FrancophonIA/JRC-Acquis_subcorpus_EL-FR_Hunalign_aligned-TMX huggingface dataset:
Greek: Αφετέρου, τα πρόσωπα που θεωρούν ότι θίγονται τα θεμελιώδη δικαιώματά τους από κοινοτική πράξη θεσπιζόμενη βάσει του τίτλου IV δεν έχουν κανενός είδους δικαστική προστασία πριν να διατρέξουν όλη την κλίμακα των εθνικών ενδίκων μέσων. Διότι μόνο το Δικαστήριο είναι αρμόδιο να κηρύξει την ακυρότητα κοινοτικής πράξης[9]. Συνεπώς, προκύπτει ότι ένας εθνικός δικαστής πρωτοβάθμιου ή δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, ακόμη και αν είναι πεπεισμένος ότι η σχετική πράξη είναι παράνομη, θα είναι παρά ταύτα αναγκασμένος από το άρθρο 68 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ να την εφαρμόσει χωρίς να μπορεί να υποβάλει το ερώτημα στο Δικαστήριο. Ακόμη πιο σοβαρό, ο δικαστής αυτός φαίνεται ότι δεν μπορεί ούτε καν να προσφέρει οποιαδήποτε προσωρινή προστασία, διότι η προσωρινή αναστολή της εφαρμογής κοινοτικής πράξης είναι παραδεκτή μόνο εφόσον συνοδεύεται από προδικαστική παραπομπή που αφορά το κύρος της πράξης[10].
French: D’autre part, les personnes qui s’estiment lésées dans leurs droits fondamentaux par un acte communautaire adopté sur la base du titre IV ne bénéficient pas d’une protection juridictionnelle quelconque avant d’avoir parcouru toute l’échelle des voies de recours judiciaires nationales. Car seule la Cour est compétente pour prononcer l’invalidité d’un acte communautaire[9]. Par conséquent, il paraît qu’un juge national de première instance ou d’appel, même s’il était convaincu de l’illégalité de l’acte en cause, serait néanmoins contraint par l’article 68, paragraphe 1, du traité CE de l’appliquer sans pouvoir saisir la Cour de la question. Plus grave encore, un tel juge ne peut, semble-t-il, même pas accorder une protection juridictionnelle provisoire quelconque, car la suspension provisoire de l’application d’un acte communautaire n’est admise que lorsqu’elle est accompagnée d’un renvoi préjudiciel portant sur la validité de l’acte[10].
Greek: Και στα δύο είδη περιπτώσεων, η περιορισμένη αρμοδιότητα του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 68 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ ενέχει συνεπώς τον κίνδυνο να στερεί στην πράξη τους ενδιαφερόμενους από αποτελεσματική δικαστική προστασία. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο διότι, στους εν λόγω τομείς, αυτά τα πρόσωπα συχνά δεν διαθέτουν τους αναγκαίους οικονομικούς πόρους για να εξαντλήσουν όλα τα εθνικά ένδικα μέσα ή/και έχουν ανάγκη ταχείας δικαστικής παρέμβασης. Έτσι, τα πρόσωπα τα οποία προστατεύει το δίκαιο του τίτλου IV περιλαμβάνουν τους αιτούντες άσυλο ή οικογενειακή επανένωση κατά την έννοια των οδηγιών 2003/86/ΕΚ, 2004/83/ΕΚ και 2005/85/ΕΚ, τους υπηκόους τρίτων χωρών που αντιτίθενται σε απελάσεις ή σε διακριτική μεταχείριση, αλλά και ανήλικα παιδιά που θίγονται από τις διαφορές σχετικά με τις υποχρεώσεις διατροφής ή, ειδικότερα, με την υπό ευρεία έννοια γονική μέριμνα του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2201/2003[11]. Εξάλλου, στον αστικό και εμπορικό τομέα που καλύπτεται από τους κανονισμούς (ΕΚ) αριθ. 44/2001, (ΕΚ) αριθ. 1348/2000, (ΕΚ) αριθ. 1206/2001, (ΕΚ) αριθ. 805/2004, οι διαφορές μπορούν εξίσου εύκολα να καταστούν απατηλές ή υπερβολικά δαπανηρές για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αν αυτές πρέπει να φθάσουν μέχρι το ανώτατο εθνικό δικαστήριο πριν να μπορέσει το Δικαστήριο να αποφανθεί για τα δικαιώματά τους.
