FrancophonIA/JRC-Acquis_subcorpus_EL-FR_Hunalign_aligned-TMX huggingface dataset:
Greek: Παράδειγμα 3: Ζευγάρι Φινλανδού/Σουηδής που μετακομίζει στην Ιρλανδία Ένα ζευγάρι Φινλανδού/Σουηδής μετακομίζει από τη Στοκχόλμη στο Δουβλίνο όπου τους προσφέρονται ενδιαφέρουσες συνθήκες εργασίας. Ο γάμος τους κλονίζεται και τελικά αποφασίζουν να πάρουν διαζύγιο. Το ζευγάρι θα περίμενε η διαδικασία του διαζυγίου να είναι σχετικά απλή και ταχεία, όπως θα ήταν με βάση το φινλανδικό ή το σουηδικό δίκαιο, εφόσον και οι δύο επιθυμούν το διαζύγιο και δεν έχουν παιδιά. Όμως, με βάση το νέο κανονισμό Βρυξέλλες ΙΙ, δικαιοδοσία έχουν μόνον τα ιρλανδικά δικαστήρια, τα οποία εφαρμόζουν το ιρλανδικό δίκαιο (“lex fori”) στις διαδικασίες διαζυγίου, ανεξαρτήτως της ιθαγένειας των συζύγων. Ο μόνος τρόπος να διασφαλιστεί η εφαρμογή του σουηδικού ή φινλανδικού δικαίου περί διαζυγίου θα ήταν εάν ένας σύζυγος επέστρεφε στο κράτος μέλος της καταγωγής του/της για διάστημα τουλάχιστον έξι μηνών και τότε να ζητούσε διαζύγιο στη χώρα αυτή. Κανείς από τους δύο συζύγους δεν επιθυμεί ή δεν είναι σε θέση να εγκαταλείψει την εργασία του/της και να φύγει από την Ιρλανδία για έξι μήνες για το σκοπό αυτό. Από την άλλη πλευρά, επιθυμούν να αποφύγουν την εφαρμογή του ιρλανδικού δικαίου περί διαζυγίου, το οποίο απαιτεί τετραετή περίοδο διάστασης για να αποδειχθεί η διάλυση του γάμου. Εκπλήσσονται που οι όροι διαζυγίου άλλαξαν τόσο ριζικά, λόγω της απόφασής τους να μετακομίσουν σε άλλο κράτος μέλος. |
French: Exemple 3: couple finlando-suédois établi en Irlande Un couple finlando-suédois quitte Stockholm pour Dublin où des emplois intéressants sont proposés aux deux conjoints. Leurs relations se détériorent et ils décident finalement de divorcer. Les conjoints s’attendent à ce que la procédure de divorce soit plutôt simple et rapide, comme elle le serait en droit finlandais ou suédois, puisqu’ils souhaitent tous deux divorcer et que le couple est sans enfants. Cependant, en vertu du nouveau règlement Bruxelles II, les juridictions irlandaises sont seules compétentes et elles appliquent le droit irlandais (la loi du for) à la procédure de divorce, indépendamment de la nationalité des conjoints. Le seul moyen d’assurer l’application du droit suédois ou du droit finlandais en matière de divorce serait qu’un des conjoints rentre dans son État membre d’origine pour une période d’au moins six mois et y demande ensuite le divorce. Or, aucun des deux conjoints ne veut ou ne peut abandonner son emploi et quitter l’Irlande pendant six mois dans ce but. Par ailleurs, les conjoints souhaitent éviter l’application du droit irlandais en matière de divorce, qui exige une période de séparation de quatre ans pour pouvoir constater l’échec du mariage. Ils sont surpris par le changement aussi radical des conditions de divorce causé par leur décision de s’établir dans un autre État membre. |
Greek: 2.4. Κίνδυνος δυσχερειών για τους πολίτες της Κοινότητας που ζουν σε τρίτο κράτος
French: 2.4. Risque de difficultés pour les citoyens communautaires vivant dans un pays tiers
Greek: Ενώ οι κανόνες αναγνώρισης του νέου κανονισμού Βρυξέλλες ΙΙ εφαρμόζονται σε όλες τις αποφάσεις διαζυγίου που εκδίδονται από δικαστήρια κράτους μέλους, οι κανόνες που διέπουν τη διεθνή δικαιοδοσία δεν καλύπτουν όλες τις καταστάσεις. Αυτό ενδέχεται να προκαλέσει δυσχέρειες στους πολίτες της Κοινότητας που ζουν σε τρίτο κράτος. Ενδέχεται να υπάρξουν καταστάσεις όπου δεν θα τυγχάνει εφαρμογής καμία από τις βάσεις δικαιοδοσίας του κανονισμού. Τα δικαστήρια των κρατών μελών σε τέτοιου είδους περιπτώσεις μπορούν να προσφύγουν στους εθνικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας. Πάντως, το γεγονός ότι οι κανόνες αυτοί δεν έχουν εναρμονιστεί μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις όπου κανένα δικαστήριο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή αλλού δεν θα έχει αρμοδιότητα να εκδώσει το διαζύγιο ενός ζευγαριού κοινοτικών πολιτών διαφορετικής ιθαγένειας, το οποίο διαμένει σε τρίτο κράτος. Επίσης, εάν εκδοθεί απόφαση διαζυγίου σε τρίτο κράτος, ενδέχεται το ζευγάρι να αντιμετωπίσει σοβαρές δυσχέρειες για την αναγνώριση του διαζυγίου στα αντίστοιχα κράτη μέλη καταγωγής τους.
