Sayın milletvekilleri, Türkiye Büyük Millet Meclisinin 78'inci Birleşimini açıyorum. Elektronik cihazla yoklama yapacağız. Yoklama için üç dakika süre veriyorum. [[Elektronik cihazla yoklama yapıldı]] Gündeme geçmeden önce üç sayın milletvekiline gündem dışı söz vereceğim. Gündem dışı ilk söz 14 Mart Tıp Bayramı hakkında söz isteyen Adıyaman Milletvekili Muhammed Murtaza Yetiş’e aittir. Buyurun Sayın Yetiş.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; bugün 14 Mart 2012. Yüz seksen beş yıl önce, 14 Mart 1827’de ülkemizde modern anlamda ilk tıp fakültesi kuruldu. İlk tıp bayramı ise 14 Mart 1919’da, Birinci Dünya Savaşı sonrası, işgal altındaki İstanbul’da işgal kuvvetlerine karşı tepki gösteren tıp öğrencileri tarafından kutlanmıştır. Cumhuriyetimizin kuruluşunu izleyen yıllar içinde yeni tıp fakülteleri kuruldu ve yeni nesil tıbbiyeliler eliyle ülkemiz, sağlık hizmetlerinin yaygınlığı ve kalitesi açısından dünya standartlarına ulaştı. Ülkemiz son on yılda, sağlık hizmetlerinin daha planlı, daha kaliteli, daha ulaşılabilir, daha insan odaklı olması yolunda ciddi mesafeler kat etti. Hasta memnuniyeti geçmiş dönemlerle kıyaslanamayacak düzeyde yükseldi. Memnuniyetle birlikte doğal olarak beklentiler de yükselmiş, hasta yoğunluğundan kaynaklanan anksiyete ve gerilimler de artmıştır. Maalesef, hastalarla sağlık personeli arasındaki iletişimde yaşanan olumsuzluklar zaman zaman sağlık personelimizin şiddete maruz kalması ile sonuçlanmaktadır. Bakanlığımızın sağlıkta şiddete yönelik olarak duyarlılık geliştirici kampanyalarının ve aldığı önlemlerin sonuç vereceğine inanıyoruz. Değerli milletvekilleri, hekim sayımız Avrupa Birliği ortalamasının 3 kat altında. Hekimlerimiz, Avrupalı meslektaşlarımızdan daha fazla ve zorlu süreçlerden geçmesine rağmen, bütün iyileştirmelere karşın üzülerek ifade edelim ki hâlâ emeklerinin sosyoekonomik karşılığını da almış değiller. Tıp fakültesi, uzmanlık süreci ve mecburi hizmetle birlikte bir de on iki ay bilfiil yerine getirilen askerlik hizmetiyle birlikte hekimlerimizin doğal aile düzenine kavuşması ancak otuzlu yaşların ortalarına kadar uzamaktadır. Hiç olmazsa askerlik hizmetinin mecburi kamu hizmeti şeklinde düzenlenmesi bu zorlu süreci biraz hafifletebilir. Hekimliğin özünde bulunan geleneksel değerleri geliştirmek ve bu değerler üzerinden motivasyon oluşturmak, tıbbi uygulamaları puan cetveline dönüştürmeye çalışarak yarışmacı bir motivasyon üretme yaklaşımının sakıncalarını giderebilir. Evet, AK PARTİ olarak “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.” düsturuyla vatandaşımızın memnuniyet grafiği ile sağlık çalışanlarımızın memnuniyet grafiğini birbirine paralel bir hâle getirmek için elimizden geleni yapıyoruz. Değerli arkadaşlar, bugün 14 Mart. Ben, bir çocuk hekimi olarak, ağır hastasının sorumluluğuyla uykusuz geçirilen nöbetlerin, aynı tempo ile nöbet sonrası poliklinikte devam eden mesainin, elinde kalın dosyalarla sizden teşhis bekleyen ve hastasının durumunu yorgun gözlerinizden okumaya çalışan hasta yakınlarına bilgi vermenin, umut vermenin ne denli zor olduğunu biliyorum. Uzun süredir yatan bir çocuğun tüm çabalarınıza rağmen, ellerinizin altında son nefesini vermesine tanık olmak, kaybedilen bir hastanın haberini yakınlarına aktarmak, sonra odanıza geçip ağlamak nasıl bir duygudur biliyorum. Ben de hayatlarına hayat kurtarma gayesini giydirmiş binlerce meslektaşım gibi, bunca emek, bunca yük, bunca riskin hiçbir puan cetveline sığmayacağını elbette biliyorum. Değerli arkadaşlar, biz, hekimliğe bir hikmet arayışı olarak bakan bir düşünce geleneğinden geliyoruz. “Hekim olmak nasıl?” sorusunun ardından yürüyerek hem evrendeki insanı hem de insandaki evreni tanımak ve “Niçin?” sorusunun elinden tutarak varlığı kuşatan nedensellik ilişkilerinin ötesine geçip, eşyanın ve insanın hikmetine doğru yol almaktır. O hâlde, hekimlerimizin sesine biraz kulak verelim. Hekimliğin yeryüzünde kan ve gözyaşı dökülmesine yol açan tüm farklılıkları bir çırpıda insanlık potasında eriten bilgelik iksirini yudumlama günü bugün. Buradan, Edirne’den Kars’a, Adıyaman Çelikhan’dan Gerger Tillo’ya, ülkemizin en ücra köşelerinde halkımıza hizmet veren meslektaşlarıma, aynı zamanda kendileri de depremzede olan, mesleklerinin kutsiyeti içerisinde görevlerine devam eden Van’daki meslektaşlarıma ve üyesi olmaktan onur duyduğum tüm sağlık çalışanlarına, ailelerine selamlarımı iletiyor, Tıp Bayramı’nı gönülden kutluyorum.
Gündem dışı ikinci söz, aynı konuda söz isteyen Tokat Milletvekili Reşat Doğru’ya aittir. Buyurunuz Sayın Doğru.
14 Mart Tıp Bayramı, 1919 yılından itibaren kutlanmaktadır. Dünyanın en onurlu, şerefli işini yapan bütün doktor ve sağlık personelinin 14 Mart Tıp Bayramı’nı candan kutluyorum. Hekimlik ve sağlık personeli olmak çok büyük bir özveri gerektirir; gecesini gündüzüne katarak çalışırlar, onlarda yorulma yoktur. Ancak bütün olumsuzluklar hekimler üzerine yıkılırken, haksız suçlamalar hekimleri üzmektedir. Hâlbuki hekimler her türlü fedakârlığı yaparak çalışmaktadırlar. Son yıllarda sağlık sisteminde yapılan ve yapılmaya çalışılan değişiklikler hekimlerde çok büyük rahatsızlıklara ve problemlere sebep olmuştur. “Sağlıkta dönüşüm” adı altında, bir gecede, Türkiye Büyük Millet Meclisinde tartışılmadan, tarafların görüşünü almadan çıkarılan yasalar hekimlerin ve sağlık personelinin geleceğe umutla bakmalarını imkânsızlaştırmıştır. Sayın milletvekilleri, AKP on yıldan beri iktidardadır, bu zaman dilimi ülkemizdeki bütün meseleleri çözmesi gereken süreçtir. Hekimlerin, sağlık personelinin, hizmet alan herkesin sorunları çözümlenmeliydi ancak hep geçmişte yapılanları anlatarak zaman doldurulmaya çalışılmaktadır. Bugün ülkemizde hekim de şikâyetçi hizmeti alan da şikâyetçidir. Türkiye'nin her yerinde binlerce hekim ve sağlık personeli ayaktadır; hepsinin ortak isteği hekimlik sanatını toplumun hizmetine sunmak, bunu yaparken de sağlığımızdan, iş güvencesinden ve gelecek kaygısı korkusundan kurtulmak istemektedirler. Sayın milletvekilleri, hekimler, özlük haklarının geri plana atıldığı performans baskısı içerisinde çalışmak istemiyorlar. Hekimler, nitelikli sağlık hizmeti sunmak için emeklerine değer verilen bir anlayışla özlük haklarının korunmasını, kayıplarının telafi edilmesi için yeni düzenlemeler yapılmasını istiyorlar, mesleki bağımsızlık istiyorlar. Hasta sayıları her geçen gün artan hekimlerimizin ve sağlık çalışanlarının emeklilik sonrasıyla ilgili hiçbir düzenleme şu ana kadar doğru dürüst yapılmamıştır. Emekliliğe yansıyan güvenceli gelir dağılımı istiyorlar. Emekli hekim, yıllarca çalışıp emekli olduktan sonra tekrar bir yerde çalışmak istemiyor, onurlu bir emeklilik yaşamı oluşturacak emeklilik aylığı bekliyorlar. “Döner sermaye gelirleri çeşitli yöntemlerle göz ardı edilmeyip direkt olarak tamamı emekliliğe sayılsın, onun karşılığını alalım.” diyorlar. Sayın milletvekilleri, hekimler ve sağlık çalışanları her geçen gün artan şiddet ortamına maruz kalıyorlar. Bunlarla ilgili önlem alınmadığı, geç kalındığı da unutulmamalıdır. Artan şiddetin boyutları değerlendirilmeli ve zaman geçirmeden de gerekli önlemler mutlaka alınmalıdır. İşsizliğin ve gelir payları arasındaki uçurumun giderek arttığı günümüzde, toplumun en yoksul kesimlerinden bile alınmakta olan katkı payları ve fark ücretleri insanlarımızın canını yakmaktadır. Yaşından dolayı sık sık hastaneye giden emekli insanlarımız bu durumdan çok zarar görmekte ve şikâyetçi de olmaktadırlar. Sayın milletvekilleri, koruyucu sağlık hizmetleri devletin temel ve vazgeçilmez göreviyken, hızla gelişen aile hekimliği birçok sorunu da beraberinde getirmiştir. Aile hekimliği nedeniyle kırsalda kapatılan sağlık ocakları atıl kalmış, hastalar köylerinden kilometrelerce uzaklıktaki aile hekimliği merkezlerine gitmek zorunda bırakılmışlardır. Bugün, verimli ve kaliteli bir sağlık hizmeti sunumu, ülkemizde, toplumun bütün kesimlerinin özlemi hâline gelmiştir. Bugüne kadar, sağlık alanında, iktidar partisi tarafından “yenilik” olarak sunulan bir dizi çalışma, sağlığın sorunlarını maalesef çözmemiştir. Hekimlerimizin iş yükü artarken, yeni uygulamalar hastanelerde hasta kuyruklarına neden olmuş, bazı bölümlerde yatışlar için haftalar sonrasına gün verilmeye başlanmıştır. Mesela, acil yoğun bakım hizmetine ihtiyaç duyulduğunda hasta sahiplerinin feleği şaşmakta, ne yapacaklarını da maalesef bilememektedirler. Son zamanlarda gündeme gelen “yabancı doktor” konusu da yanlış bir tercihtir. Bugün, ülkemizin doktorları, yüz nakli, kol-bacak nakli ve yapmış oldukları kardiyolojik ameliyatlar konusunda dünyanın sayılı hekimleri arasında bulunmaktadırlar. Bu manada, yabancı hekim ve sağlık personelinin getirilmesi hiç doğru bir hareket değildir, bu karardan mutlaka vazgeçilmelidir. Şurası bir gerçektir ki Türk hekimlerinin önü açıldığı zaman yapamayacakları hiçbir şey yoktur ve dünyadaki bütün tıp merkezleriyle de gayet rahat bir şekilde yarışabilirler ve her türlü hizmeti yapabilirler.
Lütfen, selamlayınız.
Bu duygu ve düşünceler içerisinde, bütün hekimlerimizin ve sağlık personelinin 14 Mart Tıp Bayramı’nı candan kutluyor, onlara sağlıklar, sıhhatler ve başarılar diliyorum. Teşekkür ederim.
Gündem dışı üçüncü söz, aynı konuda söz isteyen İzmir Milletvekili Hülya Güven’e aittir. Buyurunuz Sayın Güven.
