Greek: Εκτίμηση αντικτύπου Η πρώτη δυνατότητα που εξετάστηκε προβλέπει τη μη λήψη μέτρων (δηλ. καμία ενέργεια από πλευράς Ευρωπαϊκής Ένωσης) και συνεπάγεται ότι θα εξακολουθήσουν να ισχύουν οι τρέχουσες ρυθμίσεις για τη συγκρισιμότητα, τη διαφάνεια και τη μεταφορά των επαγγελματικών προσόντων. Η οδηγία 2005/36/EK για την αμοιβαία αναγνώριση των προσόντων θα εξακολουθήσει να διευκολύνει την κινητικότητα συγκεκριμένων επαγγελματιών που ασκούν νομοθετικά κατοχυρωμένα επαγγέλματα, αλλά δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα για επαγγέλματα που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας. Από αυτή την άποψη, τα κράτη μέλη θα συνεχίσουν να συνεργάζονται σε περιορισμένο βαθμό, και εφόσον είναι επωφελές μέσω διμερών συμφωνιών, αλλά η συνεργασία αυτή θα είναι περίπλοκη και ασυντόνιστη. Οι ενδιαφερόμενοι φορείς θα μπορούν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν εργαλεία διαφάνειας και κινητικότητας όπως το «Europass» και το Ευρωπαϊκό Σύστημα Μεταφοράς και Συσσώρευσης Ακαδημαϊκών Μονάδων (ECTS) για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά κανένα από αυτά δεν παρέχει ένα γενικό πλαίσιο συνεργασίας. Επομένως, αυτή η δυνατότητα δεν θα ανταποκριθεί στα αιτήματα των κρατών μελών για ένα κοινό ευρωπαϊκό σημείο ή μέσο αναφοράς. Η δεύτερη δυνατότητα είναι μια ανακοίνωση της Επιτροπής. Ωστόσο, η ανακοίνωση της Επιτροπής δεν είναι νομική πράξη και η έκδοσή της δεν συνεπάγεται συμμετοχή των κρατών μελών ή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην εφαρμογή της. Επομένως, η δυνατότητα αυτή δεν δημιουργεί την αναγκαία πολιτική δέσμευση των κρατών μελών, τα οποία συνεργάστηκαν στενά με την Επιτροπή για την εκπόνηση του ΕΠΕΠ, και άρα δεν θα έχει πραγματικό αντίκτυπο και προστιθέμενη αξία ως προς την εφαρμογή σε εθνικό επίπεδο. Η τρίτη δυνατότητα είναι μια σύσταση της Επιτροπής σύμφωνα με το άρθρο 150 της Συνθήκης (επαγγελματική κατάρτιση). Ωστόσο, η σύσταση δεν θα βασίζεται στο άρθρο 149 της Συνθήκης (εκπαίδευση) και επομένως δεν θα αποτυπώνει τη διττή φύση του ΕΠΕΠ, η οποία περιλαμβάνει συνιστώσες και στόχους εκπαίδευσης και κατάρτισης μέσα από την προοπτική της διά βίου μάθησης. Συνεπάγεται τη χρήση νομικής πράξης αλλά, όπως συμβαίνει και με τη δεύτερη δυνατότητα, δεν προβλέπει τη συμμετοχή των κρατών μελών ή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην επίσημη έγκριση της πρότασης και έτσι πάλι θα απουσιάζει η δέσμευση για εφαρμογή στο εθνικό επίπεδο, δηλ. ένα ουσιώδες στοιχείο για την επιτυχία και την αδιάλειπτη συνέχιση του ΕΠΕΠ. Η τέταρτη δυνατότητα που εξετάστηκε είναι η θέσπιση του ΕΠΕΠ με τη νομοθετική πράξη της σύστασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σύμφωνα με τα άρθρα 149 και 150 της Συνθήκης. Η εν λόγω πράξη θα συνιστά τη χρησιμοποίηση του ΕΠΕΠ από τα κράτη μέλη σε εθελοντική βάση, ως μηχανισμού μετατροπής για τη σύγκριση επαγγελματικών προσόντων και τη διευκόλυνση της διαφάνειας και της μεταφοράς τους σε όλη την Ευρώπη. Η πέμπτη δυνατότητα είναι να εφαρμοστεί το ΕΠΕΠ με τη νομοθετική πράξη της απόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, σύμφωνα με το άρθρο 150 της Συνθήκης. Χωρίς το άρθρο 149, θα υπάρχει το ίδιο μειονέκτημα που έχει και η τρίτη δυνατότητα (δηλ. ο αποκλεισμός της εκπαίδευσης) και θα πρόκειται επίσης για απόφαση που θεσπίζει αρχές και υποχρεώσεις για εκείνα τα κράτη μέλη που συνδέουν τα εθνικά τους συστήματα προσόντων με το ΕΠΕΠ. Ωστόσο, οι ενδιαφερόμενοι φορείς (κράτη μέλη, κοινωνικοί εταίροι, κλάδοι και άλλοι) υποστηρίζουν αναφανδόν ότι το ΕΠΕΠ πρέπει να έχει απολύτως εθελοντικό χαρακτήρα. |