French: Alors que les dispositions en matière de reconnaissance des décisions du nouveau règlement Bruxelles II s’appliquent à toutes les décisions de divorce rendues par les juridictions des États membres, les règles de compétence ne couvrent pas toutes les situations. Il peut en résulter des difficultés pour les citoyens communautaires vivant dans un pays tiers. Dans certains cas, il peut arriver qu’aucune des règles de compétence prévues par le règlement ne soit applicable. Les juridictions des États membres peuvent, dans certaines circonstances, se référer aux dispositions nationales relatives à la compétence internationale. Cependant, l’absence d’harmonisation de ces dispositions peut engendrer des situations dans lesquelles aucune juridiction de l’Union européenne ou d’ailleurs n’est compétente pour prononcer le divorce d’un couple de citoyens communautaires de nationalités différentes vivant dans un pays tiers. En outre, si un divorce est prononcé dans un État tiers, les conjoints peuvent être confrontés à d’importantes difficultés pour en obtenir la reconnaissance dans leurs États membres d’origine respectifs.
Greek: Παράδειγμα 4: Ζευγάρι Γερμανίδας/Ολλανδού που ζει σε τρίτο κράτος Ένα ζευγάρι Γερμανίδας/Ολλανδού ζει σε τρίτο κράτος πολλά χρόνια. Η σχέση τους κλονίζεται και η γερμανίδα σύζυγος θα ήθελε να ζητήσει διαζύγιο, κατά προτίμηση από γερμανικό δικαστήριο. Όμως, δεν μπορεί να υποβάλει αγωγή διαζυγίου στη Γερμανία ή σε άλλο κράτος μέλος. Καμία από τις βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας του νέου κανονισμού Βρυξέλλες ΙΙ δεν εφαρμόζεται, εφόσον το ζευγάρι δεν έχει συνήθη διαμονή σε κράτος μέλος και οι σύζυγοι δεν έχουν κοινή ιθαγένεια. Στην περίπτωση αυτή, τα δικαστήρια των κρατών μελών δύνανται να προσφύγουν στους εθνικούς τους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας. Ωστόσο, η γερμανίδα σύζυγος δεν μπορεί να υποβάλει αγωγή διαζυγίου στη Γερμανία με βάση τους γερμανικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας, εφόσον ο ολλανδός σύζυγος δεν μπορεί να εναχθεί στη Γερμανία, παρά μόνο βάσει των κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας του άρθρου 6 του κανονισμού, το οποίο προσφέρει κάποια προστασία στους εναγομένους. Η σύζυγος δεν μπορεί να ζητήσει διαζύγιο ούτε στην Ολλανδία, εφόσον το ολλανδικό δίκαιο δεν προβλέπει εθνικούς κανόνες δικαιοδοσίας για τις καταστάσεις αυτές. Κατά συνέπεια, η γερμανίδα σύζυγος δεν είναι σε θέση να ζητήσει διαζύγιο σε κανένα κράτος μέλος. Η μοναδική της ελπίδα είναι να έχουν αρμοδιότητα τα δικαστήρια του τρίτου κράτους. Ακόμη και στην περίπτωση αυτή, ενδέχεται να είναι δύσκολο να αναγνωριστεί στη Γερμανία η απόφαση διαζυγίου που εκδόθηκε στο τρίτο κράτος. |
