Greek: Η ικανοποιητική απόδοση των συστημάτων κοινωνικής προστασίας πρέπει να αναγνωριστεί σαφώς: χωρίς αυτά, ο κίνδυνος της φτώχειας θα είχε φθάσει σε μη αποδεκτά επίπεδα στα περισσότερα κράτη μέλη και στην Ένωση στο σύνολό της. Στα 25 κράτη μέλη της ΕΕ το 2003, σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία[3], το ποσοστό του κινδύνου της φτώχειας θα ήταν 25%, δηλ. 9 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερα από τον κίνδυνο της φτώχειας σήμερα, εάν δεν είχαν εφαρμοστεί οι κοινωνικές μεταβιβάσεις[4] (εκτός από τις συντάξεις). Όμως η γενική κατάσταση όσον αφορά τη φτώχεια και την πρόσβαση στην εργασία για τους πλέον ευάλωτους εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Το 2003, το 16% του πληθυσμού της ΕΕ των 25 (περίπου 72 εκατομμύρια άνθρωποι) έζησαν με τον κίνδυνο της οικονομικής φτώχειας[5]. Αυτά τα στοιχεία υπογραμμίζουν πόσο δύσκολο είναι να σημειωθεί πρόοδος στην καταπολέμηση της φτώχειας και του αποκλεισμού: στην πραγματικότητα, όταν άρχισαν αυτές οι έρευνες από το 1997, πάνω από το ήμισυ του πληθυσμού που ήταν εκτεθειμένο στη φτώχεια ζούσε συνεχώς (δηλ. κατά τη διάρκεια των τριών από τα τελευταία τέσσερα έτη) σε σχετική εισοδηματική φτώχεια[6]. Το να έχει κάποιος ένα εισόδημα κάτω από το συμβατικό κατώτατο όριο δεν είναι ούτε αναγκαία ούτε ικανή προϋπόθεση για να θεωρηθεί ότι βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας· ωστόσο, αν διατρέχει τον κίνδυνο σχετικής φτώχειας συνεπάγεται περιορισμένη πρόσβαση στα αγαθά και τις υπηρεσίες που κρίνονται αναγκαία για την πλήρη συμμετοχή στην κοινωνία. Ο κίνδυνος να βρεθούν κάτω από το κατώτατο όριο του κινδύνου της φτώχειας είναι υψηλότερος για τους ανέργους, τους άεργους, τους μόνους γονείς, τα άτομα με αναπηρία και τους χρόνια ασθενείς. Ένας απροσδιόριστος αριθμός ανθρώπων ενδέχεται επομένως να υποστεί τις σοβαρές μορφές στέρησης και κοινωνικού αποκλεισμού, όπως η έλλειψη στέγης, ο εθισμός σε ναρκωτικά, ο αλκοολισμός, η έλλειψη πρόσβασης στη βασική υγειονομική περίθαλψη και ο αναλφαβητισμός, που επιδεινώνονται σε ορισμένες περιπτώσεις εξαιτίας διακρίσεων λόγω διαφορετικής εθνότητας ή/και εξαιτίας της διαβίωσης σε περιοχές με πολλαπλά μειονεκτήματα. Στην ΕΕ των 25 υπήρχαν το 2003 περίπου 31,7 εκατομμύρια άνθρωποι, που αντιπροσωπεύουν το 8,5% του ενεργού πληθυσμού (15-64 ετών) που θα μπορούσαν να υπολογιστούν ως αποκλεισμένοι από την αγορά εργασίας. Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει τόσο τους μακροχρόνια άνεργους όσο και τους άεργους, οι οποίοι είτε αποθαρρύνθηκαν ύστερα από επαναλαμβανόμενες προηγούμενες αποτυχίες κατά την αναζήτηση εργασίας είτε ήταν πρόθυμοι να εργαστούν αλλά δεν ήταν ικανοί να βρουν εργασία, για ποικίλους λόγους: αναπηρία ή χρόνια ασθένεια, έλλειψη βασικών δεξιοτήτων, διακρίσεις ή/και οικογενειακές ευθύνες.
French: Il faut reconnaître clairement les bons résultats des systèmes de protection sociale: sans ces derniers, le risque de pauvreté aurait atteint des niveaux insoutenables dans la plupart des États membres et à l'échelle de l'Union. En l'absence de transferts sociaux[3] (à l'exclusion des retraites), le taux de risque de pauvreté dans les États membres de l'UE-25 en 2003, sur la base de chiffres provisoires[4], aurait été de 25%, soit 9 points de pourcentage de plus que le risque de pauvreté réel. La situation d'ensemble, sous l’angle de la pauvreté et de l'accès au travail des plus vulnérables, reste cependant extrêmement préoccupante. En 2003, 16% de la population de l'UE-25 (environ 72 millions de personnes) étaient exposés à un risque de pauvreté financière[5]. Ces chiffres montrent à quel point il est difficile d’avancer dans la lutte contre la pauvreté et l’exclusion: depuis 1997, date à laquelle ces enquêtes ont commencé, plus de la moitié de la part de la population menacée de pauvreté a en effet vécu constamment (c’est-à-dire trois années sur les quatre dernières) avec un revenu relatif faible[6]. Disposer d’un revenu inférieur au seuil conventionnel n’est en soi une condition ni nécessaire ni suffisante pour être en situation de pauvreté, mais il n’en reste pas moins que le risque de pauvreté relative entraîne un accès limité aux biens et aux services considérés comme nécessaires à une participation pleine à la vie de la société. Le risque de tomber sous le seuil de risque de pauvreté est plus élevé pour les sans-emploi, les inactifs, les parents isolés, les personnes handicapées et les malades chroniques. Un nombre indéterminé de personnes risque donc de subir des formes graves de privation et d'exclusion sociale, comme l'absence de domicile fixe, la toxicomanie, l'alcoolisme, la privation des soins de santé de base et l'illettrisme, aggravées dans certains cas par la discrimination ethnique et/ou le fait d'habiter dans une zone cumulant différents inconvénients. En 2003, l'UE-25 comptait environ 31,7 millions de personnes, soit 8,5% de sa population en âge de travailler (15-64 ans), qui pouvaient être considérées comme exclues du marché du travail. Ce chiffre comprend à la fois les chômeurs de longue durée et les inactifs, soit découragés après des échecs répétés dans leur recherche d’un emploi, soit désireux de travailler, mais incapables de trouver du travail, pour des raisons diverses: handicap ou maladie chronique, manque de qualifications de base, discrimination et/ou responsabilités familiales.