Greek: Λεπτομερής επεξήγηση της πρότασης Το βασικό στοιχείο του ΕΠΕΠ είναι ένα σύνολο 8 επιπέδων αναφοράς που θα αποτελέσουν το κοινό και ουδέτερο σημείο αναφοράς για τις αρχές εκπαίδευσης και κατάρτισης σε εθνικό και κλαδικό επίπεδο. Τα 8 επίπεδα καλύπτουν ολόκληρο το φάσμα των προσόντων, από εκείνα που αποκτώνται στο τέλος της υποχρεωτικής εκπαίδευσης και κατάρτισης μέχρι εκείνα που κατοχυρώνονται στο ανώτατο επίπεδο πανεπιστημιακής και επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης. Το ΕΠΕΠ, ως μέσο για την προώθηση της διά βίου μάθησης, καλύπτει τη γενική εκπαίδευση και την εκπαίδευση ενηλίκων, την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, καθώς και την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Τα επίπεδα 5-8 περιέχουν σαφή παραπομπή στα επίπεδα που ορίζονται στο πλαίσιο για τον ευρωπαϊκό χώρο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως προβλέφθηκαν με τη διαδικασία της Μπολόνια. Η περιγραφή των 8 επιπέδων αναφοράς του ΕΠΕΠ βασίζεται στα μαθησιακά αποτελέσματα - στο ΕΠΕΠ αυτά νοούνται ως περιγραφή του τι γνωρίζει, κατανοεί και είναι ικανός να κάνει ο εκπαιδευόμενος μετά την ολοκλήρωση μιας μαθησιακής διαδικασίας. Αυτό αντανακλά μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο γίνονται αντιληπτές και περιγράφονται η εκπαίδευση, η κατάρτιση και η μάθηση. Η στροφή προς τα μαθησιακά αποτελέσματα εισάγει μια κοινή γλώσσα και καθιστά δυνατή τη σύγκριση προσόντων σύμφωνα με το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά τους και όχι σύμφωνα με τις διδακτικές μεθόδους και διαδικασίες. Στο ΕΠΕΠ τα μαθησιακά αποτελέσματα ορίζονται βάσει ενός συνδυασμού γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανότητας. Το ισοζύγιο μεταξύ των στοιχείων αυτών διαφέρει από προσόν σε προσόν, δεδομένου ότι το ΕΠΕΠ καλύπτει όλα τα προσόντα σε όλα τα επίπεδα και αφορά τόσο τα ακαδημαϊκά όσο και τα επαγγελματικά προσόντα. Η χρήση των μαθησιακών αποτελεσμάτων για την περιγραφή των επιπέδων των προσόντων θα διευκολύνει την επικύρωση της μάθησης που πραγματοποιείται έξω από το πλαίσιο των επίσημων ιδρυμάτων εκπαίδευσης και κατάρτισης, πράγμα που γενικά θεωρείται βασικό στοιχείο της διά βίου μάθησης. Το ΕΠΕΠ αποτελεί επίσης πλαίσιο συνεργασίας και μέσο ενίσχυσης της αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των εθνικών ενδιαφερόμενων φορέων αλλά και των διεθνών κλαδικών οργανισμών που ασχολούνται με την εκπαίδευση και την κατάρτιση. Ωστόσο, η επιτυχής εφαρμογή του ΕΠΕΠ προϋποθέτει την εθελοντική δέσμευση των εθνικών αρχών εκπαίδευσης και κατάρτισης και των κλαδικών ενδιαφερόμενων φορέων. Οι κύριοι χρήστες του ΕΠΕΠ θα είναι φορείς αρμόδιοι για εθνικά ή/και κλαδικά συστήματα και πλαίσια επαγγελματικών προσόντων. Το ΕΠΕΠ θα έχει πρακτική αξία για τους πολίτες, τους εργοδότες και τους φορείς παροχής εκπαίδευσης και κατάρτισης αφού πρώτα ολοκληρωθεί σε εθνικό ή/και κλαδικό επίπεδο η διαδικασία συσχέτισης των επιπέδων αναφοράς. Όσον αφορά τη συμμετοχή των κλάδων, το ΕΠΕΠ θα δώσει στους διεθνείς κλαδικούς οργανισμούς την ευκαιρία να συνδέσουν τα δικά τους συστήματα επαγγελματικών προσόντων με το ΕΠΕΠ. Ο κύριος στόχος σε σχέση με τους κλάδους είναι να αναπτυχθούν ισχυρότεροι δεσμοί μεταξύ των εθνικών συστημάτων επαγγελματικών προσόντων και των αναδυόμενων διεθνών κλαδικών προσόντων. Η καλλιέργεια αμοιβαίας εμπιστοσύνης κατά τη συνεργασία μεταξύ των διαφόρων ενδιαφερόμενων φορέων που ασχολούνται με την εκπαίδευση και την κατάρτιση πρέπει να βασιστεί σε κοινές διαδικασίες και κριτήρια. Για τον σκοπό αυτό, πρέπει να δημοσιοποιούνται οι αποφάσεις που αφορούν τη συσχέτιση εθνικού ή κλαδικού προσόντος με το ΕΠΕΠ. Επί πλέον, η σύσταση ευρωπαϊκού συμβουλευτικού οργάνου αποτελούμενου από εκπροσώπους όλων των χωρών που χρησιμοποιούν το ΕΠΕΠ είναι άλλο ένα σημαντικό στοιχείο που προωθεί τις κοινές προσεγγίσεις. Η απόφαση σε εθνικό και κλαδικό επίπεδο για χρήση του ΕΠΕΠ πρέπει να βασίζεται στη δέσμευση για τη διασφάλιση ποιότητας. Η εισαγωγή συστημάτων διασφάλισης ποιότητας σε όλα τα σχετικά επίπεδα εκπαίδευσης και κατάρτισης - και σε σχέση με την ίδια τη διαδικασία συνεργασίας - αποτελεί ουσιώδες στοιχείο για την ανάπτυξη αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Κατά