Greek: 225 | Η Επιτροπή ζητεί, κάθε έτος, επιστημονικές γνωμοδοτήσεις σχετικά με την κατάσταση σημαντικών ιχθυαποθεμάτων από το Διεθνές Συμβούλιο Εξερεύνησης της Θάλασσας (ICES) και την Επιστημονική, Τεχνική και Οικονομική Επιτροπή Αλιείας (ΕΤΟΕΑ). Οι επιτροπές αυτές γνωμοδότησαν ότι η ευρωπαϊκή χωματίδα και η γλώσσα αλιεύονται κυρίως από κοινού στο πλαίσιο μεικτών τύπων αλιείας και ότι το απόθεμα της ευρωπαϊκής χωματίδας διατρέχει κίνδυνο μειωμένης ικανότητας αναπαραγωγής, κίνδυνο μη βιώσιμης αλίευσης και ότι υπεραλιεύεται σε σχέση με τις υψηλότερες αποδόσεις που θα μπορούσαν να επιτευχθούν από το απόθεμα αυτό. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της αλιευόμενης ευρωπαϊκής χωματίδας απορρίπτεται. Το 2003, οι επιτροπές γνωμοδότησαν ότι ήταν απαραίτητο ένα σχέδιο αποκατάστασης για την ευρωπαϊκή χωματίδα. Το 2004, η γνωμοδότηση πρότεινε ότι το μέγεθος του αποθέματος θα έπρεπε να ανέλθει σε περισσότερους από 230 000t το 2006 (αύξηση κατά 24%). Μια παρόμοια γνωμοδότηση υποβλήθηκε το 2005. Οι ίδιες επιτροπές γνωμοδότησαν ότι η γλώσσα Βορείου Θαλάσσης βρίσκεται επί του παρόντος σε κατάσταση πλήρους αναπαραγωγικής ικανότητας, αλλά διατρέχει κίνδυνο μη βιώσιμης αλίευσης. Το απόθεμα υπεραλιεύεται σε σχέση με τις υψηλότερες μακροπρόθεσμες αποδόσεις που θα μπορούσαν να επιτευχθούν από το απόθεμα αυτό. Το ICES γνωμοδότησε περαιτέρω για μείωση των αλιευμάτων κατά 36% προκειμένου να διατηρηθεί η γλώσσα εντός ασφαλών βιολογικών ορίων το 2007. Με τα σημερινά επίπεδα της θνησιμότητας εξαιτίας της αλιείας, το απόθεμα γλώσσας της Βορείου Θαλάσσης θα βρεθεί εκτός ασφαλών βιολογικών ορίων το 2007. Η γνωμοδότηση του ICES σχετικά με την μακροπρόθεσμη διαχείριση δείχνει ότι, σε συνθήκες χαμηλής επιδιωκόμενης θνησιμότητας εξαιτίας της αλιείας (σημαντικά χαμηλότερες από το σημερινό επίπεδο), επιτυγχάνεται ταυτόχρονα χαμηλός κίνδυνος όσον αφορά την αναπαραγωγή και τις υψηλές μακροπρόθεσμες αποδόσεις. Θεωρείται γενικά ότι δεν υπάρχει καθόλου σύγκρουση μεταξύ των δύο στόχων. Μια χαμηλή θνησιμότητα εξαιτίας της αλιείας θα οδηγήσει ταυτόχρονα σε υψηλή απόδοση με χαμηλό κίνδυνο ως προς την αναπαραγωγή, δηλαδή χαμηλότερα από τον κίνδυνο 5-10% ο οποίος θεωρείται γενικά ως αποδεκτός από τους διαχειριστές της αλιείας. Οι στόχοι για αλιευτικές θνησιμότητες εξαιτίας της αλιείας που κυμαίνονται μεταξύ 0,3 έως 0,4 θεωρούνται κατάλληλοι. Ωστόσο, μια σταθερή μέθοδος διαχείρισης των TAC θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε χαμηλότερες αποδόσεις και σε υψηλότερους κινδύνους. |
French: Les comités consultés ont indiqué que les plies et les soles sont généralement capturées ensemble dans des pêches mixtes. Ils ont précisé que la capacité reproductive du stock de plie risque de baisser, que la durabilité de la pêche de cette espèce est compromise et qu’il y a surpêche du stock par rapport aux rendements maximaux envisageables. Une très grande partie des plies capturées sont rejetées. En 2003, les comités ont indiqué qu’un plan de reconstitution de la plie était nécessaire. En 2004, ils ont signalé qu'il fallait que le stock soit reconstitué pour atteindre plus de 230 000 tonnes en 2006 (soit une augmentation de 24 %). Un avis similaire a été émis en 2005.Ces mêmes comités ont signalé que la sole de la mer du Nord a actuellement atteint sa pleine capacité de reproduction, mais que la durabilité de la pêche de cette espèce était compromise. Le stock est surexploité par rapport aux rendements maximaux à long terme envisageables. Le CIEM a également recommandé une réduction des captures de 36 % afin de maintenir la sole dans des limites biologiques de sécurité en 2007. Aux niveaux actuels de mortalité par pêche en mer du Nord, le stock de sole ne se situera plus dans ces limites en 2007.Le CIEM indique dans son avis sur la gestion à long terme qu'un taux cible de mortalité par pêche peu élevé (nettement inférieur au niveau actuel) permet à la fois de réduire les risques pour la reproduction et d’accroître le rendement à long terme. Cette tendance générale montre que ces deux objectifs ne sont pas antagonistes. Un taux de mortalité par pêche faible mènera à un rendement élevé et ramènera simultanément le risque pour la reproduction à un niveau inférieur à celui de 5 à 10 % généralement considéré comme acceptable par les gestionnaires. Un taux de mortalité par pêche situé dans une fourchette de 0,3 à 0,4 est considéré comme approprié. En revanche, une méthode de gestion fondée sur des TAC fixes se traduirait par des rendements moins élevés et augmenterait les risques.