French: Exemple 4: couple germano-néerlandais vivant dans un pays tiers Un couple germano-néerlandais vit dans un pays tiers depuis de nombreuses années. Leur relation se dégrade et l’épouse allemande souhaiterait divorcer, de préférence devant une juridiction allemande. Elle ne peut cependant demander le divorce ni en Allemagne, ni dans aucun autre État membre. En effet, aucune des règles de compétence du nouveau règlement Bruxelles II n’est applicable puisque le couple n’a pas sa résidence habituelle dans un État membre et que les conjoints n’ont pas la même nationalité. Dans ces circonstances, les juridictions des États membres peuvent appliquer leurs règles nationales en matière de compétence. Toutefois, l’épouse allemande ne peut demander le divorce en Allemagne en vertu des règles allemandes de compétence, puisque l'époux néerlandais ne peut être attrait devant les juridictions allemandes qu'en vertu des règles de compétence du nouveau règlement Bruxelles II dont l’article 6 offre une certaine protection aux défendeurs. Elle ne peut pas non plus demander le divorce aux Pays-Bas, puisque la législation néerlandaise ne prévoit pas de règles nationales de compétence pour les cas de ce type. Par conséquent, l’épouse allemande se trouve dans l'incapacité de demander le divorce dans un État membre. Son seul espoir est que les juridictions de l’État tiers soient compétentes pour statuer sur la question. Même si tel est le cas, il peut être difficile de faire reconnaître en Allemagne un divorce prononcé dans un État tiers. |
Greek: 2.5. Κίνδυνος «εσπευσμένης προσφυγής στα δικαστήρια»
French: 2.5. Risque de «ruée vers le tribunal»
Greek: Λόγω του κανόνα περί «εκκρεμοδικίας» (βλ. σημείο 3.6.3 του συνημμένου εγγράφου εργασίας) ενδέχεται ο ένας σύζυγος να σπεύσει να υποβάλει αγωγή διαζυγίου πριν από τον άλλο, ώστε να αποκτήσουν δικαιοδοσία τα δικαστήρια άλλου κράτους μέλους (“εσπευσμένη προσφυγή στα δικαστήρια”). Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις όπου ένα πρόσωπο ζητά διαζύγιο σε ένα συγκεκριμένο κράτος μέλος για να επιτύχει κάποιο αποτέλεσμα, για παράδειγμα να παρακάμψει την εφαρμογή μιας συγκεκριμένης νομοθεσίας περί διαζυγίου. Η εσπευσμένη προσφυγή στα δικαστήρια ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες για τον εναγόμενο, εάν οδηγεί στην εφαρμογή ενός δικαίου προς το οποίο δεν αισθάνεται στενά συνδεδεμένος/η και το οποίο δεν λαμβάνει υπόψη τα συμφέροντά του/της. Ο κίνδυνος αυτός είναι προφανής στο ακόλουθο παράδειγμα:
French: La règle relative à la litispendance (voir point 3.6.3 du document de travail ci-joint) peut inciter un des conjoints à demander le divorce avant l’autre conjoint pour éviter que la compétence n’appartienne aux juridictions d’un autre État membre («ruée vers le tribunal»). Il peut en résulter des situations dans lesquelles une personne demande le divorce dans tel ou tel État membre afin d’obtenir un certain résultat, par exemple pour éviter l’application d’une législation spécifique en matière de divorce. La «ruée vers le tribunal» peut avoir des conséquences négatives pour le défendeur si elle entraîne l’application d’un droit auquel il ne se sent pas étroitement lié et qui ne tient pas compte de ses intérêts. Ce risque peut être illustré par l'exemple suivant:
Greek: Παράδειγμα 5: Πολωνός σύζυγος που μεταβαίνει στη Φινλανδία προς εξεύρεση εργασίας Ένα ζευγάρι Πολωνών, που έχουν παντρευτεί πριν από είκοσι χρόνια ζουν στην Πολωνία με τα παιδιά τους. Ο σύζυγος δέχεται μία ενδιαφέρουσα προσφορά εργασίας στη Φινλανδία για διάστημα δύο ετών. Το ζευγάρι συμφωνεί ότι ο σύζυγος θα δεχθεί την προσφορά και ότι η σύζυγος θα παραμείνει στην Πολωνία. Μετά από ένα χρόνο, ο σύζυγος γνωστοποιεί στη σύζυγό του ότι επιθυμεί να διαζευχθεί. Γνωρίζει ότι η διαδικασία διαζυγίου με βάση το πολωνικό δίκαιο είναι χρονοβόρα και ότι το δικαστήριο πρέπει να τεκμηριώσει ότι ο γάμος διαλύθηκε ολοκληρωτικά και ανεπανόρθωτα. Ωστόσο, τα φινλανδικά δικαστήρια, βάσει του νέου κανονισμού Βρυξέλλες ΙΙ, έχουν δικαιοδοσία, εφόσον ο σύζυγος έζησε στη Φινλανδία για διάστημα άνω του ενός έτους. Τα φινλανδικά δικαστήρια εφαρμόζουν το φινλανδικό δίκαιο σε διαδικασίες διαζυγίου σύμφωνα με την αρχή της “lex fori”. Ως αποτέλεσμα, ο πολωνός σύζυγος μπορεί να επιτύχει την έκδοση διαζυγίου μετά από "περίοδο διασκέψεως" έξι μηνών, παρά τις αντιρρήσεις της συζύγου του. Εφόσον ο σύζυγος επιθυμεί να επιτύχει την έκδοση διαζυγίου όσο το δυνατόν συντομότερα, προσφεύγει αμέσως σε φινλανδικό δικαστήριο, το οποίο εκδίδει την απόφαση διαζυγίου μετά από έξι μήνες, παρά τις έντονες αντιρρήσεις της συζύγου. |
French: Exemple 5: époux polonais se rendant en Finlande pour y travailler Un couple polonais, marié depuis vingt ans, vit en Pologne avec ses enfants. Le mari reçoit une intéressante proposition de travail en Finlande pour deux ans. Le couple convient que le mari acceptera la proposition et que l’épouse demeurera en Pologne. Après un an, le mari apprend à sa femme qu’il souhaite divorcer. Il sait que la procédure de divorce en droit polonais est très longue et que le tribunal doit constater que l’échec du mariage est total et irréparable. Toutefois, les juridictions finlandaises sont compétentes au titre du nouveau règlement Bruxelles II, puisque l’époux vit en Finlande depuis plus d’un an. Les juridictions finlandaises appliquent le droit finlandais à la procédure de divorce conformément au principe de la loi du for. En conséquence, le mari polonais peut obtenir le divorce après un délai de réflexion de six mois, en dépit des objections de sa femme. Comme le mari souhaite obtenir le divorce le plus rapidement possible, il saisit immédiatement une juridiction finlandaise, qui prononce le divorce au bout de six mois, malgré les vives objections de l’épouse. |
Greek: Ερώτηση 1: Γνωρίζετε άλλα προβλήματα εκτός από τα αναφερόμενα παραπάνω τα οποία μπορεί να προκύψουν στο πλαίσιο «διεθνών» διαζυγίων; |
French: Question 1: À votre connaissance, d’autres problèmes que ceux décrits ci-dessus peuvent-ils se poser en cas de divorces «internationaux»? |
Greek: 3. ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΛΥΣΕΙΣ
French: 3. PERSPECTIVES ÉVENTUELLES
Greek: 3.1. Διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης
French: 3.1. Maintenir le statu quo
Greek: Μία από τις δυνατότητες που υπάρχουν είναι να παραμείνει η κατάσταση αμετάβλητη και να μην προταθεί καμία τροποποίηση της νομοθεσίας. Θα μπορούσαν να προβληθούν τα επιχειρήματα ότι τα προβλήματα που διαπιστώθηκαν δεν είναι αρκετά σοβαρά ή ότι δεν προκύπτουν αρκετά συχνά ώστε να δικαιολογούν δράση της Κοινότητας.
French: La première option serait de ne rien changer à la situation et de n'introduire aucune modification législative, dans l’idée que les problèmes recensés ne sont pas suffisamment graves ou fréquents pour justifier une action communautaire.
