Greek: Οι ορισμοί του «ποινικού μητρώου» και της «καταδικαστικής απόφασης» είναι ίδιοι με αυτούς που περιλαμβάνονται στην πρόταση απόφασης της Επιτροπής για την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με το ποινικό μητρώο, που η Επιτροπή εξέδωσε την 13η Οκτωβρίου 2004[2]. Αυτοί οι ορισμοί όμως δεν συμπεριλήφθησαν στην απόδοση του κειμένου που αποτέλεσε αντικείμενο της πρώτης γενικής προσέγγισης του Συμβουλίου τον Δεκέμβριο του 2004. Ο ορισμός των «καταδικαστικών αποφάσεων» λαμβάνει υπόψη την έννοια της αξιόποινης πράξης, όπως αυτή προκύπτει από την εφαρμογή των άρθρων 51 και 52 της σύμβασης εφαρμογής του Σένγκεν του 1990, και της σύμβασης σχετικά με την αμοιβαία δικαστική συνδρομή σε ποινικές υποθέσεις μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 29ης Μαΐου 2000.[3] Συνάδει με το σύνηθες πεδίο εφαρμογής της αμοιβαίας δικαστικής συνδρομής και επιτρέπει να εισαχθούν στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας απόφασης-πλαισίου οι αποφάσεις μεικτού χαρακτήρα, διοικητικού και ποινικού, που υφίστανται σε ορισμένα κράτη μέλη. Αυτός ο συνυπολογισμός αποβλέπει ιδίως στην εισαγωγή στο πεδίο εφαρμογής της παρούσας απόφασης-πλαισίου των σχετικών με την οδική κυκλοφορία αξιόποινων πράξεων (όταν έχουν «διοικητικό/ποινικό» χαρακτήρα) για τις οποίες είναι ιδιαίτερα χρήσιμη η γνώση του πρότερου βίου. Ο επιλεχθείς ορισμός είναι εκούσια περιοριστικός ώστε να αφορά μόνο τις καταδικαστικές αποφάσεις κατά τη στενή έννοια, δηλαδή τις οριστικές αποφάσεις που εκδίδονται από ποινικά δικαστήρια (ή που θα μπορούσαν να αποτελούν αποφάσεις δικαστηρίων όσον αφορά τις «διοικητικές/ποινικές» αξιόποινες πράξεις), και οι οποίες μπορούν να θεωρηθούν ως καταδικαστικές αποφάσεις σε όλα τα κράτη μέλη. Βεβαίως, είναι δυνατό η εθνική νομοθεσία να προβλέπει συνέπειες για άλλα είδη αποφάσεων (π.χ. τις αποφάσεις συμβιβασμού των εισαγγελέων). Τίποτα δεν εμποδίζει τα κράτη μέλη που το επιθυμούν να προβλέψουν τις ίδιες συνέπειες για αυτό το είδος αποφάσεων όταν αυτές εκδόθηκαν σε άλλο κράτος μέλος και έχουν λάβει γνώση των αποφάσεων αυτών. Ωστόσο, αυτή η πτυχή δεν καλύπτεται από την παρούσα απόφαση-πλαίσιο.
French: Les définitions des termes de « casier judiciaire » et « condamnation » sont identiques à celles qui figurent dans la proposition de la Commission pour la décision relative à l’échange d’informations extraites du casier judiciaire, que la Commission a adopté le 13 octobre 2004[2]. Ces définitions ont toutefois disparu dans la version du texte qui a fait l’objet d’une première approche générale au Conseil en décembre 2004. La définition des « condamnations » tient compte de la notion d’infraction telle qu’elle résulte de l’application des articles 51 et 52 de la Convention d’application de l’accord de Schengen de 1990 et de la Convention relative à l’entraide judiciaire en matière pénale entre les Etats membres de l’Union européenne du 29 mai 2000.[3] Elle est cohérente avec le champ d’application habituel de l’entraide judiciaire et permet de faire entrer dans le champ d’application de la présente décision-cadre les décisions de nature mixte, administrative et pénale, qui existent dans certains Etats membres. Cette inclusion vise notamment à inclure dans le champ d’application de la présente décision-cadre les infractions routières (lorsqu’elles ont un nature « administrative/ pénale ») pour lesquelles la connaissance des antécédents est particulièrement utile. La définition retenue se veut délibérément restrictive afin de ne retenir que les condamnations au sens strict, c'est-à-dire les décisions définitives émanant des tribunaux pénaux (ou qui auraient pu être des décisions des tribunaux en ce qui concerne les infractions « administratives/pénales ») qui, dans tous les Etats membres peuvent être considérées comme des condamnations. Il est certes possible que la législation nationale accorde des effets à d’autres types de décisions (par exemple les décisions de transaction des procureurs). Rien n’empêche les Etats membres qui le souhaiterait d’accorder les mêmes effets à ce type de décisions lorsqu’elles ont été prises dans un autre Etat membre et qu’ils en ont connaissance. Cet aspect n’est toutefois pas couvert par la décision-cadre.