Greek: (113) Κατά πρώτον, το προτιμησιακό επιτόκιο που καθόρισαν οι βασικές εγκύκλιοι της RBI που αναφέρονται στο σημείο 107 του αιτιολογικού για τις πιστώσεις που χορηγούνται στο πλαίσιο του εν λόγω καθεστώτος μπορεί να μειώσουν το κόστος τόκου ενός εξαγωγέα σε σχέση με το κόστος της πίστωσης που έχει καθοριστεί αποκλειστικά με βάση τις συνθήκες της αγοράς, παρέχοντας έτσι όφελος κατά την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος 2 του βασικού κανονισμού. Μόνο στην περίπτωση των συνεργασθέντων εξαγωγέων για τους οποίους διαπιστώθηκε αυτή η διαφορά τόκου, συνήχθη το συμπέρασμα ότι υπάρχει όφελος. Αντίθετα με τους ισχυρισμούς που αναφέρονται παραπάνω, αυτή η διαφορά του τόκου δεν μπορεί να εξηγηθεί απλώς και μόνο με την συμπεριφορά των εμπορικών τραπεζών στην αγορά. Αυτή καθεαυτή, η χρηματοδότηση των εξαγωγών δεν είναι ασφαλέστερη από την εγχώρια χρηματοδότηση. Πράγματι, συνήθως θεωρείται ως υψηλότερου κινδύνου, και το ύψος της εγγύησης που απαιτείται για μια δεδομένη πίστωση, ανεξαρτήτως του αντικειμένου της χρηματοδότησης, αποτελεί καθαρά εμπορική απόφαση που λαμβάνει η δεδομένη εμπορική τράπεζα. Η διαφορά τόκου από μια τράπεζα στην άλλη προκύπτει από τη μέθοδο της RBI που συνίσταται στον καθορισμό ανωτάτων ορίων για κάθε εμπορική τράπεζα ξεχωριστά. Επιπλέον, εάν δεν υπήρχαν οι βασικές εγκύκλιοι της RBI, οι εμπορικές τράπεζες δεν θα ήταν υποχρεωμένες να εφαρμόζουν για τους δανειζόμενους τα ίσως ευνοϊκότερα επιτόκια για τις εξαγωγικές πιστώσεις σε συνάλλαγμα. Για να συνοψίσουμε τις απαντήσεις σε αυτούς τους ισχυρισμούς, είναι σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ότι οι βασικές εγκύκλιοι της RBI έχουν ως στόχο τη χρηματοδότηση των εξαγωγών “με διεθνώς ανταγωνιστικά επιτόκια” και η ίδια η RBI θεωρεί τα επιτόκια των εξαγωγικών πιστώσεων ως “ευνοϊκά”. Εξάλλου, αν και οι προτιμησιακές πιστώσεις βάσει του εν λόγω καθεστώτος χορηγούνται από εμπορικές τράπεζες, το όφελος αντιστοιχεί σε χρηματοδοτική συνεισφορά των δημοσίων αρχών κατά την έννοια του άρθρου 2 παράγραφος 1 σημείο iv του βασικού κανονισμού. Είναι σκόπιμο να παρατηρήσουμε στο σημείο αυτό ότι ούτε το άρθρο 2 παράγραφος 1 σημείο iv του βασικού κανονισμού ούτε η συμφωνία του ΠΟΕ για τις συμβάσεις και τα αντισταθμιστικά μέτρα δεν απαιτούν, για τη διαπίστωση επιδότησης, επιβάρυνση με δημόσια κεφάλαια, π.χ. απόδοση από τις δημόσιες αρχές της Ινδίας των καταβληθέντων στις εμπορικές τράπεζες. Αρκεί για τον σκοπό αυτό να απαιτήσουν οι δημόσιες αρχές την εκτέλεση αρμοδιοτήτων που περιγράφονται στα σημεία (i), (ii) ή (iii) του άρθρου 2 παράγραφος 1 του βασικού κανονισμού. Η RBI είναι δημόσιος φορέας και συνεπώς υπάγεται στον ορισμό των “δημοσίων αρχών” που αναφέρεται στο άρθρο 1 παράγραφος 3 του βασικού κανονισμού. Ανήκει 100% στο κράτος, επιδιώκει στόχους δημόσιας πολιτικής, π.χ. νομισματικής, και τα διευθυντικά στελέχη διορίζονται από τις ινδικές δημόσιες αρχές. Η RBI διευθύνει ιδιωτικούς φορείς, δεδομένου ότι οι εμπορικές τράπεζες οφείλουν να τηρούν τους όρους, και ιδίως τα ανώτατα όρια επιτοκίου, που καθορίζονται στις βασικές εγκυκλίους της RBI για τις εξαγωγικές πιστώσεις, καθώς και τις διατάξεις της RBI σύμφωνα με τις οποίες οι εμπορικές τράπεζες οφείλουν να διαθέσουν ένα ποσό των καθαρών πιστώσεών τους για χρηματοδότηση των εξαγωγών. Αυτή η απαίτηση υποχρεώνει τις εμπορικές τράπεζες να ασκούν τις αρμοδιότητες που αναφέρονται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχεία α σημείο (i) του βασικού κανονισμού, στη προκειμένη περίπτωση, δάνεια υπό μορφή προτιμησιακής χρηματοδότησης εξαγωγών. Αυτή η άμεση μεταφορά κεφαλαίων υπό μορφή δανείων υπό ορισμένες συνθήκες υπάγεται κανονικά στην αρμοδιότητα των δημοσίων αρχών, και η πρακτική δεν διαφέρει ουσιαστικά από τις πρακτικές που ακολουθούν κανονικά οι δημόσιες αρχές (άρθρο 2 παράγραφος (1) σημείο (α) στοιχείο (iv) του βασικού κανονισμού. Η εν λόγω επιδότηση θεωρείται ότι έχει ατομικό χαρακτήρα και είναι αντισταθμίσιμη, δεδομένου ότι το προτιμησιακό επιτόκιο εφαρμόζεται μόνο στη χρηματοδότηση των εξαγωγών, και συνεπώς εξαρτάται από τις εξαγωγικές επιδόσεις (άρθρο 3 παράγραφος (4) σημείο (α) του βασικού κανονισμού.
