Greek: (229) Λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης της οποίας γίνεται υπενθύμιση στην παρούσα απόφαση, το γενικό πλαίσιο απώλειας της εμπιστοσύνης των αγορών εκείνη την εποχή, καθώς και την απουσία ενός αξιόπιστου και ρεαλιστικού σχεδίου μείωσης του χρέους έως το Δεκέμβριο, η Επιτροπή κρίνει ότι είναι απίθανο ένας ιδιωτικός επενδυτής να είχε εκφράσει από τον Ιούλιο του 2002 παρόμοιες δηλώσεις με εκείνες που διατυπώθηκαν από τη γαλλική κυβέρνηση, ικανές, από καθαρά οικονομική άποψη, να δεσμεύσουν σοβαρά την αξιοπιστία και την υπόληψή του και, από νομική άποψη, να τον υποχρεώσουν από εκείνη την ημερομηνία να υποστηρίζει οικονομικά την επιχείρηση σε οποιαδήποτε περίπτωση. Πράττοντας αυτό, κάθε επενδυτής θα είχε αναλάβει κατ αυτόν τον τρόπο μόνος έναν πολύ σοβαρό κίνδυνο έναντι της επιχείρησης, χωρίς να αμείβεται από αυτήν ή από τους άλλους μετόχους της επιχείρησης, και χωρίς να προβλέπεται οιαδήποτε αντιστάθμιση ως ανταμοιβή για την υποστήριξή του. Είναι πιθανόν ότι ακόμη και ένας μέτοχος αναφοράς, που διαθέτει τις ίδιες πληροφορίες σχετικά με την οικονομική κατάσταση της επιχείρησης με εκείνες που διέθεταν οι γαλλικές αρχές εκείνη την εποχή [], δεν θα είχε προβεί σε ένα τέτοιο διάβημα χωρίς να αναλάβει εκ των προτέρων ένα λογιστικό έλεγχο σε βάθος της οικονομικής κατάστασης της επιχείρησης [] και απαραίτητα μέτρα για την ανόρθωση της κατάστασης, έτσι ώστε να σχηματίσει μια αρκετά ακριβή ιδέα του κινδύνου που επρόκειτο να αναλάβει και των σχετικών προοπτικών ανταμοιβής. Άλλωστε, ένας τέτοιος μέτοχος αναφοράς θα είχε οπωσδήποτε ανάγκη από τη συμμετοχή των χρηματαγορών για να ανορθώσει την κατάσταση της επιχείρησης και οι αγορές δεν φαίνονταν, εκείνη την εποχή, διατεθειμένες να επενδύσουν ή να χορηγήσουν πολλή πίστωση στην FT. Είναι ελάχιστα πιθανόν ένας συνετός ιδιωτικός επενδυτής στην ίδια κατάσταση με το γαλλικό κράτος να είχε εκφράσει δηλώσεις υποστήριξης υπέρ της FT τον Ιούλιο του 2002, έχοντας υπόψη την οικονομική κατάσταση της FT και μη διαθέτοντας σαφείς και πλήρεις πληροφορίες ως προς αυτό το θέμα. Είναι άλλωστε ακόμη λιγότερο πιθανόν ότι θα είχε χορηγήσει προκαταβολή μετόχου αναλαμβάνοντας μόνος έναν πολύ σημαντικό οικονομικό κίνδυνο. Όσον αφορά το επιχείρημα που προέβαλαν η FT και οι γαλλικές αρχές, σύμφωνα με το οποίο "θα μπορούσε να αντιταχθεί ότι κάθε εκδήλωση υποστήριξης εκ μέρους του κράτους θα είχε αποτέλεσμα σιωπηρής εγγύησης λαμβανομένων υπόψη των απεριόριστων μέσων που διαθέτει το κράτος" πράγμα το οποίο "θα κατέληγε να καταστήσει αδύνατη την εφαρμογή της αρχής του συνετού ιδιωτικού επενδυτή — του οποίου οι πόροι είναι πάντοτε περιορισμένοι — και να αντιμετωπίσει τη συμπεριφορά του κράτους μετόχου με τρόπο διαφορετικό απ'ό, τι εκείνη του ιδιωτικού επενδυτή" [], και ότι αυτό θα εμπόδιζε κάθε δημόσια δήλωση του κράτους, η Επιτροπή δεν μπορεί να δεχθεί αυτά τα επιχειρήματα. Πράγματι, δεν γίνεται λόγος παρεμπόδισης του κράτους να συμπεριφερθεί ως συνετός ιδιωτικός επενδυτής και να διατυπώσει, ενδεχομένως, δηλώσεις υποστήριξης που ένας συνετός ιδιωτικός επενδυτής θα έκανε (για παράδειγμα να δηλώσει την πρόθεσή του να συμμετάσχει σε ένα ενδεχόμενο σχέδιο αναδιάρθρωσης κεφαλαίων, ενώ αυτό το εγχείρημα βασίζεται σε ένα σοβαρό και αξιόπιστο σχέδιο ανόρθωσης) ούτε να υποχρεώσει το κράτος να κοινοποιήσει κάθε δήλωση. Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι μια ρητή επιφύλαξη, σύμφωνα με την οποία κάθε μεταγενέστερη παρέμβαση θα εκοινοποιείτο εκ των προτέρων στην Επιτροπή και θα εφαρμοζόταν μόνο μετά την έγκρισή της, θα έθετε τις δηλώσεις υπό αίρεση και θα επέτρεπε κατ' αυτόν τον τρόπο να μελετηθεί η μεταγενέστερη παρέμβαση του κράτους με βάση την κατάσταση της αγοράς η οποία επικρατούσε κατά την εποχή της έγκρισής της.
