FrancophonIA/JRC-Acquis_subcorpus_EL-FR_Hunalign_aligned-TMX huggingface dataset:
Greek: Κανένα δικαστήριο ούτε άλλος δημόσιος λειτουργός δεν μπορεί να κρίνει τον κατηγορούμενο ένοχο για οποιοδήποτε αδίκημα, αν δεν έχει δικαστεί και καταδικαστεί γι’ αυτό. «Το τεκμήριο αθωότητας παραβιάζεται εάν, χωρίς προηγουμένως να έχει αποδειχθεί η ενοχή του κατηγορουμένου σύμφωνα με τον νόμο και […] χωρίς να του έχει δοθεί η ευκαιρία να ασκήσει τα δικαιώματα υπεράσπισής του, διατυπώνεται η γνώμη ότι είναι ένοχος σε δικαστική απόφαση που τον αφορά»[14]. Ωστόσο, οι αρχές μπορούν να ενημερώνουν το κοινό για τις διεξαγόμενες ανακρίσεις και να εκφράζουν υποψίες για την ενοχή του κατηγορουμένου[15], εφόσον οι εν λόγω υποψίες δεν αποτελούν δήλωση περί ενοχής του[16] και γίνονται με διακριτικότητα και περίσκεψη.
French: Aucune juridiction ni aucun fonctionnaire ne sont autorisés à déclarer un accusé coupable d’une infraction si celui-ci n’a pas été jugé pour cette infraction et reconnu coupable de celle-ci. «La présomption d’innocence se trouve méconnue si, sans établissement légal préalable de la culpabilité d’un accusé et […] sans que ce dernier ait eu l’occasion d’exercer les droits de la défense, une décision judiciaire le concernant reflète le sentiment qu’il est coupable» [14]. Néanmoins, les autorités peuvent informer le public des enquêtes et exprimer un soupçon de culpabilité [15], tant que ce soupçon ne constitue pas une déclaration de culpabilité de l’accusé [16] et que les autorités font preuve de discrétion et de circonspection.
Greek: 2.2. Προφυλάκιση
French: 2.2. Détention provisoire
Greek: Το θέμα αυτό καλύπτεται στην Πράσινη Βίβλο για την αμοιβαία αναγνώριση των μη στερητικών της ελευθερίας προδικαστικών μέτρων ελέγχου[17] και δεν θα εξετασθεί εδώ. Η κράτηση ενός υπόπτου δεν αποτελεί παραβίαση του τεκμηρίου αθωότητας. Οι παράγραφοι 1 στοιχείο γ) και 3 του άρθρου 5 της ΕΣΔΑ προβλέπουν εξαιρέσεις στο δικαίωμα προσωπικής ελευθερίας, εφόσον ο κατηγορούμενος έχει συλληφθεί και κρατείται για να οδηγηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου «εις περίπτωση ευλόγου υπονοίας ότι διέπραξεν αδίκημα», εάν η κράτηση γίνεται μόνο για εύλογο χρονικό διάστημα. Το ΕΔΑΔ έκρινε ότι δεν υπάρχει αυτομάτως δικαίωμα σε όρους κράτησης διαφορετικούς από εκείνους που ισχύουν για τους καταδικασθέντες[18], αρκεί οι όροι κράτησης είναι εύλογοι[19].
French: Cette question a été abordée par le livre vert sur la reconnaissance mutuelle des mesures de contrôle présentencielles non privatives de liberté [17] et ne sera pas examinée ici. La détention d'un suspect n’entraîne pas d’atteinte à la présomption d'innocence. Les dispositions de l’article 5, paragraphe 1, point c), et de l’article 5, paragraphe 3, de la CEDH prévoient des exceptions au droit à la liberté si l’accusé est arrêté et détenu en vue d'être conduit devant l'autorité judiciaire compétente, «lorsqu'il y a des raisons plausibles de soupçonner qu'il a commis une infraction», à condition que cette détention ne dépasse pas un délai raisonnable. La Cour européenne des droits de l’homme a considéré qu’il n’existe pas de droit automatique à des conditions de détention différentes de celles applicables aux personnes reconnues coupables [18], tant que les conditions de détention demeurent raisonnables [19].
