Vaian ocupando os seus escanos. Reiniciamos a sesión co punto 6 da orde do día, preguntas para resposta oral do presidente da Xunta de Galicia. Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. José Luis Méndez Romeu, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a estratexia económica do Goberno galego
Ten a palabra o señor Méndez Romeu para formular a súa pregunta.
Señor presidente, hai uns días vostede participou na inauguración dun importante congreso da Confederación Española de Directivos. O seu discurso está publicado e foi pronunciado diante dos principais executivos do Whoiswho, das empresas españolas do IBEX 35 e demais. Vostede primeiro subliñou, como aspecto destacable, o nomeamento de El-Rei como embaixador honorario do Camiño de Santiago, e logo enunciou algúns lugares comúns: o talento da xente, o fermoso país. Faltou o marisco pero non esqueceu a cervexa –polo menos nese punto concordamos, é unha marca excelente–. De pasada, vostede citou tres motivos para investir pero non os explicou. A historia, un dubidoso motivo para calquera empresa; o capital humano, no que temos fortes competidores; e a internacionalización, supoño que estaría pensando en Inditex e Citroën. Ningunha referencia concreta nin rasgo destacable nin elemento atractivo singular para captar o interese de tan selecto auditorio, como se nada tivera que ofrecer a Xunta. Non falou de incentivos, nin de liñas de actuación nin de facilidades loxísticas nin de financiamento; nada que fora realmente novidoso ou atractivo. A audiencia, loxicamente, deulle un aplauso cortés e pasaron a outra cousa. Comprendo que non era doado explicar que en Galicia o gasto en innovación é mínimo, que a extensión da banda larga é das menores de España e que as condicións para facer negocios son exactamente as peores de España. Nin era doado explicar que os novos empregos son de baixa cualificación, por horas ou por días. Mellor falar da cervexa. É difícil que, logo das súas verbas, algunha empresa decida investir en Galicia. Nos últimos anos, a captación de capital estranxeiro é menos que simbólica. A venda da empresa R Cable a unha operadora vasca, logo de aportarlle 65 millóns de fondos públicos galegos, é a enésima perda de capital propio e unha boa metáfora do seu goberno: un país en venda e en liquidación. Señor Feijóo, declive da poboación ocupada, declive de afiliación, declive dos salarios, declive da estabilidade laboral, da cobertura do desemprego. ¿Ten vostede algunha estratexia intelixente? ¿Algo semellante a unha política económica competitiva?
Ten a palabra o presidente da Xunta.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, permítanme que lles recorde algunhas palabras do seu antecesor no cargo un mes de Nadal hai tres anos, na primeira sesión de control despois de gañar as eleccións no ano 2012. Dicía o seu antecesor: "Para o 2013, Galicia terá un incremento estimado de 40.000 parados máis. Rebasaremos a dramática cifra de 300.000 homes e mulleres que non atopan traballo". Señoría, comprenderá que o seu antecesor non acertou nin unha soa das previsións económicas. Dígolle que non acertou porque Galicia é moito máis forte do que o Partido Socialista cre. Por iso hoxe o paro rexistrado –hoxe– está en 23.500 persoas menos que hai un ano, e por iso hoxe temos 53.600 persoas menos nas listas de paro que cando empezou a lexislatura. Por iso hoxe, señoría, a taxa de paro segue sendo 3,4 puntos inferior á media de España –e mire que España está creando emprego–, e por iso hoxe o produto interior bruto está crecendo por riba do 2 %, mentres decrecía ao final da súa lexislatura e ao principio desta segunda lexislatura. Por iso hoxe, señoría, as empresas galegas están exportando máis que nunca na historia. Mire se temos razóns para investir en Galicia que nunca exportamos máis do que levamos exportado no ano 2013, no ano 2014 e no ano 2015. Por iso agora, señoría, o índice de produción industrial está subindo en Galicia por riba de España. Señoría, é curioso que fale vostede de se temos ou non temos estratexia económica. Levan vostedes sete anos criticando esa estratexia económica, ¿e pregúntanse agora se a temos? Mire, a curto prazo estamos aprobando todos os presupostos da Comunidade Autónoma en prazo, cousa que a maioría das administracións socialistas non fan. A medio e longo prazo, presentaremos este mesmo mes o Plan estratéxico da economía galega ata o ano 2020, para crecer, señorías, para mellorar o benestar das persoas, para buscar como podemos impulsar os sectores –sobre todo o sector primario– e para insistir na sociedade da información. Claro que temos unha estratexia, señoría, temos unha estratexia moi clara. Dende o ano 2009 ao ano 2014 mantivemos a solvencia da comunidade autónoma; no ano 2015 estabilizamos as nosas contas públicas e iníciase a recuperación económica e no ano 2016 estamos fortalecendo a nosa economía e temos máis recursos. ¿Que imos facer para proseguir con esa estratexia económica? Catro cousas: baixar os impostos, reducir o paro e incentivar o emprego; investir para crecer en tecnoloxía, en infraestruturas, en saneamento e abastecemento e en medio ambiente e en estender a recuperación económica a todas as familias. Señoría, comprendo que ao mellor vostede...
Vaia rematando, por favor.
...non lle dá ningunha importancia a ser a Comunidade Autónoma con maior estabilidade institucional, a ser unha comunidade autónoma solvente, a ser unha comunidade autónoma fiable. O que non podemos, señoría, é solucionar as contradicións do Partido Socialista Obreiro Español e as manifestacións dos seus portavoces. Moitas grazas, señoría.
Moitas grazas. Réplica do señor Méndez Romeu.
Seguramente, señor presidente, os cidadáns lle agradecerían que se preocupara máis por eles e menos polo Partido Socialista. [[Aplausos.]] Mire, pódeo contar como queira, vostede ten hoxe máis parados que o día que chegou ao Goberno; vostede ten hoxe o PIB por debaixo do ano 2007. E con respecto aos orzamentos, dos que vostede saca peito, señor Feijóo, polo menos executen o que aquí se aproba porque non son capaces. Non son quen de executar nin o gasto social nin o investimento. E sobre esas promesas do Plan económico rexional, quero lembrarlle que no último Plan económico rexional vostedes deixaron de investir ¿canto?, ¿5.000 millóns de euros? ¡Un pouco máis de seriedade! Mire, señor Feijóo, o certo é que a realidade laboral do noso país vai a peor en salarios, en estabilidade e en cualificación. ¿Vostede considera que saímos da crise cando os novos contratos duran menos dunha semana o 30 %, ou menos de tres meses a metade? ¿A iso chámalle vostede saír da crise? ¿Saímos da crise con salarios de 600 ou 800 euros? Con empregos... Escoite o que é a súa economía 4.0, os seus empregos son: teleoperador, camareiro, repoñedor ou dependente de comercio. ¿Ese é o modelo de futuro no que se vai sustentar o país? Señor Feijóo, fale seriamente, ¿saímos da crise cando deixamos fóra de cobertura as persoas desempregadas? Xa son o 70 % os que carecen de cobertura. ¿Cando substituímos salarios dignos por prestacións puntuais para paliar a pobreza nesta especie de tómbola navideña que están montando? Claro, hai eleccións, evidentemente. ¿Saímos da crise cando hai máis persoas que nunca con dificultades para chegar a fin de mes? Xornais desta semana: a xente está renunciando ao médico ou ao dentista en Galicia por falta de medios; pasa frío por non poder pagar a calefacción. Señor presidente, ¿é razoable poñer en risco o futuro da Seguridade Social como o están facendo, e o pago das pensións, por este modelo salarial?
Vaia rematando, por favor.
¿É razoable que vostedes estean todo o día facendo viños electorais mentres Bruxelas xa reclama un novo axuste fiscal de 9.000 millóns de euros? Comprendo que aos distinguidos directivos aos que lles foi falar non lles podía contar eses datos, pero é inaceptable que vostede aquel día renunciara a ser líder dun país con proxectos de estratexia económica...
Remate, por favor.
...para transformarse, unha vez máis, nun comentarista político. ¿De verdade está vostede tan derrotado como parece?
Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, dáme a sensación de que vostede non estivo nesa apertura, porque, a verdade –dígoo sen falsa modestia–, non lle trasladaron a recepción da xente que escoitou a intervención do presidente da Xunta. Pero como está gravada, pode vostede observar que, efectivamente, vostede está tocando de oído. Pero soe ocorrer, porque nada me dixo das apocalípticas previsións do Partido Socialista Obreiro Español cando empezaba a lexislatura. Nada me dixo de que hoxe teñamos 53.000 persoas menos en paro que cando empezou a lexislatura. Nada quere recordar de que, cando vostede era conselleiro, no último ano se destruíron en Galicia 54.000 empregos. ¡Nun ano! Nada me dixo, señoría, supoño, porque vostede considera que ter unha estratexia económica un goberno é algo exótico, considerando o Partido Socialista Obreiro Español, por exemplo, na Deputación de Lugo; [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] por exemplo, a política económica do señor Zapatero [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ou, por exemplo, as propostas do señor Sánchez ante as próximas eleccións.
Silencio, por favor.
Señoría, ter unha estratexia económica non é algo exótico. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] A estratexia económica existe en Galicia dende o primeiro día que tomamos posesión: [[Aplausos.]] manter o autogoberno, manter os servizos públicos, repartir a crise entre todos os cidadáns [[Aplausos.]] e recuperar a economía do país. Señoría, está claro que cando o Partido Socialista goberna se funde a economía e se destroza o emprego. [[Protestas.]] E cando do Partido Popular goberna, iníciase a recuperación económica. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señoría, non o digo eu, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] dino os cidadáns cando votan.
Silencio, por favor.
Señoría ¿vostede cre que hai algún cidadán que poida considerar que os gobernos socialistas, en materia de economía e de emprego, xestionan mellor que os gobernos do Partido Popular? [[Murmurios.]] Ningún cidadán, ¡nin sequera os votantes do Partido Socialista! [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señorías, ¿como é posible que vostedes estean en contra de suprimir o imposto de sucesións? Señorías, ¿como é posible que vostedes estean en contra de baixar os impostos ás familias? Señorías, ¿como é posible que vostedes estean en contra dunha tarxeta familiar para os nenos e nenas de Galicia? Señoría, de tanto levarse a contraria a si mesmos, lévanlles a contraria ás familias galegas, por iso me sorprende que vostede nin sequera lera a enquisa do IGE. ¿Como pode vostede falar da enquisa do IGE cando o 90 % dos galegos puntúan con máis de 5 o seu nivel de satisfacción; cando o 75 % dos fogares puntúan entre un 5 e un 10 a súa satisfacción económica ou o alto nivel de satisfacción dos galegos co seu posto de traballo? Señoría, ¿en que país vive vostede? Eu vivo en Galicia. ¿Vostede que trata? ¿Trata de traer aquí algúns dos argumentarios de Ferraz? Señoría, ¡pero se non nos interesa o que ocorre en Ferraz! ¡Interésanos o que ocorre en Galicia [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] e como vivimos os galegos en Galicia!
Vaia rematando, presidente.
Señoría, por certo, sobre o crecemento económico, en Galicia estamos crecendo o 2, o 2,1 %, [[Murmurios.]] máis que en Alemaña, máis que en Francia, [[Murmurios.]] máis que en Italia, [[Murmurios.]] máis que en Portugal. Señoría, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] falando de investimento, siga vostede o investimento...
Silencio, por favor.
...na política aeronáutica que estamos desenvolvendo en Galicia. Pasaron á fase final todas as grandes construtoras de avións no mundo: Airbus, Boeing, Indra e Inaer. Todos, señoría.
Remate, por favor.
¿De que me está falando, máis que dunha Galicia [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] que se está recuperando a pesar do Partido Socialista? Moitas grazas, señoría. [[Aplausos.]] Pregunta ao Sr. presidente da Xunta de Galicia de D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre o balance da incidencia para Galicia da xestión do Goberno central
Ten a palabra o señor Jorquera para formular a súa pregunta.
Grazas, señora presidenta. Señor Feijóo, rematou a Xª Lexislatura no Estado e remata con ruído de tambores de guerra, como nos tempos do señor das Azores. Remata a lexislatura da ministra que non reparou no jaguar que o seu marido tiña no garaxe; a lexislatura de "Luis, sé fuerte" ou de Bárcenas ya tal... Unha lexislatura marcada pola corrupción, polo recorte de dereitos cívicos e sociais ou pola aposta dos orzamentos públicos ao servizo da banca e dos acredores da débeda. Pero esta é unha sesión de control ao seu Goberno, señor Feijóo, non unha sesión de control ao Goberno Rajoy. Por iso lle pregunto que balance fai do que representou ese goberno, o Goberno Rajoy, para Galiza. O Goberno Rajoy tamén será lembrado como o goberno das cero competencias para Galiza. Acadou vostede neste período o cen por cento das competencias que solicitou; cero competencias solicitadas, cero conseguidas. O Goberno Rajoy tamén será lembrado como o goberno da recentralización, o goberno da imposición de recortes ás comunidades autónomas para provocar o desmantelamento de servizos públicos e políticas sociais. O goberno que se negou a cumprir a lei para revisar o sistema de financiamento, señor Feijóo, coa súa complicidade, porque vostede non fixo nada para defender os intereses de Galiza fronte ao Goberno Rajoy. Aceptou unha reestruturación do noso sector financeiro que nos deixou sen entidades de crédito, deixando o camiño expedito para o espolio do noso aforro. Aceptou un cambio na lexislación eléctrica que arruinou as nosas renovábeis, un sector estratéxico para Galiza. Como aceptou que tamén na pesca, no agro ou no sector naval o Goberno central dese as costas aos intereses de Galiza. Aceptou, por exemplo, que o Goberno central incumprise todos os compromisos adquiridos con Navantia. Aceptou que se negase a construír o dique flotante ou que Navantia pasase a depender do Ministerio de Defensa, en vez de aproveitar o fin do veto para recuperar o estaleiro de Fene para a construción naval civil. ¿Sabe cal é a consecuencia, señor Feijóo? Que en 2011 o sector naval de Ferrol tiña 10.000 traballadores e hoxe hai menos de 600 traballadores das empresas auxiliares e de 500 da plantilla principal con carga de traballo. Por iso lle pregunto, señor Feijóo, ¿que balanzo fai do que representou o Goberno Rajoy para Galiza?
Moitas grazas, señor Jorquera. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, se facemos un pouco de memoria non lembro que no ano 2011, cando estabamos a piques de celebrar as eleccións xerais en España, me preguntase o BNG que representou para Galicia o Goberno do señor Zapatero. Supoño que porque estarían de acordo con ese goberno. [[Murmurios.]] Supoño que porque estarían de acordo con ese goberno a pesar de deixar a Galicia, igual que ao resto de España, a piques da quebra. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] Agora pregúntame polo balanzo...
¡Señor Gallego! Perdoe, presidente. Señor Gallego, señor Gallego, ¡señor Gallego! Ten vostede xa unha chamada á orde. [[O señor Gallego Lomba pronuncia palabras que non se perciben.]] Segunda chamada á orde. Xa sabe o que significa a terceira. [[Murmurios.]] Continúe, presidente.
Señorías, hai moita xente que aínda está identificada co señor Rodríguez Zapatero e, en consecuencia, parécenme normais este tipo de manifestacións. [[Murmurios.]] Pero mire, señor Jorquera, falando do noso, este Goberno do señor Rajoy evitou o rescate das familias galegas; é dicir, evitou o desplome das pensións, evitou o desplome dos valores patrimoniais das familias, mantivo o financiamento da educación e da sanidade pública, evitou, por exemplo, as peaxes nas autovías galegas, [[Murmurios.]] evitou os corralitos nos bancos en Galicia e no resto de España, pero evidentemente que fixo máis cousas, señoría, debería de sabelo. Mire, fronte ao Partido Socialista, que destruíu miles e miles de postos de traballo, finalizará a lexislatura con 600.000 novos postos de traballo. Fronte ao Partido Socialista, co que decrecía e se afundía a economía do país, finalizará esta lexislatura co maior incremento da economía da Unión Europea en España. E fronte a un Partido Socialista, co que tiñamos que pagar a débeda pública aos intereses do 6 % e do 7 %, agora a débeda pública ten intereses negativos. [[Aplausos.]] Señoría, creo que cambiaron as cousas importantemente. Pero por suposto que en Galicia, dado que somos españois vostede e máis eu, tamén nos beneficiamos da situación. Efectivamente, señoría, a economía galega está medrando –diciámolo antes– máis que a media da Unión Europea. En Galicia, por exemplo, pasamos de ter que devolverlle 400 millóns de euros ao Goberno central a non ter que devolver nada porque se condonan as liquidacións negativas. Eu tiven que devolver 400 millóns de euros [[Murmurios.]] durante o ano 2009 e o ano 2010 ao Goberno de España, e agora resulta que non soamente non devolvemos, senón que nos condonan as débedas que nos meteu o Partido Socialista Obreiro Español. [[Aplausos.]] Señorías, hai unha cousa moi importante. O Goberno do presidente Rajoy, ademais de investir 5.000 millóns de euros en Galicia no peor momento, o que fixo foi manter a igualdade dos galegos co resto dos cidadáns das nacionalidades históricas do país. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vostedes, señorías, ¿con quen están? ¿Están con aqueles que queren privilexios a custa do peto e do patrimonio dos galegos? ¿Están vostedes con aqueles que queren rachar para comer máis a custa dos galegos e do resto das familias españolas?
Vaia rematando, presidente.
¿Están vostedes con Bildu ou con Esquerra Republicana ou están con Galicia? Señoría, nós estamos con Galicia e por iso imos seguir con Galicia; vostedes non o sei. Moitas grazas.
Ten a palabra o señor Jorquera Caselas para a réplica.
Mire, señor Feijóo, ten moi mala memoria. O xiro do Goberno Zapatero de carácter antisocial, cando aceptou os ditados da Troika, foi pactado polo Partido Socialista e o Partido Popular coa oposición rotunda do Bloque Nacionalista Galego. [[Aplausos.]] Pero mire, imos falar, efectivamente, dos intereses de Galiza e de privilexios. Explíquelles aos traballadores de Navantia como defendeu vostede os intereses de Galiza fronte ao Goberno central. Esta semana vólvense manifestar; seguro que é para agradecer os resultados da súa xestión. ¿Onde están os 2.000 postos de traballo do centro de reparacións navais en Ferrol que vostede se comprometeu a facer, señor Feijóo? Mire, ¿sabe cal é o resultado da súa submisión? Que os catro petroleiros vanse facer en Cádiz –privilexios– e a Ferrol só as migallas. Explíquellelo tamén aos nosos gandeiros, señor Feijóo; esta semana vólvense manifestar. Adiós a la mitad de las granjas gallegas, non sei se leu este titular. ¿Sabe que di o Fondo español de garantía agraria? Que un mes despois do acordo de Madrid, que vostede santificou, Galiza é o territorio do Estado onde se paga menos polo leite. Aos nosos gandeiros págaselles de media 28 céntimos por litro, 6 menos que en Andalucía, señor Feijóo. No que levamos de ano, pecharon en España 528 explotacións, 383 en Galiza; máis do 72 %, señor Feijóo. Mire, explíquellelo aos nosos mariñeiros. A frota galega do arrastre ten que amarrar a fin de semana, mentres o Goberno español permite que faene nos nosos caladoiros a frota portuguesa, facéndose cos nosos recursos e co noso mercado. Explíquellelo aos mariñeiros do cerco, señor Feijóo. O Goberno español dálle a cada barco vasco –dado que fala dos vascos– tanta cota como a toda a frota de Malpica ou de Sada. Os mariñeiros do cerco levan corenta días acampados e vostede nin se dignou a recibilos. E aínda por riba teñen que escoitar que haxa quen diga que están de picnic cando están defendendo o pan dos seus fillos...,
Vaia rematando.
...señor Feijóo. Porque cando falamos de defender os intereses de Galiza non falamos de abstraccións, falamos de comer, de poder vivir do noso traballo. Pero a vostede iso non lle importa, diga o que diga, señor Feijóo. Preferiu obedecer ao señor Rajoy antes que defender os intereses de Galiza.
Moitas grazas, señor Jorquera. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, queda claro na Cámara que o Partido Socialista empezou a facer mal as cousas cando o BNG non o apoiou. A partir de que o BNG non o apoiou [[Murmurios.]] o Partido Socialista empezou a trabucarse. Mire, o BNG si aprobou o presuposto do señor Rodríguez Zapatero do ano 2005. E no ano 2005 o Goberno socialista aprobou a reconversión naval de Ferrol. [[Murmurios.]] Si, señoría. Prexubilou a 1.900 traballadores, despediu a 2.000 traballadores de forma indirecta e prorrogou dez anos o veto de Astano. [[Aplausos.]] Si, señoría, iso foi o que fixo o Partido Socialista e o BNG. Señoría, hoxe Astano está completamente ocupado, [[Murmurios.]] Astano, cen por cento de ocupación. Si, señoría. Si, señoría. E seguiremos traballando, e haberá barcos en Ferrol [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] en Bazán, non o dubide vostede. Porque dubidaron do flotel e seguirán dubidando dos contratos que están en formalización en distintos países árabes. Vostede e mais eu o sabemos. O que hai é que dicilo e anuncialo no momento oportuno, no momento en que os países árabes [[Aplausos.]] o consideren oportuno, non nun momento de dificultade xeopolítica en toda esa zona. Pero como vostede non quere dicir a verdade, dá igual. ¡Pero se vostedes eran os que plantexaban que co 8 % dos investimentos Galicia quedaba blindada! E resulta que en plena crise económica os investimentos do Estado foron en Galicia entre o 12 % e o 14 %. [[Murmurios.]] Señorías, ¿como que non se executan, se executamos 5.000 millóns de euros nunha lexislatura? Señoría, o AVE do eixo atlántico completo, o 90 % do AVE coa Meseta, en execución ou en finalización. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señoría, 1.000 millóns de euros en abastecemento e saneamento e 1.200 millóns de euros en infraestruturas viarias. [[Aplausos.]] ¿Como que non se executan, señoría? Estanse executando e estanse plantexando. Mire, señoría, eu comprendo que resulta moito máis sinxelo respostar por que apoiamos ao Goberno do señor Rajoy que respostar por que apoiaron vostedes o Goberno do señor Zapatero e da señora Magdalena Álvarez. [[Murmurios.]] Si, señoría. O BNG non apoiou os investimentos do goberno do señor ministro Blanco, tampouco apoiou os investimentos da señora Ana Pastor, pero si apoiou os investimentos da señora Magdalena Álvarez. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Están vostedes no cadro de patriotismo de Galicia con esa decisión tan evidente, tan galega e tan nacionalista como vostedes practican. Mire, señoría, o Goberno de Galicia vai seguir defendendo os intereses do país, non teña vostede ningunha dúbida. Se en todos estes anos o goberno con menos recursos na democracia investiu entre un 12 % e un 14 % da totalidade dos seus recursos, ben vale a pena seguir apoiando ese goberno. Por iso nós imos seguir apoiando ese goberno, pero, sobre todo, ímolo seguir apoiando...
Vaia rematando, presidente.
...porque cre na igualdade dos galegos e dos cataláns; porque non acepta privilexios de Cataluña fronte a Galicia; porque non acepta rupturas constitucionais para beneficiar a uns e prexudicar a outros; porque non aceptamos ser unha comunidade autónoma de segundo nivel; porque somos [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] tan autonomistas como o señor Mas e en Galicia temos un autogoberno que non ten o Goberno de Cataluña que vostedes apoian.
Remate, presidente.
Por iso nós aceptamos este goberno e por iso nos sentimos satisfeitos do mesmo trato en Cataluña que en Galicia. Xa sei, señoría, que vostedes queren...
Remate, presidente, por favor.
...a España asimétrica. Non, señoría. Nós queremos a España da igualdade dos cidadáns, a Galicia no mesmo nivel de autogoberno que Cataluña.
Moitas grazas, presidente.
Galicia é unha comunidade solvente...,
Moitas grazas.
...e as que vostedes apoian son comunidades con risco de quebra e...
Moitas grazas, presidente.
...teñen unha situación similar a Grecia. Moitas grazas, señoría.
Seguinte pregunta. Pregunta o Sr. presidente da Xunta de Galicia de Dª Yolanda Díaz Pérez, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre a xestión do Goberno galego en materia de sanidade
Ten a palabra a señora Díaz Pérez para formular a súa pregunta.
Grazas, señora presidenta. Señor Feijóo, vostede é ben certo que vive realmente en Monte Pío, non se entera absolutamente de nada. Fala de igualdade, señor Feijóo, e voulle falar agora de igualdade grazas a ese goberno que vostede tanto defende e grazas a ese partido que vostede tan ben representa, o Partido Popular. Grazas ás súas políticas, señor Feijóo, no noso país, por primeira vez na nosa historia, xa non hai sanidade para todo o mundo, xa non é universal, señor Feijóo. Grazas ao Partido Popular hai cidadáns e cidadás de primeira e de segunda. Grazas tamén ás súas políticas, esa de baixar impostos, xa os cidadáns e as cidadás non somos iguais, non; hai repagos farmacéuticos mesmo para os doentes crónicos, os que padecen cancro e enfermidades graves, que teñen que pagar ou repagar a prestación farmacéutica, señor Feijóo. Esa é a igualdade que vostede proclama, señor Feijóo, da que acaba de contestar agora mesmo ao señor Jorquera. Pero queriamos falarlle, señor Feijóo, do caos no que está convertida a sanidade deste país; un caos que é un suculento negocio para moitos dos que representan ao Partido Popular; un caos que ten o marchamo da privatización, de que a metade do orzamento público vai dirixido a empresas privadas sanitarias; e un caos no que por certo, a pesar das dimisións en bloque dos equipos directivos, xa temos outro caso máis de porta xiratoria. O señor Mario González, señor Feijóo –eses si que son privilexios–, cesa no CHUVI e rapidamente pasa para ese fondo de investimento no que vostedes acaban de aplaudir, efectivamente, vendendo o Hospital Domínguez, co que tamén teñen vostedes un concerto privado. E vostede, señor Feijóo, aplaudindo. O máis grave, señor Feijóo é que temos 2.000 traballadores e traballadoras menos na sanidade pública; o máis é que se cargaron os centros que estaban atendendo, por exemplo, a sida e outras patoloxías semellantes; o máis grave é que están recortando recursos; o máis grave, señor Feijóo, é que están practicando unha grandísima estafa con ese hospital de Vigo. E o máis grave, señor Feijóo, é que vai ter dar a cara diante da Comisión Europea polo que está pasando no hospital de Vigo. Mire, señor Feijóo, supoño que coñece este informe que é contratado polo Sergas. Este informe di alto e claro que, para que haxa unha concesión como vostede di que hai no hospital de Vigo, ten que ir a risco e ventura da concesionaria. E ten que ir a risco e ventura da concesionaria tamén na financiación; é dicir, que non pode ser a cargo dos galegos e das galegas. E, señor Feijóo, ¿quérenos explicar por que estamos sendo examinados diante da Comisión Europea, e por que vostede, cometendo unha estafa a través do BEI...
Vaia rematando, por favor.
...incorporou 180 millóns de euros públicos e 30 millóns do ICO para esa obra que –insisto– é privada, señor Feijóo? ¿Pode explicarlles isto aos galegos e ás galegas? E se pode tamén, explíquenos por que o señor Mario González está agora nun fondo de investimento privado. Nada máis e moitas grazas.
Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, despois das súas últimas intervencións parecíame que non podía vostede superarse, pero equivoqueime, supérase. Di que hai unha cuestión na Unión Europea que está vendo o contrato do hospital de Vigo. ¿Por que? Porque vostedes o denunciaron [[Risos.]] ¡Claro, señoría! Por iso lle imos demostrar á Unión Europea que ese hospital é tan público como o resto dos hospitais públicos do Servizo Galego de Saúde. [[Aplausos.]] Grazas por darnos a oportunidade de demostralo. Agora, señoría, somos responsables de que os hospitais privados en Galicia se vendan. O Hospital Domínguez, hospital privado de Pontevedra, que se vende ao responsable do Goberno actual. Sorprendente, señoría. Ademais, somos responsables de que un inspector médico do Principado de Asturias, da plantilla do Servizo Asturiano de Saúde, o que vostede nomeou, fiche por outra empresa que se adica á sanidade. ¿Por que non llo di ao presidente do Principado de Asturias, señoría, e mo di a min, señoría?
Silencio.
Non, señoría, primeiro era xerente no Hospital Central de Asturias co Partido Socialista, e agora volveu a Asturias, onde está gobernando o Partido Socialista.
Silencio, por favor.
Comprendo que as verdades son tan contundentes que molestan incluso con efectos secundarios. [[Aplausos.]] Mire, señoría, o que a nós nos interesa é a sanidade pública do noso país, por iso a sanidade pública do noso país ocupa máis do 40 % do presuposto do Servizo Galego de Saúde. E fomos quen, primeiro, de que os profesionais sanitarios estiveran ao pé do cañón durante todos estes anos da recesión económica. E, segundo, incrementar os servizos públicos en todos os hospitais de Galicia. Mire, por exemplo, en Monforte non se podía recibir tratamento de quimioterapia; agora hai máis de 1.000 persoas que reciben ese tratamento en Monforte e non teñen que ir a Lugo. Na Coruña había un servizo de urxencias de 900 metros cadrados, agora hai un servizo de urxencias de máis de 4.0000. En Vigo –como vostede sabe– non había un hospital, salvo o hospital vello, agora hai un hospital novo. En Vigo soamente había a posibilidade, co hospital anterior, de ter, de cada 100 pacientes, 2 unha habitación individual. Agora é o 70 % dos pacientes. Señoría, en Ourense, por exemplo, non dispoñiamos dun edificio de hospitalización, agora estámolo acabando. En Lugo [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] tivemos que poñer o hospital a funcionar. Non había radioterapia nin había aceleradores lineais nin había medicina nuclear nin había salas de hemodinámica, e agora hai todos os servizos que non había durante a bonanza económica. [[Aplausos.]] Mire, señoría, en Santiago non había unha UCI completamente nova como hai agora. En Ferrol, señoría, non había os servizos, por exemplo, de cribado de cancro de colon, que agora se está estendendo a todo o Servizo Galego de Saúde, e estamos iniciando o hospital. Señoría, no Barco tiñan un TAC moi vello, investimos 80 millóns en tecnoloxía e no Barco teñen un TAC que é o último do mercado. No hospital do Salnés non había sitio en urxencias nin había dermatoloxía...
Vaia rematando.
...nin oftalmoloxía nin a maioría dos servizos, agora hai un hospital que se están ampliando e ten todos eses servizos. E por se vostede non coñece, na Mariña Lucense levaban desde hai moito tempo coa intención de ampliar o hospital, e hoxe ese hospital está en licitación. Señoría, pídolle só unha cousa. Xa non lle pido que valore a sanidade pública como a maioría dos galegos, porque vostede forma parte da minoría, pero polo menos, señoría...,
Remate, por favor.
...non a desprestixie. Moitas grazas.
Réplica da señora Díaz Pérez.
Señor Feijóo, o de Monte Pío é bastante máis grave do que pensamos. Mire, hoxe estanse manifestando os traballadores e traballadoras en Vigo, señor Feijóo. Non sei se pensa vostede que, como os traballadores do naval os xoves, saen á rúa a pasear porque están aburridos. Saen á rúa hoxe os profesionais da sanidade, señor Feijóo, porque están alarmados polo que vostedes están a facer. Están alarmados porque se cargaron o Plan de mellora de atención sanitaria, porque se cargaron o Plan de saúde mental, porque están privatizando todo, porque están deixando o I+D+i nas mans privadas, porque coa última remuda lexislativa, como ben sabe vostede, poden adxudicar eses contratos a dedo, señor Feijóo, porque depende de vostedes que Amancio Ortega investigue no cancro ou non. Ese é o seu modelo, o do século XIX, señor Feijóo. Porque seguimos nun hospital en Vigo no que nos dixo onte o señor conselleiro que pouco menos que os traballadores e traballadoras atascan as tuberías con cousas estrañas, por iso, a pesar de estar recén inaugurado, as augas fecais inundan o hospital. Señor Feijóo, deixe de marear e díganos, dunha vez por todas, se vai atender a sanidade pública. Dous. Se vai rescatar esa grande estafa que é o hospital de Vigo, que lle van sacar as cores pola estafa que ten cometido. Insisto, 180 millóns do BEI e 30 millóns de pasta pública, señor Feijóo, a través do ICO. Iso si, vostede di que é un contrato de concesión pública. ¡Mentira, señor Feijóo! Está pagando Juan Pueblo. Mentres eles fan negocio, mentres as augas fecais volven inundar o hospital, señor Feijóo, nós seguimos pagando un canon de 68 millóns de euros ao ano, que ese era o seu interese, señor Feijóo. Mire vostede, a min dáme igual se o señor Mario Rodríguez é do Partido Popular ou do Partido Socialista, o grave é que é un privilexiado, e que hoxe, despois de saír do CHUVI, señor Feijóo, grazas á súa colaboración –insisto–...,
Vaia rematando.
...está nun fondo de investimento privado. Ese si que é un privilexio, señor Feijóo, e non os miles de traballadores que están no paro sen ningún tipo de protección grazas ás súas políticas.
Moitas grazas, señora Díaz. Ten a palabra o presidente da Xunta.
Señoría, falando dos profesionais do hospital de Vigo, sabe que agora, por exemplo, teñen o parking máis barato de toda a rede do Servizo Galego de Saúde, e, por certo, de toda a cidade de Vigo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, señoría, si, e os 30 primeiros minutos son gratis. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E ao día son 8 euros. E os profesionais de bono teñen 30 euros ao mes. Señoría, sobre Vigo fágalle vostede caso ao conselleiro de Sanidade. Sabe bastante máis que vostede de sanidade, foi xerente dun dos hospitais de Vigo, e pódolle asegurar que cando fala o conselleiro de Sanidade sobre sanidade, vostede debería, cando menos, escoitar. [[Aplausos.]] Señoría, dicíalle que vostede o único obxectivo que ten é desprestixiar a sanidade pública que financiamos os galegos porque a vostede non lle interesa nada máis que a destrución, exclusivamente. Proba disto, soamente hai que ver como están vostedes e o seu grupo. Esa destrución masiva que vostedes plantexan de todos os servizos públicos, reflíctese en que os galegos non estamos de acordo con vostede. De feito, nesa enquisa do Instituto Galego de Estatística, os servizos públicos mellor valorados en Galicia son a sanidade, e despois a educación; a máxima puntuación, 5,98, a sanidade pública, e 5,44, a segunda mellor puntuación, a educación pública. Señoría, ¿ve como a maioría dos galegos non vivimos en Monte Pío, que vivimos en Galicia? É vostede a que está en contra da maioría dos galegos simplemente por un plantexamento ideolóxico, e non por un plantexamento de boa fe e de recoñecer o que facemos ben os galegos. [[Aplausos.]] Non o quere recoñecer. Mire, señoría, o presuposto da sanidade para o ano 2016 volve ser o que máis se incrementa; máis de 100 millóns de euros sobre o presuposto do ano anterior. E imos finalizar a lexislatura co 70 % dos galegos cun novo hospital ou cun hospital ampliado na nosa área de saúde. Xa sei que lle molesta. Siga vostede desprestixiando o hospital de Vigo. Mentres vostede desprestixia ese hospital, xa se operaron nese hospital 1.700 persoas. O outro día facíase un transplante de fígado. Siga vostede desprestixiando o hospital. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Altas de hospitalización, señoría, 5.800 altas de hospitalización. E consultas de especialidade, máis de 117.000 consultas. Urxencias atendidas, máis de 28.000 urxencias atendidas [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Mire, señoría, o acelerador que se pon en Vigo [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] –xa sei que molesta, señoría– o acelerador que poñemos en Vigo, señoría...,
¡Señor Losada!
...diminúe os tratamentos nun 70 % de tempo.
Perdoe, presidente, perdoe un momento. Señor Losada, ten a segunda chamada á orde co aviso do que significa a terceira. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Continúe, presidente, continúe.
Grazas, señoría. Non se preocupe, non lle imos fallar a Vigo. Nin lle fallamos no hospital nin lle fallamos na situación que están a pasar. Non lle imos fallar a Vigo. Nunca o fixemos, señoría. Nunca o fixemos. [[Aplausos.]] Mire, señoría, por se lle interesa, por se lle interesa, señoría, cando vostede di que non estamos dando sanidade...
Vaia rematando, señoría.
...levamos atendidos máis de 3.000 enfermos da hepatite C [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Murmurios.]] , somos a terceira comunidade autónoma con máis tratamentos da hepatite C. Levamos investidos 75 millóns de euros na hepatite C [[Aplausos.]] Señoría, somos unha comunidade autónoma que valora a sanidade pública, que traballa na sanidade pública e que, pese a quen lle pese, a sanidade pública de Galicia é unha das mellores, xa non de España, senón das rexións europeas.
Remate, presidente.
Moitas grazas, señorías.
Continuamos co desenvolvemento... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor Fajardo, ¿quere vostede tamén unha chamada á orde? Continuamos co desenvolvemento... Señor Fajardo, primeira chamada á orde. Continuamos co desenvolvemento da orde do día. Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de Dª Cristina Isabel Romero Fernández e sete deputados/as máis, sobre a realización polo Goberno galego das xestións necesarias para a creación, promoción e divulgación do produto turístico Turismo de saúde
A esta proposición non de lei non se presentaron emendas. Se a deixan, señora Romero, ten vostede a palabra para formular a súa proposta. Prego silencio, por favor, que continuamos o desenvolvemento da orde do día. Continúe, señora Romero.
Moitas grazas, señora presidenta. Señorías, moi bos días a todas e a todos. Temos o recurso natural, as augas mineromedicinais. Temos as infraestruturas, os equipamentos e os servizos de calidade. Só queda levar a cabo a creación dun novo produto turístico, o produto turístico "Turismo de Saúde". [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Parece que non...
Déanlle voz ao escano. A ver, señora Romero, mire a ver se hai sonido.
¿Escóitaseme agora? ¿Si ou non? Ben. Despois desta interrupción, como botei unha mirada para arriba, quero saudar os representantes de Balnearios de Galicia que se atopan na tribuna. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Dicía que temos o recurso natural, que son as nosas augas mineromedicinais, que temos os equipamentos, temos as infraestruturas e os servizos de calidade, e o que cómpre agora é a creación do produto turístico Turismo de Saúde, e disto é do que trata esta iniciativa. Todos os expertos internacionais coinciden en que esta actividade é unha tendencia crecente a nivel mundial, e, de feito, a OMT está a traballar nun estudo sobre o turismo de saúde médico polo enorme potencial que ten este produto. A OCDE afirma que anualmente o turismo de saúde xera máis de 75.000 millóns de euros. Así, a pasada edición de Fitur xa contou cunha sección específica para o turismo de saúde, polo incremento que está a ter este sector no mercado turístico español. Cada vez son máis os pacientes estranxeiros que se desprazan a España co propósito de recibir asistencia sanitaria. O turismo de saúde é un sector en constante crecemento, que moverá no noso país máis de 500 millóns de euros neste ano, e que medra a un ritmo dun 20 % anual, tanto en facturación como en número de pacientes. O turismo de saúde xera un alto valor engadido, porque o perfil deste paciente turista é dun alto poder adquisitivo, con estancias prolongadas, que acostuman vir acompañados de familia. O gasto medio deste turismo está por riba do turismo normal, entre 6 e 10 puntos. Antes de continuar coa iniciativa, cómpre aclarar os conceptos. O turismo de saúde sería aquel que viaxa en busca de servizos de saúde para reducir o estrés, en busca de tratamentos termais, ou en busca de procedementos máis complexos nun hospital. Dende a perspectiva do sector, o turismo de saúde implica a promoción consciente de que viaxar a un determinado lugar se considera beneficioso para a saúde debido ou ben a un clima particular, aos recursos naturais, como son as nosas augas, ou á calidade do sistema sanitario e asistencial, que tamén a temos. Para que o turismo de saúde teña lugar ten que haber vontade de viaxar e vontade de recibir tratamento, quedando así excluído deste concepto o estranxeiro que reside en España e o turista que acode a un servizo médico debido a un accidente ou enfermidade sobrevida. Enténdese o turismo de saúde dende catro áreas específicas: a medicina curativa, a medicina preventiva, a estética e a de benestar. Estamos a falar, e cómpre aclaralo, despois do que vimos de escoitar, que é un turismo dirixido cen por cento a institucións privadas, é dicir, a empresas de saúde e de turismo, que non ten custo ningún para a sanidade pública. Feitas estas aclaracións, temos que ver as oportunidades que se nos poñen por diante, porque, señorías, ante o constante e intenso crecemento deste sector turístico en España, Galicia, e sobre todo Ourense, non pode deixar escapar esta oportunidade. Porque non esaxero cando afirmo que nos atopamos nun momento idóneo para impulsar o desenvolvemento rural e o tan ansiado equilibrio territorial a través dun dos recursos endóxenos máis importantes da provincia de Ourense: as augas mineromedicinais e termais. Galicia é unha das rexións europeas con maior riqueza nestas augas, pola súa calidade, cantidade, abundancia e variedade. Aínda que estes recursos se atopan nas catro provincias, é Ourense a que concentra máis recursos, axentes e servizos relacionados directa e indirectamente co termalismo e a calidade dos mesmos. En Galicia están catalogadas máis de 300 captacións de augas minerais, das que 21 teñen a cualificación de balneario, ocupando Galicia a primeira posición en canto ao número de establecementos balnearios a nivel nacional. Estes 21 centros de balneoterapia ofertan 2.862 prazas de aloxamento, e aportan clientes a outras 10.000 prazas no contorno das súas instalacións. A maioría destes establecementos balnearios son de alta gama e os seus aloxamentos están catalogados entre os de 4 e 5 estrelas, o 67 % da oferta ten esta catalogación. Ademais, Galicia é líder en balnearios certificados co "Q" de calidade; 8 dos 37 en toda España que teñen esta condición están en Galicia. O seu volume de negocio está en torno aos 60 millóns e xeran 1.400 empregos directos. Os balnearios galegos posúen, no seu conxunto, sete clases de auga mineromedicinais das oito que existen no mundo. Os seus efectos terapéuticos están relacionados coas características físicas, químicas e biolóxicas que teñen estas augas, e coas súas técnicas de administración. Así, as augas cloruradas están indicadas en procesos respiratorios e dermatolóxicos, estimulan a cicatrización e melloran as afeccións óseas. As augas sulfatadas están indicadas en procesos dixestivos. As augas bicarbonatadas, usadas en bebida, son tamén para aliviar problemas dixestivos. As augas sulfuradas utilízanse en procesos dermatolóxicos, reumáticos, respiratorios crónicos e otorrinoralingolóxicos. As augas ferruxinosas son beneficiosas para os problemas hematolóxicos e dermatolóxicos. As augas radioactivas son sedantes e analxésicas. E, finalmente, as augas oligometálicas teñen propiedades diuréticas. Esta variedade, calidade e abundancia das augas mineromedicinais debe ser a base sobre a que desenvolver o produto de turismo de saúde. O sector xa se adaptou a esta nova tendencia, de feito xa puxeron en marcha unha variedade de produtos e servizos que inclúen o termalismo como reclamo fundamental ou complementario. E os exemplos témolos na provincia de Ourense, os balnearios de Laias e Arnoia, aproveitando o enclave e as súas condicións naturais para o entrenamento de remo e piragüismo, ofertan servizos para cubrir todas as necesidades que poida ter un equipo de remo de alto rendemento. Así, este ano estiveron entrenando en Ourense a selección de Bielorrusia, a holandesa e a australiana, seleccións que volverán para o próximo ano con máis xente nos seus equipos e con estancias máis prolongadas. E no próximo ano tamén virán a Ourense a entrenar as seleccións de Francia e Romanía e o equipo de remo da Universidade de Oxford, entre outros equipos de remo. Como deportistas de elite, necesitan servizos médicos de alta calidade, métodos diagnósticos inmediatos, como o TAC, resonancias magnéticas, analíticas, infiltracións, fisioterapia, e este servizo médico privado en Ourense témolo. Os balnearios aportan, neste caso, o complemento da recuperación e a hidroloxía médica entre outros servizos. Outro exemplo de adaptación a esta crecente demanda tamén o temos en Ourense, onde xa están en marcha os proxectos empresariais que apostan polo turismo de saúde, ofrecendo un servizo integral de atención médica e esmerados coidados pre e postoperatorio, e un servizo de recuperación baseado en técnicas termais, aproveitando as propiedades curativas das nosas augas. Estes exemplos que se dan na provincia de Ourense, amosan que Galicia posúe unha importante infraestrutura relacionada co turismo de saúde. A calidade do servizo, as infraestruturas adicionais, como unha importante planta hoteleira, un servizo postoperatorio de calidade e unhas instalacións de saúde e benestar modernas e innovadoras son, xunto coas augas, os vimbios que temos para converter o turismo de saúde nunha das grandes fortalezas de Galicia como destino, xunto co Camiño de Santiago, a ecogastronomía e o patrimonio cultural e natural. Ourense, como capital termal de Galicia, é a mellor preparada para acadar unha posición de liderado como destino de turismo de saúde, o que lle permitirá non só xerar emprego e redistribuír riqueza, senón tamén ser tractor doutros sectores económicos. Para alcanzar estes obxectivos, señorías, cómpre estruturar un produto turístico, o que nesta iniciativa chamamos turismo de saúde, que poña en valor todo o noso potencial, e que sexa quen de aproveitar esta demanda crecente. Sen nada máis, e esperando o apoio dos grupos parlamentarios, remato señora presidenta. Moitas grazas.
