? Dígame cal é. No eixo 3, opcións de emprego, dos 17 empregos dos que falamos hoxe, nin un só. En cambio, estes eixos si que contemplan un programa específico para perseguir os desempregados, ¡para perseguilos! A eses desempregados que cobran catro centos e pico euros vostedes perséguenos, porque, claro, os de catro centos e pico defraudan, Bárcenas non, o Partido Popular tampouco, pero os de 425 hai que perseguilos. Son indecentes en termos políticos porque perseguen o débil, masacran o débil, mentres permiten que as grandes industrias...
Vaia rematando, por favor.
...incrementen os seus beneficios por políticas como a súa. Por certo, o mareo non sei se lle vén de cando aporreaba as portas da facultade cando era membro dos CAF; non sei se lle vén diso. Porque niso tamén hai que saber de onde vén cada un; hai que ter claro de onde vén cada un e de como un é capaz de ser mamporreiro do CAF e de repente ser mamporreiro das políticas do PP. Bueno, pois cada un terá os seus principios. Eu téñoos moi claros. Parece que moitos do Partido Popular non os teñen tan claros. A realidade é que vostede non puxo encima da mesa nin unha soa das medidas concretas que van servir para cambiar as cousas, porque lle dou outro dato: eses datos que significan 13.000 empregos menos nun trimestre veñen dun plan de emprego calcado a este do ano anterior; calcado, onde apenas hai modificacións. Polo tanto, vostedes insisten no erro, nesas políticas de emprego que levan a este país ao desastre, que levan a este país a unhas cifras inaceptables de emprego e sobre todo de subemprego. ¿Onde está o programa para controlar que nos ERE se cumpran as xornadas laborais?
Remate, señor Fajardo.
¿Onde está o programa para controlar as horas extras incobradas? Pois iso é o que reclamamos desde esta opción. E, por certo, trataremos de traerlle algún DVD para que distinga onde está unha marea e onde non. Moitas grazas.
Grupo Socialista, señora Quintas.
Grazas, señora presidenta. Mire, señora conselleira e señor portavoz de emprego, eu creo que vostedes xa din calquera cousa sen o máis mínimo rubor. Chama a atención que alguén diga que se trae aquí un discurso aprendido cando se vén falar de: xa pasou o de Andalucía, analice os datos. Señora conselleira, nivel de execución, función 32, promoción do emprego. No ano 2014 deixáronse sen executar 85 millóns de euros, o 31 %; no ano 2013 deixáronse sen executar 98 millóns de euros, o 35 %; no ano 2012 deixáronse sen executar 104 millóns de euros, o 29 %; no ano 2011 deixáronse sen executar 160 millóns de euros, o 33 %; no ano 2010 deixáronse sen executar 152 millóns de euros, o 28 %. Señora conselleira, ¿vostede cre que este país, os desempregados deste país, os maiores de 45 anos, os xóvenes, as mulleres deste país, merecen a política de emprego que vostede e o señor Feijóo nos levan dando durante sete anos? Directamente proporcional é o aumento do paro e vostedes diminúen o orzamento, pero o que xa é incualificable é que nin sequera o executan. En resumo, señora conselleira, de cada 3 euros existentes, 1 deles non foi executado. ¿Vostede cre que este país merece iso? Este goberno recorta e precariza inxustificadamente porque tamén, ¡home!, é sorprendente que vostede veña falar aquí do control dos cursos de formación. É sorprendente, señora conselleira, despois do que tivemos que ler, do que tivemos que ver e das declaracións da Operación Zeta que vostede veña aquí presumir do control dos cursos de formación. Realmente eu non son capaz de cualificalo e o que se me ocorre retiraríamo a señora presidenta do Diario de Sesións. Non foron executados nas súas anualidades desde que vostedes gobernan 770 millóns de euros, mentres os xóvenes deste país se van, mentres a pobreza aumenta, mentres as condicións laborais son insostibles e precarias, mentres os servizos públicos son recortados e mentres as prazas públicas están amortizadas. Que vostede, que o Goberno galego, considere que a primeira comparecencia despois dunhas eleccións sexa a da conselleira de Traballo para informar de emprego, señora conselleira, é que non ten amigos no Goberno, non os ten. Os últimos datos indican que o desemprego en Galicia ascende, e non vale retorcelos. Temos 275.700 persoas en desemprego en Galicia, representa un aumento trimestral de 11.900 persoas. Este goberno leva máis de seis anos. Encántalles aos señores portavoces do Partido Popular e encántalle ao Goberno galego vir falar aquí de memoria. Despois parécelles mal cando nós falamos de memoria e de memoria histórica, parécelles moi mal e hai que retiralo, pero vostedes non teñen rubor porque son uns incapaces e uns ineficaces...,
Vaia rematando, por favor.
...señora conselleira, para vir botar culpas. Xa llelo dixen moitas veces. Vostede vén aquí emendarse a si mesma, vostede é herdeira de si mesma. O Partido Popular está destrozando este país, e o que é máis grave, non lle importa, señora conselleira. Porque é certo que vivimos momentos de crise, porque é certo que hai problemas, pero o que é inxustificable é que vostedes nin sequera executen o orzamento que teñen, o que é inxustificable é que vostedes fagan orzamentos nos que as partidas que máis se diminúen sexan precisamente as que máis afectan as persoas deste país, e a vostedes dálles igual. Poderiamos seguir dando datos, señora conselleira, pero a realidade, as contas, son contas e non contos, e as contas son os orzamentos...,
Remate, señora Quintas.
...e os orzamentos son públicos e as contas son os datos de desempregados, e as contas son os xóvenes que vostedes botan a patadas deste país e que nin sequera están nas listas de desemprego.
Moitas grazas, señora Quintas.
Si, señora conselleira, porque cando un xoven estuda, se prepara para traballar e non ten ningunha oportunidade e ten que marchar, a vostedes non lles importa, porque cando unha persoa maior, que cotizou toda a vida...,
Remate, señora Quintas, por favor.
...queda no paro con 45 anos e a vostedes non lles importa, ¿que é o que están facendo?
Moitas grazas, señora Quintas.
¿Que é o que están facendo?
Moitas grazas.
Grazas, señora presidenta.
Grupo Popular, señor Tellado.
Grazas, señora presidenta. Pois o que estamos facendo é o contrario do que fixo o Partido Socialista para crear tres millóns de parados neste país, exactamente o contrario. [[Aplausos.]] Queren vostedes que falemos de resultados electorais e claro que imos facelo. Nós facemos autocrítica, claro que si, sabemos ler os resultados electorais do pasado domingo, [[Murmurios.]] efectivamente. Nós é certo que sufrimos...
Señora Quintas.
...un retroceso electoral –non se poña nerviosa– polo desgaste que supón xestionar a maior crise económica dos últimos trinta anos. [[Murmurios.]] Pero, por mal que lles pese, nós somos o primeiro partido de Galicia, gañamos nas catro provincias e somos a primeira forza política en tres das sete grandes cidades de Galicia. Por moito que lle moleste, señor Fajardo, sacamos 148 maiorías absolutas dos 314 concellos de Galicia, [[Murmurios.]] e sacamos 55 maiorías simples. Son resultados que a nós non nos satisfán pero, dende logo, non me diga que vostedes gañaron as eleccións municipais do pasado domingo porque non é certo. [[Aplausos.]] E, señora Quintas, falando de eleccións municipais, pero vostedes, os socialistas, ¿de que presumen?, ¿de que gañan poder perdendo votos?, [[Murmurios.]] ¿Presumen diso?, ¿de que se converteron na terceira forza política...
Señora Quintas, por favor.
...en Ferrol, na Coruña, en Santiago, en Ourense e en Pontevedra? [[Murmurios.]] ¿É diso do que presumen? [[Murmurios.]] Señora Quintas, pois céntrese un pouco e falemos do paro, e falemos con datos... [[Murmurios.]] Señor Fajardo, nós, dende logo, antepoñemos Galicia por riba do noso partido, e é verdade que estamos preocupados, pero non polos resultados obtido polo Partido Popular o pasado domingo, que, xa lle digo, non son tan malos como vostede pensa. Nós estamos preocupados por esa inestabilidade que vai chegar si ou si da man desas mareas das que vostede tanto presume. E, mire, por unha vez vaime vostede facer coincidir co señor Vence cando dicía aquilo de que a cabeza debe de servir para algo máis que para poñer un gorro. [[Aplausos.]] Certamente é así. [[Aplausos.]] Tamén dende o BNG dicían nestes días de campaña que o que hoxe é novo mañá empeza a ser vello... [[Murmurios.]] ¿Sóalle? Non sei se o din porque vostede, que se presenta aquí como gran renovador, leva doce anos como concelleiro en Vilagarcía, aportando máis ben pouco, e que agora, cando remate este lexislatura, xa serán dezaseis. Bueno, pois esa é a renovación que vostedes nos ofrecen. Miren, mentres vostedes están preocupados polo seu, preocupados a ver se conseguen máis apoios e máis presenza, nós estamos preocupados por Galicia, traballando por Galicia para sacala da crise. E nós estamos satisfeitos dos datos que hai enriba da mesa –datos da EPA do primeiro trimestre de 2015, esta que a señora Quintas non coñece–: aumenta a ocupación –4.500 ocupados máis en Galicia, señora Quintas–; baixou o paro –21.000 parados menos que hai un ano–; baixa a taxa de paro –estamos dous puntos por debaixo da media de España, doce puntos por debaixo da súa amada Andalucía..., [[Murmurios.]] si, si, da súa amada Andalucía–; baixou o número de fogares con todos os seus membros en paro –6.600 menos que hai un ano–; [[Murmurios.]] e baixou a taxa de paro xuvenil –4 puntos menos no último ano, 6 puntos menos que a media de España, 18 puntos menos que en Andalucía, a súa amada Andalucía, o seu modelo–. [[Murmurios.]] Mire, nós non lles imos falar do Bipartito porque se poñen malos...,
¡Silencio, por favor!
...non lles imos falar da herdanza porque non o soportan. Nós o que lles dicimos é que estamos traballando para sacar a España dunha crise que inventaron vostedes e que negaron vostedes, e nós estamos traballando para xerar emprego. E hoxe, por moito que lles pese, estamos na senda da recuperación económica, dino todos os indicadores, os macroeconómicos e tamén os microeconómicos. Hoxe xa hai xente que se está beneficiando da recuperación económica, por moito que a vostedes lles moleste. E, dende logo, este partido, se ten que asumir o desgaste de sacar este país da crise, asúmeo con moito gusto porque o importante é a recuperación económica e as persoas; esas que vostedes utilizan para facer un discurso oportunista e interesado. A eses que vostedes mandaron ao paro veñen aquí e úsanos de pancarta para defender os seus argumentos. A diferenza é que vostedes crearon esta crise e nós traballamos intensamente para saír dela... [[Murmurios.]] Efectivamente, o seu partido...
Silencio.
Polo tanto, ese triunfalismo do que vostedes fan gala nós nin o entendemos nin o compartimos. Supoño que dentro de pouco virán os señores do Partido Socialista con camisetas para parecerse cada vez máis aos señores de Podemos, eses que son agora os seus aliados naturais. [[Murmurios.]] ¡Benvidos á esquerda radical! [[Aplausos.]] Alí seguro que estarán moi cómodos. [[Aplausos.]] Supoño que o señor Paco Vázquez estará tremendamente preocupado vendo a deriva que tivo o portavoz do Partido Socialista. [[Murmurios.]] [[A señora Quintas Álvarez pronuncia palabras que non se perciben.]] Nada máis e moitas grazas.
Non o entendo. Supoño que ten dereito a falar aquí o que lle corresponde, señora Quintas. Vostede falou... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Entón, por favor, respectemos os turnos de intervención e o dereito de todos e cada un dos deputados e das deputadas desta Cámara a intervir cando lles corresponde, porque son os seus partidos os que o deciden aquí nesta tribuna. ¡E faga o favor! Ten a palabra, conselleira, para pechar o debate.
Moitas grazas. A verdade é que o Parlamento de Galiza non debería converterse nunha escola. Non é este o lugar para ensinar a ninguén o que significa, por exemplo, o presuposto comprometido e o presuposto pagado, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] o que significa estar en D e en OK, pero, evidentemente, isto é algo que supoño, señora Quintas, que calquera da súa formación que tivo a oportunidade de pasar por un goberno llo explicará perfectamente, e aí comprobará que a execución do presuposto desta consellería en materia de emprego todos os anos estivo preto do 95 %, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] e foi, efectivamente, co presuposto pagado.
¡Pero silencio, por favor! Ten unha chamada á orde.
Tamén é verdade que o Parlamento non debe ser a escola, e isto é a verdade, pero eu, só por facer un inciso, señora Iglesias, para que eu me entere, xa que é importante que a conselleira se entere: ¿vostede que é?, ¿que é vostede?, ¿marea? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿AGE?...,
Señora conselleira, señora conselleira... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Silencio! Conselleira...
...¿independente?, ¿Izquierda Unida? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ...
Conselleira, prégolle que centre a súa intervención.
¿Marea, AGE, Podemos...?
Silencio, por favor, que estou a falar eu coa conselleira. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor Losada, ten unha chamada á orde. Estou a falar eu coa conselleira. Conselleira, por favor, prégolle que centre a súa intervención.
Entón, xa intentando clarexar quen estamos aquí e que representación temos, evidentemente, do que teño que falar é do que máis nos ocupa, que son todas as políticas de emprego. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Os datos que están...
Silencio, por favor.
Eu tamén.
¡Silencio! Conselleira, por favor, continúe.
Pero sen insultos. Non, non, non..., é machismo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Bueno, seguimos.
Señora Quintas, ten vostede outra chamada á orde.
Centrándonos no tema, hai unha cifra que é importante...
Por favor, conselleira, perdoe un momento. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vamos ver, eu... Silencio, por favor, señora Piñeiro e señora Romero, fagan o favor. Eu ao único ao que apelo é á responsabilidade de todos os que estamos aquí. Neste momento ten a palabra a conselleira e parece que non pode falar. Polo tanto, conselleira, por favor, continúe a súa... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] Señor Losada, chameino unha vez á orde porque creo que vostede non se comportou correctamente, non quero volvelo chamar. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Conselleira, ten vostede a palabra, por favor, continúe.
Repasando todas as palabras desta última intervención que tiven como conselleira, non houbo, evidentemente, ningún insulto nin moitísimo menos; outra cousa é que a algúns lles custe dixerir todo o que van ter que facer no futuro para poder gobernar as distintas institucións. O feito é, dalgún xeito, que as cifras nos acompañan agora, e que na nosa comunidade hai 25.000 desempregados menos, no último ano, que se acompañan con 20.000 afiliados máis. É dicir, no último ano hai 25.000 desempregados menos que se acompañan con 20.000 afiliados máis; o cal indica unha coherencia nos datos que para nada coincide, evidentemente, co panorama que dende a oposición se tenta plantexar na nosa comunidade. Iso non significa que dende este goberno, evidentemente, non esteamos todos os días traballando para mellorar a situación dos 244.000 desempregados da nosa comunidade, que, efectivamente, estamos a desenvolver coas nosas políticas, onde, por certo, executamos preto do 100 % de todo o presuposto. De feito –como dicía–, todas estas políticas están a mudar a situación económica e están tamén a mudar a situación de emprego; tal é así que estou convencida de que comezaremos o ano 2016 coa cifra de empregados que había no principio do ano 2007, é dicir, antes da crise. E para iso seguiremos a traballar con ese plan que lle chaman PAPE, que está, efectivamente, publicado e que xa está desenvolvéndose dende a nosa comunidade. Evidentemente, nel destacamos distintas medidas que nós cremos que van para os colectivos prioritarios da nosa comunidade, como son os mozos, como son os parados de longa duración, onde os prioritarios son os maiores de 45 anos, e polo tal existen, e como son as persoas beneficiarias da renda de integración social. Son 88 as medidas que dende este goberno hoxe –día importante, antes ou despois dunhas eleccións– queremos presentar; 88 medidas para loitar contra o desemprego; 88 medidas para axudar a crear emprego en seis eixos. Evidentemente, deles temos que destacar a nosa aposta firme por mellorar as condicións de preparación e cualificación dos galegos e das galegas, posto que preto do 70 % dos desempregados da nosa comunidade teñen unha baixa cualificación, por iso investimos 70 millóns de euros dos 160 que ten o presuposto da Consellería de Traballo especificamente para esa formación, para darlles a oportunidade de mellorar a súa cualificación. Estamos falando de 70 millóns de euros porque a Comunidade Autónoma fixo os deberes, cumpriu os seus obxectivos, e por iso dende o Goberno do Estado se incrementou o financiamento das políticas activas de emprego nun 14 %, e, evidentemente, tamén se lle recoñeceu a esta comunidade autónoma un exemplo de boas prácticas ao ser elixida sede para un seminario de boas prácticas do recoñecemento da experiencia profesional. Recoñecer a aposta que vimos facendo dende o ano 2009 por esta formación e por que esta formación sexa de calidade é algo que está a facer agora o Goberno central con esta comunidade. Como dicía, foron 5.000 as persoas que tiveron a oportunidade de acompañar agora un certificado de profesionalidade homologado en todo o Estado que acredite a súa formación. E tamén hai que destacar novidades que hai neste plan que o diferencian do plan anterior, do PAPE anterior, como é a orde de axudas para os alumnos, de 4 millóns de euros, para axudalos no transporte, na manutención, no aloxamento e na conciliación, ou como son tamén, evidentemente, os colectivos de especial interese, como as mulleres vítimas de violencia de xénero e mesmo tamén a discapacidade. E tamén a formación específica nas TIC, en idiomas, para obter certificados de profesionalidade destes dous colectivos, que son os que priorizamos, e que son os mozos e os parados de longa duración, entre os que se inclúen tamén os maiores de 45 anos. Por suposto, tamén a orde de axuda, a renda de integración social, que, como diciamos, por primeira vez este goberno, e non outro, se preocupa por darlles unha oportunidade de emprego e unha mellora da empregabilidade ás persoas que reciben unha renda de integración social, porque cremos que é a mellor política social que existe. Por iso dobramos o noso esforzo para darlles unha axuda a 1.000 persoas beneficiarias da renda de integración social, que será un contrato a través dos concellos, cun investimento de 10 millóns de euros, onde, por certo, todos os concellos que a teñen solicitado neste ano 2015 terán resposta e a oportunidade de contratar estas persoas. Evidentemente, fomos os primeiros en dar un paso complementario ao do Goberno central no apoio á mellora e empregabilidade das persoas paradas de longa duración e tamén no apoio á mellora da empregabilidade dos menores de 25 anos. Así seguiremos a traballar día a día todo o Goberno da Xunta de Galicia ata ter mudado a situación na que se atopan actualmente 244.000 persoas desempregadas na nosa comunidade. Nada máis e moitas grazas. [[Aplausos.]] Alteración da orde do día
Grazas, conselleira. Antes de suspender a sesión, quero comunicar ás súas señorías dúas alteracións na orde do día. No primeiro caso, a interpelación do Grupo Parlamentario Mixto, documento número 37363, aínda que xa é coñecido pola interpelante, a petición do Goberno substanciarase á última hora da tarde de hoxe, e as PNL números de orde 4.5 e 4.6 do Grupo Parlamentario de AGE e BNG respectivamente substanciaranse de xeito acumulado. Suspendemos a sesión ata esta tarde ás 16.30, catro e media. Moitas grazas.
Continúa a sesión co punto 3º da orde do día, que se corresponde co de mocións. Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Ramón Vázquez Díaz, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa aplicación en Galicia da Lei orgánica para a mellora da calidade educativa
A esta moción presentáronse emendas do Grupo Parlamentario Socialista e do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Para a defensa da moción ten a palabra o señor Vázquez.
Boa tarde a todos e a todas. Hoxe vivimos un día que en certa maneira é a antesala dun día que pode ser considerado nefasto para a educación no noso sistema educativo. Se ninguén o impide, mañá tratarase de impoñer a máis de 22.000 alumnos de 7 e 8 anos de Galicia a aplicación das chamadas reválidas, das xa coñecidas como reválidas LOMCE. Unhas reválidas que se están a tratar de impoñer de xeito absolutamente precipitado e mesmo diriamos irregular, bordeando o incumprimento da legalidade vixente. As citadas reválidas non constan en ningún dos documentos de funcionamento e organización dos centros; non constan nos proxectos curriculares de etapa; non constan nas programacións xerais de aula e non constan nin tan sequera nos plans xerais de avaliación que teñen que ser realizados e preparados nos propios centros. Non constan, non pode ser que consten, porque os decretos de primaria foron publicados no DOG o día 9 de setembro, xusto un día antes de que escomezara o curso escolar. Polo tanto, é unha mostra máis que evidente da precipitación coa que o Goberno galego está a tratar de poñer en marcha unha lei que é rexeitada por toda a comunidade educativa. Pero non estamos só diante dunha proba precipitada, chea de opacidade, senón que ademais estamos diante dunha proba que é claramente antipedagóxica, unha proba que é estandarizadora, clasificadora e fundamentalmente discriminadora para todo o alumnado galego. É antipedagóxica porque non incorpora ningún tipo de mellora sobre os procesos de avaliación existentes na actualidade, e sempre suxeitos a criterios de avance. Neste momento, na actualidade, co marco lexislativo vixente en Galicia, todo alumno de 3º de educación primaria é sometido a unha avaliación inicial nos primeiros 15 días de curso para determinar cal é o punto de partida deste alumno á hora de encarar os procesos de ensino e aprendizaxe. Neste momento, con este marco normativo, os alumnos de 3º de primaria son sometidos a unha avaliación continua, durante todo o curso escolar, que implica rexistros de aula diarios por parte do profesor e a elaboración, a posta en marcha, de entrevistas, sempre e cando sexa necesario, cos pais e nais dos nenos. Nestes momentos, un neno de 3º de educación primaria atravesa 3 sesións de avaliación, como mínimo, ao longo do curso, cos seus correspondentes informes de avaliación remitidos ás familias, onde constan tanto observacións cuantitativas como cualitativas do seu avance nos procesos de ensino-aprendizaxe. Ademais remítense os que son coñecidos como boletíns de notas a todas as familias. Nestes momentos, un neno de 7 ou de 8 anos recibe un informe final de ciclo, que tamén se remite ás familias, que contén unha serie de información digamos profunda sobre a súa capacidade para avanzar no que son os procesos de ensino e aprendizaxe. Polo tanto, as familias están a recibir información completa, información completa tanto do proceso como do resultado dos procesos de ensino e de aprendizaxe. O artigo 2 da orde que regula a avaliación en primaria establece que a avaliación, no noso sistema educativo, ten que ser continua, ten que ser global, ten que ser formativa e ten que ser integradora. Isto é o que di o noso marco normativo, e iso é todo o contrario do que supoñen as reválidas LOMCE. Polo tanto, a avaliación ten ese carácter formativo, ten ese carácter integrador, porque pretende tres cuestións fundamentalmente: reconducir os procesos de ensino e aprendizaxe no momento en que hai algún tipo de dificultade no alumnado; establecer medidas compensadoras, precisamente para atender calquera tipo de dificultade que poida haber; e, por suposto, unha terceira finalidade, importantísima, dar a conveniente información, trasladar esa información, ás familias dos nenos e das nenas avaliados. Polo tanto, o modelo que a pedagoxía moderna contempla para a avaliación é unha avaliación centrada tanto nos procesos como nos resultados, e, por tanto, non exclusivamente finalista. E ademais se avalía todo. Na avaliación dos sistemas educativos minimamente modernos non só se avalía o alumno, avalíase o profesorado, avalíase a escola, avalíase, en definitiva, o axuste, o pertinente axuste do sistema educativo ás necesidades do alumnado. Non estamos, por tanto, nun modelo de avaliación centrado unicamente na consecución desas chamadas competencias por parte do alumnado. As reválidas, polo tanto, non melloran o sistema de avaliación existente, non incorporan ningunha mellora; pero é que tampouco o pretenden, non están concibidas as reválidas para mellorar o noso modelo de avaliación. O que pretenden, a súa función claramente definida, é clasificar e realizar ránkings de centros para potenciar precisamente a elección dos centros con mellor resultado e, por conseguinte, a privatización do sistema educativo. Dío a propia LOMCE. O artigo 89 é moi claro a este respecto e di literalmente: "As probas serán estandarizadas e deseñaranse de xeito que permitan establecer valoracións e comparacións equitativas. Valoracións e comparacións equitativas. O artigo 90 dío claramente: Os resultados das avaliacións serán en postos en coñecemento da comunidade mediante indicadores comúns –falamos de estandarización, non o facemos de xeito gratuíto para todos os centros docentes españois. Polo tanto, esta é a clave. As reválidas están concibidas, precisamente, para medir, para comparar, para clasificar. Recoñéceo a propia LOMCE. Polo tanto, o noso desacordo coas reválidas non se fundamenta só en razóns epistemolóxicas e científicas; o noso desacordo coas reválidas non se fundamenta só en razóns ideolóxicas, que tamén; o noso desacordo emana do carácter profundamente discriminador e inxusto destas probas. Non se poden establecer probas con ítems descontextualizados da realidade obxecto de estudo, neste caso da realidade socioeducativa galega. Non se pode comparar un centro educativo da Pobra de Trives cun centro educativo de Vallecas. Non se pode comparar a escola dun barrio periférico de Vigo cun colexio concertado do centro de Ourense. Non se poden comparar realidades tan diferentes aplicando ítems idénticos. É unha aspiración completamente... que é unha aberración na práctica educativa, na práctica pedagóxica. Polo tanto, o que se vai ofrecer cos resultados destas reválidas é unha realidade, unha imaxe distorsionada, para nada fiel ao que é o rendemento dos alumnos. Unha realidade educativa absolutamente desvirtuada do noso sistema educativo. E non o dicimos só nós, as confederacións de ANPA veñen denunciando nestes días, e xa o fixeron con anterioridade, ese carácter verdadeiramente discriminador das reválidas. As propias confederacións de asociacións de pais e nais de alumnos demandan que se paralicen estas probas, e mesmo teñen remitido información aos pais e ás nais para que non leven os nenos á escola durante a realización destas probas. Polo tanto, son moitas as familias que teñen decidido non someter a este estrés innecesario; toda avaliación, toda medición incorpora un compoñente de estrés para o suxeito avaliado ou examinado. E, polo tanto, elas mesmas defenden o dereito dos seus fillos a non ser sometidos a unha proba que non vai incorporar, que non vai ter carácter académico, como mesmo a Consellería, a Xunta de Galicia, recoñece. Polo tanto, as familias non van aceptar a chantaxe á que os están a someter por parte do Goberno galego. A Consellería de Educación, a Xunta de Galicia, chamou a capítulo ás direccións dos centros, nunha reunión de carácter provincial, na que se cominou aos directores dos centros a non trasladar información ás familias sobre o carácter voluntario das probas e a simplemente...
Vaia rematando, por favor.
...trasladar a información oficial. Pero hai algo máis grave aínda. A Consellería de Educación remitiu unha carta ás familias chea de falsidades e mentiras, na que se dá unha información totalmente distorsionada do que son as probas, incorrendo mesmamente en graves mentiras. Hai concellos mesmo, como o concello de Ourense, que xa teñen habilitado mecanismos para que aquelas familias que decidan non enviar os seus fillos á escola teñan espazos e lugares onde poder estar para conciliar a vida familiar e laboral. Pero non é necesario non mandar os nenos á escola. Calquera familia que achegue un escrito co seu fillo no que diga que non quere que o seu fillo se someta a esta proba absolutamente discriminadora e antipedagóxica ten o dereito a que non sexa sometido a esa proba, posto que non consta en ningún documento oficial. Polo tanto, o que substancia a moción que hoxe presentamos é moi claro: paralicen as reválidas previstas para o día de mañá e convoquen inmediatamente unha comisión bilateral co Goberno para estudar vías de aplicación normativa da LOMCE que non lesionen a identidade do pobo galego, a cultura galega, a realidade sociodemográfica de Galicia e, dende logo, que non tiren ao lixo os avances pedagóxicos conseguidos durante décadas e que esta lei, dende logo, se nadie o impide, vai tirar por diante. Máis nada. Moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señor Pombo.
