Greek: 120 | Γενικό πλαίσιο Η εκπόνηση τεχνικών προτύπων ασφαλείας προέρχεται στην πράξη εν μέρει από τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (OMI (ΔΝΟ)) μέσω των διεθνών συμβάσεων (τα ονομαζόμενα "θεσμοθετημένα" πρότυπα), και εν μέρει από τους νηογνώμονες μέσω των τεχνικών τους κανονισμών ("κανονισμοί κλάσης"). Πότε ένα πρότυπο εμπίπτει στην αρμοδιότητα των μεν ή των δε ποικίλλει ανάλογα με τη σύμβαση, το περιεχόμενο ή τον τύπο του πλοίου. Οι κανονισμοί κλάσης αφορούν όλες τις δομικές πτυχές ενός πλοίου (όπως την αντοχή του ή την ευστάθεια και την πλευστότητά του), το μηχανοστάσιο (κινητήρες, κυβερνείο, κλπ.), τους εξοπλισμούς που πρέπει να διαθέτει, ορισμένες πτυχές λειτουργίας του πλοίου (π.χ. σωστικά μέσα, στοιχεία που αφορούν συγκεκριμένα φορτία όπως τα δεξαμενόπλοια, τα φορτηγά πλοία χημικών). Παρατηρείται όλο και μεγαλύτερη σύγκλιση μεταξύ των τεχνικών κανονισμών των σημαντικότερων νηογνωμόνων, η οποία όμως (κυρίως σε θέματα εξοπλισμών) δεν οδηγεί αναγκαστικά σε αμοιβαία αναγνώριση. Για την εφαρμογή των διεθνών συμβάσεων, το κράτος σημαίας είναι εκείνο που διεξάγει τις επιθεωρήσεις και εκδίδει τα αντίστοιχα πιστοποιητικά, του επιτρέπεται όμως να αναθέσει σε αναγνωρισμένο νηογνώμονα είτε το ένα είτε και τα δύο μαζί. Η χορήγηση των κύριων διεθνών πιστοποιητικών προϋποθέτει το πλοίο να έχει κατασκευασθεί και να συντηρείται σύμφωνα με τους τεχνικούς κανονισμούς κάποιου νηογνώμονα. Συνεπώς, οι νηογνώμονες εγκρίνουν τα σχέδια και επιβλέπουν την κατασκευή· παραμένουν κύριοι των κανονισμών επί της ουσίας και της μεθοδολογίας επιθεώρησης που εφαρμόζουν για να πιστοποιήσουν τη συμμόρφωση του νεόδμητου πλοίου προς τους κανονισμούς. Πολύ συχνά τους ανατίθεται από το κράτος σημαίας, να εκδίδουν στη συνέχεια τα πιστοποιητικά συμμόρφωσης προς τις διεθνείς συμβάσεις. Καθ’όλη τη διάρκεια ζωής ενός πλοίου, ο νηογνώμονας συνεχίζει να εκδίδει τους δύο τύπους πιστοποιητικών. Η έλλειψη σταυροειδών ελέγχων στο σύστημα καθιστά σχεδόν απίθανο, κατά την έκδοση των διεθνών πιστοποιητικών, να τεθεί υπό αμφισβήτηση η ποιότητα των πιστοποιητικών κλάσης. Κάθε σφάλμα που διαπράττεται, αναπόφευκτα μεταβιβάζεται στη συνέχεια, ακόμη και στα θεσμοθετημένα πιστοποιητικά. Το σφάλμα θίγει μεγάλο ίσως αριθμό πλοίων πριν εντοπισθεί. Στην πράξη, η επιλογή του νηογνώμονα εξαρτάται από το συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ πλοιοκτητών και ναυπηγείων. Ενώ οι μεγάλοι πλοιοκτήτες επιτυγχάνουν εν γένει να επιβάλουν τους νηογνώμονες που προτιμούν, άλλοι δεν μπορούν παρά να αρκεσθούν στην επιλογή του ναυπηγείου. Ορισμένοι νηογνώμονες διαμαρτύρονται ακόμη και δημοσίως για τις πιέσεις που τους ασκούνται από τα μεγάλα ναυπηγεία, τα οποία, επειδή διαθέτουν μεγάλο όγκο παραγγελιών, μπορούν να επηρεάζουν την αγορά και την εφαρμογή των τεχνικών κανόνων. Όταν επιλεγεί για την κατασκευή ενός πλοίου, ο νηογνώμονας διαδραματίζει διαιτητικό ρόλο όσον αφορά τον εξοπλισμό που πρέπει να τοποθετηθεί στο πλοίο, διότι βρίσκεται σε ισχυρή θέση έναντι των προμηθευτών των εξοπλισμών αυτών, οι οποίοι συνήθως δεν μετέχουν στις διαπραγματεύσεις μεταξύ πλοιοκτήτη, ναυπηγείου και νηογνώμονα. Τέλος, όταν το πλοίο παραδοθεί στον εφοπλιστή και καθ’όλη τη διάρκεια ζωής του, η παρέμβαση του νηογνώμονα τιμολογείται στο όνομα του πλοιοκτήτη είτε πρόκειται για εργασία κατάταξης είτε για θεσμοθετημένα καθήκοντα : ο πλοιοκτήτης καθίσταται έτσι ο μοναδικός πελάτης. Η άσκηση των καθηκόντων αυτών απαιτεί πλήρη ανεξαρτησία, την εφαρμογή αυστηρού κώδικα δεοντολογίας, ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο επάρκειας, άκρως εξειδικευμένες και συνεχώς εξελισσόμενες τεχνικές γνώσεις, καθώς και αυστηρή διαχείριση της ποιότητας. |
French: Le développement des normes techniques de sécurité se fait dans la pratique en partie par l'Organisation Maritime Internationale (OMI) moyennant des conventions internationales (normes dites "statutaires"), et en partie par les sociétés de classification moyennant leurs règlements techniques ("règlements de classe"). Ce qui relève des unes et des autres varie selon la convention, la matière ou le type de navire.Les règlements de classe portent sur les aspects structurels du navire (tels que sa résistance ou sa stabilité et flottabilité); la machinerie (moteurs, gouvernail, etc.); les équipements à installer à bord; certains aspects du fonctionnement du navire (p.ex. éléments de sauvetage, éléments pour des cargaisons spécifiques comme pétroliers, chimiquiers). On observe une convergence croissante entre les règlements techniques des plus importantes sociétés de classification, mais qui (surtout en matière d'équipements) ne se traduit pas nécessairement par une reconnaissance mutuelle.