Moitas grazas. Intervención dos grupos parlamentarios. Polo Grupo Parlamentario Mixto, ten a palabra a señora Iglesias Sueiro.
Bo día, señorías. Bo día, presidenta. Tratamos dunha iniciativa moi centrada na provincia e na cidade de Ourense, onde hai unha riqueza natural, que son as augas termais, das que esta deputada é unha fervente usuaria e defensora, e sinto moito orgullo ademais de vivir nela. Pero hai unha serie de inconvenientes tamén respecto diso. Foi unha cidade que se construíu de costas ao río, e entón o acceso a este ben natural, pois vese dificultado moitas veces, xa non polo estado do traxecto, senón pola soidade do traxecto. Non hai unha infraestrutura que ampare ao camiñante que vai cara a iso. Por outro lado, conta con catro puntos no texto expositivo. O primeiro non o comparto en absoluto, señora deputada, eu non comparto en absoluto que o sistema sanitario de Ourense sexa a día de hoxe un sistema de recoñecido prestixio, coa cantidade de acontecementos negativos que están a ocorrer nel. Ese non o comparto. E o terceiro créame dúbidas, créame dúbidas en canto á aposta feita pola Administración autonómica, e polo tecido empresarial que soubo recuperar o esplendor de antano dos balnearios. Refírome e insisto nas palabras "feita pola Administración autonómica". Está implicada a Deputación de Ourense na xestión deste proxecto que eu comparto, porque me parece que sería un proxecto xerador de emprego, que sería un proxecto que poría Ourense un pouquiño máis no espazo do Estado, e, á parte, que nolo merecemos, que somos unha poboación avellentada, que Europa ten unha poboación avellentada, polo cal está ben dirixido no aspecto empresarial. Pero contemplo que o presidente da Deputación de Ourense se reúne con Mario Crecente, responsable da consultora que desenvolve o Plan de "Ourense provincia termal", que continúa a planificar a estratexia que a Deputación de Ourense, coordinada coa Xunta, levará a cabo en 2016 para liñas de actuación na promoción turística, mellora de infraestruturas, xestión económica e investimentos. E o 7 de novembro tamén leo na prensa que a Deputación ultima o proxecto, e na prensa do 18 –do día seguinte– leo que a Xunta e a Deputación firman a execución do plan termal. Comprendan vostedes que esta deputada manteña o seu posicionamento en suspensión, ata escoitar o completo debate de todos os portavoces, porque co pouco crédito que me inspira o actual presidente da Deputación de Ourense polas súas condutas bochornosas, polas súas prácticas políticas, pola súa actitude ante unha institución da cal pensa que é o dono, non me fío, non me inspira confianza para ser quen de asinar contratos con quén, cómo, en qué tempo, se afectan aos veciños onde se atope ese ben natural de todas e todos. Non me fío da súa xestión, señora deputada. E, por outra parte, vostede forma parte dun partido –o Partido Popular– que non quita ese gran de encima. Porque vamos ver, señoras deputadas, o señor Baltar estalle facendo moito dano ao seu partido. Día si e día non sae na prensa unha novidade, hoxe sae que está iniciado o trámite de denuncia xudicial. A cousa non vai parar. Vostedes téñense que quitar ese saco de encima, para que a democracia flúa, para que a oposición confíe e consensúe cun equipo, o equipo da oposición co equipo do Goberno neste momento. E dígollo con todos os respectos do mundo polo Partido Popular, con todos. Pero teñen vostedes, para axilizar as súas accións, para levalas a cabo, para contar coa confianza da oposición, que desfacerse dun xestor, dun presidente dunha deputación, dunha institución democrática...
Remate, por favor.
...que está deixando en moi mal lugar a democracia, o Partido Popular e a cidadanía de Ourense. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Polo Bloque Nacionalista Galego, ten a palabra a señora Prado Cores.
Moi bo día a todos e a todas. A verdade é que se está convertendo xa nun ritual que o Partido Popular saque o termalismo a relucir e que o traia a este Parlamento en época electoral. Parece que é un tema socorrido para a venda electoral. Sempre vén aquí a este Parlamento da man dun deputado ou unha deputada do Partido Popular de Ourense. Lóxico, ata certo punto, porque Ourense ten un gran potencial, pero outras partes de Galiza tamén. Supoño que lles dará bos rendementos, cando o converten neste ritual. A verdade é que o termalismo, o turismo de saúde, parece coma o turrón, que volve a casa polo Nadal. Entón, o termalismo volve a este Parlamento diante de campañas electorais. É que é así. Mire, na precampaña das eleccións municipais de 2011, o naquel momento candidato á alcaldía de Ourense, o señor Rosendo Fernández, traía a esta Cámara unha iniciativa na que instaba a Xunta de Galiza a levar a cabo os traballos que resulten pertinentes para a inclusión na carteira de servizos complementarios do Sistema de saúde de Galiza de técnicas de hidroloxía médica. Pasou a campaña, viñeron outras, pasaron catro anos, e nunca máis se soubo que pasou con ese acordo. O que si é certo é que non está incluída na carteira de servizos do Servizo Galego de Saúde. Hai escasos meses, o 5 de maio do ano 2015, o señor Santalices volveu sacar o termalismo a colación neste Parlamento, xusto tamén días antes de que empezara a campaña electoral das municipais do 2015, e naquel momento traía unha iniciativa que dicía que o Parlamento de Galiza insta a Xunta de Galiza a que inste o Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade para que a través dos mecanismos que procedan se estude a posibilidade de dar acceso aos balnearios e a outros centros españois de hidroterapia aos cidadáns dos países da Unión Europea que teñan incluída a terapia hidrotermal nas súas carteiras...". Non está o señor Santalices, pero querería que nos dixera como van eses estudos, como vai ese acordo votado polo Partido Popular nesta Cámara a respecto desa inclusión. Sería interesante saber en que se converten os acordos, as iniciativas que traen vostedes, o Partido Popular, a esta Cámara arredor do termalismo. Porque tráeno aquí, apróbano e despois nunca máis sabemos, señora Romero. E resulta que vostede agora aquí, un día antes de iniciar a campaña electoral das eleccións xerais, volve traer o turismo de saúde, o termalismo de saúde, aquí á Cámara, ao Parlamento galego. É evidente que o termalismo é un potencial turístico en Galiza, é evidente que se leva anos traballando en que se converta nun referente e nese apoio á desestacionalización, porque Galiza non é para ese turismo de sol e praia que o Partido Popular durante tanto tempo se empeñou en querer vender, un produto que non era o propio do noso país. Entón, hai produtos, efectivamente, en Galiza que poden poñer en valor moi ben o que somos, e para desestacionalizar, e estamos totalmente de acordo en que representa o 20 % do termalismo do Estado español, estamos totalmente de acordo. ¿Que resulta que en Galiza temos máis de trinta establecementos que ofertan servizos de termalismo? Evidentemente. ¿Que hai unha gama ampla de establecementos de diferentes niveis de...? Estamos totalmente de acordo. ¿Que hai unha diversidade a nivel territorial en Galiza de establecementos termais con tratamentos diferentes? Totalmente de acordo. É dicir, é obvio, hai oferta, hai demanda e hai un produto turístico. Totalmente de acordo. Agora, o que non entendemos no BNG, señora Romero, é qué pretende vostede con esta iniciativa, porque esas obviedades é que son así.
Vaia rematando, por favor.
Tan obvio como que "Turgalicia promociona o turismo de saúde en Asturias" –ano 2006–, con ese deostado Bipartito. Miren: "Turismo aposta por Galiza como destino de benestar". "A actual secretaria xeral de Turismo promociona o turismo de saúde de Galiza". Mire: "Turgalicia promociona a marca galega, a presentación do turismo de Galiza, onde temos un destino diferenciado, e especialmente promocionarán o turismo de saúde". Voulle seguir, señora Romero: Fitur 2012, promoción de Galiza: "Hoxe en día adquiriu una gran importancia o chamado turismo de saúde, que se converte nun referente". Imos ao ano 2013: "Galiza, turismo de saúde", promoción destinada a promocionar Galiza como destino líder en turismo de saúde e benestar, con vídeos promocionais que ganan premios e demais. Podemos seguir: "A Xunta promociona o turismo de saúde dos balnearios galegos a través de campañas audiovisuais".
Remate, por favor.
"Turismo inicia o ano coa promoción internacional do campismo e termalismo galego", "Turismo de Galiza aposta pola segmentación e adaptación das demandas específicas do turismo potencial para fomentar o turismo de saúde en Galiza". Isto é xa o que está facendo a Xunta de Galiza, co cal, mire...,
Remate, señora Prado, por favor.
...o apoio do BNG –remato–, todo o apoio do BNG para o turismo de saúde e para o termalismo, porque é un recurso turístico moi importante para o noso país. Pero, dende logo, iniciativas oportunistas e propagandísticas, por favor...,
Moitas grazas, señora Prado.
...abstéñanse de seguir traéndoas a esta Cámara con escasos resultados. Moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Ramón Vázquez.
Bo día a todos e a todas. ¿Como dicirllo, señora Romero, sen ánimo de ferir sensibilidades? Semelloume vostede hoxe máis unha comercial dunha axencia de viaxes privada que unha representante pública. "Turgalicia, S.A.", era un pouco a mensaxe que sacamos da súa intervención. Dende o noso punto de vista, é evidente que a redución dos valores culturais, patrimoniais, históricos, gastronómicos e naturais de Galicia á categoría de produto turístico supón en si mesmo un reducionismo economicista de dubidosa rendibilidade social. As políticas turísticas centradas unicamente na obtención de recursos económicos, na explotación de recursos económicos, tiveron e teñen un escaso impacto na mellora do desenvolvemento das nosas vilas e cidades. Basta botar unha ollada ao abandono das nosas vilas e cidades, á situación dos nosos cascos históricos, ao abandono da nosa montaña e do noso rural, ao esquecemento dos nosos xacementos arqueolóxicos... Poderiamos seguir así durante horas e horas. Nós consideramos que as políticas públicas en materia turística teñen que ter un enfoque global absolutamente integrador e non estar centrada unicamente esa acción política deste goberno en subvencionar proxectos empresariais cun fin de lucro privado. Nós defendemos –si, señor– políticas turísticas de carácter global e integrador que teñan tres enfoques: o primeiro, a ordenación do sector, loxicamente; o segundo, o fomento da actividade –non se pode renunciar a esta finalidade–; pero o terceiro –e tan importante ou máis que os outros dous–, a posta en valor dos elementos patrimoniais, culturais, sociais e naturais do noso país, eses que esquece de xeito reiterado este goberno, eses que configuran a identidade e o propio atractivo e a esencia do noso país. Fronte a esta visión integral e transversal, o Goberno galego asume unha xestión turística atomizada, economicista e, sobre todo, absolutamente ineficaz. En primeiro lugar, a supresión da Secretaría Xeral de Turismo e a creación da Axencia de Turismo de Galicia é unha clara mostra desta situación, unha Axencia de Turismo de Galicia que ten convertida a Administración pública nunha axencia de viaxes, como lle dixen eu a vostede; que crea e comercializa produtos turísticos que son explotados por empresas particulares. Un claro exemplo témolo noutro deses produtos turísticos, o top ten turístico, ese enxendro que crearon vostedes a través dunha subcontrata integrada por Valora Consultores e Viaxes Paco a cambio de 146.000 euros. E outros exemplos témolos en produtos como "Areais de Galicia", "Faros e praias salvaxes", "Turismo mariñeiro"..., produtos turísticos explotados e comercializados pola mesma axencia, Viaxes Paco, e a iso chámaselle potenciar o sector turístico. E hoxe tráennos esta iniciativa, unha iniciativa nihilista, sobre a creación do produto turístico "turismo de saúde", referido basicamente ao turismo termal, que nos xera importantes dúbidas. Dúbidas porque o Goberno galego leva insuflado inxentes cantidades de recursos públicos para a construción de hoteis, spa e balnearios de dubidosa rendibilidade social. Temos o caso do Palacio Spa de Sober, mercado aos pais da superdelegada en Lugo da Xunta de Galicia, Raquel Arias, por un millón e medio de euros, que recibiu subvencións por riba dos 4,5 millóns de euros e que hoxe está na quebra. E temos os casos, si, dos balnearios Caldaria, de Ourense; pero tamén temos os casos dos balnearios de Guitiriz e Vilalba, en Lugo, tamén receptores de importantes subvencións públicas e hoxe en ERE ou concurso de acredores. Esa é a realidade, esta é a política turística en materia termal do Goberno galego. E temos o nulo resultado da creación de marcas baleiras, como "Turismo de Galicia", cando non se ven acompañadas de programas concretos.
Remate, por favor.
É unha política de branding, de marca. E o verdadeiramente importante: ¿cal é o resultado social desta política? Pois 4.000 parados máis no sector turístico en Galicia dende a chegada do señor Feijóo, 150.000 viaxeiros menos en Galicia dende o ano 2010 cada ano, 1 millón de noites pernoctadas menos dende o ano 2010, os ingresos medios dos hoteis por habitación dispoñible desplomándose, a estadía media en Galicia baixou dos 2,5 días por turista a 1,9 no 2014, etc.
Remate, por favor, señor Vázquez.
Estes si son os resultados da súa política turística; polo tanto, deixen o branding, deixen a marca Galicia, fagan políticas serias de impulso ao noso sector turístico a través de poñer en valor os nosos elementos patrimoniais, culturais, sociais...
Moitas grazas, señor Vázquez.
...e tamén gastronómicos. Esa é a súa obriga como goberno, o resto é fume, señora Romero. Máis nada de momento.
Grupo Socialista. Ten a palabra o señor Gallego Lomba.
Grazas, presidenta. Bos días a todos e a todas. Eu agora mesmo, antes de entrar no que é o tema en si, vou dicir algo moi importante: que Manel Gallego Lomba e o Grupo Socialista defendemos a política dos gobernos socialistas, tanto de Felipe González como de Zapatero. [[Aplausos.]] [[Murmurios.]] É máis, a política socialista que fixo de España, dende 1982, a transformación maior que sufriu este país.
¡Silencio, por favor!
A maior transformación deste país fíxoa o Partido Socialista con Felipe González á cabeza, en infraestruturas...
Céntrese na cuestión, señor Gallego.
Presidenta, voulle dicir algo, polo manual de Génova, levan dous días tanto o señor Tellado...,
Fálelle aos deputados.
...como o señor Arias e o presidente hoxe falando do Partido Socialista, que non viña ao caso para nada. [[Murmurios.]] [[Aplausos.]] E os tres nas intervencións dedicáronse única e exclusivamente a falar do Partido Socialista. [[Aplausos.]] E eu, como un dos responsables do Partido Socialista, quero defender o Partido Socialista, porque, se non, non hai forma.
Silencio, por favor.
Porque eles poden...
Pois presente unha iniciativa, señor Gallego.
Onte o señor Arias estivo toda a tarde dedicado a falar do Partido Socialista, o señor Tellado tamén, e o presidente esta mañá tamén. E vostede non lles dixo nada, nin o presidente que estaba substituíndoa tampouco.
Señor Gallego, por favor, diríxase aos deputados.
Pois eu digo unha vez máis que a maior transformación que hai neste país fíxoa o Partido Socialista Obreiro Español, [[Aplausos.]] queirades ou non. [[Aplausos.]] En infraestruturas, en servizos sociais, en sanidade, [[Murmurios.]] en educación, en servizos sociais, en pensións... Iso fíxoo todo o Partido Socialista Obreiro Español. ¿Sabedes qué fixestes vós cando gobernastes?
Céntrese na cuestión, señor Gallego, por favor.
Metéstesnos nunha guerra, o señor Aznar meteunos na guerra. [[Aplausos.]] Iso foi o que fixestes vós.
¡Señor Gallego!
Iso foi o que fixestes vós.
Señor Gallego, primeira chamada á cuestión, por favor. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Céntrese na cuestión. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Xa falou vostede un rato, agora céntrese na cuestión.
Non, pero é que eles estiveron onte falando todo o día disto. E hoxe o presidente [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] na pregunta nosa estivo falando disto seguido, [[Murmurios.]] estivo falando do Partido Socialista. Entón, pois, mire... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Si, si,
¡Silencio, por favor! Está correndo o tempo do señor Gallego e vai rematar.
Pero eu quero reivindicar..., [[Murmurios.]] Levo en política moitos anos, levo militando no Partido Socialista máis de corenta anos e quero reivindicar a política que o Partido Socialista Obreiro Español fixo en España. [[Murmurios.]] Vale, vós podedes dicir o contrario...
Silencio, por favor.
...pero eu vou reivindicalo e punto.
Pero reivindique a política de turismo e céntrese no tema.
Falando do turismo... Grazas, presidenta, polo chiste. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Estou facendo o que fixeron eles todos, nada máis; nin máis nin menos. E quero a mesma man de dividir para nós que para os demais. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Vale, pois xa está. [[Murmurios.]] Sempre que hai eleccións o Partido Popular tráenos unha iniciativa sobre o turismo de saúde, o turismo termal, o señor Rosendo –que non está, que está en Ourense– na lexislatura pasada –si, non está–, o señor Santalices –que deben ser dúas ou tres veces–, a señora Romero –tamén creo que é a segunda vez–, e sempre falando do mesmo. É máis, creo que hai algunha iniciativa aprobada por unanimidade. ¿E que fixeron nestes seis anos? ¿Que xestións fixeron para que o turismo de saúde, o turismo termal, fora adiante e se reivindicara para Galicia? Non fixeron nada, durante seis anos non fixeron nada, e aprobáronse sempre as iniciativas, unhas por unanimidade e outras sacáronas vostedes por maioría, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] pero non fixeron nunca, nunca, nada. E agora que hai eleccións traen unha iniciativa que di unha vez máis de instaurar non se sabe o que. Pero, por favor, desenvolvan o que teñen aprobado, invistan niso. Porque, claro, estamos en pleno debate dos orzamentos e eu non vexo ningunha partida dedicada á iniciativa que presentan hoxe. Pois vostedes son a maioría, presenten unha emenda aos orzamentos se non están de acordo coa política que está facendo a directora xeral de Turismo e díganlle: Imos facer isto, imos investir nisto, que é a política de turismo de saúde. Entón vostedes teñen que facelo, porque teñen maioría, e non traian aquí isto para dicir que instamos... E, ademais, sobre o turismo de saúde a iniciativa di algo moi importante, que é un sistema sanitario de recoñecido prestixio. Bueno, os profesionais son de recoñecido prestixio e moi bos profesionais, pero vostedes encargáronse de cargarse o sistema sanitario galego. O prestixio do sistema sanitario galego, grazas a vostedes, non existe, porque estamos vendo todos os días o que está pasando no sistema sanitario. Entón...
Remate, señor Gallego, por favor.
Non, non, é verdade. Si, si, si... Claro, o que lles digo é que, para traer iniciativas para facer propaganda e estar moi ben e todos contentos consigo mesmos, pois sigan así. porque sempre que hai eleccións... Para Ourense... É mais, o termalismo non é só de Ourense, que tamén é de Pontevedra, que tamén hai termalismo, e en Lugo tamén hai termalismo.
Remate, por favor.
E non falen soamente de Ourense, porque Pontevedra ten tamén termalismo, e vostedes non queren. Traen sempre para quedar ben... E unha vez máis non van quedar ben, porque ninguén os cre xa. Máis nada e moitas grazas.
Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra a señora Romero Fernández.
Moitas grazas de novo, señora presidenta. Lamento, señor Gallego Lomba, que utilizara toda a parte do seu tempo en replicar ao presidente da Xunta. Foi unha falta de respecto ao sector e á provincia de Ourense enorme. [[Murmurios.]] [[Aplausos.]] Tamén lamento que ninguén... Si, si, amosou unha falta de sensibilidade importante. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] É unha iniciativa...
¡Silencio, por favor!, que non escoito... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Interrupcións.]] Silencio. Un momento, por favor. Vamos ver, se isto continúa así e as súas señorías todas non se tranquilizan, e saben o que estamos a representar aquí e a facer aquí, suspendo o pleno. Pero así de claro o digo. [[Murmurios.]] Polo tanto, ou nos tranquilizamos todos e falamos do que temos que falar... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ...e deixamos... Señora Prado, ten vostede... [[Murmurios.]] [[Interrupcións.]] Estou falando eu. Señoras e señores deputados, paréceme que fraco favor se lle fai á política e mal espectáculo estamos dando. Polo tanto, pido que se escoite a todos e cada un dos deputados que teñen dereito a falar. Señora Romero, remate a súa intervención, por favor.
Si, bueno acabo de empezar, señora presidenta. Ben, señor Ramón Vázquez, estou moi orgullosa de ser comerciante. Funo, son e sereino toda a miña vida. E evidentemente... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non me ofende nada, señor Vázquez. Si que quero vender Galicia, e, sobre todo, como destino, vender Ourense. Mire, a rendibilidade social conséguese creando emprego e riqueza, sendo este sector [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] tractor doutros sectores, co desenvolvemento rural e buscando o equilibrio territorial. Este sector xa está ordenado e ten unha folla de ruta, que é o Plan integral de turismo de saúde, onde están todas estas iniciativas. E todo isto que estou a pedir, está recollido dentro deste marco. E mire, señora Prado Cores, eu lamento que estean un pouco escasos de persoal neste momento de campaña electoral, pero vostede o que fixo é repetir a súa intervención de cando trouxo o señor Santalices a súa iniciativa. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] E mire, falan de electoralismo cando traemos iniciativas de termal. Señora presidenta, o único grupo que trae iniciativas de termal e de turismo a esta Cámara e ás comisións é o Grupo Parlamentario Popular. [[Aplausos.]] ¡O único!, o único que ten a sensibilidade coa provincia de Ourense neste ámbito e co sector turístico, o único. Tanto no aspecto da cura termal, que era ao que se refería o señor Santalices, [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] como no ámbito de turismo. E hai que aclarar que esta é unha iniciativa de impulso turístico, non é unha iniciativa de impulso sanitario nin ningunha iniciativa de impulso social. E, señora Iglesias, se non se fía da Administración, fíese do sector que aposta polo turismo de saúde. Está visto que non entenderon nada do que estivemos a falar. Estivemos a falar de crear un produto para fortalecer [[Murmurios.]] a oferta de turismo de saúde no termalismo, de fomentar a cooperación entre o sector de saúde e o sector do termalismo, buscar convenios de colaboración cos sistemas nacionais e aseguradoras, participar en eventos sobre turismo de saúde, consolidar a promoción do turismo termal captando novos fluxos. En definitiva, señorías, estamos a traballar dun xeito coordinado con toda a cadea de valor, dende o deseño do produto á mercadotecnia. De crear, consolidar, promocionar un produto de saúde...
Señora Quintas, ten unha chamada á orde.
...baseado na nosa riqueza termal. Está claro, despois de escoitalos, señorías, que, se volven gobernar, volveremos á situación de abismo económico na que nos deixaron, e serán vostedes capaces de acabar e destruír todo o que a crise económica non foi capaz de facer. Máis nada e moitas grazas, presidenta.
Continuamos coa seguinte proposición. Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Yolanda Díaz Pérez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación co convenio asinado en xuño de 2000 e as instalacións da planta de gas de Reganosa no interior da ría de Ferrol
A esta proposición non de lei presentáronse emendas do Grupo Parlamentario Mixto e do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Ten a palabra para formular a súa proposición non de lei dona Yolanda Díaz, do Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda.
Bos días a todos e a todas de novo. Traemos novamente a esta Cámara digamos que unha desas estafas que forman parte deste modelo que está xa rematando, ou deste final de ciclo político que está rematando, que poderiamos denominar, como din algúns autores, como unha auténtica trama de corrupción político-empresarial. Seguramente nesas grandes tramas e nesas grandes estafas de corrupción político-empresarial temos dabondo exemplos neste país, temos, por exemplo, a fusión das caixas galegas e a mala venda que veu despois, e o exercicio de latrocinio practicado polos dirixentes das caixas. Pero temos tamén, por exemplo, o caso sangrante de Pescanova, que está pagando tamén agora mesmo Juan Pueblo, e temos tamén este caso, que é senlleiro, desa trama de corrupción político-empresarial que é o caso de Reganosa. Digo "caso senlleiro" porque seguramente hai poucos exemplos –aínda que hai moitísimos exemplos de loita neste país na defensa da legalidade e na defensa sobre todo da seguridade das persoas, da vida e na defensa do medio ambiente– nos que teña loitado durante tantos anos un colectivo que aglutina na bisbarra de Ferrolterra a 60 organizacións, e que leven traballando, dedicando recursos e esforzos e no que, ademais, a propia xustiza lles dera a razón en tantas ocasións. Digo que lles dera a razón porque, como ben saben vostedes, o Tribunal Supremo vén demostrando e vén sinalando que, efectivamente, se están a vulnerar as normativas de protección de distancia mínima respecto desta infraestrutura gasista. E como din esas sentenzas do Tribunal Supremo, realmente a comarca de Ferrolterra está nunha situación de perigo vital por razóns evidentes. A primeira delas, o núcleo de poboación da Pedreira, que saben vostedes que está pegado ao carón da propia planta de gas, ou, por deixalo xa claro, neses informes que nunca se chegaron a publicar, pero dos que, como saben, temos copia, efectivamente se desaconsella a ubicación desa planta pola escasa distancia que hai non só aos núcleos de poboación da Pedreira e de Ferrol, senón tamén porque están a escasísima distancia do arsenal militar de Ferrol, insisto, vulnerando todas e cada unha das normativas vixentes. Pero, insisto, o Tribunal Supremo ditou distintas sentenzas a pesar das que, efectivamente, as autoridades públicas seguen mirando cara a outro lado e seguen defendendo unha infraestrutura que vou tentar explicar que non ten sentido no noso país. Nin é estratéxica, como se defendeu nalgún tempo neste Parlamento, para Galicia, e ademais é deficitaria. E digo que é deficitaria e imos falar despois dos informes de Enagás, que nos indican como é unha das plantas que temos no conxunto do Estado español –o informe é público– na que por exemplo entre xaneiro e marzo deste ano 2015 –datos de Enagás– estivo 36 días por debaixo do mínimo técnico preciso para soster ou argumentar o mantemento desta planta. Pero dá igual, porque aínda que os informes que temos e que son públicos están indicando que non é precisa esa planta, están indicando, por exemplo, que a planta de Xixón témola en hibernación por non ser necesaria, a pesar de todo iso, hai como unha vocación unánime do Partido Popular de seguir mantendo un auténtico negocio que non é máis ca unha burbulla gasista e que –insisto– é quen de pór en contradito a vida de milleiros de persoas no conxunto da comarca de Ferrolterra. Cando nos puxeron esta planta de gas no interior da ría de Ferrol dicíannos que ían xerar miles de postos de traballo. Como xa dixen o outro día e volvo repetir aquí, é público, consta na páxina oficial da Vicepresidencia da Xunta de Galicia, efectivamente, os riscos que ten esta planta son letais. No caso de que haxa calquera problemática na entrada ou saída nunha ría complexa, como coñecen ben os deputados e deputadas da comarca de Ferrolterra, no caso de que haxa calquera problemática, non o imos contar, non o imos contar. E, como volvo contar aquí, efectivamente, os mecanismos de prevención que se deron para a poboación, á parte dos sinais de alarma e demais que constan e son públicos, efectivamente, foi entregarlle á poboación un kit de emerxencia para que se preserven. A verdade que parece de coña, pero non o é. ¿Que pretende esta iniciativa? Pois denunciar o que está a pasar. En primeiro lugar, pedimos unha vez máis nesta Cámara que este convenio que foi asinado co hoxe xa reo condenado, señor José Luis Méndez, das caixas de Galicia –isto forma parte tamén do burato das caixas de Galicia– máis a participación da Xunta de Galicia, máis o Grupo Tojeiro, máis, daquela, Sonatrach e a propia Unión Eléctrica-Fenosa, pois efectivamente que denunciemos este convenio. Porque este convenio estanos dicindo –era un negocio soberbio, francamente–, que en caso de que haxa perdas nesa infraestrutura innecesaria, non estratéxica para Galicia e altamente perigosa, é dicir, letal, como din os informes da Xunta de Galicia, pois, no caso de que haxa perdas, paga Juan Pueblo. Nós ¿que pedimos nesta iniciativa? Pois pedimos algo evidente: que este convenio que forma parte da trama de corrupción político-empresarial, que foi unha forma de goberno e segue sendo aínda que xa vai para abaixo, sexa denunciado. Non só que se faga público –eu creo que xa conseguimos que se coñezan as cláusulas desta inefable infraestrutura de gas–, senón que ademais o denunciemos e, dunha vez por todas, non teña vigor na nosa comunidade. Pero, en segundo lugar, tamén que pechemos esa infraestrutura. ¿E por que? Porque hai datos novos na planta de gas. Sempre temos datos novos a pesar de que non hai xustificación ningunha respecto do mantemento da mesma. ¿E por que digo que hai datos novos? Porque coñecerán vostedes, por exemplo, que o 12 de febreiro deste mesmo ano se ditou unha orde, unha nova orde, a IET 241 do 2015, na que se autoriza e se designa a Regasificadora do Noroeste como xestor da rede de transporte de gas natural. Pero tamén que en xuño deste mesmo ano –e isto é o que traemos aquí– se prorroga a concesión da planta de gas a Reganosa nunha concesión que permite a propia Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao, cando están facendo –e xa o temos denunciado tamén– un auténtico subterfuxio. Porque, como saben, esa concesión trae causa do que era a actividade de forestal, pero nunca da actividade da burbulla gasista que aquí se está a defender. E, en segundo lugar, tamén os feitos novos, e que tamén trouxemos a esta Cámara, son que, a pesar dos datos contundentes que amosan publicamente os niveis de utilización e de produción da propia planta de gas, e a pesar de que os informes nos están indicando que estamos diante dunha burbulla enerxética –e vou ler literalmente: "O descenso na produción manifestouse en todas as plantas, pero de maneira singular nos sinalan a de Mugardos"– nin sequera por criterios de racionalidade económica ten sentido manter a mesma, sobre todo –insisto– cando estamos falando de vidas humanas. Pero a pesar diso, sen saber por que, permítese que se lle volva autorizar maior capacidade de produción cun novo tanque que vai multiplicar os riscos para a vida de milleiros de seres humanos no conxunto deste país. Por tanto, ¿que pedimos a este Parlamento? Como dixen ao principio, primeiro, denunciar ese convenio que forma parte da trama de corrupción masiva e dun xeito de goberno, e que sexa Juan Pueblo o que deixe de pagar estes altos custos. Pero, en segundo lugar, e o máis relevante, que se peche esta planta de gas en atención ás sentenzas que se teñen ditado e, o máis relevante, en atención a ese principio fundamental que é o principio de precaución. Pero, sobre todo, para que poidamos evitar calquera risco. Estamos a falar das vidas. A problemática da planta de gas –e eu sei que os deputados e deputadas da comarca de Ferrolterra coñéceno ben– é medioambiental por unha banda, pero sobre todo é que o problema é que nos podemos xogar a vida, que estamos en risco, porque non se cumpren as distancias mínimas de seguridade, e porque –xa o saben moitos deputados e deputadas– cando nunha ría cunha entrada demasiado estreita, cando hai un exceso de vento, tampouco moito vento, nin sequera podemos garantir as operacións de manobra.
Remate, por favor.
Por tanto, nós cremos que hai que defender a legalidade, cremos, ademais, que hai que defender a vida, e por estas razóns instamos esta Cámara a votar favorablemente estes dous puntos. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Díaz. Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto. Ten a palabra a señora Martínez.
Grazas, presidenta. Bo día a todas e a todos. A actual ubicación de Reganosa reflicte unha realidade que non debería precisar que este Parlamento estivera tratando hoxe este asunto se as institucións e o Goberno actuaran conforme a lei e estiveran nas institucións na defensa dos dereitos da cidadanía. Quero expresar, para empezar, o profundo posicionamento e rotundo, tanto meu como o da miña organización política, Cerna, no seu conxunto a favor de que se execute a sentenza de maio de 2012 do Tribunal Supremo, que declara ilegal a actual localización de Reganosa, e apostamos polo peche de Reganosa na súa ubicación actual. Porén, defendemos o seu traslado ao porto exterior e reclamamos unha reformulación empresarial de Reganosa para que se transforme nunha empresa pública ou mixta con maioría de capital público. A enerxía é un ben esencial estratéxico para calquera sociedade, e non se pode considerar como unha mercadoría obxecto de especulación e negocio de particulares, senón que debe prestar un servizo á sociedade en xeral para contribuír ao seu benestar e desenrolo. No debate sobre a enerxía –dende centrais térmicas de carbón, parques eólicos, plantas regasificadoras, centrais nucleares...– as forzas políticas e a sociedade civil debemos fixar unha posición, pois o baleiro e a oposición sen alternativa o único que provoca é o esgotamento da cidadanía e abre portas a aqueles que defenden a enerxía nuclear. A preocupación medioambiental é un logro que debemos ás organizacións ecoloxistas, que impregnaron destes valores as organizacións políticas e a sociedade en xeral. Se apoiamos o traslado de Reganosa fóra da ría é por razóns de seguridade, económicas e medioambientais. O gas natural está considerado menos contaminante que outros combustibles fósiles e ten, entre outras, as vantaxes seguintes: de todos os combustibles é o que produce menor cantidade de CO2 por unidade enerxética, non contén xofre, non produce partículas sólidas e as emisións de C02 son entre un 40 % ou 50 % inferiores ás do carbón e entre un 25 % e un 30 % inferiores ao fuel. A central de ciclo combinado das Pontes aliméntase do gas natural que lle proporciona Reganosa, sendo imprescindible para poder incorporar á rede eléctrica o potencial da enerxía eólica. En definitiva, intento explicar que a decisión de pechar Reganosa ten consecuencias de todo tipo: económicas para o Concello de Mugardos, para empresas que son menos competitivas, para Navantia, que ten un nicho de negocio na reparación de gaseiros, e no marco da Unión Europea coas posibilidades das denominadas zonas ECA e os seus obxectivos 2020 de redución de emisións; para As Pontes, na súa implicación cos ciclos combinados e para as industrias renovables dos muíños de vento. Tamén ten consecuencias ecolóxicas, consecuencias sociais coa perda de centos de postos de traballo nunha comarca moi castigada polo desemprego e a consecuente perda de poboación. E, ademais, o 31 de maio de 2007, a propia señora Díaz, segundo os medios de comunicación, trasladaba unha reunión con Vicente Irisarri, do Partido Socialista, e afirmaba que a relación entre os dous partidos debería estar por riba das diferenzas coa planta. Estamos de acordo en que hai que poñerse a traballar para lograr o seu traslado fóra da ría, con realismo e sen pór en perigo cuestións de vital importancia para esta comarca e para a propia Galiza. O propio CES, no informe de opinión do Libro branco da enerxía de Galicia, aprobado por unanimidade en marzo de 2001, di: "O CES considera que a materialización do proxecto de Reganosa é de vital importancia para Galiza se se quere ter asentamentos industriais ao abeiro deste combustible". E na convocatoria da manifestación do domingo 30 de setembro de 2007, líase: "A planta de gas constitúe unha ameaza para a vida de 100.000 persoas e para a riqueza marisqueira da ría". E remata: "Para que non sexa aprobada a acta do funcionamento definitivo de Reganosa, para o seu traslado ao porto exterior, para que remate este disparate contra o que vimos loitando dende o ano 2000". Por iso espero que acepten a miña emenda, que pide desenvolver as xestións oportunas para trasladar Reganosa fóra da ría e desenvolver as medidas necesarias para a reformulación empresarial da planta de gas e que esta se transforme nunha empresa pública ou mixta coa maioría do capital público. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Ten a palabra a señora Pontón Mondelo.
Moitas grazas, presidenta. Moi bo día. Hai aproximadamente uns dous anos, un pouco máis, debatiamos nesta sesión tamén unha iniciativa que era similar a esta. De feito, creo que un dos puntos é idéntico e o outro tiña un contido moi parecido. Polo tanto, desde o Bloque Nacionalista Galego imos manter unha posición que se basea nos mesmos argumentos que utilizabamos naquel momento. Quero diferenciar dous planos do debate que dende o noso punto de vista son necesarios e importantes en relación cun asunto que nós consideramos que é un asunto relevante para este país. Desde o BNG entendemos que Galiza precisa mellorar o seu autoabastecemento e, polo tanto, que a planta regasificadora é un proxecto estratéxico, non só desde o punto de vista da subministración doméstica, senón pola relevancia que isto ten desde o punto de vista do desenvolvemento industrial e mesmo do tipo de tecido empresarial que ten o noso país, onde temos moitas industrias que son grandes consumidoras de gas. Lamentablemente, neste terreo tamén temos denunciado que hai actuacións que se teñen feito, como é ter un gasoduto que non ten capacidade suficiente como para abastecer a industria que temos neste momento. E, polo tanto, entendemos que hai unha deficiencia e unha necesidade neste ámbito. É importante para nós, polo tanto, de cara ao futuro e de cara ás posibilidades de desenvolvemento industrial do noso país que xere emprego e riqueza na Galiza, que teñamos capacidade de abastecemento por gas. Eu entendo que o problema non é o abastecemento por gas, que, como xa se dixo aquí, é claramente un combustíbel menos contaminante que outros que se están utilizando e que, polo tanto, mesmo desde o punto de vista ambiental esta é unha cuestión importante. Mais, dito isto, nós tamén queremos referirnos a que o feito de que Galiza necesite unha planta regasificadora non significa que esta poida instalarse en calquera lugar, nin poida instalarse sen ter en conta cales son as normativas e a seguridade das persoas, que a nós nos parece que é algo que é moi importante. De feito, cando se produciu a exposición pública deste proxecto, en maio de 2001, o Bloque Nacionalista Galego presentaba unha alegación a ese proxecto que se expuña nese momento. Unha alegación que dicía que, en primeiro lugar, cuestionabamos a mecánica escollida para todo este procedemento, porque máis ben estaba orientada a unha política de feitos consumados e furtaba un debate serio e racional a respecto de cal debería ser a ubicación desta planta regasificadora. Parecíanos, ademais, que toda a documentación era excesivamente sinxela, incompleta e que non había, polo tanto, unha análise pormenorizada da mesma. Criticabamos que toda a documentación estaba feita para xustificar a ubicación do proxecto e non se consideraba ningunha outra alternativa segura e medioambientalmente compatíbel. Tamén defendiamos que era necesario que se aplicara claramente o Regulamento de actividades molestas, nocivas e perigosas, o que obrigaría a respectar o emprazamento da industria a respecto da distancia aos núcleos de poboación. Tamén faciamos mención a que a autoridade portuaria tiña pendente a elaboración dun plan de usos para a ría que con criterios de harmonización entre o respecto, a potencialidade e riqueza da mesma e a posíbel ubicación de proxectos industriais rematase coa anarquía que se impuxo nos últimos anos, e faciamos precisamente referencia a que o feito de que se estivera construíndo un porto exterior na ría de Ferrol tiña que levar a unha racionalidade tamén nos usos dentro da propia ría e que, polo tanto, este sería o lugar idóneo para poder emprazar esta planta e non no lugar que está neste momento. Nese sentido, e atendendo a estes dous criterios, nós presentamos unha emenda que o que propón é que o Parlamento inste a Xunta de Galiza a que elabore un plan de reubicación da planta de gas de Reganosa, pero que en todo caso garanta a existencia dunha planta regasificadora, que para nós segue sendo un obxectivo necesario para este país. Porque cremos que depende unha parte moi importante da nosa economía tamén do tipo de alternativas de consumo enerxético que temos e tampouco neste ámbito nós cremos que o noso futuro sexa depender de Gijón. Moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Socialista. Ten a palabra dona Noela Blanco Rodríguez.
Grazas, presidenta. Bo día, señores e señoras deputadas. Como vostedes saben, o Grupo Socialista, o Partido Socialista, cando se plantexa este proxecto hai xa quince anos pois pensaba daquela que a mellor ubicación posible era no cabo Prioriño, no que hoxe coñecemos como porto exterior. Defendiámolo na convicción de que os obxectivos principais dos portos exteriores son afastar dos núcleos residencias os tráficos que implican unhas medidas de seguranza extraordinarias ou operacións especializadas. Mais, lamentablemente, o Partido Popular priorizou as súas amizades perigosas con algún grupo empresarial, que nada tiña que ver co sector enerxético, antes dos intereses xerais. Visto coa perspectiva que dá o tempo, e tendo en conta os criterios medioambientais, o caso de Reganosa non é un caso illado. Hai ubicacións de instalacións industriais en zonas que hoxe en día, polos criterios de concienciación ambiental que temos todos, moito máis implantados, pois desde logo non serían axeitadas tampouco agora mesmo. Mais, ademais de falar da ubicación espacial desta instalación, é importante ter en conta outros aspectos cando poñemos en cuestión o futuro de Reganosa. O primeiro: eu non comparto con vostede, señora Díaz, que non sexa estratéxica. Eu creo que cumpre unha importante función estratéxica para toda a industria galega, tanto para empresas como Alcoa, como para Navantia, que, como vostedes saben, está especializada na reparación de buques gaseiros, cuxos barcos, unha vez que son reparados, necesitan o servizo de enfriamento de carga que lle proporciona esta instalación. Segundo, porque dentro do sector estratéxico –e xa se comentou aquí–, o gas como alternativa das fontes de enerxía renovables, esas que o Partido Socialista e a Unión Europea consideramos prioritarias e que o Goberno do Partido Popular leva lastrando e leva machucando durante estes catro anos, aparece como a fonte non renovable máis satisfactoria; e é a máis satisfactoria tanto pola súa eficiencia enerxética como pola menor emisión de gases de efecto invernadoiro, un 36 % menos de CO2 que o fuel, contribuíndo desta maneira á loita contra o cambio climático e a cumprir a Estratexia 2020. Nesta liña, desde principios de ano, unha nova normativa medioambiental da propia Unión Europea comeza a poñer fortes restricións, sobre todo no norte de Europa, a través das denominadas zonas ECA, esas zonas, esas áreas de control de emisións á navegación de buques, á navegación de buques con contaminantes, que se prevé que irá en aumento. Ao ir en aumento, as estimacións son que o gas natural podería ser a enerxía do futuro para o transporte marítimo, o cal non soamente suporía unha mellora a nivel medioambiental, senón unha importante mellora económica, e tamén para a nosa frota. Unha frota pesqueira que, como saben vostedes, atravesa momentos moi complicados; momentos complicados nos que –por exemplo, na frota galega de artes como o arrastre en augas comunitarias– o gasto en fuel supón o 60 % dos ingresos destas embarcacións. E terceiro, e non por iso menos importante senón que consideramos que fundamental, hai que ter en conta o contexto no que se pide, a situación socioeconómica da comarca de Ferrolterra. Ferrol, como vostede sabe, señora Díaz –e téñollo escoitado moitas veces neste Pleno–, está a pasar unha situación complicada. Aínda que non sexa como dicía vostede, de miles de traballadores, hai sesenta e pico traballadores afectados, máis todas as empresas que traballan, empresas de servizo, empresas de transportes e mesmo Navantia, que, como sabe vostede tamén, non pasa os seus mellores momentos. Este peche dramático daríase nunha comarca –a de Ferrolterra– que ten un índice de paro 3 puntos por riba da galega, cunha caída da taxa de actividade no último trimestre do 1,2 %, nunha cidade como a de Ferrol, que ten o maior índice de pobreza de toda Galiza –un 17,7 % das familias están por debaixo do umbral da pobreza–. Así, tendo en conta a importancia estratéxica, os novos criterios medioambientais e a grave situación económica que está a atravesar non soamente esta comarca, senón toda Galiza, isto leva ao Grupo Socialista a pensar –e dígollo con todo o respecto que sabe que lle teño, señora Díaz– que o remedio que vostedes propoñen é peor que a enfermidade. É por iso, polo tanto, polo que non imos apoiar esta iniciativa. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Blanco. Polo Grupo Popular, ten a palabra don Hipólito Fariñas.