Grazas, presidente. Señorías, boas tardes. O Grupo Parlamentario do BNG sempre defendeu adiar a aplicación da LOMCE na Galiza, tanto en primaria como en secundaria, para evitar as negativas consecuencias que está a introducir no sistema educativo galego. O BNG loitou contra a LOMCE: votou en contra da mesma, reclamou mesmo, neste Parlamento, interpoñer un recurso de anticonstitucionalidade por invasión de competencias en materia educativa que lle competen á Xunta, mesmo naquelas como é a proba das avaliacións, que, xa digo, invade e vulnera competencias propias. O BNG xa digo que vai apoiar esta moción porque entendemos que se debe paralizar a proba de avaliación individualizada de 3º de ESO, así como tamén entendemos que se deben tamén paralizar o resto das probas de avaliación. O BNG considera que a chamada proba de avaliación individualizada supón un preámbulo das reválidas da LOMCE, desa lei que naceu morta, desa lei nociva para o ensino público galego, que privatiza e mercantiliza a educación, que desterra a igualdade de oportunidades, que elimina a xestión democrática dos centros, que reforza a confesionalidade, que promove a segregación do alumnado e que reincorpora as famosas reválidas do franquismo. O Grupo Parlamentar do BNG considera que o Goberno galego debería defender as competencias que ten atribuídas para desenvolver un modelo educativo propio, adiando, por suposto, a aplicación da LOMCE; unha lei –como xa dixen– letal para o ensino público galego e que está a ser rexeitada pola inmensa maioría da comunidade educativa galega. O BNG, desde logo, lamenta que o Goberno galego cale diante da recentralización educativa do Goberno do Estado, que deseña estas probas de avaliación e reválidas de primaria, secundaria e bacharelato centralizadas co único obxectivo de expulsar do sistema educativo os sectores sociais máis desfavorecidos. O BNG hoxe, máis unha vez, manifesta que Galicia debe e pode aspirar a decidir nun eido tan esencial como é a educación; que Galiza debe regular e organizar o sistema educativo sen interferencias. Ademais, consideramos que Galiza debe tamén defender as demandas da comunidade educativa galega, da práctica totalidade dos sindicatos de ensinantes, da práctica totalidade das ANPA, da maioría inmensa do profesorado, das plataformas de defensa do ensino público galego e mesmo do Consello Escolar de Galiza, que reclaman adiar a aplicación da LOMCE, que reclaman a non implantación da proba de 3º nin das probas finais de primaria, secundaria e de bacharelato. O BNG, desde logo, vai votar a favor desta moción porque consideramos que é necesario paralizar esta proba. E tamén presentamos unha emenda para adiar a aplicación da LOMCE no noso país, que agardamos que sexa aceptada. Nós consideramos que esta proba de 3º é totalmente innecesaria. É unha aberración pedagóxica someter a 22.000 alumnos de oito anos a unha presión innecesaria mediante unha proba que os vai avaliar baixo estándares uniformizadores que esquecen as circunstancias especiais dos alumnos, as circunstancias socioeconómicas, a capacidade e as actitudes do alumnado. Ademais, estas probas desprezan a avaliación continua e a opinión da equipa docente, que é a que coñece de primeira man carencias, potencialidades, habilidades e capacidades do alumnado, e coñecen estes equipos os apoios que se necesitan e os recursos. Por certo, apoios e recursos sempre negados pola Consellería de Educación. Subestima, ademais, a aplicación desta proba, e desconfía do traballo do profesorado, que moito del se verá obrigado a orientar o seu traballo docente a superar unha proba para obter unha boa nota nestas probas de avaliación, marxinando outros aspectos educativos e formativos fundamentais. Pretenden introducir con esta proba un sistema educativo competitivo, no que se clasifiquen os centros segundo categorías. Camiñamos, señorías, cara a un sistema competitivo clasista e segregador, que pretende excluír unha vez máis os sectores máis desfavorecidos de progresar no sistema educativo. Á parte –e xa vou rematando– supón un malgasto de diñeiro público. A Consellería, desde logo, vai malgastar un diñeiro público a pesares das múltiples carencias dos centros. Vai malgastar diñeiro público para avaliar o alumnado de 3º sobre un sistema LOMCE que non viu nin en 1º nin en 2º. Por todo o dito, votaremos a favor da moción. Agardo que acepten a emenda do BNG para adiar a aplicación da LOMCE na Galiza. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Pombo. Grupo Parlamentario Socialista. Señor Docasar.
Boas tardes a todos e a todas. Benvido tamén, señor conselleiro. Señor Vázquez, hai aproximadamente vinte días debatiamos neste Parlamento unha interpelación súa sobre este mesmo asunto e a nosa visión sobre o tema foi coincidente naquel momento, polo tanto, hoxe tamén o será. Todos vostedes saben que hai aproximadamente ano e medio que temos en vigor a LOMCE. Esa lei feita claramente de costas á comunidade educativa, xa que non contou en ningún momento co apoio do profesorado, ANPA, estudantes nin tampouco cos sindicatos máis importantes do mundo do ensino. Esa lei que só foi apoiada nas Cortes polo Partido Popular, por Rosa Díez e por Álvarez Cascos e que contou co rexeitamento unánime do resto de grupos parlamentarios representados tanto no Congreso como no Senado. Esa mesma lei que está recorrida ante o Tribunal Constitucional por parte de partidos políticos, sindicatos e varias comunidades autónomas. E tampouco quero deixar de dicir unha vez máis, aínda que sei que non lles gusta aos representantes do Partido Popular, o señor conselleiro e o señor Fariñas, que esa lei durará exactamente o que dure o Goberno do señor Rajoy na Moncloa; é dicir, ata o mes de novembro. Curiosamente, meses atrás tamén soubemos que o Goberno de España e o Goberno de Euskadi asinaron un acordo bilateral, en pleno verán de 2014, para que determinadas cuestións relevantes que figuraban na LOMCE non foran de aplicación no País Vasco, ou que o foran de maneira distinta ao resto de comunidades autónomas. O Grupo Socialista considera que as cuestións acordadas con Euskadi non foron precisamente menores, pois afectaban a temas moi relevantes e foron publicados nos boletíns oficiais, tanto do Estado como da propia comunidade autónoma básica. Por iso nós presentamos no seu día, no Parlamento galego, iniciativas nesa dirección. Entendía daquela, e entende tamén hoxe, o Grupo Socialista que o Goberno de Euskadi non facía outra cousa que defender os intereses dos seus cidadáns, mais entendiamos tamén –con moita máis dificultade, iso si– que o Goberno de Galicia non tivera feito algo semellante ao feito polo Goberno vasco. ¿De que estamos a falar realmente, señorías? Pois estamos a falar nada máis e nada menos que de dúas cuestións relevantes que o Goberno vasco conseguiu blindar negociando con Rajoy e Wert, eles saberán a cambio de que, sen que o Goberno galego tivera o máis mínimo interese por facer algo semellante aquí en Galicia. ¿Que blindaron os vascos nesa negociación co Goberno de España, señorías? Pois blindaron o papel relevante dos consellos escolares, ese papel relevante que a LOMCE se encargou de borrar dun plumazo no seu momento para convertelos en meros floreiros ao servizo dunhas direccións fortemente controladas e condicionadas. E blindaron tamén o papel do euskera no sistema educativo. Como ven, dúas cuestións certamente importantes, dous temas de enorme calado, que o Goberno vasco resolveu coa complicidade necesaria naquel momento do Goberno de España e tamén co silencio cómplice do Goberno galego. Polo tanto, entendemos perfectamente, señor Vázquez, os motivos da súa iniciativa, como entendemos tamén perfectamente o malestar da comunidade educativa galega co inicio das reválidas que manda a LOMCE, que empezarán –como todos vostedes saben– no día de mañá e seguirán o próximo xoves. Unhas reválidas que se farán en diferentes momentos da etapa educativa. Empezamos con 3º de primaria, posteriormente será 6º de primaria, máis adiante 4º da ESO e 2º de bacharelato, co único fin de converter o sistema educativo nunha auténtica carreira de obstáculos dende idades moi temperás. Nesa carreira absurda de obstáculos o Goberno de Galicia puxo xa en marcha este tipo de probas en 3º de primaria, na que está previsto que no día de mañá participen máis de 22.000 nenos e nenas de 8 e 9 anos, que serán sometidos a unha proba sen fins educativos e cuxos resultados servirán unicamente para fomentar a competencia entre centros, establecer ránkings e cabrear a miles e miles de familias galegas. Unha reválida totalmente absurda –insisto– e inútil que terán que pasar eses nenos de 8 e 9 anos. Eu, señor conselleiro, tomeime hai uns días, quixen facer ese exercicio de irme a un colexio dun pequeno núcleo rural da comarca de Lemos e pasar unha mañá con nenos e nenas de oito anos, de 3º de primaria, e cos seus profesores, que estaban en clase. Pedín, loxicamente, permiso para ir alí e realmente saber como se sentían eses nenos e esas nenas, e podo dicirlles que estaban preocupados. Estaban preocupados, había nenos tensionados con esa situación. Había incluso nenos e nenas que choraban, outros estaban... Si, si, pódollo contar despois. É curioso, é sorprendente. A ver, estaban preocupados... Non, ao señor Vázquez, ao señor concelleiro de Ourense, supoño que lle fai moita graza, pero quero dicir que iso é verdade. A vostede nunca lle gustou que eu fora polos colexios, pero a min gústame ir e non pasa nada. Escoiteinos porque me parecía un tema ata bonito escoitalos, e están preocupados. Si, si, están preocupados, eles, os seus profesores e tamén os seus pais e as súas nais. Se a vostedes lles fai graza, pois eu lamento que sexa así. En todo caso, señor Vázquez, o que vimos de expoñer é máis que suficiente para explicitar a posición do Grupo Socialista no día de hoxe, polo tanto, imos manter a mesma posición que mantivemos hai uns días. O Grupo Socialista vai apoiar esta moción. Fixemos unha pequena emenda para actualizar a súa iniciativa, pois o día de mañá unha parte dos nenos e nenas de Galicia de 3º de primaria van facer esta proba. Entendo que vimos actualizar o que vostedes piden na súa parte resolutiva. Moitas grazas e máis nada.
Grazas, señor Docasar. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Iglesias.
Boa tarde, señorías. Grazas, presidente. Esta deputada, mestra de profesión durante corenta anos, e a moita honra, e agora deputada, vai apoiar esta moción. A LOMCE de Wert é definida por el mesmo como o cambio necesario para deixar atrás as alarmantes cifras de abandono escolar, un 24,9 %, e os mediocres resultados nas comparacións internacionais. Pero o certo é que a LOMCE é unha norma dirixida para construír unha escola low cost que deixará na cuneta a moitas alumnas das clases sociais máis desfavorecidas. Esta é unha das preocupacións das comunidades autónomas, incluídas as gobernadas polo Partido Popular –bueno gobernadas hasta antes de ayer–, e os consellos escolares; o estatal e os autonómicos. Precisamente, o Consello Escolar de Galiza vén de aprobar a emenda á totalidade, presentada pola CIG e outros membros do devandito consello, que solicita a retirada do currículo da ESO e do Bacharelato en Galicia. O decreto fixa unha ordenación do sistema educativo baseado na segregación, con itinerarios desde 3º da ESO. Procura apartar os sectores máis desfavorecidos socialmente do dereito á educación, e con este obxectivo establece reválidas e itinerarios. Despreza e ofende –estamos afeitas– ao non pór en valor a adquisición doutras competencias, destrezas e habilidades. Por exemplo, o eido músico-artístico, ao que tanta importancia se lle dá no sistema educativo finlandés, que é un dos que obtén mellores resultados nos informes Pisa. E tamén o ensino da nosa historia e medio natural, imprescindible, ¡por favor!, para unha aprendizaxe integral e eficaz, desaparece. Os estudos de aprendizaxe que se pretenden avaliar –isto tamén cae no absurdo– corresponden aos tres primeiros cursos de primaria, e o alumnado que vai sufrir a proba só cursou 3º na LOMCE. O decreto despreza a avaliación continua, desautorizando e menosprezando o traballo do profesorado, que pasa a ser un preparador de reválidas no canto de ser docente. Baixo o ensino integrado das linguas, agocha a asimilación lingüística, negando o conflito lingüístico e a discriminación e substitución lingüística. Non recolle como materias de libre configuración a literatura do século XX e da actualidade, a xeografía e a historia de Galicia, literaturas hispánicas, literatura universal contemporánea –deixa as letras por aí–. Afasta a lingua portuguesa como segunda lingua estranxeira, non explicita nin garante que o alumnado poida elixir calquera dos materiais específicos e de libre configuración, e a súa impartición vai depender do número do alumnado. Non establece medidas concretas para a atención á diversidade. Todas coñecemos o que lle asusta á dereita todo o que se afaste do modelo do pensamento único, pero hai moita pluralidade. Non contempla as desordes imprescindibles en materias como os idiomas, e establece as reválidas franquistas –que dende o franquismo non volveron ter lugar, volvemos cara ao franquismo– como requisito imprescindible para obter o título da ESO e BAC. Vai vir unha marea de desobediencia civil. Eu non creo que os nenos e as nenas estean preocupados, eu creo que están animados a desobedecer porque non é obrigatoria esta proba, e van quedar cun palmo de narices. Máis nada. Moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario Popular. Señor Fariñas.
Moitas grazas, señor presidente. Voume permitir empezar facendo referencia á definición do dicionario da Real Academia Galega para tratar de fixar unha palabra que se está empregando aquí con certa fruición. Reválida: exame con que se revalidan certos estudos e se obtén un grao ou un título académico. Señorías, empezarei a miña intervención afirmando rotundamente que non estamos a falar de ningunha reválida. Estamos a falar dunha proba individualizada de avaliación, que non dunha reválida. Poden vir aquí definir a reválida e a proba como lles dea a gana, pero isto non avalía materias específicas, non é unha proba de final de etapa, non vai figurar no expediente académico do alumno, non vai figurar en ningún sitio máis que no informe que queda no centro e que se lles envía ás familias, para que poidan participar tamén as familias no deseño das estratexias das melloras da aprendizaxe que esta avaliación de diagnose vai sinalar en cada un dos centros académicos, que terán ademais, en exercicio da súa autonomía, a liberdade e a opción de deseñar aqueles programas-contrato, ou medidas de apoio, ou medidas de reforzo que consideren oportunas á vista dos resultados de cada unha destas probas. Polo tanto, proba individualizadora de avaliación, señorías, non reválida. E estamos a dicilo así porque vai avaliar concretamente dúas competencias básicas: a competencia lingüística, dende o punto de vista da expresión e comprensión oral e escrita, e a matemática, dende o punto de vista da resolución de problemas ou exercicios matemáticos e do cálculo. Unha proba individualizada de avaliación que nos vai resultar orientativa e informadora non só dos alumnos, senón tamén do centro; tamén do tipo de metodoloxía que se está a aplicar, se dá os resultados ou se non os dá; os que están na programación ou non, señorías. Iso é buscar unha eficiencia do sistema educativo que non foron quen de prover vostedes, que tiveron uns resultados absurdos –iso si que é absurdo–. E digo absurdos porque, á parte de ser nefastos, non se adoptou ningunha medida para a mellora dos resultados que en informes externos aparecen como nefastos; non é unha opinión, é un dato. E estamos a falar dunha proba da que se chegou a dicir aquí "privatizadora", cando vai ser realizada polo conxunto de mestres, de profesores, do sistema educativo galego. De ningunha outra procedencia vai vir esta proba. Estamos a falar dunha proba individualizada de avaliación que vai ser quen de detectar aqueles non-avances –por dicilo así– no proceso educativo e de adoptar as medidas axeitadas en cada caso. Esta proba non se fai soamente en Galicia, os países nórdicos que se citaron aquí hoxe, como Alemaña ou Francia, dispoñen dunha proba exactamente igual ca esta. En España mesmo, cos gobernos socialistas, que foron os únicos que aprobaron leis educativas en Galicia e en España –nunca un Partido Popular aprobou unha lei de aplicación en España, só os socialistas–, non houbo naquel momento nin chamadas á insubmisión nin á desorde nin ao incumprimento como está habendo agora, e tamén incluía a LOE unha proba avaliadora de diagnose, en 4º de primaria, exactamente igual á de hoxe, que se anticipa un curso para anticipar as posibles eivas que se poidan producir no noso sistema educativo. Señorías, non foi o PP nin os gobernos populares os que inventaron esta proba, foron outros. Claro que naquel entón era progresista, era obxectiva e era útil, e agora é todo o contrario. Pero non escoitei a ninguén, nin sequera en Andalucía, onde tamén se aplica esta lei e outra da que falaremos mañá un pouco máis detidamente, cando a proposta de interpelación do Bloque Nacionalista Galego por este mesmo tema. Aí non hai balbordos, aí non hai manifestacións, aí non hai chamamentos irresponsables aos pais dos alumnos a non asistir a cumprir cunha obriga legal...,
Vaia rematando, por favor.
...e a liberdade prodúcese cumprindo as leis, non chamando á insubmisión. O que garante a liberdade dos sistemas educativos é precisamente a existencia de leis e o seu cumprimento, non o seu incumprimento. E falamos do segundo punto –rematando a miña intervención–: constitución dunha comisión bilateral. Claro, constituír unha comisión bilateral para chegar a certas interpretacións de acordos co País Vasco porque marcharon da reunión, marcharon das mesas negociadoras, marcharon de todos aqueles sitios onde se tomaron decisións, como fixo Galicia, para aportar ao sistema educativo, para aportar á tramitación da LOMCE, as súas achegas, cousa que os demais non fixeron, escaparon pola porta de atrás sen propoñer nada, e Galicia, responsablemente, fixo as súas achegas, entre elas, conseguir un aporte extraordinario de recursos económicos por atención á dispersión xeográfica, atención á diversidade, ao TDH, señorías. Iso é o que hai que facer, e non marchar das reunións das mesas negociadoras. E iso é o que fixo o Partido Popular. Moitas grazas, señor presidente.
Grazas, señor Fariñas. Grupo autor da moción. Señor Vázquez.
Ao señor Fariñas incomódalle a palabra reválida. Supoño que ten algún trauma da infancia, porque cando el estudaba era frecuente que se realizaran estas probas. [[Murmurios.]] Si, unha proba máis de que ás veces a avaliación non mostra a realidade do suxeito avaliado. [[Risos.]] Quería dicir que ese trauma da infancia non evita que se pretenda impoñer agora ás novas xeracións de mozos e de mozas. Mire, ninguén pode negar que estas probas van avaliar o que xa é avaliado día a día polo profesorado. Polo tanto, reavalían. É unha cuestión de fácil comprensión: se reavalían, revalidan o que os profesores e as profesoras constatan día a día na avaliación continua que realizan cos alumnos e coas alumnas cos que traballan en todos os centros de Galicia. Vostedes teñen medo, están nerviosos, e por iso mandan este panfleto. Mandaron vostedes este panfleto ás familias, chamado "Información de interese para as familias", onde din: "Diante da confusión xerada". Ben, polo tanto, recoñecen que hai confusión. No segundo párrafo din: "En primeiro lugar, queremos transmitir unha mensaxe de tranquilidade". Polo tanto, recoñecen que hai intranquilidade e indignación. Iso di a carta que vostedes mandan ás familias. E logo, ademais de ser un exercicio panfletario, é realmente un cúmulo de mentiras, porque din que é igualmente falso –isto é un panfleto máis político que unha información dunha administración educativa–, e di: "É igualmente falso que os resultados se vaian empregar para facer clasificacións de alumnos ou para establecer ránkings de centros". Pero se o artigo 89 da LOMCE di exactamente: "As probas serán estandarizadas e deseñaranse de xeito que permitan establecer valoracións e comparacións equitativas". ¿Que parte dese artigo non entende vostede, señor Fariñas? Porque é moi claro, polo menos non hai ningún tipo de reparo en dicilo na LOMCE. ¿Ou é que vostedes non van aplicar a LOMCE e van facer –digamos– unha reválida sui generis? Non traten de confundir a cidadanía. Dicía Napoleón que coas guillotinas se podía conseguir de todo, todo o que un quixera, excepto sentarse enriba delas. E vostedes queren que as familias se senten enriba das guillotinas que lle poñen diante e coas que ameazan. Non é certo que as familias non vaian ter información sobre o proceso de aprendizaxe dos seus fillos e das súas fillas, porque o teñen continuo, diario, global, integrado. Ese é o traballo do profesorado que vostedes desleixan absolutamente con estas reválidas que non serven absolutamente para nada. E, por suposto, señor Fariñas, cando falo de privatización non o digo porque as vaian pasar empresas privadas –non sei se ao mellor vostede ten máis información sobre iso–, dígoo porque, evidentemente, cando se fan ránkings de centros, cando un centro sae mal parado porque ten alumnos con máis dificultades, porque ten alumnos dun estrato socioeconómico con máis dificultades ou porque está ubicado nunha zona onde hai maior alumnado emigrante e, polo tanto, os resultados van ser que ese centro ten peores resultados en competencias lingüísticas, tal e como lles chama vostede, moitas das outras familias vanse decantar polo que vostedes chaman outras modalidades de escolarización. Si. E probablemente escollan un centro que teña mellores resultados, probablemente, ubicado no centro dunha cidade, para o cal terán que poñer como domicilio o domicilio dalgún parente, como fan en moitos casos, buscando unha opción de escolaridade acorde ao que vostedes venden, que é que o ensino privado ten máis calidade. Pero as familias saben que iso non é verdade, por iso defenden o ensino público e por iso mañá non van presentar os seus fillos a estas malditas reválidas. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. ¿Sobre as emendas, que non lle entendín?
Perdón, a pasión nubroume. Si, imos asumir a emenda do Bloque Nacionalista Galego porque entendemos que o seu espírito, precisamente, trata neste sentido de deter a aplicación da LOMCE. Non imos asumir a do Grupo Socialista porque nós aínda temos a esperanza de que, sendo mañá as reválidas, non sexan aplicadas. Máis nada. Moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. Abel Fermín Losada Álvarez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación cos resultados do concurso eólico promovido no ano 2010 no referido á construción de parques eólicos e aos investimentos industriais comprometidos
A esta moción non se presentaron emendas. Para a defensa da mesma, ten a palabra o señor Losada.
Grazas, señor presidente. Señorías, véxome obrigado, sobre a marcha, a reconverter esta moción nunha interpelación ao voceiro do Grupo Popular, porque, polo feito de que non presentaran emendas outros grupos parlamentarios, vai pechar este debate o voceiro do Grupo Popular. Espero que no próximo pleno se me dea a posibilidade de presentar unha remoción contestando ás aportacións –seguro que interesantes e ilustrativas– que os voceiros do Partido Popular acostuman a subministrarnos sobre o desenvolvemento industrial do Plan eólico. A verdade é que tamén lamento que a apretada axenda do conselleiro Conde –non sei se alén do Atlántico ou en Galicia– lle impida estar neste momento aquí. Ao mellor está en Vigo, acompañando a candidata do Partido Popular á alcaldía, como fixo en campaña de maneira sistemática e reiterada. É verdade que era coma unha especie de peregrinación con pouco éxito, tamén hai que dicilo. A verdade é que a interpelación que presentou este grupo no anterior pleno deste Parlamento –como é habitual cada vez que falamos destes temas– foi literalmente obviada, literalmente sobresida, ignorada, e falóusenos de novo de papeis froito de consultoras que falan dese futuro industrial das enerxías renovables no país de nunca xamais, que tamén está ben, pero, desde logo, non crea nin riqueza nin emprego nesta comunidade autónoma. Eu, na medida en que o conselleiro non respostou ao que eu preguntei, vou facer o exercicio de autorrespostarme, un exercicio case psicanalítico, pero polo menos permítenos saber exactamente de que estamos falando. A primeira cuestión que preguntaba era se a Xunta de Galicia periodicamente avaliaba os resultados do concurso eólico do ano 2010. En público non. Eu non sei se na intimidade, igual que o catalán de Aznar, pero, desde logo, en público, que todos os galegos coñezamos, non hai a máis mínima avaliación do desenvolvemento industrial e enerxético do concurso eólico do ano 2010. ¿Cales son os resultados desa avaliación –descoñecidos–, en caso de que existan? A terceira, ¿téñense construído novos parques eólicos adxudicados neste concurso? Teño que recoñecer que esta era unha pregunta retórica, porque esta si que é obxectivable. Non, non. Éralle moi fácil dicir non. Podía ter dito si, porque hai moitos casos nos que faltan á verdade sistematicamente, pero neste caso non. ¿En que fase de construción se atopan? En ningunha, nas tres dimensións coñecidas no espazo euclidiano. Probablemente, nunha cuarta dimensión se estean producindo avances significativos aos que, dende logo, este voceiro non chega. ¿Cal é o calendario de inauguración previsto? Pois na medida en que non se están construíndo, creo que ningún tamén. ¿Téñense realizado inversións industriais vinculadas á concesión destes parques eólicos? Non. Salvo que consideremos, efectivamente, algo que entra máis no ámbito da arqueoloxía industrial que no ámbito do que é a propia actividade industrial, a reconstrución do poboado da antiga Fenosa no encoro dos Peares. Está moi ben que agora se utilice de academia de inglés por parte da Consellería de Educación, pero, certamente, nun sentido produtivo industrial, de xeración de valor engadido bruto vinculado a esta cuestión, que este grupo parlamentario saiba, non. E por certo, o Partido Popular e os responsables políticos do Goberno do señor Feijóo non son quen de subministrarnos datos obxectivables e concretos sobre estas inversións. ¿En que fase de realización se atopan? En ningunha; salvo, de novo, esa cuarta dimensión descoñecida. E por último, ¿cal é o calendario previsto para a inauguración das mesmas? Continuamos movéndonos –insisto– na política-ficción. A esta interpelación non contestada, a verdade é que o Grupo Socialista presenta unha moción que eu creo que recolle o que é o plantexamento que temos feito en relación co modelo enerxético. Espero que aforre a memoria histórica dos gobernos de Zapatero, recoñecendo as dificultades en termos de estruturación dos mercados que eu nunca neguei neste Parlamento, polo tanto, xa o avanzo eu. Déixolle tempo libre ao voceiro do Partido Popular para que nos fale dalgunha outra cousa, pero recoñecendo tamén as datas. Recoñecendo que ese déficit de tarifa que, efectivamente, se estaba convertendo nun problema financeiro importante ten unha orixe concreta en termos cronolóxicos. E que, dende logo, a orixe concreta é o proceso liberalizador que se inicia no primeiro goberno de Aznar, entre o ano 1996 e o ano 2000. A moción, dous puntos, e o primeiro fundamental. E digo fundamental para que non se me diga que é un brinde ao sol. Sostibilidade financeira, técnica e social. Somos conscientes de que é necesaria unha sostibilidade financeira do sistema, ¡por suposto!, pero o que non pode acontecer é que a sostibilidade financeira do sistema pivote exclusivamente nos ingresos procedentes dunhas tarifas eléctricas que tanto para consumidores domésticos, como para industrias, son absolutamente discriminatorias. Para os consumidores domésticos, tendo en conta a situación social e laboral do país, e para os consumidores industriais, sen ningunha dúbida, á hora de competir internacionalmente. Polo tanto, esta tripla dimensión: financeira, técnica, social e medioambiental é absolutamente fundamental. Lamentablemente, o Partido Popular non tivo a ben facer unha reforma enerxética neste sentido. A cuestión fundamental é o apoio ás enerxías renovables, e vou falar sobre todo dos elementos que o Partido Popular e que o Goberno de Feijóo poderían facer dende o Goberno galego e non fan. O primeiro, reivindicar a eólica como un capital enerxético fundamental desta comunidade autónoma. Lamentablemente, está ben o de mandar cartas ao ministro Soria, pero eu penso que é imprescindible plantexar unha estratexia de país moito máis potente en termos políticos. Eu non sei se é que as viaxes do señor Feijóo a desayunar sistematicamente a Madrid rematan aí, pero estaría moi ben que, despois do Hotel Ritz, se pasara polo Ministerio de Industria para explicarlle ao señor Soria que unha boa parte das vantaxes competitivas do tecido económico de Galicia é precisamente a produción de enerxía eléctrica in situ, algo que en todos os países de Europa se aproveita. A segunda cuestión é garantir unha retribución que se axuste aos custos reais de produción; algo absolutamente obvio, salvo que se defendan intereses non confesables. Non pode ser que a retribución da produción media da enerxía nuclear ou da enerxía hidroeléctrica en instalacións absolutamente amortizadas sexa de 40 e 42 euros por megavatio e que isto lles pareza aos voceiros do Partido Popular unha cantidade razoable. Repito, 40 ou 42 euros por megavatio –insisto– en instalacións absolutamente amortizadas, que non supoñen neste momento ningún tipo de innovación tecnolóxica importante para a estrutura económica española e galega, e no caso da retribución da eólica esteamos falando de 52 euros por megavatio –é dicir, escasamente un 15 % máis– e este sexa o elemento fundamental de crecemento e de descontrol do déficit de tarifa. É dicir, estase faltando á verdade, estase mentindo, agochando outros intereses. E quero repetir os datos porque sei que se vai vir aquí practicamente a dicir que o deputado ou o voceiro do Partido Socialista defende os intereses de Acciona Renovables, como nalgún momento escoitei na Comisión 6ª. Repito: a retribución á nuclear e á hidráulica entre 40 e 42 euros megavatio; custo de amortización da inversión, cero; e inputs positivos indirectos en innovación, practicamente cero. Na eólica, 52 euros por megavatio, 15 % máis; pero, efectivamente, sen amortizar aínda as instalacións. E, desde logo, que lle pregunten senón aos traballadores de Vestas, no norte de Lugo, ou aos traballadores da comarca de Ferrol, no sector metal-mecánico, profundamente afectados por este parón das renovables. A min, desde logo, en caso de que o Partido Popular vote en contra desta iniciativa, gustaríame saber exactamente aquí que intereses se defenden. Logo, dúas cuestións fundamentais. Que nesa planificación enerxética, tanto en termos de xeración como de transporte, que fai o Ministerio de Industria, a Xunta de Galicia teña algo que dicir para que os recursos propios de Galicia teñan un lugar. Algo que a min me parece absolutamente evidente por parte de calquera responsable político deste país, pero que, dende logo, ata o de agora ao señor Conde e ao señor Feijóo nunca lles escoitei, supoño que ocupados en pasear as candidatas do Partido Popular polas cidades galegas. E, por último, tres cuestións que aquí xa son de competencia estritamente autonómica. Unha liña de axudas financeiras para os sectores prexudicados pola reforma eléctrica do Goberno de España; unha liña de axudas ás perdas de emprego específicas do sector metal-mécánico.
