FrancophonIA/JRC-Acquis_subcorpus_EL-FR_Hunalign_aligned-TMX huggingface dataset:
Greek: Η πράξη αναδιάρθρωσης που περιγράφεται στο άρθρο 4 στοιχείο α) αντιστοιχεί καταρχήν στην περιγραφόμενη στο παλιό άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο β), πρόκειται δηλαδή για πράξεις αναδιάρθρωσης κατά τις οποίες οι κεφαλαιουχικές εταιρείες εισφέρουν το σύνολο του ενεργητικού και παθητικού τους ή παραχωρούν έναν ή περισσοτέρους τομείς της δραστηριότητάς τους σε άλλες κεφαλαιουχικές εταιρείες. Η διατύπωση του άρθρου 4 στοιχείο α) διαφέρει ελαφρώς από τη διατύπωση του παλιού άρθρου 7 παράγραφος 1 στοιχείο β). Παραδείγματος χάριν, οι λέξεις "έναν ή περισσοτέρους τομείς της δραστηριότητάς τους" αντικαθίστανται από τις λέξεις: "κλάδοι δραστηριοτήτων" εξαιτίας του σκεπτικού του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στην υπόθεση C-164/90[7] επί του παλιού άρθρου 7 παράγραφος 1 στοιχεία β) και ββ). Στο σημείο 22 του σκεπτικού του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αναφέρονται τα εξής:
French: L’opération de restructuration décrite à l’article 4, point a), correspond en principe à celle présentée à l’ex-article 7, paragraphe 1, point b), à savoir à l’opération de restructuration par laquelle une société de capitaux apporte la totalité de son patrimoine ou une ou plusieurs branches de son activité à une autre société de capitaux. Le libellé de l’article 4, point a), n’est pas tout à fait identique à celui de l’ex-article 7, paragraphe 1, point b). Par exemple, dans le texte en langue anglaise, les termes «parts of their business» ont été remplacés par les termes «branches of activity» eu égard au raisonnement tenu par la Cour dans l’affaire C-164/90[7] à propos de l’ex-article 7, paragraphe 1, points b) et b) bis . La Cour déclare au point 22 de son raisonnement:
Greek: "Από τη διατύπωση του άρθρου 7 παράγραφος 1 στοιχείο β και, ειδικότερα, από τη σχετική αναφορά στην έννοια της περιουσίας προκύπτει σαφώς ότι η αντιμετωπιζόμενη περίπτωση είναι αυτή κατά την οποία μία εταιρεία εισφέρει σε άλλη διάφορα στοιχεία τα οποία, είτε συνιστούν το σύνολο της περιουσίας της είτε μέρος αυτής, αποτελούν ένα σύνολο ικανό να λειτουργεί αυτοτελώς."
French: «De la formulation de l’article 7, paragraphe 1, sous b) et, spécialement, de la référence qui y est faite à la notion de patrimoine, il ressort clairement que l’hypothèse visée est celle dans laquelle une société apporte à une autre divers éléments qui, soit qu’ils constituent la totalité de son patrimoine, soit qu’ils n’en constituent qu’une partie, forment un ensemble capable de fonctionner de manière autonome.»
Greek: Χάρις στον όρο "κλάδοι δραστηριοτήτων" η διατύπωση ευθυγραμμίζεται επίσης με την ορολογία που χρησιμοποιείται στο άρθρο 2 περίπτωση (i) της οδηγίας 90/434/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1990, σχετικά με το κοινό φορολογικό καθεστώς για τις συγχωνεύσεις, διασπάσεις, εισφορές ενεργητικού και ανταλλαγές μετοχών που αφορούν εταιρείες διαφορετικών κρατών μελών, και για τη μεταφορά της καταστατικής έδρας μιας SE (ευρωπαϊκής εταιρείας) ή μιας SCE (ευρωπαϊκής συνεταιριστικής εταιρείας) μεταξύ κρατών μελών[8].