Moitas grazas, señora presidenta. Efectivamente, debatemos de novo a situación da comarca de Ferrol, pero tamén a situación de Reganosa. E, señora Díaz, como xa lle dixen a última vez que debatemos esta cuestión, aquí mantemos a posición só vostede e mais eu, vostede representando o seu grupo e eu representando o meu, que é xustamente todo o contrario. Pero é curioso observar como se van pulindo posicións, pulindo argumentacións e pulindo formas de demostrar que se está dun lado ou se está doutro cando se estaba xustamente no lado contrario. Pero ben, benvidos a algúns ao debate, e ben atopados outros neste debate que era no que non se encontraban. Pero, dito isto, non hai, señora Díaz –e vostede é unha experta xurista–, ningunha sentenza que diga que nin a situación de Reganosa nin a declaración de impacto ambiental nin nada que teña que ver co ambiente en Punta Promontoiro, por chamarlle correctamente, é ilegal, nin que é antirregulamentaria, ningunha sentenza. Hai varias, non unha, varias sentenzas, que acreditan que todos os permisos dos que dispón Reganosa, todos, son legais e suxeitos á lexislación, tanto local como autonómica, como nacional, como europea, todas. E vostede fai referencia a unha sentenza da que xa falamos aquí, e é a sentenza do 11 de maio de 2012 do Tribunal Supremo, efectivamente, que para nada cuestiona ningún destes ámbitos que eu lle acabo de dicir, para nada. O que si anula é a modificación puntual número 3 do Plan xeral de ordenación municipal de Mugardos, aprobado por un goberno do Bloque Nacionalista Galego. Por certo, un Bloque Nacionalista Galego ao que posteriormente, ao longo da lexislatura, se uniu Izquierda Unida para darlle sustento no goberno. ¿E de onde vén isto? Pois da aprobación dun PERI que foi o que facilitou os primeiros pasos de Reganosa en 1999, cun goberno do Partido Socialista, curiosamente cun concelleiro de urbanismo, un histórico que vostede coñece perfectamente, de Izquierda Unida, que abandonou a formación para ser concelleiro de urbanismo e aprobar este PERI, que foi o primeiro paso para empezar coa construción de Reganosa en Punta Promontoiro. Esta é a situación na que nos atopamos, esta é a situación real, non hai ningunha outra situación máis ca esta. ¿Hai a anulación da modificación puntual número 3 da sentenza de maio de 2012? Efectivamente, pero o Concello de Mugardos, desde 2010, xa estaba preparando outra modificación puntual axilmente, aprobada xustamente en xullo do ano 2012, que era a que dá cobertura no Plan de ordenación municipal de Mugardos á situación que ten hoxe Reganosa. Non hai máis que dicir deste tema, e non hai ningunha outra cuestión que se poida engadir aquí que diga que isto non é así. Por outra parte, a cuestión de seguridade. ¡Home!, están as directivas europeas, a 82 de 1996, que falaba dos riscos dun accidente de buques con mercancías perigosas, e en 2007 xa se aprobou o Plan de emerxencia exterior para Reganosa, concretamente. Foi modificada esta directiva por outra directiva europea máis ampla e máis exixente en canto á súa aplicación, a 82 de 2012, aplicada ou trasposta ao noso ordenamento legal, e houbo outra aprobación doutro plan de emerxencia exterior, precisamente moitísimo máis exixente e pormenorizado para evitar todos os riscos que puidera haber neste caso. Co cal está suxeita á seguridade. ¿Navegabilidade? Toda. Vostede sabe que perfectamente se fixeron máis de duascentas probas supervisadas por empresas de ampla experiencia no sector, como Deltares, ou supervisadas polo CEDEX, con barcos Q-Max, que son os máis grandes, 316 metros, barcos feitos na ría de Ferrol, e deron uns resultados acordes á normalidade. Non hai nada que dicir respecto disto. A Comisión Europea respecto das queixas e respecto das preguntas e outras disquisicións xa deu o seu ditame, señora Díaz. A avaliación á que someteu a Comisión a información recollida durante os trámites de varias peticións, preguntas e queixas rexistradas a propósito deste asunto non desvelou ningunha proba de que se infrinxira a normativa da Unión Europea.
Remate, por favor.
Remato, señora presidenta. Respecto da non procedencia ou de ser superflua, a Comisión Nacional dos Mercados e da Competencia fala da necesidade desta planta para atender tanto a demanda de gas como para atender as tres centrais de ciclo combinado que son necesarias e imprescindibles para o desenvolvemento do sistema enerxético en Galicia, que sabe vostede que é así. E respecto do uso, é o máis alto dos últimos catro anos de todas as regasificadoras de España, 33,6. E dito isto, señoría, agradecemos moito o seu ton, agradecemos tamén a súa iniciativa, e non imos votar a favor. Máis nada e moitas grazas, señora presidenta.
Moitas grazas. Grupo autor da proposición non de lei, ten a palabra a señora Díaz.
Señor Fariñas, eu creo que ten razón ¿non? É certo que o Partido Popular sempre mantivo a súa posición, nós tamén, é certo. Se me permiten, incluso o señor Juan Fernández tamén sempre mantivo a súa posición en defensa da legalidade e en contra da planta de gas no interior da ría. Pero se me permiten, para explicitar por que non imos aceptar as emendas, primeiro, esta iniciativa que traemos –como supoño que coñecen– vén avalada, como dixen, polo Comité de Emerxencia, que representa a 60 colectivos que exixen o peche desa planta, e exixen particularmente a denuncia deste convenio do que, para contestarlle á señora Chelo Martínez, efectivamente xa ten a Xunta de Galicia participación relevante nela. Non podemos aceptar estas emendas porque o debate xa non é trasladar a planta, ese non é o debate que temos. O debate é que a vida de milleiros de seres humanos está posta en risco na comarca de Ferrolterra –insisto, Vicepresidencia da Xunta de Galicia: riscos letais, podo lelo perfectamente–, e por tanto non se trata nin queren os grupos que se converta en pública nin que se traslade ao porto exterior. Eu creo que este é un debate relevante, é un debate relevante no que eu son profana, pero creo que si, señora Pontón, efectivamente, estes colectivos e enxeñeiros –e si que as dúas cidades, que nisto converxen, incluso a parte militar, con grandes expertos nestas cuestións– indican que esta planta non é estratéxica. Eu, señor Fariñas, teño o informe aquí da Comisión Nacional de Enerxía, non estou mentindo, e dende logo indica no global do ano, e cito literalmente, que "a planta está por baixo do nivel técnico o 40 %". Isto no global. Os datos que dei antes tamén son públicos, non só da Comisión senón tamén de Enagás. Ademais, como saben vostedes, para responderlle á señora Pontón, xa dixen que Xixón está en hibernación, que é certo e real, e agradezo que mo constaten. En segundo lugar, esta planta está supoñendo para as arcas dos galegos e das galegas, por déficit contable, 60 millóns de euros ao ano, que é unha barbaridade, unha barbaridade brutal, cando insistimos en que as necesidades son outras. E, en terceiro lugar, señor Fariñas, vostede sabe que esta temática está pendente aínda na Comisión de Peticións en Europa, e sabe perfectamente que na visita ás rías galegas, e particularmente á nosa ría, foi un grao de estupefacción cando comprobaron como estaba a planta de gas. E vostede sabe, porque xa levei este debate á comisión, a presión que houbo, que se negaban os membros do Partido Popular a publicar o informe da Comisión se non se retiraban as afirmacións que había sobre Reganosa. Polo tanto, estamos a falar de cousas graves, falamos de riscos ambientais, pero falamos da vida. E, por tanto, non se trata de que sexa pública, trátase de que é absolutamente innecesaria nestes momentos e exiximos o peche. Finalmente, señora Martínez, se quere, repase o pacto de goberno, que é bastante coñecido en Ferrol, entre o PSOE e Esquerda Unida. De verdade que sempre votamos diferente nesta cuestión, na oposición e no Goberno. Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Díaz. Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María do Carme Adán Villamarín e Dª María Tereixa Paz Franco, sobre a actuación que debe levar a cabo o Goberno galego respecto da denuncia dunha muller referida ao presidente da Deputación Provincial de Ourense
A esta proposición non de lei non se presentaron emendas. Para formular a proposición ten a palabra a señora Paz Franco, do Bloque Nacionalista Galego.
Grazas, señora presidenta. Bos días, señoras deputadas, señores deputados. Eu vou intentar –e espero que todas as persoas que interveñan neste debate sexamos quen de formulalo coa suficiente seriedade, correspondente coa entidade da cuestión que imos debater– que todos e todas sexamos capaces de esquecer, aínda que só sexa na media hora que dura o debate desta iniciativa, que dentro de dezaoito días vai haber unhas eleccións neste país, que parece que é o leitmotiv deste pleno. Imos falar dunha cuestión de Ourense, onde se vai medir o respecto que lle teñen –lle temos– as cidadás e os cidadáns de Ourense aos deputados e deputadas desta Cámara, empezando por aquelas que piden respecto cando se descualifican as tomadoras de pelo co termalismo do Partido Popular cara á cidadanía de Ourense. Imos falar dunha cuestión de ética política. Este non é un tribunal de xustiza, este é un parlamento, no que se fala de política, de comportamentos políticos, e no que a ética debería ser un elemento esencial do comportamento de todas as persoas que nos dedicamos á política. Imos falar dunha cuestión que ten dúas vertentes: por un lado, estamos ante un caso de corrupción, e, por outro lado, estamos ante un caso de vulneración do dereito das mulleres. Estamos ante un caso de corrupción, porque se trata da utilización dun cargo público para conseguir fins particulares; e estamos ante un caso de vulneración dos dereitos das mulleres, porque a violencia de xénero e o acoso sexual é unha manifestación da violencia de xénero, e é o máximo expoñente do atentando contra a dignidade dunha muller, contra a súa liberdade e contra o principio de igualdade. Permítanme que empece por xustificar por que que o señor Baltar ofreza postos de traballo a cambio de manter relacións sexuais, e que se comprometa a amañar un proceso de oposicións para que esa persoa obteña un posto fixo na Deputación Provincial de Ourense, é un caso de corrupción. Neste Parlamento, nos últimos tres anos falamos moito de corrupción. Houbo unha comisión fallida, que tamén está hibernada, para a prevención da corrupción. Incluso o señor Núñez Feijóo hai dez meses e quince días nos convocou en período inhábil a un pleno extraordinario para falar de corrupción. Pero naquela comisión o ex fiscal superior de Galiza –que supoño que algunha autoridade representará neste ámbito– díxonos que "desde o punto de vista normativo, a corrupción consiste nunha práctica ou comportamento desviado que implica unha violación de estándares legais, penais e/ou de normas non codificadas que definen como debe ser o exercicio dun cargo ou a función de autoridade delegada nun determinado contexto social e temporal. Desde o punto de vista transactivo, a corrupción é un pacto oculto, que implica unha troca, da cal resulta unha contrapartida ou un beneficio impropio e meditado, inmediato ou prolongado, real ou simbólico, pecuniario ou non pecuniario, para as partes contratantes e para un terceiro". Neste caso, do que coñecemos, que non foi desmentido en ningún momento –e a iso aludirei posteriormente– polo señor Baltar, estamos ante un pacto no que el, a cambio dun beneficio non pecuniario, senón simbólico, como son os favores sexuais dunha muller, lle daba un posto de traballo na Deputación. Polo tanto, concorda perfectamente coa definición de corrupción que nos deu o fiscal superior de xustiza de Galiza neste país. Polo tanto, señoras e señores do Partido Popular, se de verdade vostedes queren ser un partido limpo, se de verdade vostedes queren que alguén –empezando polos deputados e deputadas desta Cámara– creamos que teñen un verdadeiro compromiso pola transparencia e en contra da corrupción e que non é mera retórica electoral que utilizan en función dos seus intereses, terán que asumir que este é un claro caso de corrupción e votar a favor desta iniciativa na que, entre outras cousas, pedimos o cese inmediato do señor Baltar. Que este Parlamento lle pida ao señor Baltar que un señor que está sendo investigado, non polo fiscal –por certo, que está aínda tamén hibernado, como a Comisión de corrupción deste Parlamento–, senón por un xulgado... Porque finalmente esta cidadá tivo que acudir ao xulgado para que se preserven os seus dereitos, que, por certo, nese sentido, me gustaría dicir que igual tamén desde este Parlamento a este fiscal xefe de Ourense teriamos que dicirlle que a ver se cando recibe outros asuntos de violencia de xénero tamén lle teñen tan pouca présa como que dous meses despois siga sen facer ningún tipo de actuación. Pois, como dicía, señoras e señores do Partido Popular, ¿que menos que que este Parlamento, no que tan preocupados dicimos estar pola ética e pola corrupción, lle digamos ao señor Baltar que non pode seguir nin un minuto máis presidindo unha institución deste país? ¿Por que estamos ante un caso de flagrante violación dos dereitos sexuais dunha muller? ¿Por que estamos ante un caso de violencia de xénero? Porque un señor presidente dunha institución, presidente dun partido político, prevaléndose da súa situación de presidente, prevaléndose do que todos e todas sabemos en Ourense desde hai trinta anos, que é que a familia Baltar ten capacidade para manipular todas as probas de oposicións que se celebran en Ourense a esa institución, prevaléndose diso que sabemos todos e todas, obriga a unha persoa, en contra do que era a súa vontade inicial, a deitarse con el na suit 505 do Hotel Francisco II para poder concorrer a unhas oposicións, e, en lugar de obter –como ela mesmo recoñece– posiblemente unha mala cualificación, el garántelle que pode manipular os resultados para que obteña unha boa puntuación. Por iso, señoras e señores do Partido Popular, tamén cremos que o señor Baltar debe dimitir. Pero desde a primeira vez que se debateu este asunto neste Parlamento temos elementos novos. Aquí primeiro derivouse todo a que era unha cuestión xudicial. Non é unha cuestión xudicial, é unha cuestión política. Despois o señor Núñez Feijóo –que, desde logo, en sofista, deixa a Protágoras como un auténtico aprendiz e despois explicarei por que– derivouno todo cara á Comisión de Ética da Deputación Provincial. Pois, miren, en Ourense, xa só falta por dimitir Baltar [[Aplausos.]] porque xa, por dimitir, xa dimitiu até a Comisión de Ética da Deputación Provincial de Ourense. [[Aplausos.]] Porque o fedor insoportable que sae da Deputación Provincial de Ourense obrigou até que uns señores que estaban alí en representación do Colexio de Avogados e Avogadas de Ourense, en representación da organización Transparencia Internacional, en representación da Universidade de Vigo e en representación do Colexio de Secretarias e Secretarios da Administración local escaparan correndo, porque era insoportable o fedor desa situación e a incapacidade de poder resolvela. Mire, na acta desa reunión na que dimitiron os catro membros da Comisión de Ética din que o señor Baltar non só se negou a aclarar –tal e como lle pediu esa comisión, en cumprimento dun regulamento de ética que aprobou o Partido Popular, supostamente pola transparencia, pero que tamén é outro paripé máis do Partido Popular, outra ficción máis de democracia do Partido Popular, que obriga as persoas afectadas por ese regulamento a contestar ao comité–... ¿E saben vostedes o que din estes catro señores representantes, como digo, desas institucións? Que o señor Baltar non só non aclara senón que non desmente...
Remate, por favor.
...ningún dos feitos dos que o acusa esta cidadá –nin de obrigala a deitarse con el para poder optar a un posto de traballo, nin de ningunha das cuestións de prometerlle que manipulaba unhas oposicións, polo tanto, de cometer dous delitos: un, en contra da liberdade sexual das persoas, e, outro, de corrupción–; non os desmente, e simplemente deriva todo a un suposto xuízo que non se sabe cando se vai celebrar. Por iso, señoras e señores do Partido Popular, eu non fun capaz de atopar o código ético do Partido Popular –supoño que estará nunha caixa de seguridade en Suíza–, pero si que atopei o código ético da Xunta de Galiza, e fala permanentemente de exemplaridade no desempeño dos cargos públicos, de honestidade, de non manchar o nome das institucións, de non manchar a representación que os galegos e as galegas nos dan ás persoas que ostentamos calquera posto público.
Vaia rematando.
Por iso, señoras e señores do Partido Popular, se de verdade vostedes cren na ética, se de verdade cren na democracia, se de verdade cren que están aquí para non manchar a representación que lles dan as persoas, non poderán soportar que un señor que foi protagonista dos SMS e de todas as gravacións que coñecemos a través...
Remate, por favor.
...dos medios de comunicación –e seguramente coñeceremos máis unha vez que se faga pública a denuncia presentada– poida seguir un minuto máis á fronte dunha institución.
Moitas grazas, señora Paz.
Remato, señora presidenta –se me permite–, dicindo que Protágoras, que era un sofista que acabou manchando o nome que etimoloxicamente significaba o sofismo, converténdoo en algo falaz, hipócrita e case diría que mercenario, pensaba que o ser humano era a medida de todas as cousas. E, en consecuencia diso, pensaba...
Remate.
...que as regras só se tiñan que aplicar en función do propio interese. Por iso dicía que o señor Núñez Feijóo é o maior sofista, porque as regras só se aplican cando a el lle interesa. Máis nada e moitas grazas.
Intervención dos grupos parlamentarios. Grupo Mixto, señora Iglesias.
Grazas, presidenta. Esta deputada vai apoiar esta iniciativa tan ben explicada pola ponente, a señora Paz, pero moito temo que o Partido Popular a vai rexeitar co argumento que emprega como un mantra de que respectan a presunción de inocencia e de que esperarán ás decisións xudiciais para tomar medidas políticas. Xa non sei como explicárllelo, porque llelo explicou nitidamente a señora Paz. Estamos fartas de repetirlles que o que demandamos e que o que demanda a cidadanía son responsabilidades políticas, tal e como recolle a lei, e unha resolución aprobada neste Parlamento. Pero o caso é de tal envergadura e está creando tal estado de alarma social na cidade de Ourense que eu me pregunto como é que o señor Baltar, polo ben da democracia e polo ben do seu partido, non dá un paso adiante e se posiciona sobre a autoría das mensaxes e whatsapps realizados dende a privacidade –eu diría dende a clandestinidade– pero cuxo contido é difundido e evidencia políticas de corrupción e acoso sexual. O señor Baltar debería de ter a valentía de asumir a súa responsabilidade e de non descargárllela ao seu partido, ao presidente do seu partido e ao Goberno do seu partido. De asumir a súa autoría, debería dimitir para enfrontarse ás posibles accións legais que derivan diso. De rexeitar ser o autor, debería ser el quen tomara a iniciativa nesas contundentes accións legais que el di en todo momento que vai tomar contra a muller que o denuncia. Isto axudaría a pechar esta historia, isto axudaría ao Partido Popular, isto axudaría ao Parlamento, isto axudaría á resolución do problema. Pero o señor Baltar non o fai. ¿E por que non o fai? Porque non lle importa o seu partido, non lle importa o exercicio ético da política, non lle importa a provincia de Ourense. O único que lle preocupa ao señor Baltar fillo é aferrarse ao trono, que el considera que está no seu castelo, e tamén salvagardarse dunha suposta conspiración popular que o quere desaloxar da institución. Isto dedúcese dun suposto whatsapp –este si que é de descoñecida orixe– que contén supostas ameazas para el –nin para o Partido Popular nin para a institución–. Entón, el, como se sente supostamente ameazado, decide acordoar, polas forzas públicas de seguridade, o edificio da Deputación para impedirlles o paso ás persoas que tiñan dereito a facelo, actuando –agora si actúa con rapidez e contundencia– sen esperar orde xudicial nin veracidade nin nada. Dimiten todos e cada un dos membros do Comité de Ética –como ben dixo a anterior comparecente– pola imposibilidade de exercer as súas funcións e o señor Baltar declara que non pasa nada, que respecta a dimisión e que en breve haberá un novo comité de ética, cunha total falta de respecto pola democracia, pola institución e por todos e cantos códigos éticos hai e haberá.
Vaia rematando, por favor.
Pregúntome por canto tempo vostedes, o Partido Popular, mirarán para outro lado, facéndose cómplices deste tipo de prácticas impensables en democracia. ¿Canto tempo soportarán vostedes a crítica social, a crítica mediática e a crítica política a medida que se precipitan os feitos, que van un detrás doutro? É que, claro, está o presidente do Partido Popular e o presidente do Goberno, cuxo liderado está cuestionado, porque está secuestrado e silenciado non se sabe moi ben por que, pero é por un dos seus, membro dunha estirpe, da estirpe dos caciques asentados na Galiza dende tempos inmemoriais; unha estirpe moi enraizada nos tecidos do poder e na dereita galega, da que é claro exemplo a familia Baltar...
Remate, señora Iglesias, por favor.
Hai rumores, señores deputados, que apuntan a que vostedes –remato, presidenta– temen as reaccións desa familia, se vostedes reproban a conduta do individuo. Polo ben da democracia, pola dignidade do cargo que lles outorgan os votos, espero que desmintan este rumor e aproben esta iniciativa. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas, señora Iglesias. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Ten a palabra don Antón Sánchez.
Bos días. Falaba a voceira do BNG dun caso que produce moito fedor na Deputación de Ourense. O meu amigo Bocixa cantaba no grupo Zënzar, que é de Cerceda, onde está Sogama: "Cheira mal, cheira mal, a política local; cheira ben, cheira ben, a merda que trae o tren". Porque a merda que trae o tren cheiraba mellor que a política local de Cerceda. A merda que trae o tren a Sogama cheira moito mellor que o que pasa na Deputación de Ourense e no Partido Popular, por extensión e por permitilo. Cheira moi mal un partido que admita isto e que garde silencio, e non só iso, que ampare e que defenda o señor Baltar. Algo pasa moi grave no Partido Popular cando actúa así. Un presidente dunha deputación é denunciado por unha muller que aporta gravacións, mensaxes e SMS, onde se mestura sexo nun hotel con promesas de traballo, onde se fala de modificar notas de exames de oposicións públicas e onde se admite a práctica –por outro lado, un segredo a voces do enchufismo na Deputación–. Despois destas denuncias, a cidadanía agardaba explicacións máis alá das responsabilidades xudiciais ou penais que poida haber. Un responsable político nunha democracia débese aos cidadáns, e estes teñen dereito a saber se o que se infire das conversas que todos escoitamos é así ou non. ¿Son verdadeiras esas gravacións, si ou non? Se son falsas, ¿por que non se di? Se son verdadeiras, ten que dimitir ou explicar o sentido que el lle poida dar para non ter que dimitir. Sinxelamente, como todos sabemos, incluso os membros do Partido Popular, as gravacións son certas, os feitos son certos e todos sabemos como funcionou durante todos estes anos a Deputación de Ourense, o Partido Popular, e os Baltar na Deputación de Ourense; todos o sabemos, e vostedes, os membros do Partido Popular, tamén o saben. Todos sabemos as prácticas clientelares, que significan que ou es amigo dun Baltar ou do outro, o do trombón ou o da guitarra eléctrica, ou non terás oportunidade de traballar na Administración pública. Todos sabemos que os que non son dos meus son inimigos. Todos coñecemos que este modus operandi precisa de crear dependencias na xente para ter que dar as grazas ao cacique ata por poder ter un traballo na provincia. Tal é a gravidade do caso do que falamos que o propio Comité de Ética creado polo propio Baltar dimitiu despois de coñecer as alegacións deste caso. ¡Como debe de ser a cousa! Segundo o documento do Comité, da Comisión de Ética, non negou os feitos rotundamente, porque sinxelamente son certos; son certos, e os ourensáns, as ourensás, os galegos e as galegas seguen sen explicacións nunha falta de respecto absoluta e intolerable. Pero, se isto é grave, é moito máis grave que o presidente da Xunta de Galicia saia amparar e defender con argumentos ofensivos o señor Baltar e as súas accións. Pero o triste é que xa non nos sorprende o señor Feijóo e a súa catadura moral. Desgraciadamente, o Partido Popular só está preocupado polo desgaste electoral e político neste caso, pero asume e asumiu durante todos estes anos con normalidade esta forma de proceder. "Non son cuestións importantes, sempre se fixo así", escóitase entre as filas do Partido Popular. Isto estase convertendo nunha profesión perigosa para quen fai cousas como o señor Baltar. Claro que si, parécenos moi ben que se converta nunha profesión perigosa para quen fai isto. Escoitase que isto se está convertendo nunha profesión perigosa. Claro que si, hai algúns que non temos medo destas cousas. Son feitos asumibles para o Partido Popular e, segundo o presidente, nós, na oposición, preocupámonos por cousas secundarias: pola dignidade das persoas, pola saúde democrática do país, polos dereitos das mulleres e pola violencia estrutural...
Vaia rematando, por favor.
...exercida sobre elas. Preocupámonos polos miles de mozos e mozas que durante os anos de reinado da dinastía Baltar –herdado, herdado a dedo– tiveron que emigrar porque non eran amigos da familia. O señor Feijóo argumentou que non hai delito porque non conseguiu o traballo. ¡Gran catadura moral e gran coñecemento do Código penal! Que lea o señor Feijóo o artigo 419 e o 443. Parece que lle colleron as medidas ao señor Baltar para redactalo. Aquí trátase de ter unha democracia respirable ou non, ou de que, aínda por riba, cando pase todo este ruído, se humille e se exerzan represalias contra as vítimas destas políticas, que é o que pode acontecer se vostedes non axudan a tomar medidas. Isto pasará, e en Ourense as vítimas serán represaliadas aínda por riba. O señor Feijóo na anterior comparecencia...
Remate, por favor, señor Sánchez.
...dixo que había que agardar pola información que puidera subministrar a Fiscalía. ¿E o señor Feijóo non se fía da información que lle poida subministrar o propio Baltar? ¿Que información ten que recibir da Fiscalía? Que fale co señor Baltar e que lle diga se son certas ou non estas gravacións e...
Remate, por favor.
...estas mensaxes, e punto. ¿Que ten que esperar da Fiscalía? ¿Non pode falar con el? ¿Non se fía del? ¿Ou é que esas relacións de dependencia que se dan na sociedade ourensá tamén se dan no Partido Popular...
Moitas grazas, señor Sánchez.
...e entón nesas relacións de dependencia –e remato, señora presidenta– todo se cifra en: canto me pode facer dano, canto che debo, canto me debes? Entón, niso entendemos por que o señor Feijóo...
Moitas grazas.
...sae a defender o señor Baltar, a pesar do custo electoral e político que lle poida supoñer. Porque hai medo, porque hai relacións de poder dentro do Partido Popular...,
Moitas grazas, señor Sánchez.
...igual que se fan na Deputación de Ourense e na provincia de Ourense. Moitas grazas.
Grupo Socialista. Señor Fernández, ten a palabra.
Grazas, señora presidenta. Efectivamente, señora Paz, estamos no Parlamento; polo tanto, estamos nun debate político, e non é para nada unha cuestión persoal, senón que é unha cuestión que ten que ver coa ética e coa limpeza dunha democracia e dunha institución, como neste caso é a Deputación Provincial de Ourense. E hoxe non son bos días nin boas tardes nin boas noites para un ourensán coma min que leva sufrindo máis dun mes o escarnio e a burla de que o presidente da Deputación Provincial de Ourense siga a ser o señor –e isto é un dicir– Baltar Blanco. Sei que para moitos de vostedes –eu diría que para todos vostedes, xa que non está o señor presidente nin o señor vicepresidente–, ourensáns e non ourensáns, este é un tema repugnante, vergoñento e insoportable para unha democracia, que debeu quedar resolto hai máis dun mes e que non debía durar máis de 24 horas desde que se coñeceron as gravacións e os SMS. Debeu quedar finiquitado por decisión propia ou por decisión imposta. Pero este asqueroso proceso permanece vivo porque o Grupo Popular, mellor dito, os máximos dirixentes do Partido Popular en Galicia, o señor Feijóo e o señor Rueda, lle dan cobertura e inmunidade política ao agresor remedando aquel "sé fuerte", "resiste". Hoxe, un día máis, sinto tristura e indignación por min, por nós, como persoas e como políticos; tristura sobre todo cando me meto na pel de moitos paisanos, espallados por España e polo mundo, que tiveron que facer as maletas para ser libres e non estar sometidos ao baltariano poder establecido; paisanos ourensáns, obrigados emigrantes que sofren as burlas dos veciños onde residen, antes e agora, como orixinais de terra de caciques e acosadores. Vinte e cinco anos de baltarismo, proxectando no interior e no exterior o máis execrable da condición política e humana; vinte e cinco anos negando os valores e as fortalezas da provincia de Ourense e das súas xentes polas imaxes dos seus presidentes. E indignación polo uso dunha institución pública como oficina sectaria de contratación, pola violación sistemática dos procesos de selección de persoal, pola manipulación das notas de procesos selectivos, pola conduta antidemocrática, polo boicot á función de control da institución, pola apropiación indebida do pazo provincial como un ben –agora si– persoal ao servizo de Baltar. Indignación porque vinte e dous anos de presidencia de Baltar pai crearon un contexto social de dependencia e exclusión, de arraigar o mercadeo de persoas, de identificar Ourense co caciquismo e co enchufismo. Señora Paz, só tres anos necesitou o herdeiro Baltar Blanco para exhibir o sentido patrimonial que ten dos bens e servizos da Deputación Provincial de Ourense. E só necesitou tres anos para exemplarizar con palabras e feitos non desmentidos o tipo de modelo medieval no que se quere instalar; un modelo feudal de donos e súbditos, un modelo no que o dono non ten que dar explicacións e a muller se converte nun ser inferior. Por iso di que é un tema persoal, porque se considera o dono e señor. Señorías, non entendemos a lentitude e a pereza coa que teñen actuado, aínda están a actuar ou aínda non actuaron órganos que teñen moito que dicir sobre este presunto atentado...
Vaia rematando, por favor.
...contra a liberdade e a dignidade dunha muller ourensá. Un deles é a Secretaría de Igualdade, por iso imos apoiar esta iniciativa. Pero se hai algo que non entendemos é a postura do presidente do Partido Popular de Galicia e presidente do Goberno galego. Responsabiliza a vítima e salva o agresor, respalda o acosador e maltrata a vítima, omite cumprir a lei, promove a inmunidade política, respalda o caciquismo...,
Remate, por favor, señor Fernández.
...respalda as prácticas feudais en Ourense e despreza as mulleres. ¿Ou é que o señor Feijóo tamén é dependente de Baltar? ¿Ou é que o seu presente e futuro político dependen do señor Baltar Blanco? Nada máis e moitas grazas.
Moitas grazas, señor Fernández. Grupo Parlamentario Popular. Ten a palabra a señora Prado del Río.
Moitas grazas, presidenta. Señorías, debatemos hoxe unha proposición non de lei do Bloque Nacionalista Galego que solicita instar a Secretaría Xeral de Igualdade a abrir de inmediato unha investigación sobre o incumprimento da Lei 11/2007, do 27 de xullo, galega para a prevención e tratamento integral da violencia de xénero no referido ao exercicio do seu cargo por parte do presidente da Deputación de Ourense. En primeiro lugar, señorías, gustaríame dicir que a Secretaría Xeral de Igualdade non ten as competencias que lle presupón o Bloque Nacionalista Galego, xa que o artigo 6 do Decreto 72/2013, do 25 de abril, polo que se establece a estrutura orgánica da Vicepresidencia e da Consellería de Presidencia, Administracións Públicas e Xustiza, non establece esa función da Secretaría Xeral de Igualdade. Señorías, vostedes están a falar duns feitos dos que só temos coñecemento a través dun medio de comunicación, e nin tan sequera transcendeu nin o contido nin a denuncia do que vostedes falan na súa iniciativa, na que, iso si, atribúen uns feitos delitivos e mesmo se atreven a tipificar unha infracción penal. Como ben saben, señorías, no proceso penal hai cinco estadios en función da fase na que nos atopemos: investigado, dende o momento no que se sinala que unha persoa puidera ter cometido unha infracción penal; procesado, cando se dita auto de procesamento; acusado, cando o Ministerio Fiscal ou a acusación formularan acusación ante o órgano xurisdicional competente; enxuizado, dende o momento no que se realiza o xuízo oral e público ante un tribunal; e condenado ou absolto cando a persoa enxuizada obtivera unha sentenza condenatoria ou absolutoria. Vostedes, señorías, xa chegaron á última fase. Vostedes ditaron unha sentenza condenatoria sen terse dado nin tan sequera as primeiras actuacións dun proceso penal; esas que se producen unha vez que este é incoado por un xuíz de instrución, esas que están dirixidas a obter elementos de xuízo para determinar se é posible imputar un feito delitivo a unha persoa determinada e se cabe algunha posibilidade de proceder á práctica de actos de investigación, e esas que se levan a cabo pola Policía xudicial baixo a dirección dun xuíz de instrución. E, de momento, o que sabemos é que a Fiscalía, un órgano independente, o ten arquivado. Non estaba hibernando, senón que se estaba investigando. Por tanto, señorías, non podemos falar de responsabilidade en tanto non se demostre que as acusacións son certas. Non podemos falar de responsabilidade política en tanto non se demostre que as acusacións son certas. Non se pode articular cando aínda non hai nin un só feito probado, cando non só non se ten aberto nin unha soa fase dese proceso que acabo de dicir, senón que a Fiscalía acaba de arquivalo. Mentres tanto, non podemos máis que apelar á presunción de inocencia, que, como vostedes saben, deixou de ser un principio xeral do dereito que ha de informar a actividade xudicial para converterse nun dereito fundamental que vincula a todos os poderes públicos e que é de aplicación inmediata. Estamos, polo tanto, señorías, ante unha presunción das denominadas iuris tantum, o que significa que de toda persoa se presume a súa inocencia ata que non quede demostrada a súa culpabilidade. Señorías, a presunción de inocencia baséase en dous principios: o primeiro é o de libre valoración da proba, que corresponde efectuar única e exclusivamente aos xuíces e tribunais, por imperativo do artigo 117.3 da Constitución española, e o segundo é que para desvirtuar esta presunción é preciso que se dean medios de proba válidos dando sempre lugar á defensa do acusado. En multitude de sentenzas do Tribunal Constitucional poden atopar esta doutrina da presunción de inocencia; doutrina esta que se deturpa cada vez que xorde unha cuestión deste tipo. De nada serve dicir que vaia por diante a presunción de inocencia se logo o que se presume é a culpabilidade. E moitas foron as mostras que ten dado este grupo parlamentario de como se respecta a presunción de inocencia. Como exemplo, fareilles unha pregunta: ¿escoitaron vostedes algún membro deste grupo parlamentario facer algunha pregunta, manifestación, consideración ou presentar algunha iniciativa sobre o ex ministro de Xustiza socialista, que asinou a Lei de violencia de xénero e que estaba imputado por un delito de violencia de xénero? Non, señorías. ¿Presentou este grupo ou algún grupo desta Cámara algunha iniciativa sobre o ministro de Xustiza imputado por violencia de xénero? Non, señorías. E alegrámonos, señorías, de que ao final a verdade devolvera a honorabilidade danada a esta persoa. [[Aplausos.]] E fágolles outra pregunta: ¿que responsabilidades políticas habería que pedir a un alto cargo ou a un deputado ou deputada desta Cámara imputado ou imputada por falsidade mercantil e estafa? ¿Habería que pedir algunha responsabilidade...
Remate, por favor.
...política? Pois, tome nota.
Remate, por favor.
Señorías, dende o grupo Parlamentario Popular –remato, presidenta– non imos mudar de opinión e, como dixo o presidente, prudencia –nós non imos prexulgar, como se acaba de facer aquí, nin pronunciarnos antes de que o fagan as instancias xudiciais, a Fiscalía xa o acaba de facer– e firmeza para actuar en consecuencia, unha vez que se teñan tomado esas decisións.
Moitas grazas, señora Prado.
O que si quixera deixar claro –só unha cousa para rematar, señora presidenta–, no meu nome e no nome do grupo parlamentario do partido no que milito, é que todas e todos nós temos un compromiso claro en contra de calquera tipo de violencia contra a muller e todas e todos os militantes do Partido Popular...
Moitas grazas.
...temos un compromiso claro coa defensa da igualdade e coa erradicación de calquera conduta que fose violenta contra unha muller. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra a señora Paz Franco.
Grazas, señora presidenta. Señora Prado, acaba vostede de demostrar que, ademais de ser unha sofista, é unha [...] [[Por orde da señora presidenta e ao abeiro do artigo 106.3 do Regulamento, retírase esta expresión do Diario de Sesións.]] tamén en termos de corrente...
Señora...
...filosófica.
Perdón.
Porque a mesma persoa que vén aquí sacarnos ao señor este de Canarias, que foi ministro de Xustiza, e que vén aquí recriminarnos que traiamos este asunto ao Parlamento, é a que pediu a dimisión dun señor por falar do "chochito de oro da vicepresidenta" e a que fixo unha rolda de prensa porque seica atentaba contra a honorabilidade da vicepresidenta. E ¿que pasa?, ¿que a honorabilidade do resto das mulleres non ten ningunha importancia? [[Aplausos.]] ¿Esta señora ourensá non ten ningunha honorabilidade pola que teña que velar este Parlamento, señora Paula Prado? Polo demais, agradézolle a clase de dereito penal procesual que nos deu a señora Prado, pero teño que dicirlle, señora catedrática, que suspendeu vostede, porque se esqueceu de que en materia de violencia de xénero se inverte a carga da proba precisamente desde a aprobación da Lei de violencia de xénero. [[Aplausos.]] E, mire, a respecto do da Fiscalía, aquí hai 14 deputados e deputadas que somos de Ourense –o resto tamén saben moito de Ourense–. Eu, ademais, tiven a honra de ser deputada provincial durante seis anos e de ser a portavoz do meu grupo en materia de persoal. En Ourense, todos sabemos que durante máis de vinte anos estivemos denunciando ante a Fiscalía o señor Baltar por utilizar a Deputación para enchufar, e a Fiscalía, ata que non lle conveu ao Partido Popular cargarse ao señor Baltar, non fixo nada. Polo tanto, a min a credibilidade da Fiscalía instrumentalizada polo Partido Popular e a deste fiscal en concreto, que ten moita relación co hipódromo de Vilamarín da Deputación Provincial de Ourense, [[Aplausos.]] –igual o fiscal tamén ten que dar algunha explicación nalgún momento– tampouco me supón ningún problema, porque eu desde o principio dixen que eu non estou aquí para facer un xuízo penal, senón un xuízo político. E o meu xuízo político segue sendo o mesmo: o señor Baltar é un señor corrupto que non merece estar á fronte dunha institución. E o señor Baltar, agora que está tan de moda Kant –non sei se coñecen vostedes a ética sexual de Kant–, desde ese punto de vista, polo atentado á dignidade das persoas e das mulleres que supón a súa actitude cara a esta muller–, tampouco merece estar nin un segundo máis na vida pública, señoras e señores do Partido Popular. E lembre, señora Prado e o resto dos militantes, deputados e deputadas do Partido Popular...,
Remate, por favor.
...e o presidente da Xunta de Galiza, que cando vostedes voten non están votando aquí unha sentenza de culpabilidade ou inocencia penal do señor Baltar, están votando a favor de que un señor, no uso do seu cargo público, diga: "Si, si, pues ahora, después de echar a todos estos, vamos a hacer una historia de servicios sociales...,
Remate, por favor.
...y yo te voy a solucionar el problema; no te preocupes, no dudes de mi". Máis nada. Moitas grazas.
Señora Paz, o cualificativo co que vostede comezou referíndose á señora Prado, prégolle que o retire. [[A señora Paz Franco pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, non, non lle vou dar a palabra, señora Paz, simplemente lle pido... [[A señora Paz Franco pronuncia palabras que non se perciben.]] Pois, se non o retira, retíroo eu, e chámoa á orde. Moitas grazas. [[A señora Paz Franco pronuncia palabras que non se perciben.]] Non, o cualificativo do inicio. Pódese falar de xestión e do que queira. Xa dixen que non ía tolerar cualificativos e acusacións directas contra ningún deputado ou deputada desta Cámara, señora Paz. Queda retirado. Continuamos co punto das proposicións non de lei. Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª Noela Blanco Rodríguez e dous deputados/as máis, sobre as demandas que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central e á Unión Europea en relación cos programas de desenvolvemento urbano sustentable do Plan Feder 2014-2020
A esta proposición non de lei presentáronse dúas emendas, do Grupo Parlamentario Mixto e do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego.
Ten a palabra, para formular a súa proposición non de lei, dona Noela Blanco, do Grupo Socialista.
Grazas, presidenta.
Perdón, perdón, un momento que hai un pouco de ruído. Prego silencio, por favor. Ten a palabra a señora Blanco.
Grazas, presidenta. Non vou dicir outra vez bo día, despois do lamentable espectáculo que acabamos de presenciar agora mesmo nesta Cámara. Hai uns días preguntábame un compañeiro, un home, onde estaban as mulleres do Partido Popular. Eu dicíalle que das mulleres do Partido Popular soamente se escoitaban aplausos; aplausos –si, aplausos– cando algún membro do seu partido protexía un presunto acosador sexual...
¡Señora Blanco!...
Hoxe foi máis grave aínda. Hoxe escoitamos a unha muller non soamente defender un presunto acosador sexual senón atacar a unha muller...
¡Señora Blanco! ¡Señora Blanco!
...nesta Cámara; a unha muller atacando a outra muller...
¡Señora Blanco!
¡Unha muller!, señora Prado, co traballo que nos custou chegar a ter representación na Cámara, coa loita de moitas mulleres...
¡Señora Blanco! ¡Señora Blanco! Señora Blanco, ¿quéreme escoitar, por favor? [[A señora Blanco Rodríguez pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Blanco, chámoa á orde. Cando lle di a presidenta...
Si, chámeme, señora presidenta, chámeme...
Bueno, pois, ¿déixame falar?...
Eu non sei para vostede, pero para min é indignante.
Eu non sei se o seu grupo lle explicou as mínimas normas de cortesía parlamentaria, non sei se llas explicou, pero, entón, eu o que lle pido é que cando lle diga...
A mesma cortesía que deberían ter os membros da Mesa cando está falando o presidente da Xunta e un membro da Mesa fai a peineta á oposición; a mesma cortesía, señora presidenta.
Señora Blanco, segunda chamada á orde. Señora Blanco, pídolle respecto.
O mesmo respecto que pedimos á Mesa; o mesmo, señora presidenta.
Señora Blanco, faga o favor.
...¡o mesmo respecto!
E pídolle que se centre na cuestión, por favor, señora Blanco, se non, terei que pedirlle que abandone a tribuna. Faga o favor. Continúe.
Vou á proposición non de lei. Dende que goberna o Partido Popular en Galicia e en Madrid os ataques ao municipalismo son constantes; unha mostra é a nova Lei de reforma local, que pretende limitar aos consistorios a execución de políticas...
¡Señor Fajardo!
...sociais, de emprego ou de apoio á educación, deixándoos sen recursos nin capacidade nin competencias para facelo cando entre en vigor. Unha lei que a partir do ano que vén afectará máis de 2,5 millóns de persoas; unha reforma que impedirá aos concellos dar bolsas de comedor, dar axudas para o fogar a anciáns, dar cheques de alimentos, enerxía ou aluguer a familias que o están a pasar mal. Este ataque do municipalismo, xunto co abandono que sofre o noso medio rural, con políticas do Goberno do PP que están dando as costas aos sectores primarios, con retallos en servizos básicos como escolas infantís, con retallos de persoal sanitario en centros de saúde do entorno rural, impide non soamente que se incremente a poboación senón mesmo que se favoreza a emigración e que hoxe teñamos datos tan escandalosos como que nos municipios de menos de 2.000 habitantes os menores de 30 anos sexan soamente o 4,2 % da poboación. Neste contexto, neste panorama de desertización do noso medio rural, e tendo en conta a asfixia económica á que se está sometendo aos concellos, os investimentos son máis necesarios que nunca; uns investimentos que, cando nos referimos a fondos comunitarios, supoñen para o Grupo Socialista un verdadeiro escándalo. É un escándalo o grao de execución do programa operativo Feder 2007-2013, que está agora mesmo 15 puntos por debaixo da media estatal, e estanse poñendo en perda máis de 400 millóns de euros en axudas comunitarias. Neste escenario, neste panorama, entramos no seguinte período, no 2014-2020. E cómpre recordar que o obxectivo de crecemento sustentable debe alcanzarse de acordo coa Estratexia 2020 mediante a promoción dunha economía que utilice máis eficazmente os recursos, máis verde e máis competitiva. E para alcanzar estes obxectivos, os regulamentos de fondos comunitarios establecen dedicar polo menos un 5 % dos recursos dos fondos Feder a medidas integradas para o desenvolvemento sustentable, o cal integra os ámbitos sociais, económicos e ambientais das poboacións. Hai que dicir que a nós non nos sorprende que fóra desta convocatoria quedaran os municipios menores de 20.000 habitantes e tamén as deputacións. Xa circulaba un borrador que auguraba un novo ataque do Partido Popular ao medio rural e ao municipalismo. Había, pois, un acordo da asociación de España, un documento nacional de carácter estratéxico, que elabora cada estado membro, onde se expoñen as prioridades. Aí xa se recollía a redución –esta redución– para os municipios de menos de 20.000 habitantes. O Goberno de España non é quen de defender perante a Unión Europea entidades que son de vital importancia para a organización territorial de todo o país, co consecuente risco de fenda entre medio urbano e medio rural que isto pode supoñer, asestando un duro golpe aos municipios. Galicia é, polo seu carácter eminentemente rural, unha das máis afectadas. Excluír dunha programación estes municipios supón deixar fóra ao 93 % dos concellos, as institucións máis próximas para máis de 1.300.000 galegos e galegas. Uns fondos que teñen unha vital importancia agora mesmo, cando falamos de recuperación económica; uns fondos que son importantes para saír da crise unidos, sen discriminar as zonas rurais; uns fondos que pretenden non botar por terra o traballo que se leva desempeñado ata o de agora. É por iso que demandamos ao Goberno de España que inclúa as deputacións e os núcleos urbanos menores de 20.000 habitantes como beneficiarios destes fondos europeos, e solicitamos á Comunidade Europea a presenza das deputacións e dos municipios rurais nestes programas, sen que exista ningún tipo de límite de poboación. Demandamos tamén ao Estado que se tomen as medidas precisas para lograr o recoñecemento das zonas rurais no contexto de desenvolvemento urbano sostible que está cofinanciado polos fondos Feder para o período 2014-2020. O que estamos a reivindicar o Grupo Socialista hoxe coa presentación desta iniciativa, señores e señoras deputadas, non é máis que igualdade de oportunidades, un medio rural máis próspero, onde non haxa máis rapaces que teñan que dicir aquilo de: "Eu son Balbino, un rapaz de aldea; coma quen di, un ninguén, e ademais pobre". Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora Blanco. Grupo Parlamentario Mixto, señora Martínez.
