Greek: 6. Το πρόγραμμα της Χάγης καλεί το Συμβούλιο να εγκρίνει πριν από το τέλος του 2005 την πρόταση σχετικά με το ένταλμα συγκέντρωσης αποδεικτικών στοιχείων. Μετά την έκδοση της απόφασης-πλαισίου σχετικά με τη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων[3], το κείμενο αυτό αποτελεί το πρώτο σημαντικό βήμα για την εφαρμογή της αρχής της ΑΑ στη φάση της αποδεικτικής διαδικασίας που προηγείται της ποινικής δίκης. Το ένταλμα συγκέντρωσης αποδεικτικών στοιχείων, ωστόσο, δεν θα καλύπτει όλα τα απαιτούμενα αποδεικτικά μέσα. Ανακριτικές ενέργειες, όπως η εξέταση υπόπτων, μαρτύρων, εμπειρογνωμόνων ή η θέση υπό παρακολούθηση τραπεζικών λογαριασμών ή τηλεφωνικών γραμμών θα πρέπει επίσης να αποτελέσουν αντικείμενο πράξεων ΑΑ. Τελικός στόχος είναι να θεσπισθεί μια ενιαία νομοθετική πράξη που θα διευκολύνει την αναζήτηση οποιωνδήποτε αποδεικτικών μέσων σε ποινικές υποθέσεις σε όλη την Ένωση. Κατά την άποψη της Επιτροπής, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής της αρχής της ΑΑ στον τομέα αυτό, οι σχετικές ανακριτικές ενέργειες θα πρέπει διευθύνονται από το κράτος έκδοσης του εντάλματος, δεδομένου ότι η απόφαση συγκέντρωσης των διαφόρων αποδεικτικών στοιχείων δεν θα πρέπει να τίθεται υπό αμφισβήτηση στο κράτος μέλος εκτέλεσης του εντάλματος. Γι’ αυτό κυρίως τον λόγο η Επιτροπή επιθυμεί σε όλες τις περιπτώσεις συγκέντρωσης αποδεικτικών στοιχείων να μην τηρείται η αρχή του «διττού αξιόποινου». Όσον αφορά τους όρους συγκέντρωσης των αποδεικτικών στοιχείων, θα πρέπει να τηρούνται οι εθνικοί κανόνες που ισχύουν σε κάθε κράτος μέλος για τις συγκεκριμένες ανακριτικές ενέργειες, με την επιφύλαξη της εφαρμογής από το κράτος μέλος εκτέλεσης ορισμένων διατυπώσεων ή διαδικασιών που ορίζονται ρητά από το κράτος μέλος έκδοσης του εντάλματος, όπως προβλέπεται ήδη στο άρθρο 4 παράγραφος 1 της σύμβασης της 29ης Μαΐου 2000. Τέλος, μια ελάχιστη εναρμόνιση όσον αφορά τη συγκέντρωση των αποδεικτικών στοιχείων (πρβλ. παρακάτω σημείο 3.1.1.2.) θα εξασφαλίσει τη δυνατότητα να χρησιμοποιούνται τα αποδεικτικά στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί νόμιμα στο έδαφος κράτους μέλους, ενώπιον των δικαστηρίων των άλλων κρατών μελών.
French: 6. Le programme de La Haye demande au Conseil d’adopter la proposition relative au mandat d’obtention de preuve avant la fin 2005. Après l’adoption de la décision-cadre sur le gel des avoirs[3], ce texte constitue la première étape importante pour l’application du principe de RM dans la phase de recherche de la preuve qui précède le procès pénal. Le mandat d’obtention de preuve ne couvrira cependant pas toute la gamme des preuves nécessaires. Des investigations telles que des interrogatoires de suspects, témoins, experts, ou la mise en place de surveillance de comptes bancaires ou de lignes téléphoniques devront également pouvoir être incluses dans des instruments de RM. L’objectif final est de créer un instrument législatif unique facilitant la recherche de la preuve pénale, quelle qu’elle soit, sur le territoire de l’Union. Selon la Commission, l’application en cette matière du principe de RM doit conduire à laisser la maîtrise des investigations à l’Etat d’émission, car la décision d’obtenir tel ou tel élément de preuve ne saurait être remise en cause dans l’Etat membre d’exécution. C’est notamment pour cette raison que la Commission préconise l’abandon du principe de double incrimination dans toutes les matières liées à la recherche de la preuve. En ce qui concerne les modalités d’obtention de la preuve, les règles nationales applicables dans chaque Etat membre pour le type d’investigations concernées devront être respectées, sous réserve de l’application, déjà prévue par l’article 4(1) de la Convention du 29 mai 2000, par l’Etat membre d’exécution de certaines formalités ou procédures expressément indiquées par l’Etat membre d’émission. Enfin, l’adoption d’éléments minimaux d’harmonisation en matière de recueil de la preuve (cf. infra 3.1.1.2.) devrait aider à faire en sorte que les éléments de preuve légalement recueillis sur le territoire d’un Etat membre puissent être utilisés devant les juridictions des autres Etats membres.