French: L’utilisation des termes «branches of activity» permet également d’aligner la terminologie sur celle utilisée à l’article 2, point i), de la directive 90/434/CEE du Conseil du 23 juillet 1990 concernant le régime fiscal commun applicable aux fusions, scissions, apports d’actifs et échanges d’actions intéressant des sociétés d’États membres différents[8].
Greek: Η διατύπωση του άρθρου 4 στοιχείο α) διαφέρει επίσης όσον αφορά το αντάλλαγμα. Βάσει του παλιού άρθρου 7 παράγραφος 1 στοιχείο β) το αντάλλαγμα συνίσταται κατ’ αρχήν αποκλειστικά στη παροχή εταιρικών μεριδίων της αποκτώσας εταιρείας, μολονότι σε ορισμένα κράτη μέλη ως αντάλλαγμα μπορούν να γίνουν δεκτές και πληρωμές τοις μετρητοίς που δεν θα υπερβαίνουν το 10 % της ονομαστικής αξίας των μεριδίων. Βάσει του άρθρου 4 στοιχείο α) μπορούν να γίνουν αποδεκτές και πληρωμές μεγαλύτερου ποσού τοις μετρητοίς, δεδομένου ότι μέρος μόνο του ανταλλάγματος για την εισφορά θα συνίσταται σε τίτλους. Οι εν λόγω τροποποιήσεις οι οποίες απλοποιούν τον ορισμό των πράξεων αναδιάρθρωσης συνιστούν ουσιαστικές τροποποιήσεις.
French: Le libellé de l’article 4, point a), diffère également en ce qui concerne la rémunération. L’ex-article 7, paragraphe 1, point b), dispose que les apports doivent en principe être rémunérés exclusivement par l’attribution de parts sociales à la société acquérante, bien que, dans certains États membres, la rémunération puisse être acceptée même si elle inclut un versement au comptant ne dépassant pas 10 % de la valeur nominale des parts. En application de l’article 4, point a), le montant du versement au comptant peut être plus élevé puisque l’apport doit être rémunéré par des titres seulement en partie. Ces modifications, qui simplifient la définition des opérations de restructuration, constituent des modifications de fond.
Greek: Η πράξη αναδιάρθρωσης που περιγράφεται στο άρθρο 4 στοιχείο β) αντιστοιχεί καταρχήν στην περιγραφόμενη στο παλιό άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο ββ), πρόκειται δηλαδή για πράξεις αναδιάρθρωσης κατά τις οποίες μια κεφαλαιουχική εταιρεία αποκτά εταιρικά μερίδια που αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον το 75 % του εκδοθέντος μετοχικού κεφαλαίου μιας άλλης κεφαλαιουχικής εταιρείες. Ωστόσο, η διατύπωση του άρθρου 4 στοιχείο β) άλλαξε δεδομένου ότι προβλέπει ότι τα αποκτηθέντα μερίδια αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία των δικαιωμάτων ψήφου. Η νέα διατύπωση είναι σύμφωνη με την ορολογία που χρησιμοποιείται στην οδηγία 90/434/ΕΟΚ. Επίσης, δυνάμει του άρθρου 4 στοιχείο β) το αντάλλαγμα θα συνίσταται μόνο εν μέρει σε τίτλους της αποκτώσας εταιρείας, ενώ δυνάμει του παλιού άρθρου 7 παράγραφος 1 στοιχείο ββ) η εισφορά καταρχήν συνίσταται αποκλειστικά σε τέτοιους τίτλους. Επιπροσθέτως, δεν προβλέπεται πλέον η πενταετής περίοδος ανάκτησης που αναφέρεται στο δεύτερο εδάφιο του παλιού στοιχείου ββ). Οι τροποποιήσεις αυτές οι οποίες απλοποιούν τον ορισμό των πράξεων αναδιάρθρωσης συνιστούν ουσιώδεις τροποποιήσεις.