την εφαρμογή του ΕΠΕΠ πρέπει επομένως να ληφθούν υπόψη τα συμπεράσματα σχετικά με τη διασφάλιση ποιότητας στην επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση που εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο στις 28 Μαΐου 2004, καθώς και η σύσταση 2006/143/EK του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 15ης Φεβρουαρίου 2006, για περαιτέρω ευρωπαϊκή συνεργασία με σκοπό τη διασφάλιση της ποιότητας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η εφαρμογή του ΕΠΕΠ απαιτεί συντονισμό σε εθνικό επίπεδο. Από τη σκοπιά του ΕΠΕΠ, η διαμόρφωση εθνικών πλαισίων επαγγελματικών προσόντων θα αυξήσει τις πιθανότητες επιτυχίας. Πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην εκπόνηση - μέσω δοκιμών, πειραματισμών και άμεσης συνεργασίας - υποστηρικτικού και καθοδηγητικού υλικού που θα χρησιμοποιείται σε κλαδικό, εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο και θα συμβάλλει έτσι στη συνοχή της διαδικασίας εφαρμογής, ιδίως όσον αφορά τη συσχέτιση εθνικών και κλαδικών επιπέδων προσόντων με τα επίπεδα του ΕΠΕΠ. Η πρόταση συνιστά το συσχετισμό μεταξύ των εθνικών συστημάτων επαγγελματικών προσόντων και του ΕΠΕΠ έως το 2009, και προτείνει τα νέα έγγραφα για τα επαγγελματικά προσόντα και το Europass να αναφέρουν, έως το 2011, το επίπεδο ΕΠΕΠ τους. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί επίσης στον αντίκτυπο της προσέγγισης βάσει μαθησιακών αποτελεσμάτων, όπως αυτή ακολουθείται στο ΕΠΕΠ για τις κατηγοριοποιήσεις γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων. Οι μελλοντικές εξελίξεις στις εφαρμοζόμενες στατιστικές ταξινομήσεις και ονοματολογίες που επιτρέπουν τη μέτρηση των επιδόσεων στην εκπαίδευση και στην κατάρτιση, όπως είναι η ISCED 97, πρέπει επομένως να λάβουν υπόψη αυτό το στοιχείο. Οι διαδικασίες αυτές πρέπει να διευκολυνθούν και να υποστηριχθούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο από την Επιτροπή, αλλά πρέπει να υποστηριχθούν και από οργανισμούς όπως το Cedefop και το Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. |
French: Explication détaillée de la proposition Le cœur du CEC est un ensemble de huit niveaux de référence qui servira de point de référence commun et neutre aux autorités chargées de l’enseignement et de la formation aux niveaux national et sectoriel. Ces huit niveaux couvrent l’éventail des certifications délivrées de la fin de l’enseignement et de la formation obligatoires au niveau le plus élevé de l’enseignement universitaire et de la formation professionnelle. Instrument de promotion de l’apprentissage tout au long de la vie, le CEC inclut l’enseignement général et l’enseignement destiné aux adultes, l’enseignement et la formation professionnels et l’enseignement supérieur. Les niveaux 5-8 font clairement référence aux niveaux définis dans le cadre pour l’espace européen de l’enseignement supérieur du processus de Bologne. La définition des huit niveaux de référence du CEC s’appuie sur les acquis de l’apprentissage qui, dans le CEC, désignent ce que l’apprenant sait, comprend et est capable de faire au terme d’un processus d’apprentissage. Cette approche reflète un important changement d’attitude à l’égard de la manière dont l’enseignement, la formation et l’apprentissage sont conçus et décrits. Le choix du critère des acquis de l’apprentissage crée des références communes qui permettent de comparer les certifications en fonction de leur contenu et de leur profil et non de méthodes ou de modes de délivrance. Dans le CEC, les acquis de l’apprentissage sont définis comme une combinaison de savoirs, d’aptitudes et de compétences. L’équilibre entre ces éléments varie d’une certification à l’autre dès lors que le CEC couvre toutes les certifications de tous les niveaux, que ces certifications soient universitaires ou professionnelles. Le recours aux acquis de l’apprentissage pour définir les niveaux de certification facilitera la validation des apprentissages effectués en dehors du circuit de l’enseignement formel et des établissements de formation, qui sont généralement considérés comme des éléments essentiels de l’apprentissage tout au long de la vie. Le CEC est