Bugün 14 Mart Tıp Bayramı, aynı zamanda bu hafta Sağlık Haftası ama biliyoruz ki tüm sağlık çalışanlarımız bayramlarını buruk bir şekilde kutluyorlar. Sağlıkta Dönüşüm Programı ile aslında sağlıksızlığa dönüşümü yaşıyoruz. Maalesef bu dönüşümden de sorumlu olarak hekimlerimiz gösteriliyorlar, vatandaş gözünde itibarsızlaştırılıyorlar. Seçimlerden önce “Herkes hastanelerde istediği hekimi seçebilecektir, hekim seçme hakkı vardır. “ denilirken, yönergesi ve logosu bile hazırlanmışken, seçimden sonra getirilen Tam Gün Yasası’yla bu hak vatandaşın elinden alınmıştır. Bugün hastalarımız hastanelere gittiklerinde istedikleri doktora muayene ve ameliyat olamıyor -hatta özel hastane bile olsa- tabii ki hasta bu durumda hekimi sorumlu tutuyor, ona kızıyor. Yine seçimden önce Hükûmetimiz “Aile hekimliği ücretsiz.” diye övünürken şimdi para alınmaktadır. Bugün muayene ve ilaçta 3’er lira alınıyor, yarın ise ne alınacağı belli değil. Seçim öncesi “Aciller, özel olsun, devlet hastanesi olsun ücretsiz olacak.” deniyordu, üstelik üstüne basa basa. Şimdi, acile gelen hastanın acil olup olmadığına acil hekimi karar verecek. Ayrıca, gelen günlük hastaların ancak belli bir yüzdesine “acil” diyebilecekler, yoksa cezalandırılıyorlar. Eğer bir vatandaşımız başı ağrıdığı için acile geliyorsa acildir. Bunun acil olmadığına nasıl karar verilebilir? “Sen acil değilsin.” diye nasıl söylenebilir? Herhâlde bu karar, acil çalışanları dövülsün ya da bıçaklansın diye verildi, çıkarıldı! Bu durum tabii ki hekim ve eczacıyla vatandaşı karşı karşıya bırakarak şiddete yol açacaktır. Prim borcu olan ise zaten acil kapısından içeri girememektedir hatta gelir tespiti yaptırmak isteyen vatandaş, sistem yavaş işlediği için acil dahi olsa tedavisini yaptıramamaktadır. Hani sosyal güvencesizlere Hükûmet bakıyordu! Sayın milletvekilleri, aslında sağlık bir haktır ve ücretsiz olmalıdır. Yurttaşlarımız da bu haklarını devletten istemelidirler tabii ki. Hekimlerimiz için başka bir sorun: Hekimlerimize bugün “performans” adı altında “Paranı hastadan çıkar.” deniliyor. Hekim ne kadar çok hasta bakarsa aylığı ona göre düzenleniyor. Bazı hastanelerde dakika bile tutuluyor. Doktorun istediği sürede hasta bakması engelleniyor. Hasta memnun olmadığı için de doktora kızıyor. Hekimlerimiz biliyoruz ki aslında tam gün çalışmayı elbette istiyorlar ancak performans ile aylıklarını hastadan çıkarmak istemiyorlar. Bu aylıkları devlet sağlamak zorunda. Bugün, bir hekimin uzmanlığını kaç yılda tamamladığını biliyor musunuz? Bir hekimin uzmanlıklarını tamamlayıp diplomasını özgürce kullanabileceği hâle gelmesi için yirmi yıl geçmesi gerekiyor. Bunun altı yılı zorunlu hizmet. Zorunlu hizmetini eğer yapmazsa diploma alamıyor. Hekimlik hiçbir şekilde yapılamıyor. Yani yirmi yaşında bir gencimiz tıp fakültesine girdikten sonra ancak kırk yaşında diplomasını özgürce kullanabilir hâle geliyor. Dünyanın hangi ülkesinde böyle bir hukuksuzluk var? Tüm bunların yanında tabii ki Hükûmetimizin bir sürprizi daha var: Yabancı doktor ve hemşireler. Yüzlerce sağlık çalışanlarımız işsiz iken ithal hekim ve hemşireler getiriliyor. Bu gelenler nasıl bir sınavla alınacak, kriterler nedir, gelmeleri için sebep nedir, verilmiş sözler mi var? Tüm bu sorulara yanıt beklerken, sağlıklı toplum olabilme yolunda yurttaşlarımızın sağlık hizmetlerinden yararlanabilmeleri için gece gündüz çalışan doktorlarımızın ve diğer sağlık çalışanlarımızın 14 Mart Tıp Bayramı’nı kutluyor, “Sağlık bir haktır ve ücretsiz olmalıdır.” diyerek sevgi ve saygılarımı sunuyorum. Ayrıca, Sayın Mevlüt Aslanoğlu’na da biz vekil hekimlerin 14 Martını kutladığı için teşekkür ediyorum, saygılarımı sunuyorum.
Sayın milletvekilleri, sisteme girmiş 10 milletvekilimize sırayla bir dakika süre vereceğim. Sayın Bayraktutan…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Öncelikle ben de 14 Mart Tıp Bayramı’nı, bütün sağlık çalışanlarının bayramının bir bayram güzelliğinde olması dileğiyle kutluyorum. Bunun haricinde kendi seçim bölgemle alakalı olarak, Artvin ili Ardanuç ilçemizde çok yoğun bir şekilde elektrik kısıntıları yaşanmaktadır. Enerjinin özelleştirilmesinden sonra -enerji dağıtımını üstlenen bizim bölgemizdeki AKSA Elektrik- ne yazık ki bu enerji dağıtımıyla alakalı ciddi sorunlar ortaya çıkmaktadır. Ardanuç ilçemizde birer saat arayla, ikişer saat arayla çok sık elektrik kesintileri yaşanmakta ve insanların bu artık tahammül boyutunun öbür tarafına taşınmaktadır. Bu nedenle, hem elektrikli araçlar, buzdolapları, çamaşır makineleri müthiş bir kaos yaşanmaktadır. Bu sorunun giderilmesi için yetkili makamlar nezdinde yapılan girişimler sonuçsuz kalmıştır. Bunu Parlamento düzeyine taşımak istedim. Bu nedenle teşekkür ediyor, saygılar sunuyorum.
Teşekkür ederiz Sayın Bayraktutan. Sayın Öğüt…
Tüm hekimlerimizin Tıp Bayramı’nı kutluyorum. Onların hedef gösterilmediği, şiddette maruz kalmadığı bir ortam istiyoruz. “Performans” denilen sistemin daha insani yollara çekilmesini istiyoruz. Yine tam gün yasasından yararlanan -tam gün yasasına karşı olmadığımızı bir daha belirtiyoruz- tam gün vasıtasıyla yok olan özlük haklarının tekrar hekimlerimize verilmesini istiyoruz. Kapanan muayenehaneler sonucunda orada çalışan arkadaşlarımıza ve hekimlerimize iş ortamı ve iş güvenliği sağlanması istiyoruz. Tekrar kutluyorum arkadaşlarımı.
Teşekkür ederiz Sayın Öğüt. Sayın Yurttaş…
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; hekimlik mesleği önemini hiçbir zaman kaybetmemiş kutsal bir meslek olarak kabul görmüştür. Sağlığımızı emanet ettiğimiz saygıdeğer hekimlerimizin ve tüm sağlık çalışanlarımızın bu hizmet kervanında özveri ve inançla, meslek onuruna yakışır bir şekilde hizmet üretmeye devam edeceklerine inancımız sonsuzdur. Sağlıkta yapılan yapısal dönüşümü ve kaliteyi değerli hekimlerimiz ve sağlık çalışanlarıyla birlikte gerçekleştirdik. Herkese eşit ve kaliteli sağlık hizmeti felsefesiyle hareket eden, fedakârca çalışan ve sağlık alanında değerli katkılarda bulunan doktorlarımızın ve tüm sağlık çalışanlarımızın yaptıkları çalışmalar her türlü takdirin üzerindedir. Bir hekim milletvekili olarak, bu duygu ve düşüncelerle, insanı yaşatmayı ve insanın acısını azaltmayı, insanlığa daha nitelikli bir yaşam sunmayı amaç edinen bu kutsal, saygın ve onurlu mesleği büyük bir özveriyle yerine getiren doktorlarımız ile tüm sağlık çalışanlarımızın 14 Mart Tıp Bayramı’nı en içten dileklerimle kutlar, saygı ve selamlarımı sunarım.
Teşekkür ediyoruz Sayın Yurttaş. Sayın Kaplan…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkanım. “Sağlıkta dönüşüm” adı altında sağlığın özelleştirildiği, piyasalaştırıldığı, halk sağlığının yeteri kadar önemsenmediği, vatandaşın ücretsiz, eşit, kolay ulaşılabilir sağlık hizmetini almada zorlandığı bir ortamda, başta hekimler olmak üzere tüm sağlık çalışanlarının çalışma koşulları, özlük hakları gün geçtikçe maalesef zorlanmaktadır. Artık, nitelikli sağlık hizmeti sunma sağlık çalışmaları açısından çok zorlanmaktadır. Buna rağmen böyle bir ortamda, başta tüm hekimlerimizin olmak üzere tüm sağlık çalışanlarını fedakârca çalışmalarından dolayı kutluyor ve Tıp Bayramlarını kutluyorum. Teşekkür ediyorum Sayın Başkan.
Teşekkür ediyoruz Sayın Kaplan. Sayın Tamer…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Gece gündüz demeden emeğini esirgemeyen vefakâr, cefakâr, hoşgörüyle mesleklerini icra eden tüm meslektaşlarımızın 14 Mart Tıp Bayramlarını kutluyor, saygılar sunuyorum.
Teşekkür ediyoruz Sayın Tamer. Sayın Özdemir…
Teşekkürler Sayın Başkanım, Genel Kurul açıldı, 3 arkadaşımız gündem dışı söz aldı, konuşan arkadaşlarımız var; ne yazık ki şu anda Genel Kurulda Hükûmetten bir tane temsilci yoktur. Geçen hafta yine oturduğum yerden söyledim. Sesimizi Hükûmete nasıl duyuracağız? Sivas yaklaşık bir aydan bu tarafa kara esir düşmüş vaziyette. Özellikle Kangal, Divriği, İmranlı’nın, Zara’nın sekiz yüze yakın köy yolları kapalı, insanların bir taraftan elektrikleri kesik, bir taraftan şehre ulaşamıyorlar, taşımalı sistemle ilçeye gitmesi gereken öğrenciler gidemiyor, hastalar ilaç bulamıyorlar; Sivas’ın acil bir şekilde afet bölgesi ilan edilmesi lazım, Valinin, kaymakamların gücü yetmiyor, Özel İdarenin, Karayollarının makine ve ekipmanları yeterli değil. Buradan haykırıyorum, eğer beni duyan, işiten bir Hükûmet temsilcisi varsa, Sivas’a acil müdahale edilmesi gerekiyor. Aracılığınızla buradan duyurmak istedim. Teşekkür ediyorum.
Teşekkür ederiz Sayın Özdemir. Sayın Aygün…
Sayın Başkanım, evvela 14 Mart Tıp Bayramı’nı kutlayarak söze başlamak istiyorum. Sayın Başkanım, parasız eğitim istedikleri için on dokuz ay tutuklu kalan Berna ve Ferhat, duruşma savcısının mütalaa verildikten sonra değiştirilmesinin ardından on beşer yıl hapisle cezalandırılma ile karşı karşıya. Yine, ünlü bir dava olan poşu davasının mağduru Cihan Kırmızıgül’ün de mütalaa sonrası savcısı değişti ve kendisine önümüzdeki hafta yapılacak İstanbul özel yetkili mahkemede tam kırk beş yıl hapis cezası isteniyor. Son olarak da Başbakana özel çete kurma yetkisi veren MİT Kanunu ile ilgili mevzuatın itiraz mercisi olan Danıştayın ilgili dairesine de 3 yeni üyenin atandığını gazetelerden okuyoruz. Danıştay dün bu atamayı doğrulamış bulunmakta. Hükûmetin iddia ettiği gibi, ileri demokrasi değil, sağlıklı bir demokrasi ve hukuk devleti için yargıya bu tür müdahalelerin son bulmasını temenni ediyoruz. Teşekkürler.
