Vraag nr. 48 van mevrouw Fernandez Fernandez wordt omgezet in een schriftelijke vraag.
Monsieur le ministre, pour rappel, des Casques bleus des Nations unies sont installés en permanence le long de la frontière israélo-libanaise depuis 1978. Cette mission a reçu le nom de FINUL. Après la guerre qui a opposé ces deux pays en 2006, le mandat de la force de paix a été considérablement élargi. C'est dans ce cadre que, depuis, la Défense belge apporte une importante contribution notamment pour du déminage grâce au détachement BELUFIL. Alors que l'envoyé spécial des Nations unies pour la Syrie a dernièrement exprimé son inquiétude concernant la stabilité du Liban, en raison du conflit qui perdure en Syrie, l'accord de gouvernement précise que notre pays se retirera cette année de l'opération au Liban. Face à cette décision unilatérale, j'aimerais vous poser les questions suivantes. Quels éléments permettent selon vous de justifier objectivement ce retrait unilatéral de nos militaires belges du Liban? Comment le gouvernement peut prétendre que la Belgique maintient son engagement ferme dans l'organisation des Nations unies quand dans le même temps, vous décidez unilatéralement de vous retirer de cette mission ONU alors qu'il s'agit d'une position géostratégique essentielle et d'un argument de poids pour notre candidature à différents mandats onusiens? Avez-vous déjà spécifié cette décision auprès des instances de la FINUL? Concrètement, comment et selon quel calendrier s'organiserait ce retrait notamment vis-à-vis des autres États participant à cette opération de l'ONU?
Mevrouw de voorzitter, mijnheer de minister, de oorlog in Libanon die vijftien jaar heeft geduurd liet heel wat niet geëxplodeerde mijnen achter. Het Belgische leger zet zich reeds vele jaren in om de ontmijning in goede banen te leiden. In het regeerakkoord is echter bepaald onze militaire aanwezigheid daar te stoppen. Ik heb een tweetal concrete vragen in dat verband. Ten eerste, waarom precies maakt ons land een einde aan de missie in Libanon? Loopt de ontmijning voor op het schema opgenomen in de Lebanon Mine Action Strategy, dat inhoudt dat tegen 2016 80,5 % van de mijnenvelden die niet op de blue line liggen ontmijnd zouden zijn en 66 % van de mijnenvelden die wel op de blue line liggen, terwijl volgens deze strategie 100 % van beide zones tegen 2020 ontmijnd moeten zijn? Lopen wij voor op het schema? Is het werk daar gedaan? Ten tweede, is het einde van deze missie bepaald in overleg met de betrokken legerinstanties en met het LMAC, het Landmine Action Resource Center, het coördinerend orgaan?
Mevrouw de voorzitter, ik dank de Kamerleden voor hun vragen. De Lebanon Mine Action Strategy werd ontworpen om de verplichtingen van Libanon als gevolg van de toetreding van het land tot de Convention on Cluster Munitions na te leven. De Lebanon Mine Action Strategy voorziet in de coördinatie van ontmijningsoperaties voor alle mijnvelden in Libanon. Het is echter belangrijk om te weten dat die in principe door geniedetachementen van de Libanese strijdkrachten zelf en nationale en internationale niet-gouvernementele organisaties zouden worden uitgevoerd. UNIFIL, waarvan ons Belgisch ontmijningsdetachement deel uitmaakt, staat sinds 2010 enkel in voor het ontmijnen van toegangen tot de zogenaamde blue points die deel uitmaken van de demarcatielijn tussen Israël en Libanon. De opdracht van UNIFIL is dus zeer duidelijk afgelijnd. Le redéploiement du détachement BELUFIL fait suite à la décision du gouvernement fédéral. En effet, l'accord de gouvernement précise que "la Belgique se retirera cette année de l'opération au Liban". Depuis 2006, cette mission est exécutée avec succès et a permis aux unités de génie de combat d'acquérir de l'expérience supplémentaire en matière de déminage opérationnel. Momenteel, mijnheer De Vriendt, is 99 % van alle blue points waarover een akkoord bestaat tussen Libanon, Israël en UNIFIL ontmijnd. Er zijn geen aanduidingen dat er op korte of middellange termijn nog substantieel punten zullen vrijkomen voor bijkomende ontmijning, het is te zeggen in het kader van de blue points. De stopzetting van de operationele opdracht van het Belgische ontmijningsdetachement werd dan ook genomen in coördinatie met UNIFIL, en dus niet eenzijdig. Ce redéploiement est cohérent avec l'analyse de l'État-major de la Défense. En effet, cette mission de déminage dont l'utilité et la visibilité internationales ont été maintes fois prouvées, arrive à son terme. Les sites affectés à la Belgique ont été déminés et les troupes belges sur place sont confrontées à un manque de missions de déminage. Le 15 octobre 2014, la décision du gouvernement de redéployer le détachement BELUFIL a été communiquée aux conseillers militaires auprès du département des opérations de maintien de la paix des Nations unies. Le force commander de l'opération UNIFIL a par ailleurs également été mis au courant de cette décision. Les tâches opérationnelles du détachement belge se sont arrêtées définitivement le 15 octobre 2014 lorsque le dernier corridor du blue point qui lui a été affecté a été déminé. Une première partie du personnel rentrera en Belgique et ensuite les véhicules et le matériel seront préparés pour le rapatriement vers la Belgique sous la direction du service compétent des Nations unies. L'embarquement du matériel à Beyrouth est planifié pour fin décembre de cette année et dépend de la disponibilité du navire affrété par les Nations unies.
Mijnheer de minister, ik dank u voor uw antwoord, maar er liggen op dat grondgebied natuurlijk nog vele mijnen verspreid. Die liggen niet zozeer op de blue points, waarover er een akkoord voor ontmijning bestaat, ook met ons land. Ik vind het jammer dat ons land geen initiatief neemt om ter zake tot een nieuw akkoord te komen. Het is nodig, ook vanuit humaan opzicht, de ontmijning voort te zetten, vooral omdat ons land een bewezen expertise op dat vlak heeft. Het is een van onze specialiteiten. Wij worden daarvoor internationaal geroemd. Wij zouden die taak moeten voortzetten en versterken. Ik betreur dus absoluut de stopzetting van die operatie.
De heer Crusnière is niet aanwezig en heeft niets laten weten en bijgevolg vervallen zijn vragen nrs 53 en 54. Vraag nr. 422 van collega Dallemagne wordt omgezet in een schriftelijke vraag, net als vraag nr. 59 van mevrouw Fernandez Fernandez. Collega Vanvelthoven is niet aanwezig voor het stellen van zijn vraag nr. 75. Vragen nrs 121 en 124 van collega Dallemagne worden eveneens omgezet in schriftelijke vragen.
Mevrouw de voorzitter, mijnheer de minister, het regeerakkoord geeft Landsverdediging een prominente rol in onze samenleving. De regering vraagt grote investeringsbudgetten. Het regeerakkoord bepaalt expliciet dat het leger een strategische verzekering is. De vraag is wat Defensie kan en wil doen om de burgers te beschermen tegen ebola en tegen de snelle expansie van ebola in West-Afrika. Het is logisch dat wij nagaan in welke mate de beschikbare voorzieningen hun nut hebben in de strijd tegen de ebola-epidemie. Het vervoer van een ebolapatiënt in België gebeurt met een ambulance en de MUG van het Militair Hospitaal Koningin Astrid van Landsverdediging. Landsverdediging heeft daarvoor twee ziekenwagens type B uitgerust. Er is ook in procedures voorzien voor het personeel van de interventieteams. De beste verzekering tegen een ebolabesmetting in België is de aanpak van het probleem aan de bron, met name in West-Afrika. Er is nood aan financiële fondsen, maar zeker ook aan logistiek materiaal en gekwalificeerd medisch personeel. Er zijn andere landen die militaire middelen en manschappen ontplooien in West-Afrika om die landen en de ngo’s bij te staan, met name de VS, Frankrijk en Groot-Brittannië. Ook het Europees Parlement heeft een oproep gedaan aan de EU-lidstaten. Wij hebben vrij snel capaciteit kunnen vrijmaken in de strijd tegen IS. Heeft Defensie de opportuniteit en mogelijkheid tot een militair-humanitaire operatie tegen ebola in West-Afrika onderzocht? Waarom is het tot op vandaag onmogelijk gebleken om met materiaal en manschappen uit medische en andere componenten, zelfstandig of in samenwerking met bondgenoten, een dergelijke operatie op te zetten? Liggen capaciteitsproblemen of politieke bezwaren daarvan aan de basis? Klopt het dat het militair hospitaal in Neder-Over-Heembeek in geval van biologische ongevallen een coördinerende rol zou kunnen spelen? Is het militair hospitaal uitgerust met een speciale isolatie-afdeling? Klopt het dat er in het verleden een probleem was met de luchtcirculatie die niet zou aangepast zijn en zou uitgeven op de rest van het ziekenhuis? Zult u de piste van een niveau 4-instelling in Neder-Over-Heembeek integreren in uw denkoefening over de opportuniteit en de toekomst van dat ziekenhuis binnen de Belgische Landsverdediging? Op dit moment hebben wij nog geen niveau 4-instelling. Klopt het dat er een speciale uitrusting is voor de Embraers waarmee besmette personen indien nodig kunnen worden getransporteerd? Klopt het dat de NAVO beschikt over een vrij goed uitgebouwde capaciteit en goed opgeleid personeel dat kan worden ingezet bij ernstige bio-incidenten? Wat zijn de opties inzake een mogelijke inspanning van de NAVO?