Remate, por favor.
E dúas cuestións –de novo volvo sorprenderme– en caso de que se vote en contra–. A primeira, humildemente, que se lle entregue a este grupo parlamentario a información que solicita e á que ten dereito; e a segunda, que se cumpran as resolucións do Debate do estado da Autonomía aprobadas por unanimidade. Eu creo que se me pode acusar de moitas cousas, pero non de excesivamente ambicioso nesta iniciativa. Polo tanto, estou case seguro de que o Partido Popular, nesta moción convertida en interpelación, votará a favor. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Losada. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Grazas, presidente. Boa tarde a todas e a todos. Eu estou preocupada pola lentitude de dixestión do Partido Popular. Sempre lles custa vir. Non sei se agora é a dixestión dos datos electorais, pero, evidentemente, teñen a dixestión lenta, cústalles incorporarse ao Pleno pola tarde. Ben, vou... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, pero as metades, ¿verdade?, as matemáticas serven para...
Non dialoguen. Vaia ao tema.
Pero exactamente eu contei e tamén é a metade, [[Risos.]] o que pasa é que vostedes son máis. Bueno, vou dar o apoio a esta moción porque a política enerxética do Partido Popular, tanto en Madrid como en Galiza, considera a enerxía un luxo, non un dereito. Por iso estamos na situación na que estamos, cunha enerxía impagable polas familias e polas empresas. Cando o Goberno do Partido Popular decidiu anular o concurso eólico do Bipartito, o sector galego ocupaba unha posición de privilexio no Estado, sendo referencia en enerxía xerada e potencia instalada na enerxía eólica. E o sector eólico galego foi quen máis aportou ao sistema eléctrico entre 2006 e 2010, segundo datos da propia Rede Eléctrica. Só Castela-A Mancha, con máis potencia instalada, podía competir con Galiza naquel momento. Pasado o tempo, o sector eólico galego estancouse, mentres que Castela-León e Andalucía experimentaron un enorme crecemento. As navalladas do Goberno de Madrid, coa eliminación das primas ás renovables en 2012, non fixeron máis que aumentar a parálise do sector eólico. Pero, malia a reforma do ministro Soria para favorecer a estafa do déficit tarifario –da que xa temos falado–, existe unha enorme diferenza entre a evolución do sector eólico en Galiza e noutras comunidades. A diferenza márcaa precisamente a parálise do concurso eólico do Goberno de Núñez Feijóo; un concurso eólico, o do 2010 que, ao igual que as políticas do Goberno do Estado, vai en contra do empresariado galego e está feito á medida dos intereses do oligopolio eléctrico, en especial de Gas Natural-Fenosa. O resultado foi que a actuación da Xunta, unida á do ministro Soria, paralizaron o sector eólico en Galiza. Golpe a golpe, dende a anulación do concurso do Bipartito á suspensión das primas en renovables, frearon o seu desenvolvemento. A Asociación Empresarial Eólica no seu balance do ano 2014, titulado A inversión en eólica para en seco –o 2014 ten sido o peor ano da historia do sector–, sinala, por unha parte, o recorte de ingresos do 2014 –que superou os 1.000 millóns de euros–, e a inseguridade xurídica que ten provocado a reforma enerxética. Segundo datos da Asociación Empresarial Eólica, a potencia instalada aumentou 28,48 megavatios en 2014, o que supón o menor crecemento en vinte anos. Tan só 14 deses megavatios corresponden á instalación dun parque eólico en Galiza, precisamente de Gas Natural-Fenosa. A Asociación Empresarial Eólica considera que a reforma enerxética foi a causa do parón, pola inseguridade xurídica que xera e pola adopción dun novo sistema retributivo que permite modificar as condicións económicas cada seis anos sen que se coñeza a metodoloxía que se vai utilizar. Segundo o cálculo da Asociación Empresarial Eólica, as horas medias de funcionamento dun parque serán un 52 % superiores ao habitual. E curiosamente, o único parque novo que funciona sen incentivos recibe ingresos do mercado exclusivamente e de Gas Natural-Fenosa. Gas Natural conta en Galicia con 11 parques eólicos cunha potencia instalada de 290 megavatios, e segue avanzando na tramitación doutro. Un dos problemas que plantexan os expertos é de tipo financeiro. Como a nova retribución a partir de estándares se revisa cada seis anos, isto non deixa de ser un risco que terán en conta os bancos á hora de financiar proxectos novos. Ademais, o autoconsumo eléctrico segue a ser unha excepción. Dende o sector acúsase á grande eólica e ás compañías eléctricas de frear un proceso que xa é común na Europa central, con menor potencia instalada por aparello que en Galiza, pero máis xeradores e de máis propietarios. Granxas, industrias, complexos deportivos, hoteis, campos de golf, soen dotarse dun xerador eléctrico de pequeno tamaño e placas solares, sen que necesariamente se conte con vías de evacuación á rede. Nos últimos anos, moitas empresas en Galiza están solicitando autorizacións deste tipo, no que podería ser o inicio dun proceso imparable, favorecido pola crise de primas que afectan aos grandes produtores e que teñen como obxectivo o citado autoconsumo. Só no autoconsumo pode existir unha verdadeira democracia enerxética –e non nun cambio tarifario–, que permita ás familias acceder á enerxía e que converta a enerxía nun dereito e non nun negocio. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Adán.
Grazas, presidente. Boa tarde, señoras deputadas, señores deputados. Volvemos a un tema clásico nos debates non dos últimos meses, eu creo que dos últimos anos desta lexislatura e tamén da lexislatura anterior; cada vez con máis datos, cada vez con datos máis preocupantes, que xa foron aquí expostos tanto polo deputado propoñente como nas reiteradas comisións 6ª, de enerxía, onde debatemos deste tema. Realmente o que se pide nesta moción é un cambio total da forma de entender o sistema ou o deseño eléctrico que temos, tanto en Galiza como a última lei do sector eléctrico. Dende o Grupo Parlamentario do BNG imos apoiar esta moción, e tamén entendemos que é unha mágoa que non haxa turno de réplica por parte do grupo propoñente, independentemente de que existan ou non existan emendas, tal e como viña sendo habitual ata as últimas modificacións. A verdade é que todo o referido ao sector eólico, ás enerxías renovables e ao autoconsumo, estase convertendo cada vez máis nun "expediente X", onde non existe nin idea de que vai ocorrer. No último debate a respecto do sector eólico o que se nos dixo por parte do Partido Popular é que xa se incluíran todas as indicacións que fixera Galiza sobre, por unha banda, a planificación enerxética e tamén sobre o Plan de transporte. Non entendemos cales se fixeron porque non nos foron transmitidas a ningún dos grupos. Non sabemos se foi un momento de teléfono, un momento... si, non temos moi claro como foi esa transmisión dunha administración como é a galega ao Ministerio. A verdade é que lle pedimos que por favor se nos remitira esa información, que a día de hoxe non a temos. Tampouco sabemos o que contestou o Ministerio a esa indicación verbal, por teléfono, telegrama, correo electrónico ou calquera medio que se utilizara. Se se incorpora, non se incorpora ou en que fase do debate se está. Simplemente podemos ler pola prensa o que di o propio conselleiro, que tamén entendemos que hoxe estará diante dalgún flotel ou unha cousa así; non o temos moi claro. Polo tanto, aceptando a nosa iniciativa e entendendo que ten unha natureza diferente porque unha parte importante se transmite ao Estado e outra é parte do que debe facer o Goberno galego, tamén cremos que o Goberno galego, incluso máis alá de incentivar esas instalacións, como xa fixeron en diferentes comunidades autónomas, a respecto do autoconsumo, tamén podía dar o paso a lexislar, porque hai unha parte importante, a respecto das enerxías renovables e do autoconsumo, que podería estar xa lexislado. É certo que tamén un debate reiterado nesta Cámara respecto da planificación enerxética é a retribución das empresas eléctricas segundo os custos reais de produción. A verdade é que necesitariamos un debate monográfico, pero é moi interesante... Así o dixen en Comisión, pero quero repetilo hoxe, no 2014 o prezo da luz volveu incrementarse, e tamén volveu incrementarse o déficit tarifario. Polo tanto, toda a argumentación que realizou ata o día de hoxe o Partido Popular entendo que a vai revisar, que non a vai seguir mantendo. Que as renovables non eran culpables do déficit tarifario, e que non revisar o que implica o custo de produción ten realmente custos para as familias, para as empresas e tamén para Galiza, que, sendo excedentaria na súa produción, ten un prezo da luz que neste momento non nos beneficia. Por iso imos apoiar esta iniciativa. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora Adán. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Sánchez.
O señor Rajoy dicía que o problema do Partido Popular era a comunicación. Pois non, o problema son as políticas e os feitos. A solución non é saber como comunicar que se ten un tesoureiro, durante vinte anos, como o señor Bárcenas, o problema é ter un tesoureiro como o señor Bárcenas durante vinte anos, que ou ben foi consentido ou ben non se enteraban; ese é o problema verdadeiro. O problema non é como gastar diñeiro en publicidade e comunicar que o concurso eólico non ten instalado nin un só megavatio. A solución... Hai algún problema co sonido... ¡Ah!, ¿é do frío? Pois veña, imos quentar o debate. O problema é que non se instalou nin un só megavatio. Claro, é moi difícil comunicar como algo positivo que non hai nin un megavatio instalado. Por iso virá aquí o señor Arias, supoño, e falará de todo menos de dicirnos cantos megavatios instalaron do concurso eólico do señor Feijóo; non o vai dicir. Nin vai dicir cantos megavatios instalaron en 2014 en Galicia e comparalo cos datos de instalación de megavatios nos países do entorno. Non o vai dicir. Non é un problema de comunicación, o problema é das políticas que vostedes fan. E aquí o debate xa non é debater de se está paralizado ou non o sector eólico, ese é un feito. O sector eólico co seu modelo, que non é o noso, está paralizado, ese é un feito indiscutible. O único debate que hai é se vostedes o teñen paralizado por incapacidade política ou porque traballan para determinados intereses económicos que se veñen repetindo aquí. Ese é o único debate que hai. Se vostedes non teñen capacidade para xerar deste sector unha fonte de oportunidades de emprego e de riqueza, se son incapaces, deberíano recoñecer. Ou se é porque están traballando precisamente para determinados intereses. Ese é o único debate que hai. Evidentemente, non temos probas. Que o señor Acebes estea traballando en Iberdrola, e un largo etcétera de dirixentes, non é proba suficiente para afirmar que vostedes traballan para estas empresas. Pode ser unha hipótese razoable tamén. Dicía que o modelo do Partido Popular, o modelo do concurso eólico, non é o noso modelo. Aínda que funcionase, se funcionase o modelo, se instalasen megavatios e houbese inversión, non é o noso modelo, porque foi o modelo que nos levou a ter os impactos no noso país e, en cambio, os beneficios van para fóra, porque a propiedade do vento, case nun 80%, é de empresas estranxeiras. O señor Arias dixo o outro día que eu falaba de modelos ideais. Modelo ideal desenvolvido en Alemaña, Dinamarca e na maior parte dos países europeos. Enerxía democratizada, non en poder dun oligopolio. Iso da liberalización do sector eléctrico é unha mentira. Non hai liberalización do sector eléctrico, é un oligopolio privado. Pasamos do oligopolio público, ou do monopolio público, ao privado; non hai liberalización do sector eléctrico. Onde hai liberalización de verdade, a xente, os cidadáns, producen a súa propia enerxía. En Dinamarca e Alemaña, non é para nada un modelo ideal. Despois virán aquí e falarán do déficit tarifario. Que o explique o señor Arias. Que explique que é o déficit tarifario. Dígame se non é a diferenza entre o que pagamos en facturas e os custes recoñecidos. Non os custes efectivos –como dixo o señor Losada–, os custes recoñecidos. E como os custes que se lle recoñecen a determinadas tecnoloxías que só poden ser propiedade de grandes empresas porque herdaron do franquismo as centrais nucleares e as grandes hidráulicas, que nin sequera as compraron, herdáronas, pois esas tecnoloxías están sobrerretribuídas. Veña aquí e fáleme diso, de se están sobrerretribuídas as nucleares e as grandes hidráulicas. E por que na reforma eléctrica, que din que loitaba contra o déficit tarifario, non se toca iso. ¿Sabe por que? Porque o déficit tarifario para estas tecnoloxías, non xeraban déficit tarifario, non xeraban. Pódenlle pagar 42 por megavatio, pódenlle pagar 500 por megavatio, se lle poñen un custe recoñecido de 500 por megavatio, iso non xera déficit, ¡claro! E se retribuímos as renovables por debaixo dos custes efectivos, pois si que xera déficit. Pero iso é unha trampa para ir en contra das renovables. Non nos enganen, iso é así. Nesta reforma enerxética, vostedes ás nucleares e ás grandes hidráulicas non lles tocaron. E teñen un sector eólico galego que podía estar creando emprego, emprego no rural, moito emprego, e emprego cualificado no rural, e téñeno paralizado por eses determinados intereses. Vostedes aceptan as limitacións impostas dende Madrid, cando Galicia é o país da Península Ibérica con máis recurso eólico; non deberiamos de aceptar ningún tope de megavatios. O único tope é a capacidade da rede, o impacto paisaxístico e o impacto ambiental, pero nunca deberiamos aceptar un tope de megavatios. E vostedes se están pregando sistematicamente ás políticas de Madrid, que nos están prexudicando, e ás políticas das grandes empresas, que, evidentemente, non queren que se xere ese outro modelo que se xera incluso con gobernos de dereitas en Europa, porque sería unha fuga masiva de consumidores que están pagando facturas de luz carísimas, e que poderían ter outro tipo de producións eléctricas, de autoconsumo, de balance neto, produción incluso para vender, que lles xeraría rendas a moitas persoas, e, por suposto, moito menos prezo na luz. Polo tanto, gustaríame que, despois de tantas veces que levamos debatido, o Partido Popular explique o que é o déficit tarifario...,
Grazas.
...que explique cantos megavatios do concurso eólico do señor Feijóo se instalaron e cantos se instalaron en 2014. Esas tres preguntas concretas espero que as conteste.
Grazas, señor Sánchez. Grupo Parlamentario Popular. Señor Arias.
Señor presidente. Señorías. Bueno, nosotros tenemos hoy que ver aquí una moción en concreto. Yo tengo que decir mi pronunciamiento sobre la moción, que es una moción muy extensa, y entonces hai que especificar en cada punto que es lo que tengo que decir. Venimos con los antecedentes de haber tratado aquí una comparecencia del conselleiro, una interpelación, un montón de cosas. Entonces, el primer punto dice, señor Losada: O Parlamento galego insta a Xunta de Galicia a demandar ao Goberno central... ¿Que se entende por demandar? Pedir, exixir, solicitar, etcétera. Pódese entender, entón. A modificación da normativa en vigor para o sector eléctrico que permita nun contexto de sostibilidade financeira, técnica e social os seguintes aspectos. Reforzar o papel das enerxías renovables na produción de electricidade para acadar os obxectivos formulados pola Unión Europea. Isto é unha declaración de intencións, ou de obxectivos, para a que non hai ningún inconveniente. Ademais, estase facendo. Este punto nós aprobariámolo, obviamente. Segundo. Garantir que a retribución ás empresas eléctricas de enerxía producida se axuste aos custes reais de produción da mesma. Loxicamente, é a exixencia legal. ¿Como nos imos negar a esta evidencia de igualdade? A terceira. Planificación enerxética 2020 realizada polo Ministerio de Industria. É dicir, xa anticipamos moito aquí, e incluso o Grupo Socialista ten parlamentarios no conxunto de España que poden facer este tipo de cousas. Especiais condicións, tanto da oferta física como da demanda entre industria intensiva e consumo eléctrico de Galicia á hora de permitir o seu desenvolvemento. Non nos podiamos negar a iso, porque, realmente, manifestamente é unha boa intención enerxética. Cuarto. No Plan de transporte de enerxía eléctrica 2015-2020 contémplanse as infraestruturas de evacuación enerxética necesarias para desenvolver o potencial enerxético de orixe renovable da nosa comunidade. Loxicamente. Se se ten enerxía e non se ten realmente un plan, loxicamente a isto non nos podemos negar. É dicir, é unha cousa, por dicilo así, dinos o que hai que facer que se está facendo xa. É dicir, nós declaramos que se está facendo, pero, loxicamente, por un tipo de partidismo nin nada, non imos negarnos a isto. Logo di, xa non o Goberno central, senón a Xunta de Galicia, que estableza a liña específica de axudas financeiras a través de organismos correspondentes para as novas instalacións. Liña específica. É dicir, o Igape ten un presuposto, ten unhas directrices, ten que atendelo todo dentro da restrición presupostaria, e unha liña específica non se pode facer. É unha liña para a pizarra, que é moi importante. E outra liña non sei que e non sei que máis. Existe un modelo do Igape que funciona permanentemente, cuxa restrición fundamental son as dispoñibilidades financeiras, por un lado, e a capacidade de facer. En fin, isto é liña específica. Logo, establecer unha liña específica de axudas ao emprego para os sectores económicos afectados pola reforma eléctrica de España. Afectados pola reforma eléctrica de España –é que non se especifica moi ben–, tanto as novas instalacións como o sector industrial mecánico. É dicir, aquí hai unha mestura do que son aspectos eólicos con aspectos [...]. Paréceme que como proposición para votos deben artellar este punto. Co cal non o podemos votar. Simplemente por coherencia. Terceiro. Dar cumprimento á resolución 75, aprobada por unanimidade no debate do estado da Autonomía de 2012, que pedía que a Xunta de Galicia remitira semestralmente ao Parlamento un informe sobre o grao de cumprimento dos programas de industrialización derivados do concurso de adxudicación de parques de xeración eólica, indicando investimentos postos en marcha e os prazos para a súa execución, así como os traballadores e traballadoras contratadas a tempo completo e equivalentes. Parécenos que nós estamos en contra incluso da revisión da cousas [...] que non teñen autonomía, que non teñen unha esixencia xurídica, neste momento, tres anos despois, polo conxunto de cousas que se descubriron a partir de entón, non estamos de acordo coa tipificación de "semestralmente" que temos, que deberiamos facer para todos. 2.4 –case non teño tempo–. Entregar a información solicitada polo Grupo Socialista, a través do conduto regulamentario do Parlamento de Galicia, sobre o desenvolvemento do Plan eólico. Eu diría aquí: do Grupo Socialista e de todos os grupos. Polo tanto, o noso posicionamento é: a primeira parte nós estariamos a favor. A segunda parte, polo conxunto de matices que diciamos agora, non votariamos a favor dese punto porque daría lugar a un montón de reformulacións que desviarían incluso, e, en caso de facer un tipo de emendas, serían tan matizables que desvirtuarían o senso da moción. Polo tanto, nós poderiamos apoiar o punto 1 e non o punto 2 se se vota por puntos, loxicamente. Se non se vota por puntos, polo efecto de exclusión daquilo que non se pode votar, non votariamos a favor. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Arias. Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Remedios Quintas Álvarez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en materia de emprego
A esta moción presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Para a defensa da moción, ten a palabra a señora Quintas.
Grazas, señor presidente. Boas tardes. Bueno, pois de novo imos falar de emprego. No pasado pleno o Grupo Socialista presentaba unha interpelación para que a conselleira dera explicacións sobre o que se fixera en materia de emprego. Parece que á conselleira non lle foi suficiente e pediu unha comparecencia propia, e hoxe pola mañá falabamos de se realmente o Goberno galego non tiña nada mellor que facer que presentar, despois das eleccións municipais, o traballo en materia de emprego da conselleira de Traballo. Consecuencia desa interpelación, presentamos esta moción, na que o Grupo Socialista, vistos os datos de emprego e valorando moi negativamente a situación dos mozos e mozas galegos, pide o retorno das persoas emigradas, un plan de retorno para as persoas emigradas especialmente dirixido á mocidade. Como falabamos pola mañá e puñamos enriba da mesa –e volverémolo pór–, a falta de seriedade do Goberno galego con respecto ao orzamento en políticas de emprego decrece a medida que aumenta o desemprego. Pero o máis grave é que nin sequera se executa o orzamento. Pedimos que se execute o cen por cento consignado anualmente en materia de políticas activas de emprego e en formación para persoas desempregadas. E isto ten que ser así –entendemos dende o Grupo Socialista– porque se constata que Galicia se afasta cada vez máis da recuperación, e isto o certifican absolutamente todos os informes, todos os datos e todos os parámetros. E afástase desta recuperación precisamente pola profunda destrución de emprego e tamén pola depreciación salarial, que nos sitúa nuns parámetros de hai case trinta anos. A radiografía que se pode sacar dos datos, de todos os datos de que se dispón con respecto a esa converxencia da comunidade autónoma, é desalentadora. É dicir, o paro, a supresión de axudas sociais e a falta de compromiso do Goberno de Galicia disparan a desigualdade. Esa desigualdade fai que se abra unha profunda brecha entre aqueles que carecen de recursos e os que podemos considerar ricos. Algo que estamos denunciando dende todos os grupos da oposición, e, desde logo, con escaso efecto con respecto ás políticas que adopta o Goberno galego. As políticas do Partido Popular acadaron que o 10 % desa poboación máis favorecida acumule máis do 40 % da riqueza. Por tanto, pódese dicir claramente que as políticas exercidas polo Partido Popular son ineficaces e absolutamente mal xestionadas. Parece que o Goberno de Galicia non quere afrontar directamente as políticas de emprego, non quere tomar en serio a situación do país, e hoxe á maña un membro do goberno viña presumir de políticas de emprego mentres somos unha das comunidades autónomas onde menos crece o emprego. Pero, a maiores diso, consecuencia de todo este tipo de políticas, da emigración dos xóvenes por falta de emprego, consecuencia desa brecha salarial importante, acadamos en Galicia unha poboación absolutamente envellecida. En dez anos é posible que, por dúas persoas en idade de traballar, teñamos un xubilado. Falamos case dun 50 %. É un panorama demográfico complicado, é un panorama demográfico tan complicado que fai que a poboación activa acabe sendo inferior á poboación dependente. Recordemos que a situación en Galicia é que o número de fogares con todos os seus membros parados é de 95.000, cun aumento do 112 % dende o ano 2009. Incluso, respecto ao comezo desta lexislatura, existe un aumento do dezaseis e pico por cento, con 13.300 familias máis nas que non existe ningún ingreso. Pero a resposta do Goberno galego, a resposta das políticas do Goberno galego, é reducir e recortar. Recorte en políticas activas de emprego. Notas propagandísticas, como diciamos á mañá, publicidade e propaganda. Que, visto o visto, parece que ao Partido Popular cada vez máis lle resulta menos crible a publicidade e a propaganda. Total, constatar unha falta de xestión e unha gran ineficacia. Diciamos e repetimos, por se non queda claro, que nos programas de promoción de emprego os recortes son absolutamente progresivos. Adícanse a emprego 421 millóns de euros en 2009; 387 en 2010; para 2015, 193 millóns. Non vou repetir, porque xa quedou claro aínda que parece que non lle importa a nadie do Partido Popular, a falta de execución do orzamento. En resumo, cada 3 euros existentes, un deles non foi executado, nun panorama realmente alarmante, no que os xóvenes se van, a poboación envellece, os que traballan fano en absoluta precariedade, e as políticas de emprego –como dicimos– cada vez son máis reducidas. Por tanto, aplícanse unhas políticas sen pensar nas persoas, ineficaces, mal xestionadas e sen actuar directamente nos problemas. Ante o principal problema que ten Galicia –e isto póñeno por riba da mesa todas as enquisas–, que é o paro, o Goberno autonómico de Galicia adopta unha actitude indolente, neglixente e eu creo que de falta de respecto para os galegos e as galegas. Polo que dicía, non é entendible que, con estes datos constatables e publicados hoxe, compareza a conselleira de Traballo a dicir que todo vai estupendamente. Non existe un proxecto de país nin medidas proactivas para a creación de emprego. No ano 2014, segundo o INE, as persoas ocupadas baixaron en Galicia; a brecha salarial –como dixen– aumentou en Galicia con respecto ao Estado. De media, un traballador galego percibe preto de 3.000 euros menos ao ano que unha persoa que traballara fóra de Galicia. O paro e as prestacións por desemprego en Galicia baixaron preto de 200 millóns. E as contratacións de menos de 7 días aumentaron nun 50 %. Por tanto, é unha situación na que entendemos que hai que aplicar políticas proactivas, nas que hai que comprometerse, e para iso presentamos unha proposta na que esperamos que todos os grupos estean de acordo se realmente o que lles interesa é o problema que neste momento está afectando a Galicia, ou se neste momento o que parece que lle está interesando ao Goberno galego e aos deputados do Partido Popular é analizar o que pasou onte. Moitas grazas, señor presidente.
Grazas, señora Quintas. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Prado.
Moi boa tarde. O Bloque Nacionalista Galego vai apoiar esta iniciativa porque, efectivamente, o problema máis grave que teñen e que seguen a ter os galegos e as galegas é o problema do desemprego e o da emigración. Atopámonos diante dun mercado de traballo cada vez máis deteriorado a consecuencia da inacción, efectivamente, dos gobernos e a consecuencia das profundas reformas laborais, que teñen como consecuencias tremendas non só un emprego precario e cada vez máis deteriorado, senón que, ademais, as persoas que están no desemprego cada vez teñen menor cobertura e durante menor tempo. Nós consideramos –xa o verificamos así en máis ocasións– que a situación do desemprego en Galiza hai que abordalo coa crueza con que a viven as miles de persoas, de galegos e galegas, que a padecen. As 244.000 persoas de paro rexistrado, que evidentemente son moitas máis, porque aí non están nin as persoas que se foron xubilando, os emigrantes que volveron aos seus países, as persoas que están estudando, as que emigran, as que directamente desisten, os que traballan unhas horas ou uns días ao mes pero que xa non computan como parados, ou os que teñen uns contratos realmente de escravitude e que seguen a buscar traballo. Situación consecuencia dunhas reformas laborais que arroxan un saldo estremecedor para Galiza en número de persoas desempregadas, en número de persoas en exclusión ou en risco de pobreza, en número de fogares con todos os seus membros no paro, e en datos de desemprego xuvenil que están por encima do 50 %. E cada vez hai menos desempregados cobrando algunha prestación contributiva e cada vez hai menos cobrando subsidios. É tremendo que nesta situación o gasto en prestacións por desemprego baixara no ano 2014 máis dun 18 %. Isto demostra a escasísima sensibilidade dos gobernos do Partido Popular coas persoas que padecen esta situación dramática. Do total de persoas desempregadas, tan só o 49 % perciben algún tipo de prestación; é dicir, que en Galiza só arredor de 123.000 persoas cobran algún tipo de prestación, e destas, só 50.000 o fan con prestacións contributivas. Por iso apoiamos esta iniciativa e presentamos dúas emendas, na dirección de abordar dous aspectos que cremos que complementan os que contempla a iniciativa. A primeira é a derrogación das reformas laborais en xeral e do Real decreto lei 20/2012 en particular, porque este decreto, baixo o epígrafe de medidas para garantir a estabilidade orzamentaria e de fomento da competitividade, introduce toda unha serie de modificacións tremendamente lesivas para as persoas que están en situación de desemprego. Reduce as prestacións ao aplicarse o 50 % da base reguladora a partir do sexto mes de desemprego; castiga aos traballadores e traballadoras que teñen contrato a tempo parcial; rebaixa os subsidios, especialmente aos maiores, pasando de 52 a 55 anos; exclúe da renda activa de emprego ás persoas que non tiveran accedido con anterioridade a prestacións ou subsidios e debilita as prestacións do Fogasa. É dicir, toda unha serie de medidas, ademais doutras moitas lesivas para os empregados públicos, para toda unha serie de sectores laborais, que cremos que é tremendamente negativa para a clase traballadora, especialmente para os que están en situación de desemprego. E outra emenda, no sentido de que se incremente o salario mínimo interprofesional ata acadar, como mínimo, o 60 % do salario medio. Presentamos esta emenda porque a brecha salarial non fai máis que incrementarse dunha maneira brutal. Os sacrificios da crise en materia salarial padécenos sobre todo as persoas que teñen salarios máis baixos. O grupo que menos cobra veu como o seu salario descendeu un 10 % desde o ano 2007, mentres que os asalariados mellor pagados viron como o seu salario se incrementou nun 24 %.
Remate, por favor.
Por iso presentamos estas dúas emendas, e agardamos sexan aceptadas polo grupo que presenta a iniciativa, aínda que, de todos xeitos, se non son aceptadas, apoiaremos igual a iniciativa. Moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Martínez.
