Greek: Έχουν αναπτυχθεί εξελιγμένα συστήματα κοινωνικής προστασίας στα κράτη μέλη της ΕΕ με στόχο την ασφάλεια απέναντι στους κοινωνικούς κινδύνους, όπως η ασθένεια και η ανεργία και την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Σύμφωνα με την μετατόπιση της πολιτικής σε επίπεδο ΕΕ προς τα ενεργά συστήματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, τα συστήματα στήριξης του εισοδήματος υπόκεινται όλο και περισσότερο σε κριτήρια ενεργοποίησης με σκοπό να ελαχιστοποιήσουν τα αντικίνητρα για την αμειβόμενη απασχόληση και να αποφύγουν τις παγίδες της φτώχειας[2]. Κατά συνέπεια, έχει βελτιωθεί η συνοχή μεταξύ των συστημάτων στήριξης του εισοδήματος και των πολιτικών ενεργοποίησης. Σε πολλά κράτη μέλη, το δικαίωμα στις παροχές έχει ως προϋπόθεση την ενεργό αναζήτηση εργασίας, τη διαθεσιμότητα για εργασία ή τη συμμετοχή σε προγράμματα κατάρτισης. Σε μερικές περιπτώσεις, οι προϋποθέσεις ορίζονται σε ατομική σύμβαση που ορίζει τα καθήκοντα του δικαιούχου κατά τη συμφωνηθείσα πορεία επανένταξής του στην απασχόληση. Σε όλο και περισσότερες χώρες, τα οικονομικά κίνητρα βελτιώνονται με στόχο την εξασφάλιση ενός ισχυρού κινήτρου για εργασία. Παραδείγματος χάριν, διατίθενται φορολογικές εκπτώσεις σε εργαζόμενους σε θέσεις χαμηλόμισθης απασχόλησης ως συμπληρωματικό εισόδημα, με την προϋπόθεση ότι εκτελούν αμειβόμενη εργασία· ενώ, στο κατώτατο όριο στο οποίο οι παροχές θα διακόπτονταν σε κανονικές συνθήκες, τώρα οι πληρωμές μειώνονται σταδιακά ώστε να μην αποθαρρυνθεί η προσπάθεια για εργασία. Επίσης, έχουν σχεδιαστεί και εφαρμοστεί ειδικά μέτρα για να διευκολυνθεί η πρόσβαση στις βασικές υπηρεσίες και τα βασικά αγαθά, όπως η υγειονομική περίθαλψη, η φροντίδα των παιδιών, η αξιοπρεπής στέγαση ή ακόμα και η διατροφή (στις πιο ακραίες περιπτώσεις υλικής στέρησης), ευνοώντας την ένταξη των μειονεκτούντων προσώπων στον κοινωνικό ιστό.
French: Les États membres de l'Union se sont dotés de régimes de protection sociale très élaborés devant procurer une assurance contre les risques sociaux comme la maladie et le chômage et prévenir et combattre la pauvreté et l'exclusion sociale. Dans le droit fil du changement stratégique opéré au cours des années 90 au niveau communautaire sur la voie de systèmes actifs, les régimes d'aide au revenu ont été soumis de plus en plus à des critères d'activation afin de réduire les facteurs décourageant le travail rémunéré et d'éviter les trappes de pauvreté[2]. La cohérence entre les régimes d’aide au revenu et les politiques d'activation s'est ainsi renforcée. Dans nombre d'États membres, il faut désormais, pour avoir droit à des prestations, rechercher activement un emploi, être disponible pour travailler ou suivre des formations. Dans certains cas, ces conditions sont énoncées dans un contrat individuel définissant les modalités d’un parcours de réinsertion professionnelle que le bénéficiaire est tenu de suivre. Un nombre croissant de pays améliorent actuellement leurs mesures d'encouragement financières dans le but de renforcer l'incitation au travail. Par exemple, des crédits d'impôt sont offerts aux travailleurs occupant des emplois faiblement rémunérés comme revenu complémentaire subordonné à l’occupation d’un tel emploi et, au seuil où les allocations auraient normalement été supprimées, les paiements sont maintenant diminués progressivement de manière à ne pas décourager l’effort de travail. En outre, des mesures spéciales ont été élaborées et mises en place afin de favoriser l’insertion sociale des personnes défavorisées en leur facilitant l'accès aux services et biens de base, comme les soins de santé, les services de garde d'enfants, un logement décent ou même l'alimentation (dans les cas les plus extrêmes de privation matérielle).