Madame la présidente, monsieur le ministre, la communauté internationale doit faire face à la plus mortelle et importante épidémie d'Ebola connue à ce jour, une épidémie qui touche principalement l'Afrique de l'Ouest où plus de 4 000 personnes sont déjà décédées à cause de ce virus. Cependant, l'ambassadrice américaine auprès de l'ONU a estimé le jeudi 30 octobre avoir noté les "premiers signes tangibles" qu'Ebola pourrait être vaincu. C'est dans ce contexte que la Défense nationale a, enfin, présenté une contribution concrète dans cette lutte internationale pour répondre aux besoins logistiques criants des ONG et des États touchés via le don de 15 Unimog. J'aimerais, dès lors, monsieur le ministre, pouvoir faire le point sur la contribution de la Défense belge dans la lutte contre cette épidémie qui touche une région très importante notamment au regard des relations diplomatiques de notre pays. Quelle est la vision transversale (Affaires étrangères, Coopération, Santé publique, Défense nationale, etc.) du gouvernement pour faire face à cette épidémie et appuyer les pays touchés, les ONG actives sur place et la communauté internationale? Pourquoi la Défense nationale semble-t-elle avoir été si lente à répondre aux besoins logistiques criants des ONG sur place comme MSF Belgique? Par ailleurs, le ministre De Croo a, dans une réponse parlementaire, évoqué l'opportunité d'envoyer une mission B-FAST en Guinée. Cette opération comporterait l'installation d'un laboratoire mobile qui peut analyser des échantillons de sang. Comment la Défense nationale se positionne-t-elle dans ce cadre? Des initiatives additionnelles de la Défense sont-elles envisagées sur le long terme afin d'apporter sa contribution logistique dans l'éradication de cette épidémie? Au niveau militaire, une coordination européenne a-t-elle été mise en place? Selon vous, quelles leçons le SEAE et l'AED peuvent-ils tirer de cette crise et de la lenteur de la réponse qui a été apportée notamment sur le plan logistique?
Mijnheer de minister, mijn vraag is iets specifieker dan die van mijn twee voorgaande collega’s. Ik beperk mij tot de bekommernis over de tachtig militairen die momenteel gestationeerd zijn in Mali in het kader van de European Union Training Mission. Mali is een buurland van Guinea, waar ebola nogal heftig tekeergaat. Ook Nederlanders zijn daar gestationeerd. De Nederlandse militaire overheden hebben voor hun soldaten ter plaatse de nodige maatregelen genomen. Met mijn vraag wil ik weten of wij gelijkaardige maatregelen hebben genomen of kunnen nemen. Mijnheer de minister, ik heb een vijftal vragen. Ten eerste, welke voorzorgsmaatregelen hanteren de Belgische troepen op het vlak van hygiëne, voedsel, menselijke contacten en het betreden van medische instellingen? Ten tweede, welke beschermingsmaatregelen worden er genomen indien militairen in aanraking zouden komen of zouden kunnen komen met het ebolavirus? Ten derde, kan een mogelijke uitbraak van het virus de operaties aldaar in gevaar brengen? Ten vierde, kan een eventuele uitbraak gevolgen hebben voor de verdere aanwezigheid in Mali? Ten vijfde, op welke wijze worden de deelnemende militairen en hun families ingelicht over voorzorgs- en beschermingsmaatregelen?
Mevrouw de voorzitter, geachte collega’s, ik wil opmerken dat ik vorige week aangaande ebola en onze internationale bijdrage ter zake verschenen ben voor een gemengde commissievergadering Volksgezondheid, Buitenlandse Zaken en Defensie en dat ik daar eigenlijk al antwoord heb gegeven op alle vragen, uitgezonderd op de vragen van de heer Penris. De vragen zijn nu gesteld; mogelijk waren de vraagstellers verhinderd op het moment dat in die commissie de uiteenzettingen werden gegeven. Om het spel fair te spelen, zal ik de vragen nu beantwoorden, maar ik wil er toch op aandringen te proberen de werklast te beperken. Iedereen heeft het druk, ook u. De werklast kan worden beperkt in die mate dat vragen maar één keer moeten worden beantwoord. De Wereldgezondheidsorganisatie heeft de coördinatie van de strijd tegen ebola in West-Afrika toevertrouwd aan een aantal lead nations, zijnde de Verenigde Staten voor Liberia, het Verenigd Koninkrijk voor Sierra Leone en Frankrijk voor Guinea. België is geen lead nation, maar schrijft haar inspanningen in in een globaal plan, zoals wij dat trouwens voor alle internationale tussenkomsten doen. Defensie staat in contact met Frankrijk, dat de behoeften ter plaatse bepaalt. Deze werkwijze laat ons toe de inspanningen te coördineren, met een maximum aan efficiëntie. Zoals al werd aangehaald, had Frankrijk de nood gedetecteerd aan middelzware alleterreinvoertuigen type Unimog voor het medisch transport. Wij hebben die vraag bekeken, zijn erop ingegaan en hebben een vloot van vijftien voertuigen ter beschikking gesteld, ter waarde van ongeveer 300 000 euro, bedoeld voor de civiele bescherming in Guinea. Defensie heeft deze voertuigen aan boord van het Nederlandse marineschip Karel Doorman geladen, dat op 6 november is vertrokken en intussen in Guinea is aangekomen. Mijnheer De Vriendt, verschillende NAVO-landen beschikken over labocapaciteiten bij bio-incidenten. Desgevraagd wordt die capaciteit door NAVO-landen ter beschikking gesteld van de lead nations. Frankrijk heeft België een dergelijke vraag naar een mobiel labo gesteld. Het labo, dat gemeenschappelijk wordt gefinancierd door Defensie en de UCL, werd ter beschikking gesteld van B-FAST. Zoals u weet, valt dit mechanisme onder de bevoegdheid van de federale overheidsdienst Buitenlandse Zaken. In het verleden heeft Defensie altijd haar bijdrage geleverd in de activering van B-FAST wanneer dat nodig was, zowel met materieel als met personeel. À côté du don précipité de matériel, la possibilité d'envoyer un laboratoire mobile en appui d'une infrastructure médicale déployée en Guinée est étudiée. Ce laboratoire a la capacité d'identifier les agents pathogènes. Diffusé fin octobre 2014, le plan français prévoit le déploiement dans l'arrière-pays de centres de traitement Ebola dont l'ouverture aux patients s'étale sur plusieurs mois. Avec le déploiement étudié par B-FAST encadrant le laboratoire B-LiFE (Biological Light Fieldable Laboratory for Emergencies) dans lequel est employé du personnel de la Défense, la Belgique s'inscrit dans le timing du plan global français. Monsieur Pirlot, la Défense n'a jamais reçu de questions spécifiques de la part de MSF. D'ailleurs, la Belgique souhaite apporter sa contribution au plan global de lutte contre l'épidémie d'Ebola en Afrique de l'Ouest. La réponse aux besoins criants des ONG est coordonnée au niveau de l'Union européenne par le Emergency Response Coordination Centre (ERCC) dépendant de la DG ECHO (European Commission DG Humanitarian Aid and Civil Protection) Mijnheer De Vriendt, wat het militair hospitaal in Neder-Over-Heembeek betreft, kan dat slechts een rol spelen in een raamwerk van hulpverlening indien daarvoor in het nodige kader en de bijkomende financiering worden voorzien. Er bestond immers tussen 2002 en 2006 een isolatieafdeling in het militair hospitaal uitgerust met een lokale isolator en voorzien van adequate luchtcirculatie. De afdeling werd toen echter gesloten – herinner u wie er destijds minister was – waardoor het hospitaal momenteel niet meer over een afdeling geschikt voor de bestrijding van ebola beschikt. De voormalige afdeling heropstarten, impliceert een aankoop van al het nodige medische materieel en zou een investering van meerdere maanden zoniet jaren inhouden. De vraag of dit opportuun is, moet gezien worden in het licht van de studie over de toekomstige capaciteiten waarvan sprake is in het regeerakkoord. Deze grondige denkoefening vertrekt natuurlijk van een brede waaier aan opties. De aanzet tot deze oefening zal ik in mijn strategisch plan hernemen, zoals reeds aangekondigd. We hebben het over niveau 4. Als we dit opnieuw willen, dan hebben we het over studie en investering en zijn we een jaar verder voor we zover zijn. U vraagt of ik hierover wil meedenken. Ik wil over alles meedenken maar er zijn vandaag drie ziekenhuizen ingericht om aan deze noden te voldoen. Zij bekijken ook hoe men verdere stappen kan zetten. Ik wil hier wel over meedenken maar we moeten bekijken waar dit juist thuishoort. Dat is de vraag die we ons steeds opnieuw moeten stellen. Mijnheer De Vriendt, wat betreft uw vraag over de Embraer, er bestaan isolatoren die in vliegtuigen geplaatst kunnen worden. Deze moeten natuurlijk wel aan de eisen van de vliegveiligheid voldoen. Het certificeringproces is zeer tijdrovend en complex. Een aantal landen maar ook een aantal bedrijven hebben dit proces voor de aanpassing van hun toestellen met succes doorlopen. Ze verkiezen natuurlijk om slechts toestellen met een groot bereik aan te passen zodat ze geen tussenlandingen moeten maken met besmette patiënten. Een Embraer heeft een relatief klein bereik en wordt daarvoor niet gebruikt. Daarom onderzoekt Defensie samenwerking met andere NAVO-landen voor dergelijk luchttransport. Het is trouwens zo dat we dienaangaande, zoals ik vorige week in de commissie heb meegedeeld, een aantal internationale akkoorden hebben waardoor we, indien nodig, een beroep kunnen doen op externe capaciteit. Mijnheer Penris, wat betreft de beschermingsmaatregelen van de Belgische militairen in het raam van de EUTM in Mali, werd een matrix opgesteld met een duidelijke opschaling van de te nemen maatregelen al naargelang het risico. Deze matrix voorziet onder andere in bewustmakings- en informatiesessies, beperkingen in de bewegingen en in de contacten buiten het kamp, en het eventueel in quarantaine plaatsen van het volledige kamp. Het Belgische detachement ontvangt zeer regelmatig inlichtingen met betrekking tot de verspreiding van ebola vanuit het Europese EUTM-hoofdkwartier en het operationele centrum van Defensie zodat men de geschikte maatregelen kan nemen. De Belgische militairen worden op verschillende manieren ingelicht over de voorzorgs- en beschermingsmaatregelen. Vóór hun vertrek ontvangen zij onder andere een uitgebreide presentatie over de gezondheidsrisico’s in de zone van bestemming en welke preventieve maatregelen zij voor zichzelf en collectief kunnen treffen. Ter plaatse worden bewustmakings- en informatiesessies georganiseerd, evenals trainingsmomenten in het licht van de te nemen maatregelen. De collectieve hygiëne- en voedselveiligheid ter plaatse is een verantwoordelijkheid van de cel Hygiëne en Preventie van het Duitse medische element dat steun levert in het kader van EUTM in Mali. Wij werken daar uiteraard mee samen. Onze Belgische militairen maken en zullen ook geen gebruik maken van lokale medische instellingen. Wij hebben onze voorzorgsmaatregelen genomen. Mijn kabinet wordt trouwens voortdurend op de hoogte gehouden van eventuele problemen ter plaatse.