Para empezar, anunciar o apoio a esta moción, dado que a falta de oportunidades de emprego en Galiza obriga aos galegos e ás galegas a emigrar a outras comunidades ou estados para conseguir un contrato laboral. Entre os que marchan, o 35 % é mocidade menor de 29 anos, e a maioría, ademais, teñen unha licenciatura universitaria. Polo tanto, Galicia exporta man de obra cualificada. Ante unha situación de desemprego como a que estamos a vivir, as políticas de protección social desempeñan un papel determinante na realización do dereito humano á Seguridade Social para todos; reducindo a pobreza e a desigualdade; apoiando o crecemento inclusivo, impulsando o capital humano e a produtividade; favorecendo a demanda interna e facilitando a transformación estrutural da economía. A extensión da protección social é fundamental para a recuperación da crise, o desarrollo inclusivo e a xustiza social. O papel que desempeña a protección social é clave para as mulleres e os homes en idade activa, estabilizando os seus ingresos en caso de desemprego, accidentes de traballo, enfermidades, discapacidades ou incluso maternidade, e garantindo que teñan un nivel básico de ingresos calquera que sexa a circunstancia da súa vida. Como parte das medidas facilitadoras da integración no mercado de traballo están as medidas que non permiten baixos salarios, ben a través da lei ou ben a través dos convenios colectivos, algo que dende a Xunta de Galiza, dende logo, non se está facendo, senón todo o contrario. A Xunta de Galiza está traballando para que os salarios baixen e aumenten os beneficios empresariais. As transferencias de fondos públicos de carácter selectivo e específico, relacionadas coas condicións do mercado de traballo, como o seguro de desemprego, son particularmente eficaces para evitar a pobreza entre as persoas maiores de 55 anos e menores de 65, literalmente expulsadas do mercado laboral. No Estado español o sistema de protección social é pouco eficaz para reducir a pobreza. Só o 51 % da poboación do Estado que se atopa baixo o umbral da pobreza cos seus propios recursos evita esa situación grazas ás prestacións sociais, fronte ao 70 % de Francia e ao 66 % de Dinamarca. A mocidade combina unha elevada taxa de desemprego e unha alta temporalidade laboral cun alto nivel de desprotección no emprego, o que ten provocado aumento de situacións de pobreza e exclusión entre a mocidade. Por outro lado, destaca que a evolución da taxa de risco de pobreza das persoas ocupadas ten aumentado no Estado dous puntos porcentuais dende o 2007. O modelo español de flexibilidade laboral resultou especialmente perverso á hora de responder á crise. As políticas sociais demostraron unha reducida capacidade de compensar as desigualdades sociais que xera o mercado de traballo. O Estado de benestar do Estado está comparativamente moi por debaixo do resto dos países de Europa á hora de reducir a pobreza con transferencias sociais, debido ás contías notablemente máis reducidas das prestacións, a súa distribución desigual e a un carácter limitado no tempo de moitas delas. Sempre falamos de números, pero os números agochan duras realidades de moitas persoas e familias que sofren as consecuencias dos recortes e da desprotección social. Historias como a de María José. Traballou como limpadora durante oito anos, pero a despediron repentinamente a través dun burofax, por causas alleas ao desempeño do seu traballo, e xa leva catro anos sen cobrar prestación por desemprego. Dicía María José: "Onte vendín unha ducia de ovos, pero, se os vendo, non os comemos nós. Os nenos ao mediodía comen no cole e o venres van á casa do pai e comen alí. ¡Menos mal!, porque o dilema meu é: ou como, ou pago a hipoteca. Este mes, ademais, teño que pagar a contribución municipal. Dinme que hai que estar ao día para optar a un avogado de oficio. Así que vou pedindo prestado para a casa, pero debo tres meses. Se o día 1 non pago, o Popular mandarame outra vez a notificación de embargo. Un día destes córtanme a luz. O pai pasa unha pensión de 187 euros, pero 180 van para hipoteca". María José ten catro fillos, os pequenos xa se acostumaron a herdar a roupa. Este ano, a verdade –di María José na súa desesperación–, dou grazas a Deus de que os pequenos repitan curso, así non teño que mercarlles libros. Unha das fillas ten fibromialxia e non lle pode comprar as cousas que necesita, polo que agora vive máis co pai que con ela por mera supervivencia. E María José di: "Con sete euros dispoñibles ao mes, dar almorzo e cea a dúas bocas cada día é un inferno". Señores do Partido Popular, esta é a realidade que se agocha tras o desemprego, tras a falta de protección social, nesas persoas que xa acabaron a prestación por desemprego e...
Remate, señora Martínez, por favor.
...non atopan futuro nin para eles nin para as súas familias. Polo tanto, eu espero que, por primeira vez desde que estou nesta Cámara, vostedes tomen en serio o tema do desemprego. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Juan Manuel Fajardo.
Boa tarde a todos e a todas. Alternativa Galega de Esquerda vai apoiar a moción que se presenta perante este Parlamento, pero, iso si, coa desgraza de que coñecemos a posición ao respecto do grupo maioritario da Cámara por agora, xa que esta mañá demostrou cal é o seu obxectivo en materia de emprego para este ano, e é continuar coas mesmas políticas de fomento do emprego que nos levaron a unha situación de desemprego brutal en Galicia e a unha situación de mercado laboral absolutamente precario, donde a escravitude é a forma de novo emprego deste país. Ademais, un goberno que incluso descoñece ou oculta os datos reais do desemprego deste país. Hai que recoñecer algunha cuestión que para nós é fundamental. Nesta moción o primeiro punto ten que ver coa posibilidade de retorno a Galicia da xente que tivo que emigrar para atopar un posto de traballo, e os datos son brutais, son absolutamente brutais, e non son datos da Alternativa Galega de Esquerda son datos do propio IGE. E dende que vostedes retornaron ao Goberno ata o 2013, que son os datos que temos, foron 139.000 as persoas que abandonaron este país porque non atopaban traballo. Foron 139.000 as persoas. Dende logo, moitísimos menos que os supostos postos de traballo que vostedes crearon. O máis triste diso é que 97.000 fuxiron a outros lugares do Estado porque en Galicia este Goberno non lles dá saída nin futuro nin capacidade para sobrevivir. Incluso hai 9.000 galegos que, en catro anos, marcharon de Galicia para Andalucía. Será que, tanto que escoitan Andalucía nesta Cámara, decidiron ir buscar alí postos de traballo. Esa é a realidade do Partido Popular e das súas políticas de emprego, pero tamén a apoiamos porque no segundo punto falan de políticas de formación. E falan de políticas de formación nun Parlamento onde esta mañá se demostrou que a conselleira nin sequera recoñece nin sabe os datos do seu departamento; uns datos que deixan claro que un de cada tres euros de formación do orzamento anterior non se executou, e para nós ese é un tema absolutamente fundamental. Pero, sobre todo, porque tamén na moción se fala da protección dos desempregados. Os recortes ás prestacións de desemprego do Partido Popular é brutal. Un 10 % a partir do sexto mes deixaron de cobrar os traballadores. Tiveron un recorte para as prestacións de maiores de 45, e aquel subsidio que se daba para maiores de 52, agora tes que chegar aos 55 para cobralo. Ese é un dos maiores recortes en termos absolutos que se deu neste país, pero dos máis ocultos tamén. E é tanto así que nun ano, soamente nun ano, en Galicia se deixaron de gastar 248 millóns de euros en prestacións de desemprego, ¡248 millóns de euros! Iso é un saqueo, é un saqueo ás prestacións de desemprego. É unha realidade brutal que cada mes hai 20,67 millóns de euros menos executados nas prestacións de desemprego. Polo tanto, cando a señora Mato vén esta mañá a dicir aquí que aos desempregados lle ía deixar 80 millóns de euros para cursos de formación, o que non está dicindo e que se están subvencionando co que deixan de cobrar por estar desempregados. É dicir, é un atraco, ¡é un atraco! Roubamos 248 millóns de euros do bolsillo dos desempregados e despois apenas destinamos 80 para a súa empregabilidade, ¿iso como se chama? ¡É unha vergonza! É unha vergonza que neste país ás persoas con maior dificultade, que son aqueles que non teñen emprego, o que lles damos, o que lles devolvemos, é unha política que recorta o que é un dereito. Pero, claro, neste país onde acaban de darlle a patada no cu a persoas como Esperanza Aguirre, esta dicía que o desemprego era como unha beca. ¡Por favor! É vergonzoso que unha persoa que se dedica a escapar da Policía Local diga este tipo de cuestións. Desde logo, para nós é fundamental recuperar a dignidade, pero tamén recuperar a dignidade dos desempregados, e recupérase recoñecendo que as prestacións por desemprego son un dereito, e que non se pode continuar nunha senda de recortes porque os recortes van sempre no mesmo lado. A min gustaríame recortes para as SICAV, para as empresas do Ibex 35, para as grandes multinacionais, para os terratenentes, para todos eses que non teñen recortes. Pero si os teñen aqueles que quedan sen emprego. Por exemplo, aqueles que cando teñen 45 anos quedan sen emprego e non teñen ningunha posibilidade de volver traballar, e, en moitos casos, con moita sorte cobran 426 euros. Eu repito a pregunta neste Parlamento: ¿Cantos dos que estamos aquí seriamos capaces de dar de comer a unha familia e sobrevivir con 426 euros? Seguramente ningún. Por iso hai que ter empatía na política, e empatía significa dotar aqueles que máis o necesitan neste momento das prestacións que tiñan antes dos recortes do Partido Popular. Polo tanto, nós non podemos máis que apoiar esta proposta, e, dende logo, esperamos que o Partido Popular desminta a súa conselleira de desemprego e tome en consideración esta proposta, que, aínda que non solucionará a situación, dende logo, iría no camiño de retomar as prestacións que necesitan os nosos desempregados. Máis nada e boas tardes.
Ten a palabra don Miguel Tellado.
Grazas, señora presidenta. Boa tarde a todos. Dicía a voceira socialista que no Grupo Popular estamos preocupados polos resultados electorais. Non creo que máis que vostedes. Permítame un chascarrillo. Lea un teletipo de Europa Press: El PSOE obtiene en Beariz tres votos menos que integrantes tenía su lista. Ese é o Partido Socialista, señora Quintas. Ese é o Partido Socialista de Galicia. [[Interrupcións.]] [[Murmurios.]] A nosa prioridade é a loita contra o desemprego, esa é a nosa prioridade. É un teletipo, está en Europa Press, si si. A nosa prioridade é a loita contra o paro, gústelles ou non lles guste. Esa é a realidade. E iso de que a cousa ía estupendamente non o dixo a conselleira de Traballo, señora Quintas, díxoo o seu Goberno, o señor Zapatero, cando dicía que estabamos na Champions League e perdiamos traballadores a milleiros, ¡a milleiros!, ata chegar case aos 3 millóns de parados.
Silencio, por favor.
O noso obxectivo é traballar para reactivar a economía e para xerar emprego, por moito que lles moleste. E señor Fajardo, se todos eses mozos que di vostede foron a Andalucía, eu asegúrolle que todos están no paro se foron a Andalucía. Todos están no paro.
Señor Fajardo, que cale.
Por certo, señor Fajardo, para que siga protestando. As grandes empresas vivían mellor cando en España gobernaba o Partido Socialista. Daquela si que tiñan grandes beneficios, e non agora co Partido Popular. Sobre a cuestión que nos trae o Partido Socialista, sobre a súa moción, fala en primeiro lugar do plan de retorno de mozos. Mire, a Xunta de Galicia xa puxo en marcha medidas destinadas especificamente á mocidade co obxectivo de mellorar a súa empregabilidade. Enriba da mesa está o Plan de emprego xuvenil, no que se implican distintas consellerías: a Consellería e Economía e Industria, a Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria e a Consellería de Traballo e Benestar, que é a que a coordina. Polo tanto, xa estamos traballando nese sentido. Ese plan vai acompañado, ademais, do Programa de garantía xuvenil, que, como vostede sabe, ten unha dotación de 49 millóns de euros. Sobre o seu segundo punto, sobre a execución orzamentaria, vostede simplemente o que fixo foi faltar á verdade, por non dicir directamente que vostede mentiu. O nivel de execución do Goberno da Xunta en materia de políticas activas de... Mire, despois do que nos chaman a nós, se lles parece mal que eu diga que mentiron, síntoo moito. Efectivamente, mentiu abertamente. O nivel de execución é practicamente total; en 2014 estivo en torno a un 96 %, por máis que lle moleste. Con respecto ao incremento das dotacións dos programas de emprego, é algo que tamén se está a facer dende a Xunta de Galicia. De feito, en 2015 os fondos que recibirá Galicia son 114 millóns de euros, cun incremento do 14 %, por máis que lle doa. Ademais estamos a implementar na nosa comunidade un novo sistema de garantía xuvenil, como xa lle dixen. É dicir, xa estamos a incrementar os orzamentos das políticas activas de emprego, e os resultados son os que vostede coñece: no último ano, 25.000 desempregados menos en Galicia. Sobre o terceiro punto da súa iniciativa, a mellor forma de protección das persoas desempregadas é incrementar as súas oportunidades de atopar un traballo, e iso é o que levamos facendo. E xa se reflicte directamente nos indicadores do desemprego. Levamos 18 meses –por moito que vostede mire para outro lado– de baixadas interanuais do desemprego. Levamos 13 meses de subidas interanuais de afiliación á Seguridade Social, por moito que lle moleste. Polo tanto, esa é a realidade. No último ano do Bipartito, do seu goberno, do que vostede tanto presume, perdéronse en Galicia 45.000 afiliacións á Seguridade Social. Entre marzo de 2008 e marzo de 2009, no último ano de Goberno do Partido Popular, entre abril de 2014 e abril de 2015, as afiliacións á Seguridade Social subiron en 20.000. Polo tanto, eses son os datos, por moito que a vostede lle moleste. Datos da EPA. Eu remítoos aos datos da EPA do primeiro trimestre do 2015. Aumentou a ocupación; 4.500 ocupados máis no primeiro trimestre de 2015. Baixou o paro en 21.200 persoas. Baixou a taxa de paro; estamos dous puntos por debaixo da media nacional e estamos doce puntos por debaixo da súa amada Andalucía. Baixou o número de fogares con todos os seus membros en paro, por moito que a vostede lle moleste. E baixou a taxa de paro xuvenil. E todo isto o que demostra é que, mentres o Goberno traballa...
Vaia rematando, por favor.
...para xerar emprego en Galicia, vostedes o único que fan é protestar e negar a realidade, que foi a herdanza que vostedes deixaron. E por moito que lles moleste, a recuperación está chegando a Galicia e está chegando para quedarse. Sinto darlles esta noticia. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas señor Tellado. Grupo autor da moción. Ten a palabra a señora Quintas Álvarez. Silencio, por favor. Ten a palabra, señora Quintas.
Grazas, señora presidenta. En primeiro lugar, agradecer o apoio dos grupos. En concreto a emenda presentada polo BNG, que é de engádega e a imos aceptar. En segundo lugar, señor Tellado, se sabe tanto de emprego como de Ourense, a verdade é que non sabe nada. Cando queira falar de política de Ourense, falamos, pero non é o caso. Mire, señor Tallado, vostedes poden vir aquí a seguir retorcendo as cifras, mentindo e dicindo que isto é Alicia en el País de las maravillas. Non, non é verdade. Vostedes saben que menten. Vostedes non executan o orzamento. Vostedes diminuíron o orzamento. Os xóvenes vanse, e vanse porque aquí non teñen futuro, e o que é máis grave, non teñen perspectivas. Os datos están aí. Vostede pode vir, mire, cambie o panfleto este de Andalucía, o ZP e o Bipartito, polo menos para falar comigo. Si, porque realmente creo que xa dixen moitas veces –non sei se vostede o sabe– que o Partido Socialista perdeu as eleccións nun momento determinado, perdeunas, e agora gobernen, e non mintan, e non enganen, que é o que están facendo. Os datos do paro son reais, dino todos os parámetros, dío Europa e xa está. E vostede pode chegar aquí e facer e dicir o que lle dea a gana, porque o mínimo que hai que ter é consideración. Vostede é un deputado coma min, e cando vai aí fala como un conselleiro, a ver se llo arreglan. Na comparecencia da señora conselleira de Traballo, xa lle dixen eu á conselleira que non ten amigos. Para comparecer hoxe, para falar de emprego despois das eleccións, non ten amigos. ¡E vostede comparece dando leccións! E vostede é un deputado que terá que defender as políticas que vostede defende. Mire, señor deputado, a taxa de paro xuvenil, entre 16 e 29 anos, aumentou un 60 % e a vostede parécelle marabilloso. Dende 2009, foron 80.000 os empregos xuvenís destruídos. A media anual é de 13.000 mozos entre 16 e 34 anos que abandonan Galicia; 40 persoas, 40 dramas ao día. E vostede vén aquí falar non sei de que. Vostede vén falsear os datos, vostede vén, non sei... Ás veces, o mesmo respecto que cando chegan aí presumen de ter, deberían de ter coa oposición, coa Cámara, cos desempregados, cos xóvenes e co pobo galego. E non o teñen. Grazas, señora presidenta.
Grazas, señora Quintas. Votación das mocións
Pasamos á votación das mocións. Votamos a moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Ramón Vázquez Díaz, que dixo que non aceptaba a emenda socialista pero si acepta a emenda de substitución do Bloque Nacionalista Galego. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Ramón Vázquez Díaz, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa aplicación en Galicia da Lei orgánica para a mellora da calidade educativa.
Imos volver repetir, se non lles importa, a votación, porque é un pouco raro este cadro. Imos intentalo, a ver se con esta pantalla podemos votar. Se lles parece, votamos, como dixen, a moción do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda coa emenda do Bloque Nacionalista Galego. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Ramón Vázquez Díaz, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación coa aplicación en Galicia da Lei orgánica para a mellora da calidade educativa. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 27; votos en contra, 38. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Votamos a moción do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa do señor Losada Álvarez, moción á que non se presentaron emendas. Votación da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de D. Abel Fermín Losada Álvarez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación cos resultados do concurso eólico promovido no ano 2010 no referido á construción de parques eólicos e aos investimentos industriais comprometidos. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 27; votos en contra, 38. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Votamos por último a moción do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia, por iniciativa da señora Quintas Álvarez, que dixo que aceptaba a emenda do Bloque Nacionalista Galego como emenda de adición. Votamos. Votación do texto transaccionado da Moción do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Remedios Quintas Álvarez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en materia de emprego. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 27; votos en contra, 38 O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta moción.
Continuamos co desenvolvemento da orde do día co punto 4, que é o de proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de Dª Paula Prado del Río e sete deputados máis, sobre a adopción polo Goberno galego das medidas necesarias para a posta en práctica das guías previstas no Plan de mellora da contratación pública
A esta proposición non de lei presentouse unha emenda do Grupo Parlamentario Socialista.
Para formular a proposición ten a palabra a señora Prado del Río.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, dende o ano 2009, cando entrou no Goberno da Xunta de Galicia o Partido Popular, púxose como prioridade considerar a actividade contractual das administracións públicas como un ámbito de acción determinante nun dobre obxectivo: por unha banda, acadar unha administración máis eficiente no uso dos recursos públicos, máis aberta, entendida e simplificada dende o punto de vista da relación dos cidadáns e coas empresas. Froito desta prioridade, menos de un ano despois da toma de posesión do Goberno, en xaneiro do ano 2010, a Xunta aprobou o Decreto 3/2010, do 8 de xaneiro, polo que se regula a factura electrónica, a utilización de medios electrónicos, informáticos e telemáticos en materia de contratación pública da Administración da Comunidade Autónoma Galega e entes do sector público autonómico dela dependentes. Esta norma deu pé á posta en marcha de varias ordes ao mesmo tempo: á plataforma de contratos públicos de Galicia, ao sistema de licitación electrónica e ao sistema electrónico de facturación. Neste último temos que lembrar que se estableceu como obxectivo, en primeiro lugar, o pago das facturas nunha media de 45 días, e a día de hoxe, segundo datos do Ministerio, estamos en 17. Creo que é unha cifra importante no número de días. Tamén o Decreto 3/2010, do que falaba, supuxo un avance importante, sobre todo no que é a creación da plataforma de contratos públicos de Galicia, sendo esta a segunda páxina web máis visitada da Xunta.es, –como vostedes saben–, despois da páxina do DOG. Isto convértea nunha ferramenta moi útil e moi valorada para o coñecemento e seguimento dos procedementos contractuais en curso para as Peme, para que coñezan a posibilidade de negocio co sector público e tamén accedan de xeito sinxelo ás licitacións da Administración autonómica. Desde esta plataforma, o empresariado pode acceder á consulta de anuncios de información previa, ás licitacións en curso, ás adxudicacións máis recentes, á documentación de interese, tanto pregos como datas de apertura pública e publicacións noutros medios, etc. Ou dos puntos de contacto e formas de comunicarse cos órganos de contratación adheridos, que xa superan a día de hoxe as dúas centenas. Como corolario de todo este proceso de reforma e modernización, aprobouse a Lei 17/2010, de 17 de decembro, de organización e funcionamento da Administración xeral e do sector público autonómico de Galicia, como vostedes saben, aprobámola neste Parlamento. Esta lei o que fixo foi clarificar, ordenar e sistematizar a estrutura do sector público autonómico, como un primeiro paso de introdución de medidas de racionalización e simplificación do ordenamento xurídico galego e do sector público autonómico. Esta normativa, como ben saben, supón un avance importantísimo en canto á innovación na regulación dos contratos do sector público galego, ao blindar por lei uns principios e obrigas destinados a elevar os niveis de eficiencia, axilidade e transparencia destes procedementos e a reforzar a súa utilización estratéxica. Foi a necesidade dun amplo desenvolvemento desta lei o que levou á elaboración dun plan propio, que se aprobou no Consello da Xunta do 12 de xuño do ano 2014. Este Plan de mellora da contratación pública 2014-2016 tivo unha serie de obxectivos compartidos, que implican á Administración, ao tecido empresarial e ao conxunto da cidadanía. O que se trata é de acadar unha maior eficiencia e un maior aforro para a Administración na contratación de servizos, obras e subministración, e unha redución dos trámites para o contratista, garantindo os pagamentos en tempo e forma, a competencia entre ofertas e a elección da mellor. En definitiva, unha optimización no uso dos recursos públicos para seguir facendo máis con menos. Pois ben, varias medidas deste plan xa teñen dado os seus froitos, posto que de xeito inmediato aplicouse a todos os contratos do sector público-autonómico o réxime de documentación simplificada. Tamén comezou a funcionar a restrición dos procedementos de adxudicación directa á metade dos límites que marca a normativa estatal, exixindo competencia entre tres empresas por enriba deses novos límites. Polo tanto, Galicia converteuse na primeira comunidade autónoma con maior apertura nos nosos procedementos de contratación. Ademais, incrementouse –quizás máis en decembro do ano pasado– cando a Xunta aprobou un modelo de cláusulas para os procedementos negociados que contempla que as diferentes empresas poidan coñecer, logo da primeira fase, as características esenciais das ofertas das súas competidoras, abrindo a posibilidade de emendar a súa proposta inicial para introducir novas melloras nas súas ofertas. En setembro do ano 2014 aprobáronse dous instrumentos publicados no DOG, como vostedes coñecen. Por unha parte, o catálogo das prestacións susceptibles de autoprovisión, para non recorrer a consultorías externas, como era habitual ata ese momento; a redacción de prestacións que se contratan de xeito centralizado, ampliando unha práctica iniciada no ano 2009 en contratos como limpeza, mantemento, seguridade, combustible, electricidade. E tamén dicir que en febreiro deste ano Amtega ten posto á disposición dos concellos a plataforma Leal, para estender a licitación electrónica tamén á Administración local. Pois ben, agora hai que seguir avanzando, nese plan de mellora da contratación, noutro aspecto que é o obxecto desta proposición non de lei, que é a aprobación dunhas guías que permitan aplicar os principios indicados nesa Lei de racionalización. Así, cumprindo o eixo do segundo plan, incluíase a elaboración dunha guía de colaboración público-pública, ou horizontal, para o correcto funcionamento do mecanismo de autoprovisión. Aquí a guía debe ter por obxecto presentar de modo sinxelo as posibilidades que as técnicas de colaboración ofrecen para unha mellor xestión do noso sector público autonómico, e este modelo de autoprovisión exclúe expresamente da obriga a licitación pública, os dous supostos máis típicos de colaboración interna. Por unha banda, as encomendas de xestión ou contratos domésticos ou in house; e os supostos de colaboración entre poderes públicos para a realización dunha misión de servizo común dos mesmos. No eixo 2 do plan, falamos do acceso e concorrencia, preveu tamén a elaboración dunha guía para a contratación pública aberta ás pequenas e medianas empresas. Neste sentido introdúcense unha serie de orientacións xerais a ter en conta polos órganos de contratación do sector público autonómico, para tratar de que as licitacións que poñan en marcha permitan a concorrencia de pequenas e medianas empresas, así como de empresas incipientes. E para axudar os órganos de contratación a cumprir este mandato legal é necesario que a Xunta impulse esa guía para unha contratación pública aberta ás pequenas e medianas empresas, proporcionando aos órganos de contratación, orientacións prácticas e exemplos para configurar un deseño de contrato que facilite a concorrencia das pequenas e medianas empresas a través de diferentes mecanismos, como a exixencia da división en lotes, a necesidade da posibilidade de subcontratación, ou mesmo a adaptación dos requirimentos de solvencia e garantía ás posibilidades das Peme. E finalmente, en execución do eixo número 4, o uso estratéxico e social, hai que elaborar unha guía de contratación pública innovadora e unha guía de cláusulas sociais e ambientais na contratación pública. Pois ben, o artigo 28 da Lei 14/2013, do 27 de decembro, de racionalización do sector público, marca como incentivo das solucións innovadoras terse convertido legalmente nun obxectivo prioritario da contratación pública de Galicia, e para ese desenvolvemento eficaz da compra pública innovadora débese reforzar o papel da Administración como impulsora da innovación empresarial. E para iso débese traballar, dende o lado da demanda do xestor público, coa licitación, os contratos de compra pública-innovadora e dende o lado da oferta, é dicir, das empresas que compiten nas licitacións, axudándoas no seu competitivo a participar e presentar ofertas innovadoras a ditos procedementos da contratación. Pois ben, para darlle aplicación práctica aos mandatos da lei destes activos que acabo de expresar, é importante executar o plan da Xunta que desenvolve esta lei e poñer en marcha esa guía de cláusulas sociais e ambientais na contratación pública que inclúa medidas, orientacións prácticas e exemplos para introducir previsións neste eido, tanto nas cláusulas administrativas como nas prescricións técnicas de contrato. Por iso instamos a Xunta de Galicia a que acelere o seu compromiso para elaborar estas instrucións e dar así o axeitado cumprimento ás obrigas legais de mellora da contratación pública que se contiñan na Lei de racionalización que entraba en vigor hai agora un ano e que este grupo apoiou, a diferenza do resto da Cámara. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Prado. Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Socialista. Señora Gallego Calvar.
Moitas grazas, señora presidenta. Boa tarde, señoras deputadas e señores deputados. Despois de escoitar a señora Prado presentar esta iniciativa, parecera que a súa proposta de resolución puidera resultar moi interesante para o conxunto dos deputados e deputadas que estamos nesta Cámara e mesmo para a acción do Goberno de Galicia. Pero, cando un le con atención realmente qué é o que somete á votación o Grupo Parlamentario Popular no día de hoxe nesta iniciativa de impulso, sinxelamente do que se trata é de que se fagan guías. É dicir, de que o Goberno galego faga unha guía de colaboración pública, unha guía para a contratación pública aberta ás pemes, unha guía de contratación pública innovadora e unha guía de cláusulas sociais e ambientais na contratación pública. É dicir, o que os socialistas vimos habitualmente chamando como unha iniciativa de autobombo e de publicidade e propaganda para ocupar o espazo que o Grupo Parlamentario Popular ten nas iniciativas de impulso dentro da orde do día de cada sesión plenaria. Porque a realidade é ben distinta, a realidade é que vostedes nesta lexislatura, das iniciativas que teñen que ver coa transparencia, coa rexeneración das administracións, coa axilidade, coas boas prácticas, de todas as iniciativas que presentamos desde os grupos da oposición, dende logo, dende o Grupo Parlamentario Socialista, as que tiveron que ver coa implantación de cláusulas sociais e outras que temos presentado nos debates do estado da autonomía, nas propostas de resolución, nas emendas aos orzamentos da Xunta e nos distintos debates que sobre rexeneración e sobre boas prácticas na Administración pública se teñen feito neste Parlamento, nunca aceptaron nada. E o que aceptaron, que foron unicamente as cláusulas sociais, aínda non as puxeron en marcha a día de hoxe. Tanto é así, señores do Partido Popular, que a Xunta de Galicia incumpre a súa propia lexislación en materia de contratación en moitos dos aspectos. Por iso o que facemos os socialistas é presentarlles unha emenda de substitución, que, de verdade, se queren falar de transparencia na Administración pública, de contratación pública eficaz e eficiente, de información, de rebaixar procedementos negociados, deberían de aceptar esta emenda de substitución que lles presentamos. Porque fala precisamente diso, de rebaixar os procedementos negociados sen publicidade, de publicar a totalidade das licitacións no Diario Oficial de Galicia –posto que as entidades que conforman o sector público autonómico nunca se publican no Diario Oficial de Galicia–, de mellorar a información que é subministrada a través da plataforma de contratación, de incluír nos pregos de licitacións novas cláusulas sociais, tanto na valoración das ofertas das empresas como no establecemento dos requisitos na execución dos contratos, como na tutela e control no cumprimento dos contratos. Isto é o que pedimos os socialistas, e, se de verdade vostedes queren adquirir un compromiso de transparencia, de información, de boas prácticas na Administración pública, deberían de aceptar esta iniciativa. Seguramente non sexa así e, polo tanto, vostedes vaian seguir traendo aquí iniciativas de publicidade e propaganda –que xa lle podo adiantar que non van contar co apoio do Grupo Parlamentario Socialista– para un maior autobombo da Xunta de Galicia. Porque, miren, se nos paramos a analizar algúns dos datos do último ano 2014, por exemplo, no que ten que ver cos procesos de contratación da Xunta de Galicia, podémoslles dicir que a metade das adxudicacións realizadas pola Xunta de Galicia –o 47 %– non foron licitadas mediante anuncio público no Diario Oficial de Galicia –falamos do último ano–. E de procedementos sen publicidade, no ano 2014 o 40 % do total foron realizados sen que se dera conta a través da plataforma de contratación. En numerosos casos estas licitacións poderían ser abertas. Non o foron. A veces a Xunta realiza contratacións abertas, pero a súa publicidade unicamente se efectúa a través desta plataforma de contratación, nunca no Diario Oficial de Galicia. Por este método, sen publicidade, sen publicidade no DOG, foron licitados 213 millóns de euros pola Xunta de Galicia ao longo de 2013 e 168 no 2014; en dous anos, 381 millóns de euros. Estas adxudicacións superan, por exemplo...,
Vaia rematando, por favor.
