Greek: (192) Το άρθρο 87, παράγραφος 1 της συνθήκης ορίζει ότι "ενισχύσεις που χορηγούνται υπό οιαδήποτε μορφή από τα κράτη ή με κρατικούς πόρους και που νοθεύουν ή απειλούν να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό δια της ευνοϊκής μεταχειρίσεως ορισμένων επιχειρήσεων ή ορισμένων κλάδων παραγωγής είναι ασυμβίβαστες με την κοινή αγορά, κατά το μέτρο που επηρεάζουν τις μεταξύ των κρατών συναλλαγές". Η συνθήκη δεν προβαίνει σε διάκριση των κρατικών παρεμβάσεων ανάλογα με τις αιτίες ή τους στόχους τους αλλά τις ορίζει σύμφωνα με τα αποτελέσματά τους [111]. Η έννοια της ενίσχυσης αφορά τα κρατικά μέτρα τα οποία, συσταθέντα υπό οιαδήποτε μορφή, μπορούν να ευνοήσουν άμεσα ή έμμεσα, σε σημαντικό βαθμό, επιχειρήσεις ή προϊόντα και που απειλούν, έστω και ενδεχομένως, να νοθεύσουν τον ανταγωνισμό [112]. Σύμφωνα με πάγια νομολογία, η έννοια της ενίσχυσης περιλαμβάνει όχι μόνο τις επιδοτήσεις καθ'εαυτές αλλά επίσης τις παρεμβάσεις οι οποίες, υπό διάφορες μορφές, ελαφρύνουν τα βάρη τα οποία περιλαμβάνονται στον προϋπολογισμό μιας επιχείρησης και οι οποίες ακόμη, χωρίς να είναι επιδοτήσεις κατά την αυστηρή έννοια του όρου, είναι της ίδιας φύσης και έχουν παρόμοια αποτελέσματα [113]. Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η έννοια της ενίσχυσης βασίζεται στην οικονομική έννοια περισσότερο, και το επίσημο κριτήριο είναι επομένως αδιάφορο [114]. Τέλος, η έννοια της ενίσχυσης είναι αντικειμενική και δεν λαμβάνει υπόψη τη νομική μορφή την οποία περιδύεται ένα κρατικό μέτρο, που αφορά αποκλειστικά τα αποτελέσματά της [115]. Κατά συνέπεια, η ερμηνεία αυτών των διατάξεων, αντί να βασίζεται σε επίσημα κριτήρια, πρέπει να εμπνέεται από τη σκοπιμότητα των εν λόγω διατάξεων οι οποίες, σύμφωνα με το άρθρο 3, στοιχείο ζ) της συνθήκης, αποβλέπουν να εξασφαλίσουν ότι δεν στρεβλώνεται ο ανταγωνισμός [116].
French: (192) L'article 87, paragraphe 1, du traité prévoit que sont incompatibles avec le marché commun, dans la mesure où elles affectent les échanges entre Etats membres, les aides accordées par les Etats au moyen de ressources d'État sous quelque forme que ce soit qui faussent ou qui menacent de fausser la concurrence en favorisant certaines entreprises ou certaines productions. Le traité ne distingue pas les interventions de l'État selon leurs causes ou leurs objectifs mais les définit selon leurs effets [111]. La notion d'aide vise les mesures étatiques qui, instituées sous quelque forme que ce soit, sont susceptibles de favoriser directement ou indirectement, de façon appréciable, des entreprises, ou des produits et qui menacent, même éventuellement, de fausser la concurrence [112]. Selon une jurisprudence constante, la notion d'aide comprend non seulement les subventions proprement dites mais également les interventions qui, sous des formes diverses, allègent les charges qui grèvent le budget d'une entreprise et qui par là même, sans être des subventions au sens strict du terme, sont de même nature et ont des effets identiques [113]. Il résulte de ce qui précède que la notion d'aide est basée sur le concept économique d'avantage, le critère formel étant donc indifférent [114]. En conclusion, la notion d'aide est une notion objective qui ne tient pas compte de la forme juridique que revêt une mesure étatique, s'attachant exclusivement aux effets de cette dernière [115]. Par conséquent, l'interprétation de ces dispositions, au lieu de se fonder sur des critères formels, doit s'inspirer de la finalité desdites dispositions qui, conformément à l'article 3, point g), du traité, visent à assurer que la concurrence ne soit pas faussée [116].