Greek: 2. Ισχύουν στο κράτος σας ειδικά μέτρα για τη διασφάλιση του τεκμηρίου αθωότητας κατά την προδικασία;
French: 2. Votre État membre prévoit-il des mesures spéciales au cours de la phase préalable au procès afin de garantir la présomption d'innocence?
Greek: 2.3. Το βάρος της αποδείξεως
French: 2.3. La charge de la preuve
Greek: Κατά κανόνα, ο εισαγγελέας πρέπει να αποδείξει την ενοχή του κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Το ΕΔΑΔ έκρινε ότι «το βάρος της αποδείξεως φέρει ο εισαγγελέας και κάθε αμφιβολία είναι υπέρ κατηγορουμένου, Ως εκ τούτου, ο εισαγγελέας έχει καθήκον […] να προσκομίσει επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για να θεμελιώσει τη σχετική πεποίθηση»[20].
French: D'une façon générale, l’accusation doit établir la culpabilité de l’accusé au-delà de tout doute raisonnable. La Cour européenne des droits de l’homme a considéré que «la charge de la preuve pèse sur l’accusation et le doute profite à l’accusé. En outre, il incombe à celle-ci […] d’offrir des preuves suffisantes pour fonder une déclaration de culpabilité» [20].
Greek: Από τη νομολογία του ΕΔΑΔ η Επιτροπή εντόπισε τρεις περιπτώσεις όπου το βάρος της αποδείξεως δεν έχει εξ ολοκλήρου ο εισαγγελέας: (α) τα αδικήματα για τα οποία υπάρχει αντικειμενική ευθύνη, (β) τα αδικήματα όπου αντιστρέφεται το βάρος της αποδείξεως και (γ) εφόσον εκδίδεται διάταξη κατάσχεσης.
French: En se fondant sur la jurisprudence de la Cour, la Commission a recensé trois cas dans lesquels la charge de la preuve ne repose pas entièrement sur l’accusation: (a) en cas d’infraction purement matérielle, (b) en cas d’infraction pour laquelle la charge de la preuve est renversée, et (c) en cas de prononcé d’une ordonnance de confiscation.
Greek: (α) Στην πρώτη περίπτωση, ο εισαγγελέας πρέπει να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία για να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος πραγμάτωσε την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος (actus reus) , αλλά δεν είναι υποχρεωμένος να αποδείξει την πρόθεση του κατηγορουμένου να προβεί στην πράξη αυτή ή να προκαλέσει αυτό το αποτέλεσμα. Η διαδικασία αυτή είναι σύμφωνη με τις αρχές της ΕΣΔΑ, έστω και αν το κράτος απαλλάσσεται από την υποχρέωση να αποδείξει την υπαιτιότητα του κατηγορουμένου (mens rea) . Το ΕΔΑΔ αναγνώρισε ότι τα κράτη έχουν στο ποινικό τους δίκαιο εγκλήματα με αντικειμενική ευθύνη [21] . Για τα εγκλήματα αυτά, πρέπει να αποδεικνύεται μόνο ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε την αξιόποινη πράξη, και αν αυτό αποδειχθεί, υπάρχει τεκμήριο το οποίο μπορεί να λειτουργήσει εναντίον του. Επισημαίνεται ότι τα εν λόγω τεκμήρια θα πρέπει να είναι «εντός εύλογων ορίων, λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία του τι διακυβεύεται και με σεβασμό των δικαιωμάτων υπεράσπισης».
French: (a) Dans ce premier cas, l’accusation doit fournir des preuves permettant d’établir que l’accusé a effectivement perpétré l’acte physique (élément matériel) constitutif de l'infraction, mais elle ne doit pas prouver qu’il avait l’intention d’agir de la sorte ou de provoquer ce résultat. La procédure est conforme aux principes de la CEDH, bien que l'État soit dispensé de prouver l'«intention coupable» (intention délictueuse) de l'accusé. La Cour européenne des droits de l’homme a reconnu que les législations répressives des États contiennent des exemples d’infractions purement matérielles [21]. Pour ces infractions, il faut uniquement prouver que l’accusé a commis l’infraction, et, si cette perpétration est établie, il existe une présomption pouvant jouer à l’encontre de l’accusé. La Cour a fait observer que ces présomptions devaient être enserrées «dans des limites raisonnables prenant en compte la gravité de l’enjeu et préservant les droits de la défense».