Mijnheer de minister, ik ga in op één specifiek punt, met name Neder-Over-Heembeek. Eerlijk gezegd denk ik dat specialisatie en excellentie de toekomst van Neder-Over-Heembeek kunnen verzekeren. Er wordt nu gedebatteerd over een mogelijke privatisering. Ik vind echter dat Defensie expertise niet moet afstoten maar versterken. Binnen uw strategische oefening zou u moeten oplijsten waar onze expertise en specialisatie liggen. Daarnet spraken wij over ontmijning, nu over Neder-Over-Heembeek. Het kan voor Defensie interessant zijn om vanuit die expertisedomeinen te vertrekken en die te verankeren en te versterken. Dan kunnen verdere stappen worden gezet. Privatisering of het afstoten van Neder-Over-Heembeek zal ons ook voor problemen stellen bij buitenlandse operaties, als wij die nog zullen doen tenminste. Neder-Over-Heembeek kan op het vlak van brandwondenverzorging en dergelijke vaker een belangrijke rol spelen, niet alleen hier maar ook in het buitenland. Na een privatisering zal dat allemaal veel minder evident zijn.
Ik heb wat bijkomende informatie die ik vorige week ook in de commissie heb gegeven. Mijnheer De Vriendt, u spreekt over specialisaties. Virologie is geen specialisatie van Defensie. Wij hebben één persoon die, indien nodig, kan optreden in het domein van virussen en bacteriën. Eén dokter is daarin gespecialiseerd, en één urgentiearts heeft zich in zijn vrije tijd bijgeschoold om te kunnen deelnemen aan humanitaire acties, zoals nu in West-Afrika. Hij is daar trouwens op eigen houtje heen gegaan tijdens zijn verlof.
Ik heb het debat opengetrokken naar Neder-Over-Heembeek in het algemeen. Volgens mij behoort brandwondenverzorging wel degelijk tot onze expertise.
Het gaat niet om brandwonden, het ging over…
Ja. Ik herhaal dat ik het debat wat heb opengetrokken naar aanleiding van de berichten over een mogelijke privatisering. Ik kom terug tot mijn basisstelling: Defensie moet vertrekken vanuit haar expertise en specialisaties. Neder-Over-Heembeek als instelling maakt daar deel van uit. U neemt dat best mee in uw strategische denkoefening.
Mijnheer de minister, ik dank u voor uw antwoord dat mij alleszins geruststelt. Het feit dat ik die vraag moet stellen, betekent echter dat de betrokken militairen of mensen uit hun omgeving minder gerust zijn. Hebben u en uw medewerkers signalen opgevangen van ongerustheid of heeft de defensiestaf daaromtrent signalen opgevangen? Blijkbaar valt er dienaangaande toch nog een en ander te corrigeren.
Mijnheer Penris, mij is dat in ieder geval niet als een probleem aangedragen. Het is wel mogelijk dat mensen zich ongerust maken. Normaal gesproken heeft Defensie haar middelen om families van militairen in operaties op de hoogte te houden, maar het klopt dat daar niet breed over gecommuniceerd wordt. Ik zal dat noteren als aandachtspunt. Over dat soort voorzorgsmaatregelen kunnen we misschien breder communiceren. Voor mensen in buitenlandse missies organiseren wij in ieder geval op regelmatige basis familiedagen binnen Defensie, zoals die genoemd worden, waar dat soort informatie wordt verstrekt.
Vraag nr. 141 van de heer Van der Maelen wordt omgezet in een schriftelijke vraag.
Mijnheer de minister, in het regeerakkoord staat het volgende: '”Wij blijven ijveren voor internationale initiatieven met het oog op een verbod of minstens een betere controle op wapensystemen met een willekeurig bereik en/of een buitensporig effect op burgers.” Kernwapens vallen uiteraard onder die classificatie. Van 8 tot 9 december vindt in Wenen een conferentie plaats over de humanitaire impact van nucleaire wapens. Die conferentie is reeds toe aan haar derde editie en zou een fundamentele stap voorwaarts moeten kunnen zetten in het wereldwijde verbod op kernwapens. Zoals wij allemaal weten, heeft de Belgische regering het non-proliferatieverdrag getekend. Ik heb een aantal vragen in dat verband. Wie zal ons land vertegenwoordigen op de conferentie in Wenen? Welk standpunt zal ons land daar innemen? Hoe zult u verzekeren dat wij een constructieve rol spelen in deze dynamiek? Heeft ons land het Nieuw-Zeelandse Joint Statement on the Humanitarian Consequences of Nuclear Weapons getekend? Als dat nog niet het geval is, zal ons land dat doen? Welke concrete stappen inzake de verwijdering van kernwapens uit de Europese Unie zal deze regering nemen? Zal ons land binnen de NAVO het recht verdedigen van individuele NAVO-lidstaten om in bilateraal overleg met de VS over te gaan tot de verwijdering van kernwapens van hun grondgebied, iets wat Griekenland en Canada al eerder hebben gedaan? Zal ons land binnen de NAVO pleiten voor het moderniseren of opheffen van de geheimhouding omtrent de stationering van kernwapens? Dat is een debat dat Nederland vrij assertief aangaat. Zal ons land de reductie en verwijdering van kernwapens binnen het bondgenootschap agenderen, zoals ook Nederland probeert? Vindt u dat het verenigbaar is om, enerzijds, het non-proliferatieverdrag te tekenen en, anderzijds, de aanwezigheid van kernwapens op Europese bodem en het Strategisch Concept van de NAVO te bestendigen? Vindt u het verenigbaar om, enerzijds, het non-proliferatieverdrag te tekenen en, anderzijds, een vervanging van kernwapens op Europese bodem door nieuwe, meer performante systemen goed te keuren?
Mijnheer De Vriendt, voor de antwoorden op uw eerste vier vragen verwijs ik u graag door naar de minister van Buitenlandse Zaken die bevoegd is voor deze materie. In verband met de verwijdering van kernwapens uit de Europese Unie vestig ik er de aandacht op dat er geen nucleaire wapens opgenomen zijn in het gemeenschappelijk buitenland- en veiligheidsbeleid van de Europese Unie. België heeft zich akkoord verklaard met het Strategisch Concept van de NAVO waarbij de afschrikking gebaseerd is op conventionele en nucleaire capaciteiten en waarbij lasten en risico’s billijk verdeeld worden over zoveel mogelijk lidstaten. Als betrouwbare bondgenoot van de NAVO steunt België het beleid van de alliantie, hecht het veel belang aan de solidariteit met zijn bondgenoten en zal het noch eenzijdige initiatieven ondernemen, noch ondersteunen. Wijzigingen aan de nucleaire houding van de NAVO worden door de lidstaten trouwens bij consensus genomen. Ons land is echter wel bereid om in het kader van de non-proliferatie en in overleg met de NAVO-partners initiatieven te steunen die de juiste omstandigheden creëren voor verdere reductie van nucleaire wapens. In verband met het extern communicatiebeleid van de alliantie worden momenteel in de NAVO voorstellen besproken. Ons land neemt actief deel aan deze besprekingen en ondersteunt deze evenzeer. Binnen de NAVO waren reeds nucleaire samenwerkingsverdragen van kracht toen het non-proliferatieverdrag werd onderhandeld en in werking trad. Deze specifieke situatie werd aanvaard door de landen die het verdrag ondertekenden en werd tijdens de herzieningsconferenties niet in vraag gesteld. Het operationeel houden en het verlengen van de levensduur van de bestaande Amerikaanse nucleaire wapens is een strikt nationale Amerikaanse verantwoordelijkheid en heeft als doel deze wapens beter te beschermen en veiliger te maken tegen de dreigingen van de 21ste eeuw, zodat ze op een effectieve manier kunnen blijven bijdragen tot de ontradingspolitiek van de Verenigde Staten, zijn bondgenoten en partners. Het gaat hier dus niet om het ontwikkelen van nieuwe nucleaire wapens. België deelt met een groot aantal landen de visie van een wereld zonder nucleaire wapens en is de mening toegedaan dat kernontwapening pas kan aan het einde van een onderhandelingsproces en zeker niet aan het begin. Deze visie is er een op lange termijn en kan enkel worden verwezenlijkt als alle nucleaire mogendheden zich daartoe te verbinden door concrete, onomkeerbare en verifieerbare stappen te ondernemen en als het non-proliferatieverdrag universeel wordt en volledig wordt gerespecteerd. Verder beschouwt ons land elke maatregel die in nauw overleg met de andere NAVO-partners het vertrouwen en de transparantie vergroot als een bron van stabiliteit, en ziet het deze initiatieven als een mogelijke stap in de richting van een verdere wereldwijde vermindering van het aantal nucleaire wapens.