French: L’opération de restructuration décrite à l’article 4, point b), correspond en principe à celle présentée à l’ex-article 7, paragraphe 1, point b) bis , à savoir à l’opération de restructuration par laquelle une société de capitaux acquiert des parts représentant au moins 75 % du capital social antérieurement émis d’une autre société de capitaux. Le libellé a toutefois été modifié en ceci qu’il prévoit désormais que les parts acquises doivent représenter la majorité des droits de vote. La nouvelle formulation est conforme à la terminologie utilisée dans la directive 90/434/CEE. Par ailleurs, l’article 4, point b), dispose que les apports ne sont rémunérés qu’en partie par des titres de la société acquérante, alors que l’ex-article 7, paragraphe 1, point b) bis , prévoit qu’ils doivent être en principe rémunérés exclusivement par des titres. Par ailleurs, le délai de recouvrement de cinq ans visé à l’ex-point b) bis , deuxième alinéa, n’a pas été rétabli. Ces modifications, qui simplifient la définition des opérations de restructuration, constituent des modifications de fond.
Greek: Πράξεις που δεν υπόκεινται σε έμμεσο φόρο
French: OPÉRATIONS NON SOUMISES À LA FISCALITÉ INDIRECTE
Greek: Το άρθρο 5 περιλαμβάνει τον κύριο κανόνα της οδηγίας, ήτοι ότι τα κράτη μέλη δεν επιβάλλουν στις κεφαλαιουχικές εταιρίες οιασδήποτε μορφής έμμεσο φόρο επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων. Το άρθρο βασίζεται εν μέρει στη γενική απαγόρευση του παλιού άρθρου 10, το οποίο προβλέπει ότι στις κεφαλαιουχικές εταιρείες και στα νομικά πρόσωπα που θεωρούνται κεφαλαιουχικές εταιρείες δεν επιτρέπεται, εκτός από τον φόρο εισφοράς, να επιβάλλονται οποιοιδήποτε φόροι επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων. Ωστόσο, η απαγόρευση του άρθρου 5 είναι ευρύτερη από την απαγόρευση του παλιού άρθρου 10, δεδομένου ότι απαγορεύει επίσης τον φόρο εισφοράς. Πρόκειται συνεπώς για ουσιαστική τροποποίηση.
French: L’article 5 énonce la principale disposition de la directive, selon laquelle les États membres exonèrent les sociétés de capitaux de toute forme d’imposition indirecte sur les rassemblements de capitaux. Cet article est fondé en partie sur l’interdiction générale prévue à l’ex-article 10, lequel dispose qu’en dehors du droit d’apport, les sociétés de capitaux et les entités considérées comme telles ne sont soumises à aucune imposition, sous quelque forme que ce soit, en ce qui concerne les rassemblements de capitaux. L’interdiction posée à l’article 5 est cependant plus large que celle de l’ex-article 10, étant donné qu’elle frappe aussi le droit d’apport. Il s’agit donc d’une modification de fond.
Greek: Το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχεία α)-γ) αντιστοιχεί στο παλιό άρθρο 10 στοιχεία α)-γ). Το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο δ) αντιστοιχεί στο παλιό άρθρο 4 παράγραφος 3, αλλά το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 5 παράγραφος 1 στοιχείο δ) περίπτωση (ii) είναι ευρύτερο από το πεδίο εφαρμογής του παλιού άρθρου 4 παράγραφος 3 στοιχείο β). Το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο δ) περίπτωση (ii) προβλέπει ρητά ότι η μεταφορά από ένα κράτος μέλος σε άλλο κράτος μέλος είτε της πραγματικής είτε της καταστατικής έδρας μιας κεφαλαιουχικής εταιρείας δεν υπόκειται σε έμμεσο φόρο, ενώ βάσει του παλιού άρθρου 4 παράγραφος 3 στοιχείο β) τέτοιες μεταφορές απαλλάσσονται μόνο εάν το σχετικό νομικό πρόσωπο θεωρείται, σε αμφότερα τα κράτη μέλη, για λόγους επιβολής φόρου εισφοράς, ως κεφαλαιουχική εταιρεία. Η νέα διατύπωση του άρθρου 5 παράγραφος 1 στοιχείο δ) περίπτωση (ii) αντικατοπτρίζει τη διαγραφή του παλιού άρθρου 4 παράγραφος 1 στοιχεία ζ) και η).
