Greek: [1] Μετά τις εκδηλώσεις εστιών αφθώδους πυρετού στην Ιταλία και στην Ελλάδα, στις οποίες αναφέρεται παρακάτω το Ελεγκτικό Συνέδριο, η Επιτροπή μαζί με τα κράτη μέλη ανέλυσαν, στη μόνιμη κτηνιατρική επιτροπή, την επιδημιολογική κατάσταση και τα αποτελέσματα των εφαρμοσθέντων μέτρων ελέγχου· με βάση τα αποτελέσματα των εργασιών των ομάδων εργασίας όπου συμμετείχαν όλα τα κράτη μέλη, συντάχθηκε το 1998 μια έκθεση που παρουσίαζε συνοπτικά τις αρχές μιας μελλοντικής πολιτικής για τον έλεγχο του αφθώδους πυρετού. Η επιστημονική επιτροπή συνέταξε επίσης έκθεση για τον επείγοντα εμβολιασμό το 1999. Κάθε έτος, η Επιτροπή συντονίζει τη θέση των κρατών μελών στη γενική συνεδρίαση του ΔΓΕ, όπου περιλαμβάνονται οι θέσεις για το κεφάλαιο του κώδικα υγείας των ζώων για τον αφθώδη πυρετό. Τα κράτη μέλη, με την Επιτροπή ως παρατηρητή, συζητούν σε διετή βάση την κατάσταση του αφθώδους πυρετού στον κόσμο και την Ευρώπη στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής επιτροπής για τον έλεγχο του αφθώδους πυρετού στον FAO. Λαμβάνοντας υπόψη την εμπειρία από τις προηγούμενες κρίσεις, η οδηγία 2001/89/EK του Συμβουλίου παρουσίασε συνοπτικά τα διδάγματα που πρέπει να αντληθούν από την επιδημία της κλασικής πανώλους των χοίρων σε τμήματα της ΕΚ στο διάστημα 1996/97 και πρόσφερε αρκετές ευκαιρίες για τη συζήτηση των βασικών στρατηγικών για τον έλεγχο και την εξάλειψη σημαντικών μολυσματικών νόσων των ζώων. Πιο πρόσφατα, και με βάση τις γνώσεις από την εκδήλωση της νόσου το 2001, η κοινοτική στρατηγική που είχε οριστεί το 1990 επανεπιβεβαιώθηκε ομόφωνα από τη διεθνή διάσκεψη το Δεκέμβριο του 2001, από το ψήφισμα του ΕΚ το Δεκέμβριο του 2002, από την πρόταση της Επιτροπής για μια νέα οδηγία που υποβλήθηκε στο Συμβούλιο το Δεκέμβριο του 2002 και, τέλος, από την έκδοση, εκ μέρους του Συμβουλίου, της οδηγίας 2003/85/EK μετά από γνωμοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών.
French: [1] À la suite de l’apparition de foyers de fièvre aphteuse en Italie et en Grèce, à laquelle la Cour fait référence ci-dessous, la Commission s’est associée aux États membres pour analyser, au sein du comité vétérinaire permanent, la situation épidémiologique et les effets des mesures de lutte mises en œuvre; sur la base des résultats de groupes de travail auxquels participaient tous les États membres, un rapport ébauchant les principes d’une future politique de lutte contre la fièvre aphteuse a été élaboré en 1998. Le comité scientifique a également préparé un rapport sur la vaccination d’urgence en 1999. Chaque année, la Commission coordonne les positions des États membres lors de la session générale de l’OIE, y compris les positions concernant le chapitre "fièvre aphteuse" du code sanitaire pour les animaux. Les États membres, avec la Commission en qualité d’observatrice, examinent deux fois par an la situation de la fièvre aphteuse dans le monde et en Europe, dans le cadre de la commission européenne de lutte contre la fièvre aphteuse de la FAO. Compte tenu de l’expérience des crises antérieures, la directive 2001/89/CE du Conseil a résumé les enseignements à tirer de l’épidémie de peste porcine classique qui a touché certaines parties de la Communauté européenne en 1996/1997; elle a également offert de nombreuses possibilités de débattre des stratégies clés pour combattre et éradiquer les grandes maladies infectieuses du bétail. Plus récemment, et à la lumière de l’épidémie de 2001, la stratégie communautaire définie en 1990 a été unanimement reconfirmée par la conférence internationale de décembre 2001, par la résolution du Parlement européen de décembre 2002, dans la proposition de nouvelle directive de la Commission soumise au Conseil en décembre 2002, et enfin par l’adoption, par le Conseil, de la directive 2003/85/CE à la suite d’un avis du Parlement européen, du Comité économique et social européen et du Comité des régions.