Teşekkür ediyoruz Sayın Aygün. Sayın Halaman… Yok. Sayın Metiner…
Teşekkürler Sayın Başkan. Zabıtlara geçsin diye küçük bir açıklama yapacağım. Dün burada Cumhuriyet Halk Partisi Grup Başkan Vekili Akif Hamzaçebi, “İdeolojik Devletten Demokratik Devlete” adlı kitabıma göndermede bulunarak kitapta demokrasi ve özgürlük adına söylediklerimle Meclisteki söylemlerimin uyuşmadığını söyledi. O yüzden, o kitabımda savunduğum demokrasi ve özgürlük anlayışımı bir kez daha dikkatinize sunmak istiyorum. Türkiye’de ideolojik vesayetçi bir rejim var, dolayısıyla devletin ideolojisine uygun düşünmeyen ve hareket etmeyen vatandaşlar düşman kabul edilip ötekileştiriliyor. Demokrasi, özü itibarıyla ideolojisizdir. Devleti demokratikleştirmek için ideolojiden arındırmak lazım. Ayrıcalıkları olan beyaz adamın rejimi değildir; askerî, bürokratik elitin vesayetindeki bir rejimin adı değildir demokrasi. Herkesin kendisini farklılıklarıyla özgürce geliştirebildiği bir demokratik cumhuriyet, herkes için demokrasi ve herkes için özgürlük isteyen temada kaleme alınmış bir kitaptır. Bugün de bu anlayışı savunuyorum, ne bir eksik ne bir fazla. Kesintisiz sekiz yıllık eğitim ve üniversitelere girişte katsayılarla ilgili…
Sayın Yeniçeri…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Ben de bütün hekimlerimizin 14 Mart Tıp Bayramı’nı kutluyorum. 11 Mart tarihinde Millî Eğitim Komisyonunda yaşanan talihsiz olaylardan dolayı bir kez daha üzüntülerimi ifade etmek istiyorum. Bu konuda, Sayın Başbakanın, yaşanan bu kaba kuvvet, fiziki baskı ve şiddeti işaret ederek “Hangi dilden anlıyorlarsa o dilden konuşacağız.” gibi talihsiz bir ifade kullanmasını da kınıyorum. Sayın Başbakanın, hukuk devletinde, İç Tüzük’ün gereğini, yasanın dilini konuşmak gibi bir mecburiyeti vardır. “Göze göz, dişe diş” türünden bir anlayışın demokratik devlette yeri yoktur. Kaba kuvvet, fiziki güç gösterisini kısasa kısas mantığı içinde değerlendirmek yanlıştır. Türkiye Büyük Millet Meclisinin kaba kuvvetle kavga alanı olmaktan çıkartılması, her şeyden önce Sayın Başbakanın görevidir. Bunun için ilk yapılması gereken şey de gerilim artırıcı konuşmalardan kaçınmaktır. İktidar yetkililerini, demokrasi adına, sorumluluk içinde davranmaya davet ediyor, saygılar sunuyorum.
Teşekkür ederiz Sayın Yeniçeri. Sayın Şandır…
Çok teşekkür ederim Sayın Başkanım. Biz de Milliyetçi Hareket Partisi Grubu olarak, sağlık sektörünün, başta doktorlar olmak üzere tüm hastane çalışanlarımızın Tıp Bayramı’nı, tıp gününü yürekten kutluyoruz. Sorunlarını biliyoruz ve her zeminde dile getirmeye çalışıyoruz. Ümit ederiz ki siyasi iktidar da bu konuda, sorunları ertelemeden, çözümlerini Meclise getirir, ortak akılla, uzlaşarak buradan bu sorunların çözümü için hukuk çıkartırız. Tıp bayramlarının her defa sorunların konuşularak kutlanması Türkiye’ye yakışmamaktadır. Bu sorunlar bilinmektedir. Bu sorunların çözümü konusunda Türkiye Büyük Millet Meclisinin, başta siyasi iktidar olmak üzere hepimizin ortak sorumluluğu bulunmaktadır. Ama her şeye rağmen, Tıp Bayramı dolayısıyla tüm sağlık sektörü çalışanlarını yürekten kutluyorum ve tüm ülkemize sağlıklar diliyorum efendim. Teşekkür ederim.
Teşekkür ederiz Sayın Şandır. Sayın Düzgün…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. Sağlıktaki her türlü olumlu gelişmenin Hükûmete, olumsuz her türlü gelişmenin de hekimlere yazıldığı bir dönemden geçiyoruz. Bu vesileyle, ben bütün bu hekimlerin uğradığı şiddet olaylarını yüce kürsünüzden kınıyorum. Bilinmesini istiyorum ki hekim meslektaşlarım, bugüne kadar olduğu gibi bugünden sonra da hastalarına en iyi hizmeti vermeye devam edecekler. Bizim Cumhuriyet Halk Partisi olarak onların her türlü demokratik mücadelesinin yanında olacağımızı belirterek Tıp Bayramlarını kutluyorum, hepsini sevgi ve özlemle kucaklıyorum.
Teşekkür ediyoruz Sayın Düzgün. Sayın Dinçer…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Sayın Başkan, ben de tüm sağlık çalışanlarının 14 Mart Tıp Bayramı’nı kutluyorum. Kartal’da Kızılay Şube Başkanlığının büyük emeklerle yaptırdığı bir hastane var. Gerçekten fakir bir bölge. Buradaki insanlar çok ucuz ve sağlıklı, kaliteli sağlık hizmeti almakta. Ancak Kızılay Genel Müdürlüğü gerekçesiz bir şekilde bu hastanenin yönetimine el koydu, Şube yönetiminin elinden aldı. Şimdi o bölgede konuşulan “Bu hastane iktidara yakın bir sağlık grubuna peşkeş çekilecek.” Ben bu konunun dikkate alınmasını, Sayın Sağlık Bakanı ve diğer yetkililerin bu konu üzerinde durmasını, halka hizmet edecek bu hastanenin tekrar Kızılaya devredilmesini, Kızılay üzerinde kalmasını istirham ediyorum. Aksi takdirde, çok yanlış bir uygulama olacak. Tıp Bayramı gününde bunu hatırlatmak istiyorum. Teşekkürler sunuyorum.
Teşekkür ederiz Sayın Dinçer. Sayın Hamzaçebi…
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Ben de Cumhuriyet Halk Partisi Grubu adına tüm hekimlerimizin ve sağlık çalışanlarımızın Tıp Bayramı’nı kutluyorum. Türkiye’nin, toplumumuzun sağlık güvencesine sahip olduğu ve sağlık güvencesine sahip olan vatandaşlarımızın da sınırsız bir şekilde sağlık hizmetlerinden yararlandığı bir Türkiye’yi diliyorum. Tıp Bayramı nedeniyle burada konuşmalar yapılırken bu konuşmaları dinlemek için Hükûmetten bir bakanın buraya teşrif etmiş olmamasını da, gelmemiş olmasını da bugüne bir saygısızlık olarak alıyorum. Biraz sonra Tıp Bayramı nedeniyle Cumhuriyet Halk Partisi Grubu olarak Genel Kurulun bilgi ve takdirine sunacağımız önergenin görüşülmesi sırasında Sağlık Bakanının burada olması dileğiyle hepinize saygılar sunuyorum.
Teşekkür ederiz Sayın Hamzaçebi. Sayın Baluken…
Teşekkür ediyorum Sayın Başkan. İnsanlığın varoluşundan bugüne kadar en kutsal emeği insanlığın hizmetinde kullanan tüm hekimlerimizin ve sağlık çalışanlarının 14 Mart Tıp Bayramı’nı Barış ve Demokrasi Partisi adına ben de kutluyorum. Her geçen gün büyüyen sorunların çözümü için Meclisin daha duyarlı olması çağrısını partimiz adına yapmak istiyorum. Teşekkür ediyorum.
Teşekkür ederiz Sayın Baluken. Sayın milletvekilleri, son 2 milletvekilimize söz vereceğim. Bundan sonra sisteme girmemenizi rica edeceğim bu konuyla ilgili. Buyurunuz Sayın Bahçekapılı.
Teşekkür ederim Sayın Başkan. Ben de AK PARTİ Grubu olarak bütün hekimlerimizin ve sağlık alanında çalışan tüm çalışanların Tıp Bayramı’nı kutluyorum, hayırlı olmasını diliyorum. Teşekkür ederim.
Teşekkür ederiz Sayın Bahçekapılı. Son olarak, Sayın Üçer…
Teşekkürler Sayın Başkan. Ben de bütün sağlık emekçilerinin Tıp Bayramı’nı kutluyorum. Gelecekte daha güzel bir yaşamı yaşama dileğiyle hepsine sevgi ve saygılarımı iletiyorum. Ayrıca, bugün Kütahya’da Kürt işçilere yönelik yapılan saldırıyı kınıyor, Hükûmet yetkililerinin, orada saldırıya uğrayan Vanlı depremzedeye, Çelebibağı beldesinde yaşamakta olup da oraya işçilik için giden emekçilere sahip çıkmasını, güvenlik güçlerince kollanması gerektiğini vurgulamak istiyorum. Yapılan faşist saldırıyı da kınıyorum.