Estando de acordo na consideración desta proposición non de lei que presenta o Partido Socialista en todo o que se refire á exclusión dos municipios de menos de 20.000 habitantes, a solución entendo que non pode ser contribuír a reforzar unhas institucións como as deputacións, incrustadas, contra toda lóxica, no entramado político administrativo galego. Se non fora suficiente a perda de competencias que reforma estas leis locais, que obriga aos concellos pequenos a aumentar a dependencia das deputacións para a prestación de servizos ou para a súa privatización, se non fora suficiente que dende sempre as deputacións absorban fondos que, de non existir as deputacións, deberían destinarse aos pequenos concellos, achegándoos aos que perciben por habitantes os concellos de máis de 20.000, aínda se propón que sexan tamén as deputacións as beneficiarias dos fondos europeos no período 2014-2020. Poderase argumentar que no pasado as deputacións xestionaron, e nalgún caso con eficiencia, fondos europeos, pero esta non é razón suficiente para quen levamos moitos anos defendendo a desaparición das deputacións e o traspaso das súas funcións á Administración autonómica ou ás comarcas, sempre pendentes de poñerse en marcha como unha administración local supramunicipal congruente coa realidade social do territorio da nosa nación. Tampouco é menor a razón de seren as deputacións unhas institucións cuxos membros non se elixen directamente pola cidadanía e que resultan case sempre un niño de caciquismo que ten o seu maior expoñente na Deputación de Ourense, mesmo antes de seren públicas as negociacións administrativo-sexuais de Baltar junior, inmaculado para o presidente Núñez, que respecta a decisión de dimitir de todo o Comité de Ética. ¡Só faltaría que non a respectara! Máis aló da presunción de inocencia, o presidente xa o xulgou e absolveu a Baltar, ao dicir que non chegou a cometer delito porque non colocou a vítima na Deputación. Só lle falta por dicir que Baltar é un santo que resistiu a tentación dunha malvada muller; un Adán tentado por Eva, aínda que os artigos 443 e 419 do Código penal digan que o delito se consuma co ofrecemento ou promesa. Volvendo á proposición non de lei do PSOE, agás no que se refire ás deputacións, concordo coas consideracións que presenta o grupo. A Orde do 13 de novembro en relación co programa operativo Feder 1420 exclúe os municipios de menos de 20.000 habitantes. A aplicación da mencionada orde en Galiza ten como consecuencia que se exclúe do Plan Feder a maioría da poboación e a inmensa maioría do territorio galego. Chega con dicir que nas provincias orientais, exemplo dramático do devalo demográfico e exemplo do abandono da terra e da pouca xente que queda, só as dúas capitais de provincia, Lugo e Ourense, poderán beneficiarse destes fondos europeos, se non se pon remedio á barbarie perpetrada pola ignorancia madrileña e o desleixo da Xunta de Galiza. Non cómpren máis razóns para reclamar a modificación da orde ministerial. Na nosa nación, o asentamento da poboación é peculiar, ou é un conxunto de aldeas integradas ou de cidades descentralizadas. Tanto ten como lle chamemos, pero en nada se asemella aos asentamentos da poboación esteparia; polo que as normas feitas para Castela ou outras terras semellantes son absolutamente desastrosas para o noso país. As dimensións mínimas para facer proxectos viables e eficientes lograranse igual con unidades funcionais froito da agrupación de comarcas ou municipios grandes ou pequenos, pero para Galiza é preciso incluír os municipios de menos de 20.000 habitantes. A inclusión das comarcas, aínda que non estean constituídas como integrantes da Administración local, poderá servir para alentar a colaboración dos concellos e para ir tecendo na práctica a colaboración dos municipios dunha mesma comarca. Remato xa. Apoiarei esta PNL, esperando que acepte a emenda de substitución de "deputación" por "comarca" ou por calquera outra fórmula que non vaia dirixida a reforzar as deputacións. En caso de que non se acepte a emenda, abstereime, porque considero que as deputacións non teñen sentido a día de hoxe no noso país. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, señora Paz.
Grazas, señor presidente. Señores deputados, señoras deputadas, acabo de entender hai vinte minutos por que o Partido Popular quere desterrar a filosofía das aulas de secundaria do noso país: para que os nenos e as nenas non oian palabras malsoantes como "cínicos" Non sei se "estoicos" tamén entra dentro da mesma categoría, pero, en todo caso, por fin aí temos a explicación. O Grupo Parlamentar do Bloque Nacionalista Galego considera que a xestión dos fondos europeos que se ten feito por parte do Goberno do Partido Popular –sobre todo no que foi a negociación para conseguir que o Estado español, a pesar de que estatisticamente superou o umbral do 75 % da renda media europea, que fai que non esteamos dentro das rexións obxectivo número 1 e que, polo tanto, a negociación para que entrásemos dentro das rexións phasing-out ou en transición...–, e os resultados que se obtiveron desas negociacións, foi, a pesar diso, que para este período 2014-2020, no Estado español e, polo tanto, en Galiza, vaiamos ter moitos menos fondos europeos tanto no programa Feder como no Feader para destinar nun caso ao desenvolvemento e á cohesión das infraestruturas e noutro caso ao desenvolvemento rural. Isto débese fundamentalmente ao desleixo e á mala xestión realizada no período anterior, que, efectivamente, deixou moitos fondos sen executar. Aquí en Galiza temos o exemplo do PDR, dos fondos Feader, que seguramente remate o 2015 –no que remata, valla a redundancia, o período N+2, de execución de fondos europeos– co nivel máis baixo de execución de toda a historia. Dito isto, temos que dicir que o problema xa non é só a normativa europea nin a negociación da contía dos fondos ante a Unión Europea. O problema, coma sempre, é a aplicación da normativa europea que fai o Estado español deses fondos europeos. E, como consecuencia desa aplicación, temos que na utilización dos fondos Feder van quedar excluídos todos os concellos, todas as poboacións de menos de 20.000 habitantes; é dicir, a inmensísima maioría das que existen en Galiza. Se a iso unimos que nos fondos Feader quedan excluídos todos os de máis de 10.000 habitantes, queda unha parte moi relevante do noso territorio –o que está entre 10.000 e 20.000 habitantes– sen ter acceso a ningunha posibilidade de obter ningún tipo de fondo europeo, nin Feder nin Feader, para o desenvolvemento de actividades de todo tipo. Por iso, nós, desde logo, estamos de acordo co fondo desta iniciativa de que non se pode desde o Estado español ter unha concepción tan centralista, tan centrada nas grandes zonas urbanas e conurbacións do Estado español, deixando absolutamente abandonado, neste caso, o conxunto de Galiza. Non estamos, polo tanto, ante a contradición grandes cidades ou pequenas cidades, estamos ante unha contradición dunha concepción, como se dixo aquí, centralista e volcada fundamentalmente no centro e no sur do Estado español, fronte a unha concepción na que as comunidades autónomas, que ademais teñen competencias en moitos ámbitos nos que despois hai que aplicar estes fondos Feder, teñan algo que dicir, tanto á hora de negociar en Europa, como sobre todo á hora de como se aplican eses fondos no Estado español. Nós presentamos unha emenda porque nós non estamos de acordo en darlle outra competencia máis ás deputacións. E, polo tanto, non estamos de acordo en que as deputacións teñan tamén competencia na xestión destes fondos; cremos que teñen que ser directamente os concellos ou a través da Comunidade Autónoma. É unha cuestión, digamos, da concepción que nós temos de que hai que ir desmantelando progresivamente as deputacións. Pero tamén é porque non queremos que o señor Baltar teña máis recursos para seguir facendo as súas políticas de instrumentalización. Agora que están tan de moda os whatsapps e a súa utilización nas tribunas políticas, permítame que lle lea un whatsapp. Os señores do PP seguro que saben quen é o remitente: Luis Manuel Vergara Gómez. É o xerente do PP de Ourense, para os que non o saben. Hoxe hai un acto electoral do Partido Popular co seu candidato, e este señor, o xerente, manda un whatsapp dicindo: "Achego novamente o correo enviado no día de onte. Había un erro no teléfono indicado para a confirmación de asistencia" E dá catro teléfonos do Centro Cultural da Deputación de Ourense, dunhas oficinas públicas...
Remate. Remate, señora Paz.
...e un horario para confirmar. Dígoo porque, se se olvidou algún deputado do PP, teñen de...
Remate xa.
...oito e media a dúas e media para confirmar a súa asistencia na Deputación Provincial de Ourense...
Remate.
...a un acto do PP. Máis nada e moitas grazas.
Moitas grazas. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda, señor Sánchez.
Ben, ten a mala sorte o señor Santalices de que tamén toca falar de deputacións nesta iniciativa. Nós cremos que está ben plantexada, aínda que coincidimos co Grupo Mixto e co BNG na cuestión das deputacións. Isto é unha mostra do fracaso, dun fracaso máis deses que chegaron coa etiqueta de bos xestores, pero que de bos xestores non tiveron nada. É o déficit que temos neste país, de ter unha organización territorial propia que posibilite a facilitación do desenvolvemento económico endóxeno, unha escala axeitada para o noso país, unha organización administrativa axeitada para o noso país. Este país tiña que ter xa, despois de tantos anos, un plan de comarcalización feito, organizar o rural en comarcas, organizar as áreas metropolitanas, etc. para ter esa organización administrativa propia, adaptada a nós. Os municipios non sempre reflexan o que é a vida económica e social deste país. E no programa operativo 2014-2020 refléxase esa falta de adaptación da nosa estrutura administrativa ás necesidades do país. Por iso se nos traslada dende arriba o criterio de que por menos de 20.000 habitantes en Galicia non hai zonas urbanas, cousa que é mentira. Por debaixo de 20.000 habitantes si que hai zonas urbanas que necesitan fondos, por exemplo, para facer programas de rexeneración urbanos, e van quedar fóra por mor da inactividade deste goberno de bos xestores, disque. Goberno de bos xestores que ten demostrado esa gran xestión na execución de fondos Feder, do Programa operativo 2007-2013 –datos publicados en maio de 2015 a respecto da execución, do nivel de execución de 2014–, programa operativo que remata no ano 2015. Polo tanto, queda pouco para acabar de executar. Vanse perder, como aquí se dixo, aproximadamente 400 millóns de euros, igual que tamén vai ser o máximo histórico de perda por falta de execución do PDR -Programa de desenvolvemento rural-, que xa nos anos que vostedes gobernaron, eses anos supostos de despois da bonanza –evidentemente coincidiron tamén co seu Goberno, por algo sería tamén–, vostedes desaproveitaran millóns e millóns de euros que viñan de Europa simplemente por ser os campións do déficit e por ser incapaces de executar os proxectos. É gravísimo. I+D, fondos Feder do Programa operativo: execución, o 25 %; transferencia tecnolóxica, o 25 % –para que veña aquí o conselleiro falar da Industria 4.0–; investimento en empresas innovadoras, o 37 %; servizos e aplicacións para pequenas e medianas empresas, o 28 %; centros de día –desperdícianse, a non ser que se remedie no último ano–, 5 millóns de euros –vostedes desperdician o 47 % para centros de día–; transferencia tecnolóxica e mellora de redes de cooperación entre pemes, non executaron nin o 1 %; axudas para a mellora do servizo turístico –señora Romero, turismo, el compromiso con el turismo, la buena gestión en turismo–, execución, o 33 %. Pérdense 14 millóns de euros pola súa incapacidade e pola falta de xestión. Infraestruturas de custodia para nenos e nenas, perden vostedes o 51 %, que significa 3 millóns de euros en infraestruturas, tan necesarias, como vostedes din, para a conciliación, para a crise demográfica, etc. Plan Renove de estacións de autobuses, máis do 50 % sen executar, etc. Este é o grao de xestión do Goberno do señor Feijóo, unha vez máis, despreocupado polas necesidades reais deste país, que acepta acriticamente as imposicións que veñen da Unión Europea e do Estado español sen que Galicia teña voz propia para dicir: aquí hai zonas urbanas que teñen menos de 20.000 habitantes e precisamos os fondos Feder para dotalas tamén dos mesmos servizos que teñen os habitantes de municipios de máis de 20.000 noutras zonas do Estado. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Sánchez. Grupo Parlamentario Popular, señora García Pacín.
Grazas, señor presidente. Bo día, señorías. Señora Blanco, eu non podía menos que abraiarme cando vin o espectáculo e a posta en escena da súa vehemencia, que respecto totalmente pero non podo compartir. O que si comparto son –e tamén me remito a elas– as palabras da miña compañeira, da señora Prado, que tamén subscribo. Pero hoxe falouse moito das deputacións, sobre todo da Deputación de Ourense, e esqueceron outra insigne deputación. Eu creo que a súa vehemencia debería estar incluso en Lugo tamén, para alí, dende Lugo, dende a Deputación, defender a xestión socialista desa entidade local. Ao mellor, vostede debería abandonar... Transmítolle unha invitación para que sexa veciña de Lugo e poida con esa vehemencia defender unha xestión socialista que lle aseguro que ten moitas eivas e moitas críticas; e están dando un espectáculo para a cidadanía de toda a provincia. [[Aplausos.]] Señora Blanco, entendemos que, ao mellor, vai aceptar as emendas que lle propoñen os grupos da oposición por escrito e mesmo verbalmente, como fixo o señor Sánchez desde AGE, e suprimir da parte resolutiva da súa iniciativa as referencias ás deputacións. Nós entendemos que as deputacións, como entidades provinciais, son necesarias e que fan un labor imprescindible de asesoramento a todos os concellos, que non teñen suficientes medios tanto de índole xurídica, técnica como económica; é dicir, que a xestión das deputacións debería ser como a súa iniciativa propón. Pero eu creo que é a única cuestión na que podemos estar de acordo, na importancia das deputacións, porque, se imos ao asunto e lemos con detemento os puntos que vostede propón, por exemplo, o terceiro, vemos: "Demandar do Estado que se tomen medidas precisas para lograr o recoñecemento das zonas rurais no contexto do desenvolvemento urbano sustentable, cofinanciado polos fondos Feder". Señorías, eu creo que os fondos Feder –ao igual que os fondos Feader, dos que aquí se falou, ao igual que os fondos sociais, ao igual que os fondos de pesca e os fondos marítimos, ao igual que todos os fondos europeos– deben estar amparados –como o están– baixo un único regulamento, cunha estratexia de planificación para que non se solapen e para que os investimentos si cheguen, porque vostede afirma que non van chegar aos veciños e veciñas de concellos de menos de 20.000 habitantes. E mesmo no segundo punto especifica "sen límite de poboación", cando fai referencia a esas cuestións. Mire, señoría, no pasado período as deputacións podían unirse ou facer programas operativos e estratexias específicas para zonas que comprendesen polo menos 20.000 habitantes, e eu quero entender que no meu concello se fixeron investimentos Feder. É dicir, a limitación dos 20.000 habitantes xa existía no pasado período e no meu concello si fomos receptores de Feder, ao igual que moitos concellos, porque, señoría, unha cousa son os programas operativos –que poden ser susceptibles de distintas medidas, de distintos fondos–, e os receptores, os veciños e veciñas do rural, pero o que non se debe é cuestionar a planificación a estas alturas, señoría, porque vostede fixo aquí referencia a borradores e a cuestións que viñan de hai case un ano. Daquela, estas iniciativas, ¿ulas?, como din os meus compañeiros nacionalistas. Chegamos agora, por exemplo, a cuestionar que non se inclúan os concellos de menos de 20.000 habitantes, cando hai exemplos xa e temos unha convocatoria para definir as estratexias específicas de cidades de máis de 50.000. Porque, señoría, tamén nas distintas tipoloxías están recollidas catro das áreas urbanas. Fíxese na terceira e na cuarta, onde se especifica: áreas urbanas formadas por municipios de máis de 20.000 habitantes e municipios periféricos de menos de 20.000. É dicir, que hai municipios periféricos que poden confluír en estratexias conxuntas –o que se chama planificación integral– e poden acceder aos fondos, que vostede di que non existen, ou áreas urbanas de poboacións superiores a 20.000 habitantes constituídas por agrupacións de municipios de menos 20.000 habitantes. A súa agrupación pode acceder a fondos Feder. E, señorías –o importante–, aquí deostaron os grupos da oposición a dotación presupostaria. Pois mesmo nesta convocatoria –a primeira convocatoria, pero suponse que vai haber outra–...
Remate, por favor.
...veñen máis fondos Feder para Galicia que noutras ocasións. E recordemos que Galicia é a segunda rexión –por diante só temos a Andalucía– receptora de fondos Feder. Eu entendo que a execución está supeditada ás condicións económicas, pero, señoría, asegúrolle...
Remate, por favor.
...que no vindeiro período económico as condicións van ser –porque así o aseguraron os gobernos do Partido Popular– moito mellores que as que herdamos, coa crise xeneralizada provocada polo Partido Socialista. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señora García Pacín. Grupo autor da proposición non de lei, señora Blanco.
Grazas, presidente. O primeiro é respecto de que non me quedou claro, señora Pacín, se van apoiar a iniciativa. ¿Non? Vale. Respecto da emenda do Grupo Mixto, non podemos aceptala, señora Martínez, posto que, aínda recoñecendo as singularidades das comarcas e as súas políticas de proximidade, non contan agora mesmo cos recursos humanos nin cos recursos técnicos necesarios como para facer fronte a unha xestión de fondos neste período. Señora Paz, sabe que eu comparto o tema da Deputación de Ourense, mais non todas as deputacións son como a que preside o señor Baltar ou como a que no seu momento presidía o señor Fabra. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Sería inxusto castigar todas as deputacións por casos singulares e por casos específicos, que quero pensar –e eu así o creo– que non son unha xeneralidade. E, de feito, esta iniciativa non pretendía tampouco abrir o debate sobre a necesidade ou non das deputacións; ese é outro debate distinto que creo que non procede agora mesmo. Agora mesmo esa entidade existe, é unha entidade que estrutura o noso territorio e que, dende logo, presta un servizo importante aos municipios pequenos. Mire, señora Pacín, eu teño que amosarlle, o primeiro, a miña sorpresa porque vostedes non apoien esta iniciativa. Moitísima, señora Pacín; si, si, dígollo en serio. Mire, no Pleno da Deputación de Ourense –de verdade, e non é por seguir co tema pero é que eu son de Ourense e pasou alí, ¿vale?–, o mes pasado, un pleno que toda a oposición abandonou ante a falta de explicacións do señor Baltar... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Recoméndolle que abra a páxina da Deputación e que vexa, cando se levou esta iniciativa, qué votou o Grupo Popular. Porque o Grupo Popular e o Grupo Socialista votaron a favor desta iniciativa, señora Pacín. Entón, vostede o que veu hoxe dicir aquí é que, cando é para ir da man dun presunto acosador sexual, vostedes por suposto que si, pero cando é para apoiar unha iniciativa, entón nin sequera se poñen de acordo entre vostedes. E dicíame vostede que por que non o presentamos antes. Pois mire, señora Pacín, non o presentamos antes porque isto se publicou no BOE o 17 de novembro, ¿vale? E dicíame vostede, con referencia ao tema das deputacións tamén, que non era certo que o Goberno de España impuxera esa limitación, e dicíame tamén que vén de programas anteriores, e non é certo. É máis, a unha resposta dunha pregunta parlamentaria –non sei se o Parlamento Europeo tamén mente á Comisión Europea– di que o carácter urbano, o territorio, nesas estratexias "debería ser un requisito previo, el cual se establece en el Acuerdo de asociación de España, que estipula un umbral de 20.000 habitantes". Co cal, está deixando claro que foi unha iniciativa do Goberno de España.
Remate.
Esta iniciativa, señora Pacín, foi votada en case todas as deputacións de España, en case todas. Esta é a primeira vez que o Partido Popular vota en contra, e faino aquí.
Grazas.
A responsabilidade é súa.
Grazas.
A responsabilidade é do Partido Popular de Galicia, que, dende logo...,
Grazas.
...ten unha actitude con respecto á xestión dos fondos europeos...
Grazas.
...vergoñenta, señora Pacín...;
Grazas, señora Blanco.
...vergoñenta.
Grazas, señora Blanco. Proposición non de lei do G.P. Mixto, por iniciativa de Dª María Consuelo Martínez García, sobre a posición do Parlamento de Galicia, as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego e as demandas que debe realizar ao Goberno central en relación coas persoas afectadas pola talidomida
A esta proposición non de lei presentáronse dúas emendas: unha, do Grupo Parlamentario Socialista, e outra, do Grupo Parlamentario Popular.
Para a defensa da proposición non de lei ten a palabra a señora Martínez.
Grazas, presidente. Temos agora unha proposición non de lei que trata de poñerlle remedio a unha inxustiza que se leva sufrindo dende hai xa sesenta anos por moitas persoas. Refírome ás vítimas da talidomida. A Avite, a Asociación de Vítimas da Talidomida de España ten remitido aos 8.500 concellos do Estado, así como ás comunidades autónomas, a seguinte petición para a súa aprobación, que eu asumo como propia e no seu nome traslado ao Parlamento de Galiza para a súa aprobación. A talidomida patentouse en España en marzo de 1954. Tratábase dun marabilloso sedante sen efectos secundarios e ademais paliaba as náuseas e vómitos nas embarazadas. Empezou a nacer un número desproporcionado de nenos e nenas con graves malformacións en brazos ou pernas, incluso carecendo de ambas. En novembro de 1961 os doutores Lenz e Knapp descobren a relación entre a talidomida e as malformacións. Lenz calculou que a mortalidade infantil no primeiro ano de vida en menores expostos á talidomida durante a xestación era do 40 %. A catástrofe da talidomida serviu para cambiar toda a lexislación en materia de control sanitario de medicamentos, alimentos, bebidas e artigos de consumo humano; polo que podemos dicir que grazas á talidomida a humanidade pode estar tranquila coas cousas que leva á boca e sobre todo cos medicamentos. A partir da talidomida os investigadores descubriron que algúns fármacos e substancias podían atravesar a placenta e alterar o desenrolo embrionario, o que cambiou radicalmente a percepción e o uso dos medicamentos e calquera tratamento durante o embarazo, o cal evitou moitas posibles desgrazas en mulleres embarazadas e nos seus fetos. Entre novembro de 1961 e maio de 1962 é retirada en todo o mundo, agás no Estado español, onde se continúa vendendo, aínda a sabendas das súas consecuencias, polo menos ata 1975. A farmacéutica alemá Grünenthal fixo no Estado español o seu gran negocio durante catorce anos á conta de envelenar fetos co consentimento do Goberno do Estado, ata que morre o ditador. Sen embargo, a democracia non foi quen de facer xustiza coas persoas talidomídicas. A Avite leva once anos de loita en busca da equiparación coas vítimas da talidomida do resto de Europa, e neste longo camiño as vítimas do Estado español só lograron que o Real decreto 1006/2010 recoñecera só 24 persoas, ás que concedía o que o propio texto denomina "axuda solidaria" ou, dito de forma máis coloquial, unha esmola para calar as xustas reclamacións das persoas afectadas. Avite ten conseguido tamén que a talidomida sexa incluída no Real decreto 1851/2009 entre as causas que xustifican unha xubilación anticipada con 56 anos ás persoas que superen o 45 % de discapacidade. Sorprendentemente, non hai ningún organismo oficial e gratuíto que recoñeza quen é afectado de talidomida e quen non, polo que se aprobou un real decreto ao que as vítimas da talidomida non teñen posibilidade de acollerse por carecer de recoñecemento oficial. É imprescindible que, con carácter previo ao establecemento de calquera medida, se centralice nunha unidade de diagnóstico a tarefa de informar que persoas son talidomídicas e quen non. Esa unidade sería herdeira do Instituto Carlos III de Madrid, institución pública á que se lle encomendou esta tarefa polo Real decreto 1006/2010, e que cesou ao expirar o prazo de solicitude de recoñecemento e de axudas a calquera persoa afectada en 2010. Sen embargo, dende 2010 ata hoxe novas probas sobre períodos de distribución de talidomida no Estado, así como avances en xenética e outras especialidades, facilitarán o recoñecemento das persoas talidomídicas. Avite tamén ten demandado polo civil o laboratorio alemán Grünenthal, gañando o xuízo en primeira instancia, sendo anulado por prescrición pola Audiencia Provincial de Madrid e na actualidade polo Tribunal Supremo, deixando o colectivo de vítimas da talidomida do Estado á mercé do Tribunal Constitucional, coa sentenza máis inxusta e incomprensible da historia xudicial do Estado. O Tribunal concluíu que na súa maioría se trataba de danos permanentes, cuxos efectos quedaron determinados ao nacer, polo que deberon reclamarse –di– polos prexudicados como máximo no prazo dun ano dende que cumpriron a maioría de idade, sen ter en conta que iso foi imposible ata o Decreto 1006/2010, e debe terse en conta que no Estado español non foi prohibida ata o ano 75, catorce anos despois do resto dos países, e que non se pode responsabilizar as vítimas de non terse enfrontado a unha multinacional sen o apoio do Estado. Ademais, en plena ditadura franquista, a idea de que simples cidadáns de a pé puideran exixir responsabilidades ás autoridades por unha mala xestión é pura fantasía. A sociedade non comprende nin entende esta sentenza, que pode ser legal, pero que ata para o propio goberno é inxusta. O que tamén resulta incomprensible é que, se o Goberno considera inxusta unha sentenza que se dita, non actúe para corrixir tal inxustiza. Todas as vítimas dos países europeos teñen percibido unha indemnización, pensións vitalicias para as vítimas, que lles garanten unha supervivencia digna e, sobre todo, independencia. Unidades médicas especializadas, unidades psicolóxicas especializadas, gratuidade de medicamentos, próteses e ortopróteses. No Estado español as vítimas recibiron indiferenza, crueldade e ningunha axuda, nin económica nin sanitaria nin social, nada de nada. A gran maioría das vítimas vivas da talidomida que quedan no Estado español, unha cincocentas das máis de tres mil que naceron afectadas, sobrevive de axudas familiares, a caridade, as institucións de axuda social e incluso exercendo a mendicidade polas rúas das grandes cidades. Avite demanda a creación dunha unidade médica de diagnóstico de persoas afectadas da talidomida, porque o diagnóstico das persoas afectadas é unha tarefa complexa que atinxe diversas especialidades médicas: radioloxía, traumatoloxía, xenética, e que se resolve en termos de probabilidade, non de certeza. Por iso é tan complicado o seu diagnóstico. É fundamental, para que os pacientes se poidan beneficiar dun tratamento médico público coordinado para persoas talidomídicas ante as afeccións que sofren no seu precoz envellecemento, ter unha unidade que decida quen é e quen non é talidomídico. Tamén é necesaria esta unidade para que as vítimas da talidomida galega poidan beneficiarse do único instrumento normativo que as beneficia, o Real decreto 1851/2009, para o acceso á xubilación anticipada polo seu precoz envellecemento, informando ao INSS e ao resto das administracións con fiabilidade de quen debe acollerse a este beneficio social. Crear esta unidade suporía situar Galiza na vangarda do apoio ás persoas talidomídicas no Estado e con seguridade sería secundada co tempo polo resto das comunidades autónomas. Por todo isto, o Parlamento de Galiza, en representación do pobo galego, declara o seu apoio unánime e solidario coas persoas vítimas da talidomida no Estado español e, en particular, á asociación Avite, pola súa loita incansable a prol das vítimas deste fármaco no Estado, pola débeda histórica que o Estado ten coas persoas afectadas e as súas familias dende hai sesenta anos. Espero ter o apoio de todos os grupos para intentar corrixir unha inxustiza histórica que condenou milleiros de nenos e nenas a unha vida de dependencia, sen axuda de ningún tipo, e os seus pais e nais, pero fundamentalmente as súas nais, a unha situación de tremenda agresión psicolóxica, pois foron elas as que tomaron a medicación. Espero –remato xa– o apoio en xustiza de todos os grupos, para que dende Galiza se tome a iniciativa do recoñecemento da enfermidade destas persoas, das súas consecuencias, e se dea acceso a estas persoas tanto á axuda económica como ás axudas ortoprotésicas, médicas e sociais que necesitan. Nada máis, moitas grazas.
Grazas, señora Martínez. Para a defensa da súa emenda, Grupo Parlamentario Socialista. Señora Acuña.
Grazas, presidente. Bo día, señorías. Está claro que a nosa sociedade ten unha débeda coas persoas afectadas pola talidomida, tres mil en toda España, aínda que a día de hoxe parece que só quedan quiñentas persoas vivas, por certo, as únicas persoas que a nivel mundial non obtiveron nin axudas nin pensións nin asistencia médica especializada nin indemnizacións. O Grupo Parlamentario Socialista quere hoxe aproveitar este debate para recoñecer o traballo feito pola Asociación de Vítimas da Talidomida de España, pero tamén, señorías, para recoñecer o compromiso que con esta causa ten unha traballadora deste Parlamento afectada pola talidomida. Sen dúbida, grazas a eles é polo que estamos hoxe falando deste tema. Por certo, que foi esa persoa quen con enorme claridade me explicaba que o problema máis grave deste asunto é que nin sequera en Galicia nin en España están identificadas todas as persoas afectadas; que moitas delas non as detectan, señorías, nin a sanidade nin a xustiza, senón que as localizan outros afectados cando as ven pedindo esmola polas rúas, pois algunhas nin sequera elas mesmas se saben afectadas. Os socialistas imos apoiar esta iniciativa, á que lle presentamos unha emenda que só busca matizar algunhas das solicitudes que nos plantea o grupo propoñente, pero que, de non ser aceptada, non vai impedir que apoiemos igualmente o texto inicial. Os matices que lle planteamos á súa proposta, señora Martínez, están en que a nós nos parece que o Goberno da Xunta ten que implicarse tamén neste asunto, non vale só utilizar a Cámara galega para pedirlle cousas ao Estado –balóns fóra–, senón que aquí temos capacidade e autonomía para solucionarlle moitos deses problemas, desas deficiencias, e para atender moitas desas reclamacións que hoxe nos fai esa asociación, dende aquí, dende o noso goberno, dende o noso Parlamento e cos nosos medios, señores e señoras deputadas. Hai que implicarse dende o Goberno da Xunta neste asunto e tanto dende o punto de vista sanitario como dende o punto de vista legal e xudicial. Nós pensamos que ao mellor non é necesario crear unha unidade médica multidisciplinar, pero si designar algunha das xa existentes para que se encargue de detectar, de identificar e de seguir eses doentes; algo similar, señorías, ao que xa se fixo con outros problemas similares a este. Estoume a acordar do que se fixo cos afectados polo aceite de colza, por poñer algún exemplo. Que esa unidade elabore un protocolo común para o coidado de todas esas persoas e que se cree un rexistro único para coñecer exactamente cantas son as persoas afectadas. En canto á vertente legal, pensamos que sería necesario para que todas as persoas afectadas pola talidomida –non serán moitas en Galicia, por iso o que se solicita é ata fácil de facer, é ata sinxelo de facer, é unha cuestión de sensibilidade, de ética, de moral, da que temos comprobado ao longo da mañá que o Partido Popular e o Goberno popular ten pouco de todo iso– puideran contar co apoio e asesoramento legal gratuíto, con todo o que precisen para poder reclamar os seus dereitos e exixir tamén responsabilidades, que as hai. E, ademais, cremos que dende a Administración autonómica se tería que facilitar a tramitación –facilitar a tramitación– nas oficinas da Administración pública, facilitar –é algo moi sinxelo–, para esas persoas que xa estiveran diagnosticadas que chegaran alí e presentaran ese diagnóstico, ¿non?, e lles facilitaran a tramitación para solicitar achegas e xubilacións anticipadas para todas elas, –insisto– unha vez feito o máis difícil, señorías, que é identificalas a todas elas. E, dende logo, parécenos que a Xunta, por suposto, ademais, debería de dirixirse ao Goberno do Estado demandando cousas, demandando que tome as medidas necesarias para que a farmacéutica alemá compense o dano feito no seu día, porque non podemos esquecer, señorías, que o fixo a sabendas, pois seguía recomendando e mantendo un fármaco no mercado despois de saber que era nocivo para as persoas. Esperamos que sexa tida en conta a nosa emenda, aínda que –insisto– igualmente ratificamos o noso apoio. E dende aquí, e aproveitando este debate, desexámoslles toda a sorte do mundo a esas persoas afectadas de talidomida. Máis nada, moitas grazas.
Grazas, señora Acuña. Grupo Parlamentario Popular. Señor Núñez Centeno.
Grazas, presidente. Bo día, señorías. Quería comezar, señora Martínez, felicitándoa pola presentación desta iniciativa e agradecéndolle a mesma. Vostede e mais eu non coincidimos habitualmente ou moitas veces no fondo e nas formas das cuestións, pero teño que dicir que no fondo deste asunto non dubide que o Grupo Parlamentario Popular está absolutamente de acordo coa reivindicación das persoas afectadas pola comercialización inadecuada de talidomida nos últimos anos da década dos cincuenta e os primeiros dos sesenta do pasado século. Unha indignidade –e leo textualmente– que, como dixo o ministro Alonso no Congreso dos Deputados, tería que asumir moi especialmente a empresa Grünenthal, que non advertiu dos graves efectos que a administración deste medicamento podía ocasionar no feto, e tamén as administracións públicas, que neses anos non souberon identificar os efectos adversos nin controlar a administración masiva deste medicamento. Desde logo, todo o noso recoñecemento, a nosa solidariedade e o noso apoio a todas as persoas afectadas e á asociación Avite, que as representa. A talidomida é un exemplo perfecto dun bo fármaco mal utilizado. Xa se falou aquí das súas indicacións naqueles anos: sedante, tranquilizante, hipnótico non barbitúrico e para calmar as náuseas do embarazo. Segundo os datos de que dispón o Ministerio –que eu consultei–, os produtos que contiñan talidomida para esas indicacións foron retirados do rexistro antes do 22 de xaneiro do 63, e así consta no propio rexistro, aínda que si se podía seguir a utilizar probablemente naquel momento para a lepra. Pero a día de hoxe a talidomida representa a única esperanza para a xente afectada de enfermidades raras, como medicamento orfo, que se chama. Esas patoloxías que afectan a poucas persoas e para as que a investigación farmacolóxica é absolutamente escasa; un medicamento que posúe propiedades inmunomoduladoras, antiinflamatorias e antianxioxénicas, moi útil en mieloma múltiple, lepra, enfermidade de Crohn, caquexia por virus da sida. Tamén está en investigación para a enfermidade de Behçet, prúrigo, sarcoidose, lupus, artrite reumatoide, miastenia grave e esclerose lateral amiotrófica e para algún tumor. Por iso a talidomida pode ser un triste exemplo no tema da prescrición de novos medicamentos ou vacinas, no que desde este grupo parlamentario sempre recomendamos prudencia. E ¿que fixo o Goberno do Estado polos afectados nos últimos anos? No ano 2006 fíxose un estudo encargado polo Ministerio ao Instituto Carlos III e avaliáronse 80 afectados. No ano 10 publicouse o Real decreto 2006, que regula o procedemento de concesión de axudas, e volveuse avaliar outras 151 persoas; todas elas foron estudadas pola especialista de maior experiencia en España, que está no Instituto Carlos III. Tamén se deu o apoio para posibilitar ás persoas afectadas o acceso á xubilación en idade reducida, en colaboración co Instituto Nacional da Seguridade Social. A petición de Avite, o Imserso incorporou unha codificación para a valoración de discapacidade, un código específico de síndrome malformativa debida á talidomida. E tiveron tamén o apoio da Fiscalía nas demandas dos afectados, adheríndose á reclamación diante do Tribunal Supremo, e tamén a Fiscalía defendeu a indemnización de 200 millóns de euros, entendendo que o laboratorio cometeu un atentado contra a saúde da humanidade, defendendo tamén que a prescrición debería contarse a partir do decreto do ano 10 ou desde a petición pública de perdón que a empresa fixo en Alemaña en agosto do ano 2012. Temos absolutamente claro que non queda máis remedio que acatar a sentenza do Tribunal Supremo, pero, desde logo, o Partido Popular e este grupo parlamentario non a compartimos. A finais do mes de setembro o grupo de Convergència no Congreso dos Deputados interpelou o ministro Alonso e presentou a correspondente moción. Chegouse a unha transacción coas emendas de substitución do Partido Socialista e de modificación do Partido Popular. Aprobouse esa transacción co voto favorable de 319 deputados e deputadas e 8 abstencións. E esa moción transaccionada é a que presenta este grupo como emenda. Pensamos que completa e amplía a súa proposición, señora Martínez, e que conta co apoio do colectivo de afectados, con oito puntos que paso a resumir, porque non me chegarían os cinco minutos: apoio ás persoas afectadas; solicitude de responsabilidades e compensacións en sentenza xudicial ao laboratorio Grünenthal, como fixo noutros países; harmonizar as indemnizacións coa Unión Europea; mellora da coordinación entre a Administración do Estado e as comunidades autónomas; avaliar a aplicación do decreto, abordando un xusto recoñecemento de apoio na reclamación dos dereitos que lles corresponden; propor ás comunidades autónomas a exención da achega en farmacia, como se fai no caso da síndrome tóxica; avaliar a creación dunha Cesur de diagnóstico referencia, avanzando tamén na aplicación da directiva de sanidade transfronteiriza, para que esta xente poida acudir ás unidades de máxima calidade que hai en Europa; e realizar un estudo de farmacovixilancia para valorar a posibilidade de aparecer novos problemas ou novos afectados. Esperamos a aceptación da nosa emenda, porque pensamos que completa o seu texto. Foi aprobada por case unanimidade no Congreso, e axudamos, con esta emenda, á visibilización dese colectivo tan prexudicado pola neglixencia e malas prácticas dunha empresa farmacéutica e das administracións públicas hai máis de cincuenta anos. Desde logo, se non a aceptan, nós votaremos o punto 1 e o punto 3, e rexeitaremos o punto 2, porque pensamos que non nos parece operativa a creación dunha unidade de referencia en Galicia, á marxe do acordo entre comunidades, pola escaseza de especialistas e o insuficiente número de afectados para que esa posta en marcha sexa beneficiosa para os mesmos. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Núñez Centeno. Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego. Señora Prado.
Moi bo día. Efectivamente, hoxe estamos debatendo aquí unha iniciativa que é de xustiza. Eu co que non vou concordar co deputado do Partido Popular que acaba de intervir é co tema de prudencia. Podiamos pedir prudencia se fora unha cuestión que acabara de xurdir, pero máis de cincuenta anos de sufrimento e de invisibilización do problema parécenos que é suficiente como para que haxa unha involucración das administracións, máis alá das sentenzas xudiciais. Hai cuestións xurídicas, pero tamén hai decisións políticas, e diante de que son miles as vítimas da talidomida, ese medicamento desenvolto pola farmacéutica alemá Grünenthal, comercializado no Estado español nos anos sesenta, fármaco que lles foi prescrito a centos de mulleres xestantes para, teoricamente, eliminar as náuseas causadas polo embarazo, cunhas consecuencias de todos e de todas sabidas, letais –foron xa miles as persoas que morreron–, e cunhas consecuencias pois tremendas, ¿non?, de deformacións e de efectos secundarios brutais. A farmacéutica alemá seguiu vendo o fármaco no Estado español varios anos despois de que detectara os efectos letais. Foi no ano 61 onde se ditaminou que o medicamento que contiña a talidomida causaba gravísimas malformacións no feto e, polo tanto, consecuencias e secuelas para toda a vida, e a morte. E no Estado español seguiuse comercializando. E non só se seguiu comercializando, senón que non hai constancia de que ata o ano 1985 houbera unha orde ministerial que dixera que prescribir a talidomida e os medicamentos que contiveran talidomida había que facelo con moita precaución; un medicamento do que a farmacéutica, aos dous anos da súa comercialización, detectou esas causas gravísimas, que o retirou do mercado da inmensa maioría dos Estados, mais que –insisto– no Estado español seguiu comercializándose. Polo tanto, as vítimas pois son vítimas desta compañía, que é evidente que estaba moito máis preocupada por vender o produto e obter beneficios que pola súa comercialización e polos efectos que causaba; vítimas dunha farmacéutica que aínda hoxe se nega, segue negándose a recoñecer e a reparar o dano causado ás vítimas do Estado español. Hai que responsabilizar a farmacéutica por comercializar o fármaco, por non retiralo do mercado español –cando si o retirou doutros mercados–, por obrigar as vítimas ao calvario dun proceso xudicial, por indecencia; hai que condenar a farmacéutica por indecencia. Ten que haber exixencia sabendo que non é posible reparar a dor e o dano cometido e o sufrimento que levan durante toda a vida as vítimas. É necesario que pague por terlles arruinado a vida. Pero tamén hai responsabilidades do Estado español, un Estado español que en cincuenta anos practicamente non fixo nada, que permitiu que se seguira subministrando, que calou diante das consecuencias, que non protexeu as vítimas, que non adoptou medidas, que non exixiu á farmacéutica e obrigou as vítimas a organizarse e loitar practicamente en solitario; vítimas organizadas, efectivamente, en Alvite, asociación á que quero parabenizar, a pesar de que estamos debatendo esta iniciativa despois da sentenza do Tribunal Supremo, que determina que non proceden as indemnizacións ás vítimas, non porque non estea demostrado o dano causado, non porque non estea demostrado o calvario que supuxo para as súas vidas as consecuencias de ter subministrado este medicamento, senón por ter recorrido fóra de prazo. Dende logo no BNG discrepamos desta sentenza, será legal, mais consideramos que non é xusta, nin moitísimo menos, e, como dixo un afectado despois de coñecer a sentenza: os meus brazos e as miñas pernas tollidas non prescribiron, co cal, dende logo, non debe aceptarse que prescribira esta cuestión. E a isto temos que engadir que, dende logo, o que tampouco é de recibo é a discriminación existente por parte da farmacéutica, o cal significa tamén que hai Estados e gobernos bastante máis contundentes á hora de exixir ás farmacéuticas, e temos así que a farmacéutica si ten indemnizado vítimas deste fármaco, por suposto en Alemaña, que teñen unha pensión vitalicia, que teñen pagos millonarios; por suposto no Reino Unido, en Suecia, en Portugal ou en Australia. O que significa que hai un trato totalmente diferente. ¿Por que as vítimas do Estado español son diferentes? Eu temo que non son diferentes as vítimas, que son diferentes os gobernos, que se involucran máis na exixencia de responsabilidades. Co cal, dende logo, esta iniciativa que hoxe o BNG vai apoiar parécenos un paso a adiante, pero non suficiente. Non será suficiente ata que as vítimas do Estado español teñan cando menos o mesmo recoñecemento que as vítimas do Estado alemán, como mínimo iso, porque consideramos o BNG que as vítimas do Estado español non padeceron menos que as do Estado alemán. Co cal máis de cincuenta anos de loita parécenos suficiente para que, se a farmacéutica non fai o que ten que facer, o Estado español se involucre dun xeito decidido en que así sexa. Moitas grazas.
Grazas, señora Prado. Grupo Parlamentario da Alternativa Galega de Esquerda. Señora Díaz. Perdón. Señor Ron. Perdón, aquí teño escrito "señora Díaz". Señor Ron. Desculpe, desculpe, pero estaba aquí isto mal. Señor Ron, ten a palabra.
Ben, bo día a todos e a todas. Esta iniciativa fálanos da historia dunha ignominia, unha demostración máis do que significou en moitos aspectos esa ditadura franquista, esa longa noite de pedra, exemplificada a través do fármaco da talidomida, a través do que se chamou catástrofe humanitaria, do que é un atentado contra a saúde, dun produto que se receitaba durante os tres primeiros meses de embarazo contra as náuseas, pero que xa desde os seus inicios, que se comercializou entre 1958 –oficialmente– e 1963, pero, como xa se dixo aquí, no Estado español, na ditadura franquista seguíase dispensando nas farmacias ata 1975 cando menos. Por iso é un risco cando se ve que se pon as datas de 1960-1965, é un risco, porque coñecemos persoas, por exemplo como Manuel Bioque, que naceu en 1959, ou Josefina Mompeó, que naceu en 1959, ou xentes que naceron despois de 1965, como Sofía García, en 1970, ou Esther Fernández, en 1966, por citar persoas que son publicamente recoñecidas, que figuran en reportaxes públicas sobre as consecuencias da talidomida. Polo tanto, non é xusto poñer unha data de referencia, como a que figura no Real decreto 1006/2010, porque ese real decreto deixa fóra persoas antes e persoas despois. E, polo tanto, desde aquí o que temos que facer é ofrecer as garantías e as plenas coberturas a todas as persoas afectadas de talidomida, con independencia, loxicamente, da súa data de nacemento. Porque, ademais, hai que ter en conta as enormes presións da farmacéutica Grünenthal, que realizou desde o mesmo día en que os investigadores Klaus Knapp, que era madrileño, e Widukind Lenz descubriron na Clínica Universitaria de Hamburgo que algo non funcionaba, que algo non ía ben con este fármaco, e que despois de moito investigar deron coa causa, que era a talidomida, a inxesta de talidomida entre o día 37 e 50 da xestación, e as enormes presións que desde aquela ata hoxe, porque desde aquela os investigadores sufriron a presión de Grünenthal sen parar, e hoxe vemos como a sentenza do Tribunal Supremo, a última –xa se dixo–, pois dálle a razón no tema da prescrición. Pero para nós non pode existir prescrición, e sobre todo cando desde a Fundación Contergan, que é o nome que recibía un dos fármacos coa talidomida, encargou un informe, que se chama informe Heildelberg, que define moi ben que a talidomida tamén provoca danos secundarios de aparición tardía, e, polo tanto, non ten ningún sentido separar a aparición dos danos tardíos coa súa orixe, porque a súa orixe precisamente é a inxesta do fármaco durante a xestación. Polo tanto, non ten ningún sentido para nós a sentenza do Tribunal Supremo, que o único que fai é darlle a razón a unha poderosa farmacéutica. Nós entendemos que temos que traballar para que se repare este dano, terrible dano que se fixo a todas estas persoas. Xa se dixo: foron milleiros, moitas morreron, agora son persoas moitas maiores, e, polo tanto, temos que ofrecerlles desde aquí, desde o público, todas as garantías para que os seus dereitos se vexan reparados e para que os seus dereitos se vexan recoñecidos. Ademais, nós entendemos que Galicia ten moito que facer nese sentido. Temos que facilitar todo o posible, porque falamos de persoas que teñen unha serie de secuelas, e que desde logo non podemos obrigalas unicamente a desprazarse a Madrid como sexa, ¿non? Polo tanto, nós agardamos que se consiga, para ben da reparación da memoria destas persoas, que no fondo é a memoria do que aconteceu nesa longa noite de pedra, para ben desas persoas, da reparación, que se consiga unanimidade desta iniciativa e que poidamos poñer fin dalgunha maneira a un sufrimento que nunca debera ter acontecido. Nada máis e moitas grazas.