French: Dans les deux cas de figure, les compétences réduites de la Cour en vertu de l’article 68, paragraphe 1, du traité CE risquent donc, en pratique, de priver les personnes concernées d’une protection juridictionnelle effective. Ceci d’autant plus que dans les matières en cause, ces personnes ne disposent souvent pas des ressources financières nécessaires pour épuiser toutes les instances nationales, et/ou ont besoin d’une intervention judiciaire rapide. Ainsi, les personnes que protège le droit du titre IV incluent les demandeurs d’asile ou d’un regroupement familial au sens des directives 2003/86/CE, 2004/83/CE et 2005/85/CE, les ressortissants de pays tiers s’opposant à des expulsions ou à des traitements discriminatoires, mais aussi les enfants mineurs touchés par des litiges portant sur des obligations alimentaires ou, en particulier, sur la responsabilité parentale au sens large du règlement (CE) n° 2201/2003[11]. Par ailleurs, en matière civile et commerciale, couverte par les règlements (CE) n° 44/2001, (CE) n° 1348/2000, (CE) n° 1206/2001, (CE) n° 805/2004, les contentieux peuvent aussi facilement devenir illusoires ou trop coûteux pour les petites et moyennes entreprises si elles doivent aller jusqu’à la cour suprême nationale avant que la Cour de justice puisse se prononcer sur leurs droits.
Greek: Πρέπει να προστεθεί ότι η δέσμευση να αχθεί μια διαφορά μέχρι τον τελευταίο βαθμό, με μόνο σκοπό τη δυνατότητα προσφυγής στο Δικαστήριο μετά από μήνες ή έτη διαδικασίας είναι επίσης αντίθετη με την οικονομία της δίκης. Μπορεί να οδηγήσει σε άσκοπη κατασπατάληση των πόρων των εθνικών δικαστηρίων που, σε άλλους τομείς, μπορούν ελεύθερα να εκτιμούν σε ποιο χρονικό σημείο είναι αποτελεσματικότερη η προδικαστική παραπομπή. Ιδίως όσον αφορά τα θεμελιώδη δικαιώματα, η πρώιμη παρέμβαση του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 234 της συνθήκης ΕΚ μπορεί να επιτρέψει την επίλυση των προβλημάτων από την αρχή και να αποτρέψει την ανάγκη συζήτησης σοβαρών νομικών ζητημάτων ενώπιον διαφόρων εθνικών δικαστηρίων ή ακόμη και ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
French: Il convient d’ajouter que la contrainte de porter un litige jusqu’à la dernière instance, dans le seul but de pouvoir saisir la Cour après des mois ou des années de procédure, est également contraire à l’économie procédurale. Elle peut conduire à gaspiller inutilement les ressources des juridictions nationales qui, dans d’autres domaines, peuvent librement apprécier à quel moment un renvoi préjudiciel est le plus efficace. Notamment en matière des droits fondamentaux, une intervention précoce de la Cour de justice en vertu de l’article 234 du traité CE peut permettre de régler les problèmes en amont et d’éviter que des questions juridiques sérieuses doivent être discutées devant plusieurs instances nationales voire devant la Cour européenne des droits de l’homme.
Greek: Η παράγραφος 2 του άρθρου 68 της συνθήκης ΕΚ αποκλείει κάθε αρμοδιότητα του Δικαστηρίου για να « κρίνει μέτρα ή αποφάσεις που λαμβάνονται βάσει του άρθρου 62 σημείο 1 σχετικά με την τήρηση της δημόσιας τάξης και τη διαφύλαξη της εσωτερικής ασφάλειας »[12].
French: Le paragraphe 2 de l’article 68 du traité CE exclut toute compétence de la Cour de justice pour « statuer sur les mesures ou décisions prises en application de l’article 62, point 1, portant sur le maintien de l’ordre public et la sauvegarde de la sécurité intérieure »[12].
