Greek: 308. Και η ενίσχυση με μέγιστη οικονομική αξία ύψους 1,8 δισεκατ. ευρώ, την οποία περιέχει η συμφωνία μεταξύ του ομόσπονδου κράτους του Βερολίνου και της τράπεζας για την αντιμετώπιση πιθανών απαιτήσεων του ομόσπονδου κράτους έναντι της Landesbank Berlin με απόφαση στη διαδικασία C 48/2002, περιορίζεται κατά την άποψη της Επιτροπής στο ελάχιστο. Χωρίς τη συμφωνία η τράπεζα θα υποχρεωνόταν έπειτα από απαίτηση των ελεγκτών να σχηματίσει προβλέψεις για επαπειλούμενες υποχρεώσεις εκατοντάδων εκατoμμυρίων. Αυτό θα επιδρούσε αρνητικά στα ετήσια αποτελέσματα χρήσης του 2002 και τα ίδια κεφάλαια της τράπεζας. Η τράπεζα τη χρονική στιγμή της κατάρτισης του ισολογισμού για το 2002 και κατόπιν είχε δείκτη βασικού κεφαλαίου όχι υψηλότερο από 6 % και κατά περιόδους κατώτερο. Η τράπεζα σε αυτό το στάδιο της αναδιάρθρωσης δεν θα μπορούσε να αντέξει περαιτέρω επιβάρυνση του δείκτη βασικού κεφαλαίου. Όπως έχει ήδη αναφερθεί παραπάνω, η Επιτροπή θεωρεί μακροπρόθεσμα έναν δείκτη βασικού ιδίου κεφαλαίου 6 % απαραίτητο. Εάν η Επιτροπή με την απόφασή της στη διαδικασία C 48/2002 επιβάλει στο ομόσπονδο κράτος του Βερολίνου να εγείρει έναντι της τράπεζας απαίτηση αποπληρωμής στοιχείου ενίσχυσης μη συμβιβάσιμου με την κοινή αγορά, το ομόσπονδο κράτος αφήνει αυτό το ποσό στην τράπεζα ως κατάθεση. Αυτό θα συνέβαινε όμως μόνον εφόσον είναι αναγκαίο για να διατηρηθεί την ορισθείσα ημερομηνία της 1ης Ιανουαρίου δείκτης βασικού ιδίου κεφαλαίου 6 % και αποτελεί έτσι κατά την άποψη της Επιτροπής το απαραίτητο ελάχιστο. Η έγκριση της συμφωνίας αποπληρωμής με μέγιστη οικονομική αξία ύψους 1,8 δισεκατ. ευρώ από την Επιτροπή περιορίζεται σε μία εξαίρεση όπως αυτή, δηλαδή όταν και μόνο στο μέτρο που το ύψος της απαίτησης αποπληρωμής θα απειλούσε αναπόδραστα τη βιωσιμότητα της επιχείρησης και το σχέδιο αναδιάρθρωσης κατά τα άλλα επιδέχεται έγκριση. Η συμφωνία αποπληρωμής αποτελεί σε αυτό το πλαίσιο επιπλέον ενίσχυση αναδιάρθρωσης και απαιτεί υψηλότερες αντισταθμίσεις, για τις οποίες η Γερμανία εντέλει δεσμεύτηκε, ιδίως με τη δέσμευση να εξασφαλίσει την πώληση της Berliner Bank.
French: (308) La Commission considère également que l'aide d'une valeur économique maximale de 1,8 milliard d'euros prévue dans l'accord entre le Land de Berlin et la banque sur le traitement des remboursements que le Land de Berlin pourrait réclamer à la suite de la décision dans l'affaire C 48/02 est limitée au strict minimum. Sans cet accord, la banque aurait dû, à la demande de ses auditeurs, constituer dans ses comptes annuels de 2002 des réserves pour obligations futures éventuelles de plusieurs centaines de millions d'euros. Cela aurait eu un impact négatif sur les résultats annuels de la banque en 2002 et sur ses fonds propres. Toutefois, à l'époque où ses comptes annuels pour 2002 ont été établis, et également par la suite, la banque a déclaré un ratio de fonds propres de base qui ne dépassait pas 6 % et qui était parfois inférieur à ce chiffre. Elle n'aurait pu faire face à de nouvelles pressions sur son ratio de fonds propres de base à ce stade de la restructuration. Comme expliqué plus haut, la Commission considère qu'à long terme, un ratio de fonds propres de base de 6 % est absolument vital. Si, dans sa décision dans l'affaire C 48/02, la Commission devait obliger le Land de Berlin à récupérer auprès de la banque l'élément d'aide incompatible avec le marché commun, le Land de Berlin conserverait ses créances sous la forme d'un dépôt auprès de la banque. Toutefois, cela ne se ferait que dans la mesure nécessaire pour maintenir un ratio de fonds propres de base de 6 % à la date critique du 1er janvier 2004 et par conséquent, de l'avis de la Commission, cela représente le strict minimum. L'autorisation par la Commission de l'accord de remboursement d'une valeur économique maximale de 1,8 milliard d'euros est limitée à un cas exceptionnel comme en l'espèce, c'est‐à‐dire lorsque et uniquement dans la mesure où le montant du remboursement compromettrait inévitablement la viabilité de l'entreprise et où le plan de restructuration est sinon acceptable. Dans ce cadre, l'accord lui‐même constitue une aide à la restructuration et il crée donc un besoin de contrepartie supplémentaire que l'Allemagne s'est finalement engagée à fournir, en particulier avec la cession de la Berliner Bank.