Grazas. Grupo autor da proposición non de lei. Ten a palabra a señora Martínez García.
Primeiro, quero empezar por agradecer aos grupos o apoio a esta iniciativa. É unha iniciativa que pide xustiza, que pide xustiza por unha actuación realizada na ditadura, que demostrou o seu gran desprezo polas clases populares do Estado, pero tamén unha inxustiza que cometemos todos e todas durante o tempo de democracia, pois nunca conseguimos darlles a estas persoas o que merecen en xustiza. Inda que agradezo o apoio de todos os grupos, teño que lamentar que o Partido Popular non apoie a creación dunha unidade no Sergas que inicie polo menos os trámites de recoñecemento e derive a esa unidade do Estado, facilitando así a atención e diagnóstico destas persoas que sofren unha enfermidade multisistémica, para as cales moitas veces é moi complicado desprazarse a Madrid. Espero que isto vaia a adiante, que este apoio do Partido Popular non quede nun voto aquí, senón que se poñan a traballar para reclamar do Estado que realmente inicie todas as medidas que se recollen, e que non esperemos a que morran as cincocentas persoas talidomídicas que hoxe viven no Estado –das tres mil que había xa morreron mil cincocentas–, non esperemos a que todos queden sen un dereito por culpa da inacción de todas e todos nós. Moitas grazas a todos, e espero que dentro de pouco poidamos celebralo coas persoas afectadas, que se faga xustiza e teñan dereito a todas as axudas das que disfrutan por exemplo as persoas alemás afectadas. Nada máis e moitas grazas.
Señora Martínez, perdón, ¿as emendas?
Coas emendas fixemos unha transacción entre os tres grupos; acércolle despois á mesa a transacción. Votación das proposicións non de lei
Grazas. Ben, imos pasar entón á votación das proposicións non de lei. Pechamos as portas. Comezamos pola primeira das proposicións non de lei, a do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa do señor Jorquera e da señora Adán Villamarín, á que non se presentaron emendas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María do Carme Adán Villamarín e D. Francisco Xesús Jorquera Caselas, sobre a reapertura da Comisión parlamentaria de investigación para analizar e avaliar a evolución económico-financeira das antigas caixas de aforros e as causas e responsabilidades da súa actual situación. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 30; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia por iniciativa da señora Gallego Calvar, que dixo que aceptaba as emendas de adición, que sería unha adición dos puntos 3 e 4, e que non acepta a emenda de substitución. Polo tanto, votamos. Votación do texto transaccionado da Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Gallego Calvar e tres deputados/as máis, sobre as actuacións que debe realizar o Goberno galego en relación coa rede de escolas infantís xestionadas a través do Consorcio Galego de Benestar. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario Popular de Galicia por iniciativa do señor Tellado, que non acepta as emendas presentadas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de D. Miguel Ángel Tellado Filgueira e sete deputados/as máis, sobre as actuacións que debe realizar a Xunta de Galicia para que a Semana Santa ferrolá continúe sendo un motor da promoción turística de Ferrolterra, e de toda Galicia, como expresión da cultura popular, das crenzas relixiosas e das tradicións propias de Ferrol. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 40; votos en contra, 31. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario Popular de Galicia, por iniciativa da señora Romero Fernández, á que non se presentaron emendas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. Popular de Galicia, por iniciativa de Dª Cristina Isabel Romero Fernández e sete deputados/as máis, sobre a realización polo Goberno galego das xestións necesarias para a creación, promoción e divulgación do produto turístico Turismo de saúde. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 40; votos en contra, 6; abstencións, 25. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda por iniciativa da señora Díaz Pérez, que dixo que non aceptaba as emendas presentadas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, por iniciativa de Dª Yolanda Díaz Pérez, sobre as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego en relación co convenio asinado en xuño de 2000 e as instalacións da planta de gas de Reganosa no interior da ría de Ferrol. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 5; votos en contra, 40; abstencións, 25. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario do Bloque Nacionalista Galego por iniciativa da señora Paz Franco, á que non se presentaron emendas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, por iniciativa de Dª María do Carme Adán Villamarín e Dª María Tereixa Paz Franco, sobre a actuación que debe levar a cabo o Goberno galego respecto da denuncia dunha muller referida ao presidente da Deputación Provincial de Ourense. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
Votamos a proposición do Grupo Parlamentario dos Socialistas de Galicia por iniciativa da señora Blanco Rodríguez, que non acepta as emendas presentadas. Votamos. Votación da Proposición non de lei do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª Noela Blanco Rodríguez e dous deputados/as máis, sobre as demandas que debe realizar o Goberno galego ao Goberno central e á Unión Europea en relación cos programas de desenvolvemento urbano sustentable do Plan Feder 2014-2020. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 19; votos en contra, 40; abstencións,11. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, queda rexeitada esta proposición non de lei.
E, por último, votamos a proposición do Grupo Parlamentario Mixto por iniciativa da señora Martínez. Señora Martínez, ¿vai facer chegar a transacción?
Si, é bastante longa, os grupos xa a coñecen porque llela pasei, e fágolla chegar á Mesa.
Ben, entón votamos a transacción. Perdón, ¿si? [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] A votación, por puntos. Se é unha transacción, si se pode votar por puntos. Votamos o punto 1 e o punto 3, por separado. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Votamos en primeiro lugar entón o punto 1, o punto 4 e o punto 5 e despois o resto da iniciativa. Votamos o punto 1, o punto 4 e o punto 5. Votación dos puntos 1, 4 e 5 do texto transaccionado da Proposición non de lei do G.P. Mixto, por iniciativa de Dª María Consuelo Martínez García, sobre a posición do Parlamento de Galicia, as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego e as demandas que debe realizar ao Goberno central en relación coas persoas afectadas pola talidomida. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 31; votos en contra, 40. O resultado da votación é negativo. En consecuencia, quedan rexeitados estes puntos da proposición non de lei.
E votamos o resto da iniciativa. Votamos. Votación do resto da Proposición non de lei do G.P. Mixto, por iniciativa de Dª María Consuelo Martínez García, sobre a posición do Parlamento de Galicia, as actuacións que debe levar a cabo o Goberno galego e as demandas que debe realizar ao Goberno central en relación coas persoas afectadas pola talidomida. Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos a favor, 71. O resultado da votación é positivo. En consecuencia, queda aprobada por unanimidade esta proposición non de lei.
Continuamos co desenvolvemento da orde do día co punto 5, de interpelacións. Interpelación do G.P. dos Socialistas de Galicia, por iniciativa de Dª María Carmen Acuña do Campo e dous deputados/as máis, sobre a xestión do Goberno galego en materia de saúde mental
Para formular a interpelación ten a palabra a señora Acuña do Campo.
Grazas, presidenta. De novo bo día, señorías. Bo día, señor conselleiro. Bueno, hoxe puido comprobar vostede, en vivo e en directo, como mente o señor Feijóo, o presidente da Xunta –é unha lástima que non quedara a este debate–, como mente sempre, pero hoxe quedou en evidencia como mente en sanidade; ese presidente que di que xa ten feito cinco hospitais, máis de cincuenta centros de saúde, que non ten privatizado nada no sistema sanitario público, e que ademais en Vigo ten feito a maior infraestrutura do mundo en tempos de crise e, ademais, un hospital público, ¿non?, un hospital público onde se levan feito miles e miles de cirurxías e ademais un transplante de fígado. Así que aproveite o seu turno, señor conselleiro, e díganos, por favor, cando, como e cal era a patoloxía do doente a quen lle foi transplantado un riñón no novo hospital –temo que privado– de Vigo. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] De fígado, de fígado, desculpa. Por certo, en Vigo non se fan, nin de fígado nin de riñón, soamente se fan de córnea, como vostede debe de saber ben, pero o presidente, se o sabe, mente tamén. Mire, se hoxe puido comprobar iso, onte tívolle que quedar, ademais, moi claro que o señor Feijóo utilizou a crise como desculpa para desmantelar a nosa sanidade pública, incluída a saúde mental, e aínda a sabendas de que a crise o que provocou foi un aumento na demanda das consultas nesa área. Pero a vostedes iso parece que non lles importou moito, e nesa ansia de destrozar o sistema público, pois aplicaron recortes tamén aquí. Recortes nos recursos humanos, señor conselleiro, con esas xubilacións masivas e forzosas, que xeraron numerosas vacantes, que despois vostedes non repuxeron e que deixaron Galicia moi lonxe da media de psiquiatras por habitante que hai noutras comunidades autónomas, ademais de imposibilitar o incremento que estaba previsto no Plan estratéxico de saúde mental para o 2011. Recortes tamén nas infraestruturas hospitalarias. Pecharon os hospitais máis deteriorados –é verdade: estaban moi deteriorados–, pero abandonáronos vostedes, abandonaron eses edificios, moitos deles emblemáticos; abandonáronos ao vandalismo, que agora mesmo os está desmantelando. Hospitais psiquiátricos como os de Toén, Castro de Ribeiras do Lea (en Lugo), etc., etc., etc., que pecharon –insisto– sen buscarlles solución, nin para o edificio nin para os doentes que alí estaban ingresados, que se limitaron a trasladalos a residencias da terceira idade, onde non poden recibir os coidados médicos e tan específicos que precisan. Recortes tamén nas camas de agudos e ausencia absoluta de recursos para tratar por exemplo os menores. A situación da saúde mental, señor Vázquez, é límite, é limite, porque era unha área historicamente esquecida, á que –insisto–, como lle aplicaron tamén os recortes sobre uns dispositivos asistenciais moi mermados, pois a teñen posto ao borde do desastre. Ademais, recortaron vostedes en todos os dispositivos, tanto nos máis básicos –unidades de saúde mental, hospitais de día, unidades de hospitalización psiquiátrica, unidades específicas como psicoxeriatría, ou unidades infantoxuvenís, ou mesmo en unidades de tratamento de alcoholismo e outras dependencias– como nos dispositivos asistenciais complementarios. Eu faláballe agora mesmo dos edificios das unidades hospitalarias de rehabilitación psiquiátrica abandonadas, pero iso si, señor conselleiro, abandonáronas sen incrementar as unidades de apoio comunitario, que podían suplir esas carencias. Por iso, hoxe eu quérolle preguntar: ¿que vai facer vostede coa saúde mental? Pero, sobre todo, quero que me conte o que vai mudar, as diferenzas co que se estaba a facer, se é que as vai haber. Mire, que se poña vostede en contacto co movemento galego de saúde mental, con Feafes, coa Asociación Galega de Saúde Mental, e se non o está, vostede debería de pórse. Tamén non se pon en contacto cos profesionais e as profesionais, coa enfermería especializada en saúde mental –tan desprezada, señor conselleiro, co Partido Popular–, cos psicólogos e psicólogas clínicas –tan imprescindibles para esas unidades de saúde mental–. E, por certo, falando destas unidades, ¿cando van incorporar vostedes os terapeutas ocupacionais, tan interesantes –insisto– para esa atención? Aconséllolle que fale con todos eles. Pero tamén que fale con todas esas persoas que traballan na atención aos trastornos aditivos, porque mire, señor conselleiro, os consumos, aínda que vostedes estean empeñados en esquecelos, están aí e, ademais, coa crise, estanse incrementando. Recórdolle, ademais, señor Vázquez, que hai atencións en saúde mental que se están prestando fóra da rede Sergas, porque dentro da rede non as facilitamos; e préstanas asociacións, as que vostede está estrangulando cos recortes. Nin fan nin deixan facer. Fale vostede tamén con eles; fale, por exemplo, con Ferrol. Recoméndolle, ademais, que lea o manifesto que o Movemento Galego de Saúde Mental facía público o 10 de outubro pasado, Día Mundial da Saúde Mental, onde se facía unha valoración moi negativa sobre a xestión da saúde mental e da situación que este sector está a vivir, e tanto no caso da atención como da prevención ou da reinserción; así mesmo, tamén da integración sociolaboral das persoas máis gravemente afectadas. Este movemento, que, como vostede debera saber, agrupa máis de 300 profesionais, organizacións sindicais, colexios profesionais, organizacións de familiares e usuarios, asociacións científicas, entre moitos outros, aseguraba nese manifesto que a crise xa non é un argumento crible para xustificar o que está a pasar. E voulle ler textualmente: "Despois de sete anos con Feijóo na Xunta, a situación é moi preocupante, xa que todos os indicadores evolucionan a peor. Tense incrementado a incidencia dos trastornos psíquicos, a taxa de suicidios, o consumo de psicofármacos, mentres que os recursos asistenciais seguen deteriorándose e sufrindo recortes". Aseguran, ademais, que nin planificaron vostedes a saúde mental nestes anos nin desenrolaron programas para patoloxías tan prevalentes como o trastorno mental grave, ademais de seguir facendo caso omiso ás indicacións da OMS para a prevención do suicidio, desprezando e impedindo a participación aos profesionais. E falan tamén nese manifesto da incompetencia e do favoritismo na selección dos mandos intermedios, sumado aos intereses compartidos coas industrias e ao plan de privatización progresiva da atención á saúde mental. Señor Vázquez, esta é a situación. Así que a nosa pregunta é: ¿que vai facer vostede para cambiala? Ou talvez ¿é que pensa vostede que se está xestionando ben a saúde mental en Galicia? Díganos como e cando pensa a Xunta desenrolar un plan estratéxico de saúde mental. Pero é que, ademais, señor conselleiro, de destrozar o pouco que tiñamos, o que incorporaron vaime permitir que lle diga que non ten desperdicio. Fálenos do proxecto Mastermind –creo que onte o mencionou–, ese proxecto para o tratamento da depresión por teleasistencia, innovación privatizada e pagada con fondos europeos, un proxecto investigador que a señora Mosquera –que xa era ben coñecida– o publicitaba como un proxecto asistencial. ¿En que quedamos? ¿Investigador? ¿Asistencial? Eu penso que simplemente era un proxecto publicitador. Díganos que opinan os profesionais dese proxecto e, ademais, díganos que opinan tanto os psicólogos e psicólogas clínicas como o persoal de atención primaria, que era quen o tiña que levar a cabo. Teño entendido que son maquiniñas que, en caso da depresión, a través da voz do doente, definen o risco que ten de suicidio, ¿non?; creo que é algo así, señor Vázquez. Ben, pois ¿estase desenrolando ese proxecto tal e como estaba previsto? ¿Considera o Goberno que pode ser útil para o tratamento da depresión? Por certo, ¿sabe vostede que os suicidios en Galicia entre o 2010 e o 2014 se incrementaron –e isto é gravísimo, señor conselleiro– nun 41 %? No 2014 producíase en Galicia máis dun suicidio cada día. ¿Que medidas están adoptando actualmente para evitar os suicidios no noso medio? ¿As mesmas en todas as provincias? Porque as taxas sofren variacións. Explíquenos: ¿está vostede de acordo coa dotación de profesionais de saúde mental nas diferentes categorías e nos diferentes niveis de atención? Díganos: ¿que papel teñen para vostede...
Remate, señora Acuña.
...–e remato– os psicólogos e psicólogas clínicas? ¿Parécenlle útiles? ¿Onde? ¿Para que? ¿Non cre vostede que a dotación actual é claramente insuficiente? ¿Pensa incrementala? ¿Como? E díganos, señor Vázquez, cal foi a razón para non seguir estendendo...
Grazas.
...o modelo de prevención de suicidios que tiñamos en Ourense e que estaba funcionando tan ben.
Grazas.
Espero as súas respostas. De momento, máis nada. Moitas grazas.
Grazas, señora Acuña. Resposta do conselleiro de Sanidade.
Señor presidente. Señorías. Señora Acuña. ¡Home!, teño unha cousa clara: non veño aquí destrozar nada, veño tratar de colaborar –como dixen desde o primeiro día– en consolidar un modelo sanitario que, desde logo, é moi valorado pola cidadanía. Pero si teño que dicirlle, dígolle, señoría, que non podo compartir o seu diagnóstico. A Estratexia Sergas contemplaba e contempla accións específicas en saúde mental; os feitos e as actuacións están aí. Falan vostedes dun Plan de saúde mental. O Servizo Galego de Saúde está a realizar nos últimos anos importantes avances na atención aos pacientes con necesidades no ámbito da saúde mental. Trátase de accións concretas, non dun plan sobre o papel. Lémbrolle tamén que a atención sanitaria integral aos trastornos psíquicos e ás drogodependencias é unha das áreas de actuación prioritaria na Administración sanitaria galega, segundo queda reflectido na revisión do Plan de prioridades sanitarias 2014-2016. O 21,6 % dos galegos teñen experimentado algunha vez na súa vida un trastorno mental, e o 7,4 % durante o último ano. Estes datos revelan que se trata dun problema cunha amplísima repercusión, tanto nas persoas con enfermidade mental como nos seus familiares. Para abordar esta situación, a Consellería de Sanidade e o Servizo Galego de Saúde traballan nos seguintes obxectivos: mellorar o coñecemento da enfermidade na sociedade a través de actividades informativas destinadas á cidadanía para loitar contra o estigma da enfermidade mental, que desgraciadamente aínda existe; mellorar o diagnóstico a través da formación específica para profesionais, incidindo especialmente en atención primaria; mellorar o coñecemento científico sobre esta enfermidade, apoiando o desenvolvemento de programas de investigación realizados desde organismos públicos; colaborar a través da prestación de axudas e na formalización de convenios con diferentes entidades e asociacións que traballan no eido da saúde mental, que fan un gran labor; a reorganización da atención, a mellora na reubicación do paciente mediante o peche de antigos hospitais psiquiátricos, substituíndoos por unidades hospitalarias de rehabilitación máis modernas e funcionais, cun incremento de prazas en centros, pisos e residencias –vostede acordarase da famosa contrapsiquiatría, as diferentes reformas que houbo ao longo dos últimos corenta-cincuenta anos da psiquiatría, e que, desde logo, non podemos estar conformes co tratamento nestas unidades, que eran máis cárceres que desde logo centros asistenciais–; a diminución do tempo de espera para primeiras consultas nos dispositivos de saúde mental, sendo a media na Comunidade Autónoma inferior a trinta días. Señorías, conscientes da necesidade de dar prioridade á patoloxía mental de maior gravidade, de cara a mellorar a atención ao trastorno mental severo, ao longo destes últimos anos traballouse na liña de incrementar e modernizar os recursos asistenciais que dan resposta a estas patoloxías. Para iso, aumentáronse as camas dispoñibles das unidades de hospitalización psiquiátrica, subliñando o incremento na área de Vigo no ano 2015, coincidindo coa apertura do Hospital Álvaro Cunqueiro e sumando 10 camas máis das que había. No conxunto dos sistemas pasamos de 212 camas en 2010 a 241 en 2015, un 13,7 % máis. Ademais, ao longo destes anos reubicáronse e modernizáronse as instalacións dedicadas a programas rehabilitadores e ocupacionais, como foi o caso do traslado do hospital de día de psiquiatría de Pontevedra e a mellora das instalacións destinadas a acoller os pacientes ingresados na área de coidados de rehabilitación do Hospital de Conxo, derivando a antiga edificación anexa e dotando un novo espazo dun equipamento axeitado ás necesidades asistenciais, que tiven ademais o pracer de visitar e ver o gran labor que están facendo naquela instalación. Pregouse fundamentalmente a desinstitucionalización do enfermo mental mediante o peche –como diciamos– dos antigos hospitais psiquiátricos de Toén, Castro, trasladando as unidades a coidados de rehabilitación, coidados especiais e coidados residenciais a Piñor e Caldas respectivamente. Vostede falaba de edificios, nós falamos de doentes, ¿non?, que creo que é onde está o centro de actuación de Sanidade. En conxunto, pasamos de 111 prazas en unidades de rehabilitación psiquiátrica en 2009 a 137 en 2015, un incremento do 23,4 %. No que se refire ás unidades de coidados especiais, pasamos neste mesmo período de 50 a 105, un aumento do 110 %. Por outra banda, e en liña coas indicacións da Rede Europea de Recomendacións para a Saúde Mental, leváronse a cabo diferentes estratexias para potenciar a atención á saúde mental dos menores, o que incluíu no ano 2012 a creación dunha unidade de hospitalización infantoxuvenil na EOXI de Santiago, con 7 prazas de referencia, para os ingresos por patoloxía psiquiátrica de especial gravidade en menores de 16 anos en toda Galicia. A Comunidade Autónoma conta, ademais, con 8 dispositivos de atención á saúde mental infantoxuvenil ambulatorios, todos eles integrados funcionalmente no Sergas. A rede conta cun total de 13 psiquiatras e 14 psicólogos, taxa de 4,5 % psicólogos por 100.000 habitantes menores de 15 anos, entre outro persoal. En concreto, na área de Santiago de Compostela, onde se sitúa a unidade de hospitalización, cóntase con 3 psiquiatras e 3 psicólogos para a atención da poboación infantoxuvenil, ademais dun apoio semanal para a atención de rapaces con problemas condutuais nun centro dependente de Educación. A asistencia está baseada nunha abordaxe multidisciplinar e de optimización de recursos. Para a atención aos trastornos da conduta alimentaria de maior gravidade e comorbilidade existe a unidade de trastornos de conduta alimentaria, de referencia para pacientes maiores de 16 anos en toda Galicia. As súas instalacións foron tamén obxecto de mellora, trasladándose no 2013 a unidade de ingreso do Hospital Psiquiátrico de Conxo ao Hospital Provincial, onde se sitúan tamén as consultas externas e o hospital de día e pode abordarse de forma específica e multidisciplinar por parte dun equipo composto por profesionais dende criminoloxía, nutrición e saúde mental. Pregunta tamén vostede polas taxas de suicidio. Convén lembrar que se estima que en arredor dun 95 % dos suicidios existe polo menos un trastorno psiquiátrico. Asemade, o suicidio é un acto complexo de etioloxía multifactorial no que inflúen factores poboacionais, biolóxicos, psicolóxicos e sociais. En xeral, non se pode achacar a unha única causa. Vostede sabe que non é igual a incidencia en homes que en mulleres, e incluso hai unha diferenza importante cando se fala de suicidio e intento de suicidio, que hai claras diferenzas entre sexos. As taxas de mortalidade brutas por suicidio que ás veces se empregan non son adecuadas para realizar comparacións entre diferentes poboacións, series temporais, etc. É preciso utilizar taxas estandarizadas por idade, que en Galicia entre 1975 e 2013 alcanzaron o valor máis alto en 1993, 14,1 %/1.000 habitantes. A taxa estandarizada da poboación europea para os últimos anos foi de 11,5, en 2009; 9,5, en 2010; 10,3, en 2011; 11,6, en 2012; 10,8, en 2013. En Galicia, desde a década dos anos oitenta, alcanzáronse taxas estandarizadas iguais ou máis altas que no 2012; só en 1987, con 12,5; en 1988, un 12,3; 93, 14,1; 94, un 12; 95, un 12,4; 96, un 12; 98, un 11,6; e no 2003, un 11,6. Segundo a tendencia, en Galicia a taxa estandarizada de suicidios aumentou na década dos oitenta, diminuíndo nos inicios dos noventa, e segue unha tendencia lixeiramente decrecente na última década. Para finalizar esta primeira intervención, quero sinalar que, conscientes de que a atención ao enfermo mental ten que ser integral e que é necesario realizar unha rehabilitación cognitiva, psicosocial e laboral, establecemos convenios para esta finalidade con diversas entidades sen ánimo de lucro, concellos e asociacións de pacientes, para convenios de asistencia a drogodependencias, coa Fegamp e ONG. Destinaremos en 2016 preto de 8,2 millóns de euros; 3,3 corresponden ao convenio coa Fegamp, case 850.000 a programas de atención sociosanitaria e xurídico-social e 558.000 a programas de asistencia a alcoholismo e outras adiccións. Máis nada polo de agora. Grazas, señorías.
Moitas grazas, conselleiro. Réplica. Señora Acuña.
Grazas, presidente. Señor conselleiro, non lle escoitei datos sobre o transplante de fígado de Vigo, non sei se os quere dar no seguinte turno. Si escoitei datos cuestionando o tema do suicidio. Mire, eu os datos que eu lle proporcionaba son os que me pasaron os profesionais, os que traballan con isto. Vostede falábame de que a saúde mental é algo prioritario. Pois ¡Dios mío!, se é prioritario para vostedes e está así, ¿como estará o que non é prioritario? Eu non lle escoitei tampouco respostar ás miñas preguntas, ao mellor é que non me entendeu, non me expliquei ben e non me entendeu. E tampouco debeu de entender o que dicía o Movemento Galego de Saúde Mental no seu manifesto, algo moito máis perigoso, señor conselleiro, moito máis grave. Como di un deputado desta Cámara que hoxe descubrimos que é moi afeccionado á mímica, es muy peligroso, porque é o que lle di o sector. Mire, para que me entenda, a ver se nos entendemos. Como din que un exemplo vale máis que mil palabras, eu voulle poñer un exemplo de como se atopa a saúde mental onde eu máis coñezo, na miña provincia, en Ourense, esa provincia tan curiosa. Mire se é curiosa esa provincia que, ante o problema que hai co señor Baltar, os que entenden de ética saen correndo; sen embargo, a Fiscalía arquiva. Curiosa provincia, ¿verdade? Bueno, pois alí –e voulle dar datos– falta persoal, e tanto en psiquiatría como en psicoloxía. ¿Sabe por que? Porque levan vostedes 6 CEA xubilados e non repostos dende o 2009. Así que o hospital de día no complexo, no Chou, quedou sen psicólogo, este xubilouse no 2013, por suposto non se cubriu. O equipo de continuidade, de coidados para pacientes con trastorno mental grave que atende a capital e os arredores está infradotado, e din os expertos que lle faltan polo menos un psiquiatra, un DUE e unha auxiliar para poder facer o seguimento dos crónicos pluripatolóxicos e evitar os reingresos. Por certo, tampouco tempos equipo básico de continuidade de coidados na miña comarca, en Valdeorras, aínda que estaba contemplado na época do Bipartito, igual que estaba contemplado nesa época ese TAC que dende o 2009 que quedou licitado chegou no 2015, porque, claro, había unha prioridade, que era privatizalo. Tampouco temos unidade de psicoxeriatría, que foi suprimida no verán pasado nunha das provincias máis envellecidas de Europa, señor conselleiro, unidade que levaba funcionando case catorce anos e que tamén atendía as residencias da terceira idade. Faltan camas na unidade de agudos e témese alí un recorte en enfermería. E levan, señor conselleiro –isto é o mellor–, 9 xefes de servizo distintos dende o 2009, 9 xefes de servizo distintos, despois de numerosas dimisións e xubilacións. Por suposto, nula integración entre primaria e hospitalaria. Agora, despois de escoitalo a vostede, xa non sei se tamén vai ser ese nivel o que se vai ter que encargar da enfermidade mental, ¿non?, porque di vostede que nos vai formar os médicos de primaria; agradécese a formación, sempre está moi ben, pero non sei se é que tamén imos ter que encargarnos diso. Mire, ademais, non está axudando nada para esa integración que dende o verán se rompera a asignación territorial das unidades de saúde mental. Como no resto de Galicia, señor conselleiro, a atención aos nenos e nenas é testemuñal. ¿Sabe con canto contan alí para atender os nenos e as nenas con enfermidade mental? Cun psicólogo e, ademais, a tempo parcial. A vostede pódelle parecer moi resolutiva esa unidade infantoxuvenil con 7 camas que hai aquí na capital e que ten que dar servizo a toda a provincia, pero alí a realidade é que teñen un cachiño de psicólogo para ser atendidos. Están temblando pola UCA, señor conselleiro, si, pola atención á drogodependencia, esa que funcionalmente depende de vostede, pero que aínda está a pagar o Concello –ou polo menos ata agora a pagaba, veremos de aquí en adiante– a través do convenio coa Fegamp. E dígame, señor conselleiro, que está facendo en Ourense e no resto de Galicia para seguir todos eses crónicos. Podemos estar de acordo en moitas cousas en canto a residencias psiquiátricas obsoletas e a eses ingresos de por toda a vida, podemos estar moi de acordo; pero contésteme a unha cousa: de todos eses que se externalizaron daquela maneira, é dicir, pasándose a unha residencia da terceira idade, ¿fanlles seguimento? ¿Saben vostedes en que circunstancias se encontran todos eses doentes, por exemplo en Ourense, despois de ter pechado Toén? Teñen enfermidades orgánicas, discapacidades –ademais das enfermidades mentais– e a veces están en situacións legais moi especiais.
Remate, por favor.
¿Sabe vostede –insisto– que lles está pasando a esas persoas? ¿Para cando unha adecuada dotación psicolóxica, señor conselleiro, para atender con garantías as vítimas de violencia de xénero e os seus fillos e fillas?, que, por certo, na nosa provincia e no contorno da Deputación fan moita, moita falta.
Remate, señora Acuña. Remate, grazas.
Insisto: –remato– ¿para cando o Plan estratéxico de saúde mental e para cando a renovación do plan para atender as condutas aditivas? Mire, esta é a realidade...
Non, remate xa, remate.
...da saúde mental. Espero que teña vostede resposta e,...
Remate, señora Acuña.
...sobre todo, medidas para mellorala.
Señora Acuña, mire o reloxo, minuto e medio máis. Por favor. Grazas. Xa está, ¡eh! [[Aplausos.]] Turno de peche, señor conselleiro.
Señor presidente, señorías. Señora Acuña, ¿seguro que non está tomando ningún ansiolítico vostede? Porque a vexo moi nerviosa, moi nerviosa. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Véxoa moi nerviosa. [[Murmurios.]] [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Mire,... ¿Podo falar? Vamos ver... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señora...
Estou de acordo eu... Perdoen un momento. Perdoe, señor conselleiro. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu non compartín nunca nesta Cámara que se fagan alusións nin a se unha persoa toma un tratamento ou non toma un tratamento, nin tampouco permito –nin o vou permitir– que se fagan alusións a persoas relacionadas coa saúde mental. Polo tanto, señor conselleiro, eu, se pode, ese comentario sobre os ansiolíticos... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Perdoe, déixeme falar a min.
Non, non..
Estoulle pedindo que o retire e sei que o conselleiro o vai retirar.
Señora Acuña, pido desculpas se o entendeu por aí...,
Grazas, señor conselleiro.
...pero desde logo a miña intención era simplemente un comentario fóra de contexto. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Eu, desde logo, non.
Silencio, silencio.
¿Podo falar, si? ¿Podo falar? Grazas. Unha vez realizadas as melloras ás que me referín na miña primeira intervención, desde logo a Administración sanitaria galega segue co seu obxectivo de integrar ao máximo a saúde mental dentro da planificación e da estratexia asistencial común para todo o Sergas. Complementando o sinalado na intervención previa, quero recordar que a revisión do Plan de prioridades sanitarias 2014-2016 recolle unha liña específica de actuación coa depresión. Estamos a revisar o proceso asistencial integral da depresión tras ter feito unha pilotaxe na área da Coruña, consolidándose nesta interconsulta mediante videoconferencia entre os médicos de atención primaria e o servizo de psiquiatría de nove centros. Era ao que vostede se refería sobre o Mastermind. Señora Acuña, é que despois teño que... Se non... Estaba falando do Mastermind, para dicir que non é un tema de investigación, que é un proxecto europeo que están facendo en once países, ademais doutras comunidades autónomas. Polo tanto, creo que non se trata de ningunha investigación, senón de adecuar a realidade ás novas tecnoloxías para mellorar a atención aos cidadáns. Dicía que a atención primaria se agora ía ter que levar a saúde mental. A atención primaria, como dicimos desde o principio, é moi importante, moi importante en toda a atención dos pacientes, e polo tanto queremos que claro que estea implicada na atención aos pacientes en saúde mental. E, loxicamente, dicirlle que, en principio, é un tema de formación, que se está dando formación a médicos de atención primaria, pero tamén se conciencia da situación real destas persoas. Retomando o que dicía do problema do suicidio, somos conscientes da necesidade de traballar nun protocolo para unificar a abordaxe das consultas sobre suicidios no ámbito do Sergas. Atendendo as recomendacións das últimas guías de práctica clínica da Organización Mundial da Saúde, desde os dispositivos de saúde mental habería que impulsar a formación e a identificación de pacientes de alto risco de suicidabilidade –palabra complexa–, dotando de ferramentas os médicos de atención primaria –como diciamos antes–, deseñando circuítos de atención na urxencia e homoxeneizando a súa atención nos dispositivos de saúde mental. O programa de intervención intensiva en conduta suicida de Ourense podería ser, xunto a outros que se están a desenvolver na nosa Comunidade, un bo punto de partida, que comentaba tamén vostede. Desde o desenvolvemento deste programa no ano 2008 avaliouse nunha ocasión a efectividade ao longo do período comprendido, entre abril do 2009 e xuño do 2010. Constatouse que durante o período de avaliación a taxa de reintentos de condutas suicidas, o tempo de recorrencia, así como o número de suicidilizacións, era inferior con respecto ao grupo control. Non se demostrou unha menor taxa de mortalidade desgraciadamente nin conlevou unha diminución da necesidade do ingreso hospitalario ou derivación aos servizos de urxencias dos pacientes máis graves ou das condutas suicidas consumadas. En todo caso, remarcar o feito de que, ante a relevancia social en sanidade da conduta suicida e atendendo as recomendacións dos paneis de expertos, a intervención co paciente suicida lévase a cabo de forma priorizada, tanto nos dispositivos de saúde mental así como no que se refire á coordinación de servizos de urxencias. Traballouse tamén en accións específicas en colaboración con outras consellerías. Xunto coa Consellería de Educación, elaborouse en 2014 o protocolo de consenso en trastorno por déficit de atención e hiperactividade na infancia e adolescencia nos ámbitos educativo e sanitario. Reforzouse a presenza de saúde mental no plan marco sociosanitario aprobado en 2013. Asináronse convenios coa Consellería de Traballo e Benestar para a reubicación de pacientes estabilizados. Formouse o persoal das residencias para mellorar o coñecemento e o manexo de trastornos mentais graves, fixéronse un total de 31 cursos de trastorno mental grave. En definitiva, creo, señorías, que o Servizo Galego de Saúde está a realizar nos últimos anos importantes avances na atención aos pacientes con necesidades no ámbito da saúde mental para completar a integración sanitaria...
Remate, por favor.
...da saúde mental e das adiccións dunhas áreas prioritarias da Administración sanitaria galega, conxuntamente cos nosos profesionais. E dicirlle que, precisamente, cando fala das taxas de reposición, anunciei onte que precisamente a OPE 2016 abarca como mínimo unhas setecentas prazas para tratar de paliar...
Grazas.
...deficiencias nos lugares que poderían existir. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Interpelación de Dª Ana Belén Pontón Mondelo, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre as peaxes das autoestradas de titularidade estatal en Galicia
Para formular a interpelación ten a palabra a señora Pontón.
Moi boas tardes. Señora conselleira, hai aproximadamente un mes debatiamos nesta mesma sesión plenaria unha proposición de lei do Bloque Nacionalista Galego solicitando a transferencia da competencia da AP-9 á Xunta de Galiza, unha iniciativa que desde o noso punto de vista pon de manifesto moitas cousas, pero fundamentalmente hoxe quería sinalar dúas. A primeira pon de manifesto a inacción ou a deixación de funcións da Xunta de Galiza nunha cuestión que é relevante na mobilidade do noso país, e é como afecta pois esta infraestrutura de ámbito estatal como é a AP-9 a mobilidade, a igualdade e a seguranza viaria. Estamos, desde logo, ante unha infraestrutura que ten un impacto económico e social moi importante –podemos dicir que é unha das máis relevantes do país–, e o que levamos comprobado é como o Goberno do señor Núñez Feijóo o único que fai en relación coa AP-9 son declaracións aos medios, pero no que estritamente se refire ao ámbito de goberno e á competencia que podería ter de presión nesta materia, vostedes claramente fan deixación de funcións. Mais tamén o debate que tivemos aquí o pasado mes, hai aproximadamente un mes, pon de manifesto un xogo perverso que practica o Partido Popular en asuntos que teñen que ver con competencias do Estado. Este xogo perverso, hipócrita ou cínico, desde o punto de vista político, significa que defenden unha cousa en Galiza e outra en Madrid. Porque quero lembrarlle, señora conselleira, que no mes de maio de 2015 –imaxino que vostede estaría ao tanto–, o 26 de maio deste ano 2015, a miña compañeira no Congreso dos Deputados Rosana Pérez defendía unha proposición de lei na que se solicitaba que o Congreso aprobara a transferencia a Galiza. E ¿que pasou nese debate, señora conselleira? Pois que o Partido Popular votou en contra, incluídos os deputados e as deputadas elixidas polas circunscricións electorais de Galiza, que, como vemos, pois actúan en contra do interese xeral do noso país e non están en Madrid defendendo os galegos e as galegas, senón que claramente están defendendo unha política estatal que é unha política discriminatoria para o noso país. Estaban alí supoñemos que defendendo os privilexios das concesionarias e os privilexios que hai ao redor dos cuantiosos beneficios que teñen as concesionarias, tanto da AP-9 como da AP-53. Nós entendemos, desde o BNG, que ter competencias é útil, que sería moito mellor a xestión desta infraestrutura feita desde Galiza que non a xestión que se leva facendo historicamente desde o Estado, que supuxo, claramente, peaxes abusivas, permitir a deterioración e a perda de emprego no ámbito destas empresas e condenarnos a pagar peaxes nos máximos que legalmente están establecidos. Polo tanto, comprenderá que hoxe vimos aquí –digamos– con esta lexislatura que acaba de rematar no Estado e dicimos que lamentablemente nos asuntos fundamentais que teñen que ver coas infraestruturas deste país e no que depende do Estado a política que practicou a Xunta de Galiza foi claramente a da subordinación e a da deixación de funcións na defensa dos intereses. Seguro que vostede me vai vir aquí dicir, como están repetindo, que vostedes tamén querían a transferencia. E eu fágolle unha pregunta moi concreta, que agardo que vostede me poida contestar, e é: ¿en que Comisión Mixta solicitou formalmente a Xunta de Galiza a transferencia da AP-9? Dígamo, porque creo que é moi importante. ¿Cantas veces o fixo, cantas veces se reuniu e como foi e que foi o que fixo durante toda esta lexislatura? Mais nós dicimos que o debate da AP-9 non acaba co debate sobre a transferencia, porque iso vai ser unha cuestión que teña moito percorrido, como imos ver, e neste momento os galegos e as galegas seguen pagando unhas peaxes que son absolutamente abusivas, tanto no que se refire á AP-9 como á AP-53. E nesta materia pois tamén temos que dicir que lamentamos que o secretario xeral de Infraestruturas hai poucos días nunha comisión neste Parlamento non fixera nin unha soa crítica á suba abusiva das peaxes que fixo o Partido Popular. E tamén durante estes anos, señora conselleira, non lle escoitamos a vostede nin unha soa crítica á ministra Ana Pastor por estar subindo durante a crise económica as peaxes que pagabamos os galegos e as galegas. E isto facíase sabendo que temos unhas peaxes que están claramente infladas, unhas peaxes que converten a AP-9 e a AP-53 en inaccesibles para unha maioría no noso país, que ten uns salarios moi baixos, uns salarios que están por debaixo dos 1.000 euros, e que se tiveran que usar a AP-9 ou a AP-53 a diario, por exemplo, para desprazarse ao seu traballo, estarían dedicando ao redor dun 30 % da súa renda dispoñible só en peaxes. E mentres esta realidade estaba pasando, vostede miraba para outro lado e era incapaz de negociar, nin de tan sequera criticar unha política en materia de peaxes que claramente é unha política discriminatoria. Nós entendemos que temos, polo tanto, un problema moi grave co que significan as peaxes no noso país. Xa diciamos: temos as pensións e os salarios máis baixos mentres temos as peaxes máis altas de todo o Estado. Somos os galegos –isto é un privilexio que lle debemos ao Partido Popular– moi privilexiados, porque, ademais, imos pagar estas peaxes nos máximos que legalmente están establecidos, setenta e cinco anos pagando peaxes en autoestrada. Fíxense: das vinte e seis autoestradas de peaxe que hai en todo o Estado de réxime concesional, só hai dúas que teñan concesións por setenta e cinco anos, e temos o privilexio de que estean en Galicia. A verdade, señora conselleira, non sei que lle parece isto a vostede. E tamén nós dicimos que é absolutamente insultante que desde o Ministerio se nos estea dicindo que a AP-9 non está amortizada. Fíxense: a AP-9, segundo os datos da propia concesionaria, que ten publicado na súa páxina web, leva investido na súa construción e mantemento ao redor dos 1.428 millóns de euros. ¿Saben canto leva recadado só en peaxes, e non estamos contabilizando nesta cifra –quero que tamén quede claro– as axudas públicas que recibe a AP-9? Pois ao redor dos 2.500 millóns de euros, cos datos actualizados a xullo de 2015. E aínda nos din que a AP-9 non está amortizada. Pois ben, nós entendemos que sería importante un cambio substancial na política de peaxes que se está aplicando no noso país. Porque fíxense: a AP-9 representa o 7,6 % do total que recadan en todo o Estado as autopistas de concesión. Vemos tamén como mantén un nivel de traballadores e traballadoras moi baixo. Segundo datos do propio Ministerio nese informe que anualmente, aínda que sexa con atraso, fai o Ministerio sobre a situación das autoestradas de peaxe, vemos que no caso de Audasa o número de empregados por quilómetro é de 1,18, mentres que a media do resto das autoestradas é de 1,24. Vimos tamén con absoluta asombro como, mentres o señor Rajoy dicía que había que apertarse o cinto, os galegos e as galegas, igual que o resto de cidadáns do Estado tiñan que apertarse o cinto por unha crise económica, desde o ano 2008 as peaxes se incrementaron dunha maneira substancial, e non só incrementaron as peaxes, tamén incrementaron o IVE que pagamos polas peaxes, que vostedes subiron do 18 ao 21 %. Isto supuxo que Audasa desde o ano 2008 tivo beneficios por valor de 275 millóns de euros, e que mentres vostedes defendían unha política de recortes dos dereitos dos traballadores e traballadoras, os membros do Consello de Administración de Audasa subíanse todos os anos o salario grazas a que vostedes seguían permitindo manter cuantiosos beneficios que pagan os galegos e as galegas dos seus petos. Polo tanto, nós, señora conselleira, estamos en desacordo con esa versión oficial que traslada a Xunta de Galiza de que a AP-9 está ben xestionada, de que a AP-9 non ten ningún problema, e de absoluto silencio ante unhas peaxes abusivas e ante unha situación na que nós cremos que hai que sinalar directamente a responsabilidade que ten o Partido Popular e o actual presidente do Goberno. Polo tanto, nós hoxe queremos saber se vostede vai facer algo en relación con este asunto, se realmente vai romper con ese silencio e esa complicidade en todo o que se refire á AP-9 ou van facer algo diferente. Porque fíxense: o Partido Popular nesta precampaña electoral utilizou os orzamentos pois tamén para facer propaganda. E unha das mensaxes que lanzou é que hai unha rebaixa fiscal sen precedentes, que vai liberar ao redor de 65 millóns de euros. Fíxese: se liberaramos só de peaxes a AP-9, en Galiza estariamos tendo un efecto o dobre que esa medida estrela de Feijóo; liberariamos moitos máis recursos públicos que con esa rebaixa fiscal que nos propón o señor Feijóo. E tamén lle queremos preguntar que lle parece a vostede ou se lle parece que é xusto –e que forma parte desa política, ¿non?, tan equilibrada que ten o Estado– que nese plan que se fixo experimental de rebaixas de peaxes para camións pois en Galiza só houbera dez quilómetros bonificados e que, segundo se ten publicado en prensa, este plan que acaba de rematar en novembro e que acaba de rematar co mes de novembro...
Remate, por favor.
...deixa Galiza sen ningún quilómetro bonificado. Non escoitei nada sobre esta asunto da Xunta de Galiza, a pesar de que vostede sabe que aí hai un problema moi importante. Creo que vostede tamén ten responsabilidades sobre transporte, e o sector do transporte está moi descontento cunha política de peaxes discriminatoria que supón na práctica que os nosos produtos están pagando peaxes para poder ser transportados. Agardamos hoxe algo máis que dicirnos que a ministra Ana Pastor foi unha grande ministra, porque nós cremos xustamente todo o contrario.