Teşekkür ederiz Sayın Üçer. Gündeme geçiyoruz. Başkanlığına Genel Kurula sunuşları vardır. Sözlü soru önergesinin geri alınmasına dair bir önerge vardır, okutuyorum: 13.03.2012 Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Sözlü sorular bölümündeki 6/1038 sıra sayılı sözlü soru önergemi geri almak istiyorum. Gereğini saygılarımla arz ederim. Dr. Reşat Doğru Sözlü soru önergesi geri verilmiştir. Meclis araştırması açılmasına ilişkin üç önerge vardır, okutuyorum: Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Ülkemizdeki tarım ve hayvancılıkla uğraşan üreticilerin, içinde bulunduğu sorunların araştırılarak, çiftçimizin üretim sıkıntılarının giderilmesine, üretilen ürünlerin değerlendirilmesi ve pazarlanmasına yönelik çözümlerin araştırılıp, alınması gereken tedbirlerin tespit edilmesi ve bunlara ilişkin yapılacak düzenlemelerin ele alınabilmesi için Anayasa'nın 98'inci, İç Tüzük'ün 104 ve 105'inci maddeleri gereğince Meclis Araştırması açılmasını arz ve teklif ederiz. Dünya üzerinde, toplumların giderek artan ve çeşitlenen gıda maddeleri taleplerinin karşılanamaması, tarıma dayalı sanayiler aracılığıyla millî gelir, ihracat ve istihdama olan katkısı, biyolojik çeşitlilik ve ekolojik dengeye olan faydaları nedeniyle tarım, tüm ülkeler için çok önemli ve stratejik bir sektör olmaktadır. Son yıllarda yaşanan küresel kuraklık, birçok ülkeye tarımın stratejik bir sektör olduğunu yeniden hatırlatmış ve bilinçli ülkeler, tarım politikalarını, ülkemizin aksine, liberal söylemler ve piyasa şartlarına göre değil, bu gerçekliğe göre değiştirmişlerdir. Ülkemiz tarımı uygulanan ekonomik politikaların yanlışlığı ve yaşanan iklim değişiklikleri nedeniyle 2007 yılında kırmızı alarm verecek ölçüde küçülmüştür. Küresel ısınma, kuraklık, girdi maliyetlerinin yüksekliği ve gıda fiyatlarının yükselmesi, Türkiye'nin aylardan beri en çok konuştuğu konuların başında gelmektedir. Topraktan elde ettiği üretimle kendi kendisine yetebilen ülkemizi, kuraklık ve küresel ısınmanın yanında, Hükûmetin uyguladığı politikalar nedeniyle çok ciddi tehlikeler beklemektedir. Tarımla ilgili bütün uzmanlar da "Türkiye topraklarının önemli bölümü çöl haline gelecek" diyerek, bu kötü tablo karşısında hepimizi uyarmaktadırlar. Bu öngörünün ilk somut görüntüleri İç Anadolu’da ve Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde kendisini açıkça göstermektedir. Susuzluk ve kuraklığın yanı sıra, mazot, gübre, tohum ve zirai ilaçların fiyatlarındaki aşırı artışlar nedeniyle, Türkiye tahıl, sebze ve meyve üretiminde çok ciddi sıkıntılar yaşamakta iken, sulanabilir araziler de çiftçilerimizin enerji borçlarından dolayı elektrikleri kesildiğinden sulanamamakta, devlet çiftçiye nefes alma şansı bırakmamaktadır. Türkiye Ziraat Odaları Birliğinin 2008 Buğday raporuna göre son yıllarda ülkemizdeki buğday ekim alanları % 10 civarında gerileyerek 9,4 milyon hektardan 8,5 milyon hektara düşmüş, Türkiye geçmişte, önemli miktarda buğday ve un ihracatı yaparken dünyada fiyatların tavan yaptığı 2007 yılında büyük miktarda buğday ithal etmek zorunda kalmıştır. Benzer sorunların hayvancılık sektöründe de yaşandığı bilinen bir gerçektir. 1980'lerin başında Türkiye'de 16 milyon adet büyükbaş hayvan bulunduğu tahmin edilirken bu rakam günümüzde 10 milyonun altına inmiştir. Sadece büyükbaş hayvanlarda değil, diğer hayvan türlerinde de gerileme yaşandığı bilinmektedir. Üreticilerimiz, maliyetlerdeki aşırı artışlar nedeniyle, ürettikleri ürünleri maliyetlerin altında satmak zorunda kalmış, buna çeşitli hastalıklar gibi sorunlar da eklendiğinde her geçen gün üretimden uzaklaşmışlardır. Hükûmet, uyguladığı yanlış tarım politikaları sonucu, iyi kötü kendini idare edebilen ve geçimini temin eden çiftçilerimizi iflasa sürükleyip, devlete olan borçlarından dolayı her şeyini haciz edip, üretim yapamaz hale getirmiştir. Çiftçimize köyünü ve toprağını bıraktırarak, şehirlerimizdeki milyonlarca işsizler ordusuna yeni milyonlar eklenmesine sebep olmaktadır. Yukarıda açıklanan sorunların çözümü için alınacak tedbirlerin belirlenmesi amacıyla bir Meclis Araştırması açılması gerekmektedir. [[Mersin]] [[Aydın]] [[Muğla]] [[Afyonkarahisar]] [[Elâzığ]] [[Kütahya]] [[Mersin]] [[Adana]] [[Kayseri]] [[Ankara]] [[Antalya]] [[Konya]] [[İstanbul]] [[Erzurum]] [[İstanbul]] [[Kahramanmaraş]] [[Manisa]] [[Denizli]] [[İstanbul]] [[Kastamonu]] Ülkemizdeki özelleştirme uygulamalarının öncesi ve sonrasında yaşanan olumsuzlukların araştırılması, değer tespiti ve ihale bedellerinde yapılan yanlışlıkların belirlenmesi, özelleştirmeden kaynaklanan ekonomik ve sosyal sorunlar ile özelleştirme gelirlerinin nasıl değerlendirildiğinin tespiti, uygulamadaki eksikliklerin giderilmesi ve çözüm yollarının belirlenmesi ile yolsuzluk iddialarının araştırılması amacıyla, Anayasamızın 98 ve İçtüzüğün 104 ve 105. maddeleri gereğince bir Meclis Araştırma Komisyonu kurulmasını arz ve teklif ederiz. Özelleştirme; üretimi, yatırımı, dış ticareti, altyapıyı, sanayileşmeyi, teknolojiyi, kalkınmayı, başka bir ifadeyle ülkenin özellikle geleceğini yakından ilgilendiren önemli bir konudur. Ve 1980'den itibaren de ülke gündemindedir. Ancak özelleştirme ülkemizde yeterince yukarıda sayılan amaçlara hizmet edecek şekilde uygulanmamaktadır. Ülkemizde yapılan özelleştirme uygulamaları, yönteminden rayiç bedeline ve belirlenen değerine, alıcıların yerli-yabancı olmasından istihdamı daraltmasına, gelirlerinin bütçeye yama yapılmasına kadar hemen hemen her dönemde, tartışma konusu olmuş, özelleştirme uygulamalarında özellikle yolsuzluk ve yandaşlara yok pahasına peşkeş çekildiği iddiaları ayyuka çıkmıştır. Özelleştirme uygulamalarından kaynaklanan çok sayıda usulsüzlük bulunduğu haberleri zaman zaman gazete manşetlerinde yer alırken, Anayasa Mahkemesi kararlarına da konu olmuştur. Uygulanan özelleştirme politikalarının en sakıncalı yönü, ne pahasına olursa olsun anlayışıyla hareket edilerek, keyfî davranılmasıdır. Yerli yabancı ayırımı iyi yapılmadan, stratejik özelliklerine bakılmadan yapılan özelleştirmeler çok daha büyük sorunları, sıkıntıları beraberinde getirmiştir. Stratejik tesislerin özellikle yabancılara satışı ise, başlı başına bir araştırma konusu olmalıdır. Özelleştirme uygulamalarının maddi boyutunun yanı sıra, özelleştirilen kurumlardaki çalışanların durumu da ülke gündeminin başında gelen konulardan biridir. Buna en yakın örnek Tekel işçilerinin durumudur. Özelleştirilen kuruluşlarda çalışan işçi ve personelin durumu kıdem ve ihbar tazminatları, sosyal yardım zamları, diğer kamu kurumlarına devredilmeleri gibi, konularda mağdur edilmemeleri son derece önemlidir. Özellikle son yıllarda yapılan özelleştirme uygulamalarının ardından, özelleştirilen kurumlardaki personelin 4/C statüsüne alınması ayrı bir mağdur kesim yaratmıştır. Özelleştirilen kurum ve kuruluşlardaki personelin diğer kurumlara kadrolu geçirilmesi gerekirken, ne işçi ne de memur statüsü taşımayan 4/C'li personel sosyal hakları özlük ve maaşları bakımından hak gaspına uğramaktadırlar. İşte tüm bu nedenlerle ülkemizdeki özelleştirme uygulamalarının öncesi ve sonrasında yaşanan olumsuzlukların araştırılması, değer tespiti ve ihale bedellerinde yapılan yanlışlıkların belirlenmesi, özelleştirmeden kaynaklanan ekonomik ve sosyal sorunlar ile özelleştirme gelirlerinin nasıl değerlendirildiğinin tespiti, uygulamadaki eksikliklerin irdelenmesi ve çözüm yollarının belirlenmesi ile, yolsuzluk iddialarının araştırılması amacıyla, Anayasamızın 98 ve İçtüzüğün 104 ve 105. maddeleri gereğince bir Meclis Araştırma Komisyonu kurulması gerekmektedir [[Kütahya]] [[Kahramanmaraş]] [[Aydın]] [[Muğla]] [[Mersin]] [[Elazığ]] [[Denizli]] [[Adana]] [[Ankara]] [[Kayseri]] [[Manisa]] [[Tekirdağ]] [[Afyonkarahisar]] [[Balıkesir]] [[Bursa]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Manisa]] [[Kastamonu]] [[Erzurum]] [[İstanbul]] Türkiye'de eğitim fakültelerinden mezun olan öğrencilerin istihdamına yönelik Millî Eğitim Bakanlığının politikalarının irdelenmesi ve eğitim sistemindeki sıkıntıları, eğitim sisteminin eksikliklerini ve ihtiyaçlarını araştırmak amacıyla Anayasanın 98. TBMM İçtüzüğünün 104. ve 105'inci maddeleri gereğince Meclis araştırması açılmasını arz ederiz. Türkiye'de 2011 itibariyle 172 üniversite vardır. Bunlardan 105'i devlet üniversitesi, 61'i vakıf üniversitesi, 6 tanesi de vakıf meslek yüksekokuludur. Bu sayı her geçen gün artmaktadır ve buna paralel, üniversitelerden mezun olan öğretmen adayları da bu oranda artmaktadır. Millî Eğitim Bakanının açıklamalarına göre bu yılki öğretmen açığı 150 bindir. Bu sayı bağımsız kurum ve kuruluşlara göre 300 binin üzerindedir. Atama bekleyen öğretmen sayısı da 350 bini aşmış durumdadır. Öğretmen ihtiyacının yüksek olduğu ülkemizde, eğitim sistemine ve eğitim emekçilerine gereken önem verilmemiştir. Toplumun en etkili yapılarından biri olan eğitim sistemi, mali politikaların kurbanı yapılmakta ve çocuklarımızın eğitimi aksatılmaktadır. OECD'nin Türkiye ile ilgili “eğitim” raporuna baktığımızda, OECD ülkelerinde ilköğretimde derslik başına düşen öğrenci sayısı 21,6, bu rakam Avusturya'da 19,3, Danimarka'da 19,6, Yunanistan'da 16,8, İtalya'da 18,7’dir. "Türkiye'de ise ilköğretimde derslik başına düşen öğrenci sayısı 32'dir. Bu rakam İstanbul'da 46, Ankara'da 36, Bursa'da 38, Adana'da 39, Van'da 45, Şanlıurfa'da 53'tür." OECD ülkelerinde ilköğretimde derslik başına düşen öğrenci sayısı 21,6 iken, bu sayının Türkiye'de 32 olduğu açıklanmıştır. OECD ülkelerinde öğrenci başına yapılan harcama ilköğretimde yıllık 6 bin 741 dolar, Türkiye'de ise bin 130 dolardır. Ayrıca Türkiye İstatistik Kurumunun (TÜİK) verilerine göre; ülkemizde okuma yazma bilmeyenlerin sayısı 4 milyon 640 bin'dir. Bu sayı okuma yazma öğrenecek yaştakilerin % 7.68'ine denk gelmektedir. Okuma yazma bilmeyenlerin içinde kadınların oranı % 79.98'dir. Bu verilerden de anlaşılmaktadır ki Türkiye'de eğitime gerekli önem verilmemekte ve eğitim sistemi toplumun ihtiyaçlarına cevap olamamaktadır. Eğitim faaliyetleri, yeterli öğretmen olmadığından aksamakta, nitelik düşmekte ve çalışan öğretmenlerin iş yükü her geçen yıl artmaktadır. Millî Eğitim Bakanlığı ise bu sorunu, ticari kâr hamlesi ile ücretli öğretmen çalıştırarak çözümden çok, çözümsüzlüğe doğru sürüklemektedir. Eğitimi ticarileştiren bu uygulamanın psikolojik yansımalarını da unutmamalıyız. Bir taraftan ilköğretim ve ortaöğretimdeki teknik ve müfredat konularındaki eksiklikler, merkezî sınavlarda ortaya çıkan skandallar, üniversitelerin kurumsal sorunları, diğer tarafta belirsizlik içinde çırpınan fen-edebiyat fakülteli mezunlar ve yıllardır atanamayan öğretmen adayları... Bunların toplamında ortaya çıkan ortak sonuç, şüphesiz artan işsizlik olurken, okumanın ve diploma sahibi olmanın işe yaramadığı bir Türkiye gerçeği ile yüz yüze kalmaktadır. Türkiye'de eğitim sistemine ayrılması gereken ödeneklerin, eğitimdeki ihtiyaçların göz önünde bulundurularak hesaplanmasının sağlanması ve eğitim sisteminin ekonomik merkezli sıkıntılarının giderilmesi için gerekli önlemlerin alınması aciliyet arz etmektedir. Ataması yapılmayan öğretmenlerin mağduriyetlerinin giderilmesine yönelik Millî Eğitim Bakanlığının, bir an önce gerekli çalışmaları yapması gerekmektedir. [[Van]] [[Iğdır]] [[Şırnak]] [[Muş]] [[Adana]] [[Ağrı]] [[Batman]] [[Bingöl]] [[Bitlis]] [[Diyarbakır]] [[Diyarbakır]] [[Diyarbakır]] [[Hakkâri]] [[Hakkâri]] [[İstanbul]] [[İstanbul]] [[Kars]] [[Mardin]] [[Muş]] [[Van]] [[Mersin]] [[Şanlıurfa]] Önergeler gündemdeki yerlerini alacak ve Meclis araştırması açılıp açılmaması konusundaki görüşmeler sırası geldiğinde yapılacaktır. Cumhuriyet Halk Partisi Grubunun İç Tüzük’ün 19’uncu maddesine göre verilmiş bir önerisi vardır, okutup işleme alacağım ve daha sonra da oylarınıza sunacağım. Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığına Danışma Kurulu; 14.03.2012 Çarşamba günü (Bugün) toplanamadığından, Grubumuzun aşağıdaki önerisini, İçtüzüğün 19 uncu maddesi gereğince Genel Kurulun onayına sunulmasını saygılarımızla arz ederim. M. Akif Hamzaçebi Türkiye Büyük Millet Meclisi Gündeminin, Genel Görüşme ve Meclis Araştırması Yapılmasına Dair Öngörüşmeler Kısmında yer alan (Hekim ve diğer sağlık çalışanlarına yönelik şiddet olayları hakkında); 10/118 Esas Numaralı Meclis Araştırma Önergesinin görüşmesinin, Genel Kurul’un 14.03.2012 Çarşamba günlü (Bugün) birleşiminde yapılması önerilmiştir. Cumhuriyet Halk Partisi Grubu önerisinin lehine Mersin Milletvekili Aytuğ Atıcı. Buyurunuz Sayın Atıcı.
Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; hekimlere ve diğer sağlık çalışanlarına yönelik şiddet olaylarının nedenlerinin araştırılması, çözüm yollarının bulunması ve şiddeti önleyici politikaların oluşturulması amacıyla Meclis araştırması ile ilgili teklifimizin lehine söz almış bulunuyorum. Hepinizi saygıyla selamlıyorum. Değerli arkadaşlar, bugün 14 Mart Tıp Bayramı. Hekimlerin çok büyük bir kısmı buruk bir bayram yaşıyor çünkü mesleklerini değersizleştiren, her fırsatta kendilerine saldıran ve sürekli baskı uygulayan bir Bakan tarafından yönetiliyorlar. Keşke Bakan burada olsaydı da bu sözlerimizi dinleseydi ve sağlığa en azından şeklen de olsa önem verdiğini gösterseydi. Aslında, hekimleri kahreden sadece bu değil, hekimlerimizi kahreden, Bakanın bir hekim olması. Ben her şeye rağmen Tıp Bayramı’nı kutluyorum, sağlık çalışanları önünde de saygı ve minnetle eğiliyorum. Değerli arkadaşlar, bayramlar onu kutlayanları birbirine sıkıca bağlayan ve umutları diri tutan günlerdir. Bugünlerde birlik, beraberlik ve kardeşlik duyguları en üst düzeye erişir. “Hekimlerin oldukça sıkıntılı günlerden geçtiği bu dönemde bayram kutlaması da neyin nesi?” diye düşünenler olabilir. Biz tam tersini düşünüyoruz. Tıp öğrencileri, pratisyen hekimler, asistan hekimler, uzman hekimler, öğretim üyeleri ve tüm sağlık çalışanları el ele verip, bayramımızı zehir etmeye çalışanlara inat, 14 Mart Tıp Bayramı’nı coşkuyla kutluyoruz. Birbirimize kenetlenerek önce halkımızın sağlığını, sonra da hekimlerin özlük hakları üzerinde oynanan çirkin oyunları bir bir açığa çıkarıyor ve halkımızı bugün de bilinçlendiriyoruz. Bu durumun tabii ki sağlıkta oynanan oyunun senaristleri ve başrol oyuncularının da hoşuna gitmediğini çok iyi biliyoruz. Değerli milletvekilleri, şiddet konusunu niye işliyoruz? Çünkü şiddet önlenebilir bir durumdur. Bu nedenle bu konuya dikkat çekmenin işe yarayacağını düşünüyoruz. AKP Hükûmetinin “Sağlıkta dönüşüm” adıyla yürüttüğü sağlık politikası yerleştikçe sağlık çalışanlarına yönelik fiziksel, sözlü, psikolojik ve ekonomik şiddet olayları giderek artmakta ve bu konudaki haberler yazılı ve görsel basında giderek artan sayıda yer almaktadır. Tabip odalarına ve diğer sağlık meslek kuruluşlarına başvurarak şiddete uğradığını bildiren ve destek isteyen sağlık çalışanı sayısı çığ gibi büyümektedir. Bakın, son üç yılda her şeye rağmen, her şeyi göze alarak tabip odalarına veya meslek örgütlerine başvuran, “Şiddete uğradım.” diyen hekim sayısı üç sene önce 26, daha sonra 50, daha sonra 84. Neredeyse 3 katını geçmiş. Ama şöyle bir çalışma da var: Yurt içinde ve yurt dışında bütün çalışmalar, bu tür durumlarda bildirilen vaka sayısının buz dağının sadece görünen bir parçası olduğunu ve aslında sayının çok çok daha yüksek olduğunu söylemektedir. Ne yazık ki Sağlık Bakanının ve zaman zaman Başbakanın ucuz politikalarla gerçekleri saptırarak ve sağlık çalışanlarını hedef göstererek yaptıkları konuşmalar, sağlık alanında yaşanan sorunları sağlık emekçilerine mal etmiştir. Şiddete maruz kalan ve sürekli olarak şiddete uğrama korkusuyla yaşayan sağlık çalışanlarının, özellikle de hekimlerin çalışma şevkleri kırılmıştır. Hepinizin bir gün hasta olabileceğini ve bu hekimlere muayene olabileceğinizi de hatırlatmak istiyorum. Değerli arkadaşlar, yanlış politikalarla -dikkat edin, buranın altını çiziyorum- sağlık gibi bir konuda kişisel ve siyasi çıkarlar uğruna kalitesizleştirilen sağlık hizmetlerinin faturası her zaman hekime yüklenmeye çalışılmıştır. Sağlığı ve hekimleri siyasetin oyuncağı hâline getirerek yıpratmaya çalışanlar, mesleğimizin onurlu geçmişine bakarak yaptıklarından utanmalıdır, hele bunlar hekimse, hele bunlar yöneticisiyse iyice utanmalıdır. Kim bilir belki de bu saldırılar bir amaca yönelik yapılmaktadır, belki de bu kişiler, Çanakkale Savaşı’nda aynı sınıftaki tüm tıp öğrencilerinin şehit olmayı onurlu bir görev sayacak kadar cesur olmalarından korkmuşlardır. Kim bilir belki de bu kişiler, cumhuriyet döneminde hekimlerin Atatürk’ün… Sayın Bakan, izin verir misiniz konuşmama devam etmem için. Kim bilir belki de cumhuriyet döneminde hekimlerin Atatürk’ün yanında yer alarak üniversite ve sağlık devrimlerini gerçekleştirmiş olmaları bazı çevreleri, bu kişileri ürkütmüş ve hekimleri hedef hâline getirmiş olabilir. Hekimler daima bilim önderliğinde yürümekte ve aklını kullanmasını bilmektedirler. Deneyimleri arttıkça erdemleri de artan ve halk tarafından da sevilen sayılan hekimler, gerici akımlar karşısında dimdik ayakta durmuştur. Kim bilir belki de bu yöneticileri korkutan ve bilinçli bir şekilde hekimleri yıpratmaya sevk eden durum budur. Başta performansa dayalı ek ödeme sistemi olmak üzere Sağlıkta Dönüşüm Programı’nın diğer başlıkları konusunda çalışanların artık güven duygusu kalmamıştır, aidiyet duyguları zayıflamıştır, motivasyonları sürekli düşmüş ve “defansif tıp uygulamaları” adına verdiğimiz yani tabiri caizse “korkak tıp uygulamaları” dediğimiz bir tutum geliştirmişlerdir. Yani sağlık çalışanları, hekimler artık bu uygulamalar nedeniyle hastaya dokunmaktan korkar hâle gelmişlerdir. O yüzden artık hastalardan bol miktarda tetkik istemekte ve kafalarında sağlık yerine şiddet, “Acaba şiddete uğrar mıyım, acaba birileri beni azarlar mı?” diye düşünceler ortaya çıkarmıştır. AKP İktidarının ürünü sağlıkta şiddet, bilimsel kongre ve sempozyumların bile konusu olmuştur değerli arkadaşlar. Hatta Sağlık Bakanı bu kongrelere, bu sempozyumlara da katılmıştır. Umarım bir şeyler öğrenmiştir bu sempozyumlardan. AKP İktidarı “Sağlıkta Dönüşüm” adıyla bir masal uydurmuş ve dokuz yıldır bu masalı bitirememiştir. Ülkenin tamamını ilgilendiren ve sağlık gibi önemli bir konuyu dönüştürmeye çalışan bu Hükûmet ve bu hükûmetler, kanun hükmünde kararname denilen, KHK denilen ucube mevzuatlarla işleri yürütmeye çalışmışlardır. Kanun hükmünde kararname yani KHK’nın bizdeki açılımı ise kanunsuz, hukuksuz ve keyfî uygulamalardır. Tabiri caizse Bakan, sağlıkla kafasına göre oynamakta ve deneme yanılma yöntemiyle bir şeyler yapmaya çalışmaktadır. Bakın, Sağlık Bakanının tutarsızlıklarıyla ilgili birkaç örnek vereceğim. Bu örneklerin de hepsinin doğrudan şiddete neden olduğunu sizlere anlatmaya çalışacağım. Bakın, bu hükûmetler, AKP hükûmetleri mecburi hizmeti kaldırdılar. Çok iyi, tebrik ettik, güzel bir iş yaptılar. Çok kısa bir süre sonra tekrar getirdiler. Bir baktık ki AKP Hükûmeti sevk zincirini koymuş. Çok güzel, tam bizim istediğimiz gibi, tam bütün hekimlerin istediği gibi birinci, ikinci, üçüncü basamak sevk zincirleri oluşacak, güzel ama bir de baktık ki sevk zincirleri tekrar ortadan kaldırıldı ve gerçekten ortada büyük bir kargaşa var. Bu kargaşa çıktıkça Hükûmet ha bire mevzuat değiştiriyor. Mevzuat değişikliklerinin sayısı ve içeriği artık Bakanlık bürokratları tarafından bile bilinmez hâle geldi. Artık sorulan sorulara hiçbir şekilde cevap alamıyoruz. Her şey karmakarışık bir duruma geldi, bu da şiddeti arttırıyor. Bakın, bu Hükûmet halkın sağlığı konusunda yaptığı düzenlemeler Danıştay tarafından iptal edilince hemen kanun çıkarıyor, kanun da Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilince, yani insan biraz durup “Yahu, ne oluyor, niye benim her çıkardığım şey iptal ediliyor, nerede yanlış yapıyorum?” diye düşüneceğine, gözümüzün içine baka baka, hiç utanmadan Meclisi baypas ederek bir kanun hükmünde kararname denilen saçmalıklara imza atıyor. Bakın, bu Hükûmet başka ne yaptı: “Doktorla hasta arasındaki para ilişkisini keseceğiz.” dedi. Çok mutlu olduk, gerçekten hoşumuza gitti bu uygulama ama bir de baktık ki kendisi hastayla hekim arasında, hastane arasında bir para ilişkisi kurdu ve âdeta bütün hastalardan bıçak parası almaya başladı, bütün hastalardan. Hangi sağlık kuruluşuna giderseniz gidin, istisnasız, bıçak parası ödemeden, en az 5 lira ile başlayıp bu 40 liraya kadar çıkan bir ödeme yapmadan kimse dışarı çıkamıyor. Yani “Cebine nüfus kâğıdı koyan hastaneye gitsin.” diyen Sağlık Bakanı, şimdi “Aman ha, para cüzdanınızı da unutmayın.” diyor çok net bir şekilde. Değerli arkadaşlar, görüldüğü gibi şiddet kendi kendine oluşmamıştır, tam dokuz yıldır şiddet üretilmektedir. Sayın Bakan “Şiddet bizzat benim sorunumdur, bu konuyu himayem altına aldım.” demiştir. Ben de buradan sesleniyorum: Sayın Bakan, ne olur bu şiddeti himayen altından çıkar. Bunu himayenizde tutmayın çünkü gerçekten siz himaye ettikçe şiddet azıyor. Peki, biz bu şiddete, hekimlere, sağlık çalışanlarına yönelik şiddete dur diyebilecek miyiz? İşte, size bir önerge getirdik.
