Greek: (28) Εντούτοις, οι σχετικές διατάξεις του βασικού κανονισμού σχετικά με την ενδιάμεση αναθεώρηση και την αναθεώρηση ενόψει της λήξεως των μέτρων δεν ορίζουν τόσο στενή προσέγγιση για τις επανεξετάσεις. Παραδείγματος χάριν, μια ενδιάμεση επανεξέταση θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση των μέτρων, σύμφωνα με το άρθρο 19 παράγραφος 2 του βασικού κανονισμού, εάν τα ισχύοντα μέτρα δεν επαρκούν για την εξουδετέρωση της αντισταθμίσιμης επιδότησης. Το άρθρο 19 παράγραφος 4 του βασικού κανονισμού απαιτεί περαιτέρω εξέταση για το «κατά πόσον έχει σημειωθεί σημαντική μεταβολή των συνθηκών όσον αφορά την παροχή επιδοτήσεων (…)". Συνεπώς, μια ενδιάμεση επανεξέταση σχετικά με τις επιδοτήσεις μπορεί να οδηγήσει από μόνη της σε πλήρη επανεξέταση του πλαισίου επιδοτήσεων που θα μπορούσαν να ευνοήσουν το υπό εξέταση προϊόντος, και όχι μόνο των καθεστώτων επιδότησης που αποτέλεσαν αρχικά αντικείμενο έρευνας. Επιπλέον, μια επανεξέταση ενόψει της λήξεως των μέτρων δεν πρέπει να βασίζεται μόνο στα καθεστώτα που αποτέλεσαν αρχικά αντικείμενο επανεξέτασης. Το άρθρο 18 παράγραφος 2 του βασικού κανονισμού αναφέρεται σε «συνέχιση ή σε επανάληψη της επιδότησης», ήτοι γενικά, και όχι μόνο για τα καθεστώτα επιδότησης που αποτέλεσαν αντικείμενο αρχικής έρευνας. Ως εκ τούτου, οι επανεξετάσεις δεν περιορίζονται στα καθεστώτα που αποτέλεσαν αντικείμενο αρχικής έρευνας, αλλά απαιτούν τον προσδιορισμό των τρεχουσών και μελλοντικών επιδοτήσεων, συμπεριλαμβανομένων προγραμμάτων που αρχικά δεν αποτέλεσαν αντικείμενο έρευνας. Πράγματι, μόνο μια τέτοια προσέγγιση επιτρέπει κατάλληλη ανάλυση της κατάστασης σχετικά με τις επιδοτήσεις κατά τη διάρκεια μιας δεδομένης περιόδου επανεξέτασης. Ειδάλλως, οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να καταστρατηγούν τους κανόνες περί επιδοτήσεων με απλή μετονομασία του καθεστώτος ή ελαφρές διαρθρωτικές αλλαγές στο εκάστοτε καθεστώς. Αυτό θα έθιγε το αντικείμενο και τον σκοπό των αντισταθμιστικών μέτρων, που είναι η αντιστάθμιση της επιζήμιας επιδότησης.
French: (28) Toutefois, l’approche définie par les dispositions du règlement de base relatives aux réexamens intermédiaires et aux réexamens au titre de l'expiration des mesures n’est pas aussi étroite. Par exemple, un réexamen intermédiaire peut conduire à une intensification des mesures, conformément à l’article 19, paragraphe 2, du règlement de base, si les mesures existantes ne sont plus suffisantes pour compenser une subvention passible de mesures compensatoires. L’article 19, paragraphe 4, du règlement de base exige encore d’«examiner si les circonstances concernant les subventions … ont sensiblement changé». Ainsi, un réexamen intermédiaire des pratiques de subvention peut, de lui-même, conduire à une réévaluation complète du cadre de subventions susceptible de conférer un avantage au produit concerné et pas seulement des régimes ayant fait l’objet de l’enquête initiale. Qui plus est, un réexamen au titre de l'expiration des mesures ne doit pas se focaliser uniquement sur les régimes examinés lors de l'enquête initiale. L’article 18, paragraphe 2, du règlement de base fait référence à «la continuation ou la réapparition de la subvention» en général, pas aux régimes de subvention examinés au cours de l’enquête initiale. En conséquence, les réexamens ne sont pas limités aux régimes ayant fait l'objet de l'enquête initiale. Ils nécessitent au contraire une détermination de la subvention présente et future, y compris de la subvention conférée par des programmes qui n'ont pas été examinés au stade initial. En effet, il s'agit là de la seule approche permettant une analyse adéquate des faits de subvention pour une période d’enquête de réexamen donnée. S’il en était autrement, les pouvoirs publics pourraient échapper aux règles en matière de subventions simplement en rebaptisant un régime ou en lui apportant de légères modifications structurelles, ce qui porterait atteinte à l’objet et à la finalité des mesures compensatoires, à savoir contrebalancer les subventions préjudiciables.