Grazas, señora Pontón. Resposta da conselleira de Infraestruturas e Vivenda.
Grazas, presidente. Boas tardes, señorías. Bueno, como vostede acaba de sinalar, a AP-53 e a AP-9 son, por suposto, autoestradas de titularidade estatal. Polo tanto, correspóndenlle ao Ministerio de Fomento todas as actuacións de xestión con respecto á concesión, incluso tamén a análise da viabilidade do seu rescate. Mais, a pesar de non ser competencia da Xunta de Galicia, eu si que lle podo asegurar e non comparto con vostede o que di de política inactiva. Dende logo, política activa da Xunta de Galicia, porque, dende logo, mostramos interese, gran preocupación polo funcionamento da AP-9. Somos conscientes de que a AP-53 non supón só a conexión entre Santiago e Ourense, tamén muda a mobilidade na zona do centro de Galicia para ter unha saída de vías de altas prestacións cara á Meseta. E, pola súa banda, a A-9, dende logo, tamén somos conscientes de que comunica a fachada atlántica, conecta cinco das sete grandes cidades e é, polo tanto, o eixe vertebrador do territorio no que viven o 60 % dos galegos. E por iso, dende o Executivo autonómico insístolle, por suposto, en que levamos unha política activa, unha política activa, en diferentes direccións, e eu xa lle digo que, por unha banda, demandando de forma insistente e reiterada e continua persoal a Audasa, que, dende logo, debe dar un servizo de calidade e debe de garantir un servizo de calidade; xa lle digo e insístolle, incluso persoalmente eu en moitas e reiteradas ocasións. E, señoría, dende o Goberno galego sempre defendemos ante o Ministerio de Fomento a necesidade de realizar unha reformulación da AP-9, e por iso si que en febreiro de 2010, na Comisión bilateral celebrada en febreiro de 2010, –insístolle– a Xunta propuxo este asunto. O certo é que o Goberno español respondeu que non era a fórmula prevista. E no ano 2014 novamente a Xunta solicitamos a transferencia da AP-9, e xa lle dixemos aquí as alegacións presentadas ao Plan de infraestruturas, transporte e vivenda, que non sei se fixo vostede as alegacións ao Plan de infraestruturas e vivenda. Concretamente, propuxemos analizar a conveniencia do cambio de titularidade e tamén propuxemos –non sei se o propuxo o voso partido, o seu grupo parlamentario, perdón–, un programa específico de optimización de peaxes. Así o alegamos ao Plan de infraestruturas do Ministerio de Fomento e tamén en abril deste mesmo ano volvemos solicitar transferencias e tamén optimización de peaxes nas alegacións que presentamos á Lei de estradas estatal. Dende logo, creo que hai interese, disposición e dende logo política activa da Xunta de Galicia en relación coa AP-9. E nesta liña o grupo parlamentario que dá soporte ao Goberno galego aceptou a trámite a proposición de lei da transferencia da AP-9 que presentaron vostedes, está en trámite; por certo, algo que, pese aos intentos do Partido Popular, non foi posible cando esta Cámara tiña a maioría no ano 2007; no ano 2007, e cando era a maioría desta Cámara outra, non se conseguiu, esta vez si que se conseguiu. Polo tanto, dende a Xunta de Galicia seguiremos traballando por conseguir as competencias da AP-9. Cremos que é posible xuridicamente, cremos que é lóxico, porque podemos velar directamente polo servizo e polo funcionamento. O Estado –así o entendo– ten vinte e seis AP-9, ¿non?, porque ten vinte e seis autoestradas de similares características. Para nós, para min, para Galicia hai unha única AP-9, e, polo tanto, volcariámonos para ter un servizo moito mellor. Seguimos demandando ás concesionarias das autoestradas unhas boas prestacións, servizo de calidade, xa que os cidadáns teñen dereito, dende logo, a que as autoestradas teñan unhas condicións óptimas, porque é un servizo que ademais pagan. E por iso na Xunta non fomos alleos aos problemas que se produciron en períodos estivais na AP-9. Dende o primeiro momento solicitámoslle a Audasa –eu insístolle que persoalmente, si que o sabe, estou segura de que si o sabe– medidas para evitar problemas nas áreas de peaxe cando fose preciso, medidas excepcionais para situacións excepcionais, porque non é admisible os atascos que se producían en determinadas datas, e o Ministerio foi sensible, a ministra Ana Pastor por suposto que foi sensible –é moi sensible con Galicia, e aí están os datos–, e reforzou os labores de inspección tanto ordinarios como extraordinarios, uns controis que permitiron un seguimento máis próximo da situación e da adopción, dende logo, de medidas para evitar estas situacións excepcionais que se produciron. Falamos de reforzo de persoal nas cabinas do cobro, tamén de diversas actuacións nas peaxes xa executadas, como no Salnés, en execución en Sigüeiro, e tamén proxectadas, que seguro que se farán na peaxe de Teo. Decisións todas elas que permitiron que o pasado verán diminuíran, por non dicir que case non existiron, problemas de retencións de anos anteriores. Dende logo que non nos damos por satisfeitos. Seguiremos traballando e seguiremos atentos, vixiantes, para que o servizo da AP-9 e da AP-53 sexa, dende logo, de calidade. Con respecto ao plan piloto que traslada vostede de Puxeiros, é unha iniciativa que puxo o Ministerio para incentivar o uso das autoestradas por vehículos pesados, mediante bonificación de peaxe, con dobre beneficio: vehículos pesados que poidan traxectar con bonificacións polas autoestradas e para o resto dos usuarios que van pola vía convencional, pois mellora a seguridade viaria. Dende logo, nós apoiamos esta iniciativa, porque supoñía melloras; tamén, que se aplicara con consenso, así llo solicitei persoalmente ao secretario de Estado, e foi unha medida tamén con consenso. En calquera caso, xa se sabía que era unha proba piloto, un plan experimental, e debe ser o Ministerio quen deba avaliar o seu funcionamento con datos. E, señoría, creo que non fai falla recordar que o Goberno central –vostede xa o sabe– é o competente nas peaxes, e por iso este goberno solicitou unha política de optimización de peaxes para conseguir pois igualdade de oportunidades na mobilidade en Galicia. Por iso, como lle dicía, trasladamos estas alegacións ao Plan de infraestruturas no ano 2014. Aínda non son suficientes, coido que si que houbo principios de avance ás bonificacións, que estou segura de que tamén o sabe. Sabe que a través do real decreto foi este goberno central e foi a ministra Ana Pastor a que establecía bonificacións por primeira vez na AP-9, concretamente o 100 % do importe das peaxes de percorrido e volta para as viaxes realizadas en vehículo lixeiro no mesmo día hábil, utilizando peaxe dinámica, a telepeaxe, nos itinerarios Pontevedra-Vigo, Pontevedra-O Morrazo, Pontevedra-Vilaboa e Rande-Vigo. E tamén é este goberno e tamén o Goberno central o que está permitindo que os itinerarios O Morrazo-Vigo e tamén A Coruña-Barcala sexan gratis. Temos investido máis de 45 millóns de euros dende a Xunta de Galicia para que non haxa que pagar estas peaxes. Dende logo que na Xunta estamos a facer un grande esforzo, e dende logo non é certo o que di vostede, que as peaxes aquí en Galicia son das máis caras. No caso das autoestradas AG-57 e AG-55, son das máis baratas de España, son un 35 % máis baratas que a AP-9. Este goberno é o que puxo bonificacións aos percorridos habituais, e non se incrementaron no exercicio 2015, conxeláronse por segunda vez, e no ano 2016 incluso non se conxelarán, imos máis alá e rebaixaranse, unha redución entre o 2 % e o 3 % nas estradas autonómicas. Polo tanto, este goberno, esta Xunta, foi a primeira e a única que estableceu bonificacións das peaxes aos percorridos dos usuarios. Esta Xunta é a primeira e a única que reducirá as peaxes da AG-55 e da AG-57 no ano 2016. E isto sumando a prórroga das bonificacións por catro anos máis que se aplican nas estradas autonómicas, bonificacións para que estes usuarios habituais paguen menos polas súas peaxes. Polo tanto, en resumo –acabo xa, señorías–, estas son as liñas de traballo nas que a Xunta de Galicia está a centrar os seus esforzos. No caso das autoestradas autonómicas, establecendo bonificacións, conxelando tarifas, bonificacións e, incluso no ano 2016, reducindo as peaxes. E nas autoestradas de titularidade estatal, política activa, política pedindo optimización das peaxes e tamén manténdonos vixiantes dende logo constantemente ante as concesionarias. Remato xa. Polo tanto, esta é a política dende logo activa desta Xunta de Galicia e deste goberno. Moitas grazas.
Grazas, conselleira. Rolda de réplica. Señora Pontón.
Grazas. Eu creo, señor presidente, que neste mesmo pleno entendemos que un pode estar aquí en silencio sen que pase nada, cos conselleiros xa é a práctica coa que se fai, supoño que non haberá ningún problema porque nos meus cinco minutos pois sexa dona tamén dos meus silencios. En todo caso, señora conselleira, a min paréceme que, cando temos un goberno que non é serio, Galiza ten unha situación tan grave como a que ten na actualidade, e hoxe a súa resposta denota, primeiro, unha falta de rigor sobre a realidade moi grande e unha falta de seriedade e de compromiso na defensa dos dereitos dos galegos e das galegas que é moi moi preocupante. Mire, un goberno non goberna –xa llo dixen eu– en base a declaracións nos medios de comunicación, senón que cando se goberna hai unha serie de instrumentos que están establecidos, por exemplo, para solicitar transferencias. Se non me trabuco, a solicitude de transferencias non se fai con alegacións a un plan, a solicitude de transferencias ten que materializarse na Comisión Mixta. Teño aquí –bueno, se é capaz de atender ao debate–, señora conselleira, teño aquí, señora conselleira, teño aquí [[Murmurios.]] documentación oficial, documentación oficial, [[Murmurios.]] documentación oficial do Ministerio, a información sobre os acordos desta lexislatura e as reunións celebradas da Comisión Mixta. Nós estamos estupefactos e estupefactas de que entre os anos 2010, 12 e 2015 non houbo ningunha reunión da Comisión Mixta de Transferencias; é dicir, que nesta lexislatura en ningún momento se solicitou a transferencia da AP-9 nin ningunha outra transferencia. Esta é a documentación que está colgada na páxina do Ministerio. Polo tanto, señora conselleira, ¿de que nos fala vostede cando di que están constantemente reclamando as competencias? É que é mentira. Nesta lexislatura non reclamaron nunca estas competencias. E así nos vai, cun goberno que mira para outro lado e que mesmo nos vén aquí dicir que non hai ningún problema, porque o Goberno galego xa está actuando, vai rebaixar as peaxes, fíxese. Esta medida que acaban vostedes de sacar, ¿non?, así, propagandisticamente, en relación coa rebaixa das peaxes na AG-55 e na AG-57, ¿en que vai consistir? Fíxese: no tramo Carballo-A Coruña unha motocicleta, un microbús ou un furgón custará 0,05 euros menos. ¿Esta é a grande rebaixa que vostedes ofrecen en relación coas peaxes? Se realmente coa suba do imposto de hidrocarburos que aprobou o Goberno do Partido Popular, circular por esas vías xa era moito máis caro. ¿De que estamos falando? ¿A vostede a preocupa ou non que a conselleira Ana Pastor, á que vén aquí defender vostede, non os intereses dos galegos e das galegas, nos subira as peaxes? ¿A vostede parécelle normal que desde o ano 2008 as peaxes da AP-9 se incrementaran nun 50 %? ¿Vostede cre que esa é unha política solidaria, xusta, e que realmente responde ás necesidades que temos no noso país, ou é unha política que vai en contra de Galiza, que está pensando nos intereses da concesionaria, pero que para nada está pensando nos nosos intereses xerais? A verdade, señora conselleira, creo que hai que ser máis serios e máis serias. Vén vostede aquí dicirnos que non ten ningunha opinión, non ten ningunha opinión sobre o feito de que o Ministerio, primeiro, nese plan experimental para camións, só bonificara 10 quilómetros de todas as autopistas de Galiza. Ou sexa, temos unha autoestrada como é a AP-9, con 219 quilómetros, ¿e a grande aposta do Ministerio para a seguridade viaria e por eliminar tráfico pesado das carreteras secundarias en Galiza eran 10 quilómetros? ¿Vostede non ten nada que dicir? Tampouco ten ningunha información nin ningún dato sobre que pasa en Galiza unha vez que este plan experimental acabou, e tampouco ten ningunha opinión que dar. Realmente, señora conselleira, teño que dicirlle que vostede fai unha deixación de funcións que é intolerable, porque non está defendendo o interese xeral, non está defendendo o interese dos galegos e das galegas, que paguemos menos peaxes, porque estamos pagando e repagando unha autoestrada que se financiou con cartos públicos, e polo tanto que todo isto é unha estafa a este país. Sabe que as peaxes constitúen un grave problema, un grave problema porque están limitando o acceso a vías máis seguras en función dos recursos. Sabe vostede que unha parte importante da poboación non pode acceder a esas autoestradas...
Remate, por favor.
...e sabe tamén que unha parte importante da nosa economía, todo o que ten que ver coa mobilidade de mercadorías, está tamén condicionada por esa autoestrada. E vostede só vén aquí dicirnos que todo está ben. Pois non é certo. E é máis, unha última cuestión, señora conselleira. Que a vostede, como conselleira da Xunta de Galiza, lle pareza normal que a única política de descontos que hai na AP-9 estea circunscrita a unha parte moi pequena, que non estea circunscrita a toda a autoestrada e que sexa absolutamente ridículo en relación co que teñen outras partes do Estado, lle pareza que é un grande éxito creo que demostra ata que punto a subordinación política que teñen os cega na realidade. Moitas grazas.
Grazas, señora Pontón. Turno de peche. Señora conselleira.
Grazas, presidente. Bueno, señoría, como dixen na miña primeira intervención, con respecto á Comisión bilateral, foi en febreiro de 2010 onde se celebrou, pouco máis dun ano, esta comisión bilateral. Dende logo é a súa opinión, pero o Goberno español díxonos que non era esta, a Comisión bilateral, a fórmula prevista, que vostede di que si é a fórmula, e dende logo o Goberno español non di que é a fórmula que está prevista para a Comisión Mixta de Transferencias. Dende logo que comentaba vostede que é unha concesión a setenta e cinco anos. É verdade que tivo dúas ampliacións a concesión, pero unha delas foi feita polo seu socio de goberno, Touriño. Acórdese vostede que estas ampliacións permitiron dende logo completar a autoestrada de Ferrol e da fronteira. Supoño que ao mellor o que pensa vostede é que son actuacións non necesarias e que non debería de chegar a AP-9 nin a Ferrol nin á fronteira. [[Aplausos.]] E, por certo, tamén falando de investimentos, por suposto que a ministra Ana Pastor, que a súa sensibilidade con Galicia está máis que demostrada. Mentres no BNG solicitan vostedes orzamentos dun 8 % para Galicia, foi este goberno central o que ten destinado entre 12 % e 14 % de investimentos cada ano. [[Aplausos.]] Polo tanto, máis compromiso con Galicia eu creo que non hai. E tamén, sen dúbida, como dicía na miña primeira intervención, dende logo que a AP-9 é un eixe de comunicación esencial, conecta cinco das grandes cidades de Galicia, comunica o 60 % da poboación, vinte e dous mil vehículos diarios, mais podo dicirlle algo que debeu esquecer na súa intervención. Foi a ministra Ana Pastor a que nos permitiu ter a día de hoxe, a que fixo realidade unha alternativa á AP-9, que é o eixe atlántico, e o eixo atlántico o pasado 18 de abril, o eixo atlántico está en servizo, do mesmo xeito que a vía de alta velocidade entre Santiago e Ourense, unha alternativa tamén á AP-53. Supón un avance fundamental na mobilidade –para vostedes vexo que non–, 150 quilómetros entre Vigo e A Coruña nunha hora, [[Murmurios.]] facer o traxecto Vigo-Santiago en cincuenta minutos, dende logo, un auténtico metro en superficie, que nos achega máis a esa Galicia que sexa unha cidade única. [[Aplausos.]] E estamos a falar dun eixe de comunicación que está a demostrar a súa eficacia [[Aplausos.]] , pero a vostedes parece que non lles importa que en pouco máis de sete meses 1,8 millóns de pasaxeiros no eixe atlántico. Por outra banda, señorías, non estamos, por suposto, plenamente satisfeitos pola xestión da AP-9. Pero, dende logo, é xusto recoñecer que nos últimos tempos se fixeron avances e houbo moita vontade de mellora. Estamos falando de importantes investimentos nesta infraestrutura clave, importantes investimentos polo Goberno do Estado; investimentos que non son alleos nin ás demandas dos cidadáns nin tampouco ás exixencias da Xunta de Galicia. Falaba antes das melloras que se teñen producido e que teñen practicamente impedido que se repetiran estes atascos no verán. Hai que engadir outros investimentos aos que vostede non fai referencia, e eu vou facer referencia, investimentos de 14 millóns de euros no reforzo do firme da AP-9, 60 novos quilómetros en Santiago e en Pontevedra. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Tamén os investimentos para aumentar a capacidade da AP-9 tanto en Vigo como en Santiago, 250 millóns de euros. Dende logo, actuacións que favorecerán a fluidez, favorecerán os desprazamentos, a seguridade viaria e, polo tanto, a calidade de vida, e tamén algo moi importante, que é o desenvolvemento do tecido industrial na nosa comunidade. Señoría, permítame lembrarlle que non ten vostede a exclusiva da defensa dos intereses de Galicia. Dende logo, nós tamén defendemos os intereses de Galicia. [[Aplausos.]] E nós seguiremos traballando –como dixen na miña primeira intervención xa o pedía o Partido Popular no ano 2007– na transferencia da AP-9. Nós seguiremos traballando porque estamos convencidos de que se a AP-9 fose da Xunta de Galicia posibilitaría unha xestión máis directa, eficaz e máis achegada ás necesidades reais e aos intereses dos galegos, e tamén hai antecedentes que avalan esta solicitude. E, dende logo, na política de peaxes a todos nos gustaría que fosen gratuítas, pero a responsabilidade dos responsables públicos é ser, dende logo, responsables cos recursos públicos. Remato, que xa non teño tempo. Eu insistir en que, dende logo, este foi o único primeiro goberno que implantou bonificacións e tamén que conxelou as tarifas por segunda vez, e no ano 2016 minoraraas. Pero parece que a vostede non lles gusta que minoremos as peaxes na AG-55 e na AG-57.
Grazas, señora conselleira. Suspendemos a sesión ata as dezaseis trinta. [[Suspéndese a sesión ás tres e seis minutos da tarde e retómase ás catro e media.]] Interpelación de Dª Yolanda Díaz Pérez e Dª Eva Solla Fernández, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre a política prevista pola Consellería de Política Social en materia de persoal e de calidade asistencial dos servizos sociais públicos
Para formular a interpelación ten a palabra a señora Díaz.
Boas tardes a todos e a todas. Benvido, señor conselleiro. Sobre todo benvidas as traballadoras que están en representación dun colectivo moi relevante de traballadores e traballadoras públicos que están ou levan traballando nestes anos, sobre todo dende que goberna o Partido Popular, nunhas condicións abafantes non –se mo permiten–, o seguinte. Eu, señor conselleiro, teño ocasión de volver dirixirme a vostede nesta segunda ocasión, e gustaríame, xa que estamos en tempada electoral, arrancar co seu programa electoral. "Lo que España necesita", titúlase así. Ten un apartado, señor conselleiro, que di que vostedes van defender o traballo compatible coa vida. Este é o seu programa e eu do que lle vou falar é desas traballadoras que pola acción do Partido Popular teñen un traballo que é incompatible coa vida. ¡Traballo incompatible coa vida! Eu sei que vostede xa tivo ocasión de reunirse coas traballadoras, cos representantes sindicais, pero sei tamén que no día de hoxe, que é día 2 de decembro, seguimos tal e como estabamos. E digo seguimos tal e como estabamos porque coñecen vostedes perfectamente cal é a situación na que traballan estas persoas que só na provincia da Coruña superan as 2.000, señor conselleiro, por mor dos recortes que vostedes están empecinados en practicar, a pesar do seu relato. O relato do Partido Popular é que estamos saíndo da crise, o relato do Partido Popular é que Galicia crece, o relato do Partido Popular é que imos moi ben. Pero ese relato non coincide cos recortes que seguen practicando. Hai dous recortes fundamentais que practican vostedes en materia de persoal. Un que ten a ver xustamente coa Lei 1/2012, do 29 de febreiro, que é un ataque masivo, transversal, a todos os dereitos que tiñan acadados os traballadores e traballadoras públicos. Abranguen un montón de materias, e, como sabe, a contumacia por parte do conselleiro de Facenda –ausente–, pero vese que vostede tamén é contumaz no mantemento deste artigo, pois o mantemento da suspensión do artigo 19 do V Convenio colectivo do persoal da Administración única. Digo na orde que ten que ver coa prestación de servizos públicos por parte, sobre todo, de traballadoras neste sector. Pero tamén é certo que hai outra faciana, quizais aínda máis cruel, que é a faciana dos recortes que teñen que ver coa prestación de servizos públicos nestes centros de benestar, que digamos que atinxen materias demasiado sensibles, das que imos falar, como é obvio, nesta interpelación. Señor conselleiro, como sabe vostede –volvo dicirllo, pois xa formulei unha pregunta sobre esta cuestión–, as traballadoras están traballando nunhas condicións que están sendo rexeitadas pola xustiza, en primeiro lugar, e, en segundo lugar, por unhas condicións absolutamente indignas. Coñece vostede perfectamente que están desenvolvendo turnos de traballo. Isto é como unha disfunción na Administración pública, digamos que se aproxima máis –é un híbrido– ao Sergas que á propia Administración pública stricto sensu. Traballan durante vinte e catro horas, por tanto traballan a turnos e traballan 365 días ao ano. Eu xa sei que vostede agora mesmo isto xa o coñece, pero tamén sei que coñece que as traballadoras están desenvolvendo os seus postos de traballo durante sete días consecutivos e mesmo están descansando, como moito, agora mesmo dous domingos. Non dicimos festivos, porque por exemplo imos ter un caso concreto que é semana que vén, que temos dous festivos, un coincide con domingo, pero temos dous festivos, e obviamente estas traballadoras van ser discriminadas negativamente por mor das condicións que teñen nos seus postos de traballo. Non fai falta que lle diga, señor conselleiro, que temos dende este grupo rexistrado, ao abeiro do artigo 9, todas as baixas que por enfermidade común, ou por accidente laboral, ou por baixas por enfermidade profesional, se recadan por parte deste persoal. Teño que dicir que esta voceira non foi quen despois de tres anos de conseguilas. E pedímoslle isto porque somos coñecedoras de que hai centros nos que de maneira sinalada –case todos eles–, e de maneira sinalada podemos destacar o de Oleiros, efectivamente, as traballadoras acaban enfermando, señor conselleiro. É imposible, xa non é que falemos de compatibilizar a vida co traballo, é que non son capaces de prestar estas funcións sen enfermar. Estamos a falar dunha situación que pode causar alarma, sabe que hai moitas denuncias na Inspección de Traballo, pero tamén das carencias ou da precariedade na propia prestación do servizo. Faltan protocolos de actuación, hai descontrol e mesmo falta de organización no propio traballo. Hai baixas permanentes que non se cobren, señor conselleiro. Eu sei que agora entramos na época do Nadal; a min mesma me prohibiron visitar centros na época do Nadal coa desculpa de que era o Nadal, pero certamente sei que era xustamente para que non comprobaramos in situ que esas baixas que hai, dende logo, nos permitiran ver como se prestan. E digo isto porque sabe perfectamente que os equipos multidisciplinares que hai traballan normalmente pola mañá, e quedan os centros nas condicións nas que supoño que sabe perfectamente como quedan, e que, sen lugar a dúbidas, ás veces poderiamos ter situacións graves nas que non pasa nada porque non sabemos por que. É certo que teñen pasado cousas graves, cousas graves. Por exemplo, eu visitei todos os centros, como coñece, centros pequenos que se hai unha urxencia e está traballando unha auxiliar e teñen que asistir a esa persoa, pois hai certos riscos, desde logo, que non se dan satisfeito no día de hoxe. Tamén sei, señor conselleiro, e sei que vostede o sabe, que están traballando, e por iso enferman, sen os debidos materiais de traballo. Sei perfectamente que acaban de licitar as camas. É certo que acaban de darse conta de que xunto coas camas había que licitar os colchóns, e sei que acaban de licitar os colchóns. Pero tamén sabemos, señor conselleiro, dese material que están demandando as traballadoras e que é vital para poder mover, por exemplo, na residencia asistida de Oleiros, as persoas que están efectivamente asistidas, que non se poden mover, que pesan máis de 100 quilos e que precisan de guindastres e de material absolutamente imprescindible para poder prestar este servizo coa debida calidade. O certo e verdade é que ata o día de hoxe non hai licitado ningún destes materiais, por tanto as traballadoras seguen prestando as súas funcións nestas condicións, que insisto son lamentables e que un día imos ter un problema grave. Tamén é certo que os recortes os perciben, como lle dicía, os usuarios e as usuarias. Estamos nun recorte, a pesar de que o negue o Partido Popular, no que como coñecerá se están restrinxindo os cueiros ás persoas asistidas, ás persoas que os precisan, tan só a catro, señor conselleiro. E estes son datos certos. Se vostede non confía na miña palabra, ten as traballadoras arriba para que llo poidan sinalar. Pero non soamente son eses recortes, é que son eses recortes, por exemplo, en monitores, que permiten que polas tardes estean absolutamente sen facer nada centos e centos de usuarios, de persoas usuarias que teñen dereito a un trato digno, señor conselleiro; ou estamos a falar de que non poden facer outro tipo de tarefas, mesmo saír polos recortes que teñen practicado no transporte que antes tiñan. Ou estamos a falar, e quérollas mostrar, señor conselleiro, das situacións nas que se atopa este centro... Este centro é do 2003, é o CAPD da Coruña, este é un centro que como ve..., chove e teñen que ver..., as traballadoras teñen que poñelo así. Estas fotos son de hai nada. Vostede pode ir alí e comprobalo. As imaxes falan por si mesmas. Eu non sei se isto é falar de servizos públicos terceiromundistas, pero parece que por aí andamos. Ou tamén, señor conselleiro, a situación do CAPD da Coruña. Dende que tivemos este sinistro, así está, señor conselleiro. Isto é indecente, se me permiten a expresión nesta Cámara. É que un día si que vai pasar algo grave. É que vostede sabe que están transitando por aquí persoas con enormes dificultades, é dicir, que as estamos privando materialmente de dereitos fundamentais. Isto é real, non é que sexa unha imaxe nin unha película, é real. Non lle falo de como está a rampla, señor conselleiro, porque isto foi cando rachou e isto é como segue na actualidade. Pois nós cremos que esta situación, dende logo, é deplorable. Somos conscientes de que acaba de chegar e somos conscientes de que onte tivo unha xuntanza cos representantes do persoal, señor conselleiro. Pero somos conscientes tamén de que imos acabar nun preito novamente. Digo isto porque nos gustaría que vostede nos explique por que non dan as instrucións do que deben de ser as carteleiras, que tiñan que estar xa fixadas antes de decembro por escrito, señor conselleiro. Digo isto porque nos ten que explicar alto e claro se vostede vai garantir, para ter unha nova política social, que derroguemos esa suspensión do artigo 19, ou se non que nos digan por escrito cales van ser as condicións nas que van traballar as persoas que sustentan un servizo fundamental no século XXI, e que, insisto, están a enfermar. Por tanto, señor conselleiro, na interpelación formulamos, como sabe, sete cuestións. A primeira delas é se vai negociar –falamos de negociar, non falamos do que fixo a señora Mato ata o de agora– as carteleiras para este ano. Quedan poucos días...
Remate, por favor.
–Vou rematando–. A segunda, se vai cumprir co compromiso do novo material, particularmente os guindastres, dos que non hai coñecemento que se vaian licitar. Tamén como avalía esa perda de calidade asistencial derivada, xustamente, desa falta de material preciso. Se se compromete esta consellería –agora que é novo vostede, a ver se mudan tamén as políticas– a cubrir todas e cada unha das baixas, que non vivamos o que vivimos con normalidade nestes centros. Tamén se vai derrogar a Lei 1/2012 e manter en vigor o artigo 19 do V Convenio colectivo. E tamén, respecto do lamentable estado do centro que lle acabo de ensinar en imaxes, se está vostede..., se pode comprometerse aquí hoxe a dicirnos que é o que vai facer.
Remate, por favor.
E remato xa, queda unha única pregunta que a ten por escrito, e espero que vostede ma conteste. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora Díaz. Resposta do conselleiro de Política Social.
Señor presidente, señorías. Señora Díaz, hai escasamente un mes comparecía neste Parlamento para dar unha resposta a unha pregunta do seu grupo sobre esta mesma cuestión. Polo tanto, non vou reiterar os argumentos que utilicei naquel momento, porque estamos no proceso de avanzar sobre as cuestións que se trataban precisamente nesa pregunta de hai un mes, cunha clara vontade: a vontade do Goberno de traballar da man dos traballadores para mellorar as condicións laborais dos homes e mulleres que prestan os servizos nesta consellería, e que teñen ademais a peculiaridade de facelo segundo o sistema de quendas. Estamos falando de servizos de 365 días, dos servizos residenciais de atención ás persoas que máis o precisan, e, polo tanto, é imprescindible traballar a través das quendas. Unhas quendas sobre as que xa se dixo aquí, en numerosas ocasións, que existen tres sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Tres sentenzas que veñen dicir que exclusivamente no caso da provincia da Coruña, non nas catro provincias, non existiu negociación; para o caso da provincia da Coruña. O que non di é que exista ningún prexuízo individual causado. É verdade, e así o temos que dicir, que houbo unha defectuosa negociación nunha xefatura territorial, pero tamén é verdade que non están determinados os prexuízos causados. Dende logo, a intención do Goberno é ter procesos de negociación permanentes cos comités de empresa. Esta consellería, dende hai dous meses case, tivo numerosas reunións cos representantes sindicais da consellería. Non só iso, senón que o propio conselleiro tivo ocasión de falar directamente con traballadores que precisan unha mellora das súas condicións laborais; polo tanto, estamos traballando con intensidade nese obxectivo, que debe de ser un obxectivo de todos. Concretamente mañá existe unha reunión cos diferentes comités de empresa para recoller as súas alegacións no proceso de quendas do ano 2006, e, polo tanto, daremos cumprimento ao procedemento imprescindible de negociación que ten que existir para o establecemento das quendas. No caso do Comité da Coruña, formulou o propio comité unhas dúbidas e, como consecuencia desas dúbidas, onte mesmo houbo unha reunión para a súa aclaración; reunións que son fundamentais antes, incluso, dun procedemento de negociación. Gústanos nesta nova consellería esta fórmula, procesos sucesivos para tratar de chegar a acordos, non exclusivamente unha negociación formal. Polo tanto, creo que a vontade de negociación é unha cousa que está fóra de toda dúbida, vontade de negociación que espero que nos leve entre todos a ser capaces de ir mellorando as condicións de traballo. Fálame do equipamento, creo que é un tema tamén fundamental con respecto ás condicións de traballo: o primeiro son as quendas, xa digo, que se están negociando; o segundo o equipamento, equipamento de guindastres, do que me estaba falando, vital, moi importante, 49 guindastres de elevación para once centros, adxudicados o 30 de novembro por un importe de 92.154,11 euros. O prazo establecido de entrega quince días, polo tanto, espero e desexo que todo este material estea perfectamente entregado antes do Nadal. Subministro de camas, 415 camas eléctricas, 287 mesiñas sanitarias e 24 padiolas de ducha para baños xeriátricos, para un total de 19 centros; contrato asinado o 3 de novembro de 2015, por un importe de 387.275,78 euros. Xa está entregados nos 19 centros este material; a sinatura, hai un mes menos un día do contrato. Terceiro, como dicía vostede, colchóns e almofadas, 923 novos colchóns sanitarios e 1.322 almofadas, que agardo que estea todo adxudicado antes de que remate este ano por un importe de 209.798 euros. Tamén quero dicir que o proceso de diálogo cos traballadores non está enmarcado exclusivamente coas quendas, senón que toda a inversión de material que imos facer o ano que vén din as instrucións, o persoal técnico da consellería, que sexa consensuado cos propios traballadores. Con respecto á cobertura das ausencias, temos que tratar de incrementala por dúas vías: a vía de aumento de persoal e a vía das substitucións, cun criterio tamén moi importante, que é cubrir a ratio de persoal, que afortunadamente nos centros públicos que teñen unha gran calidade está superada amplamente, pero temos que superar sempre esa ratio, e tamén tendo en conta que algúns centros, os menos, están na súa ratio de cobertura por debaixo do habitual. Efectivamente, ensinábame vostede, señora Díaz, unha fotografía do CAPD da Coruña. Quéroa informar, en sede parlamentaria, que xa iniciamos a tramitación do expediente de contratación de obras para a demolición do edificio G e a reconstrución do vial de acceso derrubado ao complexo de atención a persoas con discapacidades da Coruña. Unha actuación que vai supoñer un investimento de todos os galegos de 479.850 euros, que está prevista a súa execución con cargo aos orzamentos do ano 2016. Quérolle dicir que esa fotografía se corresponde co estado real do edificio e que por iso se adopta a decisión de iniciar a contratación e se adopta a decisión de procedemento anticipado de gasto para facelo realidade no próximo ano. Polo tanto, toda a disposición de diálogo cos traballadores dos centros, para mellorar as súas condicións de traballo, cumprindo co Estatuto de traballadores, co número de horas que estes empregados teñen que realizar e coas ratios de persoal adecuadas para a atención a persoas residentes nestes centros. Estamos a traballar na mellora das condicións laborais dos traballadores e traballadoras dos centros desta consellería, pero estamos a traballar, tamén, para mellorar as condicións de habitabilidade e confortabilidade dos ditos centros, porque o importante é que tanto as persoas que traballan neles coma os seus usuarios desfruten das mellores condicións nun contorno axeitado dende o punto de vista laboral e social. Moitas grazas.
Moitas grazas, señor conselleiro. Réplica da señora Díaz.
Moitas grazas, señor conselleiro. Quería incidir nalgunha cuestión das que vostede formula. Sen lugar a dúbidas, o centro, o CAPD da Coruña, vostede fala da licitación da demolición, que entendo que é moi urxente, pero vostede ten que comprender que a situación da outra parte do centro, na que chove, que é a parte nova, require de actuacións igualmente urxentes, señor conselleiro. Isto está así, é a parte nova, é dicir, vostede ten o orzamento para isto e, dende logo, é unha cuestión de coidado. Parécenos moi ben que demolan esoutra parte, e cando estea feita darémoslle os parabéns de que sexa así, porque levamos sete anos de Goberno do Partido Popular que non somos capaces de comprender por que non se fixo, pero cremos que o estado da parte nova, dende logo, as condicións non deben ser estas. Tamén nos gustaría, señor conselleiro, expoñer algunha das cuestións que non tivemos tempo de plantexar antes, pero que teñen que ver cos recortes e coas malas situacións, por exemplo o servizo de lavandería. Supoño que coñece o que está sucedendo na propia residencia de Oleiros, na que as condicións en verán son absolutamente insalubres; é dicir, se tiveramos unha denuncia, ou se personara alí a inspección de traballo por razóns de saúde, pois teriamos tamén problemas. Son absolutamente insoportables, señor conselleiro, e ao mesmo tempo chove. Ou mesmo tamén as condicións nas que se traballa nesa lavandería e noutras, nas que se pode ver como sen ningún tipo de precaución, señor conselleiro, e tratándose de persoas que están algunhas delas enfermas, pois están manipulando toda esa roupa, insisto, en condicións difíciles. Polo tanto, dende logo, nós si que lle pedimos que se interese por esas cuestións, porque son bastante severas. No que atinxe aos prazos dos materiais, que sabiamos xa que se tiñan licitado, e no que atinxe ás camas e demais, imos tamén facer o seguimento de como se van incorporando as mesmas, e o fundamental, como sabe, son os guindastres, sen lugar a dúbidas, para mellorar as condicións do persoal. Pero se me permite, señor conselleiro, si que nos gustaría que concretase cal vai ser a secuencia de negociación. A nós satisfainos que vostede diga que ten vontade de negociar, pero como vai ser esa negociación; falando claro, cando sabemos que onte vostede falou de pasada das instrucións, pero que mesmo mañá van ter unha xuntanza para que fagan alegacións, e nós temos coñecemento de primeira man –e están elas aquí– de que non teñen o documento que precisan para facer esas alegacións por escrito. Nisto teño que dicir que é unha diferenza co que ten pasado no tempo anterior, porque no tempo anterior non negociaban, pero polo menos dábanlles por escrito as instrucións ou o plantexamento que facía daquela a patronal respecto das súas quendas de traballo. Pois o que lle pedimos é que cumpran con esa obriga legal, que é entregar por escrito as súas condicións para que elas, tamén por escrito e como se deben facer as cousas, poidan facer todo tipo de alegacións. Coñecemos perfectamente que vostedes onte fixeron unha proposta, pero esa proposta é absolutamente indeterminada; polo tanto, o que queremos son garantías de máximos –obvio é que a derrogación da lei é o artigo 19–, pero tamén que de non ser de máximos que se cumpran cos dereitos de descanso fundamentais das traballadoras; é dicir, que non vivan o que están vivindo, porque son desiguais, señor conselleiro; é que traballan en festivos e non se lles compensa por esa razón. Insistimos, este é un híbrido na Administración pública, pero teñen dereitos exactamente igual que o resto de traballadores e traballadoras. E tamén nos recortes, señor conselleiro. Faleille de cueiros, pero podería falarlle de alimentación e doutras cousas. A nós gustaríanos que se pronunciase sobre isto, isto tamén é real, señor conselleiro, non traemos aquí cousas que non estean contrastadas. E tamén que precisen, se poden, as baixas, se vai ser certo que se cubran, porque o que lle dixen tamén de asistencia dunha única auxiliar que queda nunha planta con moitísimos residentes, pois non son as condicións, desde logo, exixibles para esta prestación de servizo. Pola nosa banda nada máis e moitas grazas.
Grazas señora Díaz. Réplica do señor conselleiro. Turno de peche.
Señor presidente, señorías. Señora Díaz, do seu relato paréceme extraer que está habendo un proceso de negociación, parécemo. Na reunión, na reunión, na reunión... Xa lle digo, había tres sentenzas nas que non estaba acreditado ese proceso de negociación. Eu ao que me comprometín neste Parlamento é a que habería un proceso de negociación, e levamos varias reunións con ese proceso de negociación. O que me informan e que podo trasladar, polo tanto, é que as carteleiras se entregaron por escrito. Xa lle digo que é o que me están informando, hai varios días. Mañá hai outra reunión, se non foron entregadas por escrito, serán entregadas por escrito para completar ese procedemento de negociación. Pero, xa lle digo, a negociación está en marcha e, polo tanto, o que espero son avances nesa negociación, porque despois de conquerir a mellora que se vai conquerir nas quendas, o obxectivo do Goberno é ter novas melloras nas condicións laborais dos traballadores públicos; pero hai avances, señora Díaz, as quendas do ano 2016 como máximo serán de cinco días consecutivos. Sabe vostede perfectamente, porque estivo tamén reunida cos representantes dos traballadores, que antes había quendas de sete días. A este conselleiro non lle parecen razoables quendas de sete días consecutivos, e as quendas entregadas son inferiores a cinco días. Nas negociacións hai que ir paso a paso, e, polo tanto, eu espero que nese novo proceso poidamos seguir avanzando, pero de repente conseguir todos os obxectivos é moi complicado. Con respecto ao tema material, dígolle que nos últimos dous meses activamos tres procedementos por un importe superior aos 600.000 euros. Polo tanto, iniciamos unha fase de adquisición importante de material nas residencias, que facía moita falta, e creo que temos un reto para o ano que vén de seguir traballando cos traballadores, coa dirección dos centros, etc., para seguir mellorando o material, e así o faremos. Con respecto ao centro da Coruña, xa lle dixen que xa iniciamos o procedemento: máis de 400.000 euros que xa activamos con cargo ao 2016 como expediente anticipado de gastos, porque cremos que é urxente. Efectivamente, tráeme algunha outra foto dalgunha zona; bueno, isto tamén é como todo, señora Díaz, non quererá que en tres meses arranxemos todos os centros de política social e todas as condicións laborais e todo, pero creo que estamos dende a creación da consellería dando un impulso importantísimo a moitas actuacións imprescindibles. Despois falábame de cueiros e doutro material. Eu persoalmente solicitei a varios directores informes sobre algún material mellorable, e estou pendente de despachar este asunto. Polo tanto, xa lle digo, o obxecto fundamental da pregunta era a negociación. A negociación está en marcha, o material estase recibindo xa nos centros. E con respecto ao centro da Coruña, eu o que espero e desexo é que, ao longo do ano 2016, as súas condicións melloren moi considerablemente con ese investimento superior aos 400.000 euros do que teño falado. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Pasamos ao punto 7 da orde do día, con preguntas ao Goberno. Pregunta de D. José Santiago Freire Abeijón e oito deputados/as máis, do G.P. Popular de Galicia, sobre os trámites que se van levar a cabo a partir da publicación no Diario Oficial de Galicia da licitación do Plan de saneamento da ría de Pontevedra
Para formular a pregunta, ten a palabra o señor Moreira.
Grazas, señor presidente. Moi boas tardes, señora conselleira. Neste Parlamento, o pasado 25 de febreiro deste ano, aprobouse unha proposición non de lei deste grupo parlamentario a través da cal se instaba a Xunta de Galicia a afondar no estudo dos sistemas de saneamento e depuración da ría de Pontevedra, con implicación dos concellos de Pontevedra, Marín, Poio e Vilaboa, para que facilitasen e aportasen toda a información e documentación necesaria para coñecer o estado actual da rede e, en función do seu resultado, determinar as necesidades concretas de actuación en cada termo municipal afectado. Hai que dicir tamén que esta proposición foi aprobada co único voto a favor deste grupo parlamentario, non recibiu o apoio do resto dos grupos parlamentarios, e recentemente vemos que a Consellería de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio vén de publicar no Diario Oficial de Galicia a licitación do Plan de saneamento da ría de Pontevedra, en cuxa elaboración se investirán 1,5 millóns de euros. Segundo afirma o Goberno galego, este documento recollerá e planificará as actuacións necesarias para mellorar o funcionamento dos sistemas e a calidade das augas da ría de Pontevedra. O obxectivo deste plan será –segundo se avanzou nos últimos días– trazar a folla de ruta que determinará os pasos a dar polas distintas administracións para optimizar o funcionamento do sistema de saneamento dos concellos que verten á ría de Pontevedra, e mellorar así o estado desta ría. Tendo en conta a importancia desta medida, formúlolle a seguinte pregunta, señora conselleira: ¿cales son os pasos que se darán, a partir da publicación da licitación no DOG, para o desenvolvemento deste plan? Moitas grazas.
Grazas, señor Moreira. Respóstalle a conselleira de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio.
Grazas, vicepresidente. Señoría, boa tarde. A Xunta ten no saneamento das rías galegas un dos seus compromisos prioritarios e traballa día a día para mellorar a calidade das nosas augas. Este é un obxectivo que non é de agora, é un obxectivo que xa levamos desenvolvendo dende o ano 2009. De feito, foron preto de 1.000 millóns de euros os que se teñen investido no saneamento das nosas augas dende entón. Se cabe, foi o maior esforzo inversor, neste eido, da historia da nosa autonomía, e incluíu, evidentemente, unha especial atención ás nosas rías. Xa neste mesmo ano –no ano 2016–, nos presupostos que estamos para debater neste momento, destinaremos preto de 40 millóns de euros vencellados, precisamente, aos investimentos en infraestruturas de saneamento nas nosas rías, dos cales, 24,6 millóns de euros serán novas infraestruturas de saneamento que xa están incluídas no Plan hidrolóxico. Eses 24,6 millóns de euros supoñen un 146 % máis do investimento que se fixo o ano pasado nesta materia, e estarán centrados, señoría, na ría de Pontevedra, obviamente, pero tamén na ría do Burgo, Arousa e Ferrol. Tamén investiremos 15 millóns de euros, como é obvio, para finalizar outro tipo de inversións de saneamento que xa está en marcha. Como ben indicou na súa pregunta, agora vimos de iniciar a tramitación dun plan de saneamento local para toda a ría de Pontevedra, que conta cun orzamento de 1,5 millóns de euros destinados á redacción do proxecto do Plan de saneamento de toda a ría de Pontevedra, que xa está licitado e publicado no Diario Oficial de Galicia. A elaboración deste documento contará con 36 meses. Con todo, a medida que se vaian determinando cales son as actuacións a desenvolver, cales son as actuacións máis prioritarias, non teremos que esperar ao remate deste plan para poder iniciar a súa execución. Este plan de saneamento permitirá analizar, permitirá planificar, permitirá proxectar actuacións que deberán ser desenvolvidas non só pola Xunta de Galicia. senón por todas as administracións da ría de Pontevedra, priorizando as que son urxentes. Así fixemos, e xa temos experiencia en dúas rías: a ría do Burgo, na Coruña, e a ría de Arousa, que motivaron xa notables mellorías na calidade da auga, por iso consideramos que o plan de saneamento local é o instrumento óptimo e necesario na ría de Pontevedra e nas rías de Galicia. Unha vez coñecida a situación actual e cal é a súa incidencia sobre a calidade das augas, isto permitiranos priorizar o conxunto das actuacións para levalas adiante. Haberá oito fases diferenciadas que non vou expoñer para non alongar a resposta, pero en definitiva, señoría, estamos a dar os pasos axeitados para acadar unha xestión eficaz e eficiente da auga e, evidentemente, que garanta tamén o saneamento da ría de Pontevedra. Moitas grazas.