Greek: (β) Στη δεύτερη περίπτωση, ο εισαγγελέας πρέπει να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε κατά ορισμένο τρόπο και ο κατηγορούμενος πρέπει να αποδείξει ότι υπάρχει μια εξήγηση που τον απαλλάσσει από την ευθύνη για την πράξη του. Το βάρος της αποδείξεως για τον κατηγορούμενο είναι επαχθέστερο από την προηγούμενη περίπτωση (α). Το ΕΔΑΔ έχει κρίνει ότι αυτό είναι αποδεκτό για τα «λιγότερο σοβαρά» αδικήματα[22].
French: (b) Dans ce deuxième cas, l’accusation doit établir que l’accusé a agi d'une certaine manière et ce dernier doit prouver qu’il existe une justification innocente à ses actions. La charge de la preuve incombe davantage à l’accusé que dans le cas exposé au point a) ci-dessus. Selon la Cour européenne des droits de l’homme, une telle procédure est acceptable pour les infractions de moindre gravité [22].
Greek: Από τη μελέτη για την απόδειξη προκύπτει ότι, παρόλο που στην Ευρωπαϊκή Ένωση κατά κανόνα το βάρος της αποδείξεως για την ενοχή του κατηγορουμένου έχει ο εισαγγελέας, σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις, όπως στην περίπτωση αδικημάτων που συνδέονται με τη μη τήρηση ορισμένων διοικητικών υποχρεώσεων ή τη μη κοινοποίηση ορισμένων εγγράφων, εφόσον ο εισαγγελέας αποδείξει την ύπαρξη σχετικού καθήκοντος του κατηγορουμένου, αντιστρέφεται το βάρος της αποδείξεως προς την πλευρά του τελευταίου, ο οποίος πρέπει να αποδείξει ότι έχει εκπληρώσει το καθήκον αυτό. Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις που ο κατηγορούμενος πρέπει να προβάλει ένσταση (π.χ. άμυνα, ψυχική νόσος ή άλλοθι), την οποία εν συνεχεία πρέπει να καταρρίψει ο εισαγγελέας.
French: Selon l'Étude sur les éléments de preuve, bien que, dans l’UE, il incombe habituellement à l'accusation de prouver la culpabilité de l'accusé, il arrive parfois, dans des cas exceptionnels, par exemple dans le cas d’infractions liées au non-respect de certaines obligations administratives ou à la non-communication de certains documents, que, dès l’établissement de l'existence d'une obligation par l’accusation, la charge de la preuve soit renversée et que ce soit à l’accusé d’établir qu’il a respecté cette obligation. Dans certains cas également, l’accusé doit invoquer un moyen de défense (légitime défense, démence ou alibi, par exemple) qui doit ensuite être réfuté par l’accusation.
Greek: (γ) Κατά την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του κατηγορουμένου ή τρίτου, μπορεί να γίνει αντιστροφή του βάρους της αποδείξεως, σε περίπτωση που τα περιουσιακά αυτά στοιχεία είναι προϊόντα εγκλήματος, πράγμα το οποίο πρέπει να ανασκευάσει ο κύριος των περιουσιακών στοιχείων, ή να περιορισθεί το επίπεδο της αποδείξεως σε απλή πιθανολόγηση και όχι σε απόδειξη πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας (πλήρη), όπως ισχύει συνήθως. Κάθε κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων πρέπει να είναι δεκτική προσβολής ενώπιον δικαστηρίου και να είναι εύλογη και ανάλογη[23]. Προφανώς το ίδιο ισχύει και για τη διασυνοριακή κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων. Οι αξιώσεις των καλόπιστων τρίτων πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, εφόσον θίγονται δικαιώματα κυριότητας, και τα κράτη πρέπει να εξασφαλίζουν την ύπαρξη μηχανισμών προστασίας τους.
