Greek: Οι μεταρρυθμίσεις μπορούν να βελτιώσουν αισθητά τους εθνικούς λογαριασμούς σε μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη βάση. Παραδείγματος χάρη, οι μεταρρυθμίσεις που αποσκοπούν άμεσα στη συγκράτηση της αύξησης ορισμένων τύπων δημοσίων δαπανών (για παράδειγμα, μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος ή βελτίωση της αποτελεσματικότητας του τομέα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, και οι οποίες επιτρέπουν την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της πρόκλησης της γήρανσης του πληθυσμού) μπορούν να επηρεάσουν τη μελλοντική πορεία των κρατικών προϋπολογισμών και του δημοσίου χρέους[8]. Οι μεταρρυθμίσεις που βελτιώνουν τη δυνητική παραγωγή και την ανάπτυξη (όπως για παράδειγμα οι μεταρρυθμίσεις των αγορών εργασίας και προϊόντων) θα μπορούσαν επίσης να έχουν έμμεσα θετικά αποτελέσματα. Προβάλλεται συχνά το επιχείρημα ότι τα ποσοτικά κριτήρια για τον περιορισμό των ελλειμμάτων ενδέχεται να αποθαρρύνουν τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Ο πρώτος λόγος για τον οποίο θα μπορούσε να υπάρχει σύγκρουση μεταξύ των μεταρρυθμίσεων και των δημοσιονομικών στόχων είναι η ύπαρξη βραχυπρόθεσμων δημοσιονομικών δαπανών που συνδέονται άμεσα με τις μεταρρυθμίσεις (π.χ. οι συνταξιοδοτικές μεταρρυθμίσεις που προβλέπουν ένα κεφαλαιοποιητικό πυλώνα εκτός του δημοσίου τομέα ή δημόσιες επενδύσεις στον τομέα της εκπαίδευσης και της κατάρτισης των οποίων τα μακροπρόθεσμα θετικά αποτελέσματα μπορεί συχνά να υπεραντισταθμίζουν το αρχικό κόστος). Ένας δεύτερος λόγος συνδέεται με το γεγονός ότι οι μεταρρυθμίσεις μπορεί να είναι δαπανηρές για ορισμένες κοινωνικές ομάδες, με αποτέλεσμα να απαιτούνται φορολογικές ελαφρύνσεις ή μεταβιβαστικές πληρωμές υπέρ των ομάδων αυτών για να υπερνικηθεί η αντίσταση για την εισαγωγή τους.
French: Les réformes peuvent induire une amélioration sensible des comptes publics à moyen et long termes. C’est ainsi que celles qui visent directement à maîtriser la croissance de certaines catégories de dépenses publiques (par exemple les réformes des systèmes de retraite ou améliorant l’efficacité des systèmes de santé, permettant de réagir plus efficacement au défi du vieillissement démographique) peuvent avoir un impact sur l’évolution future des budgets publics et de la dette publique[8]. Quant aux réformes destinées à développer le potentiel de production et de croissance (y compris les réformes des marchés de produits et du marché du travail), elles peuvent également avoir des effets positifs indirects. Il est souvent affirmé que les critères quantitatifs de limitation des déficits risquent de décourager les réformes structurelles. Une première raison de cette contradiction entre réformes et objectifs budgétaires tient à l’existence de coûts budgétaires à court terme directement liés aux réformes (par exemple dans le cas des réformes des retraites introduisant un pilier par capitalisation extérieur au secteur public ou dans le cas d’investissements publics en éducation et formation, susceptibles de produire des effets positifs pouvant plus que compenser les coûts initiaux). Une seconde raison tient au fait que l’impact des réformes peut être particulièrement négatif pour certains groupes sociaux, de sorte que des allègements fiscaux ou des transferts publics en leur faveur seront indispensables pour surmonter la résistance à leur introduction.