Greek: 3.1 Σε ό,τι αφορά την τήρηση καταθέσεων ή άλλων επιστρεπτέων κεφαλαίων, θα πρέπει να υπομνησθεί ότι το άρθρο 3 της ενοποιημένης τραπεζικής οδηγίας απαγορεύει σε επιχειρήσεις εκτός των πιστωτικών ιδρυμάτων την άσκηση της δραστηριότητας αποδοχής καταθέσεων ή άλλων επιστρεπτέων κεφαλαίων από το κοινό. Ενώ η ενοποιημένη τραπεζική οδηγία δεν ορίζει την "αποδοχή καταθέσεων", το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έχει ερμηνεύσει διασταλτικά την προβλεπόμενη στην εν λόγω οδηγία έννοια των "καταθέσεων ή άλλων επιστρεπτέων κεφαλαίων", σημειώνοντας ότι "η έκφραση "άλλα επιστρεπτέα κεφάλαια" […] περιλαμβάνει όχι μόνο τα χρηματοοικονομικά προϊόντα, ίδιο χαρακτηριστικό γνώρισμα των οποίων είναι η υποχρέωση επιστροφής, αλλά και εκείνα τα προϊόντα τα οποία, μολονότι δεν διαθέτουν το ίδιο αυτό χαρακτηριστικό γνώρισμα, αποτελούν αντικείμενο συμβάσεως προβλέπουσας την επιστροφή των καταβληθέντων κεφαλαίων" [4]. Δεν έχει σημασία εάν τα κεφάλαια που λαμβάνονται έχουν τη μορφή κατάθεσης ή άλλη μορφή, όπως "η διαρκής έκδοση ομολόγων και άλλων παρόμοιων τίτλων" [5], σύμφωνα με τους όρους παλαιότερης διατύπωσης της ενοποιημένης τραπεζικής οδηγίας. Έτσι, "κάθε λήψη χρηματικών διαθεσίμων είναι δυνατό να συνιστά δραστηριότητα αποδοχής καταθέσεων (με την ευρύτερη έννοια του όρου), εφόσον συνεπάγεται και επιστροφή των ληφθέντων χρηματικών διαθεσίμων. Εν προκειμένω δεν έχει σημασία εάν η υποχρέωση επιστροφής υφίσταται ήδη κατά το χρόνο λήψης των χρηματικών διαθεσίμων (και εάν αποτελεί ουσιώδη όρο της συναλλαγής) ή προκύπτει αποκλειστικά από τη δημιουργία συμβατικού δικαιώματος" [6]. Η ορθή ερμηνεία της αποδοχής καταθέσεων "θα πρέπει να έχει ως γνώμονα το φάσμα των καταθέσεων που αποτελούν αντικείμενο προστασίας, η δε ερμηνεία των χαρακτηριστικών της "δραστηριότητας χορήγησης πίστης" να πραγματοποιείται υπό το πρίσμα των κινδύνων που θεωρούνται σημαντικοί από την άποψη της προστασίας των καταθέσεων. Αυτό οδηγεί σε μία τάση διασταλτικής ερμηνείας τόσο της δραστηριότητας αποδοχής καταθέσεων όσο και της πίστης" [7].
French: 3.1 En ce qui concerne la détention de dépôts ou d'autres fonds remboursables, il convient de rappeler que l'article 3 de la directive bancaire consolidée interdit aux entreprises autres que des établissements de crédit d'exercer l'activité de réception de dépôts ou d'autres fonds remboursables du public. La directive bancaire consolidée ne définit certes pas l'activité de réception de dépôts, mais la Cour de justice des Communautés européennes a interprété de manière large la notion de "dépôts ou autres fonds remboursables" au sens de ladite directive, relevant que "l'expression" d'autres fonds remboursables "[…] vise non seulement les instruments financiers dont la caractéristique intrinsèque est d'être remboursables, mais également ceux qui, bien que ne possédant pas cette caractéristique, font l'objet d'un accord contractuel prévoyant le remboursement des fonds versés" [4]. Il importe peu que ces fonds soient recueillis sous la forme de dépôts ou sous d'autres formes telles que "l'émission continue d'obligations et d'autres titres comparables" [5], visée dans l'acte ayant précédé la directive bancaire consolidée. Ainsi, toute réception d'avoirs peut constituer une activité de réception de dépôts (au sens large) dès lors qu'elle implique le remboursement des avoirs reçus. À cet égard, il importe peu que l'obligation de remboursement existe déjà au moment de la réception des fonds (constituant un élément "essentiel" de cette opération) ou qu'elle découle seulement de la naissance d'une obligation contractuelle [6]. Afin d'interpréter correctement l'activité de réception de dépôts, il convient de s'interroger sur la gamme de l'épargne à protéger, les caractéristiques de "l'activité de crédit" devant être interprétées à la lumière des risques jugés significatifs susceptibles d'affecter le remboursement des dépôts. Il s'ensuit une tendance en faveur d'une interprétation large tant de l'activité de réception de dépôts que du crédit [7].