...as adxudicacións da obra pública. E se falamos –perdoe, señora presidenta, remato agora mesmo– do que ten que ver co sector público autonómico, os datos son máis sangrantes aínda. Así que, señores do Partido Popular, menos publicidade, menos propaganda, a transparencia nas administracións públicas non se consegue traendo aquí guías de contratación. Conséguese publicando no Diario Oficial de Galicia e na plataforma de contratación as adxudicacións e as contratacións. Conséguese facendo menos procedementos...
Remate, por favor.
...negociados sen publicidade. E, sobre todo, conséguese, señores do Partido Popular, con vontade política. Por moito que vostedes aquí intenten facer ver que son unha administración cada vez máis transparente, os datos din...
Moitas grazas, señora Gallego.
...xusto e literalmente o contrario. Máis nada e moitas grazas.
Grupo Mixto. Señora Martínez.
Ben, a min sorprendeume moitísimo esta proposición non de lei porque o que di exactamente na exposición de motivos é que o Plan de mellora da contratación pública contempla unha serie de medidas, entre elas, e dada a súa importancia, a aprobación dunha serie de guías. E di: "O Parlamento de Galicia insta a Xunta a adoptar medidas necesarias para a posta en práctica das seguintes guías...". E entón eu busquei o Plan de mellora da contratación pública. Non existe. Disque está aprobado. Eu non sei se alguén o atopou. Eu chamei aos servizos xurídicos do Parlamento. Non existe, non hai tal plan colgado en ningún sitio. Iso é a transparencia. Pero, ademais, fálase da posta en práctica dunhas guías que, ao meu entender, tampouco existen. Polo cal, non sei qué queremos que se vote aquí, a min gustaríame saber, polo menos, onde están. Porque preguntando incluso no propio Parlamento aos servizos xurídicos, ninguén sabe onde están tales guías. Polo tanto, paréceme incrible que esteamos falando de algo que non sabemos de que vai, nin como vai, nin cales son as medidas concretas; simplemente propaganda, eu non atopei nada máis que propaganda nas páxinas da Xunta de Galiza, propaganda en forma de anuncio do señor Núñez Feijóo, onde conta un montón de cousas irrelevantes, moitísima propaganda, palabras grandilocuentes pero nin unha soa acción concreta. E ademais onde –isto foi o 12 de xuño de 2014– se compromete a que no prazo de dous meses sairía a primeira guía, as seguintes no prazo de seis meses. Que eu saiba, aquí non chegou absolutamente nada. Polo tanto, e ante a dinámica de licitacións opacas e de vulneración dos dereitos laborais dos traballadores e das traballadoras en todas as contratas da Xunta de Galiza, evidentemente non imos dar o noso voto a favor a algo inexistente, á propaganda, para que se siga machacando as traballadoras e os traballadores públicos e aos traballadores e traballadoras das contratas, como, por exemplo –e falarémolo neste pleno outra vez–, as traballadoras das subcontratas das industrias de telefonía móbil, como as de Movistar. Pero tamén nos preguntamos onde está a tan cacareada transparencia, onde está o diálogo para a elaboración desas guías, onde está realmente o compromiso de buscar unha solución consensuada aos problemas da propia Administración e da contratación coa Administración. Segundo unha contestación que manda a propia Xunta a unha pregunta do propio Partido Popular, o plan apróbase o 12 do 6 do 2014 e recolle cinco eixos. Vanse aprobar uns catálogos de mellora e de transparencia, e fala de que se prevé a elaboración dunha guía para a contratación pública coas pemes. A min gustaría saber, en concreto, esa guía onde está, a onde poden acudir as pemes para coñecer esa guía, ou a onde se pode acudir para facilitar o acceso ás licitacións e facer o seguimento das licitacións. Polo tanto –e xa remato–, o meu voto en contra de algo que é pura propaganda e que se pretende que se aprobe cos ollos pechados e sen ningún tipo de colaboración nin de escoita de alternativas distintas que poida aportar a oposición. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Paz Franco.
Boa tarde, señoras e señores deputados. Grazas, señora presidenta. Eu a verdade é que, cando lin esta iniciativa, pasei por varias fases emocionais. Primeiro, tiven un baixón da miña autoestima, porque dixen: Debinme volver parva nestes últimos quince días porque non entendo nada. E despois teño que recoñecer que recuperei un pouco a autoestima, e xa me encontro ben, poden estar tranquilos e tranquilas. Vamos ver, cheguei á seguinte conclusión: que con este goberno vivimos, desde logo, na ficción e na aparencia permanente. Non hai máis que ler a exposición de motivos desta iniciativa para ver como volvemos sobre os mantras cos que leva abrumándonos o Partido Popular desde o ano 2009, consistentes fundamentalmente na súa capacidade de facer máis con menos, na súa capacidade para introducir criterios e elementos de racionalización do funcionamento da Administración pública, e, en definitiva, para facer unha xestión máis transparente e máis ao servizo da cidadanía. Pero despois, claro, poste a buscar documentación, e, efectivamente, o primeiro, as leis ás que fai mención existen. Cando te pos a buscar a documentación, fundamentalmente todo o referido ao Plan de mellora da contratación pública 2014-2016, atopámonos con outra cuestión recorrente. Aquí xa temos dito en moitas ocasións que para o Partido Popular o Parlamento é simplemente un plató no que facer roldas de prensa. Pero acabamos de descubrir, ou, máis que de descubrir, de cerciorarnos definitivamente de que tamén o Consello da Xunta é unicamente unha escusa para que San Caetano sirva de plató para facer roldas de prensa. Porque, efectivamente, a única referencia que existe dese plan é un suposto acordo do Consello da Xunta do día 12 de xuño de 2014, pero que, efectivamente –igual é a miña capacidade no manexo das novas tecnoloxías–, tampouco fun quen de atopar o documento, máis que a referencia do Consello da Xunta. Nese documento dise que se aproba xa un Plan de mellora da contratación pública, vertebrado en cinco eixos, catro dos cales son aos que fai referencia a iniciativa que hoxe nos presentou aquí a señora Prado. Pero curiosamente, seguindo a indagación temporal do que ten feito a Xunta de Galiza en relación con este asunto, atopámonos con outra sorpresa. Efectivamente, o 13 de xaneiro de 2015 publícase no Diario Oficial de Galicia un dos elementos aos que facía referencia esa nota de prensa do Consello da Xunta, que é o catálogo de medios e prestacións que ten que realizar a Xunta en forma de autoprovisión, e a relación de asuntos ou servizos que serán obxecto de contratación centralizada. Pero nada máis en relación con ningún dos outros cinco eixos e dezanove medidas das que falaba aquela nota de prensa do Consello da Xunta do día 12 de xuño do ano 2014. O que si atopamos foi unha nota de prensa moi curiosa, supoño que froito da resaca, porque é do día 1 do 1 do 2015 –todos ese día tiñamos algo de resaca–. E é unha nota de prensa que di literalmente, no seu titular, que a Xunta manifesta que o 90 % das medidas recomendadas polo Informe Cora xa foron executadas –di literalmente– pola Xunta de Galiza. Entón, fai mención a varias cuestións: o Plan Achega 2014-2016, de axilización dos procedementos administrativos –ao que vostede agora volveu facer mención–; fala do plan de mellora aprobado en xuño de 2014, Plan de mellora da contratación, como que xa está executado –o 1 de xaneiro unha nota de prensa oficial da Xunta de Galiza di que ese plan xa está executado–; e tamén fala da terceira fase da avaliación das entidades dependentes da Administración. Pero é que é curioso que tamén fala esa nota de prensa como que está executado tamén o contido da Lei 14/2013, de racionalización do sector público autonómico, do que falou aquí a señora Prado. Entón, eu, chegados a este punto, señoras e señores do Partido Popular, o que lles quero preguntar é: ¿por que pretenden vostedes que aprobemos aquí neste Parlamento hoxe algo que o día 1 de xaneiro xa estaba todo executado? Non sei qué queren exactamente que aprobemos. Sobre todo porque, ademais, todas as cuestións ás que fai referencia a súa iniciativa na parte dispositiva figuran no artigo 19, 22, 23, 24 e 25 da lei...
Remate, señora Paz, por favor.
... como taxativos. Ou sexa, a Xunta xa por lei ten que facer a contratación seguindo criterios sociais, ambientais, e tendo en conta criterios de innovación. Polo tanto, a min, francamente, paréceme que estamos novamente ante unha iniciativa de solemnización da obviedade e de instar o Goberno a que cumpra o que o Goberno di que xa fixo. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Paz. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. [[Pausa.]] Entendo, entón, que, se non está presente a deputada e non sae ningún representante do grupo, damos paso ao seguinte interveniente. Polo grupo autor da proposición non de lei, ten a palabra a señora Prado. Dende o escano, por favor. Déanlle voz, por favor, ao escano da señora Prado del Río.
Si, moitas grazas, señora presidenta. Ben, a verdade é que a miña autoestima vai entrar agora en picado, porque semella que o que acabo de falar aí hai dez minutos ninguén o escoitou, nin sequera as ponentes que ían intervir. Porque, por unha banda, a señora Martínez di que non existen esas guías, cando a proposición non de lei ao que se refire é a instar a Xunta para que elabore esas guías. Certamente non existen, señora Martínez, estamos instando a Xunta para que as elabore. Polo tanto, a miña autoestima si que vai baixar. Señora Paz, tamén dixen que o plan é un plan dos anos 2014-2016. É certo que hai cuestións que xa están en marcha, é certo, porque xa estamos no 2015. Eu non sei se ao mellor nesa nota de prensa pois había algo de resaca, eu non o sei, pero dende logo que eu tamén, na miña intervención, citei algunhas medidas dese plan que xa estaban en marcha, medidas que xa levan, efectivamente, dando froitos. E aquí o que estamos facendo é instando a Xunta para que siga elaborando e siga acabando, rematando, ese plan, porque, insisto, é 2014-2016. Ben, en canto á emenda do Partido Socialista, pois mire, señora Gallego, a verdade é que non me sorprende que sexa vostede a que intervén, porque, claro, mándana a vostede porque a ponente, a deputada que foi ponente nas leis ás que eu me referín, pois loxicamente non ten cara para saír aí a dicir as cousas que vostede dixo. Porque a verdade é que acabamos de aprobar unha lei de calidade dos servizos públicos –por certo, que vostedes votaron en contra e que nin sequera foron quen de aprobar unha emenda en relación coa contratación e coas cláusulas sociais, vostedes votaron en contra– e agora pretenden vía emenda calmar a súa mala conciencia pedindo o que vostedes votaron en contra non hai moitos meses nesta mesma Cámara e dende ese mesmo escano, señora Gallego. A verdade é que resulta sorprendente que vostedes presenten unha emenda de autobombo para facer crer que vostedes están de acordo... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, claro, a miña iniciativa é de autobombo, pero a súa emenda é algo máis que de autobombo, porque levan estes tres últimos anos votando sistematicamente en contra de leis que vostedes agora piden. Piden restrinxir os negociados sen publicidade. Mire, foi a Xunta de Galicia quen reduciu á metade os umbrais para poder celebrar contratos menores que marca a lei de contratos estatal, que aprobou o señor Rodríguez Zapatero; restrinxiu eses contratos a Lei galega de racionalización, que vostedes votaron en contra, que pasaba dos 50.000 para contratos de obra e dos 18.000 para contratos de servizos. Baixamos a 25.000 para obras e 9.000 para subministracións e servizos –co seu voto en contra–. Piden establecer como requisito de execución do contrato o cumprimento das obrigas laborais da empresa. Mire, o artigo 49 da Lei de calidade dos servizos públicos, que vén de entrar en vigor e á que vostedes votaron en contra, xa o establece. Piden fomentar a inserción laboral das persoas discapacidades a través da contratación pública, cando tamén foi unha norma deste goberno, do Goberno do Partido Popular, a Lei de racionalización, a que impuxo por primeira vez en Galicia unhas obrigas de reserva de contratos públicos para os centros especiais de emprego e empresas de inserción que traballen con persoas discapacitadas. ¿Sabe qué votou vostede, señora Gallego? En contra, en contra, e vostede sábeo. E quéixanse tamén da falta de transparencia dos contratos do Goberno da Xunta de Galicia. Mire, o DOG si que publica contratos de entes, publicou de Antega, de Augas, de Cixtec, de consorcios. E a plataforma web da que eu lle acabo de falar –eu convídoa a que a visite– é moito máis transparente, é moito mellor que o DOG, xa que ten un servizo de alerta para subscricións aos licitadores, señora Gallego.
Remate, por favor.
Polo tanto, igual que agora non hai o DOG en papel, que o hai unicamente online, pois tamén online está esa plataforma, que é moito mellor que a publicación no DOG porque, insisto, ten ese servizo de alerta. Eu lamento que voten en contra dunha cuestión que mellora a eficacia e a eficiencia da contratación, alá vostedes.
Remate, por favor.
Levan votando en contra desta materia sistematicamente nos últimos anos. Non veñan vostedes agora a dicir cousas...
Moitas grazas, señora Prado.
...contrarias ás que votan despois neste Parlamento. Nada máis e moitas grazas. [[Aplausos.]] Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de D. Juan Manuel Fajardo Recouso, sobre a actuación que debe levar a cabo o Goberno galego para o pagamento á conta da parte fundamental dos salarios ou indemnizacións dos traballadores afectados por procesos de impago patronal
A esta proposición non de lei presentáronse emendas do Grupo Mixto, do Grupo Socialista e do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Para formular a proposición non de lei ten a palabra don Juan Fajardo Recouso.
Boa tarde de novo nesta apaixonante sesión de tarde. Nós traemos unha iniciativa que non por estar oculta nos datos é menos importante, e por iso quixemos traela ao Pleno do Parlamento. Hai algunhas cuestións que non están no día a día, que non saen nos grandes titulares de prensa, pero que son realidades coas que se enfrontan non decenas senón centenares de traballadores todos os días neste país. E neste país xa se ten cuñado un termo novo, que é o de "traballador zombi", que é ese traballador que vai traballar todos os días porque ten que ir, porque ten que cumprir, porque ten que fichar, porque ten que producir, pero que cando chega a fin de mes non cobra a súa nómina. Eses traballadores traballan en multitude de empresas, incluso en empresas que traballan coa Administración. En Galicia hoxe mesmo podemos ver como máis de 600 traballadoras dos Telares van todos os días á súa tenda, venden roupa, ingresan eses cartos, pero resulta que nas súas nóminas non aparece nin un só peso cando chega a fin de mes. Tamén os traballadores de Foelca, na comarca da Barbanza –que recibiu decenas de millóns das arcas públicas esa empresa– levan meses sen cobrar, e nalgún caso máis de nove meses. Traballadores noutros lugares do Estado, de Everest, de Lanas Stop, de medios de prensa como Editorial La Capital, que tampouco reciben todos os meses as súas nóminas. Esa é unha realidade que, dende logo, se non a sofres non sabes o que significa. Porque, ademais do sufrimento de non ter salario, tes o sufrimento engadido de ir realizar un traballo polo cal non tes ningunha remuneración. E iso que era un elemento illado hai tempo, agora incluso é un método de extorsión. O Partido Popular conseguiu introducir nas relacións laborais un novo mecanismo, unha nova variable, que é a variable do medo: a variable do medo a mobilizarte porque fóra non hai nada, a variable do medo a mobilizarte porque é posible que iso te penalice en futuros empregos e a variable de ir ao xulgado, porque todo queda rexistrado e despois o seguinte empregador pode ter en conta que nalgún momento reclamaches o que é un dereito. E, polo tanto, esas cuestións son tremendamente complexas. E detrás dos datos de redución dos ERE de extinción atópanse cuestións coma estas, empresarios que incluso reciben criterios desde as agrupacións de empresarios como que, se teñen pensado despedir, o mellor é ao principio empezar a deixar de pagar as nóminas. Porque un traballador que non recibe moitas veces a súa nómina non aguanta e, polo tanto, en moitos casos abandonan o seu posto de traballo; o cal significa que non van poder cobrar esas nóminas, non van poder cobrar a indemnización e non van poder cobrar, ademais, o desemprego, porque non se dá unha situación legal de desemprego. Para evitar estas cuestións deberiamos facer algo, porque a única vía que teñen estes traballadores é reclamar perante o xulgado do social, e en canto cheguen tres meses de impagos de salarios; reclamar para que llelos paguen ou reclamar para que lles resolvan o contrato e, polo tanto, para quedar sen o seu posto de traballo. Tendo en conta que hai que esperar tres meses e a lista de espera no social pode ir a seis, sete ou nove meses, estamos con traballadores que están absolutamente desprotexidos. Incluso é máis: están desprotexidos desde a Administración, porque a propia conselleira de Traballo descoñecía que a autoridade laboral, que pode emitir unha sanción por impago de salarios, non obriga a que se paguen eses salarios. É dicir, eu, como traballador, estou na miña empresa, non pagan o salario, chamo á Inspección de Traballo, levántase unha acta de infracción, e a acta de infracción supón unha multa para o empresario pero en ningún caso obriga a pagar o salario de forma inmediata. Polo tanto, toda esa serie de condicións está facendo que o mercado laboral deste país teña agora un novo elemento, que é esa situación de traballadores que teñen que producir sen que esa produción se vexa compensada polo salario. Nese sentido nós plantexamos unha cuestión que é bastante sencilla: que se articule un mecanismo dende a Xunta para que, ante procesos de impago patronal demostrados –nós cremos que demostrados nunha resolución do tribunal laboral, que é moito máis áxil que unha resolución xudicial, aínda que, se a teñen, tamén vale–, se articule algún mecanismo para que a propia Xunta poida anticipar eses salarios, poida compensar eses salarios, xa que ten fórmulas moito máis eficaces e áxiles de cobrarlle á empresa das que teñen os propios traballadores. E esa é a nosa proposta. Está claro que esa é unha situación que todos coñecemos salvo o Partido Popular, porque as emendas de aportacións dos grupos da oposición articulan melloras sobre a nosa proposta, que o que pretende poñer encima da mesa é un gravísimo problema que nunca é tido en conta, o gravísimo problema dun novo mecanismo de relación laboral e dun novo mecanismo de presión. ¿Por que cando se fai unha reforma laboral sempre é para recortar dereitos e non para recoñecerlle, por exemplo, ao traballador empregado a obrigatoriedade de recibir o seu salario en tempo e forma e mecanismos áxiles de xestión para recuperar ese salario? ¿Por que esa situación non se dá? Cecais porque o Partido Popular é cómplice e coñecedor desta nova realidade, a realidade que supón utilizar estes mecanismos para ao final non pagar ningún salario. Estamos falando, polo tanto, dunha nova concepción da relación laboral, nun lugar onde xa cobrar o salario non significa nin sequera ter capacidade para chegar de forma folgada á fin de mes. E eu poño un dato enriba da mesa. Posiblemente calquera dos parlamentarios que están hoxe aquí, se un mes non recibe o salario do Parlamento, non pasaría nada. Estou seguro de que algún protestaría ao minuto dous de non recibir o seu salario, pero non pasaría nada, porque tería capacidade para, cos salarios anteriores, resistir. Pero a situación de aí fóra, do mercado laboral, da realidade dos traballadores que van todos os días ao seu posto, non é esa. Porque un de cada tres traballadores deste país, ¡un de cada tres!, reciben menos de 645 euros brutos ao mes. Polo tanto, imaxinade, cando un traballador recibe apenas 600 euros cada mes polo seu traballo, o que supón non xa só un retraso senón un só impago, supón unha morea de inconvenientes que leva en moitos casos a perder a súa vivenda, a cortes da luz, a cortes de subministración, e incluso a unha aberración que se dá neste país, que é a seguinte: que é, ante un impago ao teu concello nun imposto, nunha taxa, por mor non da túa responsabilidade senón de que unha empresa non che pagou a ti e non podes xustificar cunha resolución, automaticamente quedas fóra de calquera tipo de aportación. E, polo tanto, hai traballadores que nesta situación teñen perdido, por exemplo, becas dos seus fillos porque non están ao corrente coa facenda pública, porque non puideron pagar a pesar de estar traballando, porque non reciben ese salario. E a responsabilidade é do traballador, non do empresario que non está a pagar ese salario. Polo tanto, nós, a nosa proposta –e remato– é moi sencilla: que se articule ese mecanismo que permita, mediante a fórmula que se estipule oportuna polos técnicos da Xunta, mecanismos de cobro inmediato destes salarios para que os traballadores non teñan situacións coma as que a diario viven. E, polo tanto, remato mandando unha solidariedade dende o noso grupo –e traeremos aquí iniciativas nese sentido– ás traballadoras dos Telares, que levan meses sen cobrar e que non teñen recibido ningún tipo de axuda por parte da Administración, que debería velar pola súa situación. E en cambio si polos sindicatos e organizacións políticas de esquerdas, que cremos que este tipo de inxustizas non se poden consentir. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Fajardo. Intervención dos grupos parlamentarios. A señora Martínez, do Grupo Parlamentario Mixto.
Ben, aínda que teño presentada unha emenda a esta proposición non de lei, xa anuncio que vou dar o meu voto favorable á mesma. No pleno de mediados de abril, a unha interpelación presentada por min sobre este tema, a conselleira de Traballo respondía literalmente que confía en que os traballadores galegos denuncien o impago dos seus salarios e o retraso no cobro das súas nóminas. Evidentemente, os traballadores e traballadoras galegas, como ben dicía o voceiro de AGE, denuncian, o cal non quere dicir que esa denuncia en Inspección de Traballo vaia dar co pago dos seus salarios; polo tanto, son meses, ata que se celebra o xuízo, nos que están sen obrar. Pero, ademais, a conselleira afirmou que o Goberno vela por que se cumpran os dereitos laborais dos traballadores, por que se cumpra estritamente a normativa e por que todos os contratos sexan exactamente tal cal foron asinados. Unha auténtica mentira. A Xunta inhíbese de actuar en calquera conflito laboral. Así non actuou, por exemplo, no Hotel Palacio de Sober, e incluso en empresas coas que ten relación, como Povisa ou nas contratas de Movistar ou do sector naval de Ferrol. A conselleira indicou, ademais, que no ano 2014 houbo 572 actuacións levadas a cabo pola Inspección vinculadas ao impago ou retraso no pago dos salarios. Entendo que son máis que suficientes para que a consellería xa actuase. Porque a pesar da precariedade do mercado laboral galego, dos salarios baixos do noso país, aínda hai empresarios que pretenden roubar desa miseria ou pagar parte do salario en latas de conserva. Así, hai empresas que, amparadas na inacción da Administración, estafan os traballadores e traballadoras de diversas maneiras: obrigándoos a comprar os uniformes, impagando os descansos, abusos cos becarios, abusos de alumnos en prácticas, horas extra impagadas, impago de desprazamentos entre centros de traballo, etc. Na miña exposición da interpelación citei varias empresas que deben salarios aos seus traballadores, como o Hotel Palacio de Sober, coa que en plena crise mobilizou a Xunta cerca de catro millóns de euros en créditos e axudas. Que se traballe máis horas das que estipula o contrato de traballo é unha realidade hoxe en día en Galiza. O tipo de emprego que se está creando é precario e prodúcese en sectores de baixo valor engadido que xeran empregos inestables, e onde se pagan salarios baixos, o mesmo erro do pasado. Necesitamos crear unha estrutura produtiva baseada na industria e na tecnoloxía e no I+D+i. Os servizos e a construción, como xa teño dito máis dunha vez, crean traballo precario. A metade das galegas e galegos afiliados por conta allea teñen un contrato laboral precario ou a tempo parcial. A Administración paga cantidades millonarias ás empresas coas que contrata servizos e despois estas non pagan aos seus traballadores e traballadoras, 240 traballadores víronse afectados en 2014 por impagos en distintas concesións administrativas, entre elas Palacio Sober, Grupo Pazos, Linorsa, Cleanet, Clece, Rede Galega de Kioscos..., e poderíamos seguir. ¿Como respondeu a Xunta nos citados casos? Con mutismo, alegando, coma sempre, que non é da súa competencia o conflito entre empresa e traballadores. Así vela o PP polos dereitos da clase traballadora, polos dereitos das empresas que cumpren a legalidade e pagan os salarios de convenio. A Administración simplemente escolle a empresa máis económica, cando non a máis amiga. Os traballadores moitas veces –como dicía o voceiro da Alternativa Galega de Esquerda– teñen que acabar optando por deixar o seu posto de traballo ante a imposibilidade de seguir asistindo sen recibir ingresos. Presento unha emenda, que non é a primeira vez que a presento, porque me parece fundamental que nesa transparencia que vén do Partido Popular nesas guías que nos acaba de vender a señora Paula Prado non se recolle...
Vaia rematando, por favor.
...ningunha medida para garantir a protección dos traballadores. Polo tanto, a emenda vai dirixida, e non a vou ler xa, a que se exclúan as empresas que incumpren a lexislación laboral cos seus traballadores e aquelas empresas que utilizan os cartos públicos que reciben para fins distintos aos que tiñan que ir destinados. Esperando que acepten a emenda, nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Prado Cores.
Levamos ao longo desta sesión plenaria falado dabondo arredor da situación laboral en Galiza. Levamos falado respecto das consecuencias das continuas reformas laborais, dos recortes, da perda de dereitos, da precariedade, de como todo isto pon en risco a vida e a seguridade dos traballadores e das traballadoras, e de como as medidas que se tomaron e as que se están a tomar agravan enormemente a situación da clase traballadora galega. É unha constatación que as inasumibles cifras de paro fan que haxa miles de persoas nunha situación de moita dificultade, fan que haxa moitas persoas por debaixo do umbral da pobreza, fan que haxa moitas persoas que aceptan condicións laborais precarias, que aceptan traballar máis horas e cobrar menos, que aceptan traballar horas extra sen cobralas, que non exixen as condicións de seguridade que contempla a lexislación, que aceptan, en suma, unhas condicións laborais inaceptábeis, que realizan todo tipo de sacrificios para manter as empresas a flote cando lles din que estas teñen problemas, que fan todo tipo de sacrificios para salvar eses postos de traballo. Mais logo, cando estas empresas deciden non pagar, deixan tiradas os traballadores e traballadoras que estiveron dispostos a facer todo tipo de sacrificios para salvar os seus postos de traballo. O Bloque Nacionalista Galego coincide coa diagnose que se fixo aquí polo deputado que presenta esta iniciativa. Coincidimos coa diagnose, mais coidamos que a abordaxe do problema debe facerse indo á orixe do mesmo. E a orixe do mesmo é a existencia dun fondo de garantía social, o Fogasa, que non cumpre coa misión para o que foi creado. Esa misión non foi outra que garantir que os traballadores e traballadoras das empresas en quebra cobren parte dos seus salarios e indemnizacións. Este Fogasa non cumpre as condicións, non cumpre as funcións para as que foi creado. Non cumpre polo retraso na resolución dos expedientes, un retraso insostible para os traballadores e traballadoras que os padecen. Non cumpre polos retrasos nos pagos, que, como xa se dixo, significan que estes traballadores e traballadoras, nunha situación xa na maioría dos casos moi precaria, non poidan agardar. Non cumpre pola falta de persoal, que xa foi denunciada tamén aquí neste Parlamento. Tampouco cumpre polas modificacións que foron levando a cabo e que levaron ao aumento da aportación do Estado para o mantemento do Fogasa a través dos orzamentos e diminuíndo a aportación das empresas. É dicir, que se foi modificando a lexislación para subvencionar o despedimento a custa dos impostos en vez de subvencionar o pagamento do emprego. Por iso presentamos unha emenda que solicita a transferencia do Fogasa. Solicitamos que Galiza decida sobre os temas de interese, os asuntos que afectan os galegos e as galegas –e, evidentemente, a defensa dos intereses da clase traballadora é unha prioridade para o Bloque Nacionalista Galego–, e a transferencia do Fogasa para que o Goberno galego asuma o papel activo na reivindicación e asunción das competencias para defender e protexer a nosa clase traballadora. Unha emenda que solicita que a capacidade normativa a teña o Goberno galego para poder dimensionar o Fondo de Garantía Social de xeito que sexa máis áxil, áxil na resolución dos expedientes e áxil nos pagamentos, que demande a transferencia dos recursos económicos precisos para que poida cumprir con esa función de protección dos traballadores e traballadoras cando as súas empresas incumpren cos pagamentos; unha emenda que solicita a transferencia que permita poñer en marcha as medidas que permitan esa inmediatez dos pagamentos e para solucionar o proceso lento no recoñecemento da situación de impago das empresas. E unha emenda pola que solicitamos a derrogación das reformas...
