Greek: 120 | Γενικό πλαίσιο Τα οικεία κράτη μέλη έχουν όλα αντιμετωπίσει στο παρελθόν προβλήματα απώλειας ΦΠΑ στον τομέα των αποβλήτων και της ανακύκλωσης. Η συνηθέστερη κατάχρηση συνίσταται στη μη καταβολή στις φορολογικές αρχές του τιμολογούμενου ΦΠΑ από μικρές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στο εμπόριο αποβλήτων, οι οποίες στη συνέχεια εξαφανίζονται χωρίς να αφήνουν ίχνη. Ο παραλήπτης έχει στην κατοχή του τιμολόγιο το οποίο είναι έγκυρο για έκπτωση φόρου, ενώ ταυτόχρονα ο μεταγενεστέρως οφειλόμενος φόρος παραμένει απλήρωτος. Τα προβλήματα αυτά οδήγησαν σε ξεχωριστές παρεκκλίσεις με βάση τις ανάγκες και τις προσεγγίσεις των οικείων κρατών μελών. Ως εκ τούτου, το Βασίλειο της Ισπανίας και η Ιταλία ζήτησαν άδεια, η οποία τους χορηγήθηκε, για εφαρμογή ειδικών μέτρων παρέκκλισης από το άρθρο 21 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2005 το αργότερο, ενώ στις Κάτω Χώρες χορηγήθηκε άδεια εφαρμογής ειδικών μέτρων παρέκκλισης από τα άρθρα 2 και 28α παράγραφος 1 έως την ίδια ημερομηνία. Σε περίπτωση που τεθεί σε ισχύ ειδικό καθεστώς για την εφαρμογή του ΦΠΑ στον τομέα των αποβλήτων με τροποποίηση της έκτης οδηγίας για το ΦΠΑ, οι υφιστάμενες αποφάσεις προβλέπουν τη λήξη της άδειας. Επειδή έχουν πειστεί ότι τα συγκεκριμένα μέτρα είναι αποτελεσματικά και ότι εξακολουθεί να είναι αναγκαία η διατήρησή τους, τα οικεία κράτη μέλη ζήτησαν την παράταση των αντίστοιχων αδειών τους. Αν και προτείνεται η αντιστροφή της επιβάρυνσης στον τομέα των αποβλήτων ως εναλλακτική λύση στο πλαίσιο της έκτης οδηγίας σύμφωνα με την πρόταση COM(2005)89 της Επιτροπής για τον περιορισμό του αριθμού των παρεκκλίσεων του άρθρου 27, είναι πολύ αμφίβολο αν θα επιτευχθεί συμφωνία σχετικά με το θέμα αυτό πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 2005. Κατά συνέπεια, η παράταση καθίσταται αναγκαία ώστε να εξασφαλιστεί η συνέχεια της νομικής βάσης όσον αφορά τα υφιστάμενα μέτρα. Κατά γενικό κανόνα, το άρθρο 21 παράγραφος 1 στοιχείο α) της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ ορίζει ότι ο υποκείμενος στο φόρο που παρέχει αγαθά ή υπηρεσίες οφείλει συνήθως να καταβάλλει το φόρο προστιθέμενης αξίας. Ωστόσο, η Ισπανία και η Ιταλία θα ήθελαν να εξακολουθήσουν να εφαρμόζουν ένα μηχανισμό αντιστροφής της επιβάρυνσης, ο οποίος παρεκκλίνει από το γενικό κανόνα και μεταθέτει την υποχρέωση καταβολής του ΦΠΑ στον υποκείμενο στο φόρο στον οποίο παρέχονται αγαθά ή υπηρεσίες. Όσον αφορά την αγορά αποβλήτων και ανακύκλωσης, το γεγονός αυτό θα έχει ως συνέπεια την απλούστευση της εφαρμογής του φόρου και τη διαφύλαξη του εισοδήματος, εφόσον η καταβολή θα επιβαρύνει το πρόσωπο το οποίο εκπίπτει το ΦΠΑ που επιβάλλεται, αντί για τον πάροχο ο οποίος τείνει να εξαφανίζεται. Μολονότι οι παραδόσεις αγαθών και οι παροχές υπηρεσιών στον εν λόγω τομέα φορολογούνται συνήθως με τον κανονικό συντελεστή, οι Κάτω Χώρες επιθυμούν να διατηρήσουν την παρέκκλισή τους από τα άρθρα 2 και 28α παράγραφος 1, η οποία επιτρέπει την εφαρμογή απαλλαγής, εφόσον πληρούνται ορισμένα πρόσθετα κριτήρια, στις παραδόσεις και ενδοκοινοτικές αποκτήσεις μεταχειρισμένων υλικών και απορριμμάτων. |
French: 120 | Contexte général Les États membres concernés ont tous connu par le passé des problèmes de pertes de recettes fiscales dans le secteur des déchets et du recyclage. La fraude la plus courante consiste dans le non paiement aux autorités fiscales de la TVA facturée, qui est le fait de petites entreprises du secteur des déchets qui, par la suite, disparaissent sans laisser de trace. Le destinataire se retrouve avec une facture qu’il peut utiliser pour obtenir une déduction fiscale mais la taxe en aval reste impayée. Ces problèmes ont conduit à l’octroi de dérogations distinctes en fonction des besoins et des approches des États membres concernés. Le Royaume d’Espagne et l’Italie ont ainsi sollicité, et obtenu, l’autorisation d’appliquer des mesures particulières dérogatoires à l’article 21 jusqu’au 31 décembre 2005 au plus tard, tandis que les Pays-Bas ont été autorisés à appliquer des mesures particulières dérogatoires aux articles 2 et 28 bis, paragraphe 1, jusqu’à la même date. Dans l’hypothèse de l’entrée en vigueur d’un régime particulier de TVA pour le secteur des déchets, modifiant la sixième directive TVA, les décisions existantes prévoient l’expiration de l’autorisation. Les États membres concernés, qui estiment que les mesures en cause sont efficaces et qu’il est nécessaire de les conserver ont à présent demandé à leurs autorités respectives de les proroger. Bien que la Commission ait suggéré, dans sa proposition COM(2005) 89 visant à rationaliser le nombre de dérogations accordées en application de l’article 27, de prévoir dans la 6ème directive, pour le secteur des déchets, la possibilité de recourir à un mécanisme d’autoliquidation, il n’est pas du tout sûr que l’on parvienne à un accord sur ce dossier avant le 31 décembre 2005. Une prorogation est donc nécessaire pour assurer la continuité de la base juridique des mesures existantes. En règle générale, l’article 21, paragraphe 1, point a, de la directive 77/388/CEE prévoit que la taxe sur la valeur ajoutée est généralement due par l’assujetti qui effectue une livraison de biens ou une prestation de services imposable. Tant l’Espagne que l’Italie cependant souhaiteraient continuer à appliquer une procédure d’auto-liquidation qui déroge à ce principe en faisant de l’assujetti destinataire des livraisons de biens ou des prestations de services le redevable de la TVA. Dans le cas du marché des déchets et du recyclage, cela aura pour effet de simplifier l’application de la taxe et de préserver les recettes, car la taxe sera acquittée par la personne qui déduit également la TVA facturée et non par un fournisseur qui aura tendance à disparaître. Bien que les livraisons dans le secteur concerné soient normalement imposables au taux normal, les Pays-Bas souhaitent conserver leur dérogation aux articles 2 et 28 bis, paragraphe 1, qui, sous réserve de certains critères supplémentaires, autorise l’application d’une exonération aux livraisons et acquisitions intracommunautaires de matériaux usagés et de déchets. |