Teşekkür ederim Başkanım. Ben şimdi bakacağım, hekim milletvekilleri acaba ne yapacaklar? “Acaba hekimlere yönelik şiddet konusu araştırılsın mı?” diye Sayın Meclis Başkanı sorduğu zaman “Hayır, araştırılmasın.” diye el kaldıran kaç tane hekim olduğunu ben bizzat buradan seçeceğim, göreceğim ve inanın sizleri her yerde şikâyet edeceğim. Umudum azalıyor, giderek azalıyor çünkü Mecliste sık sık şiddet sahnelerinin yaşanması bu öneriyi destekleyeceğiniz ümidimi azaltıyor. Dün Sivas’ta Sivas katliamının duruşması sonrasında son derece mülayim halkın üzerine âdeta biber gazı bombardımanı yapılması “Şiddete hayır.” diyeceğiniz ümidini bende giderek giderek azaltıyor ama yine de içinizde vicdanlı olanlar var, içinizde hekimler var. Gelin, bu öneriye destek verin, 400 bin sağlık çalışanını şiddetten koruyalım; hiç olmazsa 14 Martta böyle bir karara bu Meclis imza atsın. Gelin, bu tasarıyı destekleyelim, hepimiz sizi alkışlayalım. Çok teşekkür ederim.
Aleyhine, Mersin Milletvekili Ali Öz. Buyurun Sayın Öz.
Teşekkür ediyorum Sayın Başkanım. Sayın Başkan, değerli milletvekilleri; bugün, hepimizin bildiği gibi 14 Mart Tıp Bayramı. Önce “Beni Türk hekimlerine emanet ediniz.” diyen Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk ve ahirete intikal eden tüm Türk tabiplerini huzurlarınızda rahmetle ve şükranla anıyorum. Değerli Konuşmacının da ifade ettiği gibi, hekimlere şiddet uygulaması son yıllarda giderek, günden güne artmaktadır. Bunu özellikle medyada yakinen hepimiz takip etmekteyiz. Tabii ki 14 Martın Tıp Bayramı olarak ilan edilmesinde Türk tabiplerinin, Türk hekimlerinin Kurtuluş Savaşı esnasında “Çanakkale geçilmez” şeklindeki ifadelerinde kendilerini bulan, kendilerine cesaret veren, burada da ciddi manada mücadele etmiş bir meslek grubundan bahsediyoruz. Hekimler, gerçekten, meslek hayatlarının başlangıcından itibaren birçok zorlukları bu millete olan güvenleri, sevgileri, onlara olan sadakatleri ve bağlılıkları sayesinde aşmayı başarmışlardır. Ama üzülerek ifade etmek istiyoruz ki özellikle son yıllarda hekime karşı şiddet, hekimlere veya sağlık çalışanlarına karşı şiddet günden güne artmış durumdadır. Tabii ki 14 Mart münasebetiyle aslında hekimlere uygulanan şiddetten daha fazla, hekimlerin bugünkü durumu, sağlık çalışanlarının talepleri ve onların ne kadarının karşılanabildiğini konuşmak hepimizin daha fazla arzuladığı bir durumdur. Hekimlik mesleği değerleri, bize yaşamımızı insanlığın hizmetine adamayı, tıbbi bilgilerimizi insanlık yararına kullanmayı, hastalarımızın sağlığının bizim için en önde gelen mesele olduğu gerçeğini, mesleğimizi vicdan ve ağırbaşlılıkla yürütmeyi, din, ulus, ırk, parti politikaları ya da toplumsal durumla ilgili değerlendirmelerin görevimiz ile hastalarımızın arasına girmesine izin vermemeyi, sağlık hizmetlerinin sunumunda ve geliştirilmesinde insanı temel almayı, sağlık hakkının tüm yurttaşlar için doğuştan kazanılmış bir insan hakkı olduğunu öğretiyor. Bu evrensel meslek ilkeleri gereği insan hayatını en kutsal değer olarak görmekteyiz. İnsan hayatının en ince çizgisinde duran, en sıkıntılı vakitlerinde yanında olan, yedi gün yirmi dört saat hiçbir fedakârlıktan kaçınmayan isimsiz kahramanlarımız olan hekimlerimiz adına, hekimlik mesleğinin kutsallığının ve saygınlığının korunması gerektiği ve bunu hiç kimsenin göz ardı etmemesi ve sıradanlaştırmaya çalışmaması bilincini herkesin paylaşması gerektiğine inanıyoruz. Hekimlere uygulanan şiddetin önüne geçebilmek için toplumun her kesimindeki sorunları çözme adına eğitimin gene en önemli faktör olduğunu, eğitimin her şeyin önünde geldiğini açık bir şekilde ifade etmek gerekiyor. Özellikle son yıllarda, hekimlerin kendi aralarında yapmış olduğu konuşmalarda ve medyada hekimlere uygulanan şiddetin çok fazla görüntülenmesi, hekimlere yapılan şiddetin bundan sonraki süreçte önlenmesi adına bir katkı sağlamamaktadır. Sadece hekimlerin vatandaşın önüne atılmış, gerektiğinde şiddete de maruz kalabilecek, şiddet görmeleri sanki hekimlik mesleğinin doğası gereği gibi algılanabiliyor olması, tüm hekimlerimizi gerçekten ciddi manada rahatsız etmektedir. Bu konuyla alakalı olarak Sağlık Bakanlığının iki yıl önce yürürlüğe koymuş olduğu bazı tebliğler, özellikle Acil Servis Tebliği’nin 10’uncu maddesine bakıldığında, bu maddenin acil servislerin güvenliğiyle ilgili düzenlemelerden oluştuğu görülüyor. Tabii ki acil serviste çalışan hekimlerimiz ve özellikle Sağlıkta Dönüşüm Politikası adı altında sağlık çalışanlarının, özellikle acilde görev yapanların üzerine çok ciddi bir yük getirmiştir. Özellikle vatandaşlarımızın sağlığına ayıracakları, ceplerinden harcayacakları parayı daha da azaltma adına, acil olmayan insanların acil servislerde bir yığılma yaptığını, gerçek manada acil olan insanların bu kalabalık ortamda bazen gerçekten ciddi mağduriyetler yaşadığını hepimiz biliyoruz. Son uygulamayla, özellikle acil servislerdeki hekim arkadaşlarımız hastalarla daha fazla karşı karşıya kalmaktadır. Hastalar, acil durumu nasıl değerlendireceklerini ifade ederken, eczaneye gidip bir reçete bedelinde yeni koymuş olduğunuz bu farkı ödememe adına, tekrardan acil servise dönmekte hem orayı meşgul etmekte hem de hangi hastalığın acil olup olmadığını hekime âdeta yeniden öğretmeye kalkmaktadır. Bu durum, hekimlerimiz adına gerçekten üzüntü verici bir durumdur. Değerli milletvekilleri, hekimlik uygulamasında, tababet uygulamasında özellikle performansa dayalı bir sistemin tüm hekimlere dayatılmış olması, hekimlere sadece “Ne kadar fazla hasta bakarsanız, o kadar fazla sayıda puan toplarsanız onun karşılığında maddi bir gelir elde edersiniz” demek bile, en basitinden, hekimlere yapılabilecek olan aslında bir nevi diğer bir şiddet örneğidir. Toplumumuzda günden güne artan kadına şiddet, özellikle kadın, hanım, bayan arkadaşlarımızdaki hekimlerde de kendini daha fazla göstermektedir. Toplumumuzda genel manada bir algı var, kadınların sanki şiddet görmesi erkeklere göre daha doğal gibi algılanıp, orada çalışan bir bayan hekim arkadaşımız hastayla karşılaşmasını bir iki dakikalık bir gecikmeye maruz bıraksa çok değişik sözlü ithamlara maruz kalmakta, bir nevi sözlü bir şiddetin de muhatabı hâline gelmektedir. Bu Meclisin, özellikle hekimlik mesleğinin kutsallığını da göz önünde bulundurarak, hekimlere uygulanan şiddet noktasında çok ciddi şeyler yapması gerektiğine ve buna hekim arkadaşlarımıza şahsen borçlu olduğuna inanıyorum. Çünkü hekimlik mesleği, gerçekten kutsal bir meslektir. Sonuçta, karşısındaki sadece acısı olan, ızdırabı olan insanlara hizmet edebilmenin ötesinde başka bir amacı gütmeyen bir meslektir. Şiddet uygulanması, genellikle kamu hizmetinde çalışan hekim arkadaşlarımıza yapılan istatistiklere göre yüzde 45 olarak belirtilirken, özel sektörde çalışan hekimlerimiz şiddete daha az maruz kalmaktadır, yüzde 5 oranında. “Yaşamları boyunca en az bir defa şiddet içeren bir olaya tanık olduğunu” söyleyen sağlık çalışanı oranı yüzde 96 iken bunların yüzde 64’ü en az bir defa şiddete maruz kaldığını belirtiyor. Öte yandan, hekime şiddet uygulayan grupların, hasta ve hasta yakınları, sağlık idarecileri olduğunu ama özellikle erkeklerin ezici çoğunlukla şiddet uyguladığını kaydeden araştırma verilerine göre şu profil çiziliyor: “Şiddet uygulayanların profilinin yüzde 86’sı hasta ve hasta yakınıdır. Sadece hastaların uyguladığı şiddetin oranı ise yüzde 6 civarındadır. Sağlık çalışanlarına uygulanan şiddetin yüzde 14’ü de sağlık idarecileri tarafından gerçekleştirilmektedir. Şiddet uygulayanların yüzde 92’si erkekler tarafından oluşturulmaktadır.” Yukarıda belirtilen yüzde 14’lük bölümde, şiddetin, özellikle çalışma ortamı içerisindeki ast-üst ilişkilerine bağlı olduğunu görmekteyiz. Türk Tabipler Birliği başta olmak üzere, meslek örgütlerinin gündeminde hekime yönelik şiddet konusu güncelliğini korurken meslek örgütleri, üyelerine yönelik şiddeti önleme yönünde ortak platformlar oluşturarak şiddetin nedenleri, risk faktörleri ve şiddete yönelik alınacak önlemler konusunda çalışmalarını sürdürüyorlar. Hekime uygulanan şiddetin bireysel olmaktan çıkarak genel ve sistematik duruma gelmesi, son yıllarda yaşanan sürecin değerlendirilmesini zorunlu hâle getirmiştir. Değerlendirme sürecinde şiddeti “insan doğası gereği” gibi doğal kavramlardan kurtarıp somut gerçekler üzerine oturtmakta yarar vardır. Bu çerçevede, sağlık ortamında uygulanan şiddetin birçok kesimin kendi iktidarını, gücünü yaratma ve sürdürme isteğine bağlı olarak ortaya çıktığının bilinmesi önemlidir çünkü “sağlık ortamında şiddet” kavramı her ne kadar “toplumsal şiddet” kavramından ayrılmaz ise de sağlık ortamında, kendi dinamikleri içinde gelişmekte, uygulanmakta ve de sürdürülmektedir. Burada, siyasi iktidarın isteklerini uygulama durumunda bulunan bakanlık ve kurumları, hasta ve hasta yakınları, sağlık hizmetinin sunumunda yer alan hekim ve diğer sağlık çalışanları, şiddet olgusunun aktörleri olarak karşımıza çıkmaktadır. Sağlık hizmetinin sektör hâline getirilmesi amacıyla yürütülen Sağlıkta Dönüşüm Programı ile birlikte, yukarıda sayılan taraflar arasında önemli karşıtlıklar ve yakınlıklar ortaya çıkmıştır. Acil servis hekimlerinin sıkça şiddete maruz kalmasının nedeni, iş yoğunluğu, başvuranların gerginliği ve hepsinin ötesinde “Sağlıkta Dönüşüm” adı altında siyasiler tarafından halka vadedilen, acilde sonsuz hizmet ve hürmet görecekleri masalıdır. Burada gerçekten kendimizi yeniden bir gözden geçirme gereğimizin olduğu çok açıktır. Dolayısıyla özellikle hekimlerin görevleri esnasında hiçbir kesimin maruz kalmasını arzu etmediğimiz şekilde şiddet olaylarına maruz kalmasının gerçekten ciddi bir sorun olduğu gerçeğiyle bu Meclis araştırmasının lehinde destek olacağımızı ifade ediyor, yüce Meclisi saygılarımla selamlıyorum.