Greek: Σύμφωνα με τη διατύπωση αυτής της παραγράφου, αυτή φαίνεται ότι αποκλείει κάθε έλεγχο του Δικαστηρίου σχετικά με κοινοτικά μέτρα που θεσπίζονται από το νομοθέτη βάσει του άρθρου 62 σημείο 1 της συνθήκης ΕΚ εφόσον αφορούν την τήρηση της δημόσιας τάξης και τη διαφύλαξη της εσωτερικής ασφάλειας. Πρόκειται συγκεκριμένα για κοινοτικούς κανόνες με σκοπό την κατάργηση κάθε ελέγχου των προσώπων στα εσωτερικά σύνορα της Ένωσης, περιλαμβανομένων και των κατ’εξαίρεση δυνατοτήτων προσωρινής επανακαθιέρωσης αυτών των ελέγχων. Δεδομένου ότι, εξ ορισμού, τα εθνικά δικαστήρια δεν μπορούν να αποφαίνονται ούτε για το κύρος αυτών των κοινοτικών κανόνων[13], το αποτέλεσμα είναι πλήρης αποκλεισμός κάθε δικαστικού ελέγχου επ’αυτών, γεγονός που δεν μπορεί καθόλου να δικαιολογηθεί σε ένα χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης.
French: Selon le libellé de ce paragraphe, celui-ci paraît exclure tout contrôle de la Cour relatif aux mesures communautaires adoptées par le législateur sur la base de l’article 62, point 1, du traité CE pour autant qu’elles portent sur le maintien de l’ordre public et la sauvegarde de la sécurité intérieure. Il s’agit concrètement des règles communautaires visant l’abolition de tout contrôle des personnes aux frontières intérieures à l’Union, y compris les possibilités exceptionnelles de réintroduire temporairement ces contrôles. Étant donné que, par définition, les juridictions nationales ne peuvent pas non plus statuer sur la validité de telles règles communautaires[13], il en résulte une exclusion totale de tout contrôle juridictionnel sur celles-ci, ce qui n’est guère défendable dans un espace de liberté, de sécurité et de justice.
Greek: Ο αποκλεισμός της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου για μέτρα δημόσιας τάξης είναι επίσης ασυνεπής σε σχέση με την υπόλοιπη συνθήκη. Πράγματι, η αποστολή του Δικαστηρίου ήταν, από την απαρχή της Κοινότητας, να αποφαίνεται για τη συμμόρφωση με το κοινοτικό δίκαιο των εθνικών μέτρων που θεσπίζονται, στο πεδίο εφαρμογής των συνθηκών, για την τήρηση της δημόσιας τάξης και τη διαφύλαξη της εσωτερικής ασφάλειας. Αναφέρουμε ιδίως το παράδειγμα των εθνικών νομοθεσιών και της διοικητικής εφαρμογής τους, που μπορούν να περιορίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων και των κεφαλαίων, αλλά επίσης των πολιτών της Ένωσης, γεγονός που μπορεί να περιλαμβάνει ακόμη και απελάσεις αυτών των πολιτών από ένα κράτος μέλος « υποδοχής » προς το κράτος καταγωγής για λόγους προστασίας της δημόσιας τάξης[14]. Το Δικαστήριο ανέκαθεν ήλεγχε την αναλογικότητα και όλες τις άλλες εγγυήσεις[15] που οριοθετούν την άσκηση αυτών των εξουσιών των κρατών μελών και ο έλεγχός του λάμβανε πλήρως υπόψη το ευαίσθητο θέμα των αναγκών της δημόσιας τάξης, αφήνοντας στα κράτη μέλη το κατάλληλο περιθώριο εκτίμησης[16]. Στο ίδιο το πεδίο του τίτλου IV, τα κράτη μέλη είναι επίσης αναγκασμένα να λαμβάνουν διάφορα άλλα μέτρα προς το συμφέρον της δημόσιας τάξης που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου. Οπωσδήποτε, η διαφύλαξη της δημόσιας τάξης πρέπει, σε μια κοινότητα δικαίου, να επιδιώκεται με μέτρα επί της ουσίας, νομοθετικά και εκτελεστικά, και όχι με τον αποκλεισμό του δικαιώματος προσφυγής στα δικαστήρια.