Mijnheer de minister, dit is een vrij teleurstellend antwoord. Ten eerste, ik heb u er niet voor horen pleiten dat België assertief het voortouw zou nemen inzake nucleaire ontwapening. Ik heb u dat niet horen zeggen vandaag. Ik vind dat toch een achteruitgang, zeker wanneer België in het buitenlands beleid en defensiebeleid een bepaalde ethiek en een bepaalde vooruitstrevendheid wil hanteren. Ten tweede, u schakelt zich in in de status-quo. België zal immers geen eenzijdige stappen ondernemen. België zal toch wel in discussie gaan, mag ik hopen? Ook dat blijkt niet het geval. Andere landen doen veel meer. Griekenland en Canada hebben, met succes overigens, bilaterale gesprekken gevoerd met de VS over de verwijdering van kernwapens van hun grondgebied. Ook Nederland is zeer actief. Blijkbaar vindt u de Benelux wel een mooie organisatie maar als puntje bij paaltje komt en het over nucleaire ontwapening gaat, distantieert u zich van de Nederlandse houding op dat vlak. Ten derde en ten laatste, de vervanging van de huidige kernwapens door nieuwere, meer performante systemen, is niet uitsluitend een Amerikaanse bevoegdheid. Dit is besproken op vergaderingen waar ook Belgische vertegenwoordigers aanwezig waren. Met andere woorden, België heeft dit minstens impliciet mee goedgekeurd. Dat betekent dat België wel degelijk een stem heeft in de discussie over de vervanging van de kernwapens op zijn grondgebied.
Mevrouw de voorzitter, mijnheer de minister, het is voor de verandering een erg korte vraag. Is de regering bereid om aan het einde van de legislatuur artikel 167 van de Grondwet voor herziening vatbaar te verklaren? Wat is uw standpunt over een mogelijke herziening van artikel 167 zodat het Parlement de beslissing kan nemen aangaande buitenlandse militaire operaties van ons land? U weet dat verschillende andere lidstaten van de Europese Unie op dat vlak veel verder dan België staan. Zijn ter zake tussen de regeringspartners afspraken gemaakt? Wat is uw sentiment?
Mevrouw de voorzitter, mijnheer De Vriendt, actueel is een herziening van de Grondwet niet aan de orde. Dat zou immers een ontbinding betekenen. Het inroepen van een grondwetswijziging houdt een ontbinding van de Kamers in, wat wij vandaag niet zullen doen. In antwoord op uw tweede vraag wijs ik erop dat het regeerakkoord geen engagement vermeldt om artikel 167 van de Grondwet voor herziening vatbaar te stellen.
Mevrouw de voorzitter, mijnheer de minister, het eerste punt van uw antwoord is natuurlijk heel jammer. [[Hilariteit.]] Het zou immers een mooie aanleiding voor de val van de regering zijn. In alle ernst moet ik evenwel vaststellen dat u in de pers meer inhoudelijk op de problematiek ter zake en op de mogelijke herziening van artikel 167 ingaat dan wat u hier vandaag in de commissie antwoordt. Ik zou graag uw inhoudelijke inschatting willen kennen van meer beslissingsrecht voor het Parlement, voorafgaand aan buitenlandse militaire operaties. Wat is uw mening of standpunt daaromtrent? Dat was eigenlijk mijn vraag.
Mijnheer De Vriendt, ik denk dat mijn persoonlijke mening er niet toe doet. Het regeerakkoord is zeer specifiek en stelt uitdrukkelijk dat de beslissing omtrent deelname aan buitenlandse operaties zal gebeuren conform de Grondwet. Deze regering zal dus handelen conform de Grondwet. Dat neemt niet weg dat u ook weet dat ik omtrent de verlenging van de missie in Irak afgelopen vrijdag zelfs vóór de Ministerraad heb verklaard om naar het Parlement te komen, maar dat is niet gelukt. Wel ben ik de dag erna gekomen om in alle openheid die beslissing te nemen. Het is wel een feit dat de regering beslissingen neemt conform de Grondwet.
Mijnheer de minister, zou u zich akkoord verklaren indien het Parlement met het oog op volgende buitenlandse militaire operaties er een gewoonte van maakt om telkens een resolutievoorstel goed te keuren vooraleer de militaire operatie effectief van start gaat? Die praktijk is uiteraard niet voorzien in de Grondwet, maar het kan wel eigen zijn aan een goede manier van parlementair werken.
Dit is wel boeiend. We zouden deze discussie eigenlijk eens aan een toog moeten voeren. Mijnheer De Vriendt, ik ga er nu geen uitspraken over doen. Het regeerakkoord is heel duidelijk. Persoonlijk vind ik dat wij best een zo breed mogelijk draagvlak hebben voor de deelname aan operaties. Ik ben echter ook voorstander van een vlotte besluitvorming en ik wens tot de juiste besluiten te komen. U hebt trouwens gezien op welke manier uw eigen fractie zich uiteindelijk niet akkoord heeft verklaard, ondanks de wijze waarop die resolutie tot stand was gekomen, met alles wat er al dan niet in stond. Ik weet dus niet of dat altijd de beste manier is. Wel vind ik dat er zo veel mogelijk inspraak of inkijkrecht moet zijn, of hoe u het ook noemen wil. Er moet transparantie zijn aangaande de mogelijke interventies die wij overwegen. Echter, bij dit soort beslissingen spelen soms ook factoren mee die om veiligheidsredenen niet altijd volledig openbaar gemaakt worden.
Mevrouw de voorzitter, mijnheer de minister, tijdens het debat in plenaire vergadering herhaalde u wat in het regeerakkoord staat, met name dat de gevechtsvliegtuigen moeten worden vervangen. Samen met de andere aankopen als de reeds bestelde transportvliegtuigen, de fregatten, de mijnenvegers, gepantserde jeeps, drones en dergelijke, gaat het over een factuur die gemakkelijk tot 10 miljard euro kan oplopen. Ten eerste, hoe zal de regering die ambities betalen, nu wij de besparingen kennen? Ten tweede, wat zijn de mogelijke alternatieve financieringswijzen voor de grote investeringsprogramma’s waarvan sprake in het regeerakkoord? Ten derde, wanneer verwacht u dat de eerste afbetalingen moeten gebeuren voor de grote investeringsprogramma’s? Op welke termijn? Welke bedragen schat u dat er nodig zullen zijn? Ten vierde, welk budgettair pad stelt de regering voor inzake het defensiebudget voor de komende tien jaren? Wij kennen de NAVO-norm van 2 % van het bbp. Hoe staat de regering daartegenover? Ten vijfde, zal België de NAVO-norm respecteren om 20 % van het budget te besteden aan materiaal en investeringen in materiaal? Ten zesde, hoe wil de regering het Parlement betrekken bij beslissingen over grote aankoopdossiers, los van de commissie legeraankopen?
Mevrouw Jadin is niet aanwezig en bijgevolg vervalt haar vraag nr. 280. Mijnheer Top, uw vraag over pooling and sharing werd aansluitend bijgevoegd.
Mevrouw de voorzitter, mijnheer de minister, deze vraag is verwant met deze van collega De Vriendt. In het regeerakkoord lazen wij dat het budget van Landsverdediging een grote inspanning heeft geleverd inzake de sanering van de overheidsfinanciën tijdens de voorbije jaren. Na de beleidsverklaring werd dat al gewijzigd en moet ook Defensie blijkbaar besparen. Toch blijkt uit het akkoord dat men niet alleen F-16’s wil vervangen, maar ook fregatten, mijnenjagers en andere wapensystemen wil vervangen of aankopen. Ik heb daarom de volgende vragen. Ten eerste, waar zal de regering het geld halen om die ambities te financieren? Wat zijn de budgettaire gevolgen van deze ambities? Welke departementen zullen het met minder moeten doen eens het regeerakkoord wordt uitgevoerd? Wat mag ik begrijpen onder de alternatieve financieringswijzen voor grote investeringsprogramma’s waarover men het heeft in het regeerakkoord? Ten tweede, wanneer plant men de aankoop van die gevechtsvliegtuigen? Vanaf wanneer dienen deze afbetaald of betaald te worden? Op welke termijn zal dit gebeuren? Ten derde, vanaf wanneer worden de reeds bestelde aankopen, bijvoorbeeld van fregatten en mijnenvegers, precies afbetaald en op welke termijn gebeurt dit? Ten vierde, hoe zullen de regering en de minister het Parlement betrekken bij die aankoopdossiers? Ten vijfde, in het regeerakkoord wordt duidelijk gemaakt dat de NAVO de favoriete partner is van de regering. Zal de minister dan ook de NAVO-norm respecteren en 20 % van het defensiebudget besteden aan investeringen in militair materiaal? Ik heb een aantal bijkomende vragen inzake pooling and sharing. Het regeerakkoord bepaalt dat de regering zich zal inspannen voor een versterking van de internationale samenwerking via meer pooling and sharing en meer gemeenschappelijke materiaalverwervingsprogramma’s. Ten eerste, enerzijds wil u investeren in nieuwe gevechtsvliegtuigen en ander duur materiaal, anderzijds, wordt de term pooling and sharing meerdere malen gebruikt in het regeerakkoord. Is dat geen contradictie? Ten tweede, voor welke aankopen van materiaal overweegt u pooling and sharing en met welke landen?