également un cadre de coopération et un instrument qui permettra de renforcer la confiance mutuelle entre les parties prenantes nationales et les organisations sectorielles internationales des domaines de l’enseignement et de la formation. Il conviendra toutefois, pour que l’application du CEC soit couronnée de succès, que les autorités nationales des domaines de l’enseignement et de la formation souscrivent à ce projet, avec les parties prenantes au niveau sectoriel, sur une base volontaire. Les premiers utilisateurs du CEC seront les organismes chargés des systèmes et des cadres de certification aux niveaux national et/ou sectoriel. Le CEC ne sera utile aux citoyens, aux employeurs et aux établissements d’enseignement et de formation qu’à l’issue du processus de référencement effectué aux niveaux national et/ou sectoriel. En ce qui concerne l’engagement sectoriel, on observera que le CEC permettra aux organisations sectorielles internationales d’établir des correspondances entre leurs systèmes de certification et le CEC. Le principal objectif, sur le plan sectoriel, est d’établir des liens plus étroits entre les systèmes de certification nationaux et les certifications sectorielles internationales qui commencent à voir le jour. La confiance mutuelle nécessaire à la coopération entre les différentes parties prenantes du secteur de l’enseignement et de la formation doit s’appuyer sur des procédures et sur des critères communs. Pour qu’elle s’installe, il faut que les décisions relatives au référencement des certifications nationales ou sectorielles en fonction du CEC soient rendues publiques. Un autre élément important de la promotion d’approches communes réside dans la création d’un organe consultatif européen constitué de représentants de tous les pays qui appliquent le CEC. La décision nationale ou sectorielle de recourir au CEC doit s’appuyer sur un engagement en matière d’assurance de la qualité. Il est essentiel de mettre en place des systèmes d’assurance de la qualité à tous les niveaux de l’enseignement et de la formation visés – qui concernent également le processus même de coopération – pour qu’un climat de confiance mutuelle puisse s’installer. La mise en place du CEC doit dès lors tenir compte des conclusions du Conseil du 28 mai 2004 sur l’assurance de la qualité dans l’enseignement et la formation professionnels, ainsi que de la recommandation 2006/143/CE du Parlement européen et du Conseil du 15 février 2006 concernant la poursuite de la coopération européenne visant la garantie de la qualité dans l’enseignement supérieur. La mise en place du CEC nécessite une coordination au niveau national. Ses chances de succès seront plus importantes si des cadres nationaux des certifications sont également mis en place. Il convient d’accorder une attention particulière à l’élaboration – par la voie de tests, d’expériences et de coopérations directes – d’outils de soutien et d’orientation pouvant être utilisés aux niveaux sectoriel, national et européen et susceptibles de contribuer à la cohérence du processus d’application, en particulier en ce qui concerne le référencement des niveaux de certification nationaux et sectoriels par rapport aux niveaux prévus dans le CEC. La proposition recommande que les systèmes de certification nationaux soient reliés au CEC d’ici 2009 et que les nouvelles certifications et les documents Europass contiennent une référence à leurs niveaux dans le CEC d’ici 2011. Une attention particulière doit également être accordée aux répercussions qu’une approche fondée sur les acquis de l’apprentissage telle que celle retenue dans le CEC peut avoir sur la classification des savoirs, aptitudes et compétences. Ces considérations devraient dès lors être prises en compte lors de toute modification à venir des classifications et des nomenclatures statistiques existantes, telles que la classification ISCED 97, utilisées pour mesurer les acquis dans les domaines de l’enseignement et de la formation. Ces processus devront être facilités et soutenus par la Commission au niveau européen et appuyés par des agences telles que le Cedefop et la Fondation européenne pour la formation. |