French: L’exclusion de la compétence de la Cour pour des mesures d’ordre public est également incohérente par rapport au reste du traité. En effet, la mission de la Cour a été, depuis les origines de la Communauté, de se prononcer sur la conformité avec le droit communautaire des mesures nationales prises, dans le champ d’application des traités, pour maintenir l’ordre public et la sécurité intérieure. On citera notamment l’exemple des législations nationales, et leur application administrative, qui peuvent limiter la libre circulation des marchandises et capitaux, mais aussi des citoyens de l’Union ce qui peut même inclure des expulsions de ces citoyens par un État membre « hôte » vers l’État d’origine pour protéger l’ordre public[14]. La Cour a depuis toujours contrôlé la proportionnalité et toutes les autres garanties[15] cantonnant l’exercice de ces pouvoirs des États membres, et son contrôle a pleinement tenu compte de la sensibilité des besoins de l’ordre public en laissant aux États membres une marge d’appréciation appropriée[16]. Dans le champ même du titre IV, les États membres sont également amenés à prendre diverses autres mesures dans l’intérêt de l’ordre public qui entrent bien dans les compétences de la Cour. En tout état de cause, la sauvegarde de l’ordre public doit, dans une communauté de droit, être poursuivie par des mesures de fond, législatives et exécutives, et non pas par des exclusions du droit au juge.
Greek: Τέλος, η Επιτροπή διερωτάται σχετικά με τις ενδεχόμενες επιπτώσεις σε σχέση με την ευρωπαϊκή σύμβαση δικαιωμάτων του ανθρώπου, σε περίπτωση πλήρους απουσίας κάθε προσαρμογής των διατάξεων του άρθρου 68 της συνθήκης ΕΚ. Αφενός, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποφάνθηκε ότι τα κράτη μέλη είναι συλλογικά υπεύθυνα για κάθε παραβίαση αυτής της σύμβασης που θα απέρρεε απευθείας από το πρωτογενές κοινοτικό δίκαιο[17]. Αφετέρου, αυτό το Δικαστήριο έκρινε βεβαίως, όσον αφορά τις πράξεις των θεσμικών οργάνων, ότι η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων που παρέχεται από το κοινοτικό δίκαιο είναι « ισότιμη » με αυτή που εξασφαλίζεται με το μηχανισμό της σύμβασης· ωστόσο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατέληξε σε αυτή τη διαπίστωση της ισοτιμίας λαμβάνοντας υπόψη το σύστημα του κοινού δικαίου της συνθήκης που αφορά την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου[18].
French: Enfin, la Commission s’interroge sur les conséquences éventuelles au regard de la convention européenne des droits de l’homme, en cas d’absence totale de toute adaptation des dispositions de l’article 68 du traité CE. D’une part, la Cour européenne des droits de l’homme a statué que les États membres sont collectivement responsables de toute violation de cette convention qui résulterait directement du droit communautaire primaire[17]. D’autre part, cette Cour a certes estimé, concernant les actes des institutions, que la protection des droits fondamentaux offerte par le droit communautaire est « équivalente » à celle assurée par le mécanisme de la convention; mais la Cour européenne est parvenue à ce constat d’équivalence eu égard au régime de droit commun du traité relatif aux compétences de la Cour de justice[18].
Greek: Εν κατακλείδι, η Επιτροπή κρίνει ότι η απαίτηση ενίσχυσης της δικαστικής προστασίας καθιστά επείγον να παύσουν να εφαρμόζονται οι παράγραφοι 1 και 2 του άρθρου 68 της συνθήκης ΕΚ και να καθιερωθεί το κοινό σύστημα της συνθήκης.
French: En résumé, la Commission estime que l’exigence de renforcer la protection juridictionnelle rend urgent que les paragraphes 1 et 2 de l’article 68 du traité CE cessent de s’appliquer et que le régime commun du traité soit instauré.