French: Analyse d’impact La première option envisagée ne nécessiterait aucune action (de la part de l’Union européenne) et autoriserait la prorogation des accords actuels en matière de comparabilité, de transparence et de transfert des certifications. La directive 2005/36/CE relative à la reconnaissance mutuelle des qualifications professionnelles continuerait à faciliter la mobilité au sein des professions réglementées visées, mais aucune disposition supplémentaire ne serait adoptée pour les professions n’entrant pas dans le champ d’application de cette directive. Dans cette hypothèse, les États membres continueraient à coopérer de manière limitée et en fonction de leurs intérêts mutuels sur la base d’accords bilatéraux, mais leur coopération serait compliquée et non coordonnée. Les parties prenantes pourraient continuer à faire usage d’instruments favorisant la transparence et la mobilité tels que l’«Europass» et le système européen de transfert d’unités de cours capitalisables dans l’enseignement supérieur (ECTS). Aucun de ces instruments ne leur fournirait toutefois un cadre de coopération général, et cette option ne serait dès lors pas conforme aux exigences des États membres, qui souhaitent disposer d’un cadre ou d’un instrument de référence commun au niveau européen. Une deuxième solution résiderait dans une communication de la Commission. Il ne s’agirait toutefois pas d’un instrument juridique, et son adoption ne nécessiterait pas l’adhésion des États membres ou du Parlement européen. Cette solution n’entraînerait dès lors pas l’engagement politique nécessaire de la part des États membres qui ont collaboré étroitement avec la Commission pour que le CEC voie le jour. Son application au niveau national, n’aurait donc pas non plus d’impact réel, ni de plus-value. Une troisième solution résiderait dans l’adoption d’une recommandation de la Commission en application de l’article 150 du traité (formation professionnelle). Celle-ci n’inclurait toutefois pas l’article 149 du traité (éducation) et par conséquent n’intégrerait pas les deux composantes et les deux objectifs (éducation et formation) du CEC dans une perspective d’apprentissage tout au long de la vie. Il s’agirait certes d’un instrument juridique mais, à l’instar de la deuxième solution envisagée, cet instrument n’associerait ni les États membres, ni le Parlement européen à l’adoption formelle de la proposition envisagée. Il n’impliquerait dès lors pas non plus l’engagement d’appliquer le CEC au niveau national, ce qui serait pourtant déterminant pour son succès et son avenir. Une quatrième hypothèse examinée consisterait à créer le CEC par la voie de l’adoption d’une recommandation du Parlement européen et du Conseil en application des articles 149 et 150 du traité. Cet instrument législatif recommanderait aux États membres d’appliquer le CEC sur une base volontaire pour transposer et comparer les certifications visées, accroître leur transparence et faciliter leur transfert à travers l’Europe. Une cinquième possibilité serait d’adopter le CEC par la voie d’une décision du Parlement européen et du Conseil en application de l’article 150 du traité. Puisqu’il ne renvoie pas à l’article 149, cet instrument législatif présenterait les mêmes inconvénients que la troisième solution envisagée (dès lors qu’il exclurait le volet «éducation»). En outre, un telle décision contiendrait des principes et des obligations destinés aux États membres qui établiraient des liens entre leurs systèmes de certification et le CEC alors qu’une majorité importante de parties prenantes (États membres, partenaires sociaux, secteurs et autres) s’est prononcée en faveur d’un CEC appliqué sur une base strictement volontaire. |