Remate, por favor.
...que foron mermando esa capacidade de actuación do Fogasa e que neste momento non serve a eses intereses dos traballadores e traballadoras, e que tamén solicita a transferencia da capacidade inspectora en materia de traballo, unha capacidade inspectora que permita ao Goberno galego ter instrumentos públicos para actuar ante a inacción que está a ter o Estado neste momento, que é quen ten as competencias. Hoxe a lexislación permite sancionar as empresas por non...
Remate, señora Prado, por favor.
...pagar en tempo e forma, mais non ten ningún mecanismo que obrigue a pagar. Por iso cremos que é preciso asumir esas responsabilidades e ir a unha modificación normativa para que o Goberno galego non siga a mirar para outro lado en tantos e tantos casos nos que...
Moitas grazas, señora Prado.
...neste momento están inmersos unha gran cantidade de traballadores no noso país.
Grupo Parlamentario Socialista. Ten a palabra don Abel Losada Álvarez.
Grazas, señora presidenta. Señorías. Bueno, continuamos falando de emprego, ou, mellor dito, de desemprego. É verdade que despois das clases de educación cívica, ou formación do espírito nacional –como se prefira–, que nos deu a conselleira Mato pola mañá, e tamén de contabilidade pública, referendadas con forza polo voceiro do Grupo Popular, e sobre orzamentos e execución orzamentaria, eu, de forma non sei se solemne pero si, digamos, clara, rétoos a que presenten a documentación oficial que di que a execución da función 32, de promoción do emprego, supera o 68,78 % no ano 2014. Cando a señora conselleira, ou o señor Tellado, por vía interposta, nos presenten esa documentación, entón ou hai que cesar a interventora da Xunta de Galicia ou ben eu non sei dividir. E dividir, señor Tellado, eu sei. Trátase de dividir obrigas recoñecidas entre créditos vixentes. Eu comprendo que non é moi complexo; polo tanto, 68,78 %. É a única maneira de poder falar en serio dos temas. [[Aplausos.]] Porque o problema é que o emprego se está convertendo neses miles de prazas en centros de día, en escolas de 0 a 3 anos, das que cada mércores nos fala o presidente da Xunta e a señora Mato, que chega un momento en que, se as sumamos todas, hai máis prazas que nenos de 0 a 3 anos en Galiza, e máis prazas de centros de día que maiores de 65 anos. E no único no que se converte isto é nun circo. A verdade é que é o que intentan no fondo, convertelo nun circo. Eu quero dicir que presentamos unha emenda. Os socialistas imos apoiar a iniciativa da Alternativa Galega de Esquerda independentemente de que acepten a nosa emenda. Eu creo que o titular perfecto do circo nolo contou na campaña electoral o presidente Rajoy: "¿Quién habla hoy del paro en España?" Nadie, total só hai un 23,87 % de taxa de desemprego. E é o principal problema deste país para o 85 % das persoas que fixeron a enquisa do CIS. Polo tanto, ¡que frivolidade! ¿verdade?, falar do paro, é unha cousa de snobs, case, case, de casino de Pontevedra. A verdade é que verdadeiramente é difícil de entender. Pero o certo é que ese desemprego que afecta dunha maneira dramática a un montón de poboación está afectando tamén –e enlaza directamente coa idea da iniciativa– as propias condicións de traballo das persoas que traballan. Porque está empiricamente demostrado que, cando o desemprego é moi alto, as condicións de traballo dos traballadores, valla a redundancia, empeoran sistematicamente. ¡E vaia se empeoran!, porque a brecha salarial agrándase un 25 % en Galicia tras sete anos de crise; é dicir, desde que empezou este crecemento do desemprego do que xa, segundo Rajoy, ninguén fala. Entón, este é o problema. E, efectivamente, neste caso é un problema concreto a través de Fogasa e dunha serie de retrasos nos pagos que supoñen problemas para o país e para familias concretas. Pero en realidade estamos falando dun problema que vai máis alá, porque estamos falando dun problema estrutural deste país. Porque, á medida que as condicións laborais empeoran, empeora a competitividade do sistema produtivo, e acabamos competindo con outros países que non son cos que deberiamos competir, ou desde logo cos que un extraterrestre que viñera a este planeta ou a este Parlamento e escoitara falar o conselleiro da Industria 4.0 pensaría que teriamos que competir. Porque falar de Industria 4.0 e tolerar os niveis de desemprego, os niveis de caída salarial, a brecha salarial cada vez máis fonda, auténtica disociación entre formación de capital humano e ofertas laborais que hai en Galicia e en España na actualidade, ou ben é un insulto á intelixencia destes deputados, que tamén pode ser, ou ben é pura e simplemente ignorancia. Ademais, non o di este deputado, é que o din os informes oficiais, os estudos académicos. A OIT acaba de dicir que España necesita incrementar a protección para o emprego precario. Por algo será. Pode ser, por exemplo, porque se está incrementado o emprego precario. ¿Non cren vostedes que esa debería ser unha das razóns polas que a Organización Internacional do Traballo lle está dicindo ao Goberno de España que ten que facer isto?
Remate, por favor.
Mire, hoxe, a conselleira –insisto, nun alarde de fair play, educación e bonhomía que verdadeiramente, polo menos a este deputado, que é moi sensible, resultou enternecedora– olvidouse dun dato. Bueno, olvidouse de dous datos. O primeiro é que ten na súa comunidade autónoma 150.000 traballadores que levan máis dun ano desempregados, e, deses, 20.000 –20.000 persoas, eh!, son algunhas– que teñen máis de 55 anos. ¿Vostedes escoitáronlle algunha vez á señora conselleira ou ao señor Tellado –ademais de falar de Zapatero–...
Remate, por favor, señor Losada.
Remato, señora presidenta. ¿Vostedes escoitáronlle algunha vez á señora conselleira, ou ao señor Tellado, ademais de falar de Zapatero e de Andalucía, algún tipo de plan, de solución, de recordo sequera ou de nomeamento destas persoas que son as que de verdade teñen dificultades? Ningunha, porque o departamento, por moito que compareza por petición propia, señora Mato, é pura e simplemente de publicidade e propaganda, neste caso a través do Fogasa e a competencia do Fogasa...,
Moitas grazas, señor Losada.
...e noutros moitos casos, cun país que laboralmente se desangra literalmente.
Polo Grupo Popular, o señor Trenor López.
Boas tardes. Eu comparto, e ademais paréceme moi grave o que denuncia o señor Fajardo. Incluso fai unha análise que é bastante cercana ao que está a suceder, pero realmente o que si lamento é que o resto dos grupos falen absolutamente de todo menos do que está a propoñer o señor Fajardo, o que fai o grupo propoñente desta proposición non de lei. Compartimos tamén a necesidade dun fondo destinado a atender o pago da parte fundamental dos salarios dos traballadores afectados por procesos de impago, como vostede está a solicitar na súa proposición non de lei. E quero recordar que ese fondo, ou polo menos nunha parte, xa existe, que é o Fondo de Garantía Salarial, que depende do Ministerio de Emprego e Seguridade Social. Pero vostede, señor Fajardo, non se está a referir exactamente a iso. E as emendas que lle propoñen o resto dos grupos, aínda que vostede diga que esas emendas propoñen melloras, non teñen absolutamente nada, nada que ver co que vostede está a propoñer. O Bloque Nacionalista Galego propón a transferencia do Fondo de Garantía Salarial. O Partido Socialista, á parte de non falar absolutamente nada deste fondo que propón o señor Fajardo, fai unhas propostas aí de modificar as consecuencias fiscais sobre as prestacións asistenciais que ten tamén o Fogasa. E xa o mellor é o Grupo Mixto, que pide o que xa está contemplado na lexislación vixente. É unha mágoa que non estea a señora Martínez. Porque na lexislación vixente xa se exclúen das contratacións públicas aquelas empresas que están condenadas por incumprir a lexislación laboral e os dereitos dos traballadores, contemplado na Lei básica estatal de contratación pública. E tamén se exclúen do acceso a axudas e subvencións, no artigo concreto 10.2 da Lei de subvencións de Galicia. É verdade que esta emenda xa a trouxo outra vez, xa lle dixemos que se estaba a cumprir. E por moito que a súa señoría –ausente pois a siga propoñendo, iso non nega a existencia desta regulación. O Fogasa trátase dun organismo estatal que foi creado como unha garantía dos dereitos salariais ante a insolvencia do empregador, e entre as súas funcións está a de aboar aos traballadores os salarios e as indemnizacións que as empresas non pagaron, ben porque se atopaban nunha situación de insolvencia ou ben por ser declaradas en situación de concurso, co cal o supostos están perfectamente definidos. E, señor Fajardo, penso que é un tema bastante serio como para traer unha proposta tan pouco definida e incluso recoñecer aquí que xa serán os técnicos os que articulen un mecanismo oportuno. O Fogasa creouse precisamente como unha garantía de pago para todos aqueles traballadores que se atopaban nesta situación. Sobre a inspección e a mediación, hai que recordar que a Xunta de Galicia conta con estes dous mecanismos básicos para que se cumpran os dereitos laborais de todos os traballadores e traballadoras da nosa comunidade, e para que nos contratos se cumpra estritamente o pactado. A Inspección de Traballo e Seguridade Social vixía o cumprimento das condicións laborais dos traballadores. Non busca a sanción, senón a protección dos cidadáns e dos traballadores que cumpren coa legalidade. Dentro desta protección, por suposto, está comprobar que os traballadores cobran o salario que lles corresponde e que se cumpren as condicións salariais que recolle o convenio ao que están sometidos. E se a Inspección detecta que hai unha empresa que incumpre o pago de salarios, terá que levantar unha acta de infracción. No 2014, froito das denuncias presentadas a esta Inspección de Traballo, fixéronse 582 actuacións por impago ou retraso no pago dos salarios.
Vaia rematando, por favor.
E nesta liña hai que destacar que a Consellería de Traballo e Benestar está a reforzar a actividade inspectora. Para este ano están previstas máis de 37.500 ordes de servizo. E é verdade que, cando hai un conflito e non se quere xudicializar, hai outro mecanismo, que é o da mediación, que permite acadar eses acordos. E para iso están tamén os sindicatos e as asociacións de empresarios, que firmaron o novo Acordo galego de solución extraxudicial de conflitos de traballo.
Remate, por favor.
E máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Ten a palabra o grupo autor da proposición non de lei para posicionarse sobre as emendas. Señor Fajardo. Déanlle voz, por favor, ao escano do señor Fajardo.
A verdade é que un non deixa de asombrarse como unha persoa que dende moitos anos leva traballando nas institucións, incluso director do Plan Ferrol e estas cousas... Claro, non sabe o que é non cobrar unha nómina, porque sempre estivo chupando do teto do Partido Popular, [[Murmurios.]] é difícil non saber o que é... Perdón, se me deixan terminar... [[Murmurios.]] Non se alporicen tanto, non se alporicen tanto, home, que cada un fala como sabe. Non se me alporicen tanto. Digo que chega aquí e confunde as cousas. Primeiro, o servizo de mediación do SMAC, que é un paso previo obrigatorio a unha demanda do social, non é obrigatorio para que o empresario vaia, non ten nin obrigación de ir. Por tanto, debería saber que iso non é o que vostede cre. O acordo entre sindicatos e patronal para a resolución de conflitos tampouco ten nada que ver cun impago salarial, porque é resolución de conflitos de carácter colectivo, negociacións, incumprimentos de convenio, pero non é un impago salarial. Polo tanto, antes de vir aquí e falar así abertamente lea as cousas ou, cando menos, a lexislación que está, digamos, en cuestión neste tema. E despois plantexar que o labor de inspección garante o cobro de salarios é unha barbaridade. Xa o dixo a conselleira e xa o di vostede outra vez. Unha acta de infracción da Inspección por impago salarial o único que conleva é unha multa, que en moitos casos é menor ao impago que ten esa empresa cos traballadores; e non dá ningunha garantía de cobro, que para que teñas garantía de cobro tes que ir ao xulgado e tardas seis, sete, oito meses en cobrar. Polo tanto, é unha cuestión grave que os responsables do Partido Popular destes temas non coñezan a situación e non coñezan os mecanismos. Claro, eu entendo que vostede nunca tivo que ir á Inspección de Traballo para comprobar que o Partido Popular cumpría ou non con vostede en termos laborais. Seguramente, se fose algún dos tesoureiros, si; porque tiñan aquela cuestión dos simulacros de despidos en diferido e ese tipo de cuestións. Dende logo, a nós parécenos tremendamente grave que vostede por un lado recoñeza a realidade da situación e despois faga todo un circunloquio sobre a oposición para non aceptar a proposta, pero tamén que sexa capaz de plantexar que hai un programa da Inspección de Traballo para controlar estas situacións cando sabe que é falso. Voulle dar un dato que pode contrastar cando queira. ¿Sabe a que se dedican o 75 % das actuacións da Inspección de Traballo? A controlar os traballadores, a controlar que haxa fraude, por exemplo, dun desempregado traballando, pero non a controlar o contratador que fai que ese desempregado vaia traballar; nin a controlar as empresas que teñen un ERE, por exemplo, de redución de xornada e obrigan os seus traballadores a traballar máis desa redución de xornada. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¿Perdón?
As emendas, señor Fajardo, que xa está a rematar o seu tempo.
Se xa dixen ao principio que as aceptaba. ¡Home!, empecei por aí. Non é culpa miña que non estea atendendo.
¡Tranquilidade!
¡Home, claro!, se me quere cortar o fío...
Pedinlle desculpas, pero non escoitei nada das emendas, porque estou moi atenta dende o principio.
Pois pódolle garantir que foi o primeiro que dixen. Se non está atenta... Claro, cando fala este portavoz está pensando a ver qué me corta, non se falo ben ou falo mal. [[Murmurios.]] O que plantexaba é que é unha aberración do Partido Popular que non entendan cal é a proposta e, dende logo, que sexan capaces de dicir que hai unha realidade e que existe esta problemática e que despois sexan incapaces de aceptar a nosa proposta, que é clara: un fondo para cubrir esas situacións que en Galicia afectan a máis de 1.000 empregados.
Señor Fajardo, moitas grazas. Efectivamente, cada un fala como sabe e non lle vou retirar nada porque alá vostede, pero si vouno chamar á orde polas expresións que utilizou anteriormente en virtude do 105. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, si. Continuamos co desenvolvemento da orde do día. Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de D. Hipólito Fariñas Sobrino e sete deputados e deputadas máis, sobre a adopción por parte do Goberno galego das medidas necesarias para afondar na implantación de programas educativos, metodoloxías e materias que promovan a mellora nas destrezas en expresión oral do alumnado galego de ESO e bacharelato
A esta proposición non de lei presentouse unha emenda do Grupo Socialista e unha emenda do Bloque Nacionalista Galego.
Ten a palabra, para formular a proposición non de lei, a señora Piñeiro. Señora Piñeiro, ten vostede a palabra.
Moitas grazas, presidenta. Boas tardes, señorías. Xa que a nosa iniciativa fala de oratoria, vénnos un pouco ao pelo do que acaba de dicir o señor voceiro de AGE, que di que cada un fala como sabe. Entón imos intentar saber falar algo mellor. E permítame que lles diga unha recomendación que dá un experto en oratoria, que di que hai que ler sempre o dobre do que se escriba, escribir o dobre do que se escoite e escoitar o dobre do que se fala. E algunhas persoas desta Cámara adoecen da capacidade de escoitar. [[Aplausos.]] Todos sabemos que hoxe partimos da circunstancia de que o sistema educativo galego se atopa nunha etapa de adaptación dos currículos da ESO e do bacharelato á nova lei orgánica. Consideramos dende o Grupo Parlamentario Popular que podemos e debemos aproveitar esta oportunidade para enfocalos a potenciar a aprendizaxe por competencias, considerando as competencias como coñecemento na práctica; un coñecemento adquirido a través da participación activa en prácticas sociais que, como tales, se poidan desenvolver tanto no contexto educativo formal como nos contextos educativos non formais, conceptualizándose como un saber facer que se aplica a unha diversidade de contextos académicos, sociais e profesionais. Pois ben, dentro desa aprendizaxe por competencias, hoxe gustaríanos que se afondase un pouco máis nas competencias lingüísticas, xa que nos parece que constitúen un elemento central no proceso de ensino e aprendizaxe. Á suma destas circunstancias e da importancia clave das competencias lingüísticas, propoñemos hoxe abordar o importante aspecto da súa relación coa comunicación, coa argumentación e coa expresividade. No Grupo Parlamentario Popular concordamos nese eido con Agustín Rosa, experto en oratoria, cando di que comunicar con eficacia é unha habilidade básica hoxe en día pero raramente se ensina nos colexios españois. Tamén coincidimos, así mesmo, en que mellorando as habilidades de oratoria e comunicación nos máis xóvenes se acadaría un efecto positivo no seu rendemento escolar; máxime se temos en conta as dificultades que presentan os nosos escolares hoxe en día en comprensión e interpretación de textos, e contribuiría positivamente tamén ao seu desenrolo persoal e profesional. Di tamén este experto que no eido laboral se conseguirían, entre outras cousas, mellorar as súas habilidades de asertividade, liderado e empatía. Señorías, ¿non pensan vostedes que ben vale a pena proporcionar á nosa mocidade todos os instrumentos ao noso alcance para preparalos o mellor posible de cara aos retos que lles vai presentar o seu futuro social e laboral? Nós, no Grupo Parlamentario Popular, pensamos que si. E con esta iniciativa queremos instar a Consellería de Educación a que siga perseverando na súa aposta integral por políticas encamiñadas á procura da calidade educativa e tamén a dar solucións a posibles eivas ou déficits que poida presentar o noso sistema. É evidente que a comunicación oral e a comprensión e interpretación de textos é unha delas. E algúns de vostedes son maestros e saben que é unha realidade. Dino tamén os expertos na materia, cando nos din que os nosos alumnos teñen medo a falar en público e tenden a inhibirse e a acovardarse ante os demais cando se teñen que expresar diante dun grupo de xente. O que os leva, moitas veces, a crer menos nas súas posibilidades e neles mesmos. Señorías, consideramos hoxe máis ca nunca que é importante que a nosa xuventude aprenda a falar en público. E digo que hoxe é máis importante ca nunca porque nestes tempos case todo o que dicimos, case todo o que expresamos, queda reflectido nas redes sociais. As vantaxes da aprendizaxe de técnicas de expresión oral serían moitas para o alumando galego, pensando tanto no seu presente coma no seu futuro. A curto prazo a oratoria axudaríalles a render mellor na escola, a entender, a interpretar, a comunicar, a expresarse e a relacionarse. E no futuro hai que ter en conta que un alumno formado en comunicación, en argumentación e en expresividade ten máis posibilidades nun mundo globalizado e competitivo, posibilidades á hora de destacar, á hora de integrarse nun equipo, posibilidades de ter a capacidade de traballar en equipo, á hora de buscar traballo, ou mesmo de crear e xestionar a súa propia empresa. Din os expertos que hoxe non chega tan só co talento e coa formación, que, elíxase a formación que se elixa, todo o mundo ten que comunicarse, todo o mundo ten que expresar as súas ideas e todo o mundo ten que establecer argumentos e relacionarse. Hai que ter en conta tamén que a oratoria non é un don, que é unha arte que se pode aprender. Sendo así, señorías, ¿non vale a pena brindar esa oportunidade de aprendizaxe ao alumando galego? Nós pensamos que si, e parécenos que dende o ámbito educativo debemos proporcionarlles a posibilidade de reforzar e mellorar as competencias lingüísticas e a acción comunicativa aos nosos mozos, dentro de prácticas sociais nas que as persoas interactúan con outros interlocutores en diversos ámbitos, e por medio de múltiples formatos e soportes. Esta visión da comunicación lingüística vinculada con prácticas sociais supón unha imaxe da persoa como axente comunicativo, que, ademais de recibir mensaxes, ten tamén que producilos, polo cal a competencia en comunicación lingüística representa unha vía de coñecemento e contacto coa diversidade social e cultural. O dominio da expresión oral constitúe un dos obxectivos transversais específicos do ensino secundario, e debe traballarse en todas as materias. Ademais, deben desenvolverse as medidas precisas para que a súa capacidade de expresarse correctamente en público se traballe dende o punto de vista curricular e metodolóxico. A propia capacidade discursiva está vencellada claramente ao desenvolvemento do coñecemento crítico e da participación social, ademais da posibilidade de resolver pacificamente conflitos e afianzar actitudes de iniciativa, creatividade, traballo en equipo e confianza nun mesmo. En Galicia xa existen experiencias implantadas con éxito e que amosan o interese que hai entre os máis novos por este tipo de actividades relacionadas coa dialéctica, coa oratoria, coa expresión oral e co debate. Consideramos, pois, que fomentar a oratoria no ensino permite ao alumnado aprender a falar en público a través dunha preparación fundamentada na adquisición estruturada e crítica de información. E tamén que na actividade lectiva ordinaria a oratoria ten que ser unha competencia transversal, pero pódense habilitar medidas que axuden á súa implantación no ensino. A oratoria pode traballarse desde catro áreas básicas: a información, a argumentación, a comunicación e a persuasión. Todo isto parécenos que contribuiría a mellorar a habilidade educativa do alumando, así como a preparalo adecuadamente para os retos que lle vai presentar a sociedade e o mundo laboral. Por todo isto, presentamos para a súa aprobación a seguinte proposta: "O Parlamento de Galicia insta a Xunta de Galicia a adoptar as medidas necesarias para afondar na implantación de programas educativos, metodoloxías e mesmo de materiais que promovan a mellora nas destrezas en expresión oral mediante prácticas discursivas, de oratoria e de argumentación que redunden nunha maior capacidade expresiva do alumnado galego da ensinanza secundaria obrigatoria e do bacharelato". Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Piñeiro. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra o señor Pombo.
Grazas, presidenta, boa tarde. Diante da exposición de motivos desta proposición non de lei, que fala da necesaria adaptación dos currículos da ESO e do Bacharelato á LOMCE potenciando a oratoria, o Grupo Parlamentario do BNG vai facer fincapé unha vez máis en adiar a aplicación da LOMCE na Galiza, tanto en primaria como en secundaria, para evitar o que nós entendemos como unhas consecuencias moi negativas que esta lei está a introducir no sistema educativo galego. Pola mañá debatiamos tamén unha moción en relación coa LOMCE, e o BNG fixo fincapé na loita continuada para evitar esta lei que consideramos totalmente lesiva e letal para os intereses do sistema educativo galego, que mesmo vulnera, ao noso entender, as competencias propias da Xunta no tema educativo, no referente ás avaliacións, no referente tamén a que se impuxeron currículos –tanto en primaria como tamén se pretenden impoñer en secundaria e bacharelato–, por certo, afastados da nosa realidade, da nosa historia, da nosa cultura e da nosa xeografía, mesmo da nosa lingua. E como a Consellería de Educación, en lugar de poñerse á fronte e buscar uns currículos propios e axeitados á nosa realidade, pois obedece o ditado do señor Wert –non sei se seguindo o camiño de camiñar cara á OCDE–, non é de estrañar, pois, a postura do BNG nesta proposición non de lei que fai referencia a como se deben enfocar os novos currículos de ESO e de bacharelato. Non é de estrañar que nós pidamos adiar a aplicación da LOMCE na Galiza como única maneira de evitar unha lei totalmente letal para o noso ensino. A semana pasada, a Plataforma Galega en Defensa do Ensino Público cualificaba a LOMCE –collo palabras e leo o que dicían– como "unha lei nociva para o ensino público galego que impide o dereito á educación de todo o alumnado, que privatiza e mercantiliza a educación, que desterra a igualdade de oportunidades, lei que elimina a xestión democrática dos centros, reforza a confesionalidade, promove a segregación do alumnado e reincorpora as reválidas do franquismo". Polo tanto, tamén a pasada semana o Consello Escolar de Galiza reclamaba adiar a aplicación da LOMCE, reclamaba a retirada do decreto que establece os currículos de ESO e Bacharelato adaptados á LOMCE na Galiza para evitar as improvisacións, premuras e defectos producidos pola implantación apresurada da LOMCE no presente curso académico. E facíano, diante do Consello Escolar, a práctica totalidade dos sindicatos do ensino, a Confapa, a Universidade de Compostela e mesmo a Coordinadora Galega de Movementos de Renovación Pedagóxica. Mesmo reclama o adiamento da LOMCE a maior parte da comunidade educativa, que xa está farta de improvisacións, de recortes orzamentarios, recortes de persoal e imposicións continuadas que deterioran a calidade e prestixio do ensino público galego. A comunidade educativa galega non quere repetir o despropósito deste curso escolar, no que os decretos de primaria foron aprobados a véspera do comezo do curso escolar. O profesorado non contou cos documentos definitivos que precisaba para a planificación do curso e das programacións ata o mes de setembro. Os equipos directivos tampouco contaron en tempo e forma cos documentos que precisaban para poder establecer os cadros de persoal e horarios. Por todo o exposto, o Grupo Parlamentario do BNG –e vou rematando– presenta unha emenda de substitución para que o Parlamento galego inste a Xunta de Galiza a adoptar as medidas necesarias para aceptar a retirada do decreto que establece o currículo de ESO e bacharelato na Galicia que o Consello Escolar de Galiza solicitou a pasada semana. Eu non nego a importancia da oratoria, pero tamén me parece que non podemos seguir afondando na imposición de currículos que desprezan a nosa historia, a nosa cultura, o noso pensamento, arte e o noso propio idioma. Non podemos seguir afondando en currículos elaborados de costas á nosa realidade social, histórica e cultural, non podemos seguir inculcando no alumando galego a ignorancia do que nos conforma e identifica como galegos. Para non seguir promovendo todo isto, para non impoñer unha LOMCE que xa naceu morta e que ten data de caducidade, agardo que acepten a emenda do BNG polo ben do ensino público galego. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Pombo. Polo Grupo Parlamentario Socialista ten a palabra a señora Burgo López.
Moitas grazas, señora presidenta. Moi boas tardes, señorías. Señora Piñeiro, estou de acordo con vostede nunha cousa: a importancia de escoitar. Iso é absolutamente certo. E creo que vostedes deberían de estar de acordo tamén niso e aplicar esa necesidade de escoitar, porque o domingo falaron alto e claro todos os cidadáns, tanto de Galicia como de España, dicindo que non aprobaban as súas políticas de recortes, e tampouco as súas políticas de recortes en educación. [[Aplausos.]] Pero, en cambio, a súa resposta, a resposta tanto do señor Feijóo como do señor Rajoy, foi dicir que nada cambiaba, que todo ía seguir igual. Polo tanto, non escoitaron. Ben, falando da súa iniciativa, teño que dicirlle, señora Piñeiro, que entendo a súa necesidade, como a necesidade do señor Fariñas, como a de todos os parlamentarios do Partido Popular, de presentar aquí algunha iniciativa. E en canto á educación, entendo tamén a dificultade que teñen vostedes de presentar iniciativas de peso, iniciativas que sirvan para algo, porque as políticas educativas do Partido Popular son practicamente inexistentes se non é a través dos recortes, e vostede non pode presentar iso aquí. Como ningunha outra iniciativa de peso realmente importante ía ser aceptada polo señor conselleiro, vostedes teñen que traer aquí unhas iniciativas que son iniciativas intranscendentes, iniciativas de aparencia, de ocorrencia, iniciativas de intentar dicir que se fai algo sen facer nada. No pleno anterior foi o xadrez e hoxe é a oratoria, mañá non sabemos qué vai ser, calquera cousa que a vostedes se lles ocorra nun momento. Iso si, en ningunha das súas iniciativas –tampouco nesta– hai absolutamente nada sobre un programa, uns obxectivos, unhas medidas concretas, un orzamento. Non hai nada, hai algo que non significa nada, que realmente non di nada. Ademais, eu non podo entender esta iniciativa neste momento, como non entendo onde vai a iniciativa, señora Piñeiro, dígollo de verdade. A ver se pode explicarme. Porque eu non sei se o que vostede quere é que se fagan actividades de oratoria e de argumentación fóra do horario escolar, como algo complementario, ou quere que estean dentro da planificación curricular. Porque, claro, se quere vostede que estea dentro da planificación curricular, está dicíndolle ao señor conselleiro que non lle gusta o seu proxecto de currículo de Bacharelato e de ESO, porque é que resulta que o proxecto xa se presentou, que isto non está dentro do proxecto e que o proxecto xa foi ao Consello Escolar de Galicia. Entón, ¿vostede non tivo tempo de dicirlle ao señor conselleiro que o seu grupo quería que houbera materias de oratoria nas materias de ESO e de bacharelato? Entón, ¿vén aquí a dicirlle ao señor conselleiro que quere iso? ¿Non falan vostedes doutra maneira? É que, de verdade, non entendo se o que quere vostede é iso. Se o que quere é que se inclúan nese decreto, señora Piñeiro, podían terse incluído antes, porque resulta que isto xa está empezando a tramitarse. E como vostedes saben perfectamente, tanto o señor conselleiro coma vostede mesma, o proxecto de decreto de ESO e Bacharelato foi rexeitado polo Consello Escolar de Galicia; 6 emendas á totalidade de todos os sectores, dos pais e das nais, dos sindicatos, da universidade, todos en contra deste decreto, porque todos –e, dende logo, o Partido Socialista tamén– estamos en contra da LOMCE, todos en contra. De novo, señora Piñeiro, unha vez máis, se demostra que o PP está só, absolutamente só, nas súas políticas educativas e na defensa da LOMCE, unha soidade absoluta. Se realmente quere axudar á educación deste país, señora Piñeiro, acepte a nosa emenda. Acepte que se aumenten os orzamentos de Educación, que se recortaron en 400 millóns, nada máis e nada menos, dende que vostedes están. Acepte que se incrementen o dobre do crecemento do PIB porque aí se demostra, así, a importancia da educación para a igualdade de oportunidades e para o futuro deste país. E admita vostede que se repoñan, no próximo curso, os 1.225 profesores que, segundo a versión oficial, que seguramente son máis...