Greek: 3.2. Εναρμόνιση των κανόνων που διέπουν τη σύγκρουση νόμων
French: 3.2. Harmoniser les règles de conflit de loi
Greek: Ένας άλλος τρόπος ρύθμισης του προβλήματος θα μπορούσε να είναι η εναρμόνιση των κανόνων ιδιωτικού διεθνούς δικαίου με βάση ένα σύνολο ομοιόμορφων συνδετικών στοιχείων. Η λύση αυτή θα είχε το πλεονέκτημα ότι θα παρείχε εγγυήσεις για ασφάλεια δικαίου (παράδειγμα 1). Σε συνάρτηση με το περιεχόμενο των εναρμονισμένων κανόνων, θα μπορούσε επίσης να αυξήσει την ελευθερία των διαδίκων (παράδειγμα 2) και να συμβάλει στην εξεύρεση ικανοποιητικών λύσεων για τους πολίτες (παράδειγμα 3). Τέλος, θα μπορούσε, τουλάχιστον εν μέρει, να μειώσει την ανάγκη για “εσπευσμένη προσφυγή στα δικαστήρια” (παράδειγμα 5), εφόσον οποιοδήποτε επιλαμβανόμενο δικαστήριο θα εφάρμοζε το δίκαιο περί διαζυγίου που θα ορίζεται βάσει κοινών κανόνων.
French: Une autre possibilité serait d'introduire des règles harmonisées de conflit de lois fondées sur un ensemble de critères de rattachement uniformes. Cette solution présenterait l'avantage de garantir la sécurité juridique (voir exemple 1). En fonction du contenu de ces règles harmonisées, elle pourrait aussi accroître l'autonomie des parties (exemple 2) et contribuer à la mise en place de solutions satisfaisantes pour les citoyens (exemple 3). Elle pourrait réduire le besoin de ruée vers le tribunal (exemple 5), puisque toute juridiction saisie appliquerait un droit du divorce désigné selon des dispositions communes.
Greek: Τα συνδετικά στοιχεία πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά ώστε να υπάρξουν εγγυήσεις για την ασφάλεια του δικαίου και τη δυνατότητα πρόβλεψης του εφαρμοστέου δικαίου, καθώς επίσης και κάποια ευελιξία. Στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι ένα διαζύγιο διέπεται από την έννομη τάξη προς την οποία υπάρχει στενότερος σύνδεσμος. Μπορούν να προβλεφθούν ορισμένα συνδετικά στοιχεία που συνήθως χρησιμοποιούνται σε διεθνείς πράξεις και σε εθνικές διατάξεις ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, όπως η τελευταία κοινή συνήθης διαμονή των συζύγων, η κοινή ιθαγένεια των συζύγων, η τελευταία κοινή ιθαγένεια, εάν την διατηρεί ένας από τους συζύγους, ή η “lex fori”.
French: Les critères de rattachement devraient être examinés avec soin pour garantir la sécurité et la prévisibilité juridiques tout en offrant une certaine souplesse. L’objectif serait de faire en sorte qu’un divorce soit régi par l'ordre juridique avec lequel il présente les liens les plus étroits. Plusieurs critères de rattachement communément utilisés dans les instruments internationaux et les règles nationales de conflit de lois pourraient être envisagés, comme la dernière résidence habituelle commune des conjoints, la nationalité commune des conjoints, la dernière nationalité commune si l’un des conjoints l’a conservée ou la loi du for.
Greek: Ερώτηση 2: Είστε υπέρ της εναρμόνισης των κανόνων που διέπουν τη σύγκρουση νόμων; Ποια είναι τα επιχειρήματα υπέρ και κατά της λύσης αυτής; Ερώτηση 3: Ποια θα ήταν τα καταλληλότερα συνδετικά στοιχεία; Ερώτηση 4: Οι εναρμονισμένοι κανόνες θα πρέπει να περιοριστούν στο διαζύγιο ή να εφαρμοστούν επίσης στο δικαστικό χωρισμό ή την ακύρωση του γάμου; Ερώτηση 5: Θα πρέπει οι εναρμονισμένοι κανόνες να περιλαμβάνουν μια ρήτρα δημοσίας τάξεως που θα επιτρέπει στα δικαστήρια να αρνούνται την εφαρμογή αλλοδαπού δικαίου σε ορισμένες περιστάσεις; |
French: Question 2: Êtes-vous favorable à l’harmonisation des règles de conflit de loi? Quels sont les arguments pour et contre cette solution? Question 3: Quels seraient les critères de rattachement les plus pertinents? Question 4: Les règles harmonisées devraient-elles concerner uniquement le divorce ou s'appliquer également à la séparation de corps et à l'annulation du mariage? Question 5: Les règles harmonisées devraient-elles comprendre une disposition d'ordre public permettant aux tribunaux de refuser d'appliquer un droit étranger dans certaines circonstances? |