Grazas, señora conselleira. Réplica, señor Moreira.
Grazas, señora conselleira. É evidente que hai serios problemas na ría de Pontevedra, un deles é a actual depuradora, que non consegue tratar de xeito adecuado as augas residuais, dado que os seus tratamentos están deseñados para recibir maiores concentracións de contaminación pero con menores caudais. Non está sendo así, desgraciadamente. Os concellos limítrofes están enviando grandes cantidades de auga, nas que inclúen pluviais, e iso supón que a depuradora non dea abasto. Polo tanto, estamos convencidos de que nese plan se contemplará tamén unha mellora e unha ampliación, no seu caso, desta depuradora. Por outra banda, estamos convencidos de que esta actuación da Xunta de Galicia non se pode facer sen a colaboración dos concellos, posto que a tarefa de mantemento e renovación da rede non é unha competencia da Xunta, senón das entidades locais. Polo tanto, confiamos na colaboración dos concellos coa Xunta de Galicia. Sabemos da boa disposición da Xunta e dos contactos que se teñen feito, pero non quero deixar pasar un caso como é o do Concello de Pontevedra, que dende que a Xunta asumiu no 2006 a explotación da depuradora ingresou máis de 25 millóns de euros, cos que esa administración –o concello– podería ter renovados a día de hoxe máis de 100 quilómetros de colectores urbanos. Ocorre algo parecido co Concello de Poio, que non ten onde verter e está enviando parte desas augas residuais á depuradora de Placeres. En todo caso, señora conselleira, pregúntolle tamén se nos pode concretar un pouco cales son os prazos que se manexan, que fondos se manexan para este investimento do plan de saneamento, que xestión ou colaboracións están obtendo dos concellos e que ventaxas supoñerá cualitativamente a aprobación deste plan. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Moreira. Turno de peche. Señora conselleira.
Moitas grazas. Señoría, a calidade das masas das augas da nosa comunidade mellorouse a través do investimento de máis de 1.000 millóns de euros que se desenvolveu co último plan hidrolóxico, que fixo que a calidade das nosas augas agora estea clasificada polos técnicos –un 70 % delas– como de boa calidade e en bo estado. Obviamente, o 70 % non é o cen por cento, pero o novo plan hidrolóxico xa aprobado, e cun presuposto comprometido para o ano 2016 e seguintes de máis de 600 millóns de euros, ten por obxectivo garantir que o cen por cento das augas da nosa comunidade teñan boa calidade. Obviamente, este será o traballo a desenvolver na ría de Pontevedra, que é unha aposta do Goberno galego e que, evidentemente, é un dos grandes retos a desenvolver. Esta ría ten unha declaración de zona sensible, dada a súa importancia estratéxica en relación coas actividades que se desenvolven nela, e esta declaración leva aparellados maiores requisitos de calidade na súa auga. A iso é ao que queremos responder con estas actuacións específicas deseñadas, e esa é a razón de que exista unha folla de ruta, de que exista un plan de saneamento; un documento que vai servir para diagnosticar con certeza os problemas da ría. É un plan que é necesario para estudar o funcionamento dos sistemas de saneamento de todos os concellos da ría, e sobre todo é a nosa folla de ruta para dar os pasos as diferentes administracións e optimizar así o funcionamento do sistema de saneamento. Tamén nos vai permitir ter un inventario de todos os puntos de vertido na ría, que a día de hoxe non existe. Como dicía, foi publicada a súa licitación neste pasado mes de outubro, e agora o que queda é a adxudicación deste proxecto e a redacción deste plan, que será no primeiro trimestre do 2016, e a elaboración do plan, que contará con 36 meses. Con todo, para min é importante subliñar que as actuacións máis prioritarias se irán iniciando a medida que se fixen, e isto permitirá acurtar os prazos e actuar con celeridade. E tamén o obxectivo é que o proceso de rexeneración das augas avance e non se paralice durante a redacción do plan. O último paso será a aplicación do plan e o desenvolvemento de todas as actuacións contempladas. De feito, para esta ría en concreto, durante todo o Plan hidrolóxico hai comprometidos 40 millóns de euros para poder solucionar os problemas de saneamento da ría de Pontevedra e da bacía do Lérez. En todo o proceso e deseño do plan buscamos –como dicía vostede, señoría– a implicación de todos os concellos da ría, e mantivéronse reunións periódicas con eles –cos concellos de Marín, Pontevedra, Poio e Vilaboa– e tamén co sector das mariscadoras. E así o seguiremos facendo, a medida que se vaian producindo avances na redacción do plan. Contamos coa predisposición de todos; todos amosaron o seu interese por colaborar tamén na redacción do plan. Sempre fomos conscientes de que é necesaria esa colaboración por parte de todas as administracións implicadas. Cómpre lembrar que a Xunta co Estado é a administración que máis investiu na mellora do saneamento e depuración dos concellos de Marín, de Poio e de Pontevedra, non en van agora, no ano 2016, nos presupostos están previstos traballos no concello de Marín. Así se iniciarán as obras para a mellora do colector xeral e da estación de bombeo de Lameira, unha actuación que conta no presuposto do ano 2016 con 4 millóns de euros. Nada máis. Moitas grazas.
Grazas, señora conselleira. Pregunta de Dª María Monserrat Prado Cores e Dª Ana Belén Pontón Mondelo, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre a solicitude de prórroga da concesión da factoría de Ence na ría de Pontevedra
Para formular a pregunta, ten a palabra a señora Prado.
Moi boa tarde, señora conselleira. O Bloque Nacionalista Galego leva demandado por activa e por pasiva que o Goberno galego exerza as súas competencias exclusivas en ordenación do territorio, e que emitira informe desfavorable á prórroga de Ence na ría de Pontevedra. Demandamos que fixera efectivo o acordo unánime deste Parlamento, polo tanto acordo votado polo Partido Popular, onde se comprometían ao traslado da factoría de Ence da actual ubicación en Lourizán. Demandamos que o Goberno do Partido Popular cumpra as súas promesas, primeiro promesas na oposición, e fago aquí a aportación documental número 1: un extracto do programa electoral do Partido Popular que xa se coñece nesta Cámara, pero que non me resisto a volver presentar, onde o Partido Popular di clarisimamente que na procura de facer compatible a actividade produtiva coa calidade ambiental, e continuar a política adoptada en relación coa situación da empresa Ence na ría de Pontevedra, Ence abandone o seu actual emprazamento. E que cumpra os seus acordos de Goberno. Fago aquí tamén entrega da proba documental número 2, onde o seu antecesor no cargo, o señor Hernández, insiste en que Ence deberá marchar da ría no ano 2018. Podía aportar bastantes máis probas documentais a respecto da posición do Goberno do Partido Popular. Demandámoslle que actuaran de Goberno galego, que non actuaran coma unha delegación administrativa do Goberno de Madrid. Dixémoslle que non se deixaran ningunear; que non permitiran que fora a empresa a que puxera as normas; que non actuaran como colonizados e que exerceran de Goberno galego, porque, dende logo, deberían ser vostedes o Goberno galego. Tamén lles demandamos que petaran na mesa, que tiveran un pouco de dignidade e que lle dixeran á empresa que aquí hai un goberno, porque ademais teñen competencias para facelo. Tamén xa lles explicamos aquí, por activa e por pasiva, que teñen competencias que lles concede o Estatuto de autonomía e sentenzas do Tribunal Constitucional, competencias que non están derrogadas, que están en vigor. A pesar diso, parece evidente que o Partido Popular realizou todo tipo de actuacións, todo tipo de esforzos, na dirección totalmente contraria, para consolidar a Ence na ría de Pontevedra. Ence é unha empresa que foi mercada no 2011 a un prezo de saldo porque tiña data de caducidade, e a data de caducidade era o 2018. Tiña prezo de saldo porque era un derribo, unha ganga, precisamente por esa data de caducidade. Neste contexto hai informacións, das que se fixeron eco os medios de comunicación, que indican que o seu Goberno, señora Mato, emitiu un informe ambiental favorable determinante para a concesión da prórroga de Ence en Lourizán. ¿É certo que emitiu ese informe? ¿Cal é o contido dese informe, señora Mato?
Grazas, señora Prado. Resposta da conselleira de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio.
Moitas grazas, vicepresidente. Demanda a señora Prado que actuemos como Goberno galego e, evidentemente, iso é o que fixemos, cumprindo as nosas competencias e, por suposto, como Goberno tamén, cumprindo as leis. Sabe que a tramitación de toda solicitude de prórroga dunha concesión para a ocupación de dominio público marítimo-terrestre conleva un estrito procedemento que está fixado por unha lei, e, evidentemente, como todas as leis que están en vigor, hai que cumprilas. A Lei de costas do ano 2013 establece no seu artigo 2 que, nos casos de usos destinados a industrias que estean sometidas á obtención da autorización ambiental integrada –como é o caso de Ence–, ten que existir un informe previo do órgano ambiental da Comunidade Autónoma; como sabe ben, ese órgano ambiental é esta Consellería de Medio Ambiente. Tamén o di o artigo 177 do Regulamento xeral de costas, que establece que, cando se trate dunha instalación que xa ten unha autorización ambiental, o informe –e aquí isto é importante– limitarase non a dicir se é favorable ou desfavorable, nin positivo nin negativo, senón que o Regulamento di que se limitará a determinar os efectos e a fixar as condicións que resulten compatibles co contido da autorización. Isto é así na ría de Pontevedra e, evidentemente, tamén en todo o Estado español. É un trámite administrativo máis que, sen lugar a dúbidas, hai que cumprir. E dígollo –se cabe– máis claro: o informe ambiental ten que dicir se a actividade da factoría se axusta ou non se axusta a unha autorización ambiental, nin máis nin menos. Este é o caso que lle ocupa a Ence, cunha planta –como sabe ben–, a planta de Lourizán, que ten unha autorización ambiental integrada que é do ano 2008. É unha autorización integral concedida polo Goberno anterior. A fase do proceso na que nos atopamos iníciase no verán do ano 2015, coa segunda solicitude ao Estado, por parte de Ence, de retomar os trámites para a prórroga da súa actividade máis alá do ano 2018. A raíz desta solicitude, e en cumprimento desta lei e deste regulamento do que acabo de falar, o Ministerio de Medio Ambiente solicita o pasado 25 de setembro á Xunta un informe sobre o cumprimento dos requisitos ambientais; nin informe favorable nin desfavorable, sobre os requisitos de cumprimento ambiental. O informe da Xunta é determinante pero non vinculante; a derradeira decisión sobre a prórroga corresponde única e exclusivamente á Administración do Estado. En contestación á solicitude deste ministerio, o Goberno galego remite o pasado 13 de novembro un informe á Secretaría de Estado Ambiental. Este documento baséase en criterios única e exclusivamente técnicos para velar polo estrito cumprimento do que di a autorización ambiental concedida no ano 2008 polo Goberno anterior. No informe constátase que Ence respecta os parámetros regulados e aprobados na autorización ambiental que está vixente, e, evidentemente...,
Grazas.
...non debe contemplar nada máis.
Grazas, señora conselleira.
Moitas grazas.
Réplica. Señora Prado.
Bueno, é evidente que o Partido Popular vai ser cómplice, vai ser responsable, da permanencia de Ence en Lourizán por outros 75 anos máis. Porque mire unha cousa, señora Mato, díxenllo antes, vostede, o seu Goberno, ten competencias para actuar. Ten as competencias que lle dan o artigo 48 e 49 da Constitución; ten as competencias que lle dá o artigo 27 do Estatuto de autonomía e ten as competencias que lle ratifica a Sentenza do Tribunal Constitucional, xa llo dixemos en moitas ocasións. Pero, lonxe de exercelas, vostedes prefiren ser cómplices da empresa e agocharse detrás dunha legalidade que, por certo, é a legalidade da que vostedes se teñen dotado; unha legalidade que foron modificando para que a empresa fora tendo instrumentos para poder perpetuarse na ría de Pontevedra. É dicir, se a legalidade podía ser bastante máis contundente para esa permanencia, pois resulta que vostedes a van modificando. Modifican unha lei de costas á que non se opuxeron, que teoricamente venderon como que ía solucionar os problemas dos núcleos do litoral. Os problemas dos núcleos do litoral dos nosos veciños e veciñas non están resoltos, pero o tema de Ence si que está resolto. ¡A verdade é que é tremendo! No BNG lamentamos profundamente que vostedes sigan a perpetuar unha empresa que destrúe a ría de Pontevedra, unha empresa que instalou aí o franquismo e que vostedes teñen toda a intención de que siga así. É evidente que a corrupción é algo máis que meter a man á caixa. A corrupción é usar o DOG, usar os informes, para facilitarlles o negociete aos amigos, é usar o palco do estadio Bernabeu... Señora Mato, a vostede sempre teño que sacarlle fotiños, entón aquí sácolle a fotiño dunha ex ministra –a señora Tocino– este pasado mes no Santiago Bernabeu, sentada detrás de Mariano Rajoy, que lle lembro que é membro do consello de administración de Ence. ¡Casualidades da vida!
Grazas.
Entón, o Partido Popular...,
Grazas.
...máis unha vez, actuando ao servizo de Ence...
Grazas. [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] Grazas, señora Prado. [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] Grazas, señora Prado. Turno de peche. Señora conselleira.
Non sabía que, unha vez deixada a política, tiñamos que pedir permiso para ir ao fútbol, pero [[Aplausos.]] a partir de agora xa pediremos permiso para ir ao fútbol. [[Aplausos.]] Máis alá de que, obviamente, o exercicio das competencias que lle dá o Estatuto e que ten a nosa autonomía é o que está a desenvolver o Goberno da Xunta de Galicia estritamente. E esas competencias, as que nos dá o Estatuto, o que non din en ningún caso é que nos liberan do cumprimento das leis. Eu xa sei que ao nacionalismo –en concreto, por exemplo, ao nacionalismo catalán– lle gusta moitísimo escapar do cumprimento das leis, pero, evidentemente, ao Goberno da Xunta de Galicia non, e tramita en concreto, neste caso, todas as normativas ambientais que existen con rigoroso e estrito cumprimento da lei que existe. As normativas poderanlle gustar ou non, pero lexislar, señoría, non é unha acción de corrupción; lexislar é a potestade que o Parlamento lles dá aos gobernos e que garante unha seguridade nesta materia. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Se vostedes algunha vez tiveran a oportunidade de chegar ao Goberno, poderán vostedes facer leis, e entón veremos se lle chama vostede corrupción ao feito de facer unha lei. Mentres tanto, mentres non cheguen ao Goberno, o que está claro é que esta Xunta cumprirá as leis do Goberno estatal e, evidentemente, as leis da Xunta de Galicia. Lémbrolle que, efectivamente, Ence obtivo unha concesión en Lourizán xa hai moitísimos anos, e dende entón as cousas teñen mudado moito; as asistencias ambientais tamén teñen mudado moito e téñense mellorado lei tras lei, autorización tras autorización. Todas as actualizacións fixéronse precisamente para ser máis restritivos e máis proteccionistas co medio ambiente, e todas as directivas europeas traspostas ao Estado, e mesmo tamén á lexislación da comunidade, van precisamente nese senso. Coa nosa actuación demos cumprimento –repítolle– ás leis que vostede cre que se poden incumprir cando a vostede lle veña en gana, e, evidentemente, iso non é así. A Lei de costas e o Regulamento de costas permiten ao Goberno solicitarlle á Consellería de Medio Ambiente, neste caso, que faga un informe de estrito cumprimento sobre unha autorización ambiental. E vólvolle dicir, a autorización ambiental integrada é un instrumento que capacita a unha industria para determinadas actuacións. Ese instrumento –que é un instrumento legal– concédeo o Goberno anterior, Goberno no que a súa formación política formaba parte absolutamente consciente do que se estaba autorizando nesa autorización ambiental. O documento que ten saído desta consellería neste pasado mes é un documento que se limita estritamente a dicir se se cumpre co que di a autorización ambiental –volvo repetir– asinada polo seu Goberno cando a súa formación estaba no goberno, e non di outra cousa máis. Non di se lle gusta ou se non lle gusta, se é favorable ou se é desfavorable; o que di é se está de acordo coas emisións á atmosfera, se está de acordo coa presión sonora, se está de acordo cos límites de vertidos.
Grazas, señora conselleira.
En definitiva, señoría, este Goberno seguirá sempre cumprindo as leis.
Grazas.
Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señora conselleira. Pregunta de D. Miguel Ángel Tellado Filgueira e sete deputados máis, do G.P. Popular de Galicia, sobre a avaliación da Xunta de Galicia das oportunidades de futuro que o establecemento do hub gasístico pode supoñer para a economía da comarca de Ferrolterra
Para formular esta pregunta ten a palabra o señor Tellado.
Grazas, señor presidente. Conselleiro, boas tardes. Esta mañá asistiamos nesta Cámara do Parlamento de Galicia ao debate dunha proposición non de lei do Grupo da Alternativa Galega de Esquerda na que literalmente se pedía o desmantelamento da planta de gas de Reganosa. Os empregos directos e os empregos indirectos que dependen desa empresa nada valen para o grupo que propoñía esta iniciativa. Por iso cando ese grupo di nesta Cámara estar preocupado polo desemprego, nós simplemente temos que dicir que non lles cremos. É unha falsa preocupación, unha preocupación, ao noso modo de ver, impostada. [[Murmurios.]] Queren desmantelar a planta de gas e queren desmantelar a comarca de Ferrolterra, porque están en contra da planta de gas, están en contra da central térmica das Pontes, están en contra do tren ao porto exterior, están en contra da eólica mariña, están en contra e queren paralizar o saneamento da ría de Ferrol, están en contra tamén e queren pechar a cementeira de Narón. En definitiva, queren desmantelar a comarca de Ferrolterra. Nós, señor conselleiro, propoñemos nesta Cámara, neste Parlamento, precisamente o contrario: que a ría de Ferrol sexa un enclave estratéxico no que á planificación gasística se refire. ¿E por que? Pois porque queremos ser un referente na planificación enerxética, na planificación gasística do noso país; porque a planta de gas xera carga de traballo para o sector das reparacións de Navantia Ferrol, grazas a iso se reparan moitos gaseiros, e hoxe Reparacións de Navantia ten plena ocupación; porque a planta de gas é fundamental para os ciclos combinados, por exemplo, de Endesa nas Pontes, e para dotar de competitividade o conxunto da industria de Galicia. Por todo iso defendemos a planta de gas. Eu, señor conselleiro, non me atrevería a volver á miña cidade, á comarca de Ferrolterra, se hoxe nesta Cámara viñera eu aquí defender o peche dunha empresa da miña comarca. ¡Alá cadaquén! Nós, dende logo, non imos facer nunca esas posicións políticas. Nós traballamos na dirección contraria, defendemos a ampliación das capacidades da regasificadora da ría de Ferrol e defendemos a constitución do hub de gas natural licuado da ría de Ferrol; un proxecto no que participan a planta de gas de Reganosa, a Universidade de Santiago, a Autoridade Portuaria de Ferrol-San Cibrao, a empresa pública Navantia Ferrol e, ¿como non?, a Xunta de Galicia. Un hub gasístico que vai permitir subministrar combustible aos buques impulsados por gas e que, sen dúbida, permitirá abrir novas oportunidades para a comarca de Ferrolterra e para a súa economía. Dada a relevancia que o Partido Popular de Galicia lle damos, lle outorgamos, ao hub gasístico, queremos coñecer, conselleiro, como avalía o Goberno galego as oportunidades que supón este proxecto para Ferrolterra e, en xeral, para a economía de toda Galicia. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Tellado. Resposta do conselleiro de Economía, Emprego e Industria.
Moitas grazas, señor presidente. Señor Tellado, antes de nada, loxicamente, agradecer a oportunidade que dá a este Goberno de explicar un proxecto que entendemos que é estratéxico para Galicia, que é, efectivamente, desenvolver un hub loxístico de GNL que se enmarca dentro das políticas industriais deste Goberno, orientadas fundamentalmente non só á fixación de tecido industrial, senón tamén ao proceso de diversificación industrial. Neste caso, loxicamente a ría de Ferrol ten un protagonismo moi importante, porque esa diversificación a estamos impulsando desde o sector naval a outros sectores, como a eólica mariña, a eólica offshore e neste caso, efectivamente, o hub de GNL. Entendemos que é unha oportunidade e que Ferrol conta con todos os elementos para despuntar nunha aposta polo GNL como combustible limpo para o transporte marítimo. Entendemos que Ferrol conta con todos eses elementos, pois saben que é unha das dezasete regasificadoras que hai en toda Europa; en España temos seis, unha delas a temos en Ferrol. Contamos, ademais, cun estaleiro que é referente mundial na reparación deste tipo de barcos. Temos unha industria auxiliar competitiva tamén a nivel mundial, con capacidade para dotar de valor os proxectos que se poidan desenvolver no eido deste hub. E temos un operador recoñecido, con ampla xestión en carga e descarga de GNL, como é Reganosa. Polo tanto, estamos en disposición, efectivamente, de desenvolver este proxecto, xa que contamos con todas as infraestruturas. E proba diso é este proxecto do hub de GNL do noroeste da Península ibérica, que o que pretende é desenvolver este proxecto que permita, en torno a Reganosa, desenvolver esta oportunidade. Como sabe, este hub é un dos seis proxectos que está apoiado pola Unión Europea dentro do Programa TEN-T; un proxecto que xorde da unidade de acción entre Reganosa, Navantia, a Universidade de Santiago, a Autoridade Portuaria de Ferrol e a Xunta de Galicia, e un proxecto que tamén aposta pola innovación. ¿A oportunidade? Pois a oportunidade é non só desenvolver o que é o abastecemento de GNL, senón tamén a construción de novos buques, tanto os subministradores de GNL como os que empreguen o gas natural licuado. Unha oportunidade tamén para a reconversión de embarcacións xa construídas para o uso de GNL, e tamén, loxicamente, no eido da reparación. Estamos aproveitando estas oportunidades. A colaboración entre Navantia e Reganosa está permitindo que o estaleiro ofreza un servizo de reparación integral dos buques, un servizo que só se ofrece nestes momentos en Singapur e en Ferrol. É, polo tanto, unha oportunidade para profundar na diversificación industrial de Ferrolterra. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Réplica, señor Tellado.
Grazas, presidente. Grazas, conselleiro. Mire, grave é que hoxe un grupo veña a esta Cámara a propoñer o peche dunha empresa. Nós cremos que é bastante grave que un grupo veña a este pleno a pedir o desmantelamento dunha empresa de Ferrolterra, o desmantelamento da planta de gas. Pero dende a nosa posición é igualmente grave que esa proposta de desmantelamento, de peche, dunha empresa da comarca de Ferrolterra reciba a abstención do Partido Socialista e do Bloque Nacionalista Galego, que é o que vimos esta mañá nesta Cámara. A abstención, dende o noso punto de vista, non é unha postura válida, é unha auténtica irresponsabilidade a mensaxe que eses grupos lanzan aos 60 traballadores da plantilla directa de Reganosa. O PSOE e o BNG dinlles que a eles o seu emprego lles dá exactamente igual, e aos centos de traballadores que dependen da industria auxiliar exactamente o mesmo. Porque desa planta de gas abastécense, por exemplo, os ciclos combinados da central das Pontes; abastécese Alcoa, esa empresa que din que lles preocupa o Partido Socialista e o Bloque Nacionalista Galego. Hoxe veñen aquí porque lle queren pechar o subministro de gas. Abastécese, por exemplo, a refinería da Coruña. Nós, entendendo que AGE quere pechar todas esas empresas, o que non entendemos é a postura do Partido Socialista e do Bloque Nacionalista Galego, da súa indiferenza ante ese peche. Entendemos, por tanto, que comparten esa decisión. Nós imos defender o emprego, nós imos defender a industria de Galicia e imos promover, dende logo, a reindustrialización de Galicia, que é o proxecto que defende o conselleiro de Economía e Industria e a Xunta de Galicia. Nese sentido, conselleiro, o que lle pido é que nos concrete nesta segunda intervención como vai afectar ese hub gasístico, e a ampliación das capacidades de Reganosa, a ese proceso de reindustrialización de Galicia que promove e impulsa a Xunta de Galicia a través da súa consellería, da Consellería de Economía, Emprego e Industria. Nada máis e moitas grazas.
Grazas, señor Tellado. Turno de peche. Señor conselleiro.
Moitas grazas, señor presidente. Señor Tellado, efectivamente, o proxecto de desenvolvemento deste hub xa está sendo unha oportunidade para Reganosa polo seu posicionamento a nivel internacional. Está sendo unha oportunidade para Navantia porque está a participar, efectivamente, no proceso de reparación deste tipo de buques. Está sendo unha oportunidade tamén para a nosa industria auxiliar. E temos que seguir avanzando nesa dirección. Por iso pódolle trasladar que, efectivamente, o Programa TEN-T, que foi o programa que deu lugar a que efectivamente se desenvolvera este proxecto, pois ten unha continuidade coa iniciativa dentro do Programa CEF, o Programa Connecting Europe Facility, que vai supoñer a reafirmación do apoio europeo. Porque o apoio do hub de GNL ten un apoio europeo á actuación de Galicia na implantación do GNL como combustible marítimo. Un camiño que, entre outras medidas, vai incluír a oportunidade de impulsar o centro de excelencia que vai permitir formar o persoal necesario para o desenvolvemento deste hub. Vai incluír tamén accións de promoción e de divulgación dentro deste centro de excelencia. Vai permitir tamén un aspecto moi importante no que estamos a traballar, que é a conversión da frota pública dependente de Salvamento Marítimo. Vai supoñer tamén adaptar o amarre actual, outorgando unhas mellores condicións técnicas ao atraque de novos buques. E tamén os traballos preliminares de enxeñería de cara á construción dun novo atraque na terminal de Mugardos. Neste contexto, creo que é importante subliñar neste Parlamento que o pasado 16 de marzo se aprobou a Planificación europea de gas para o período 2015-2024, na que se inclúen unha serie de infraestruturas que van ser presentadas e desenvolvidas por Reganosa. Estamos falando de construír en Reganosa un terceiro tanque. Estamos falando de construír un segundo jetty para a planta e un novo vaporizador para duplicar a capacidade de regasificación da planta de Mugardos. Así pois, Reganosa, señorías, ten previsto un investimento de 60 millóns de euros nos próximos cinco anos só para responder ao reto da implantación de GNL como combustible marítimo. Polo tanto, é unha aposta de futuro; unha aposta que vai permitir consolidar a diversificación industrial, que vai permitir que a cifra dos negocios dos estaleiros galegos se poida incrementar, tanto pola construción de novos buques como pola participación na súa reconstrución, e, loxicamente, tamén aspectos que xa hoxe son unha realidade para Ferrolterra. Reganosa xera 65 empregos directos e uns 100 indirectos. Nestes momentos hai unha plena ocupación na área de reparacións de Navantia-Fene e tamén nos investimentos que Navantia está a desenvolver nas instalacións da ría de Ferrol. Polo tanto, señorías, un impacto na economía e no emprego da comarca de Ferrolterra que non ten ningún tipo de dúbida. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Pregunta de D. Juan Manuel Fajardo Recouso, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre as medidas concretas previstas polo Goberno galego para evitar a perda de empregos nas empresas do grupo Tragsa en Galicia
Para formular a pregunta ten a palabra o señor Fajardo.
A verdade é que o Partido Popular elixiu un mal día para dicir aquí que son os garantes do emprego en Galicia e tamén da legalidade, precisamente agora, cando temos a confirmación da noticia do procesamento dunha nova deputada do Partido Popular. Como sigan así, non lle vai quedar xente nas listas, entre imputacións e renuncias. E digo que elixiron un mal momento vostedes para falar da defensa de emprego porque fan bandeira na defensa de 60 postos de traballo en Reganosa, pero van liquidar 160 postos de traballo no grupo Tragsa en Galicia, e no conxunto do Estado, 1.336 postos de traballo. Polo tanto, esa é a nosa pregunta. Se vostedes defenden o emprego, ¿como é posible que o Partido Popular non faga nada para evitar esta destrución de emprego nunha empresa pública, sobre todo cando ten lugar a razón dun ERE presentado no 2012 por causas económicas, que foi tumbado polo Tribunal Superior, e agora o Tribunal Supremo ratifica que si se pode executar ese ERE? Polo tanto, se no 2012 había causas económicas que dicían que Tragsa tiña que reducir plantilla, se foi capaz de aguantar ata o día de hoxe mellorando as súas condicións e a súa situación, superada xa, polo tanto, esa situación, ¿como vostedes defenden que en Galicia se vaian perder 160 postos de traballo? E ademais, como se compatibiliza esta decisión política, nunha empresa pública, de despedir traballadores coa suposta recuperación económica da que vostedes alardean. Se xa saímos da crise, se estamos nunha situación económica que segundo vostedes é brillante, ¿como se pode consentir que unha empresa pública que –insisto– ten recoñecido mellorar a súa situación a respecto do 2012 cando presentou o ERE, vaia despedir 160 traballadores? Todo iso nunha empresa pública que, en moitos casos, é utilizada como un centro de colocación do Partido Popular nos seus altos cargos. Temos que recordar que, namentres van despedir 160 persoas en Galicia, manteñen salarios de máis de 150 no conxunto do Estado que cobran máis que o señor Rajoy. Salarios de cargos políticos do Partido Popular. Namentres van despedir a máis de 160 persoas en Galicia, manteñen unha situación para os seus altos cargos que é o coñecido "chupito", unha especie de compensación pola execución das obras, que reciben por encima do seu salario. E manteñen, por exemplo, para unha parte importante da plantilla, sobre todo os directivos, a utilización de coches de empresa para as súas tarefas particulares. Polo tanto, nós, como vostedes acaban de dicir aquí que defenden o emprego neste país, preguntámoslles: ¿que vai facer a Xunta de Galicia para evitar eses despedimentos en Galicia e no conxunto do Estado, sabendo que é unha empresa pública da que ademais a Xunta de Galicia forma parte da súa dirección porque forma parte do seu accionariado, ten parte no accionariado desta empresa pública? Polo tanto, vostedes teñen corresponsabilidade nesta decisión. ¿Que van facer niso? ¿Vostede podía darme o dato exacto de canto adebeda a Xunta de Galicia ao grupo Tragsa? Porque ao mellor teriamos unha fórmula para evitar eses despedimentos. Se teñen compromiso co emprego, pedímoslles hoxe aquí que nos digan que van facer para evitar que 160 familias sufran o despedimento neste país. Máis nada e moitas grazas.
Grazas, señor Fajardo. Resposta do conselleiro de Economía, Emprego e Industria.
Moitas grazas, señor presidente. Señor Fajardo, eu pregaríalle un pouco de rigor, sobre todo, na utilización dos diferentes verbos que vostede acostuma a trasladar a esta Cámara. O primeiro, manifestar a máxima sensibilidade deste goberno cos traballadores de Tragsa e con Tragsatec despois desa sentenza do Tribunal Supremo. Máxima sensibilidade e total disposición, señor Fajardo, para, efectivamente, actuar e facer todo o que estea na nosa man para colaborar cos traballadores. O primeiro que lle tiña que dicir, e que debería de preguntar seguramente, é que ata o de agora os sindicatos aínda non se puxeron en contacto con este goberno. Primeiro dato importante. Tal vez sexa, señor Fajardo, porque a empresa lles trasladou aos sindicatos que aínda non ten tomada unha decisión e que mostrou a súa disposición ao diálogo e á negociación. Tal vez sexa, señor Fajardo, porque hoxe mesmo –infórmoo– se celebra a asemblea de traballadores de Tragsa de toda España precisamente para solicitar autorización para negociar o plan de viabilidade. Polo tanto, pretender chegar aquí e intentar acusar a este goberno de liquidar postos de traballo ou de non defender os intereses dos traballadores, eu creo que é simplemente unha inconcreción máis e un exceso verbal que vostede está cometendo nesta Cámara. En calquera caso, o que si lle digo é que este goberno está á total disposición da empresa e dos traballadores para escoitalos e poñernos á súa disposición en todos aqueles mecanismos que temos no Goberno de mediación e de arbitraxe laboral. Facémolo con todas as empresas, e, por suposto, ¡como non o imos facer con traballadores que están a desenvolver o seu traballo aquí en Galicia! Ben a través da Inspección de Traballo, ben a través do Acordo galego sobre solución extraxudicial de conflitos, iso é o que nós podemos facer e o que faremos. Porque este goberno, señor Fajardo, sempre respecta a autonomía de negociación, cousa que vostede vexo que non o respecta; dende logo, nós si o facemos. Aclarado isto, que me parecía importante, eu o único que lle podo dicir é que o que vostede está a facer esta tarde ten un nome –xa llo dixen á señora Adán a semana pasada–, é oportunismo. Son vostedes uns oportunistas. No caso de AGE, ademais, un oportunismo que non busca ningún tipo de solución, porque vostede non busca ningún tipo de solución. Vostede vén aquí falar de que este goberno pretende liquidar empregos, e en ningún caso. É un oportunismo, señoría, impropio dun parlamento, que vostedes repiten pleno tras pleno porque a vostedes só lles interesa crear confusión, crear inestabilidade e, simplemente, encontrar un rédito político. Eu creo que utilizar aos traballadores para este tipo de estratexias non é propio deste Parlamento. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Réplica. Señor Fajardo.
Certamente vostede como conselleiro de Emprego dá bastante pena, por non dicir noxo. E voulle dicir por que. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Acusar a este grupo de oportunismo cando hoxe, esta mañá, os traballadores estaban na porta deste Parlamento pedindo que non foran despedidos; cando hai hoxe asembleas multitudinarias pedindo que non se executen estes despedimentos; cando lle foi negada a recepción no Parlamento de Madrid, por parte do Partido Popular, á representación sindical; cando neste Parlamento foron recibidos polos señor Balseiro e non lle dixeron nin si nin non nin nada nin todo o contrario; e cando ademais saben que o Goberno ten tomada unha decisión, que é aprazar o ERE ata despois das eleccións por cuestións electorais. ¡Iso si que é oportunismo! ¡Iso é barriobajerismo político! [[Aplausos.]] É unha forma de traballar do Partido Popular absolutamente indecente. Porque ¿sabe para que quere Tragsa o Partido Popular? Simplemente para ter un lugar onde colocar os seus cando quedan fóra das institucións ou cando perden os seus postos de traballo. Así Tragsa, eses que cobran máis que o señor Rajoy, case todos son ex alcaldes, ex concelleiros ou membros do Partido Popular. Esa é a realidade de Tragsa. Eu soamente lle digo unha cuestión. Non ten ningún sentido que se aplique un ERE de despedimentos cando o resume de viabilidade de Tragsa 2014 di o seguinte: "El grupo Tragsa ha alcanzado un importe neto de la cifra de negocios de 625 millones de euros en 2014, lo que ha supuesto un aumento del 1,8 % respecto al 2013". Non ten ningún sentido que se despida a 1.600 traballadores cando ten unhas reservas de 212 millóns de euros, o que significaría que para acabar con esas reservas terían que ter a estes traballadores durante 276 anos. ¿De que estamos a falar, señor conselleiro? Estamos a falar de que hai unha decisión política tomada, de despedir a traballadores dunha empresa para colocar a outros; unha decisión política tomada que ten que ver coa falta de compromiso. E non me fale vostede de mediación porque vostedes son parte do conflito. Non estamos falando dunha empresa privada, estamos falando dunha empresa que forma parte da SEPI, onde a Xunta de Galicia ten accións e é parte da dirección da empresa. Polo tanto, a Xunta de Galicia é unha parte interesada, non ten que mirar desde fóra, ten que posicionarse, e a Xunta de Galicia ten que dicir que se hai recuperación económica, se todo vai tan ben como vostedes defenden, non pode haber nin un só despedimento. Espero que esa sexa a súa resposta, que non van consentir nin un só despedimento, porque se non, despois das eleccións veremos quen estaba facendo oportunismo e quen estaba facendo barriobajerismo barato de política.
Turno de peche. Señor conselleiro.
Mire, señor Fajardo, non fai falta que se alporice. Podemos facer un debate con moita mesura. Eu entendo perfectamente que as miñas formas...
Silencio, por favor. Silencio.
...non sexan as súas, o cal non quere dicir que...
Señor Fajardo, silencio. ¡Silencio!
Mire, aínda que as miñas formas non sexan as súas e que cometa excesos verbais [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] permanentemente vostede...
Señor Fajardo, chámoo á orde. Señor Fajardo, chámoo á orde. É a segunda chamada a orde, á terceira sabe vostede que é expulsado. Segunda chamada á orde.
Dito isto, non significa, señor Fajardo, que a min non me interese o que lles suceda aos galegos e ás galegas. Claro que me interesa, porque mire, eu ocupo as 24 horas do meu tempo e da miña vida en defender os intereses dos galegos e os traballos dos galegos. [[Aplausos.]] E non só iso, señor Fajardo, tamén o fai o meu equipo da consellería e tamén o fai o conxunto de persoas que forman parte do Goberno. Polo tanto, eu o que si lle podo dicir é que vostede non ten máis preocupación nin máis sensibilidade polo emprego e pola situación dos traballadores de Tragsa e Tragsatec que este Goberno, pódollo asegurar. Non ten nin unha soa preocupación máis ca este Goberno. [[Aplausos.]] Polo tanto, leccións de AGE sobre defensa e sensibilidade de cara aos traballadores e de cara aos traballadores de Tragsa, ningunha. Agradeceríalle, iso si, que como galego tivese o mesmo nivel de preocupación –xa que fala de emprego– polo emprego do resto de traballadores de Galicia, porque parece que para vostedes hai traballadores de primeira e de segunda. Porque claro, cando falamos de Reganosa –que se falou esta tarde–, cando falamos de Elnosa, cando falamos de Ence, cando falamos de Meirama, cando falamos das Pontes, cando falamos da eólica mariña, cando falamos do polo aeronáutico de Rozas, parece que eses non son traballadores galegos. Eses son 15.000 galegos que terían que ir ao paro simplemente por unha decisión ideolóxica e oportunista do seu grupo parlamentario. Se quere, falamos tamén da minaría. A min gustaríame que o seu grupo mostrase o mesmo interese polo emprego na minaría, e pediríalle que utilizaran o mesmo criterio que utilizan en Andalucía respecto de Aznalcóllar. Resulta que en Andalucía é un criterio e en Galicia outro, simplemente para estar en contra deste Goberno. E unha última aclaración, señoría, para que non intente enganar a xente. Vostede sabe perfectamente que a Xunta ten unha acción de Tragsa, que é unha participación do 0,003 %, igual que o resto de comunidades autónomas, e sabe perfectamente que esta Xunta de Galicia non está representada nos consellos de Tragsa nin de Tragsatec. Moitas grazas.
Grazas, señor conselleiro. Pregunta de D. Cosme Eladio Pombo Rodríguez, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre as medidas adoptadas ou previstas pola Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria para garantirlle unha atención educativa domiciliaria de calidade a todo o alumnado de ensino obrigatorio que non pode acudir ás aulas por padecer unha enfermidade de longa duración
Para formular a pregunta ten a palabra o señor Pombo.
Grazas, señor presidente. Moi boa tarde, señorías. Señor conselleiro, no pasado mes de outubro saltou á prensa a denuncia de Nieves Villar, unha nai de Malpica que reclama unha atención educativa domiciliaria de calidade para o seu fillo Adrián. Educación domiciliaria para un neno enfermo de leucemia que por causa da enfermidade non pode acudir ás aulas xunto cos seus compañeiros. Señor conselleiro, hoxe está con nós Nieves, doulle a benvida a este Parlamento galego, porque ela, dous meses despois, aínda é símbolo da loita contra os recortes no ensino por reclamar unha atención domiciliaria para o seu fillo. O fillo de Nieves, señorías, o curso pasado facía 5º de Primaria e estivo catro meses no hospital. Hoxe segue a loitar contra a leucemia sometido a duras sesións de quimio, e agarda poder recibir a metade das horas lectivas que recibe un neno calquera da súa idade para non perder tamén a súa formación educativa. Cursa hoxe 6º de Primaria, e aínda debe seguir loitando seis meses máis cun duro tratamento. Nieves non entende, señor conselleiro, o durísimo comportamento da Consellería de Educación, que non quere escoitar a unha nai que reclama para o seu fillo a metade das horas que reciben os seus compañeiros no colexio. Señor conselleiro, ¿por que tanta dureza? Loitar contra o cancro e tamén ter que loitar por reclamar o dereito dun neno a ter unha atención educativa na casa para non perder tamén no aspecto educativo. A normativa da Xunta establece que a atención educativa domiciliaria terá como finalidade a continuidade do proceso formativo do alumnado que por enfermidade non poida asistir con regularidade ao centro por un período prolongado de tempo. ¿Como se garante, señor conselleiro, a continuidade do proceso formativo con tres horas de atención domiciliaria na casa, ou con catro, á semana? Señor conselleiro, Adrián mantén a súa ilusión a pesar de que a leucemia o 8 de xaneiro o puxo a proba. Mais nin el nin a nai se deron por vencidos, mesmo nin cando el quedara nos 32 quilos; hoxe recuperou xa os 50, e Adrián e máis Nieves recuperan vida. Señor conselleiro, é unha obriga da consellería manter a ilusión de todos os Adriáns de Galiza mantendo unha atención educativa domiciliaria que garanta a continuidade do proceso educativo. Señor conselleiro, hoxe temos con nós unha nai que reclama que a consellería mire por todos os nenos que agardan unha atención domiciliaria de calidade. Díganos, señor conselleiro, que medidas tomou a consellería para garantir unha atención educativa domiciliaria de calidade para todos...
Moitas grazas, señor Pombo. Ten a palabra o conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez.
Grazas, presidenta. Boas tardes. É certo que nos últimos tempos, nos últimos días, se está a falar de atención educativa a domicilio en Galicia, e que se está a relacionar todo este sistema cun caso concreto dun neno de Malpica. Tamén aproveito para saudar á súa nai e tamén para desexarlle a máis pronta recuperación posible a este neno. Mais non é menos certo, señor Pombo, que na actualidade –e levamos así durante varios meses– suele haber un número oscilante de entre 30-40 nenos que están nunha situación moi semellante, é dicir que por enfermidade non poden acudir con carácter ordinario ás súas clases. Dende hai tamén tempo –e tamén non é menos certo isto–, señor Pombo, hai un servizo educativo adaptado a estas situacións, tanto nos propios hospitais, cun servizo de atención hospitalaria, como cun servizo de atención a domicilio dende o cal a Xunta pretende aportar un apoio educativo aos nenos que están nesta situación. Dende xa hai tempo, cóntase cun marco xurídico en Galicia semellante a outras comunidades autónomas; é dicir, non hai ningunha comunidade autónoma que teña unha lei específica, si hai diferentes decretos. Galicia tamén conta cun decreto, neste caso o Decreto de atención á diversidade, do ano 2011, onde se regula e se recolle todo o que ten que ver coa atención educativa hospitalaria e domiciliaria. Dicir, neste sentido, que tamén nos últimos tempos se pretendeu dar un novo pulo dentro dun marco global, dentro do marco global da Estratexia galega de convivencia 2015-2020, para impulsar aínda máis este tipo de cuestións. E froito disto púxose á disposición na comunidade educativa o pasado venres, precisamente, un novo protocolo, que é o protocolo de atención educativa a domicilio, que basicamente o que vén plantexar é formalizar, regular e dar unha resposta educativa rápida e áxil a este tipo de casos. Este protocolo –que supoño que vostede xa coñece, señor Pombo–, baséase en catro piares. O primeiro piar é garantir a asignación dos medios, dos recursos necesarios para atender todos os casos que se produzan neste materia, tanto en hospitais como a domicilio; é dicir, poñer á disposición das familias os medios precisos e necesarios para dar unha cobertura educativa neste caso. O segundo é tamén incorporar medios tecnolóxicos, recursos tecnolóxicos, para poder implementar procesos, baseados en novas tecnoloxías, entre as familias, os domicilios e tamén os centros educativos, obviamente coa supervisión dos titores e coa supervisión do profesorado. O terceiro é reforzar tamén a coordinación entre os departamentos sanitarios e educativos, entre educación e sanidade, para ter uns tempos máximos e mínimos de resposta partindo –entendo eu– dunha prioridade na cal estaremos de acordo, que o que é máis importante nestes casos, sen dúbida, é lograr unha saída sanitaria...
Moitas grazas, señor conselleiro.
...para os nosos alumnos. E a cuarta –por último– é articular medidas de formación para o profesorado. Nada máis e moitas grazas.
Grazas. Réplica do señor Pombo Rodríguez.