French: L’article 5, paragraphe 1, points a) à c), correspond à l’ex-article 10, points a) à c). L’article 5, paragraphe 1, point d), correspond à l’ex-article 4, paragraphe 3, le champ d’application de l’article 5, paragraphe 1, point d) ii), étant néanmoins plus large que celui de l’ex-article 4, paragraphe 3, point b). L’article 5, paragraphe 1, point d) ii), dispose expressément que le transfert, d’un État membre dans un autre État membre, du siège de direction effective ou du siège statutaire d’une société de capitaux n’est pas soumis à la fiscalité indirecte, tandis que l’ex-article 4, paragraphe 3, point b), prévoit que de tels transferts ne sont exonérés que si l’entité concernée est considérée, pour la perception du droit d’apport, comme une société de capitaux dans chacun des deux États membres. Le nouveau libellé de l’article 5, paragraphe 1, point d) ii), reflète la suppression de l’ex-article 4, paragraphe 1, points g) et h).
Greek: Το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο ε) είναι νέο και προβλέπει ειδικά ότι οι πράξεις αναδιάρθρωσης που αναφέρονται στο άρθρο 4 δεν υπόκεινται σε έμμεσο φόρο. Αφενός, οι πράξεις αναδιάρθρωσης που προηγουμένως καλύπτονταν από το παλιό άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο β) και σημερινό άρθρο 4 στοιχείο α) απαλλάσσονται από το 1985 από τον φόρο εισφοράς χάρις στην τροποποίηση που έγινε τότε. Αφετέρου, τα κράτη μέλη τα οποία επέβαλλαν φόρο εισφοράς την 1η Ιουλίου 1984 (ή κατά την ημερομηνία προσχώρησής τους) επί των πράξεων αναδιάρθρωσης που καλύπτονταν από το παλιό άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχείο ββ) και σημερινό άρθρο 4 στοιχείο β) με κανονικό συντελεστή είχαν τη δυνατότητα να συνεχίζουν να το πράττουν δυνάμει του παλιού άρθρου 7 παράγραφος 1. Η συγκεκριμένη δυνατότητα δεν υφίσταται πλέον, καθώς οι πράξεις αναδιάρθρωσης δεν συγκαταλέγονται στις πράξεις που μπορούν να υπόκεινται σε φόρο εισφοράς. Συνεπώς, το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο ε) αποτελεί ουσιαστική τροποποίηση η οποία αφορά τα κράτη μέλη που επί του παρόντος επιβάλλουν φόρο εισφοράς επί των σχετικών πράξεων αναδιάρθρωσης.
French: L’article 5, paragraphe 1, point e), est nouveau et dispose expressément que les opérations de restructuration mentionnées à l’article 4 sont exonérées de tout impôt indirect. D’une part, les opérations de restructuration anciennement couvertes par l’ex-article 7, paragraphe 1, point b), et faisant aujourd’hui l’objet de l’article 4, point a), sont exonérées du droit d’apport depuis la modification de 1985. D’autre part, les États membres qui percevaient le droit d’apport au taux ordinaire depuis le 1er juillet 1984 (ou depuis leur adhésion) en ce qui concerne les opérations de restructuration couvertes par l’ex-article 7, paragraphe 1, point b), et aujourd’hui par l’article 4, point a), ont eu la possibilité de continuer à percevoir ce droit en vertu de l’ex-article 7, paragraphe 1. Cette possibilité n’existe plus, étant donné que les opérations de restructuration ne figurent pas parmi les opérations qui peuvent être soumises au droit d’apport. L’article 5, paragraphe 1, point e), constitue donc une modification de fond concernant les États membres qui perçoivent à l’heure actuelle le droit d’apport sur les opérations de restructuration en question.