Greek: 3.3. Η παροχή στους συζύγους της δυνατότητας να επιλέγουν το εφαρμοστέο δίκαιο
French: 3.3. Offrir aux conjoints la possibilité de choisir le droit applicable
Greek: Άλλη πρόταση θα μπορούσε να είναι να δοθεί στους συζύγους περιορισμένη δυνατότητα να επιλέγουν το εφαρμοστέο δίκαιο σε διαδικασίες διαζυγίου. Η δυνατότητα επιλογής του εφαρμοστέου δικαίου θα μπορούσε να ενισχύσει την ασφάλεια δικαίου και τη δυνατότητα πρόβλεψης του εφαρμοστέου δικαίου εκ μέρους των συζύγων, ιδίως στην έκδοση διαζυγίων «κοινή συναινέσει». Κάποια ελευθερία των μερών θα μπορούσε επίσης να καταστήσει πιο ευέλικτους τους εφαρμοστέους κανόνες σε σχέση με τους ισχύοντες, οι οποίοι καταρχήν προβλέπουν μία μόνο δυνατή λύση. Τέλος, σε ορισμένες περιπτώσεις θα μπορούσε να διευκολύνει την πρόσβαση στα δικαστήρια. Η λύση αυτή θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη στην περίπτωση που οι σύζυγοι συμφωνούν για το διαζύγιο, όπως το ζευγάρι Πορτογάλου-Ιταλίδας (παράδειγμα 1) και το ζευγάρι των Ιταλών που ζει στη Γερμανία (παράδειγμα 2).
French: Une troisième option serait d’offrir aux conjoints une possibilité limitée de choisir le droit applicable à la procédure de divorce. Cette faculté pourrait accroître la sécurité et la prévisibilité juridiques pour les conjoints, notamment en cas de divorce par consentement mutuel. Une certaine autonomie des parties rendrait les règles plus souples que les dispositions actuelles qui ne prévoient en principe qu’une seule solution possible et faciliterait l'accès aux tribunaux dans certains cas. Cette solution pourrait s’avérer particulièrement utile lorsque les conjoints sont d’accord pour divorcer, comme dans le cas du couple italo-portugais (exemple 1) et du couple italien vivant en Allemagne (exemple 2).
Greek: Η αρχή της ελευθερίας επιλογής χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο στις διεθνείς συμβάσεις σχετικά με την επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου στον τομέα του ενοχικού δικαίου, αλλά σε μικρότερο βαθμό στο οικογενειακό δίκαιο. Πάντως υπάρχουν εξαιρέσεις, όπως ο πρόσφατος βελγικός νόμος για το ιδιωτικό διεθνές δίκαιο, που επιτρέπει στους συζύγους να επιλέγουν μεταξύ του δικαίου της ιθαγένειας ενός από τους συζύγους και του βελγικού δικαίου (δηλαδή της “lex fori”).[6]
French: Le principe de la liberté de choix est de plus en plus souvent utilisé dans les conventions internationales relatives au choix de la loi dans le domaine du droit des contrats, mais il l’est dans une moindre mesure en matière de droit de la famille. Il existe toutefois des exceptions, comme la récente loi belge relative au code de droit international privé, qui permet aux conjoints de choisir entre le droit de l’État dont l'un des conjoints a la nationalité et le droit belge (c'est-à-dire la loi du for)[6].
Greek: Το να δοθεί στους διαδίκους απεριόριστη διακριτική ευχέρεια θα είχε ως αποτέλεσμα την εφαρμογή “εξωτικών” δικαίων με τα οποία οι διάδικοι θα είχαν ελάχιστη ή καμία σχέση. Κατά συνέπεια, φαίνεται προτιμότερο να περιοριστεί η επιλογή σε ορισμένα δίκαια προς τα οποία οι σύζυγοι έχουν στενότερο σύνδεσμο (για παράδειγμα, με βάση την ιθαγένεια ενός ή και των δύο συζύγων, την τελευταία κοινή συνήθη διαμονή ή η “lex fori”). Μία δυνατότητα θα ήταν να περιοριστεί η επιλογή στο δίκαιο του κράτους του δικάζοντος δικαστηρίου (“lex fori”) ώστε να μην υποχρεώνονται τα δικαστήρια να εφαρμόζουν αλλοδαπό δίκαιο.