Vraag nr. 421 van de heer Dallemagne vervalt aangezien hij niet aanwezig is.
Mevrouw de voorzitter, collega’s, het defensieluik van het regeerakkoord is ambitieus. Dat is een goede zaak voor Landsverdediging, want het was nodig. Het begrotingsakkoord vergt echter grote inspanningen en ik begrijp dus goed dat velen het defensiedossier van dichtbij volgen. Ik denk daarbij in de eerste plaats aan de vrouwen en mannen die er werken en die een contradictie zien in de teneur van het regeerakkoord en hetgeen op budgettair vlak werd beslist. Dat dit ongerustheid teweegbrengt bij het personeel en bij onze internationale partners, daar heb ik alle begrip voor en veel empathie, maar ik voeg er meteen aan toe dat doemdenken niet aan mij is besteed. Ik laat de schouders niet hangen; dat zou ons trouwens geen stap vooruit helpen. Men kan uiteraard niet rond de vaststelling dat Defensie in het verleden al veel heeft bijgedragen aan de saneringen van de openbare financiën en dat dit nu opnieuw het geval is. U weet echter dat de economische en budgettaire context waarin dit land verkeert van die aard is dat het, gelet op het bijzonder zware saneringstraject dat wij de komende jaren moeten afleggen, onmogelijk zou zijn om voor Defensie in een uitzonderingsregime te voorzien. Dat heeft alvast de regering zo gezien. Toch meen ik dat het regeerakkoord en bepaalde begrotingsbeslissingen interessante perspectieven bieden, daar gaat het voor mij om. Afgaande op de vele vragen en reacties in de media is niemand de passage in het regeerakkoord ontgaan die stelt dat aan het leger opnieuw de middelen moeten worden gegeven om de taken naar behoren uit te voeren. Dit moet niet morgen gebeuren, maar wel tijdens deze legislatuur. Het moet ook niet gebeuren op basis van het actuele ambitieniveau, maar wel op basis van de nieuwe strategische visie op de kerntaken van de Krijgsmacht en de daarvoor noodzakelijke capaciteiten. Het regeerakkoord bepaalt trouwens zeer duidelijk dat de nodige beslissingen in verband met de globale budgettaire lijnen slechts genomen kunnen worden binnen de contouren van een strategische langetermijnvisie. De regering heeft mij zes maanden de tijd gegeven om die visie uit te werken. U zult dan ook begrijpen dat ik in dit stadium geen uitspraken zal doen over de concrete gevolgen voor het personeel, de infrastructuur, de investeringsprogramma’s, hun kostprijs en de timing. Wel weet ik dat het voor deze regering nu belangrijk is om de tering naar de nering te zetten, om de economie zoveel mogelijk zuurstof te geven en opnieuw aan te knopen met de economische groei, want dat is de beste garantie voor de toekomst, niet alleen om de kosten van de vergrijzing op te vangen, maar ook om de noodzakelijke investeringsmiddelen te kunnen teruggeven aan Defensie. Op de vraag waar de middelen vandaan moeten komen, antwoord ik dat het in de eerste plaats van een nieuwe groei zal moeten zijn. Er is echter nog meer. L'accord de gouvernement prévoit pour le moyen et le long terme l'instrument pour garantir les investissements nécessaires et, surtout, leur couverture budgétaire. Il s'agit d'une loi-programme militaire à l'exemple de ce qui se passe dans certains autres pays et couvrant une période de dix ans. Pour notre pays, c'est une nouveauté politique et surtout une opportunité pour planifier le rééquipement militaire à long terme, dans un cadre budgétaire stable. Enfin, nous parviendrons grâce à cet outil à briser ce cercle vicieux qui entraînait que les hypothèses budgétaires ne tenaient qu'un conclave. L'importance de cette mesure méthodique ne peut pas être sous-estimée et répond parfaitement à un besoin fort de stabilité budgétaire. Sans m'avancer dans les modalités, la capacité budgétaire des forces armées se composera à l'avenir d'une enveloppe pour les dépenses courantes et d'une enveloppe pour le rééquipement des grands systèmes d'armes. Aujourd'hui, nous ne connaissons pas les décisions quantitatives qui concernent la première enveloppe. Ce qui ne se trouve pas dans l'accord gouvernemental, mais qui figure parmi les notifications budgétaires, est la décision de donner à la Défense la possibilité de faire appel à une partie des provisions. Men geeft Defensie de mogelijkheid om aanspraak te maken op een deel van de provisies. Mais le court terme ne s'annonce pas facile et nos partenaires européens, ainsi que nos alliés atlantiques, nous regardent et se posent des questions. Il faudra donc expliquer et rassurer. Je pense que l'accord de gouvernement, comme je viens de vous l'expliquer, contient des éléments rassurants, mais ils visent plutôt le moyen et le long terme. Je suis convaincu que la norme d'au moins 20 % de dépenses d'investissement est, à terme, un objectif tout à fait réaliste. Selon moi, c'est aussi la norme la plus importante. En revanche, je dois avouer que la norme d'au moins 2 % du produit intérieur brut pour les dépenses de la Défense sera plus difficile à atteindre. En 2015, la Belgique sera aux alentours du seuil de 1 % du PIB mais l'appréciation de la contribution belge ne doit pas se faire uniquement sur ces données quantitatives telles que le budget. Men moet altijd opletten als er cijfers worden genoemd. Bij de fameuze 2 % van de NAVO zijn ook de uitgaven voor de militaire pensioenen inbegrepen. Op die manier komen we nog juist boven de 1 % uit. Het is een feit dat het percentage zakt. Daarover is iedereen het eens. Ten opzichte van de 2 % komen we nog altijd uit op de 1 %-grens. Malgré ses moyens limités, ce que la Défense fait sur le terrain est remarquable et son professionnalisme et son efficacité sont appréciés par tous nos partenaires. Malgré la situation difficile passée et présente, la Belgique assume pleinement son engagement et est un allié fiable. La participation belge en Afghanistan, en Libye et, plus récemment, en Irak en est la preuve. Wat de pooling and sharing betreft, kan ik nog geen concreet antwoord geven op uw vragen voor welke aankopen en met welke landen het principe wordt toegepast, zolang er geen strategische keuzes gemaakt zijn over de te behouden en eventueel nieuwe capaciteiten. Defensie zal zich alleszins blijven inspannen voor de versterking van de internationale samenwerking via gemeenschappelijke materieelverwervingsprogramma’s zoals we dat vandaag doen en via het concept pooling and sharing, zoals we dat al hebben gedaan bij de aankoop van de A400M-vliegtuigen, samen met Luxemburg. Die worden ingezet van op een gemeenschappelijke basis. Alle grote aankoopdossiers zullen trouwens aan bod komen in de commissie voor de Legeraankopen, zoals dat het geval was in de vorige legislatuur. Op dat vlak kan ik u geruststellen, mijnheer De Vriendt. Mijnheer Top, dat zal ook in de toekomst de manier blijven waarop het Parlement wordt betrokken in de grote investeringsprogramma’s. Aangezien de investeringen worden opgenomen in een militaire programmawet, zal het Parlement ook op die manier tijdens de parlementaire behandeling ten volle zijn rol kunnen spelen.
Als u zegt dat het realistisch is om op termijn 20 % van het defensiebudget te besteden aan investeringen in materieel, bedoelt u dat dan in uw regeerperiode?
We hebben het over een strategisch plan over tien jaar. U kent de huidige verhoudingen binnen het defensiebudget en weet dat we een loonkostlast van meer dan 70 % hebben. Dat maakt dat er geen 30 % overblijft voor investeringen en operaties/trainingen. Het zal moeilijk zijn om de doelen de volgende vier jaar te realiseren. Als we operationeel willen zijn en de hulp aan de natie leveren zoals we die definiëren, dan moeten we op een termijn van tien jaar een plan uitwerken dat tot een gezondere verhouding tussen de investeringen op het totale budget moet leiden. Ik weet niet of dat daarom de NAVO-verhouding moet zijn.
U spreekt vaak over 10 jaar of over 15 jaar, dus over de langere termijn.
De programmawet gaat over 10 jaar, het strategisch plan in zijn geheel over 15 jaar.
Hoe staat u tegenover de oproep die hier en daar in de pers verschenen is, om tot een pact op langere termijn te komen, met betrokkenheid van de huidige oppositiepartijen, precies om meer zekerheid te creëren voor de komende 10 of 15 jaar? Bent u bereid die oefening te initiëren, als minister?
Ik ben zeker bereid te luisteren naar de visie die de oppositie inbrengt. Feit is wel dat zo’n procedure naar het Parlement brengen nogal wat tijd vergt, terwijl het regeerakkoord bepaalt dat ik binnen het halfjaar met een strategisch plan zal komen. Die datum wil ik halen. Het strategisch plan zal vertrekken vanuit een visie, maar ik heb geen zin om een jaar te debatteren in het Parlement voor het plan er kan komen. Ik meen dat wij op korte termijn actie nodig hebben. Wanneer ik hoor wat er nu gezegd wordt, ook door personen bij Defensie die ongerust zijn over onder andere hun kazerne, vrees ik dat hoe langer ik mijn antwoorden moet uitstellen, hoe meer onzekerheid er zal komen en hoe moeilijker een fatsoenlijk debat zal worden. Als de commissie echter beslist om hoorzittingen te organiseren en op parlementsniveau een visie te ontwikkelen, wie ben ik om dat tegen te houden, mijnheer De Vriendt?
