Greek: Η μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών δεν έχει ακόμη εξασφαλιστεί στην πλειονότητα των κρατών μελών | Πέρα από τους στόχους της ανάπτυξης της απασχόλησης και του δυναμικού ανάπτυξης, η στρατηγική που συμφωνήθηκε για την αντιμετώπιση των οικονομικών και δημοσιονομικών συνεπειών από τη δημογραφική γήρανση βασιζόταν στη μείωση του επιπέδου του χρέους και στη μεταρρύθμιση των συνταξιοδοτικών συστημάτων. Ωστόσο, δεν πραγματοποιήθηκε καμία ουσιώδης πρόοδος τα τελευταία έτη σε ό,τι αφορά τη μείωση του δημοσίου χρέους, αφού παραμένει το 2004 υψηλότερο από την τιμή αναφοράς του 60% του ΑΕΠ, στο σύνολο της ΕΕ, όπως και στη ζώνη ευρώ. Αυτή η επιμονή του υψηλού χρέους εξηγείται από τη χαμηλή προτεραιότητα που δίνουν ορισμένα κράτη μέλη στη δημοσιονομική εξυγίανση και την περιορισμένη ανάκαμψη της οικονομικής δραστηριότητας. Σε ό,τι αφορά τις συντάξεις, μετά τις φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις που αναλήφθηκαν το 2003, στη Γαλλία και την Αυστρία ειδικότερα, χώρες όπως η Ιταλία και η Σλοβακία ενέκριναν ορισμένα σημαντικά μέτρα για το 2004, ενώ άλλες επέλεξαν πιο περιορισμένη δράση (για παράδειγμα η Λετονία, που αύξησε την ηλικία συνταξιοδότησης και η Πορτογαλία που εισήγαγε «κυρώσεις» για τους δημόσιους υπαλλήλους που επιλέγουν την πρόωρη συνταξιοδότηση), ορισμένες φορές με στόχο να αμβλύνουν τις επιπτώσεις προηγούμενων μεταρρυθμίσεων. Η ανάλυση δείχνει ότι παρά τις πρόσφατες προσπάθειες ώστε να διασφαλιστεί η μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών, το θέμα αυτό παραμένει ένα σημαντικό πρόβλημα στην πλειονότητα των κρατών μελών, ιδιαίτερα στο Βέλγιο, την Κύπρο, τη Δημοκρατία της Τσεχίας, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ουγγαρία, την Ιταλία, τη Μάλτα, τη Πολωνία, τη Πορτογαλία, τη Σλοβενία και τη Σλοβακία. |
French: La viabilité à long terme des finances publiques n’est pas encore assurée dans la majorité des États membres | Outre les objectifs de développement de l’emploi et du potentiel de croissance, la stratégie qui a été convenue pour pouvoir affronter les conséquences économiques et budgétaires du vieillissement démographique reposait sur la réduction des niveaux d’endettement et la réforme des systèmes de retraite. Or, aucun progrès significatif n’a été réalisé ces dernières années en matière de réduction de la dette publique, celle-ci demeurant en 2004 supérieure à la valeur de référence de 60% du PIB, dans l’ensemble de l’UE comme dans la zone euro. Cette persistance d’un endettement élevé s’explique par la faible priorité que certains États membres accordent à l’assainissement budgétaire et par un environnement économique caractérisé par une croissance faible. Sur le chapitre des retraites, après les réformes ambitieuses engagées en 2003, en France et en Autriche en particulier, des pays comme l’Italie et la Slovaquie ont adopté un certain nombre de mesures importantes en 2004, d’autres optant pour une action plus limitée (par exemple la Lettonie, qui a relevé l’âge de départ à la retraite, et le Portugal, qui a introduit une pénalité pour les fonctionnaires partant en retraite anticipée), parfois en vue d’amortir l’impact de réformes antérieures. L’analyse montre qu’en dépit des efforts récents visant à assurer la viabilité à long terme des finances publiques, la viabilité reste un problème important dans une majorité des États membres à savoir, la Belgique, Chypre, la République tchèque, l’Allemagne, la Grèce, l’Espagne, La France, la Hongrie, l’Italie, Malte, la Pologne, le Portugal, la Slovénie et la Slovaquie. |