Señor conselleiro, é certo que hai un protocolo, mais xa o había. Xa tiñamos unha normativa que dicía que a continuidade do proceso formativo do alumnado represéntao a atención domiciliaria, e que había garantía de recursos para o máximo desenvolvemento das potencialidades do alumno. Iso estaba xa no papel, pero non ocorría na realidade, porque a esta nai que está aquí ofrecíanlle tres horas de clase, e está pagando ela máis de 12 do seu peto para que o seu fillo non perda. Polo tanto, unha cousa é o que se pon no papel e outra cousa son os dereitos. Nieves quere que o seu fillo, que recuperou a súa vida, poida recuperar a continuidade do proceso formativo no seu domicilio, que dispoña deses recursos que están no papel, necesarios para que o cancro non sexa quen de discriminalo dos seus compañeiros, para que poida incorporarse ao instituto o vindeiro ano, a pesar de que –xa digo– ten que seguir loitando seis meses máis contra o cancro. Nieves veu hoxe ao Parlamento porque hai moitas familias, señor conselleiro, na Galiza –e vostede o sabe– con fillos enfermos de cancro que non reciben atención domiciliaria de calidade. Poden recibir unha hora ou dúas ou tres ou catro á semana, pero eses pequenos e esas pequenas precisan de máis compromiso real por parte da consellería. Señor conselleiro, eu, desde logo, aproveito para parabenizar tanto a Nieves como as ANPA galegas, que grazas ao seu traballo [[Aplausos.]] fixeron que a consellería se movese e que falase nun papel dos dereitos que están, pero eses dereitos teñen que chegar ás familias. Por iso eu pediríalle que na última intervención aproveitara, señor conselleiro, para dicirlle a esa familia que está aí, e a todas as familias, que haberá profesorado suficiente, con formación específica, para cubrir o horario que precise o alumnado, porque, despois de 13 anos dunha normativa que existe, supoño que vostedes saben que enfermidades hai e cantos alumnos son afectados e que recursos precisan. Señor conselleiro, mesmo penso que podería aproveitar para falar con esta nai...
Moitas grazas, señor Pombo.
...mirarlle aos ollos e dicirlle que...
Moitas grazas, señor Pombo, rematou o seu tempo. Réplica do conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, don Román Rodríguez.
Señor Pombo, creo que imos coincidir os dous en que unha sociedade digna debe darlle unha resposta axeitada a este tipo de situacións. Sen dúbida estaremos de acordo. A Xunta de Galicia teno feito, e con este protocolo vaino facer mellor, sen dúbida. Vaino facer mellor. Voulle dicir outra cuestión. Creo que a asignación de recursos educativos non debe facerse dun xeito arbitrario, non debe facerse. Debe atender a criterios de especialistas, tanto sanitarios como educativos. Mire, neste protocolo, o que se fixa e se garante son os recursos precisos, e vostede o dixo. Recursos precisos, novos mecanismos de formación e novos mecanismos tecnolóxicos. Vostede o dixo, e este protocolo vaino facer. Mire, nós o que non compartimos –e tamén o digo claramente– é que haxa que poñer un número concreto e exacto de horas de atención. ¿Por que? Porque cada caso é diferente. Cada caso, cada neno que está nesa situación, ten unha situación diferente, e é necesario ter un programa individualizado para cada neno, onde se fixe coa titoría, co servizo de orientación, co servizo de inspección e cos servizos médicos a realidade concreta e a necesidade concreta de cada neno. Cada neno é diferente, cada caso é diferente e debe abordarse dun xeito diferente, sen dicir doce e media para todos ou oito, ¿por que non oito?, ¿por que non quince? Voulle dicir un dato que non sei se o coñece. Hai en Galicia nenos que teñen por riba das 12,5 horas de atención a domicilio porque dende o punto de vista sanitario e educativo os servizos técnicos –non arbitrarios, políticos, meus ou de calquera– o din. Co cal creo que nese sentido hai que ser un pouquiño máis prudentes. En todo caso, o que si lle digo é o seguinte. O novo protocolo vai permitir concretar, vai permitir desenvolver, unha serie de cuestións que van mellorar un sistema que xa funcionaba relativamente ben. Mire, vai haber un tempo máximo de atención dende que hai unha situación sanitaria fixada. Vai haber un seguimento mensual, unha coordinación mensual entre os profesores e os titores, vai haber unha mellor formación do profesorado, vai haber unha achega de recursos técnicos e tecnolóxicos ás familias que o precisen. Vai haber tamén un programa educativo e individualizado, vai haber unha maior coordinación entre educación e sanidade, vai haber programas de innovación educativa. Agora, do que temos que partir sempre é do criterio técnico, criterio que van decidir o Servizo de Inspección, o Servizo de Orientación e o Servizo Sanitario, e, en función de cada caso, poñer á disposición destas familias todos os recursos que sexan precisos, porque o máis importante, sen dúbida, é garantir unha educación de calidade. Voulle dicir unha cousa, señor Pombo, nun tema tan sensible coma este, ¡tan sensible coma este!, non pode valer todo. Non se poden mezclar intereses alleos á situación sanitaria ou educativa dun neno como pode ser Adrián, ou outros adriáns, con intereses políticos partidistas. Non pode valer absolutamente todo, señor Pombo. Voulle dicir unha cousa –e dígoo aquí publicamente–, desexo de todo corazón que Adrián –igual que todos os nenos– teñan unha saída rápida a nivel sanitario e educativo.
Moitas grazas, conselleiro.
Pero non pode valer todo, e hai que poñer os recursos que sexan precisos con base en criterios técnicos. Nada máis e moitas grazas. [[Aplausos.]] Pregunta de Dª María Concepción Burgo López e catro deputados/as máis, do G.P. dos Socialistas de Galicia, sobre a opinión da Consellería de Sanidade respecto do cumprimento por parte do Hospital Universitario Lucus Augusti, de Lugo, dos criterios definidos pola Sociedade Española de Cardioloxía para abrir unha unidade de Hemodinámica 24 horas
Ten a palabra a señora Burgo para formular a súa pregunta.
Non teño...
Déanlle voz ao escano da señora Burgo, por favor.
Agora si. Moitas grazas, presidenta. Moi boas tardes, señorías. Señor conselleiro, seguramente vostede sabe –se non coméntollo eu, señor Vázquez– que entre todas son moitas as promesas incumpridas polo señor Feijóo coa cidade e coa provincia de Lugo. A que máis preocupa a todos os lucenses é o incumprimento de implantar os servizos de Radioterapia, Medicina nuclear e Hemodinámica 24 horas no Hospital Lucus Augusti; unha promesa feita polo señor Feijóo a comezos de 2011 e non cumprida a finais do ano 2015. Tenlle que dicir vostede, señor conselleiro, ao señor presidente que, ao igual que non hai transplantes de fígado no hospital de Vigo, tampouco hai radioterapia nin medicina nuclear no hospital de Lugo, porque ter unha habitación non é ter o servizo. Pero hoxe, de todos estes servizos que non temos en Lugo, quería falar de Hemodinámica 24 horas. Temos unha hemodinámica en horario de oficina, é dicir, aberta de 8 a 3, de luns a venres; en toda unha semana está aberta 35 horas e está pechada 133 horas. Os lucenses a través de asociacións, de manifestacións, da Federación de veciños, das institucións, e o Partido Socialista tamén, levan dende o 2011 intentando facer entender ao Partido Popular que se están perdendo vidas de lucenses que seguramente poderían salvarse. Neste longo camiño, os voceiros de sanidade do Partido Popular, e mesmo as súas antecesoras na Consellería de Sanidade, puxeron toda clase de desculpas para non ter o servizo de Hemodinámica 24 horas. Unha das desculpas era que non había criterios profesionais; é dicir, criterios dos cardiólogos, para implantar Hemodinámica 24 horas, a pesar do que dicían os cardiólogos, pero que non había eses criterios. Hoxe xa non se pode dicir isto –como vostede sabe– porque o proxecto Incardio, da Sociedade Española de Cardioloxía, que busca indicadores de calidade para as unidades asistenciais do corazón, acaba de publicar que hai uns criterios básicos. Un, que todos os hospitais que asisten a 300.000 habitantes teñen que ter Hemodinámica 24 horas e facer máis de 100 anxioplastias primarias ao ano. Todo isto o cumpre a provincia de Lugo, señor conselleiro, e como cumpre todos os criterios dos cardiólogos, eu pregúntolle: ¿como valora vostede estes criterios dos cardiólogos? ¿Como valora...
Moitas grazas, señora Burgo.
...as conclusións do proxecto Incardio?
Ten a palabra o conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña.
Señora presidenta. Señorías. Boa tarde. Hai que partir dun feito, que o modelo asistencial de hemodinámica en rede existente en Galicia é efectivo e seguro. Creo que é o primeiro que hai que sinalar. Quero destacar que Galicia é unha comunidade autónoma que, pese ao avellentamento da súa poboación, maior que o doutras comunidades, presenta uns resultados na atención ao infarto agudo de miocardio mellores que a media do Sistema nacional de saúde, e nisto ten moito que ver o noso Programa Progaliam, que coñecerá vostede, o Programa galego de infarto agudo de miocardio, probablemente o mellor de toda España para infarto agudo de miocardio. No que á sala de Hemodinámica se refire, conforme ao último informe do estudo Recalcar da Sociedade Española de Cardioloxía, Galicia ten unha sala por cada 274.000 habitantes, dotación moi superior ao estándar recomendado pola propia sociedade. Vostede dá un dato de 300 e o que hai publicado terá 400.000, o estudo Recalcar. O modelo de gobernanza definido para o conxunto de salas está baseado no funcionamento en rede. Galicia dispón de tres unidades de Hemodinámica que dan cobertura asistencial ás áreas norte –A Coruña, Ferrol e Lugo–, centro –Santiago e Pontevedra– e sur –Vigo e Ourense–, cunha distribución poboacional de 1.070.000, 750.000 e 950.000 habitantes. Este reparto comporta o número suficiente de pacientes que garante o volume de actividade necesario para a obtención dos mellores resultados clínicos, porque a pericia é moi importante nestes especialistas, e iso dáo, loxicamente, o número de intervencións que fan ao ano. Este modelo organizativo recolle así as recomendacións da rexionalización e de funcionamento en rede, que constitúen dúas das principais recomendacións do referido estudo Recalcar. En concreto, pregunta vostede polo infarto agudo no HULA. Como ben sabe, a provincia de Lugo dispón nestes momentos dunha sala de Hemodinámica que puxo a funcionar este Goberno en xaneiro de 2014. Paréceme que non é adecuado o termo servizo de oficina, porque con todos os respectos á función administrativa, creo que é algo moito máis importante do que estamos falando. Nós respectamos a opinión dos profesionais e contamos con eles na toma de decisións, por iso o pasado 17 de abril asinouse un documento consensuado con todos os xefes de servizo de Cardioloxía de Galicia –con todos os xefes– en relación á atención do infarto agudo de miocardio, e acordábase dispor dun rexistro galego que permitise extraer información e efectuar un seguimento prospectivo aos pacientes para que calquera toma de decisión se poida basear en resultados obxectivos e reais. Non se trata dunha decisión política, trátase dunha decisión técnica polos mellores especialistas que temos na comunidade. No deseño dos rexistros, na definición de parámetros que se recollen nel, participaron profesionais designados desde estes servizos. A creación do dito rexistro formalizouse mediante a publicación no Diario Oficial de Galicia da Orde do 11 de maio de 2015, pola que se crea o Rexistro galego de infarto agudo de miocardio.
Moitas grazas, conselleiro.
No rexistro inclúense os datos dos pacientes afectados...
Moitas grazas.
...por infarto agudo de miocardio con elevación do segmento ST que sexan atendidos nos centros sanitarios pertencentes ao sistema público de saúde. [[Aplausos.]] Un dos obxectivos do rexistro...
Conselleiro, no segundo turno remata.
Como queira.
No segundo turno. Señora Burgo.
Señor conselleiro, o Servizo de Hemodinámica é efectivo e seguro, non teño dúbida, alí onde existe, claro. Onde non existe, non pode ser nin efectivo nin seguro, e en 133 horas á semana non existe en Lugo. Sabe vostede –espero que o saiba– que o 60 % das persoas cun infarto na provincia de Lugo teñen que ir á Coruña, e que a media para recibir unha anxioplastia primaria está en 178 minutos, moi por enriba dos 120 minutos preceptivos polos cardiólogos. A verdade, preocúpame que vostede non coñeza as conclusións do Proxecto Incardio, pero están publicadas na Revista de la Sociedad Española de Cardiología. Están alí publicadas, pode lelas, non son 400.000, son 300.000. E as medias non nos serven de nada, señor conselleiro, porque resulta que en Lugo non existe esa media de Hemodinámica 24 horas por cada 274.000 habitantes porque non existe Hemodinámica 24 horas. Polo tanto, as medias de ti comes unha mazá e eu outra non serven, señor conselleiro. Pero se quere ese rexistro único –que máis que un rexistro único é o rexistro interminable porque nunca está feito, e que vostedes sempre falan del–, non é necesario para saber –porque o din os mesmos cardiólogos– que en Lugo hai un 45 % máis de mortalidade por infarto aos 30 días e que a mortalidade a un ano de ter o infarto supera seis veces, ¡seis veces!, a media de Galicia, señor conselleiro. Vostedes están xogando coa vida dos lucenses, xa o dixemos moitas veces. Están gastando vidas que podían salvarse se vostedes teñen a vontade política de poñer alí Hemodinámica 24 horas. E os veciños, e nós mesmos, imos seguir...
Grazas, señora Burgo.
...reivindicando...
Grazas. Ten a palabra o conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña.
Señoría, seguramente saberá máis ca min de hemodinámica, posiblemente sexa así. Pero, mire, o señor don José Manuel Vázquez Rodríguez, don Andrés Íñiguez Romo, don José Ramón González Juanatey, don Óscar Díaz Castro, don Carlos González Juanatey, don José Penas Cortés, don José Antonio Iglesias Vázquez, entre outros, firman este documento que di: "En calquera caso, respecto ao funcionamento das salas de Lugo e Ourense na xornada 24 horas, a opinión maioritaria e a conveniencia de non modificar o actual modelo organizativo en tanto non se dispoñan de datos obtidos a partir do rexistro que se implantará e que estes así o aconsellaran". Falouse dese rexistro –aprobado neste Pleno– de seis meses para a valoración de toma de decisións cos resultados que se obteñan. Será valorado por técnicos –non por políticos– e a decisión sairá deses rexistros. É a única forma de poder facer as cousas ben. O que pasa é que vostedes non están de acordo e chegan a negar que haxa radioterapia en Lugo. Temos xa o aparataxe colocado e estará en funcionamento en moi pouco tempo. ¿Que están facendo neste momento? A formación do persoal. A diferenza é un mes arriba ou un mes abaixo, pero vai haber radioterapia en Lugo; igual que vai vai haber medicina nuclear, pero xa. [[Murmurios.]] O que pasa é que prefiren negalo e dicir que a tal día non funciona. Hai. A Xunta está convencida da mellora das condicións [[Murmurios.]] dos servizos sanitarios e, desde logo, imos seguir pelexando. Pero creo que é importante que aquí falen os que saben, os especialistas, e os que firman isto [[Murmurios.]] son os que saben, [[Murmurios.]] estes son os que saben. [[Murmurios.]] Ademais, aprobouse neste Parlamento –que creo que é libre– a opción de esperar aos resultados para facer o que nos din os especialistas. [[Murmurios.]] E creo que debemos respectar e tratar con iso o que é un servizo importante, un servizo de hemodinámica que está funcionando moi ben. Desde logo, nós aterémonos ás consecuencias dun rexistro que está en marcha e aprobado no DOG. Moitas grazas.
Grazas, conselleiro. Pregunta de D. Gonzalo Trenor López e oito deputados/as máis, do G.P. Popular de Galicia, sobre a situación na que se atopa a cesión por parte do Concello da Coruña do espazo para a construción do centro de saúde no mercado de Santa Lucía
Ten a palabra o señor Trenor.
Señorías, nos últimos seis meses o Goberno en minoría da Coruña, talvez pola súa inexperiencia, talvez polo seu seu sectarismo, [[Murmurios.]] falou mal da miña cidade, da nosa cidade, en todos os foros que puido. Paralizou as inversións por máis de 4 millóns de euros nos barrios; bloqueou a inversión de 10 millóns de euros para ampliar e mellorar Alfonso Molina –que a usan todos os días máis de 100.000 cidadáns–; fixo un boicot a Inditex e aos seus miles de traballadores; duplicou os impostos para as empresas que operan no porto; duplicou tamén os prezos das actividades deportivas, [[Murmurios.]] asfixiou economicamente a Orquestra Sinfónica de Galicia; [[Murmurios.]] opúxose ao porto exterior; non cumpre cos pagos a pequenas empresas que fan traballos para o concello; non devolve a extra aos funcionarios e subiu os impostos municipais para as familias, [[Murmurios.]] para o comercio e para as pemes. [[Murmurios.]] Ademais, este novo Goberno de minorías, sectario, racha coa colaboración e o diálogo institucional e pon paus nas rodas de todas as administracións que fan inversións ou que prestan servizos na Coruña...,
Silencio, por favor.
...bloqueando calquera proxecto do Estado, da Xunta ou do porto. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Señor Vázquez Almuíña, [[Murmurios.]] nos barrios da Falperra e do ensanche é necesario e é demandado un novo centro de saúde. O anterior alcalde da cidade [[Murmurios.]] , o señor Negreira, traballou para iso, [[Murmurios.]] e acadou o compromiso do Goberno galego de que, cando remataran todos os trámites municipais e se fixera a cesión do espazo, a Xunta executaría a obra. Os trámites municipais e a cesión tiñan que ser xa unha realidade a finais deste ano como moi tarde. Sen embargo, o alcalde e o seu equipo de goberno fixeron declaracións aos medios de comunicación acusando ao Goberno galego de non querer facer este centro de saúde e dicindo que o concello xa ten feito todo o que dependía del: trámites, obras e cesión do espazo. Aínda que ao meu grupo non lle consta isto, e sabemos que non se aprobou ningunha cesión nin na Xunta de goberno nin no Pleno municipal, tanto o alcalde como os seus concelleiros insisten no contrario. Entenderá, señor conselleiro, que a nosa perplexidade é máxima, a desinformación na cidade da Coruña é máxima e a preocupación dos veciños tamén á máxima. [[Murmurios.]] Por isto, señor conselleiro, ¿pode clarexar cal é a situación real, a día de hoxe, da cesión do espazo para facer o centro de saúde no mercado de Santa Lucía?
Grazas, señor Trenor. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Prego silencio, por favor. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Ten a palabra o conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña.
Señora presidenta. Señorías. Boa tarde. Efectivamente, o concello da Coruña dispón dun recinto que estivo destinado a mercado local, denominado mercado de Santa Lucía, situado na rúa Inés de Castro, cunha superficie aproximada de 4.315 metros cadrados. En outubro de 2014 asinouse entre a Consellería de Sanidade, o Servizo Galego de Saúde e o Concello da Coruña un protocolo de cooperación que tiña por obxecto establecer un programa funcional para determinar os novos usos sanitarios do recinto, vinculado á prestación de servizos sanitarios no termo municipal. Como non podería ser doutro xeito, o dito programa funcional para os novos usos sanitarios [[Murmurios.]] vai incluír os seguintes aspectos: ámbito poboacional potencialmente atinxido, impacto socioeconómico, actuacións mínimas necesarias e infraestruturas, potenciais usos sanitarios, distribucións competenciais e actuacións conxuntas, estimación dos custos asumibles, xustificación das vantaxes que supón a implantación dos usos sanitarios, e tamén o plantexamento de alternativas viables. Tralas eleccións municipais, nunha reunión celebrada na nosa consellería co novo alcalde, reiterouse o compromiso de Sanidade acordado coa anterior corporación relativo a este centro e recordóuselle que un trámite imprescindible é a cesión destes espazos. O pasado 1 de outubro, representantes da Consellería de Sanidade, o Sergas e o Concello da Coruña realizaron unha reunión na que se estableceron as bases para o estudo de viabilidade dos novos usos sanitarios deste recinto de titularidade municipal, e acordouse modernizar as infraestruturas da rede de atención primaria. Loxicamente, nós queremos facelo de xeito sostible, para mellorar tanto a asistencia prestada aos cidadáns como o contorno de traballo dos nosos profesionais. Reiteramos, non obstante, que precisamos a cesión dos correspondentes terreos. Está definida, así mesmo, unha folla de ruta acordada co concello e os prazos previstos inicialmente para o desenvolvemento de todas as accións, que son as seguintes: no 2016, elaboración e aprobación do proxecto e licitación das obras municipais por parte do concello; e no 2017, finalización das obras municipais e inicio das obras do centro de saúde por parte da consellería. O que queda como dous puntos claves para nós é: Punto primeiro. A obra inicial, correspondente coa parte de uso municipal e a envolvente do edificio, xestionarase polo concello trala aprobación dun proxecto previamente consensuado coa Consellería de Sanidade. E punto dous. Posteriormente, realizarase unha cesión da parte do edificio destinado a centro de saúde e poñerase á disposición o mesmo para a execución da obra correspondente á consellería. A este respecto, quero clarificar que no momento actual non hai ningunha cesión cara ao Sergas. Moitas grazas.
Grazas, conselleiro. Réplica do señor Trenor López.
Señor conselleiro, sabiamos que a Marea está a paralizar e bloquear todos os proxectos e inversións na Coruña. Pero agora sabemos tamén que ademais o concello está a mentir e está a enganar os cidadáns. O seu alcalde, o alcalde Ferreiro, mente e engana os coruñeses. [[Murmurios.]] Señor Vázquez Almuíña, ¿estame vostede a dicir que a cesión que a Marea está a dicir que xa está feita non é certo? Señor conselleiro, ¿dime vostede que o mesmo alcalde que está a criticar a Xunta de Galicia por non ter orzamentado este ano o centro de saúde é quen o propuxo?, ¿que ese mesmo alcalde propuxo aprazar esta infraestrutura para o 2017? ¿Dime vostede que a Marea aprazou para o próximo ano o que tiña que estar xa realizado neste? Dígame vostede, conselleiro, se pode, que pasou con ese concurso de ideas que tiña que estar xa resolto. Esa Marea, a marea da parálise, da improvisación e do bloqueo [[Murmurios.]] ten a obriga de pasar dos platós e as entrevistas [[Murmurios.]] aos feitos. [[Murmurios.]] De poñerse a traballar para determinar o espazo que ocupará o centro de saúde e poñelo á disposición da consellería, coa maior urxencia posible, para que a obra poida executarse. [[Murmurios.]] Pídolle, señor conselleiro, que non se confíe, non sexa que a incapacidade para xestionar da Marea [[Murmurios.]] impida que este proxecto, que é un proxecto necesario e é un proxecto demandado pola cidadanía, sexa unha realidade. E xa que o alcalde non vela polo interese dos coruñeses, pídolle, señor conselleiro, que vele vostede polo interese e pola saúde dos nosos veciños. [[Murmurios.]] Señor conselleiro, para que non haxa ningunha dúbida, ¿pode recordar, por favor, a folla de ruta acordada co Concello da Coruña das Mareas? [[Murmurios.]] Moitas grazas.
Moitas grazas, señor Trenor. Por favor, escoitemos. Ten a palabra o conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña. [[Murmurios.]] Por favor, só lle dou a palabra ao conselleiro.
Boa tarde de novo. Señoría, penso que este proxecto é bo para a cidadanía da Coruña. Permitirá, sen dúbida, acadar unha mellora dos servizos á poboación, un potencial incremento e diversificación da oferta de ditos servizos, así como unha dinamización da zona e do seu entorno. Isto implica, obviamente, a avaliación e o estudo das posibilidades do recinto para acadar ditos obxectivos. Esta obra, como tantas obras que estamos a facer, enmárcase dentro dunha das liñas estratéxicas do Sergas, que é modernizar as infraestruturas da rede de atención primaria. [[Murmurios.]] Queremos facelo de xeito sostible, para mellorar tanto a asistencia prestada aos cidadáns como o contorno de traballo dos nosos profesionais. Reiteramos, non obstante, que precisamos da cesión dos correspondentes terreos. Está definida, así mesmo, a folla de ruta acordada co concello e os prazos previstos inicialmente para o desenvolvemento de todas as accións, que son os seguintes –recórdoo porque creo que deben quedar claros para que non haxa ningún tipo de dúbidas–: no 2016, elaboración e aprobación dese proxecto e licitación das obras municipais por parte do concello. Quero recordar que isto é un mercado, e unha parte vaise dedicar a centro de saúde e outra parte terá outros usos non sanitarios que elixirá o Concello da Coruña. No 2017 é cando finalizarán esas obras municipais e iniciaranse as obras do centro de saúde por parte da consellería. Moitas grazas.
Grazas, conselleiro. Pregunta de Dª María Montserrat Prado Cores, do G.P. do Bloque Nacionalista Galego, sobre as actuacións previstas polo Goberno galego para a inclusión da vacina do meningococo B no calendario de vacinación
Ten a palabra a señora Prado.
Moi boa tarde de novo, señor Almuíña. Mire, o caos, a confusión e a alarma que están xerando coas vacinas é monumental. Eu quero trasladarlle a preocupación do Bloque Nacionalista Galego, preocupación que é parella coa preocupación de nais, de pais e de profesionais, porque toda a actuación levada a cabo polos gobernos do Partido Popular –é dicir, polo ministerio e pola súa consellería– coas vacinas é tan caótica e de tal despropósito que cada día, lonxe de normalizarse a situación, non fai máis que medrar a alarma xerada en torno ás vacinas. Mire, a meninxite B é unha patoloxía grave que afecta fundamentalmente a nenos e a nenas. Iso ata eu, que non teño o seu nivel espectacular, teño esa información. É responsable de 7 de cada 10 casos de meninxite, e causa moita preocupación porque, como vostede ben sabe, pode deixar graves secuelas e causar a morte. Galiza é unha das zonas do Estado español onde hai máis prevalencia desta enfermidade; ocupa o terceiro lugar, só por detrás de dúas comunidades. E esta alarma está perfectamente xustificada porque no último ano sabe perfectamente que foron doce os casos que se produciron e cinco as persoas mortas. Hai alarma pola gravidade da doenza, pero sobre todo hai alarma pola xestión que vostedes levan realizado; unha actuación errática, que si, que non, só dispensación en hospitais para grupos de risco, peregrinaxe a Portugal dos pais e das nais. Logo, a presión social fixo que cambiaran de parecer, e a partir do 1 de outubro autorizaron a prescrición médica non restritiva e a venda libre en boticas. A partir de aí, vostedes bordaron o caos e a alarma. Primeiro, crean discriminación por razón económica. A vacina pode pasar a administrarse, pero só a poderán administrar aquelas familias que teñan dispoñibilidade económica para mercala, porque, como vostede sabe, cada unha das doses custa máis de 100 euros. Logo, falta de previsión. Ao dar ese pistoletazo de compra nas boticas a partir do 1 de outubro, resulta que non tiveron a precaución de ver se había abastecemento ou non. ¿Consecuencia? Listas de espera de centos de persoas. A información que sae aínda hoxe nos medios de comunicación é que as boticas din que ata febreiro non se vai poder normalizar a situación porque lles están subministrando pinga a pinga as doses. Alarma ao establecer a prioridade, xa que vostedes lles piden aos pediatras que llela receiten só aos nenos menores de dous anos porque son grupo de risco. A miña pregunta, señor conselleiro, é ¿pódese facer unha xestión peor? ¿Por que non se inclúe no calendario vacinal, e de forma gratuíta, a vacina da meninxite B, señor conselleiro? Porque o único que están conseguindo vostedes é angustia, confusión, desesperación e improvisación. E o que queda de manifesto é unha total falta de...
Moitas grazas, señora Prado. [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] Moitas grazas. [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] Ten a palabra o conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña.
Señorías. Señora Prado. Os coñecementos que eu vou expor aquí non son meus. Eu estou ao nivel que pode estar vostede, de verdade. O que pasa... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, non, o que pasa é que eu, loxicamente, me baseo nos informes dos técnicos, da xente de saúde pública, da xente que sabe, sobre todo neste caso, de vacinación. A Xunta foi un dos que pelexou para que se incluíra a venda en farmacias da vacina da meninxite B. E teño que recordarlle que a autorización a dá o ministerio; non a dá a Xunta de Galicia nin a Consellería de Sanidade, é o ministerio. E a Xunta foi unha das cousas que levou a Madrid, e conseguiu, con outras comunidades, que se incluíra dentro da venda en farmacias. O que si teño que dicir claro é que non hai que asustar tampouco á poboación. A comunicación que hai aos pediatras, precisamente, é falando das indicacións reais desta vacina. Moi poucos países están financiando neste momento a vacina da meninxite B. Nisto o que se fai é unha revisión dos servizos de saúde pública, de pediatría, en cada país, a nivel europeo, a nivel nacional e por comunidades. A incidencia da meninxite B neste momento en Galicia é a máis baixa da súa historia. Seguramente, cando nós eramos nenos a incidencia era moito maior, e ningún de nós está vacinado da meninxite B. [[Murmurios.]] Entón, cando os técnicos, a comunidade científica, nos informan sobre a necesidade dunha vacinación, nós solicitamos a través do Consello Interterritorial que sexa incluída no calendario vacinal. A día de hoxe non se incluíu porque se considera que aínda non hai incidencia suficiente para iso. Pero si dicir que hai vacina para todos os grupos de risco, que están moi clarificados, non hai dúbida ningunha. Si é certo que hai desabastecemento a nivel europeo, e está ocorrendo porque a demanda foi moi superior ao que establecen os propios países. Loxicamente, aquí teremos que tratar entre todos –creo que é necesario– de dar a información adecuada. Por iso se lles transmite aos pediatras e aos médicos de saúde pública que dean unha información axeitada. E a información axeitada é que o grupo máis afectado é de 0 a 2 anos; polo tanto, temos que incidir sobre iso. Esa información é tan importante porque as vacinas teñen tamén efectos secundarios, e hai que valorar os riscos dos efectos secundarios e a mellora da prevención desa enfermidade. Polo tanto, neste momento a comunidade científica non ten claro –e en Galicia, por suposto– que sexa necesario incluíla dentro do calendario vacinal. Pero é un tema que se está revisando continuamente, e os comités e o Consello Interterritorial decídeno revisando cada pouco tempo como está a incidencia da enfermidade, nese caso a meninxite B, ou de calquera outra.
Moitas grazas, conselleiro. Réplica da señora Prado Cores.
Mire, señor Almuíña, eu pídolle que non se agoche detrás dos argumentos científicos. A Asociación Española de Pediatría asegura que a vacina do meningococo B presenta un perfil a incluír en todos os calendarios vacinais. Vostedes agocháronse no tema de que había que acordar a evidencia científica, e resulta que a Axencia Europea do Medicamento xa fixo informes onde queda demostrada a evidencia científica de que inmuniza a poboación, co cal é unha escusa súa, porque supoño que esa evidencia científica... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] Non, a evidencia científica sería a mesma hai uns meses, cando decidiron que soamente en hospitais, que agora, que permiten que haxa venda en farmacias. Se a eficacia e a seguridade da vacina está contrastada e asegurada, se está autorizada pola Axencia Europea do Medicamento, se está autorizada pola Axencia Estatal do Medicamento, se a efectividade está contrastada, ten que estar incluída no calendario vacinal, non poden vostedes estar discriminando a poboación galega, os nenos e nenas galegos, entre aqueles que teñan recursos ou non teñan recursos para pagala. Con esta nova que acaba de saír hoxe, de que van poder pagala co cheque bebé, non sei se vostede cre que con iso queda solucionado o tema, pero hai moitas familias que non poden, con cheque bebé ou sen cheque bebé, afrontar o custo desta vacina. E se a vacina é segura e se permite a súa prescrición, ¿por que só é para quen poida pagala? Esa é a pregunta que quero que me conteste hoxe, señor Almuíña, ¿por que soamente é para quen poida pagala? Dende logo, no BNG non podemos entender este xeito de actuar do Goberno do Partido Popular. Toman a decisión de só dispor dela en boticas. ¿Cal é o obxectivo? Nós temos moitas dúbidas de que sexa ningún tipo de criterio médico, porque o obxectivo dunha vacina ten que ser previr a enfermidade, protexer da enfermidade, e se non se lle garante ao conxunto da poboación esa protección, ¿para que serve esa vacina?
Moitas grazas, señora Prado. [[A señora Prado Cores pronuncia palabras que non se perciben.]] Moitas grazas. Moitas grazas, señora Prado. Rematou o seu tempo. [[Aplausos.]] Réplica do conselleiro de Sanidade, don Jesús Vázquez Almuíña.
Cando vostede di que eu non me escude detrás dos datos científicos, entonces ¡apaga y vámonos!, isto sería a xungla. Eu creo que se hai un sistema de saúde serio, responsable, ten que apoiarse en datos científicos. Se non, podía ser o chamán da tribu o que fixese o tratamento da poboación. Eu creo que non. Eu creo que teñen que ser os especialistas en cada área os que nos dean... E as persoas que estamos en política sanitaria [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] os que escoitemos á xente que nos debe influír. Mire, voulle ler unha información; está en castelán porque non é de Galicia, e di: "Por estas razones, las recomendaciones oficiales actuales de vacunación frente al meningococo B se refieren exclusivamente a un escaso número de personas con factores de riesgo de padecer enfermedad meningocócica invasiva, sin que sea necesaria la generalización de su uso". E no texto arriba di: "Información a padres y madres sobre la vacunación frente al meningococo B". La comunidad, el Gobierno de Aragón, sacó el día 25 de noviembre –hace cuatro días– esta información porque está pasando lo que está pasando en Galicia y lo que está pasando en otras comunidades. Hay una información no valorada que está creando ansiedad en los padres y madres de estas comunidades. Es lógico, yo defiendo... [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] ¡Perfecto! Defendo que os pais e nais pregunten e pidan información porque é a saúde dos seus nenos, e creo que así é razoable. Entón, nós temos que darlle a información real, a que recomendan os científicos, as persoas que coñecen o tema vacinal. E dicir tamén que, cando falamos de vacinación, falamos de atender unha poboación, non un individuo. Non é un tratamento; isto é un tema poboacional que se verá conforme pasen anos. Non é un tratamento que poidamos decidir e temos o resultado nunha semana. Non é iso, iso é outra cousa. Nós, para nada defendemos un calendario vacinal único a nivel nacional. E, desde logo, estudariamos casos que nos poidan afectar de forma especial cando os datos de Galicia sexan diferentes aos doutras comunidades autónomas. Neste momento non é así, pero igual que onte a comisión de Galicia de enfermidades previbles deu a recomendación que era conveniente vacinar as embarazadas para a tosferina, nós tomamos nota e, loxicamente, actuamos. Nesa mesma reunión non se fixo o mesmo coa meninxite tipo B. Polo tanto, nós imos estar aí. Imos estar pendentes das revisións científicas que haxa e, a partir de aí, actuaremos.
Moitas grazas, conselleiro. Pregunta de D. Xosé Manuel Beiras Torrado e seis deputados/as máis, do G.P. da Alternativa Galega de Esquerda, sobre as previsións do Goberno galego respecto do rescate da concesión do Centro Ocupacional Souto de Leixa, de Ferrol, para a súa xestión pública directa
Ten a palabra a señora Díaz.
Grazas, presidenta. Boas tardes de novo, señor conselleiro. Nesta ocasión voltamos a preguntarlle por un centro de benestar social, neste caso o CAPD Souto de Leixa, que coñece perfectamente e mesmo que tamén acaba de visitar recentemente, cando chegou ao seu posto. O que pasa é que vostede visitou o centro e comprometeuse cunha demanda que tiñan as ANPA dese centro e tamén cunha reivindicación que vén sacándolle as cores —se se me permite a expresión— ao Goberno da Xunta de Galicia por parte do anterior Valedor do Pobo, na exixencia de que poidan os pais e as nais, é dicir, en definitiva, os usuarios, usar o vaso terapéutico; pero o grave dese centro, señor conselleiro, como coñece tamén, son as condicións nas que se atopa dende que foi privatizado. Nós formulámoslle a pregunta respecto da cuestión central. Sabe que agora mesmo se agota esa concesión e que estamos en tempo, se vostedes queren, de rescatar ese centro para o público. E dicimos rescatar porque temos constatado por parte do persoal que presta servizos no mesmo, e tamén por parte das ANPA, que dende que foi privatizado se deterioraron brutalmente as condicións de traballo que prestan e, por outra banda, as condicións dos usuarios e usuarias do propio centro. No que atinxe aos traballadores e traballadoras, máis do mesmo do que antes lle formulamos na propia interpelación. Sabe que é o centro que soporta máis usuarios e usuarias de Galicia, 172 persoas. Hai tan só 55 traballadores e traballadoras nunhas condicións de traballo pésimas, abusivas, por metade das ratios que se precisan para o mesmo, pero, se me permiten tamén, con restricións en elementos fundamentais. Por exemplo, como sabe, comparte este centro de residentes co centro de día. Nas horas nas que asisten ao centro de día está posta a calefacción, pero supoño que coñece perfectamente que, unha vez que se van as visitas e que pasan a formar parte da tarde e da noite, dende logo, nin sequera a calefacción se prende, e teñen que traballar as persoas que alí prestan servizos cos propios anoraks e en moi malísimas condicións. En segundo lugar, sabe tamén que, por mor dos recortes, agora mesmo os residentes non teñen ningún tipo de terapia polas tardes. Están practicamente –digamos– pechados nas súas habitacións, sen poder facer practicamente nada. É máis do mesmo do que lle dixen antes: non teñen transporte, apenas poden saír, e o que están é practicamente con medicación, e, dende logo, segundo nos din os pais e nais das persoas usuarias e tamén as traballadoras, cun grandísimo nivel de deterioro. Por tanto, a pregunta é, señor conselleiro,...
Moitas grazas, señora Díaz.
...¿vai...
Está por escrito xa. [[Pronúncianse palabras que non se perciben.]] [[Aplausos.]] Ten a palabra o conselleiro de Política Social, don José Manuel Rey Varela.
Moitas grazas, presidenta. Señorías. Señora Díaz, antes que nada quixera deixar claro que estamos a falar dun equipamento que é de titularidade desta administración, por tanto, non hai que facer ningún rescate. O tema dos rescates correspóndelles a outros. Isto é titularidade da Xunta de Galicia, e nesta instalación préstase un servizo público, con independencia da fórmula de xestión. Contestaba a semana pasada precisamente sobre outro servizo público, concretamente o Tutelar de menores, que leva esta mesma fórmula de xestión, e o que me pedían era modificar as condicións dese servizo, que funcionaba exactamente o mesmo. Quérolles contestar a isto tamén, ía contestar despois en privado. Imos mellorar as condicións dos centros de tutela de menores nas novas convocatorias, de acordo co que se ten falado neste Parlamento na pregunta da semana pasada, pero é que é a mesma fórmula de xestión. Polo tanto, estamos a falar dun servizo público. Iso en primeiro lugar. Un servizo público que, como non pode ser doutra maneira, cumpre as condicións e os parámetros establecidos pola consellería, garantindo a calidade de atención dos traballadores que traballan neste centro, e tamén cumpre coas ratios establecidas para que os usuarios teñan un servizo de calidade. No que atinxe ao persoal do Souto de Leixa, quero poñer o acento, ademais, no magnífico labor que están desenvolvendo os profesionais que traballan neste centro. Señora Díaz, non son 55, son 80 os profesionais que actualmente desenvolven o seu traballo nese centro. Tamén quero dicirlle que non fun nunha ocasión, fun en dúas ocasións a reunirme tanto co persoal como cos pais e nais dos usuarios do centro, porque a mellor maneira para ver o funcionamento das cousas é estar alí, mirarlles á cara aos traballadores, mirarlles á cara aos pais, para avanzar en cousas importantes. Así, quérolle dicir que temos avanzado en dúas cousas moi importantes, como vostede sabe perfectamente. Unha é o funcionamento do vaso terapéutico. Concretamente o día 4, despois de moito tempo sen funcionar, cun acordo coa Consellería de Educación, funcionará ese vaso terapéutico, que é fundamental para o tratamento en centros con persoas con discapacidade. Polo tanto, creo que, satisfacción por parte da comunidade do centro, especialmente dos pais e das nais. E tamén é un centro, como aquel do que me falaba antes, que require melloras. Xa temos unha memoria valorada desas melloras para o ano 2016. Polo tanto...,
Moitas grazas, conselleiro.
...isto é o que lle podo contestar. Moitas grazas.
Réplica da señora Díaz Pérez.
Señor conselleiro, eu agradézolle a súa sinceridade, o que pasa é que me preocupa, neste caso me preocupa. Porque vostede foi alcalde da cidade de Ferrol, e que vostede teña ido a este centro que... Claro, se vostede o coñece, non lle digo eu, ¡coñezo ata aos usuarios!, a Roberto, que faleceu, e demais... Que teña ido dúas veces dende que é conselleiro paréceme grave porque foi alcalde da cidade de Ferrol. Esta foi a foto que se fixo co señor Román, que non está aquí presente, polo vaso terapéutico que van... Vostede o di como se fora unha grande cousa. Levan pelexando sete anos polo vaso terapéutico para ser usado tres días á semana. Pero mire, señor conselleiro, eu sei o que é a concesión dun servizo público, e está privatizado, é unha empresa que se chama Clece. Vostede non é capaz de dicirme a min, nin os usuarios poden dicilo por absoluta opacidade, por estar diante dunha empresa privada, o que está pasando nese centro. Se non, dígame que ten pasado, ¡cantas mortes houbo de usuarios! Eu sei cantas mortes houbo. Dígame tamén cantas agresións. Acaban de recibir neste mes ás traballadoras. Eu dígolle cantas traballadoras, cantos preitos teñen interpostos, cantos gañaron, señor conselleiro. Non é unha cousa menor. Eu agradézolle a sinceridade. Estame dicindo: non imos rescatar o centro e imos seguir privatizando. Pero é que a privatización... Si, señor conselleiro, van licitalo como este preguiño que temos aquí, e son os únicos que teñen privatizado este tipo de servizos, señor conselleiro. Ademais, en contra de todas as recomendacións. En contra de todas as recomendacións porque hai opacidade, insisto. Por tanto, señor conselleiro, moi ben, a primeira pregunta central quédame clara, pero, sen lugar a dúbidas, as condicións das traballadoras, que tamén, se quere, pode falar con elas, con nomes e apelidos... Podo incluso dicirlle en que condicións están, que nin se atreven a demandar ou reivindicar os seus servizos. A demandar si, que teñen preitos. Nin mesmo se atreve o propio comité de empresa, señor conselleiro. Entón, eu pídolle que tamén vixíe o que está pasando nese centro...
Moitas grazas, señora Díaz. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Moitas grazas, señora Díaz. Señora Díaz, rematou o seu tempo. [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] Señora Díaz. [[Aplausos.]] Ten a palabra o conselleiro de Política Social, don José Manuel Rey Varela.
Mire, señora Díaz, a verdade é que falar en sede parlamentaria de mortes... [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] ...Non, escóiteme un segundo, señora Díaz. Falar de mortes e agresións paréceme moi duro. Mire, eu que coñezo –como vostede– moi ben o que sucede en Ferrol, pódolle dicir que antes da bifurcación destes dous centros... [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] era un centro integramente –como lle chama vostede– público. ¿Vaime dicir vostede que nese centro hai anos, cando era integramente público, non se daban casos de falecementos e casos de agresións? [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] ¿Verdade que sabemos perfectamente que eses casos se deron neste centro con independencia de quen gobernase e de fórmulas de xestión? ¿Verdade que si? E verdade que, como consecuencia desas actuacións, custou moito poñer de acordo a comunidade educativa de Política Social e a comunidade educativa de Educación? É que, señora Díaz, eu sei moi ben do que estou falando, e creo que vostede sabe moi ben do que estamos falando. O importante de verdade son os usuarios e os traballadores do centro, o importante de verdade. Eu dígolle que temos conquerido melloras importantes neste centro. O día 4, un servizo importantísimo. A min gustaríame que vostede tamén falara cos pais que falaron comigo, que son os representantes da ANPA [[A señora Díaz Pérez pronuncia palabras que non se perciben.]] , e lle transmitisen o agradecemento porque despois de moito tempo se desbloqueara esta situación. Que falara tamén con eles e lles explicara o proxecto que imos desenvolver nese centro no ano 2016. Mire, os proxectos fixéronnos os técnicos da Consellería de Política Social. Pero mire, a min gústame porque, ademais de facelos os técnicos, os pais e as nais estudaron o proxecto e aportaron melloras a ese proxecto, porque as cousas hai que adaptalas ás diferentes realidades. E mire, eu tiven responsabilidades de Goberno en Ferrol, vostede tamén. ¿É diferente? Non vou falar do tema de menores, vou falar de política social, dun concello como o noso, o de Ferrol; pero miren, segundo vostede o servizo de axuda no fogar no concello de Ferrol, que xestiona esa mesma empresa, é un servizo privatizado, e é un servizo de calidade. Polo tanto, a pregunta é, ¿van vostedes tamén recuperar ese servizo de axuda no fogar nos concellos nos que gobernan? E os comedores sociais do concello de Ferrol tamén funcionan baixo esta mesma fórmula. Polo tanto, ¿imos cambiar todas as fórmulas? Nós, o Goberno da Xunta de Galicia, no ámbito social, si que o vai cambiar, vai modificar a Lei de servizos sociais de Galicia para que isto non pase na Xunta de Galicia.
Moitas grazas. Esgotada a orde do día, levantamos a sesión. Boa noite e moitas grazas.