Remate, por favor.
...–remato–, pero segundo dixo o anterior señor conselleiro, desapareceron do sistema educativo. Aí si que demostrará que quere mellorar a educación deste país. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Burgo. Grupo Parlamentario Mixto. Señora Iglesias.
Boa tarde. Grazas, presidente. Señorías, non especifican, no texto desta iniciativa, en que idioma queren acadar esa competencia lingüística en oratoria. ¿En inglés, á imaxe e semellanza do seu ideólogo Aznar, que imparte conferencias na lingua de Shakespeare e mesmo departe cos pés por riba da mesa con altos mandatarios internacionais? ¿Ou tamén a ex alcaldesa de Madrid –xa ex alcaldesa– no seu brillante discurso en spanglish presentando a candidatura de Madrid como sede dos Xogos Olímpicos? ¿Ou refírense vostedes ao español, ese "español moi español" do que presumía o outro día nun mitin o seu carismático e triunfador líder Mariano Rajoy? Porque supoño –e supoño ben– que non será no galego, unha lingua que a Lei Wert e a Xunta de Galiza marxina ata límites que raian no maltrato institucional cara a unha lingua minorizada. Esta lei só garantirá o dereito a escoller o ensino na propia lingua se esta fora o castelán, e non garantirá o mesmo dereito se se trata doutra lingua oficial. A reválida avaliará a competencia lingüística só en castelán. É unha lei antidemocrática que permite a designación do director a dedo e anula a acción do Consello escolar; é segregadora, porque anticipa itinerarios formativos cara a formación profesional; e nos programas de mellora da aprendizaxe e rendemento de segundo e terceiro da ESO agruparanse alumnas con dificultades e recibirán contidos devaluados. Supoño que se lle aplicarán estes contidos ao sobriño do Borbón, que é moi mal estudante, ao Froilán. Unha lei anticonstitucional que permite, en determinados centros, a segregación por sexo. Unha lei que relega a lingua nacional ao bloque de especialización, o que se traduce en que terá un horario reducido e non será avaliable en probas estatais. Unha lei ao servizo dos mercados. Mercado, competitividade, resultado, rendemento económico son verbas de abundante presenza no texto. Que di literalmente: "a educación é o motor que promove a competitividade da economía e o nivel de prosperidade dun país". A aplicación desta lei, señores, porá en perigo todas aquelas áreas de coñecemento non presentes no ranking da OECD, como a historia, filosofía, a literatura, a música, as artes plásticas ou a educación física. Así como todas aquelas aprendizaxes tan dificilmente avaliables nunha proba estandarizada como a educación para a paz, a educación medioambiental, a educación para a cidadanía. Sexan serias, señorías, arranxen os centros públicos que están nunha situación penosa e déixense de florituras oratorias. Non apoio a iniciativa. Moitas grazas.
Grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señor Vázquez.
Ben, imos aló. Boa tarde a todos e a todas. Bueno, a realidade é que a disciplina retórica naceu na antiga Grecia ao redor do ano 485 antes de Cristo, cando os tiranos Xerón e Herón expropiaron as terras dos labregos para entregárllelas –regalarllas– aos membros do seu exército persoal. Foron, polo tanto, xente estafada e xente abafada polos tiranos os que sufriron o poder e a opresión dos seus dirixentes. Coa chegada á democracia grega, e co derrocamento dos tiranos, moitos destes labregos expropiados reivindicaron a devolución das súas terras a través de preitos, e aí o emprego da retórica foi un elemento fundamental para, precisamente, sacar a adiante as súas causas. Polo tanto, a retórica comezou sendo unha arma fundamental da linguaxe xurídica e estendeuse despois, a través das academias, ao resto das disciplinas. O rétor era o mestre da retórica e, polo tanto, cultivaba fundamentalmente a dialéctica, a controversia, a capacidade de crítica, o debate, a discusión... Esas son as ferramentas da retórica e da oratoria. Todas esas son as ferramentas que caen polo chan a través da aprobación da LOMCE onde se establece, se impulsa, unha aprendizaxe absolutamente uniformante, acrítica e, dende logo, empobrecedora do que é, dende logo, o que nós consideramos unha aprendizaxe progresista cara a unha sociedade máis avanzada. Por iso non entendemos que se traia aquí esta iniciativa, parécenos máis dos habituais xogos florais deste goberno. Máis aínda cando, recentemente, presentou os novos currículos de educación secundaria e bacharelato –como aquí xa se dixo–, que foron ademais rexeitados no pleno do Consello Escolar de Galicia –onde están representados non só os representantes do profesorado, senón tamén as anpas, a Universidade; onde está representado, polo tanto, o conxunto da comunidade educativa–. E foi rexeitado, entre outras cousas, porque os contidos destes currículos, evidentemente, representaban non un avance senón todo un retroceso. Os currículos recordemos que conteñen obxectivos, contidos, capacidades, criterios de avaliación, etc.; pero non contaron eses currículos presentados cun apartado específico para mellorar e impulsar a retórica. Non entendemos entón por que agora aquí si se trae. Si contan estes currículos con competencias clave, e unha desas competencias clave é o afianzamento do espírito emprendedor, aí si que non hai problema. Se conxugamos estas dúas variables –fomento do espírito emprendedor e impulso da retórica–, dáme a min a impresión de que este Goberno quere converter o alumnado galego en vendedores de enciclopedias. Porque a realidade é que, polo camiño que imos –posuídos polo espírito da competitividade–, non entendemos, dende logo, cara a onde queremos camiñar. Quero recordar que as competencias empregadas no ámbito educativo foron impulsadas por primeira vez pola Secretaría de Traballo do Goberno dos Estados Unidos no ano 1992, nun documento chamado O que o traballo quere das escolas. A partir de aí empregouse tamén polo Consello Europeo no ano 1997 e, por suposto, todos os gobernos liberais asumiron o novo tótem lingüístico da educación que é a palabra "competencias". E esa é a realidade na que estamos, porque o certo é que, dende sempre, polo menos na pedagoxía contemporánea, sempre se traballaron os dous eidos da expresión e da comprensión, tanto expresión e comprensión oral como a expresión e a comprensión escrita. Polo tanto, non entendemos cal é a nova novidade á hora de mellorar o traballo da oratoria. Parécenos esta iniciativa, dende logo, unha perda de tempo. Ademais, se engadimos un elemento que é común a todas as propostas deste tipo do Goberno galego: preséntase como unha declaración de intencións, non se establecen mecanismos, non se concreta ningún tipo de metodoloxía para desenvolver esa declaración de intencións. E, polo tanto, falando de oratoria, falando de dialéctica, parécenos un mero exercicio de neolinguaxe. Porque vostedes, cando falan de cidadanía, en realidade se dirixen exactamente aos consumidores; cando falan de persoas refírense a elas como se foran vendedoras de si mesmas –que é o vocábulo que empregan cando falan de emprendedores–, que no fondo é auto emprego. E, finalmente, preparar –ou non– o alumnado galego para autoexplotarse, que é o fin con que vostedes conciben o sistema educativo. Nós non imos apoiar esta iniciativa por baleira de contido e, dende logo, porque non nos parece que aporte nada ao noso sistema educativo. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Vázquez. Grupo autor da proposición non de lei, señora Piñeiro.
Moitas grazas, señor presidente. ¿De onde vés? Mazás traio. ¿E a canto as vendes? Coloraditas. Señor Pombo e señora Burgo, sobre as emendas, primeiro dicirlles que, cando vin as súas emendas, certamente, estiven tentada de chamar os servizos da Cámara e pensar que se trabucaran e que non eran as emendas que correspondían á nosa iniciativa. Porque de oratoria, de competencias lingüísticas de expresión oral no sistema educativo en galego nada de nada. Entón, de verdade que estiven tentada pero despois entendín que era verdade. Señor Pombo, escoiteille, en moitas ocasións, dicir que vostedes piden un modelo educativo propio, e reivindica que Galicia defenda os intereses do seu ensino público. E despois non queren apoiar a implementación de medidas singulares como a inclusión do xadrez e a oratoria no sistema educativo galego. Non quere sumarse ás novas tendencias educativo-pedagóxicas que fan só do sistema educativo galego un modelo vangardista, alá vostedes. De todas formas, a súa opinión sobre a oratoria aínda non a coñecemos. En canto á señora Burgo, dicirlle que o domingo teño entendido que se votou para elixir alcaldes en todos os sitios e non foi un referendo sobre se incluír ou non a oratoria no sistema educativo galego. Pero, bueno, se quere falar do domingo, dicirlle que, se vostede está conforme con ser a terceira forza política en Ferrol, A Coruña, Santiago, Ourense e Pontevedra pois sigan presumindo vostedes os socialistas, señora Burgo. Nós, no Partido Popular, xa fixemos autocrítica; vostedes sigan triunfantes [[Interrupcións.]] e contentos de ser a terceira forza política. [[Murmurios.]] Señora Sueiro, eu penso que se vostede tivera chegado cando eu empecei a miña exposición...
Silencio, por favor.
Dígolle, señora Sueiro –a ver se me pode escoitar agora–, que, se vostede tivera chegado cando eu empecei a miña exposición, ao mellor ao final chegaría a votar a favor desta iniciativa, pero como se incorporou ao final, pois é moi fácil falar sen saber do que se fala. [[Murmurios.]] Tamén dixo vostede hoxe aquí que o Partido Popular rexeita toda canta iniciativa presenta a oposición aínda que isto redunde no benestar dos galegos e das galegas. Mire, nós ademais soemos argumentar cada un dos nosos posicionamentos en cada iniciativa. Vostedes hoxe aquí, todos vostedes, fixeron verdadeiro encaixe de Camariñas para non votar a favor de algo tan relevante. Vostede buscou a Aznar, a alcaldesa de Madrid, os borbóns, Froilán... Por certo, ¿ao Froilán xa lle fixo vostede a avaliación de diagnóstico?, ¿fíxolla a ollo?, ¿viuna no Hola? Porque, bueno, é tamén un pouco xulgar así por encima, non?
Remate, por favor.
En canto á AGE só dicirlle, señor Vázquez, que están vostedes máis cerca dos sofistas que desprezaban a retórica que dos grandes mestres da academia. Sinceramente, espero que reflexionen da súa postura porque teñen hasta...
Remate, por favor. Remate.
Remato, sempre e cando me deixen, señor presidente.
Silencio, por favor e remate xa.
Dígolles a todos vostedes...
Silencio, por favor, señora Adán, a ver se pode rematar.
Moitas grazas, presidente. Dígolles a vostedes que teñen hasta mañá para reflexionar, para pensalo, porque, como non imos votar hoxe, aínda teñen unha noite para consultalo coa almofada. E espero de verdade que polo ben dos nosos alumnos e alumnas...
Grazas.
...puideramos votar isto por unanimidade. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Piñeiro. Tal como foi comunicado, substanciamos a continuación a interpelación do Grupo Parlamentario Mixto. Interpelación de Dª Carmen Iglesias Sueiro, do G.P. Mixto, sobre a política de parques naturais da Xunta de Galicia
Para formular a interpelación ten a palabra a señora Iglesias.
Grazas, presidente. Boa tarde, señora conselleira. Conta Galiza con varios parques naturais, mais ningún se atopa na provincia de Lugo, pese a que O Courel é o maior espazo natural de Galiza, o de maior diversidade e xeodiversidade e o que conta cun patrimonio cultural e paisaxístico único. O pregamento deitado que sustenta a meirande parte da serra é de interese mundial. Todos os seus produtos naturais son dunha calidade excepcional: carne, castañas, mel, froitas. No entanto, O Courel está a despoboarse e, sen xente, o patrimonio arquitectónico, as súas aldeas medievais, as infraestruturas, o seu xeito de vida –que configurou unha fala singular–, a propia interacción humana –que conformou unha paisaxe voluptuosa–, todo iso está en perigo de desaparecer. Isto, a pesar de que xente nova amosa o seu interese en residir no Courel. Pero, á hora da verdade, os seus propósitos só atopan atrancos pola falta de apoio das administracións. Tamén pola falta de apoio para ter uns servizos básicos que non sexan deficitarios e polo abandono do rural. A situación no Courel é extrema e alarmante. A propia alcaldesa do seu partido, do Partido Popular, de Folgoso do Courel, vén de denunciar a dramática situación demográfica do Courel perante a convención nacional do Partido Popular o pasado 23 de xaneiro do ano en curso; situación que tamén denuncia o realizador monfortino Manuel Valcarcel no seu documental "Terra", documental que toma como eixo un ano de vida dunha nena nada en Froxán en novembro do 2012 –é moi bonito o documental, eu xa o vin, é demasiado– para amosar os cambios que se suceden nese período de tempo e, tamén, amosar o declive demográfico e a degradación ambiental que está a sufrir esta terra máxica e a súas xentes. Neste Parlamento aprobouse, o 25 de abril do ano 2013, unha proposición non de lei para crear un Plan de valorización económica do Courel baseado na sustentabilidade ecolóxica e agraria; a día de hoxe, nada se sabe deste plan logo de pasar dous anos dende a aprobación da iniciativa. E advírtolles de que O Courel está a ser condenado a non ter futuro, ¡a non ter futuro!, pese a ser un dos lugares de maior beleza potencial e singularidade da Península Ibérica, e que conta con diversas figuras de protección pero que, lonxe de paliar o seu deterioro, contribúen a incrementalo ao restrinxir actuacións e labores tradicionais que, pola contra, en vez de estar restrinxidas, deberían estar protexidas para conservar o patrimonio natural e cultural. Así, o recentemente aprobado Plan director da Rede Natura dividiu O Courel en tres zonas segundo o nivel de protección, considerando de máximo nivel as tres mellores aldeas gandeiras e os seus territorios –Teixeira, Noceda e Vilela–, aplicando as máximas restricións en todas as fincas cando Europa só pide unha protección nunhas microparcelas perfectamente localizables, polo que este tipo de decisións agravan o descontento das veciñas coas figuras de protección actuais e a falta de rigor na súa elaboración. Non obstante, para a declaración de parque natural é necesaria a elaboración de documentación, cun plan de ordenación dos recursos naturais (PORN), tamén un plan reitor de uso e xestión, que deben contar –estes si que deben contar– ineludiblemente coa participación das veciñas, ademais de técnicos, científicas, e administracións. Con iso, a identificación e localización de hábitats e especies prioritarias cinguiríase aos lugares e localizacións concretas, descartando limitacións xenéricas absurdas como as que operan na actualidade. Polo tanto, a declaración de parque natural non só aumentaría as restricións xenéricas da Rede Natura para as veciñas, senón que sería máis beneficioso ao concretalas e axustalas a territorios perfectamente delimitados que conteñan pequenos hábitats prioritarios. Por iso non cabe alegar que exista unha forte oposición veciñal –non, non...– a que O Courel sexa declarado parque natural, cando a zona xa está a sufrir unhas restricións de hábitat prioritario de xeito extensivo e pouco racional, e feitas de costas aos seus habitantes. Neste Parlamento xa se ten recoñecido o grande impacto que tiña, para a promoción do Courel, a declaración de parque natural. E penso –pensa esta deputada e as asociacións que represento– que a mesma contribuirá á rexeneración económica desta famosa zona de Galicia, da Galicia interior, e á mellora da situación de falta de expectativas que a están despoboando, permitindo –esta declaración de parque natural– unha discriminación positiva nos orzamentos das administracións e a dotación de servizos básicos para as veciñas. Porque, señora conselleira, O Courel está en estado de traxedia; é dramático como está o Courel. Estase despoboando, non hai médico de noite, non hai asistencia de noite, as mulleres e os homes que envellecen no Courel, se están sós, non poden estar nun centro que estea cerca do seu hábitat, dos seus veciños, da súa casa, onde viviron sempre. Está a terra do Courel, a serra do Courel, horadada e abandonada por minas que se empezaron e se abandonaron despois. Dá pena ver aquilo, como están as montañas completamente cheas de buratos e todas destrozadas. E, ¿para que?, ¿para que? Pan para hoxe e fame para mañá. No ano 2008 pechou unha mina cerca de Quiroga –na parte do Courel que dá a Quiroga– e despedíronse centos de traballadores. ¿Que foi deses traballadores? ¿Saben os veciños, señora conselleira, que a pizarra produce silicose? ¿Saben o perigo? ¿Hai algo que contemple a protección destes traballadores de xeito especial, cando contraian a enfermidade no mellor da vida –a meirande parte dos casos–? Hai que facer un labor no Courel, un labor de goberno para salvar este sitio, para potenciar que alí viva xente, para que se manteñan as casas, para que vaia xente nova; axudar aos emprendedores en restauración, formar un parque natural, crear un parque natural para crear postos de traballo para protexer o patrimonio cultural e o patrimonio natural. Se vostedes aman Galiza, como din que a aman, teñen que amar a serra do Courel, porque é o lugar, creo, máis fermoso do interior. Prégolle que atenda á demanda dos colectivos e da poboación desa serra que neste momento estou representando. Entón, gustaríame que me respostara as seguintes preguntas: ¿que valoración fai a Xunta da situación socioeconómica da serra do Courel?, tendo en conta que cada vez hai menos xente alí –ata os vellos marchan morrer fora, ata os vellos marchan morrer fóra...–; ¿que medidas está a desenvolver este Goberno da Xunta para mellorar as condicións socioeconómicas da serra do Courel?; e, ¿como valora a Xunta a posibilidade de que sexa declarado O Courel parque natural? Moitas grazas pola súa atención. Máis nada.
Grazas, señora Iglesias. Ten a palabra a conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas.
Grazas, presidente. Señora Carmen Iglesias, dende logo no Goberno galego coincidimos plenamente na importancia da serra do Courel –e á parte que coñezo persoalmente a serra do Courel–, un espazo de gran valor, gran beleza, gran valor natural e ecolóxico; ocupa máis de 40.000 hectáreas nos concellos de Folgoso do Courel, Quiroga e Pedrafita; existen 65 –máis de 65– especies consideradas claves da biodiversidade e xeodiversidade galega, conviven a práctica totalidade de especies vexetais continentais, e un espazo –como dicía vostede– que é testemuña dun gran patrimonio cultural. Unha riqueza paisaxística, cultural e arquitectónica que propiciou a declaración de espazo protexido. O Courel está incluído na Rede Natura 2000, como zona de especial conservación, e declarada, ademais, zona de especial protección dos valores naturais. E permítame indicar que as medidas que plantexa o Plan director Rede Natura foron elaboradas en colaboración con grupos científicos da universidade. Señoría, compartimos a súa consideración de que O Courel se enfronta a grandes retos para garantir o seu adecuado desenvolvemento. Pero, para que conte con toda a información, permítame que lle destaque a preocupación e, dende logo, as actuacións que o Goberno galego fai para impulsar o rural e por incrementar o benestar dos cidadáns destas vilas e das aldeas do interior de Galicia –que eu creo que teño que dicir, coa exposición que vou facer, que son claras e concretas–. A nosa aposta polo Courel, e pola mellora das condicións socioeconómicas das súas xentes, non son meras palabras, porque hai un feito: se hai investimentos, ¿o obxectivo último cal é? Pois dar maiores oportunidades ás súas xentes e compatibilizar a protección desta paraxe inigualable co desenvolvemento económico e, por suposto, turístico nesta zona. Investimentos como os realizados en materia de infraestruturas viarias –é esencial a vertebración do territorio e prioritaria para darlle máis oportunidades aos veciños da zona–; actuacións levadas a cabo na estrada LU-651 –que, como sabe, vai de Quiroga a Seoane do Courel–, feitas, por suposto, tomando medidas especiais de protección medioambiental; tarefas de conservacións de estradas de forma periódica; intervencións, que tamén hai que engadir, da Consellería de Medio Rural, de programas de melloras de accesos de camiños de titularidade municipal; infraestruturas agrarias, tamén melloras de infraestruturas agrarias; importantes axudas derivadas dos proxectos LEADER para que O Courel se converta nun verdadeiro protagonista do seu progreso. Pero non só destinamos á mellora de infraestruturas, senón tamén para servizos e equipamentos, porque os cidadáns destas vilas e aldeas –como di vostede– claro que teñen dereito a melloras dos servizos axeitados. Son claros exemplos as melloras dos sistemas de abastecemento, saneamento e depuración das augas residuais –Folgoso do Courel, Quiroga e Pedrafita–: 1,5 millóns de euros realizados; tamén as medidas destinadas a aumentar o nivel de vida e o benestar, mellora da competitividade das explotacións gandeiras e agrarias, promoción económica, infraestruturas comerciais, infraestruturas de telecomunicacións como a banda ancha e tamén infraestruturas deportivas. Ademais, é coñecido que o Goberno galego fixou como obxectivo mellorar as condicións da vivenda do rural, promovendo a recuperación e a conservación do construído. Dende logo, eu aposto por un impulso á rehabilitación, a política que nos últimos anos propiciou a rehabilitación de 63.000 vivendas rurais en toda Galiza, unha política de vivenda na que seguirá sendo clave a rehabilitación co novo Plan RehaVita, que ten medidas para a rehabilitación de vivendas para os próximos cinco anos. Un esforzo en materia de vivenda que, no caso concreto do Courel, foron 700.000 euros destinados para esta liña de actuación e propiciaron –teño que dicirllo– unha mellora nos fogares deses tres concellos: Folgoso do Courel, Quiroga e Pedrafita. Cómpre lembrar tamén que contribuímos de forma indirecta á mellora da situación socioeconómica desta zona promovendo actuacións de posta en valor de elementos senlleiros do seu patrimonio cultural: obras como a capela de San Xoán, igrexa de San Estevo de Liñares, actuacións de posta en valor de espazos públicos que visitei eu mesma, Liñares e Fonfría. E tamén apostamos de forma decisiva pola preservación e a conservación do espazo natural, deste espazo dende logo singular. Por unha banda, ordenación e fomento forestal e tamén aportación do Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medioambiente, que ten realizado importantes investimentos nestes espazos naturais –Ancares, Courel–, declarouna zona de especial protección de valores naturais, zona de especial conservación; restauración de hábitats do Courel, equipamentos de uso público e mellora de hábitat e infraestruturas. Xunto con isto tamén están as axudas da Xunta de Galicia á Rede Natura –porque estamos nunha zona de Rede Natura–, no caso concreto do Courel 630.000 euros no período 2010-2015, e para a mellora da paisaxe, mellora das condicións ambientais e tamén a recuperación das especies. Saben, ademais, que en 2012 declaramos o pregamento xeolóxico de Quiroga como monumento natural. Serviu de revulsivo turístico e tamén incidiu na súa posta en valor nesta serra. Tamén acabamos de acometer a actuación de mellora do miradoiro. Como pode comprobar, son exemplos dun conxunto de actuacións que, dende logo, son discriminación positiva, positiva de que a Xunta ten posto en marcha para dinamizar a vida social e económica dos veciños do Courel. Pero tamén un conxunto de investimentos encamiñados a evitar o deterioro dos recursos naturais e lograr unha maior protección e conservación dos hábitats e ecosistemas desta serra. Dende logo, eu son consciente plenamente de que alcanzar un crecemento sostible, harmónico, fixar poboación no rural, evitar o despoboamento e crear riqueza e emprego para que os veciños da zona teñan perspectivas de futuro, pasa, necesariamente, por un perfecto equilibrio entre o aproveitamento dos recursos naturais e a conservación do medio. Esa é a nosa aposta; eu, dende logo, non entendo unha Galicia próspera sen un rural vivo, esa é a nosa aposta. E esta aposta reflíctese na programación das actuacións. Hai que planificar e programar actuacións e tamén pasando por unha nova redacción dunha lei do solo que ten dous piares básicos, dende logo, que son a protección da paisaxe e o impulso do noso rural, e así teño que dicilo. E tamén atlas de paisaxe, atlas de paisaxe que estamos elaborando de cara a deseñar os principais instrumentos de planificación nesta materia que axuden a poñer en valor o noso territorio. Dende logo, o noso territorio é un tesouro que debemos valorar e preservar en Galicia. Señoría, os espazos protexidos, en relación cos espazos protexidos a política deste goberno baséase nunha xestión responsable; xestión responsable que busca participación e implicación máxima da poboación que viva nese territorio, pero tamén responde a un obxectivo claro: manter o estado de conservación dos hábitats e das especies que teñen propiciado a declaración de espazo protexido. Unha xestión responsable que, polo tanto, pasa por lograr que o desenvolvemento da actividade sexa compatible coa conservación dos valores naturais e paisaxísticos do espazo a protexer. A serra do Courel xa conta coa máxima protección, non hai ningunha disposición legal que lle outorgue máis garantías de conservación aos espazos declarados parques, fronte aos outros espazos protexidos da Rede galega, como é o caso. Os parques naturais son áreas, por suposto, de gran beleza polas súas paisaxes, representatividade dos ecosistemas, singularidade da súa flora e da súa fauna, diversidade xeolóxica e posúe valores ecolóxicos, estéticos, educativos e científicos cuxa conservación merece unha atención preferente. Pero a conformación dunha rede de parques naturais non pode obedecer a criterios subxectivos ou de preferencia persoal nin tampouco atender a consideración de revitalización nunha zona dende o punto de vista socioeconómico. Polo tanto, o debate sobre a declaración do Courel como parque natural debe de ser abordado con estreito diálogo coa poboación local e no momento axeitado, seguindo cos criterios obxectivos. O deseño da Rede de parques naturais debe rexerse polo interese e necesidade de conservar e protexer espazos que cumpran tres premisas, tres criterios fundamentais: singularidade, representatividade e excepcionalidade –e sen perder de vista, por suposto, a visión global–. No Goberno galego temos a obriga de actuar –claro que si– nos espazos, se os espazos cumpren estas condicións para ser declarados, pero atendendo unha planificación integradora, unha visión conxunta, nunca dende intereses e perspectivas locais e puntuais. Señoría, na Xunta estamos convencidos de que, para deseñar unha rede de parques naturais representativa e característica dos nosos valores naturais e paisaxísticos, este debe ser o camiño a seguir: unha planificación coordinada, unificada, integradora e de consenso, e cunha visión, dende logo, de país. Máis nada, moitas grazas.
Grazas, señora conselleira. Rolda dos grupos parlamentarios. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Pontón.