Greek: γ) Επανόρθωση της οπισθοχώρησης της δικαστικής προστασίας σχετικά με τη συνεργασία σε αστικές υποθέσεις
French: c) Corriger un recul de protection juridictionnelle concernant la coopération en matière civile
Greek: Μεταξύ 1971 και 2002, ημερομηνία έναρξης ισχύος του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001, το Δικαστήριο ήταν αρμόδιο να απαντά στα προδικαστικά ερωτήματα σχετικά με την ερμηνεία της καλούμενης σύμβασης « Βρυξέλλες I » του 1968[19], που υποβάλλονταν όχι μόνον από τα δικαστήρια τελευταίου βαθμού των κρατών μελών αλλά και από τα δικαστήρια που αποφαίνονται σε δεύτερο βαθμό[20] . Επί 30 έτη, το Δικαστήριο μπόρεσε έτσι να παρέχει στα εθνικά εφετεία – και συνεπώς στους πολίτες και στις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις – πολυάριθμες και πολύτιμες ερμηνείες αυτής της σύμβασης που αποτέλεσε σημαντικό ορόσημο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
French: Entre 1971 et 2002, date d’entrée en vigueur du règlement (CE) n° 44/2001, la Cour était compétente pour répondre aux demandes préjudicielles, concernant l’interprétation de la convention dite « Bruxelles I » de 1968[19], faites non seulement par les tribunaux de dernière instance des États membres mais aussi par les juridictions statuant en appel [20]. Pendant 30 ans, la Cour a ainsi pu fournir aux cours d’appel nationales - et, partant, aux citoyens et entreprises actifs en matière civile et commerciale - de nombreuses et précieuses interprétations de cette convention qui a marqué un jalon extraordinaire de l’intégration européenne.
Greek: Επομένως είναι παράδοξο ότι η συνθήκη του Άμστερνταμ, η οποία « κοινοτικοποιεί » αυτόν τον τομέα και επιτρέπει στο νομοθέτη να μετατρέψει τις προγενέστερες συμβάσεις σε κανονισμούς, έχει παράλληλα περιορίσει σοβαρά, μέσω του άρθρου 68 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ, την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου για την ερμηνεία αυτών των κανονισμών, αποκλείοντας τα εφετεία και επιτρέποντας μόνο στα δικαστήρια τελευταίου βαθμού την προδικαστική παραπομπή.
French: Il est donc paradoxal que le traité d’Amsterdam, en « communautarisant » cette matière et en permettant au législateur de convertir les conventions antérieures en règlements, ait en même temps, par le biais de l’article 68, paragraphe 1, du traité CE, restreint sérieusement la compétence de la Cour pour interpréter ces règlements, en écartant les juridictions d’appel pour réserver aux seules juridictions statuant en dernier ressort le recours préjudiciel.
Greek: Εάν αυτός ο περιορισμός του ελέγχου από τα εθνικά δικαστήρια είχε ισχύσει μεταξύ 1971 και 2002, αναμφίβολα ένα μεγάλο μέρος της νομολογίας του Δικαστηρίου σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις[21] δεν θα είχε ποτέ εκδοθεί ή θα ήταν επωφελές για τους πολίτες ή τους επιχειρηματίες μόνο μετά από καθυστερήσεις και πρόσθετα έξοδα. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει ότι αυτοί οι πολίτες και επιχειρηματίες πρέπει να ανεχθούν τον μεγαλύτερο περιορισμό, στο εξής, της δικαστικής προστασίας τους σε σχέση με αυτή που είχαν επί 30 έτη.
French: Si une telle restriction au contrôle par les juridictions nationales avait été en vigueur entre 1971 et 2002, nul doute qu’une bonne partie de la jurisprudence de la Cour en matière civile et commerciale[21] n’aurait soit jamais vu le jour ou n’aurait bénéficié aux citoyens et opérateurs économiques qu’après des retards et frais supplémentaires. Rien ne peut justifier que ces citoyens et opérateurs doivent supporter que leur protection juridictionnelle soit désormais plus limitée que ce qu’elle n’était pendant 30 ans.
Greek: Εφόσον έληξε η μεταβατική περίοδος, είναι επομένως καιρός να χρησιμοποιήσει το Συμβούλιο το άρθρο 67 παράγραφος 2 δεύτερη περίπτωση της συνθήκης ΕΚ, για να επανορθώσει αυτή την οπισθοχώρηση της προστασίας και να καθιερώσει το κοινό σύστημα του άρθρου 234 της εν λόγω συνθήκης όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις.
French: La période transitoire écoulée, il est donc temps que le Conseil utilise la voie de l’article 67, paragraphe 2, second tiret, du traité CE, pour rectifier ce recul de protection et instaure le régime commun de l’article 234 dudit traité en matière de coopération judiciaire civile.