Teşekkür ediyoruz Sayın Öz. [[MHP sıralarından alkışlar]] Buyurun Sayın Baluken.
Teşekkür ediyorum Sayın Başkanım. Cumhuriyet Halk Partisinin hekim ve sağlık çalışanlarına yönelik şiddet hakkında vermiş olduğu araştırma önergesinin lehinde söz almış bulunmaktayım. Heyetinizi saygıyla selamlıyorum. Bugün 14 Mart vesilesiyle tekrar tüm hekimlerimizin ve sağlık emekçilerinin 14 Mart Tıp Bayramı’nı partimiz adına kutluyorum. Şimdi, hekimlere yönelik şiddetle ilgili genel birtakım sorunlara bakarken aslında fotoğrafın bütününe bakıp sağlık çalışanlarına yansıyan kısmını irdelemenin doğru olduğunu düşünüyorum. Genel olarak kapitalist sistemin küresel düzeyde uygulamış olduğu neoliberal politikaların Türkiye’deki yürütücüsü konumunda olan AKP Hükûmetinin, özellikle sağlıkta da yürütmüş olduğu politikalar ile sağlık çalışanlarını ve hekimlerini tam bir sorunlar yumağı içerisine soktuğu ve tam bir çıkmaz içerisine soktuğu görülmektedir. Yürütülen neoliberal politikaların genel amacı, yüzde 2’lik bir zengin kulübü, yüzde 98’lik bir muhtaçlar ordusu yaratmaktır. Bu, toplumsal kesimlerin tamamında kendi gücünü, kendi hayatını emeğiyle sağlayan orta sınıfı bir silindir gibi ezen ve orta sınıfın bütün dinamiklerini ya zenginler kulübüne ya da muhtaçlar ordusuna yönlendiren bir anlayıştır. Burada sağlık çalışanları için de aynı koşulların söz konusu olduğunu belirtmek istiyorum. Ya bireyi ve toplumu önceleyen, hastayı önceleyen, etik anlayışı önceleyen bir yaklaşımla kendi mesleğini icra eden bir hekim profili ya da bahsettiğimiz noktada yüzde 2’lik ya da yüzde 5’lik zenginler kulübüne girmek için aşırı kâr hırsıyla piyasalaştırılmış bir sağlık sisteminde çalıştırılan bir hekimlik profili önümüze çıkmaktadır. Değerli milletvekilleri, biliyorsunuz, 2004 yılından beri AKP Hükûmeti tarafından yürütülen bir Sağlıkta Dönüşüm Programı var. Sağlıkta Dönüşüm Programı’nın halkımıza ve hastalara olan yansımalarını, defalarca bu Meclis kürsüsünde paylaşmıştık. En son yeşil kartlılara gelir testi uygulamasıyla beraber, artık “paran kadar sağlık” ve “paralı sağlık” anlayışına geçen bu sistemde ortaya çıkan sistemsel sorunlar, çok usta demagojik birtakım söylemlerle, maalesef, hekimlere ve sağlık çalışanlarına yönlendirilmiştir. Sanki sistemin yaşadığı bütün tıkanıklıkların, bütün sorunların muhatabı hekimlermiş gibi, muhatabı sağlık çalışanlarıymış gibi kullanılan bir dil ve üslup, maalesef, bugün hekimlere yönelik ve sağlık çalışanlarına yönelik şiddetin önünü açmıştır. Değerli arkadaşlar, bugün “paran kadar sağlık” anlayışıyla parası olmayanın hastanelere giderken bile artık çekindiği bir pratik içerisinde, hekimlik, çok fazla para kazanan, ancak kazandığı para kadar iş üretmeyen, deyim yerindeyse yan gelip yatan bir meslek grubu olarak topluma takdim edilmektedir. Şimdi, burada temel amacın, bahsetmiş olduğumuz noktada yürütülen dönüşüm projesiyle ilgili sorunların günah keçisini belirlemek olduğunu tekrar vurgulamak istiyorum. Özellikle son günlerde sıkça hekime yönelik darp olaylarına, hekime yönelik şiddet olaylarına, hatta hayatını kaybeden hekimlerle ilgili trajedilere tanıklık etmekteyiz. Buradaki genel yaklaşımın, can kurtarmak için kendi hayatının en güzel yıllarını veren, kendi vaktinin bütün fedakârlıklarını halkına sunan bir hekimin, eğer darba, şiddete ve ölüme uğramasıyla ilgili bir tıkanıklık yaşanıyorsa, bu Meclis tarafından açıklıkla sorgulanması gerektiğini düşünüyorum. Meslek örgütleri tarafından yapılan araştırmalarda, psikolojik, sözsel veya fiziksel olarak, çalışan hekimlerin her gün yüzde 30’unun bu travmaya maruz kaldığı görülmektedir. Travmaya maruz kalan hekimlerin hukuksal süreçlerde hak arama oranları ise yüzde 40’lar gibi son derece düşük oranlardadır. Tabii, buradaki bu düşük oranları şu şekilde algılamak gerekir: Özellikle gerek halkımız düzeyinde hekime yönelik şiddet olaylarında gerekse idari kamu görevlilerinin hekime yönelik baskı ve şiddet olayları karşısında Hükûmetin yeterli bir tavır almaması, Sağlık Bakanlığının yeterli bir tavır almaması ve deyim yerinde ise bu şiddet olaylarına göz yumması, bahsetmiş olduğumuz şiddet olaylarını artıran önemli bir etkendir. Son dönemlerde, burada, Mecliste siyasi etkinliği olan, yakınları bulunan hastane müdürü tarafından darp edilen doktor haberlerini hepimiz geçen haftalarda okuduk. Aynı şekilde Diyarbakır’ın bir ilçesinde kadın hekime yönelik kaymakamın uygulamış olduğu şiddetle ilgili, darpla ilgili herhangi bir yasal işlemin yapılmadığını, herhangi bir idari soruşturmanın yapılmadığını yine zaman zaman burada, Mecliste sizlerle birlikte paylaşmıştık. İşte bu tarz yaklaşımların hekime yönelik şiddetin bir şekilde önünü açan, bir şekilde meşrulaştıran yaklaşımlar olarak ele alınması gerektiği düşüncesindeyiz. Değerli milletvekilleri, insanlığın var oluşundan beri en kutsal emeği ortaya koyan hekimlerin emeği, bugün performans üzerinden, bugün bonus puanı üzerinden maalesef metalaştırılarak değersizleştirilmiştir. Burada aslında hekim performansı yerine Hükûmet performansını sorgulayacak birtakım yaklaşımları açığa çıkarmak gerekiyor. Bakın, sadece Van depreminde bu Hükûmetin performansını defalarca burada sizlerle paylaştık. Enkaz altında kalan Hükûmetin Van depreminde meydana getirmiş olduğu mağduriyetleri, gerek Van’da çalışan hekimlerin gerekse Tabipler Birliği ve SES öncülüğünde oraya gönüllü olarak giden hekimlerin nasıl göğüslemeye çalıştığına hepimiz tanıklık ettik. Ailesini geçindiren, çocuğunu okutma ve gelecek kaygısı taşıyan hekimlerin, yaşanan bir doğal afet sırasında nasıl fedakârlıkla çalıştığına bütün insanlık tanıklık etti. Bu vesileyle, Van depremi sırasında, idarecilerin tedbirsizliği yüzünden hayatını kaybeden Japon doktor Miyazaki’yi de buradan, insanlık adına, şükranla ve rahmetle anmak istiyorum. Değerli milletvekilleri, bugün, ortalama bir hekim maaşı 1.900 TL civarındadır; bunun dışındaki bütün ödemeler, ek ödeme ve performans sistemi üzerinden değerlendirilmektedir. Bu ek ödeme ve performansların hiçbirinin emekliliğe bir yansıması yoktur. Yine, çalışma sırasında böylesi bir yaklaşım, hekimin hasta olma hakkını, hekimin hastalıktan dolayı rapor alma hakkını ya da hekimin izin alma hakkını elinden almaktadır. Belirttiğimiz tüm bu genel yaklaşımlar ve hekime uygulanan şiddet, maalesef, umutsuzluk içerisinde düş kırıklığı yaşayan karamsar bir hekim popülasyonu yaratmıştır. Son yapılan araştırmalarda, hekimler içerisinde ve sağlık çalışanları içerisinde, gelecekten umutlu olma oranları yüzde 10’un altına düşmüştür. Mecburi hizmet hiçbir meslek grubunda yokken hekimlikte zorunlu olarak devrede bulunmaktadır. Mecburi hizmetle beraber kendi görevini tamamlayan bir hekim, bu sefer zorunlu bir askerlik kıskacıyla tabii bir şekilde yüz yüze gelmektedir. Buradan, biz, Sayın Bakana ve Meclise çağrıda bulunmak istiyoruz. En azından, mecburi hizmetin icrası sırasında hekimin orada ortaya koymuş olduğu çalışma sürelerinin, bu zorunlu askerlik hizmeti olarak sayılması hususunda bir yasal düzenlemeye ihtiyaç vardır. Hekimlik sorunlarını burada tamamen belirtmek son derece zor, çok uzun bir konuşma süresine ihtiyaç var ancak pratisyen hekimlerin, aile hekimlerinin, asistan hekimlerin, son sınıftaki intern hekimlerin yaşamış olduğu sorunların bugün çığ gibi büyüdüğünü burada belirtmek istiyoruz. Hiçbir meslek grubunda otuz altı saatlik bir nöbet periyodu yaşanmadığı hâlde, hekimler, asistan hekimler, intern hekimler ve pratisyen hekimler otuz altı saatlik gayriinsani, insan haklarına aykırı koşullarda nöbet tutmaya zorlanmaktadır. İntern doktorlar karın tokluğuna bile olmadan, deyim yerindeyse “joker kölelik” şeklinde, yeri geldiğinde hasta bakıcı, yeri geldiğinde personel, yeri geldiğinde hemşire, yeri geldiğinde asistan doktor işini görmektedir. En azından intern doktorlarla ilgili bir asgari ücret ödemesinin yapılmasını bu Meclis bir şekilde kendi önüne koymalıdır. Biz, performansla ilgili bütün uygulamaların yanlış olduğunu ve bir an önce eşit işe eşit ücret uygulamasına geçilerek çalışma barışını sağlayan, iş yeri huzurunu sağlayan, bir hekimin başkasına muhtaç olmadan onurlu bir şekilde mesleğini icra eden bir düzenlemenin esas alınması gerektiğini düşünüyoruz. Hiçbir meslek grubunda olmayan icap nöbeti sistemiyle hekimlerin aslında haftalık kırk saat değil yılda üç yüz altmış beş saat çalışmak zorunda olduğunu buradan belirtmek istiyorum.