Señoras e señores deputados. Señora conselleira, escoitando agora a súa intervención en relación con este asunto teño que dicirlle que me facía vostede ir a unha reflexión máis de carácter global. E creo que neste momento en que tantas persoas o están pasando tan mal, en que estamos vendo a situación social e política que existe no noso país, a política e os responsables, neste caso, da Consellería –e vostede forma parte do Goberno galego– necesitarían un pouco máis de rigor, un pouco máis de realismo e non vir aquí simplemente darnos unha sucesión de frases e slogans baleiros que non teñen logo nada que ver coa realidade. Di vostede que coñece O Courel. A súa intervención o que nos di é que descoñece que é o que pasa neste país. Ten un diagnóstico absolutamente errado e son incapaces de dicir nin unha soa cousa que van vostedes facer en relación coa situación que ten O Courel. Que non é un problema só do Courel, porque hoxe O Courel, en todo caso, é un símbolo do fracaso non só deste goberno, ou sexa, do fracaso de como se articulou unha política aquí de defensa, unha política do rural e unha política de conservación. Porque o que está claro é que o que pasa no Courel é o que pasa nunha parte moi importante do país, onde se aniquilaron as formas de vida que había e, polo tanto, se expulsou a poboación de alí. Non se fixo unha modernización nin un apoio real para a poboación que existía alí, e o que se fomentou foi o despoboamento do rural. Ese é o resultado dunha política da Unión Europea, dunha política do Estado español que, cegamente, apoiaron os gobernos do Partido Popular na Xunta de Galiza. Polo tanto, estamos falando dunha cuestión moi seria que ten a ver con que hai unha parte moi importante do país –podía ser O Courel pero podían ser moitas outras zonas– na que a poboación está desaparecendo e non hai ningún tipo de alternativa. Nós temos defendido en moitas ocasións que as políticas de Medio Rural deberían de aproveitar para fixar poboación, para facelo ademais desde un punto de vista do desenvolvemento sostíbel destas zonas, e, ao mesmo tempo, que as políticas de conservación da natureza tamén tiñan que ser activos de desenvolvemento deses lugares. Pero, ¿que fixo a Xunta de Galiza durante estes anos? Fixo unha xestión tan nefasta das políticas de conservación da natureza que realmente provocou que teñan o efecto contrario. E, nin están conservando mellor os hábitats, nin están sendo polos de desenvolvemento nin están conseguindo xerar unha dinámica diferente. Vaia vostede e visite as zonas que están declaradas como parque natural ou como Rede Natura e verá que o único que provocaron foi un rexeitamento frontal da poboación dese tipo de figura. Pero non porque a xente estea en contra de que se conserven os lugares, senón porque vostedes o único que fan é impedir o desenvolvemento mesmo de actividades que se poderían facer e non están axudando esas persoas a que queden neses lugares. Se quere, outro día podemos falar, por exemplo, do desastre que vostedes provocan nas Fragas do Eume, como están mesmo incumprindo os acordos e as resolucións deste Parlamento, ou poderíamos ir ver como declaran zonas de Rede Natura e non fan nada máis; fan unha declaración e logo, ¿que?, á xente que traballa alí non se lle deixa facer absolutamente nada. Ai, si: agora vén unha piscifactoría, vén unha grande multinacional e nesas zonas declaradas Rede Natura non hai ningún tipo de protección. Nós estamos a favor das políticas de conservación da natureza e cremos que hai espazos como O Courel que merecerían ser parque natural, porque cumpren con todas as condicións. Tamén cremos que a política hai que facela doutra maneira, e que hai que empezar xusto ao revés. Hai que empezar poñendo en marcha medios, recursos, aplicar realmente políticas que fagan desenvolver esas zonas e que se vexa que a conservación é unha oportunidade para o desenvolvemento económico –fronte a outros modelos de canteiras que son, nós cremos, absolutamente o contrario do que habería que facer neste momento–; e, unha vez que se faga todo ese proceso de participación e todo ese proceso de implicación da poboación local, logo si declaralo oficialmente. Porque cremos que, cando se enfronta a xente coas políticas de conservación da natureza –como provoca o que fai o Goberno da Xunta de Galiza–, se consegue xustamente o efecto contrario. Polo tanto, nós hoxe esperabamos algo máis que que nos digan que está todo moi ben, que o país está restaurado, que todo está perfecto e que non hai ningún problema. Porque, se vostede vai ao Courel, verá que case non queda xente e ese é un problema fundamental para este país. No Courel pero tamén noutras zonas de montaña e nunha parte moi importante do noso rural que está quedando despoboado porque se lle acaban as alternativas á xente alí. E porque vemos que, onde vostedes declaran parques naturais ou Rede Natura, logo non acompañan iso dunha política real nin de investimentos nin de axudas, señora conselleira. E dáme igual que vostede diga que non coa cabeza, porque sabe que vostede, en moitos casos, non pode nin ir a eses parques naturais porque incumpre todas as súas promesas e sabe os problemas que hai de xestión. Polo tanto, nós o que animamos é a facer unha política real de apoio á conservación da natureza e que, no caso deste tipo de declaracións, se empece por facer xusto o contrario: primeiro, por implicar a poboación local; segundo, por poñer realmente medidas de desenvolvemento económico nesas zonas, favorecer un proceso participativo que acabe e que culmine coa declaración de parques naturais. E non como fixeron vostedes ata agora, que o único que fixeron foi declarar parques naturais no papel, pero logo non fixeron realmente nada real para que neses parques nin, en moitos casos, se mellore o estado de conservación desas zonas –cando queira podemos ir facerlle unha visita a moitos dos parques naturais e verá os problemas que existen porque non hai unha estratexia nese sentido–. En segundo lugar, que se dispoñan medios reais para que se cree emprego, para que haxa alternativas desde o ámbito da conservación e que se implique as poboacións locais e, unha vez que se faga todo iso, que se poñan á declaración oficial. Porque, de non facelo así, seguirán vostedes teimando na mesma política que, ao final, en vez de axudar á conservación e á preservación da natureza, vai xustamente na dirección contraria. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Sánchez.
Boas tardes. Boas tardes, señora conselleira. O Courel non é un caso illado do rural galego, é unha mostra máis de como está o noso rural galego, e o modelo de rural do país non é o que vostede enuncia nin o que vostedes enuncian aquí –que é unha acumulación de boas intencións sen ningún sustento, sen ningún rigor–. O modelo do rural do Partido Popular é o que demostran os datos: cando estamos en 2015, cando levamos máis de 30 anos de goberno do Partido Popular, levamos case 7 de Goberno Feijóo nesta última etapa, vostede pode vir aquí e falar de plans futuros, pode falar de intencións futuras, pero a vostedes hai que xulgalos polos datos que nos mostran un rural abandonado, envellecido, e o que para vostedes é unha fonte de recursos naturais para as grandes empresas. O seu modelo de rural, señora conselleira, é baleiralo, concentrar a poboación no Eixo Atlántico, nas zonas urbanas, enchelo de consumidores, man de obra barata; baleirar o rural para que grandes empresas poidan facer negocio tamén co seu modelo produtivo –modelo produtivo que, por forza, baleira o rural, señora conselleira, por forza–; modelo forestal pouco creador de emprego, modelo forestal terceiromundista, pouco creador de valor; sector lácteo condenado á reconversión eterna, á redución de explotacións agrarias. ¿De que me fala vostede de mellorar a competitividade das explotacións agrarias, señora conselleira? ¿Vostede sabe a que ritmo estamos perdendo as explotacións agrarias no rural, señora conselleira? ¿Vostede sabe a que ritmo estamos perdendo titulares de explotacións agrarias, mozos no rural, señora conselleira? ¿De que me está falando? De mellora da competitividade. ¿Que é iso?, ¿en que se traduce iso? En cada vez menos explotacións, señora conselleira, porque o seu modelo, polo que apostan, ese da competitividade, é reducir explotacións agrarias. Participación, falaba vostede de participación. ¿A participación que tiveron ocasión de ter os galegos e galegas co Programa de Desenvolvemento Rural, señora conselleira? ¿Vostede sabe que se mandou a Europa un programa de desenvolvemento rural sen participación dos colectivos do rural? ¿Vostede sábeo? ¿Vostede sabe que se incumpriu incluso o principio de partenariado da Comisión Europea? ¿Vostede fala do LEADER e o único que fixeron foi reducir orzamentos? ¿Vostede fala de parques naturais e o único que fixeron foi reducir orzamentos –85 % desde que goberna o señor Feijóo–? ¿Vostede sabe que hai xente moza que está indo para as aldeas do Courel, e que rehabilita unha casa, e que non pode pasar polo camiño ata a súa casa porque se derruban as casas e levan catro anos derrubadas encima do camiño? ¿E que os alcaldes do Partido Popular o único que van é nas eleccións pedir o voto polas casas? [[Murmurios.]] ¿Vostede coñece iso? ¿Como que non?, ¿como que non? Esa é a realidade da xente que quere ir ao Courel. ¿E sabe a realidade da xente que quere ir ao Courel? Que ten que ir a outra comunidade autónoma levar os seus fillos á escola, porque claro, porque non compensa economicamente ter unha escola no Courel, claro. E así queremos reverter a tendencia ao abandono do rural: quitando escolas, quitando médicos, quitando oficinas de Correos... Así vaise reverter. ¡Non veña enganar e dicir que o modelo do Partido Popular é o do equilibrio territorial! ¡Diso nada! A realidade é que o modelo do Partido Popular é o do desequilibrio territorial, e aí están os datos. Vostedes din: "No, es que esto pasa en toda Europa, esto pasa en toda Europa". Mentira, non pasa en toda Europa. Mire as políticas de fixación da poboación na montaña en Austria e verá que diferentes poden ser as políticas. Mire as políticas que fai David Rodríguez no Concello de Manzaneda e mire os resultados: ían pechar un colexio porque xa non tiñan rapaces e agora están incrementando a matrícula, están incrementando o emprego como ningún outro concello da provincia de Ourense. Por iso saca, evidentemente, o 60 % dos votos, que ese non vai polas casas a pedir o voto, ese gaña os votos porque fai políticas, porque ten ganas de que o rural teña futuro e esa é a plasmación de que pode haber outras políticas no rural; iso si, con poucos medios e, ademais, contra as súas políticas e contra as prácticas do Partido Popular que priorizan a política clientelar dos seus concellos, ¿entende? Non veña aquí a falar, a sacar a Wikipedia, a falar dos parques naturais. Vostede ten que falar co que levan feito nestes anos de goberno e non vir aquí a dicir "no, para nosotros, los parques naturales". Para vós os parques naturais vense nos orzamentos que fan e no Plan director de Rede Natura, que é un plan de desprotección da Rede Natura. Vostedes en 2011 tiñan que ter ampliado o espazo protexido e non o ampliaron, non xustificaron a nova ampliación. Vostedes meten dentro das zonas de protección aínda que sexan as de máxima protección. Señora Iglesias, o problema non é a protección, o problema é que non queren que funcionen esas políticas e meten a posibilidade de que se creen máis explotacións mineiras dentro da Rede Natura. Vostedes meteron a posibilidade de recualificar dentro das zonas de protección da Rede Natura para construír. Para vostedes os parques naturais, as políticas medioambientais –por moito que digan– son un estorbo porque para vostedes o desenvolvemento económico é que veña unha empresa canadense a extraer ouro en oito anos. Non me veña falar de desenvolvemento harmónico e sostible, vostedes non cren niso, votedes cren no eucalipto, na minería do ouro, na minería extractiva sen desenvolver os produtos neste país, vostedes cren en retirar servizos porque cren que non son rendibles, vostedes retiran transporte público porque pensan que non é rendible e agravan o círculo pernicioso que provoca iso. Polo tanto, nós imos seguir tentando recordarlle ao Partido Popular que leva moitos anos gobernando e que non chegou onte, aínda que sexa predicar no deserto. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Grupo Parlamentario Socialista, señora Burgo.
Moitas grazas, señor presidente. Boas tardes de novo. Señora conselleira, a verdade vostede está –e sábeo– non soamente fóra da realidade, non soamente non coñece absolutamente O Courel senón que non ten –e acaba de demostralo aquí– unha política sobre o medio rural. Mire, señora conselleira, o que non pode é vir unha xestora, un goberno a lernos aquí a exposición de motivos da Lei 9/2001 de Conservación da natureza de Galicia para contestar a unha interpelación. Vostede non o sabe porque foi o seu asesor quen escribiu iso, pero ten que saber, señora conselleira, que aquí como explicación das súas políticas leu unha exposición de motivos dunha lei. Claro que, loxicamente, despois a aplicación da lei non a fai. Iso é todo o seu coñecemento sobre o medio rural. Porque, señora conselleira, vostedes non fixeron nada en torno ao medio rural nin do Courel nin das zonas interiores e tampouco das provincias de Coruña e Pontevedra pero, dende logo, a parte que eu mellor coñezo do interior. Tampouco fixeron que temos un problema de despoboamento fundamental e importantísimo, e vou dicirlle, señora conselleira –porque vostede xa demostrou hoxe que non os coñece–, cales son os datos demográficos da zona do Courel, tomando Folgoso do Courel, Quiroga, Ribas de Sil, pero Folgoso do Courel. Ten que saber, señora conselleira, que as políticas de fixación de poboación e de apoio ao medio rural –neste caso da montaña– do Goberno do señor Feijóo o que trouxeron foi unha caída do 10,30 % da poboación tan só do ano 2009 a 2014, esa é a resolución práctica das políticas de fixación de poboación de vostedes, unha caída de máis do 10 %. Pero, ademais, señora conselleira, espero que vostede para levar a cabo esa política de exposición de motivos dunha lei saiba que a densidade da poboación se en Lugo provincia, que xa é moi baixa, é do 34,7 % no 2014, no Folgoso do Courel é de 5,9. A idade media no Folgoso do Courel é de 58,3 anos. A porcentaxe de poboación menor de 20 anos, señora conselleira, é no Folgoso do Courel de 4,7, en cambio a poboación de 65 anos ou máis é de 43,5. Señora conselleira, ¿que pensan facer con esta estrutura demográfica? ¿Que política, xa de emerxencia, van levar a cabo para arranxar este problema tan grave no medio rural no seu conxunto, pero tan absolutamente grave nas zonas de montaña e, neste caso, de Folgoso do Courel? O que están a facer é non facer absolutamente nada, as infraestruturas do medio rural están desaparecendo. Aproveito esta intervención, ademais, para seguir solicitando e reclamando o arranxo da carretera de Folgoso a Seoane, que se atopa nun estado deplorable, que comprometeron vostedes no ano 2010 e que aínda non fixeron absolutamente nada. Esas son, seguramente, as infraestruturas que vostede nomeaba antes. Esta carretera absolutamente necesaria para os dous núcleos de poboación máis importantes de Folgoso do Courel segue sen arranxar, esa é a súa política de fixación da poboación. Pero o mesmo podemos dicir das infraestruturas educativas: están desaparecendo as escolas no rural e sobre todo na montaña. Dende 2009 hai unha supresión constante de unidades escolares na montaña, en practicamente ningunha escola da montaña quedan unidades de educación infantil e en todas faltan profesores. O Valedor do Pobo –recórdollo por se esqueceu isto–... porque sabe vostede, imaxino perfectamente, que a política de impulso do medio rural é unha política transversal que non soamente depende de vostede senón que depende de todo o Goberno. Ben é certo que todos vostedes suspenden exactamente no mesmo. O Valedor do Pobo afirmaba no seu informe do 2013 que a Consellería de Educación non garantía a educación no rural. Fixeron desaparecer preescolar na casa, por exemplo. Pero, ademais, ¿que dicir dos servizos médicos? Tamén na sanidade se está impoñendo o feito de que no rural teñan que ter todos os facultativos un mínimo de 1.500 cartillas independentemente da dispersión da poboación, do envellecemento da poboación; ou sexa, que tampouco hai bos servizos sanitarios, nin educativos nin sanitarios, pero tampouco sociais. Espero que vostede saiba –que non o sabe– que Folgoso do Courel non ten residencia da terceira idade, prometida polo PP de forma continuada e reiterativa pero sen facer. Mire, señora conselleira, a única maneira de poñer coto á sangría poboacional destas zonas é ter inversións, inversións reais. Porque a vostedes, señora conselleira, ao Partido Popular, tan só lles interesou o Folgoso do Courel nunha ocasión: en 2009, cando roubaron a alcaldía aos socialistas, cando vostedes impulsaron unha moción de censura cun tránsfuga comprado por vostedes [[Aplausos.]] e arrebataron a alcaldía ao Partido Socialista para darlla ao Partido Popular. Foi o único momento que lles interesou e que souberon onde estaba Folgoso do Courel, a partir de aí absolutamente nada. Tan nada, tan absolutamente nada que a propia alcaldesa de Folgoso do Courel, do Partido Popular, dixo na convención do Partido Popular deste mesmo ano que era necesario prestar atención aos problemas do Courel, que se estaba despoboando, que non podían aguantar máis, que era unha situación de emerxencia. Díxoo a propia alcaldesa do PP e díxolles algo máis: que non se lograría nada se non se prestaba atención ás propostas dos emprendedores, porque si hai emprendemento, porque si hai novas persoas que intentan poñer en marcha novas explotacións en pequenas empresas entorno aos produtos naturais, ao bosque, ao mel, á castaña, pero non teñen axudas de ningún tipo. E a mesma alcaldesa dicíallo a vostedes en xaneiro de 2015, non tan tarde. Iso si, vostedes despois de 2009 non pisaron de novo Folgoso do Courel. ¿E que dicir da inclusión do conxunto dos Ancares-Courel na Rede Natura 2000? Está incluído na Rede Natura. Claro, isto tiña que servir de algo, pero non serve absolutamente de nada salvo para impedir que os veciños queiran estar incluídos nestas medidas de protección. E non serve absolutamente para nada porque, señora conselleira, vostedes puxeron en marcha en 2012 un Plan director de Rede Natura 2000 que non serve absolutamente para nada, como lles dixo perfectamente o noso grupo a través das emendas da señora Gallego no 2012. Nesas emendas pediamos –e non teño tempo para explicalas todas– que se informase aos veciños dos fondos europeos que apostan polos espazos protexidos e que favorecen a fixación da poboación, porque existen, ¡existen! Pero ¿que pasa? Que vostedes non os invisten, porque vostedes non están a investir absolutamente nada na Rede Natura e nesas emendas da señora Gallego pediamos que se investise, cando menos, o 12 % do total dos fondos Feader para a Rede Natura. Dixeron que non, dixeron absolutamente que non e, polo tanto, neste momento o Plan director da Rede Natura soamente serve para ter unha aplicación partidista para que vostedes e o Goberno digan a uns que poden facer o que queiran e a outros, segundo conveña, que non poden facer nada. E por iso, por iso, esta aplicación do Plan estaba rexeitada...
Vaia rematando, por favor.
... polos veciños do Courel. Polo tanto, señora conselleira, menos exposición de motivos das leis e máis facer porque como sigan así, no Courel non vai quedar absolutamente ninguén. Moitas grazas.
Grazas, señora Burgo. Grupo Parlamentario Popular, señor Freire.
Grazas, presidente. Boas tardes, señorías. O Grupo Popular coincide en destacar a importancia deste singular espazo natural e coincide tamén en destacar o valor que supón a súa biodiversidade e os ecosistemas que converxen neste territorio. As figuras de protección aplicadas son froito precisamente desta sensibilidade, sensibilidade coa súa riqueza tanto paisaxística como arquitectónica. Pero ademais destas figuras de protección, quedou ben patente que son moitas as accións e os investimentos orientados a mellorar a calidade de vida dos seus veciños: son constatables as realizadas en melloras das infraestruturas viarias e na vertebración do territorio por parte das distintas consellerías con competencia na materia, das cales moitas foron xa relatadas pola conselleira hai un momento, pero tamén o son os recursos dedicados a mellorar os servizos ou os equipamentos ou os proxectos de dinamización estratéxicos para este territorio. Non se esqueceu tampouco a Administración autonómica das iniciativas encamiñadas á posta en valor do seu patrimonio cultural. Son tamén destacables as medidas orientadas á mellora, á rehabilitación e á posta en valor da vivenda; medidas tan necesarias para contribuír á fixación de poboación no rural e, por extensión, á serra do Courel e ás propias aldeas que alí se atopan. Pero, a maiores, son significativas as actuacións orientadas á conservación deste espazo natural, tanto no eido da xestión forestal como nas políticas de prevención de incendios e silvicultura. Tampouco se escatimaron recursos na recuperación de especies e na mellora da paisaxe en diversas actuacións medioambientais. Señora Iglesias, parece unha contradición que se cuestionen determinadas figuras de protección e logo se exixan outras máis restritivas todavía. Non parece moi lóxico que se manteña un discurso cuestionando as xa existentes polo impacto ou pola afección que poidan ter para eses propietarios e se plantexen outras que, dende logo, terían unha afección maior. A conselleira relatou aquí moitas das medidas aplicadas que demostran ben ás claras a preocupación do Goberno galego por esta paraxe e polas súas xentes, buscando un equilibrio harmónico entre a protección do entorno e o asentamento de poboación, e, sobre todo, orientadas tamén á creación de actividade económica nun entorno tan difícil e tan complexo. Un equilibrio que require tamén da participación da súa poboación, dos seus veciños e, ¿como non?, tamén daqueles que visitan este territorio. Así mesmo, a conselleira explicou perfectamente os criterios seguidos para establecer eses criterios de protección e relatou unha serie de medidas e investimentos concretos xa materializados, así como unha serie de iniciativas a aplicar de aquí en diante. Pero, señorías, vostedes saben de sobra que a tendencia ao despoboamento no rural non depende exclusivamente da acción do Goberno galego nin depende exclusivamente de quen o ostenta neste intre, senón que esta tendencia é así dende hai un tempo e os que tiveron responsabilidades en etapas anteriores tamén teñen que ter presente que non foron quen de inverter esta tendencia. Por tanto, entendemos que é unha responsabilidade de todos. Señor Sánchez, eu quería dirixirme a vostede dicíndolle que ao mellor nos ten que pasar ese manual ao que fai referencia de como se gañan eleccións municipais no rural sen presentar candidaturas por parte de AGE, seguro que relata experiencias interesantes, que relata centos de casos baseados nesa experiencia e seguro que aprendemos algo novo e novas técnicas. Nada máis, señorías. Moitas grazas.
Grazas, señor Freire. [[O señor Fajardo Recouso pronuncia palabras que non se perciben.]] Señor Fajardo, silencio. Rolda de réplica, señora Iglesias.
Eu comprendo que estean nerviosos e que estean desgustados e que só falen das eleccións. Ademais parece que non escoitan, porque cando fixen a miña primeira intervención recoñecín que O Courel conta con distintas figuras de protección, pero é que resulta moi evidente que todas estas figuras de protección non están conseguindo facer que O Courel deixe de despoboarse, porque ningunha destas figuras de protección aporta financiamento, só aportan restricións. O impacto potencial de declarar O Courel como parque natural é innegable. ¿Por que? Porque achegaría medidas de carácter económico especiais para os enclaves da zona con subvencións e beneficios fiscais para o desenvolvemento dos diferentes sectores produtivos e sostibles, mellorando así a calidade de vida dos seus habitantes. Señora conselleira, O Courel necesita recuperar servizos para que os habitantes poidan quedar a vivir alí: escolas, médicos de noite, residencias de maiores, boas estradas... Xa llo dixeron os anteriores intervenientes. ¿Por que? ¿Que impide declarar O Courel parque natural? Garántolle que non é a oposición dos veciños e veciñas, que teñen que tragar cun plan de protección contra a súa vontade. Máis ben penso eu, e por tal e como está quedando a paisaxe, que existen intereses de sectores mineiros, do sector da madeira, do sector enerxético e eólico, actividades que teñen todas un grandísimo impacto nos ecosistemas e que, na miña humilde opinión, son os que inflúen, os que traban a decisión de declarar O Courel parque natural. ¿Por que? Porque a minería restrinxiría o mesmo e incluso se prohibirían as explotacións mineiras, tanto en actividades de investigación como en explotación. Pense vostede, señora conselleira, que todo O Courel está pragado de minas, toda a zona de Folgoso está pragada de minas, está sementada de minas. Está clarísimo que o parque natural restrinxiría e ata prohibiría a minería, tanto de actividades de investigación como de explotación. E, ademais, a minería non crea traballo no Courel –nin o sector eólico–, por non falar dos casos de silicose que se están tapando con pensións míseras. Dende logo, non son actividades que conserven os hábitats senón todo o contrario. A declaración de parque natural faría imprescindible a colaboración do mesmo cos habitantes desde a propia elaboración do plan reitor, facendo compatible a conservación ambiental con outro tipo de aproveitamentos forestais, hídricos e turísticos, consensuados e valorados a través da súa participación na Xunta Consultiva de Parques. Somos coñecedoras de que no Courel xa hai minas en explotación e hai canteiras abandonadas sen restaurar. Hoxe hai unha empresa con dúas canteiras: unha no lado de Quiroga, Piquisa, e unha canteira funcionando na Campa. Pizarreiras abandonadas e sen restaurar. En fin, un desastre. Vostedes non teñen interese en que os habitantes do Courel permanezan no seu sitio, no seu lugar, na súa terra. Queren estar alí, hai un montón de xente nova que quere emprender alí. Hai un retorno rural agora que está a historia como está e hai un retorno rural de xente nova, de familias que queren ir para alí e non poden, non poden porque están mal as infraestruturas, porque non hai unha escola para o neno, porque non hai un médico para o vello, porque non hai nada, porque teñen absolutamente abandonado O Courel. Pensen, o futuro non lles vai perdoar esta acción, porque esa é unha xoia e é a súa responsabilidade, señora conselleira, a súa responsabilidade e do seu Goberno. Consintan, promovan un parque natural no Courel para salvar O Courel, se non vaise despoboar completamente e vai quedar pragado de minas, de canteiras e de parques eólicos. ¿Por que queren facer esa desfeita? ¿Por que non teñen en conta as persoas que viven alí? Agora que perderon as eleccións, vostedes que falan tanto diso, recapaciten sobre por que as perderon, porque non escoitan á xente, non a escoitan, por iso nos organizamos en plataformas civís que se chaman mareas. A cidadanía organizada, señora conselleira, pénseo, que o futuro non llo vai perdoar.
Grazas, señora Iglesias.
De nada.
Rolda de peche, señora conselleira.
Grazas, presidente. Bueno, señorías, parece que sorprende que utilicemos a lei pero, dende logo, un goberno serio utiliza as leis, baséase nas leis e cumpre as leis. Dende logo que así o facemos, por suposto que as leis están para facelo así. No Goberno galego cremos que o máis responsable no momento actual é avanzar na planificación e na xestión dos espazos protexidos que xa están declarados, de cara a mellorar a administración e a promoción dos valores que albergan e tamén responder á demanda que ofrece o valor engadido para as actividades das persoas que traballan alí, no territorio, e desenvolven a súa actividade. Por iso estamos a traballar intensamente en materia de planificación destes espazos naturais. Fomos quen de aprobar o Plan director da Rede Natura 2000 en marzo do 2014, cumprindo, polo tanto, a Directiva Hábitat. Señora Iglesias, é que é certo, aprobamos o Plan director Rede Natura. Este mesmo ano aprobamos o Plan da lagoa do Valdoviño e estamos tamén a ultimar o Plan de conservación das Catedrais, facendo compatible a promoción turística e, dende logo, a protección deste monumento e a ordenación do espazo para que redunde na economía local. Traballamos tamén, como comentaron aquí, no Plan das Fragas do Eume. É unha obriga [[Murmurios.]] e temos que facelo, pero tamén queremos facelo e que sexa unha oportunidade para protexer este patrimonio, que é de todos os galegos, e sobre todo para que As Fragas do Eume sexan fonte de novas oportunidades económicas. Con diálogo, por suposto, cos axentes implicados, cos produtores, cos propietarios, cos concellos para acadar un documento de consenso. Señorías, estamos a traballar intensamente en materia de planificación para contar cos plans que contan coa súa memoria económica correspondente e non significa que non vaiamos abordar e iniciar o proceso de cara a completar a Rede de Parques Naturais no momento preciso, non está pechado en absoluto. O noso propósito é abordar este debate, pero no momento apropiado e ese momento, dende logo, non chegou. Se queremos xestionar axeitadamente estes espazos naturais, non podemos darlle as costas á xente que vive desenvolvendo a súa actividade no contorno deste parques. Por iso a declaración de parques naturais tamén deberá ser froito do consenso –eu estou convencida de que ten que ser así–, da implicación e da participación da poboación local. Debe contar co apoio e co impulso da poboación da zona, dese territorio e deses espazos, conxugando –como dixen, como seguirei dicindo e como defendemos– factores primordiais, máxima conservación dos recursos naturais e a diversidade cos aproveitamentos tradicionais e desenvolvemento das actividades, porque son oportunidades económicas, turísticas, sociais e culturais. Aquí dixeron o señor Sánchez e vostede, señora Iglesias, o tema das explotacións mineiras e os parques eólicos. As novas explotacións mineiras e os parques eólicos non son actualizables en Rede Natura grazas ao plan director Rede Natura, é así e é totalmente certo e, como estou dicindo, non é certo o que comentaban vostedes. Dende logo, a filosofía que acabo de comentar de conxugar máxima conservación e aproveitamento e desenvolvemento de actividades coincide plenamente coa defendida no Congreso Mundial de Parques Naturais, que foi celebrada e que tivemos a oportunidade de afondar nunha xornada no CEIDA hai unhas semanas, hai uns días. Polo tanto, coincide plenamente coa defendida no Congreso Mundial de Parques. É un reto que debemos afrontar de maneira conxunta coa máxima responsabilidade. As persoas que viven ou desenvolven a súa actividade nestes lugares non deben percibilo, como dicía tamén vostede, como un escenario de limitacións senón que deben velo como un conxunto de oportunidades dun gran valor engadido. Creo que esta é a mellor folla de ruta –claro que si– para que preservar e poñer en valor a riqueza natural e paisaxística de Galicia sexa compatible coas oportunidades económicas, turísticas e culturais. Por iso na actualidade o Goberno galego está a impulsar actuacións –claro que si– en Rede Natura, en parques naturais e nas reservas da biosfera para que a poboación perciba o valor engadido que estas figuras supoñen para o noso territorio. Pola miña parte nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora conselleira. Suspendemos a sesión ata mañá ás dez da mañá.