Mijnheer de minister, net als u trek ik de professionaliteit van het leger niet in twijfel, en waarschijnlijk doen ook weinig van de collega’s hier aanwezig dat. Maar ik wil het nog even hebben over de vraag die u zopas beantwoord hebt. Wanneer u een strategische visie op de toekomst van het leger op lange termijn wil ontwikkelen, moet het Parlement er zeker bij betrokken worden, ook de oppositie. Ik kan de vraag van collega De Vriendt dus enkel steunen. Het zal misschien wel iets langer duren, zoals u daarstraks aanhaalde. Wij zijn in voorkomend geval echter wel zeker dat het om een heel breed gedragen visie zal gaan, die op lange termijn zal lopen. Wij wachten uiteraard af wat de resultaten zullen zijn van uw visie over zes maanden, termijn die u daarstraks hebt gegeven. Ik hou niettemin mijn hart vast, omdat u nu al de uitspraak doet dat de middelen op lange termijn en in het licht van de economische groei zullen moeten worden gevonden. Tot op vandaag hebben wij daarop geen zicht. Nu al uitgaven plannen en bijna vastleggen, zonder dat er ook maar enigszins zekerheid over enige economische groei is, is gevaarlijk. Aldus legt u immers een grote hypotheek op onze toekomstige uitgaven. Het volgende punt betreft de stabiele financiële situatie. Daarbij geldt net hetzelfde. Wij zullen eerst een stabiele financiële situatie moeten zoeken – zowel voor Defensie als voor het hele land – vooraleer wij overwegen heel grote uitgaven doen teneinde te vermijden dat wij de toekomstige generatie en de toekomstige regeringen met een deficit opzadelen.
Mijnheer De Vriendt, uw vragen zijn heel erg interessant, maar er wachten nog andere leden.
Mevrouw de voorzitter, ik wil, indien ik mag, nog mijn repliek op het laatste punt uit het antwoord van de minister geven. Ik richt mij daarbij ook wel tot u. Mijnheer de minister, met uw antwoord, waarin u oproept om samen met het Parlement tot een visie op een iets langere termijn dan tot 2019 te komen, schijnt u te kennen te geven dat het voor u mag dat het Parlement een denkoefening over de materie maakt, terwijl u ondertussen in uw eigen strategisch plan de eigen accenten zal leggen. Dat houdt natuurlijk het risico van een parallel spoor in. Ik zou ervoor willen waarschuwen dat wij niet op een parallel spoor belanden, namelijk een denkoefening van het Parlement over de langere termijn naast uw denkoefening binnen de regering. Beide oefeningen moeten immers samengaan. Ik richt mij ook tot u, mevrouw de voorzitter. Waarom zouden wij dat hier niet eens bespreken? Als alle fracties het nuttig vinden om over de grenzen van meerderheid en oppositie heen na te denken, dan vind ik dat wij aan de regering de vraag kunnen stellen om dat te verankeren in het regeringsbeleid en in het budgettaire beleid. Ik meen dat Defensie daar nood aan heeft, want als wij dat niet doen en als er over vijf jaar andere partijen aan de macht komen, bijvoorbeeld partijen die meer belang hechten aan het versterken en behouden van de kazernes en het personeel, dan zou dat opnieuw een bocht betekenen in de visie, in het beleid en in de budgetten. Dat moeten wij vermijden.
Ik vind dat een interessant voorstel, mijnheer De Vriendt. Wij denken erover na.
Madame la présidente, monsieur le ministre, la présente question porte sur un aspect annexe, ou collatéral comme on dit en termes militaires, de la guerre contre l'État Islamique et de la participation de notre pays à la coalition, à savoir la protection du patrimoine culturel et la lutte contre le trafic organisé des œuvres d'art en Irak et en Syrie. Les islamistes ont détruit jusqu'à présent des églises chrétiennes, des palais assyriens, des mosquées chiites en s'acharnant sur les représentations plastiques (peintures, statues, etc.). En juillet, à Mossoul, c'est la tombe du prophète Jonas qui avait été dynamitée et l'on ne dénombre plus les destructions du patrimoine religieux et artistique en Irak et en Syrie. Il semblerait, selon un article publié dans le quotidien Le Monde du 25 octobre dernier, que quelque 4 000 sites soient aux mains de ces "iconoclastes" destructeurs. L'État Islamique s'adonne en effet au pillage des biens chrétiens et de ceux des autres cultes. Selon un colloque d'experts et de diplomates, organisé par l'Unesco le 29 septembre 2014, le patrimoine artistique irakien doit être considéré comme étant réellement en danger. Ce pillage n'est pas non plus sans conséquences – ces iconoclastes n'étant pas seulement des destructeurs de toute image mais aussi des trafiquants – sur l'aspect militaire des opérations, puisque l'État Islamique se finance en partie via la contrebande des trésors culturels et artistiques. Selon le directeur du musée de Bagdad, il existerait des mafias internationales qui analysent sur place les vestiges et informent l'État Islamique des ventes possibles. Ce seraient carrément des fouilles qui seraient organisées à cette fin. D'après Mme Bokova, directrice générale de l'Unesco, les états-majors des forces militaires engagées dans la coalition auraient été informés de ces éléments, ainsi que des sites à protéger. Monsieur le ministre, pouvez-vous confirmer que les forces belges ont bien reçu une telle information? Pouvez-vous expliciter davantage ce qui est réalisé au niveau de la coalition pour protéger du carnage le patrimoine religieux, culturel et artistique de l'Irak et de la Syrie, mais aussi pour stopper cette source de financement du terrorisme islamiste?
Madame la présidente, monsieur Miller, les forces belges engagées dans la lutte contre l'État Islamique n'ont pas reçu de façon directe les informations que vous avez mentionnées. Cependant, elles ont accès aux éléments de renseignement dans le cadre des missions qui leur sont confiées. De plus, les biens culturels sont soumis à un régime de protection spécifique dans le cadre du droit des conflits armés. En outre, la mission est également soumise à des règles d'engagement spécifiques afin d'éviter les dommages collatéraux et les pertes civiles. Je peux donc vous rassurer en vous disant que le personnel déployé est formé et instruit en matière d'application de ces règles.
Monsieur le ministre, je vous remercie pour votre réponse. Je suis particulièrement satisfait que vous ayez confirmé que le personnel sur place est formé et est attentif à cet aspect des choses.
Vraag nr. 360 van mevrouw Fernandez Fernandez wordt uitgesteld.
Madame la présidente, je tenais à remercier mes deux collègues, MM. Penris et Top, qui ont accepté que je puisse regrouper mes questions. Monsieur le ministre, sous la législature précédente, le ministre de la Défense Pieter De Crem ambitionnait de lancer un marché public de 170 millions d'euros pour rénover la base militaire de Melsbroek afin de lui permettre d'accueillir les nouveaux avions de transport A400M, qui doivent remplacer les Hercules C-130 vieillissants. Ce projet avait alors été bloqué, notamment au regard de l'opportunité géographique, logistique et technique du choix de Melsbroek pour ces investissements colossaux en l'absence d'arguments objectifs suffisants sur le choix de cette implantation. Dans ce cadre, je me permets de vous poser les questions suivantes. Quelle est la position de votre gouvernement dans ce dossier et selon quel calendrier? De nouvelles études sur les différentes implantations possibles et leur impact logistique en termes de coûts vont-elles être demandées? Par ailleurs, vu l'ampleur de cet investissement potentiel, qu'en serait-il du maintien des autres bases aériennes sur notre territoire? Je vous remercie pour vos réponses.
Monsieur Pirlot, le Conseil des ministres du 25 avril dernier a abordé la question de l'autorisation à accorder à la Défense en vue de lancer le marché public 14IP005 relatif à l'aéroport militaire de Melsbroek et portant sur des travaux d'infrastructure pour l'intégration des avions de transport militaire A400M. L'étude et l'exécution ont été reportées. Conformément à l'accord de gouvernement du 9 octobre, dans les six mois à venir, je proposerai au gouvernement une vision stratégique à long terme dans laquelle le volet "infrastructure" sera traité.
Madame la présidente, je n'ai pas de réplique. Nous aurons l'occasion de revenir sur le sujet dans le cadre du plan stratégique.
Madame la présidente, monsieur le ministre, dans le courant de l'année 2013, le ministre Pieter De Crem a relancé le Pôle historique de la Défense (PHD) pour lequel il n'avait pas renouvelé le mandat des membres. Le PHD était de ce fait devenu une coquille vide malgré la mise en place d'un conseil consultatif. Or, plus d'un an après sa constitution, ce conseil consultatif ne semble jamais s'être réuni et ce PHD semble loin de tout contrôle et de missions claires. Monsieur le ministre, savez-vous pourquoi le conseil du PHD n'a jamais été réuni? Quel contrôle est-il exercé sur celui-ci et ses membres? Selon quelles procédures ces derniers sont-ils désignés, notamment d'un point de vue linguistique? Quelles sont les missions actuelles de ce PHD et de son conseil? Quel est le bilan global après plus d'un an d'existence du PHD? Comment la participation de membres de l'équipe du PHD a-t-elle été valorisée au profit de la Défense? À combien se monte le coût de l'existence et de l'activité de ce PHD? De manière générale, quelle est votre vision du PHD? Quelles actions comptez-vous prendre à son égard?