French: (c) Le cas du recouvrement d’avoirs auprès de l’accusé ou d’un tiers peut engendrer un renversement de la charge de la preuve dans l'hypothèse où les avoirs résultent d’une activité criminelle, ce que le propriétaire de ces avoirs doit réfuter, ou une réduction du niveau de la preuve, l’accusation étant autorisée à établir la culpabilité au moyen d'une prépondérance de probabilités plutôt qu’en l’établissant au-delà de tout doute raisonnable, comme c’est le cas habituellement. Toute récupération d’actifs doit pouvoir faire l’objet d’un recours juridictionnel et être raisonnable et proportionnée [23]. De toute évidence, les mêmes conditions s’appliquent aussi au recouvrement d’actifs dans un autre pays. Les réclamations présentées par des tiers de bonne foi doivent être prises au sérieux en cas d’atteinte à leur droit à la propriété et les États doivent veiller à l’existence de mécanismes permettant de les protéger.
Greek: 3. (α) Σε ποιες περιπτώσεις είναι αποδεκτή η αντιστροφή ή η μεταβολή με οποιοδήποτε τρόπο, του βάρους της αποδείξεως;
French: 3. (a) Dans quelles circonstances est-il acceptable de renverser ou de modifier d’une manière ou d’une autre la charge de la preuve?
Greek: (β) Έχετε υπόψη σας περιπτώσεις διασυνοριακής συνεργασίας όπου δημιουργήθηκε πρόβλημα λόγω του βάρους της αποδείξεως;
French: (b) Avez-vous connaissance de situations de coopération transfrontalière dans lesquelles la charge de la preuve s’est avérée problématique?
Greek: 2.4. Δικαίωμα μη αυτοενοχοποίησης
French: 2.4. Droit de ne pas contribuer à sa propre incrimination
Greek: Το τεκμήριο αθωότητας περιλαμβάνει το δικαίωμα (προνόμιο) μη αυτοενοχοποίησης, που περιλαμβάνει το δικαίωμα σιωπής και το δικαίωμα μη εξαναγκασμού σε προσκόμιση ενοχοποιητικών αποδείξεων. Ισχύει η αρχή nemo tenetur prodere seipsum , («ουδείς εαυτόν ένοχον ποιεί»). Ο κατηγορούμενος μπορεί να αρνηθεί να απαντήσει σε ερωτήσεις και να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία. Το ΕΔΑΔ[24] έκρινε ότι, παρόλο που δεν αναφέρεται ρητά στην ΕΔΑΔ, το δικαίωμα μη αυτοενοχοποίησης αποτελεί κανόνα που γενικά αναγνωρίζεται διεθνώς και αποτελεί «ζωτικό στοιχείο της έννοιας της δίκαιης δίκης». Προστατεύει τον κατηγορούμενο από ανάρμοστες πιέσεις εκ μέρους των αρχών, περιορίζοντας έτσι τον κίνδυνο δικαστικών σφαλμάτων, και εκφράζει την αρχή της ισότητας των όπλων. Ο εισαγγελέας πρέπει να στηρίζει τους ισχυρισμούς του χωρίς να καταφεύγει σε αποδεικτικά στοιχεία που προέκυψαν κατόπιν καταναγκασμού ή πιέσεων. Η δημόσια τάξη και ασφάλεια δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την κατάργηση αυτών των δικαιωμάτων[25]. Πρόκειται για δικαιώματα αλληλένδετα: κάθε εξαναγκασμός σε προσκόμιση ενοχοποιητικών αποδεικτικών στοιχείων αποτελεί παραβίαση του δικαιώματος σιωπής. Το κράτος παραβιάζει το δικαίωμα σιωπής του κατηγορουμένου, εάν προσπαθεί να τον υποχρεώσει να προσκομίσει τραπεζικές βεβαιώσεις κατά τη διεξαγωγή έρευνας εκ μέρους των τελωνειακών αρχών[26]. Ο εξαναγκασμός σε συνεργασία με τις αρχές κατά την προδικασία μπορεί να αποτελεί παραβίαση του δικαιώματος μη αυτοενοχοποίησης και να υπονομεύσει εν συνεχεία το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη.