French: (113) Premièrement, les taux d’intérêt préférentiels fixés par les circulaires de base de la RBI mentionnées au considérant 107 pour les crédits accordés dans le cadre du régime peuvent faire baisser les charges d’intérêt d’un exportateur par rapport aux coûts du crédit uniquement fixés par les conditions du marché, lui conférant ainsi un avantage au sens de l’article 2, paragraphe 2, du règlement de base. Il n’a été conclu à l’existence d'un avantage pour les exportateurs ayant coopéré qu’en présence de cette différence de taux. Contrairement aux allégations évoquées plus haut, ces différences de taux ne peuvent s’expliquer par le simple comportement des banques commerciales sur le marché. En soi, le financement des exportations n’est pas plus sûr que le financement intérieur. En effet, il est généralement perçu comme étant plus risqué et l’importance de la garantie exigée pour un crédit donné, indépendamment de l'objet du financement, est une décision purement commerciale prise par une banque commerciale donnée. Les différences de taux d’une banque à l’autre résultent de la méthode de la RBI consistant à fixer des plafonds pour chaque banque commerciale prise individuellement. De plus, sans ces circulaires de base de la RBI, les banques commerciales ne seraient pas obligées de répercuter sur leurs clients tout taux d’intérêt peut-être plus avantageux pour les crédits à l'exportation en devises. Pour résumer les réponses à ces allégations, il convient de rappeler que les circulaires de base de la RBI ont pour objectif de financer les exportations «à des taux compétitifs sur le plan international» et que la RBI elle-même considère les taux des crédits à l'exportation comme étant «avantageux». Ensuite, bien que les crédits préférentiels au titre du régime soient accordés par des banques commerciales, l’avantage correspond à une contribution financière des pouvoirs publics au sens de l’article 2, paragraphe 1, point iv), du règlement de base. Il convient d’observer à ce sujet que ni l’article 2, paragraphe 1, point iv), du règlement de base ni l'accord de l'OMC sur les subventions et les mesures compensatoires n'exigent qu'il y ait prélèvement de fonds publics, par exemple que les pouvoirs publics indiens remboursent les banques commerciales, pour établir l’existence d’une subvention. Il suffit pour cela que les pouvoirs publics ordonnent l’exécution de fonctions des types énumérés aux points i), ii) et iii), de l’article 2, paragraphe 1, du règlement de base. La RBI est un organisme public et relève donc de la définition de «pouvoirs publics» énoncée à l’article 1er, paragraphe 3, du règlement de base. Elle est publique à 100 %, poursuit des objectifs relevant de la politique de l'État, par exemple la politique monétaire, et sa direction est nommée par les pouvoirs publics. Elle donne des ordres à des organismes privés, puisque les banques commerciales sont tenues de respecter les conditions, notamment les taux d'intérêt plafonds, fixées dans les circulaires de base de la RBI pour les crédits à l'exportation ainsi que l’obligation qui leur est imposée par la RBI de consacrer un certain montant de leur crédit net au financement des exportations. Ces ordres obligent les banques commerciales à exercer des fonctions énumérées à l'article 2, paragraphe 1, point a) i), du règlement de base, en l'occurrence à accorder des prêts correspondant à des financements préférentiels des exportations. Ce transfert direct de fonds sous la forme de prêts conditionnels est normalement du ressort des pouvoirs publics, la pratique suivie ne différant pas véritablement de la pratique normale des pouvoirs publics (article 2, paragraphe 1, point a) iv), du règlement de base). Cette subvention est considérée comme spécifique et passible de mesures compensatoires, puisque les taux d’intérêt préférentiels ne sont applicables qu'au financement des opérations d'exportation. De ce fait, elle est aussi subordonnée aux résultats à l'exportation (article 3, paragraphe 4, point a), du règlement de base).