Greek: (2) Μετά την έγκριση μιας ευρείας σειράς μέτρων οικονομικής μεταρρύθμισης στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η ουγγρική οικονομία σημείωσε σταθερούς και σχετικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης καθώς και μείωση του πληθωρισμού, ιδίως χάρη σε υγιείς μακροοικονομικές πολιτικές και κατάλληλες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, από το 2001 και ειδικότερα κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, η σημαντική αύξηση των δημόσιων δαπανών σε συνδυασμό με μειώσεις φόρων και οι γενναιόδωρες μισθολογικές αυξήσεις στο δημόσιο τομέα οδήγησαν σε ετήσια δημοσιονομικά ελλείμματα υψηλότερα από το 5 % του ΑΕΠ, που απέκλιναν συνεπώς σημαντικά από τους αρχικούς στόχους. Επιπλέον, οι εκτιμήσεις για το τέλος του έτους αναθεωρούνταν προς τα πάνω εκ των υστέρων, ουσιωδώς, για όλες σχεδόν τις δημοσιονομικές κοινοποιήσεις. Ενώ οι στόχοι για το έλλειμμα που παρουσιάζονταν στο πρόγραμμα σύγκλισης του Μαΐου 2004 ανέρχονταν σε 4,6 % του ΑΕΠ για το 2004, 4,1 % του ΑΕΠ για το 2005 και 3,6 % για το 2006, το έλλειμμα ανήλθε στην πραγματικότητα σε 6,6 % του ΑΕΠ το 2004 και 7,5 % το 2005, και κατά την κυβέρνηση θα είναι της τάξης του 10,1 % του ΑΕΠ το 2006, μακράν το υψηλότερο στην ΕΕ (όλα τα ποσοστά περιλαμβάνουν τις επιπτώσεις από τη μεταρρύθμιση των συνταξιοδοτικών συστημάτων). Ένα μεγάλο μέρος των δημοσιονομικών παρεκκλίσεων οφείλεται στον υπεραισιόδοξο δημοσιονομικό προγραμματισμό, σημαντικές υπερβάσεις των δαπανών, φορολογικές μειώσεις και συνολική έλλειψη επαρκών προσπαθειών διαρθρωτικής προσαρμογής. Η ιδιαίτερα επεκτατική δημοσιονομική πολιτική έχασε την αξιοπιστία της και επιβαρύνει ολοένα και περισσότερο την οικονομία. Ειδικότερα, συνέβαλε σε σοβαρές εξωτερικές ανισορροπίες και σε σημαντική αύξηση του συνολικού εξωτερικού χρέους (από λιγότερο από 20 % του ΑΕΠ το 2001 σε σχεδόν 30 % του ΑΕΠ το 2005) και πολύ μεγαλύτερα ανοίγματα επιτοκίων σε σχέση με άλλα νέα μέλη.
French: (2) Après l'adoption d'un vaste ensemble de mesures de réforme économique au milieu des années quatre-vingt-dix, l'économie hongroise a enregistré des taux de croissance stables et relativement élevés ainsi qu'une baisse de l'inflation, notamment grâce à des politiques macroéconomiques saines et à des réformes structurelles appropriées. Toutefois, à partir de 2001 et plus particulièrement au cours des dernières années, l'accroissement significatif des dépenses publiques combiné à des réductions d'impôts et les augmentations généreuses des salaires dans la fonction publique ont conduit à des déficits budgétaires annuels nettement supérieurs à 5 % du PIB, qui s'écartaient donc largement des objectifs initiaux. De plus, les chiffres de fin d'année étaient revus à la hausse ex-post dans des proportions non-négligeables pour pratiquement toutes les notifications budgétaires. Alors que les objectifs de déficit présentés dans le programme de convergence de mai 2004 s'élevaient à 4,6 % du PIB pour 2004, 4,1 % du PIB pour 2005 et 3,6 % pour 2006, le déficit s'est établi en réalité à 6,6 % du PIB en 2004 et 7,5 % en 2005; en 2006, le gouvernement s'attend à ce qu'il soit de l'ordre de 10,1 % du PIB de loin le niveau le plus élevé dans l'UE (tous ces pourcentages tiennent compte de l'incidence de la réforme des retraites). Les dérapages budgétaires s'expliquent en grande partie par une planification budgétaire trop optimiste, par des dépassements importants des dépenses, par des réductions d'impôt et par le manque d'efforts d'ajustement structurel. Cette tendance fortement expansionniste a beaucoup entamé la crédibilité de la politique budgétaire et a pesé de plus en plus sur l'économie. Elle a notamment contribué à aggraver les déséquilibres extérieurs, à accroître de manière importante la dette extérieure totale (passée de moins de 20 % du PIB en 2001 à près de 30 % du PIB en 2005) et à creuser sensiblement les différentiels de taux d'intérêt par rapport aux autres nouveaux États membres.