Greek: δ) Εμπιστοσύνη στην εύρυθμη λειτουργία του Δικαστηρίου
French: d) Avoir confiance dans le bon fonctionnement de la Cour de justice
Greek: Το άρθρο 68 παράγραφος 1 της συνθήκης ΕΚ φαίνεται ότι εξηγείται εν μέρει από το μέλημα αποφυγής της συμφόρησης του Δικαστηρίου λόγω της μαζικής συρροής αιτήσεων έκδοσης προδικαστικών αποφάσεων στα θέματα που καλύπτονται από τον τίτλο IV. Ένας δεύτερος φόβος ήταν πιθανώς ότι σε ορισμένους τομείς, όπως ιδίως το δικαίωμα ασύλου, η διαδικασία προδικαστικής παραπομπής θα μπορούσε να καθυστερήσει τις εθνικές δικαστικές διαδικασίες.
French: L’article 68, paragraphe 1, du traité CE semble s’expliquer en partie par un souci de prévenir un encombrement de la Cour par un afflux massif de renvois préjudiciels dans les matières couvertes par le titre IV. Une deuxième crainte a pu être que, dans certains domaines comme notamment le droit d’asile, la procédure de renvoi préjudiciel aurait pu retarder les procédures judiciaires nationales.
Greek: Η Επιτροπή κρίνει ότι πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη στο Δικαστήριο, στην αποτελεσματικότητα των μέσων εσωτερικής οργάνωσης που είναι ήδη στη διάθεσή του, καθώς και στις νέες δυνατότητες που δημιουργήθηκαν εν τω μεταξύ από τη συνθήκη της Νίκαιας. Το Δικαστήριο είναι σήμερα σε θέση να καταδείξει την σημαντική μείωση της μέσης διάρκειας των προδικαστικών διαδικασιών[22]. Επιπλέον, με τη χρήση της νέας ταχείας διαδικασίας, το Δικαστήριο κατέδειξε ήδη ότι είναι ικανό να απαντά ταχύτερα στα προδικαστικά ερωτήματα εφόσον είναι αναγκαίο. Εξάλλου, σε περίπτωση ανάγκης θα μπορούσαν να εισαχθούν ειδικοί κανόνες, που επιτρέπουν την άμεση διεκπεραίωση ιδιαίτερα επειγουσών υποθέσεων, στον Οργανισμό του Δικαστηρίου – χάρις στη νέα νομική βάση του άρθρου 245 δεύτερο εδάφιο, την οποία εισήγαγε η συνθήκη της Νίκαιας – και στον Κανονισμό Διαδικασίας του.
French: La Commission estime qu’il faut faire confiance à la Cour, à l’efficacité des moyens d’organisation interne qui sont dès à présent à la disposition de celle-ci ainsi qu’aux nouvelles possibilités entre-temps créées par le traité de Nice. La Cour est actuellement en mesure de faire état d’une réduction significative de la durée moyenne des procédures préjudicielles[22]. En outre, par l’usage de la nouvelle procédure accélérée, elle a déjà démontré qu’elle est capable de répondre plus rapidement à des questions préjudicielles si nécessaire. Par ailleurs, en cas de besoin, des règles spéciales permettant un traitement immédiat d’affaires particulièrement urgentes pourraient être introduites dans le statut de la Cour de justice – grâce à la nouvelle base juridique de l’article 245, deuxième alinéa introduite par le traité de Nice – et dans son règlement de procédure.
Greek: Εξάλλου, σε άλλους τομείς όπου οι εθνικές διαδικασίες είναι εξίσου επείγουσες, περιλαμβανομένου και του ποινικού τομέα, οι συνθήκες δεν περιόρισαν μόνο στα εθνικά δικαστήρια τελευταίου βαθμού τη δυνατότητα προσφυγής στο Δικαστήριο. Έτσι, ενώ η δικαστική προστασία είναι εντελώς ανεπαρκής στον τίτλο VI της ΣΕΕ, εφόσον προϋποθέτει, στο άρθρο 35 παράγραφος 2, τη συμμετοχή ( opt-in ) από μέρους των κρατών μελών, της οποίας έκαναν χρήση μόνον 14, είναι παράδοξο να διαπιστωθεί ότι, για τα κράτη μέλη που έκαναν χρήση αυτής της δυνατότητας του opt-in , παρέχεται επιλογή να επιτρέπουν στο σύνολο των δικαστηρίων να υποβάλλουν στο Δικαστήριο αίτηση έκδοσης προδικαστικής απόφασης – πράγμα που έκαναν 11 κράτη μέλη – , ενώ αυτό δεν είναι δυνατό στον τίτλο IV.