French: La présomption d’innocence comprend le droit de ne pas contribuer à sa propre incrimination, qui inclut le droit de se taire et le droit de ne pas être contraint de produire des preuves à charge. La maxime «Nul n'est tenu de s'accuser lui-même» (Nemo tenetur prodere seipsum) s’applique. L’accusé peut refuser de répondre à des questions et de produire des preuves. La Cour européenne des droits de l’homme [24] a considéré que, bien que ne figurant pas spécifiquement dans la CEDH, le droit de ne pas contribuer à sa propre incrimination est une norme internationale généralement reconnue qui est «au cœur de la notion du procès équitable». Sa raison d'être tient à la protection de l'accusé contre une coercition abusive de la part des autorités, ce qui évite les erreurs judiciaires et permet d’appliquer le principe de l’égalité des armes. L’accusation doit chercher à fonder son argumentation sans recourir à des éléments de preuve obtenus par la contrainte ou les pressions. La sécurité et l'ordre public ne sauraient justifier la suppression de ces droits [25]. Il s’agit de droits étroitement liés, toute contrainte exercée en vue d’obtenir la production d’éléments de preuve à charge constituant une violation du droit de garder le silence. L'État viole le droit de se taire de l’accusé lorsqu’il tente de le contraindre à fournir des relevés bancaires aux enquêteurs des services douaniers [26]. Contraindre un accusé à coopérer avec les autorités au cours de la phase préalable au procès peut porter atteinte au droit de ne pas contribuer à sa propre incrimination et compromettre son droit à un procès équitable, le cas échéant.
Greek: 2.5. Δικαίωμα σιωπής
French: 2.5. Droit de se taire
Greek: Το δικαίωμα σιωπής ισχύει για την ανάκριση από τις αστυνομικές αρχές και ενώπιον του δικαστηρίου. Ο κατηγορούμενος θα πρέπει να έχει δικαίωμα να μην καταθέσει ως μάρτυρας και, ως εκ τούτου, το δικαίωμα να μην αποκαλύπτει τα μέσα υπεράσπισής του πριν από τη δίκη.
French: Le droit de se taire s’applique pendant l’interrogatoire de police et au procès. L’accusé devrait avoir le droit de ne pas témoigner, voire de ne pas révéler la nature de sa défense avant le procès.
Greek: Οι νομοθεσίες των κρατών μελών αναγνωρίζουν το δικαίωμα σιωπής κατά την ανακριτική φάση, ενώπιον της αστυνομίας ή του ανακριτή. Ωστόσο, διαφέρει ο τρόπος με τον οποίο γνωστοποιείται στον κατηγορούμενο το εν λόγω δικαίωμα, και για να εξασφαλισθεί ο σεβασμός του θα πρέπει να ενημερώνεται σχετικά. Σύμφωνα με τη μελέτη για την απόδειξη, στα περισσότερα κράτη μέλη υπάρχει υποχρέωση να ενημερώνεται ο κατηγορούμενος για το δικαίωμα σιωπής. Η υποχρέωση αυτή διατυπώνεται στη νομοθεσία, στη νομολογία και σε συνταγματικές διατάξεις. Ορισμένα κράτη μέλη ανέφεραν ότι τα αποδεικτικά μέσα που χρησιμοποιήθηκαν χωρίς να τηρηθεί αυτή η υποχρέωση ενημέρωσης μπορούν να θεωρηθούν ως απαράδεκτα. Άλλα δήλωσαν ότι η απουσία ενημέρωσης του κατηγορούμενου για τα δικαιώματά του, μπορεί να αποτελέσει αδίκημα ή λόγο προσβολής της καταδικαστικής απόφασης.
French: Les législations des États membres reconnaissent le droit de garder le silence au cours de l’enquête, que ce soit lors des interrogatoires de police ou du juge d'instruction. Toutefois, la manière dont l’accusé est informé de ce droit diffère d’un État membre à l’autre et, pour garantir le respect de ce droit, il importe que l’accusé soit informé de son droit. Selon l'Étude sur les éléments de preuve, il existe, dans la plupart des États membres, une obligation d’informer l’accusé de son droit de garder le silence. Cette obligation est prévue dans la législation, la jurisprudence et les dispositions constitutionnelles. Quelques États membres ont indiqué que les preuves obtenues alors que cette obligation n'avait pas été respectée pouvaient être considérées comme irrecevables, d'autres que le fait de ne pas informer l’accusé de ses droits pourrait constituer une infraction ou un motif de recours contre une condamnation.