Monsieur Pirlot, mon prédécesseur a relancé le Pôle historique de la Défense (PHD) de façon, entre autres, à permettre aux structures mises en place au niveau fédéral et au sein de la Défense de commémorer le centenaire de la Première Guerre mondiale, de disposer d'un conseil consultatif mais surtout, d'une expertise historique dans ce domaine. Compte tenu de cette charge de travail, le conseil du PHD ne s'est pas encore réuni. Le but est de se réunir début 2015. Conformément aux prescrits légaux, ce conseil compte, outre son président et deux membres de l'état-major de la Défense, deux membres par institut historique ou muséal ayant un lien avec la Défense, qui sont désignés en tenant compte du régime linguistique des membres, c'est-à-dire un néerlandophone et un francophone par institut. Les missions du PHD sont définies à l'article 3 de la loi du 14 juin 2006 créant un conseil consultatif dénommé Pôle historique de la Défense, à savoir de donner au ministre de la Défense des avis sur la préservation, la conservation et la valorisation du patrimoine historique de la Défense. Le coût du PHD est minimal. Il se limite au coût en personnel. Comme le précise l'accord gouvernemental, parallèlement à son rôle dans les commémorations, la Défense a une longue tradition en ce qui concerne son patrimoine historique, entre autres, par le biais du PHD. Le gouvernement tient à poursuivre cette tradition, ce que je ferai dans la limite des moyens disponibles.
Madame la présidente, monsieur le ministre, sous la précédente législature, d’importants débats autour du Pôle historique de la Défense nationale, au sein duquel le MRA joue un rôle essentiel, ont eu lieu. Selon des informations relayées par la CGSP Défense, la volonté de la Défense serait de se séparer du personnel militaire au sein de celui-ci, faisant craindre une volonté pour le département de se désengager de ce musée et de transférer sa tutelle vers Belspo. C’est dans ce contexte social tendu qu’un CCB d’urgence a été exigé par les syndicats et s’est tenu. Nous pourrons revenir sur l’avenir du MRA dans le cadre du débat budgétaire et de votre note de politique générale, mais j’aimerais d’ores et déjà, monsieur le ministre, vous poser ces quelques questions. Quel est l’état de la situation sur le plan social et du bien-être au travail au sein du MRA? Quelles ont été les conclusions du CCB d’urgence qui s’est tenu la semaine passée? Que comptez-vous prendre en urgence – la date butoir avait été fixée pour la fin décembre 2013 par le SPF ETCS – comme initiatives afin que le MRA se mette en conformité avec la loi du 4 août 1996 relative au bien-être des travailleurs et à l'arrêté royal du 17 mai 2007 relatif à la prévention de la charge psychosociale? Enfin, existe-t-il une volonté de se séparer du personnel militaire au sein du MRA? Si oui, pourquoi? Sur quelle base légale cette "démilitarisation" serait-elle organisée et avec quelle concertation des partenaires sociaux?
Madame la présidente, monsieur Pirlot, à la demande de la Centrale générale des Services publics (CGSP), une réunion extraordinaire du Comité de concertation de base (CCB) a eu lieu le 16 octobre 2014. Un seul point était inscrit à l'ordre du jour: la charge psychosociale au sein du Musée royal de l'Armée et de l'Histoire militaire (MRA). L'avis motivé à l'issue de cette réunion extraordinaire stipule que "le MRA mettre tout en œuvre pour régulariser au plus vite la situation en matière de prévention de la charge psychosociale au travail". À cet effet, un plan d'action a été proposé lors de ce CCB. Ce plan est basé sur la méthode du SPF Emploi, Travail et Concertation sociale. Toutes les représentations syndicales ont accepté cette méthode de travail. Le point a dès lors été clôturé par le CCB et a fait, me semble-t-il, l'objet d'un accord. Enfin pour répondre à votre dernière question, monsieur Pirlot, sachez que le MRA n'a nullement la volonté de se séparer du personnel militaire.
Monsieur le ministre, je vous remercie pour les précisions que vous avez apportées.
Mijnheer de minister, dit is een lang aanslepend punt in militaire kringen. Het werd onder meer door de vakorganisatie ACMP/CGPM al enkele keren aangereikt en gaat over het al dan niet mogen dragen van burgerlijke eretekens van de arbeid op militaire uniformen. Op een vergadering van het Hoog Overlegcomité van 17 september laatstleden werd namens de chef Defensie meegedeeld dat de militaire overheid haar toestemming niet wenst te geven om deze medailles toe te laten op een militair uniform. De motivatie was dat deze eretekens geen strikt militair karakter hebben, waarvan akte. Nochtans moedigt Defensie het personeel aan zich kandidaat te stellen voor de toekenning van deze eretekens. Deze eretekens kunnen worden verdiend op basis van kennis, geestdrift en creativiteit binnen de uitoefening van de beroepstaak, in dezen de militaire, en hebben er intrinsiek mee te maken. Ik kan u trouwens meedelen, uit havenarbeiderskringen komende, dat het ereteken van de arbeid daar wordt ervaren als een waardevolle erkenning. Het wordt er met fierheid gedragen, zeker door gepensioneerde havenarbeiders. Enkel bij de uitreiking van de eretekens van de arbeid aan militairen, tijdens een plechtigheid met militair karakter, mogen zij heel even op het uniform gedragen worden. Voor het overige mogen deze door het personeelslid zelf betaalde eretekens dus nooit opgespeld worden. Het spreekt voor zich dat op deze wijze de ganse zinvolle betekenis van deze eretekens verdwijnt. Ik herhaal dat, hoewel ik zelf geen medailledrager ben, ik het ereteken van de arbeid zeer waardevol vind en het zelf nog zou willen dragen, mocht Zijne Majesteit mij dat willen toestaan, quod non; daar maak ik me geen illusies over en ik wil die illusies ook niet koesteren. Dit waardevolle ereteken mag door militairen die het verdienen, toch wel gedragen worden, vind ik. Het debat verzandt en wordt steriel. Enerzijds zegt de legerleiding dat het niet mag, anderzijds vragen de betrokken militairen dat het zou mogen. Ik zie mij dus gedwongen u, als minister, hierover aan te spreken. Ik heb ter zake vier vragen. Ten eerste, erkent u het nut en de waarde van het behalen van eretekens van de arbeid door verdienstelijke militairen? Ten tweede, bent u het ermee eens dat de inhoud van deze eretekens perfect spoort met de beroepsinzet van onze militairen? Ten derde, vindt u het waardevol dat Defensie haar personeel aanspoort om deze eretekens te behalen? Ten vierde, hebt u intussen reeds een besluit genomen om het dragen van de eretekens van de arbeid toe te laten op momenten waarop ook de andere militaire eretekens mogen of moeten gedragen worden?
Mijnheer Penris, het is fijn dat u zo’n belangrijke aangelegenheid te berde brengt in het Parlement. Ik moet u zeggen dat de waarde en het nut van de eretekens van de arbeid door Defensie zeker niet ontkend worden. Laat ons daar heel duidelijk over zijn. Het moet wel opgemerkt worden dat Defensie zelf beschikt over meerdere eervolle onderscheidingen om de verdiensten van militair personeel – zij het burger, zij het militair – te erkennen. Ik kan u meedelen dat er bij de documenten die ik tot nu toe ondertekend heb een heel pak waren die over dit soort eretekens gingen. Bovendien zijn er conceptueel grote verschillen tussen, enerzijds, de nationale orden en militaire eretekens en, anderzijds, de eretekens van de arbeid. Het is immers zo dat voor het bekomen van deze laatste het individu zelf het initiatief kan nemen zonder dat hiervoor een voordracht dient te gebeuren vanwege de betrokken overheden. Voor de militairen betekent dit dat er geen advies dient te worden verleend door de hiërarchische militaire chefs. Hierdoor werd door de militaire hiërarchie voorgesteld om het dragen van dat specifieke ereteken op het uniform enkel toe te laten tijdens de plechtigheden die rechtstreeks verband houden met de eretekens van de arbeid en niet in andere omstandigheden. In elk geval dank ik u om mij hiervan op de hoogte te brengen. Ik heb ook kennis genomen van het voorstel van de hiërarchische oversten en ik zal het verder onderzoeken.
Mevrouw de voorzitter, mijnheer de minister, in het regeerakkoord lezen wij dat, met het optreden tegen verkeersinbreuken, de bevoegdheid van de militaire politie zal worden uitgebreid. Er wordt onmiddellijk aan toegevoegd dat dit niet tot gevolg kan hebben dat de militaire politie wordt ingeschakeld ter vervanging van de reguliere politiediensten. Ik heb de volgende vraag: als het geen taken betreft die door de politie worden uitgevoerd, wat zijn dan precies die bijkomende bevoegdheden waarvan sprake?
Mijnheer Top, ik wil u feliciteren met uw grondige doorlichting van het regeerakkoord. Het kan niet de bedoeling zijn dat de militaire politie zomaar de politie zou vervangen. Er zijn een aantal specifieke gevallen waarin het toch wel interessant kan zijn als zij iets meer bevoegdheden zouden hebben. Ik zal u het voorbeeld geven van de militaire politie aan het Parlement en de Wetstraat 16. De militaire politie heeft geen bevoegdheid om vast te stellen dat iemand fout staat geparkeerd voor het gebouw. Dit is een concreet voorbeeld. Ik kan mij echter nog een aantal voorbeelden voor de geest halen waarbij het voor de militaire politie mogelijk zou moeten zijn om te verbaliseren. Ik hoop dat dit een afdoende antwoord is op uw vraag.
Mijnheer de minister, het voorbeeld stelt mij enigszins gerust omdat bij de verdere uitwerking van deze maatregel ongetwijfeld zal blijken dat het tot die bepaalde, specifieke taken beperkt zal blijven.
Hun bevoegdheid zal altijd specifiek omschreven blijven.