French: Du reste, dans d’autres domaines où les procédures nationales ne sont pas moins urgentes, y compris en matière pénale, les traités n’ont pas limité la possibilité de saisir la Cour aux seules juridictions nationales de dernière instance. Ainsi, alors même que la protection juridictionnelle est tout à fait insuffisante dans le titre VI du traité UE, puisqu’elle suppose, dans l’article 35, paragraphe 2, un opt-in de la part des États membres dont seuls 14 on fait usage, il est paradoxal de constater que, pour les États membres qui ont fait usage de cet opt-in , une liberté de choix leur est laissée de permettre à l’ensemble des juridictions de saisir la Cour en renvoie préjudiciel – ce que 11 États membres ont fait –, alors que ceci n’est pas possible dans le titre IV.
Greek: Οπωσδήποτε, εκτιμήσεις συνδεόμενες με το φόρτο εργασίας των δικαστών δεν αρκούν, κατά την Επιτροπή, για να δικαιολογήσουν τη διατήρηση, στο παρόν στάδιο ανάπτυξης του χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, μιας διάταξης που μπορεί να θίξει την αποτελεσματική δικαστική προστασία και την ενότητα του κοινοτικού δικαίου.
French: En tout état de cause, des considérations liées à la charge de travail des juges ne suffisent pas, aux yeux de la Commission, à justifier le maintien, au stade actuel du développement de l’espace de liberté, de sécurité et de justice, d’une disposition qui peut porter atteinte à la protection juridictionnelle effective et à l’unité du droit communautaire.
Greek: Όπως η Ευρώπη εν γένει, έτσι και ο χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης οικοδομείται σταδιακά. Από την έναρξη ισχύος της συνθήκης του Άμστερνταμ και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Τάμπερε, ο τίτλος IV επέτρεψε να δημιουργηθεί ένα εντυπωσιακό σύνολο νομοθετικών κειμένων, προς όφελος των πολιτών και των κατοίκων της Ένωσης σε πολλούς τομείς της καθημερινής τους ζωής.
French: Comme l’Europe en général, l’espace de liberté, de sécurité et de justice se construit par étapes. Depuis l’entrée en vigueur du traité d’Amsterdam et le Conseil européen de Tampere, le titre IV a permis de créer un corps législatif impressionnant, au bénéfice des citoyens et résidents de l’Union dans de nombreux aspects de leur vie quotidienne.
Greek: Δεδομένου ότι έληξε η μεταβατική περίοδος, είναι στο εξής επείγον να εκπληρώσει το Συμβούλιο την υποχρέωσή του που απορρέει από το άρθρο 67 της συνθήκης ΕΚ, αποκαθιστώντας στο Δικαστήριο τις πλήρεις προδικαστικές του αρμοδιότητες σχετικά με τη θεσπιζόμενη νομοθεσία. Αυτό επιβάλλεται προκειμένου να διασφαλίζεται πλήρως το θεμελιώδες δικαίωμα αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας καθώς και η ενότητα του κοινοτικού δικαίου και να καλύπτεται έτσι ένα κενό το οποίο δεν δικαιολογείται πλέον σε ένα πραγματικό « χώρο δικαιοσύνης».
French: La période transitoire étant expirée, il devient désormais urgent que le Conseil remplisse son obligation découlant de l’article 67 du traité CE, en rétablissant la Cour dans la plénitude de ses compétences préjudicielles sur la législation adoptée. Ceci s’impose afin de garantir pleinement le droit fondamental à la protection juridictionnelle effective ainsi que l’uniformité du droit communautaire, et de combler ainsi une lacune qui n’est plus justifiable dans un véritable « espace de justice».
Greek: COM(2006) 348 τελικό
French: COM(2006) 348 final