French: (229) A la lumière de la situation financière de l'Entreprise rappelée dans la présente décision, du contexte global de perte de confiance des marchés à cette époque ainsi que de l'absence d'un plan de désendettement crédible et réaliste jusqu'en décembre, la Commission considère qu'il est improbable qu'un investisseur privé aurait tenu à partir de juillet 2002 des déclarations similaires à celles formulées par le gouvernement français, susceptibles, d'un point de vue purement économique, d'engager sérieusement sa crédibilité et sa réputation et, d'un point de vue juridique, à même de l'obliger dès cette date à soutenir financièrement l'Entreprise en tout état de cause. En faisant cela, tout investisseur aurait ainsi assumé à lui seul un risque très important vis-à-vis de l'Entreprise, sans se voir compensé par elle ou par les autres actionnaires de l'Entreprise, et sans que soit envisagée une quelconque compensation comme rémunération de son soutien. Il est probable que même un actionnaire de référence, possédant les mêmes informations sur la situation économique de l'Entreprise que celles dont disposaient les autorités françaises à l'époque [], n'aurait pas suivi une telle démarche sans entreprendre préalablement un audit approfondi de la situation financière de l'Entreprise [] et des mesures nécessaires pour la redresser afin de se faire une idée assez précise du risque qu'il allait prendre et des perspectives de rémunération y afférentes. Par ailleurs, un tel actionnaire de référence aurait de toute manière eu besoin de la participation des marchés financiers pour redresser la situation de l'Entreprise et les marchés ne semblaient pas, à cette époque, disposés à investir ou à accorder beaucoup de crédit à FT. Il est peu probable qu'un investisseur privé avisé placé dans la même situation que l'État français aurait fait des déclarations de soutien en faveur de FT en juillet 2002 en considération de la situation économique de FT et de l'absence d'informations claires et complètes à sa disposition à ce sujet. Il est alors encore moins probable qu'il aurait octroyé une avance d'actionnaire en assumant à lui seul un risque financier très important. Quant à l'argument présenté par FT et les autorités françaises selon lequel "il pourrait être objecté que toute manifestation de soutien par l'État aurait un effet de garantie implicite au vu des moyens "illimités" dont dispose l'État" qui "reviendrait à rendre impossible l'application du principe de l'investisseur privé avisé — dont les ressources sont toujours limitées — et à traiter les comportements de l'État actionnaire de manière différente que ceux de l'investisseur privé" [], et que cela empêcherait toute déclaration publique de l'État, la Commission ne peut accepter ces arguments. En effet, il n'est pas question d'empêcher l'État de se comporter comme un investisseur privé avisé et de formuler, le cas échéant, des déclarations de soutien qu'un investisseur privé avisé ferait (par exemple déclarer son intention de participer à un éventuel projet de recapitalisation lorsque cette opération est basée sur un plan de redressement sérieux et crédible) ni d'obliger l'État à notifier toute déclaration. La Commission souligne qu'une réserve explicite, selon laquelle toute intervention ultérieure serait préalablement notifiée à la Commission et mise en place uniquement après avoir été approuvée, rendrait de ce fait les déclarations conditionnelles et permettrait ainsi d'examiner l'intervention ultérieure de l'État sur la base de la situation de marché existant à l'époque de son adoption.