Greek: (42) Το Φεβρουάριο του 2001, σε άρθρο της Korea Herald[46], ένας άλλος ειδικός σε θέματα της αγοράς αυτής ανέφερε: «Δεδομένου ότι ο κίνδυνος που συνδέεται με τη χορήγηση πιστώσεων είναι πάντα υψηλός και κατατρύχει τους επενδυτές, δεν πιστεύω ότι θα επενδυθούν κεφάλαια σε εταιρικά ομόλογα που εκδίδονται από εταιρείες με πιστοληπτική αξιολόγηση χαμηλότερη της BBB+». Η δήλωση αυτή συμπίπτει με την αρχική περίοδο εφαρμογής του προγράμματος εγγύησης του KEIC και του προγράμματος ομολογιών της KDB. Εν συνεχεία, ο συντάκτης του άρθρου διευκρινίζει τη διαφορά απόδοσης μεταξύ των ομολογιών κατηγορίας επενδυτικής ποιότητας και των εταιρικών ομολογιών υψηλού κινδύνου (junk bonds) καταλήγοντας στα εξής: «τούτο φανερώνει ότι οι επενδυτές εξακολουθούν να αποφεύγουν τις ομολογίες που εκδίδουν εταιρείες με χαμηλή πιστοληπτική αξιολόγηση, διευρύνοντας όσο το δυνατό περισσότερο τη διαφορά απόδοσης μεταξύ των ομολογιών επενδυτικής ποιότητας και των ομολογιών υψηλού κινδύνου.» Σε ανακοινωθέν Τύπου του Ιουνίου 2001 αναφέρονται τα εξής: «Οι επενδυτές έχουν αρχίσει να στρέφουν την προσοχή της προς το κάτω μέρος της καμπύλης αποδόσεων ομολόγων της Ασίας, αλλά δεν έχουν ακόμη το θάρρος να ρίξουν μια ματιά στις επιχειρήσεις με πιστοληπτική αξιολόγηση χαμηλότερη της κατηγορίας επενδυτικής ποιότητας, δηλαδή BBB-(BBB-minus). Μόνο οι εταιρείες με σημαντικές ταμειακές ροές που είναι σε θέση να διασφαλίσουν την εξυπηρέτηση του χρέους τους και παρουσιάζουν προοπτικές ανάπτυξης έχουν την πιθανότητα να προσελκύσουν την προσοχή τους[47]. Σε ένα άλλο ανακοινωθέν υποστηρίζονταν τα εξής: «Κατά το δεύτερο εξάμηνο του παρελθόντος έτους, ήταν αδύνατο στην πράξη για μια εταιρεία να εκδώσει ομολογίες υψηλού κινδύνου με βάση τη δική της πιστοληπτική ικανότητα και η αγορά ομολογιών υψηλού κινδύνου συνίστατο μόνο σε πρωτογενείς ομολογιακούς τίτλους καλυπτόμενους από εγγύηση ("primary collateralised bond obligations"), δάνεια καλυπτόμενα από εγγύηση ("collateralised loan obligations") και ένα σχέδιο αναχρηματοδότησης των ομολογιών που είχε εγκαινιάσει η κυβέρνηση[48].»
French: (42) En février 2001, dans un article du Korea Herald[46], un autre spécialiste du marché indiquait ce qui suit: «Compte tenu du fait que le risque lié à l’octroi de crédits est toujours prononcé et qu’il hante les investisseurs, je ne pense pas que des capitaux seront investis dans des obligations émises par des sociétés notées en dessous de BBB+». Cet article coïncide avec la période initiale du programme de garantie de la KEIC et du programme d'obligations de la KDB. L'auteur de l’article précise ensuite la différence entre les obligations de la catégorie investissement et les obligations à haut risque en concluant ce qui suit: «cela montre que les investisseurs continuent à éviter les obligations de sociétés faiblement notées, en élargissant au maximum la marge entre les obligations hautement notées et les obligations dites «à haut risque». Un article de presse paru en juin 2001 mentionnait ce qui suit: «Les investisseurs ont commencé à regarder vers le bas de la courbe de crédit asiatique mais ils n’ont toujours pas le courage de jeter un coup d’œil aux sociétés dont les notations se situent en dessous de l’échelon inférieur de la catégorie d’investissement, soit au niveau BBB- (BBB minus). Seules les sociétés avec d'importants flux de liquidités, capables d’assurer le service de leur dette et offrant des perspectives de croissance ont des chances d’attirer leur regard».[47] Dans un autre article, on pouvait lire ce qui suit: «Au cours du second semestre de l'année dernière notamment, il était pratiquement impossible pour une société d’émettre des obligations à haut risque sur la base de sa propre cote de crédit, le marché des obligations à haut risque étant constitué par les obligations primaires garanties (primary collateralised bond obligations) , les prêts garantis (collateral loan obligations) et un plan de refinancement des obligations mis en place par le gouvernement.»[48]