Greek: (40) Οι γαλλικές αρχές βεβαιώνουν ότι το κράτος αναγκάστηκε να παρέμβει για να εξασφαλίσει τη διαχρονικότητα των κρατικών τηλεοπτικών σταθμών και της αποστολής δημόσιας υπηρεσίας που έχουν αναλάβει, καθιστώντας τοιουτοτρόπως δυνατή τη διατήρηση της πολυφωνίας. Η αποστολή δημόσιας υπηρεσίας εκφράζεται με γενική ποιοτική υποχρέωση και συγκεκριμένο προγραμματισμό. Βασίζεται στην ιδέα σύμφωνα με την οποία η ύπαρξη κρατικών τηλεοπτικών σταθμών γενικού προσανατολισμού που συγκεντρώνουν αρκετά διαφορετικό κοινό, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την πολυφωνία της ενημέρωσης, της ποικιλίας των προγραμμάτων και μιας διαφοροποιημένης στήριξης της οπτικοακουστικής και κινηματογραφικής δημιουργίας. Η εκπλήρωση αυτής της αποστολής αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα επιπλέον κόστος και απώλεια διαφημιστικών κερδών για τους κρατικούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Από το 1988 έως το 1994, η υποβάθμιση της οικονομικής τους κατάστασης έθεσε εκ νέου υπό αμφισβήτηση την υπόστασή τους και, τοιουτοτρόπως, ήταν επιζήμια για την εκπλήρωση της αποστολής δημόσιας υπηρεσίας που έχουν αναλάβει. Ως εκ τούτου, κρίθηκε αναγκαία η παρέμβαση του κράτους υπό μορφή επιδοτήσεων επενδύσεων και εισφορών κεφαλαίου. Στην πραγματικότητα, η αυτόματη αύξηση των τελών άδειας λειτουργίας δεν κατάφερε να απορροφήσει την ταχεία αύξηση του κόστους των προγραμμάτων και να αποτρέψει την οικονομική υποβάθμιση των τηλεοπτικών σταθμών. Οι γαλλικές αρχές εκτιμούν ότι η παρέμβαση του κράτους προς όφελος της France 2 και της France 3 είναι συμβιβάσιμη με την κοινή αγορά αφενός δυνάμει του άρθρου 86 παράγραφος 2 και αφετέρου δυνάμει του άρθρου 87 παράγραφος 3 στοιχείο γ) της συνθήκης, και των κατευθυντήριων γραμμών για τις ενισχύσεις διάσωσης ή αναδιάρθρωσης προβληματικών επιχειρήσεων [8].
French: (40) Les autorités françaises affirment que l’État a été contraint d’intervenir pour assurer la pérennité des chaînes publiques et de leurs missions de service public, et permettre ainsi le maintien du pluralisme. Ces missions de service public se traduisent par une obligation qualitative générale et des programmations spécifiques. Elles découlent de la conception selon laquelle l’existence de chaînes publiques à vocation généraliste et rassemblant un public suffisamment divers est une condition nécessaire du pluralisme de l’information, de la variété des programmes et d’un soutien diversifié à la création audiovisuelle et cinématographique. L’exercice de ces missions représente à la fois un coût supplémentaire et un manque à gagner publicitaire pour les chaînes publiques. De 1988 à 1994, la dégradation de leur situation économique était de nature à remettre en cause leur existence et ainsi, à nuire au bon accomplissement de leurs missions de service public. L’État a donc dû intervenir sous la forme de subventions d’investissement et de dotations en capital. En effet, la croissance spontanée de la redevance ne pouvait absorber la croissance rapide des coûts des programmes et enrayer la dégradation économique des chaînes. Les autorités françaises estiment l’intervention de l’Etat au profit de France 2 et France 3 compatible avec le marché commun aussi bien en vertu de l’article 86, paragraphe 2, qu’en vertu de l’article 87, paragraphe 3, point c), du traité, et des lignes directrices sur les aides au sauvetage et à la restructuration des entreprises en difficulté [8].