Greek: Στόχος της τροπολογίας 39 είναι ο ορισμός της έννοιας «διασυνοριακή υπόθεση» για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού. Η Επιτροπή μολονότι μπορεί να δεχθεί ότι ο κανονισμός περιορίζεται στις διασυνοριακές υποθέσεις και συμφωνεί σε μεγάλο βαθμό με τον προτεινόμενο ορισμό, αντίθετα δεν μπορεί να δεχθεί την αναφορά σε «κράτος μέλος» σχετικά με την κατοικία ή τη συνήθη διαμονή των διαδίκων. Η αναφορά σε «κράτος μέλος» όσον αφορά τους διαδίκους έχει σημαντικές νομικές και πολιτικές συνέπειες. Η αναφορά αυτή σημαίνει ότι η διαδικασία έκδοσης ευρωπαϊκής διαταγής πληρωμής δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από αιτούντες που δεν έχουν την κατοικία τους στην ΕΕ ή κατά εναγομένων που δεν έχουν την κατοικία τους στην ΕΕ, σε ορισμένες περιπτώσεις που τα δικαστήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν δικαιοδοσία, ιδίως βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Όσον αφορά την απαγόρευση χρησιμοποίησης της διαδικασίας από αιτούντες που δεν έχουν την κατοικία τους στην ΕΕ εγείρονται αμφιβολίες, δεδομένων των υποχρεώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ιδίως εκείνων που προκύπτουν από τη συμφωνία GATT του 1994 και τις συμφωνίες GATS και TRIPS. Επίσης, η εφαρμογή αυτού του μελλοντικού μέσου σε συνδυασμό με τη σύμβαση του Λουγκάνο του 1988 σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις μπορεί να προξενήσει εξαιρετικά λεπτές καταστάσεις όσον αφορά τους αιτούντες που έχουν την κατοικία ή τη συνήθη διαμονή τους σε χώρα που είναι μέλος της σύμβασης αυτής αλλά που δεν είναι μέλος της ΕΕ. Τέλος, ο ορισμός αυτός θέτει ορισμένα ερωτήματα στο πλαίσιο της συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο.
French: L' amendement 39 a pour objet de définir la notion de «litige transfrontalier» aux fins du règlement. Si la Commission peut accepter l'idée que le règlement soit limité aux litiges transfrontaliers et marque son accord, dans une large mesure, avec la définition proposée, elle ne saurait accepter en revanche la référence à un «État membre» pour ce qui est du domicile ou de la résidence habituelle des parties. Une telle référence entraîne d'importantes conséquences juridiques et politiques. Elle implique en effet que la procédure européenne d'injonction de payer ne peut être utilisée par des demandeurs non domiciliés dans l'UE ou à l'encontre de défendeurs n'ayant pas leur domicile dans l'UE, dans certains cas où les juridictions de l'UE sont pourtant compétentes, en particulier en vertu du règlement (CE) n° 44/2001 du Conseil du 22 décembre 2000 concernant la compétence judiciaire, la reconnaissance et l'exécution des décisions en matière civile et commerciale. L'interdiction faites aux demandeurs non domiciliés dans l'UE d'utiliser la procédure est sujette à caution étant donné les obligations internationales qui incombent à l'Union européenne, en particulier celles qui découlent du GATT de 1994, de l'AGCS et de l’accord sur les ADPIC. En outre, l'application conjuguée de ce futur instrument avec la convention de Lugano de 1988 concernant la compétence judiciaire et l'exécution des décisions en matières civile et commerciale est susceptible de générer des situations extrêmement délicates pour les demandeurs ayant leur domicile ou leur résidence habituelle dans un État partie à la convention mais non membre de l'UE. En dernier lieu, cette définition soulève certaines questions au regard de l'accord sur l'Espace économique européen.