Mijnheer de minister, in het regeerakkoord lezen wij dat er een grondige herstructurering van de Medische component zal zijn. U vermeldt dat in dit kader de toekomst van en de nood aan het Militair Hospitaal zal worden onderzocht. Vandaag kunnen militairen nog altijd in het Militair Hospitaal terecht voor gratis geneeskundige verzorging, zoals prehospitale urgentiegeneeskunde en rampengeneeskunde, acute en chronische behandeling en revalidatie van zware brandwonden, heelkundige behandeling en revalidatie van locomotorische aandoeningen, geestelijke gezondheidszorg, met specifieke aandacht voor crisispsychologie, infectieziekten, hyperbare geneeskunde, expertisegeneeskunde, luchtvaartgeneeskunde en hypobare geneeskunde. Mijnheer de minister, ik heb de volgende specifieke vragen. Betekent de vermelding in het regeerakkoord dat die medische dienstverlening in het Militair Hospitaal zal worden afgebouwd? Zullen de personeelsleden van Defensie verder gratis beroep kunnen blijven doen op die diensten in een burgerhospitaal? Wat zal er gebeuren met het medisch technisch en niet-technisch personeel, thans tewerkgesteld in het Militair Hospitaal? Zal het Brandwondencentrum worden verplaatst? Zo ja, waarheen? Waar zal de biotheek, waar nu afname en opslag van bloedstalen van personeel voorafgaand aan en bij terugkeer van operaties gebeurt, worden ondergebracht?
Mijnheer Top, ik heb al verscheidene keren gezegd dat ik niet wil vooruitlopen op het strategisch plan en op de studies die nu lopen. Feit is dat wij zullen moeten bekijken hoe bepaalde rechten in de toekomst kunnen worden ingevuld. Feit is ook, u hebt dat goed gelezen, dat er in het regeerakkoord een specifieke zin ingelast is over het Militair Hospitaal, uitgaande van de bekommernis dat dit budgettair een zware dobber vormt. Wij zullen dit grondig moeten bekijken. Meer moet u uit die zin in het regeerakkoord niet halen dan dat wij dit grondig zullen bekijken. Ik meen dat de bekommernis van de partners aan de tafel vooral was, aangezien het Militair Hospitaal zo’n zware post van het budget vormt, te bekijken hoe wij het beter kunnen doen.
Mijn repliek kan kort zijn, over afzienbare tijd zullen wij immers meer concrete voorstellen krijgen. Ik wil wel mijn bezorgdheid uitdrukken dat de dienstverlening in het Militair Hospitaal in ieder geval gegarandeerd moet blijven. Daar moet zeer veel zorg aan besteed worden. Ook op personeelsvlak, zowel wat het militaire personeel als het burgerpersoneel betreft, moet er rekening worden gehouden met wat er nu aanwezig is. Ook daar moet zeer veel aandacht aan besteed worden.
Mijnheer de minister, ik haal nog een zin uit het regeerakkoord en de beleidsverklaring. Er staat in dat er nood is aan een wetgevend initiatief, of dat het in ieder geval zal worden onderzocht, teneinde de politieke rechten van de militairen op te lijnen met die van andere ambtenaren. Mijnheer de minister, betekent dit dat u van oordeel bent dat militairen zich ook kandidaat zullen kunnen stellen voor de Vlaamse, federale en/of Europese verkiezingen? Ten tweede, thans is een aantal doelgroepen, zoals commandofuncties, exclusief wachtpersoneel, functie aan boord van een schip, onderrichters en nog wel een aantal, uitgesloten om deel uit te maken van gemeente- en provincieraden. Is het de bedoeling om ook die lijsten te herzien?
Mijnheer Top, ik heb u daarstraks al gefeliciteerd met uw lezing van het regeerakkoord. U moet dan ook goed lezen wat er staat. Het regeerakkoord zegt inderdaad dat de noodzaak aan een wetgevend initiatief zal worden onderzocht.
Dat klopt.
Ik zal daar geen voorafname op doen.
Mijnheer Top, wenst u nog te repliceren?
Ik heb geen repliek.
Mevrouw de voorzitter, ik weet niet in hoeverre het de gewoonte is dat een parlementslid bij een vraag of repliek aansluit.
Dat is helemaal niet de gewoonte, mijnheer Buysrogge.
Mevrouw de voorzitter, ik apprecieer de bezorgdheden die de heer Top uitspreekt. Afgelopen maandag hebben wij evenwel over de regeerverklaring en over de beleidsverklaring van de minister een ruim debat gevoerd. Ik vraag mij af waarom dergelijke vragen hier vervolgens opnieuw gesteld worden. Ik apprecieer de bezorgdheden van de heer Top, maar ik heb er wel vragen bij.
Mevrouw de voorzitter, mijnheer de minister, deze vraag gaat ook over het regeerakkoord en meer bepaald over de toekomst van een aantal diensten. In de titel van mijn vraag staan die allemaal opgesomd, met hun afkorting. Ik moet, als nieuw Parlementslid, soms zoeken om te weten te komen waar die allemaal voor staan. U zult zich dus buigen over de toekomst, de plaats en het statuut van het Nationaal Geografisch Instituut, het Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis, de Centrale Dienst voor Sociale en Culturele Actie en het Instituut voor Veteranen en Nationaal Instituut voor Oorlogsinvaliden, Oud-strijders en Oorlogsslachtoffers. In uw beleidsverklaring las ik dat de regering reeds beslist heeft dat het IV-NIOOO zijn bestaande kantoren te Brussel zal moeten verlaten bij het verstrijken van het huurcontract eind 2015. Een werkgroep onder uw toezicht zal een evaluatie maken van de voor- en nadelen van een structurele toenadering tussen de Centrale Dienst voor Sociale en Culturele Actie en het IV-NIOOO. Wie zal er deel uitmaken van die werkgroep? Zullen ook de syndicale organisaties daarvoor uitgenodigd worden of daarin vertegenwoordigd zijn? Is het de bedoeling om tot een fusie over te gaan? Waarheen zal het IV-NIOOO verhuizen in 2016 of is dat nog niet bekend?
Mijnheer Top, het federaal regeerakkoord preciseert inderdaad dat een werkgroep wordt opgericht onder toezicht van de minister van Defensie, dat ben ik, samen met de laatste twee administraties, CDSCA en het IVNIOO. Die werkgroep zal een evaluatie maken van de voor- en nadelen van een structurele toenadering tussen beide parastatalen. U vraagt specifiek naar de vakbonden. Doordat ze betrokken zijn bij de directiecomités van de twee, zullen ze betrokken zijn bij de werkgroep. Direct of niet, dat weet ik niet. Het directiecomité beslist over de afvaardiging naar een werkgroep. Het is aan de werkgroep om de verschillende opties van de structurele toenadering te definiëren en voor elk van deze opties de voor- en nadelen te bepalen. Volgens het regeerakkoord zal een verslag van deze werkgroep aan de regering worden bezorgd binnen het jaar van de nieuwe legislatuur. Dat is dus voor 11 oktober 2015. Het beoogde doel is besparingen te realiseren door schaalvoordelen te verwezenlijken en de efficiëntie te verhogen door rekening te houden met de opdrachten van alle parastatalen. Er is geen voorkeur voor een of andere vorm van synergie. Er zal gekozen worden voor de meest kostenefficiënte oplossing die de beste garantie biedt om de dienstverlening aan de rechthebbenden op een kwalitatief hoog niveau te garanderen. Dit kan een fusie zijn, maar dat is daarom niet noodzakelijk. Mijnheer Top, ik weet dat men in de politiek altijd denkt dat dit al lang geregeld is en dat er slechts een werkgroep voor de vorm is, maar dat is niet het geval. Er zal daadwerkelijk een werkgroep aan de slag gaan om te bekijken wat de beste oplossing is om de rechthebbenden te geven waarop ze recht hebben aan een zo klein mogelijke overheadkost. Met betrekking tot de huisvesting is het zo dat de huidige kantoren heel groot en duur zijn. De regering heeft beslist dat dit niet zo verder kan. Waar zij naartoe gaan, wordt nog bekeken. Dat zal uiteraard afhangen van wat de werkgroep beslist over de samenwerking en de uiteindelijke synergie die wordt gevonden.
Madame la présidente, monsieur le ministre, je voulais intervenir sur les propos qui ont été relayés dans la presse fin de la semaine dernière sur la potentielle fermeture de la base aérienne de Beauvechain. Cette information m'a surpris car la base de Beauvechain a, à de nombreuses reprises, démontré son importance notamment par sa localisation et sa proximité avec la région bruxelloise et l'aéroport de Melsbroek. Cette base a d'ailleurs servi d'aéroport de délestage lors de quelques sommets européens alors que l'aéroport de Bruxelles-National connaissait quelques soucis. Elle est également utile dans le transport aérien, la formation et l'accueil de nos hélicoptères. Son utilité n'est donc plus à démontrer. Monsieur le ministre, sur quelles informations ces journaux se sont-ils basés pour citer la base de Beauvechain comme potentiellement touchée par votre plan d'économies? Quelle est votre vision de l'avenir de cette base aérienne? Y a-t-il un calendrier de fermeture de certaines implantations?
Monsieur Crusnière, concernant votre première question, vous devez vous adresser aux journaux eux-mêmes! Je ne peux vraiment pas vous donner une réponse raisonnable. Pour le reste, au sein du ministère de la Défense, aucune décision concernant la fermeture des quartiers n'a été prise. Conformément à l'accord de gouvernement du 9 octobre 2014 et comme je l'ai confirmé lors de mon exposé d'orientation politique d'avant-hier, je proposerai, dans les six mois, une vision stratégique à long terme au gouvernement, dans laquelle le volet infrastructures sera traité.
Monsieur le ministre, je vous remercie pour cette réponse. Concernant les propos repris dans la presse, vous devriez peut-être mieux maîtriser la communication de votre département. J'attire encore votre attention sur l'importance et sur le potentiel de la base de Beauvechain dans le cadre de votre réflexion sur le plan stratégique.