Greek: Τα θέματα που αφορούν την παροχή ασύλου είναι πρωταρχικής σημασίας στο πλαίσιο των εξωτερικών σχέσεων της ΕΕ και της αναπτυξιακής συνεργασίας με τις τρίτες χώρες οι οποίες βρίσκονται αντιμέτωπες με μετακινήσεις προσφύγων. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες του 1951 και το Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης του 1967 αποτελούν το νομικό πλαίσιο το οποίο διέπει το καθεστώς διεθνούς προστασίας. Οι πρωτοβουλίες «Ατζέντα για την προστασία» και «Convention Plus» της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR) αποσκοπούν στο να βελτιώσουν την κατάσταση των προσφύγων με ειδικές συμφωνίες μεταξύ κρατών, άλλων εταίρων και της UNHCR· επικεντρώνονται ιδίως στην επανεγκατάσταση, στον καθορισμό των στόχων της βοήθειας για την ανάπτυξη και στη διαχείριση των δευτερευουσών μετακινήσεων των προσφύγων και των ατόμων που ζητούν άσυλο. Η ΕΕ συμμερίζεται την άποψη της UNHCR ότι οι λύσεις στα προβλήματα σχετικά με τους πρόσφυγες πρέπει να αναζητηθούν κατά κύριο λόγο στις περιοχές καταγωγής τους, οι οποίες συνήθως φιλοξενούν τους μεγαλύτερους προσφυγικούς πληθυσμούς. Οι χώρες αυτές επίσης δεν διαθέτουν την θεσμική και οικονομική ικανότητα να αντιμετωπίσουν από μόνες τους τις εν λόγω προκλήσεις. Στόχος της Επιτροπής, στο πλαίσιο της εξωτερικής της βοήθειας, είναι να ενισχυθούν οι ικανότητες που θα εξασφαλίζουν αποτελεσματική προστασία και βιώσιμες λύσεις στις περιοχές καταγωγής - με την δημιουργία ικανοτήτων για την παροχή ασύλου, την τοπική ένταξη, τον επαναπατρισμό και την επανεγκατάσταση. Ο ίδιος στόχος αντανακλάται επίσης στην προσέγγιση που υιοθέτησε η ΕΕ σε θέματα διεθνούς προστασίας, όπως εφαρμόζεται μέσω των πρότυπων προγραμμάτων περιφερειακής προστασίας (όπως, για τα Δυτικά ΝΑΚ και την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών στην Αφρική).
French: Les questions liées à l’asile comptent désormais parmi les priorités de la politique de l'UE dans le domaine des relations extérieures et de la coopération au développement avec les pays tiers confrontés à des mouvements de réfugiés. Au niveau mondial, la Convention de Genève de 1951 sur les réfugiés et le Protocole de New York de 1967 constituent le cadre légal qui régit le système de protection internationale. « L’agenda pour la protection » et l’initiative « Convention Plus » du Haut Commissariat des Nations unies pour les réfugiés visent à faciliter la résolution des problèmes posés par la situation des réfugiés grâce à des accords spécifiques entre les États, d’autres partenaires et le UNHCR. Ces accords mettent en particulier l’accent sur la réinstallation, l’aide au développement et la gestion des mouvements secondaires des réfugiés et des demandeurs d’asile. L’UE partages l’opinion du UNHCR selon laquelle les solutions aux problèmes de réfugiés devraient être trouvées en premier lieu dans les régions d’origine qui accueillent souvent les populations de réfugiés les plus importantes alors que les pays de ces régions manquent également souvent des capacités institutionnelles et financières nécessaires pour faire face seuls à ces défis. La Commission vise notamment, dans le cadre de son aide extérieure, à renforcer les capacités des pays tiers afin d’assurer une protection efficace et des solutions durables dans les régions d’origine, grâce au renforcement des capacités en matière d’asile, à l’intégration locale, au rapatriement et à la réinstallation. Cet objectif se reflète également dans l’approche adoptée par l’UE en matière de protection internationale, mise en œuvre par les programmes pilotes de protection régionale (tels que ceux envisagé pour en Europe orientale et dans la région africaine des Grands Lacs).