Greek: Το ΕΔΑΔ δεν έχει αποφανθεί κατά πόσον το δικαίωμα αυτό ισχύει για τα νομικά πρόσωπα. Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ) έκρινε ότι τα νομικά πρόσωπα δεν έχουν απόλυτο δικαίωμα σιωπής: πρέπει να απαντούν όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά, αλλά δεν μπορούν να υποχρεωθούν να παραδεχθούν την ύπαρξη παράβασης[28].
French: La Cour européenne des droits de l’homme ne s’est pas prononcée sur le point de savoir si ce droit s'applique aux personnes morales. La Cour de justice des Communautés européennes (ci-après, la «Cour de justice») a considéré que les personnes morales ne disposent pas d’un droit absolu à garder le silence. Les personnes morales doivent répondre aux questions factuelles, mais ne sauraient être obligées d’admettre l’existence d’une infraction [28].
Greek: 4. (α) Πώς προστατεύεται στο κράτος σας το δικαίωμα της σιωπής;
French: 4. (a) Comment le droit de se taire est-il garanti dans votre État membre?
Greek: (β) Υπάρχουν διαφορές όσον αφορά τις διασυνοριακές υποθέσεις;
French: (b) Existe-t-il des différences en cas de situations transfrontalières?
Greek: (γ) Σε ποιο βαθμό προστατεύεται το δικαίωμα αυτό για τα νομικά πρόσωπα;
French: (c) Dans quelle mesure les personnes morales sont-elles protégées par ce droit?
Greek: 2.6. Δικαίωμα μη προσκόμισης αποδείξεων
French: 2.6. Droit de refuser de produire des preuves à charge
Greek: Η ανάγκη για δίκαιη δίκη και ελαχιστοποίηση του κινδύνου καταδίκης του κατηγορουμένου με βάση τη μαρτυρία του υπερισχύει της αρχής ότι το δικαστήριο πρέπει να έχει πρόσβαση σε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία[29]. Κατά τον προσδιορισμό του περιεχομένου του δικαιώματος αυτού, το ΕΔΑΔ προέβη σε διάκριση μεταξύ του αποδεικτικού υλικού που συγκεντρώθηκε κατόπιν πιέσεων και εκείνου που υπάρχει ανεξαρτήτως της θέλησης του υπόπτου: «Το δικαίωμα μη αυτοενοχοποίησης αφορά κυρίως τον σεβασμό της θέλησης του κατηγορουμένου να παραμένει σιωπηρός. Κατά την κοινή αντίληψη …δεν εκτείνεται στη χρήση κατά τις ποινικές διαδικασίες, υλικού το οποίο μπορεί να ληφθεί από τον κατηγορούμενο με τη χρήση καταναγκασμού, αλλά που υπάρχει ανεξάρτητα από τη θέληση του κατηγορουμένου όπως, μεταξύ άλλων, τα ληφθέντα κατόπιν δικαστικού εντάλματος, δείγματα αναπνοής, αίματος και ούρων καθώς και σωματικού ιστού για αναλύσεις του DNA».[30]
French: La nécessité de garantir un procès équitable et de minimiser le risque que l’accusé soit condamné sur la base de son témoignage l’emporte sur le principe selon lequel la juridiction devrait avoir accès à tous les éléments de preuve [29]. En définissant la portée de ce droit, la Cour a établi une distinction entre les données obtenues en exerçant une contrainte et celles qui existent indépendamment de la volonté du suspect: «le droit de ne pas s'incriminer soi-même concerne en premier lieu le respect de la détermination d'un accusé de garder le silence. Tel qu'il s'entend communément […], il ne s’étend pas à l'usage, dans une procédure pénale, de données que l'on peut obtenir de l'accusé en recourant à des pouvoirs coercitifs mais qui existent indépendamment de la volonté du suspect, par exemple les documents recueillis en vertu d'un mandat, les prélèvements d'haleine, de sang et d'urine ainsi que de tissus corporels en vue d'une analyse de l'ADN [30]».