Özellikle hafta sonu tatilleri, bayram tatilleri, resmî tatiller dâhil olmak üzere icap nöbeti sistemi ile hekimlerin acil servisten çıkamadığı, yoğun iş temposu, artan iş yüküyle sürekli boğuşmak zorunda kaldıklarını buradan tekrar belirtmek istiyorum. Tüm saydığımız bu olumsuzluklar nedeniyle her geçen gün artan hekime ve sağlık çalışanlarına yönelik şiddet hakkında mutlaka Meclisin müdahil olması, bir araştırma komisyonu oluşturması ve sonuçlarına göre birtakım çözüm yaklaşımlarını ortaya koyması gerekmektedir. Bu nedenle, verilen araştırma önergesi hakkında lehte oy kullanacağımızı belirtir, hepinize saygılarımızı sunarım.
Aleyhte, Uşak Milletvekili İsmail Güneş. Buyurunuz Sayın Güneş.
Ben de fedakârca çalışan, başarıyla çalışmalarına devam eden hem ülkemizde hem yurt dışında bizi temsil eden fedakâr tıp çalışanlarının, tüm hekimlerimizin ve sağlık çalışanlarımızın Tıp Bayramı’nı kutluyorum. Değerli milletvekilleri, ülkemizde 121 bini hekim, 173 bini ebe hemşire olmak üzere toplam 358 bin sağlık çalışanı bulunmaktadır. Tabii benden önceki hatipleri dinleyince sanki aynı ülkede yaşamadığımızı fark ettim. Şimdi, 2002 yılı öncesi hekimlerimiz ve sağlık çalışanlarımız ne durumdaydı, ona bir bakmamız lazım. Şimdi, 2002 yılından önce pratisyen hekimlerimiz yaklaşık, bugünün parasıyla 1.600-1. 700 lira ücret almaktaydı, haftada bir gün sağlık ocağında poliklinik yapmaktaydı, geçimini sağlayamadığı için de haftanın diğer günleri başka işlerle meşgul olmaktaydı. Bu hekim arkadaşlarımızı hekim yerine bile koyan yoktu. Başta Sağlık Bakanımız o dönemde koymuyordu ki vatandaş bunları hekim yerine koysun. Dolayısıyla da kimse onlara hekim gözüyle bakmıyordu ve her bir sağlık ocağında sadece bir tane poliklinik odası vardı, diğer dört beş tane hekim olmasına rağmen onlara bir türlü muayene odası açılamıyordu. Diğer taraftan, uzman hekimlere baktığımızda, uzman hekimler bugünün parasıyla yaklaşık 1.800-1. 900 lira ve alabilirlerse de üç ayda bir yaklaşık 200-300 TL de döner sermaye alıyorlardı. Burada, tabii ki hekimlere şu söyleniyordu: Benim devlet olarak size verebileceğim para bu kadar, bunun haricinde siz ne yapabilirseniz yapın. Dolayısıyla da işini bilen veya muayenehaneciliği iyi uygulayan hekim arkadaşların refah seviyesi yüksekti, diğer hekimlerin, bunu yapamayan, bilgi ve donanımı iyi olduğu hâlde kendini iyi prezante edemeyen hekimlerin mali durumu kötüydü fakat kimse de bundan şikâyetçi değildi. Bundan esas şikâyetçi olan vatandaştı çünkü vatandaş o dönemde hekime ulaşamıyordu. Buna istatistiksel olarak baktığımızda da, halkın, bir vatandaşın yılda hekime gitme oranı o dönemde yüzde 2,8’di ve bunun da büyük bir kısmı, yüzde 60-70’i hastanelereydi, ikinci basamağaydı. Birinci basamağı sağlık tesisi yerine koyan da yoktu. Tabii ki diğer taraftan, sağlık tesislerimiz ne durumdaydı diye baktığımız zaman: Nitelikli oda sayımız oldukça azdı, yoğun bakım yatak sayımız 6.800 civarlarındaydı ve alet edevat yönünden oldukça fakir bir ülkeydik. Diğer taraftan da her hekime bir tane muayene odası düşmüyordu. 5-6 hekimin olduğu bir branşta sadece bir veya iki tane poliklinik odası vardı, eğer hasta, hekimini denk getiremezse vay hâline. Anca bir hafta bekleyecek veya muayenehanesine gidecekti. Tabii ki biz o günleri beraber yaşadık, unutmadık. Kimimiz o günlerden menfaatlendik, kimimiz menfaatlenemedi fakat en büyük zulmü de vatandaş gördü. Bir devletin ilk önce kendi vatandaşına hizmet etmesi gerekir ve ikinci aşamada da tabii ki sağlık çalışanlarına hizmet etmesi gerekir. Tabii ki sağlıkta 2002 yılından sonra büyük bir değişim ve dönüşüm başladı ve ilk önce bizim yaptığımız şudur: Hastaneleri birleştirdik ve saat beşte, saat altıda sıraya geçen vatandaşlara, SSK’lı vatandaşlara tüm hastanelerden hizmet alma imkânı getirdik. Daha önceden vatandaşlarımıza “Sen SSK’lısın, sadece SSK hastanesine gidebilirsin, diğer hastanelere gidemezsin, sadece SSK’da var olan ilaçları alabilirsin, diğer ilaçları alamazsın” diye bir kısıtlama vardı. O zaman niye sesiniz çıkmıyordu? Ben bunu anlamakta güçlük çekiyorum yani. Niye sesiniz çıkmıyordu? Çünkü…
Bizim programımızı okursan anlarsın. Kendi grubuna konuş.
Devlet hastanelerinin büyük bir kısmında tahliller yapılamıyordu…
Dünyadan bihaber konuşuyorsun.
…ve tomografi yoktu, MR yoktu, hastaların büyük bir kısmı sevk oluyordu. Ama Allah’a şükürler olsun ki 2002 yılından sonra sağlıkta değişim ve dönüşüm başladı ve her şey değişti. Ekonomik anlamda bakarsanız, şimdi, performansa dayalı sistem geldikten sonra hekimlerin hastaya bakışı değişti ve daha çok hasta bakar hâle geldi ve hastaya daha iyi davranır hâle geldi. Tabii ki biz ekonomik olarak da destekledik. O zaman 1.900 lira alan hekim şimdi en asgari 4.500 lira ile 10 bin liraya kadar ücret alabilmektedir ve dolayısıyla da…
Bu para kimlerin cebine gidiyor?
Bu para devletin parası, bizlerin parası. Dolayısıyla hekimlerin refah seviyesi yükseldi.
Bir anket yaptırın bakalım hekimlere! Her şeye yaptırıyorsunuz, hekimlere bir anket yaptırın!
Pratisyen hekimleri kimse hekim yerine koymazken aile hekimliğine geçildi ve dolayısıyla da bir aile hekimi 4 bin lira ila 8 bin lira arasında ücret alır hâle geldi ve onurlu bir yaşam sürme imkânı sağlandı.
Anket yaptırın, anket!
Tabii ki, biz aynı ülkede yaşamıyoruz galiba; sizin baktığınız pencere çok farklı, bizim ve halkın baktığı pencere oldukça farklı.
Anket yaptırın hekimlere, bir anket yaptırın!
Diğer taraftan, tabii ki 112 hizmetlerinde BAĞ-KUR’luysan bile “Önce mazot parasını yatır, sonra ambulans göndeririz.” diyordunuz.
Kim diyordu ya? Sizin grubunuzda yer alan… Bak, bakan oldular, Meclis Başkanı oldular, onlar sizde; onlar diyordu.
Bizde şimdi 112 hizmetleri tamamen bedava hâle geldi ve dolayısıyla da 112’nin kentsel alanda ulaşımı 5-10 dakikaya, kırsal alanda 25-30 dakikaya ulaştı. Dolayısıyla, sağlıkta, yoğun bakım sayısı hızla artırıldı, her türlü ameliyatlar il hastanelerinde yapılır hâle geldi, hastaların sevki oldukça azaldı.
Şu beynini özgürleştir, beynini!
Dolayısıyla, büyük bir değişim, dönüşüm olduğu için sizin bunları idrak etmeniz tabii ki biraz zaman alacaktır. İnşallah daha sonraki yıllarda bunu anlayacaksınız. Dolayısıyla, “en büyük sosyal devlet” diyorsunuz, siz sözünü ediyorsunuz, biz gerçekleştiriyoruz. Sosyal devlet olma adına, on sekiz yaş altındaki çocuklarımızın hepsi sosyal güvenlik sistemi altına alınarak ve dolayısıyla da hiçbir endişe ve kaygı olmadan çocuklarımız tedavi olabilmektedir. Diğer taraftan, tabii ki, acil hizmetleri tamamen ücretsiz hâle getirildi. Eskiden acile gelenler ilk önce parasını yatırıyordu veya rehin kalıyordu. Şimdi öyle bir şeyler duymuyorsunuz Allah’a şükür ve vatandaşımız bunları çok çok iyi görmektedir.
Parayı kim alıyordu, onu da söyle? Parayı biz alıyorduk değil mi!
Siz de tabii geliyorsunuz, bu hizmetlerden siz de oldukça faydalanıyorsunuz. Dolayısıyla, tabii ki hastalara “hak arama” diye bir şey yoktu eskiden, “hasta hakkı” diye bir şey yoktu. 2003 yılında hasta hakları getirildi ve dolayısıyla… Sizin için vatandaş önemli değil mi? Biz niçin çalışıyoruz? Bu vatandaşa hizmet için çalışıyoruz. Hasta hakları getirildi ve dolayısıyla da hastalar ilk defa kendilerinin insan yerine konulmasının şerefine eriştiler ve mutluluğunu yaşadılar. Dolayısıyla da hasta hakları…
Uşak’taki yatak sayısını söyle.
… oldukça iyi çalışır hâle geldi.
Kaça düştü Uşak’ta yatak sayısı?
2002 yılında 2,8 olan sağlığa ulaşım bugün 7,5’a ulaştığı için ve dolayısıyla da eskiye göre çok fazla bir yoğunluk olduğu için, tabii, bu hasta hakları uygulaması ilk defa başladığı için, başlangıçta birtakım hastalar bu hakların nasıl kullanılacağını bilemedikleri için, birtakım sağlık çalışanlarının aleyhi yönünde kullanmış olabilirler. Ama şimdi bilinç arttığı için artık sağlık çalışanlarına şiddet daha da azalmıştır. Hekimle vatandaş bütünleşmiştir, ayrı kalmamıştır. Şunları biz çok iyi biliyoruz: Hasta büyükşehire geldiği zaman, üniversiteye geldiği zaman sadece hastaneye yatabilmesi için, hocanın yatak rezervini alabilmesi için muayenehaneye çok gittiğini biliyoruz, biz bunları çok biliyoruz yani bunları asla unutmadık. Yani, siz, kendi çoluğunuz çocuğunuz olsa, anneniz olsa, babanız olsa bunlara razı olur muydunuz? Bizden önceki konuşan hatip üniversitede öğretim görevlisi herhâlde, o bundan faydalanacak ki onun için bir şikâyeti yok.
Niye bize söylüyorsun arkadaşım?
Dolayısıyla, bu şiddet daha da azalacaktır. Sayın Sağlık Bakanımızın bu konudaki çalışmaları devam etmektedir. “Beyaz kod” uygulaması -inşallah- “şiddete sıfır tolerans” uygulaması nisan ayında devreye girecektir. Dolayısıyla, sağlık çalışanlarına şiddeti sıfırlamaya çalışacağız. Dolayısıyla, ben, bu önergenin aleyhinde olduğumu bildiriyorum. Hepinize saygılar sunuyorum.
Yoklama istiyorsunuz. Yoklama talebi vardır. Sayın milletvekillerimiz ayağa kalkarlarsa... Sayın Hamzaçebi, Sayın Çıray, Sayın Eyidoğan, Sayın Altay, Sayın Öğüt, Sayın Akar, Sayın Çam, Sayın Özkan, Sayın Ekşi, Sayın Tanal, Sayın Tayan, Sayın Toptaş, Sayın Özgündüz, Sayın Özkes, Sayın Kaplan, Sayın Oyan, Sayın Ekinci, Sayın Atıcı, Sayın Yıldız, Sayın Ayaydın. Yoklama için iki dakika süre vereceğim: [[Elektronik cihazla yoklama yapıldı]] On dakika ara veriyorum.