French: Laisser aux parties un choix illimité pourrait entraîner l'application de droits «exotiques», avec lesquels les parties n’ont que peu ou pas de liens. Il semble donc préférable de restreindre le choix à certains droits avec lesquels les conjoints ont des liens étroits (par exemple, le droit correspondant à la nationalité de l’un des conjoints ou des deux, ou à la dernière résidence habituelle commune, ou la loi du for). Une possibilité serait de limiter le choix à la loi du for afin que les juridictions n’aient pas à appliquer un droit étranger.
Greek: Προφανώς θα πρέπει να μελετηθούν περισσότερο οι λεπτομέρειες αυτής της επιλογής: Θα μπορούσε να απαιτηθεί να εκφράζεται ρητά και γραπτώς κατά την υποβολή της αγωγής διαζυγίου. Επίσης θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο ειδικών διασφαλίσεων για την προστασία του ενός συζύγου έναντι υπερβολικής πίεσης εκ μέρους του άλλου για την επιλογή ενός συγκεκριμένου δικαίου. Ειδικότερη μελέτη απαιτείται, εάν οι σύζυγοι έχουν παιδιά.
French: De toute évidence, les modalités de ce choix devraient faire l’objet d’un examen plus approfondi. Il pourrait être exigé que le choix soit exprimé explicitement et par écrit au moment de l’introduction de la demande de divorce. Il faudrait également examiner la nécessité de garanties spéciales pour protéger un conjoint de pressions abusives exercées par l'autre conjoint pour imposer le choix d’un droit particulier. Des dispositions particulières pourraient aussi s’avérer nécessaires si le couple a des enfants.
Greek: Η επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου από τα μέρη προφανώς περιλαμβάνει την επιλογή του ουσιαστικού δικαίου και όχι τους κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που εφαρμόζει το δικαστήριο που εκδικάζει την υπόθεση διαζυγίου (αποκλεισμός «παραπομπής»). Σε αντίθετη περίπτωση θα μπορούσε να τεθεί σε κίνδυνο ο στόχος της ασφάλειας δικαίου.
French: Le choix d'un droit par les parties entraînerait évidemment le choix des règles matérielles du lieu du divorce, et non de ses règles de droit international privé (exclusion du renvoi). Un résultat contraire compromettrait l'objectif de sécurité juridique.
Greek: Ερώτηση 6: Πρέπει να επιτρέπεται στους διαδίκους να επιλέγουν το εφαρμοστέο δίκαιο; Ποια είναι τα επιχειρήματα υπέρ και κατά μιας τέτοιας λύσης; Ερώτηση 7: Θα πρέπει η επιλογή να περιορίζεται σε ορισμένα δίκαια; Εάν ναι, ποια θα ήταν τα κατάλληλα συνδετικά στοιχεία; Θα πρέπει η επιλογή αυτή να περιορίζεται στα δίκαια των κρατών μελών; Θα πρέπει η επιλογή να περιορίζεται στην “lex fori”; Ερώτηση 8: Η δυνατότητα επιλογής του εφαρμοστέου δικαίου θα πρέπει να περιοριστεί στο διαζύγιο ή θα μπορούσε να εφαρμοστεί επίσης στο δικαστικό χωρισμό και την ακύρωση του γάμου; Ερώτηση 9: Ποιες θα πρέπει να είναι οι κατάλληλες τυπικές προϋποθέσεις για τη συμφωνία των μερών σχετικά με την επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου; |
French: Question 6: Les parties devraient-elles être autorisées à choisir le droit applicable? Quels sont les arguments pour et contre cette solution? Question 7: Ce choix devrait-il se limiter à certains droits ? Dans l’affirmative, quels seraient les critères de rattachement appropriés? Le choix devrait-il se limiter aux droits des États membres? Le choix devrait-il se limiter à la loi du for? Question 8: La possibilité de choisir le droit applicable devrait-elle concerner uniquement le divorce ou également la séparation de corps et l’annulation du mariage? Question 9: Quelles devraient être les conditions de forme applicables à l’accord des parties sur le choix du droit? |
Greek: 3.4. Αναθεώρηση των βάσεων δικαιοδοσίας που περιλαμβάνονται στο άρθρο 3 του κανονισμού 2201/2003
French: 3.4. Réviser les critères de compétence énumérés à l'article 3 du règlement (CE) n° 2201/2003