Greek: Εφόσον έχει εκδοθεί διάταξη για την προσκόμιση εγγράφου ή για τη διενέργεια έρευνας και/ή κατάσχεσης αντικειμένων, η διάταξη αυτή θα πρέπει να ορίζει το ακριβές αντικείμενο ώστε να αποφεύγονται οι γενικές αιτήσεις που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν την «αλίευση» αποδεικτικών στοιχείων στις περιπτώσεις όπου υπάρχουν αόριστες μόνο υποψίες.
French: Lorsqu'une ordonnance est prise en vue de demander la production d’un document ou d’autoriser des perquisitions et/ou des saisies, cette ordonnance doit avoir un objet précis afin d’éviter l’utilisation de demandes générales pour justifier des recherches aléatoires d’informations compromettantes dans les cas où il n’existe qu’un vague soupçon.
Greek: Το ζήτημα είναι κατά πόσον το δικαίωμα μη προσκόμισης αποδεικτικών στοιχείων ισχύει για τα νομικά πρόσωπα. Τα κοινοτικά Δικαστήρια (ΔΕΚ και Πρωτοδικείο) υποστηρίζουν ότι δεν ισχύει· μπορεί όμως να τους ζητηθεί η προσκόμιση εγγράφων[31].
French: La question se pose de savoir si le droit de refuser de produire des preuves s'applique aux personnes morales. Les juridictions communautaires (Cour de justice et Tribunal de première instance) ont considéré que tel n’était pas le cas. La production de documents peut leur être demandée [31].
Greek: 5. (α) Πώς προστατεύεται στο κράτος σας το δικαίωμα μη αυτοενοχοποίησης;
French: 5. (a) Comment le droit de ne pas contribuer à sa propre incrimination est-il protégé dans votre État membre?
Greek: 2.7. Ερήμην διαδικασίες
French: 2.7. Procédures par défaut
Greek: Το άρθρο 6 της ΕΣΔΑ παρέχει στον κατηγορούμενο το δικαίωμα «να υπερασπίσει ο ίδιος εαυτόν». Οι ορισμοί της ερημοδικίας διαφέρουν. Σε αρκετά κράτη μέλη η νομοθεσία επιτρέπει την διεξαγωγή δίκης εν τη απουσία του κατηγορουμένου, ενώ σε άλλα ο κατηγορούμενος πρέπει υποχρεωτικά να παρακολουθεί τη δίκη και η παράβαση της υποχρέωσης αυτής μπορεί να τιμωρηθεί. Η Επιτροπή θα αφιερώσει μια Πράσινη Βίβλο στο θέμα της ερημοδικίας και, εν τω μεταξύ, επιθυμεί να διαπιστώσει υπό ποιες συνθήκες οι διαδικασίες αυτές συμβιβάζονται με το τεκμήριο αθωότητας.
French: L’article 6 de la CEDH confère à l’accusé le droit de «se défendre lui-même». Les procédures par défaut sont définies de différentes manières. La législation de plusieurs États membres permet la tenue du procès en l'absence de l’accusé; dans d'autres États membres, il est obligatoire que l’accusé assiste au procès et le non-respect de cette obligation est punissable. La Commission a l’intention de consacrer un livre vert aux procédures par défaut et, dans l’intervalle, elle souhaite définir les circonstances dans lesquelles les procédures par défaut peuvent être compatibles avec le principe de la présomption d’innocence.
Greek: 6. (α) Είναι δυνατή στη χώρα σας η ερήμην διεξαγωγή ποινικών διαδικασιών;
French: 6. (a) Les procédures par défaut sont-elles autorisées dans votre pays?
Greek: (β) Αυτές οι διαδικασίες δημιουργούν ειδικά προβλήματα όσον αφορά το τεκμήριο αθωότητας, ιδίως σε διασυνοριακές υποθέσεις;
French: (b) Ces procédures soulèvent-elles des problèmes spécifiques liés à la présomption d’innocence, notamment dans des situations transfrontalières?
Greek: 2.8. Τρομοκρατία
French: 2.8. Terrorisme