Greek: Ορισμένες από τις πράξεις αναδιάρθρωσης που τώρα αναφέρονται στο άρθρο 4, κυρίως οι συγχωνεύσεις που δεν συνεπάγονται αύξηση κεφαλαίου, δεν ενέπιπταν προηγουμένως στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας και, ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη ήταν ελεύθερα να επιβάλλουν έμμεσους φόρους επί των εν λόγω πράξεων αναδιάρθρωσης. Δυνάμει του άρθρου 5 παράγραφος 1 στοιχείο ε) τα κράτη μέλη δεν μπορούν πλέον να το πράττουν. Πρόκειται για ουσιαστική τροποποίηση που αφορά όλα τα κράτη μέλη τα οποία αυτή τη στιγμή επιβάλλουν έμμεσους φόρους επί των πράξεων αναδιάρθρωσης που δεν συνεπάγονται αύξηση κεφαλαίου.
French: Certaines des opérations de restructuration maintenant visées à l’article 4, à savoir les fusions ne s’accompagnant pas d’une augmentation de capital, n’entraient pas dans le champ d’application de la directive; les États membres avaient donc la faculté de percevoir des impôts indirects sur ces opérations de restructuration. En application de l’article 5, paragraphe 1, point e), les États membres ne disposent plus de cette faculté. Il s’agit d’une modification de fond concernant les États membres qui perçoivent à l’heure actuelle des impôts indirects sur les opérations de restructuration ne s’accompagnant pas d’une augmentation de capital.
Greek: Το άρθρο 5 παράγραφος 2 αντιστοιχεί στο παλιό άρθρο 11 και παραμένει αμετάβλητο. Το άρθρο 5 παράγραφος 2 απαγορεύει τη φορολόγηση ορισμένων δραστηριοτήτων, ώστε να μην θεωρούνται ως συναλλαγές υποκείμενες σε έμμεσο φόρο.
French: L’article 5, paragraphe 2, correspond à l’ex-article 11, qui a été repris tel quel. L’article 5, paragraphe 2, interdit l’imposition de certaines activités qui, s’il n’en était pas ainsi, seraient assimilables à des opérations soumises à la fiscalité indirecte.
Greek: Φόροι και φόρος προστιθέμενης αξίας
French: DROITS ET TAXE SUR LA VALEUR AJOUTÉE
Greek: Το άρθρο 6 απαριθμεί αποκλειστικά τους φόρους και τα τέλη που τα κράτη μέλη μπορούν να επιβάλλουν επί των πράξεων που αναφέρονται στο άρθρο 5. Το άρθρο 6 αντιστοιχεί στο παλιό άρθρο 12 και παραμένει αμετάβλητο εκτός από ορισμένες αλλαγές συντακτικού χαρακτήρα.
French: L’article 6 énumère les seuls droits et redevances que les États membres peuvent percevoir sur les opérations mentionnées à l’article 5. L’article 6 correspond à l’ex-article 12, qui a été repris tel quel, exception faite de quelques changements rédactionnels.
Greek: Επιβολη φόρου εισφορας σε ορισμένα Κράτη Μέλη
French: PERCEPTION DU DROIT D’APPORT DANS CERTAINS ÉTATS MEMBRES
Greek: Το άρθρο 7 ορίζει ως "φόρο εισφοράς" τον φόρο ο οποίος επιβάλλεται στις εισφορές κεφαλαίου σε κεφαλαιουχικές εταιρείες. Η εν λόγω διάταξη αντιστοιχεί εν μέρει στο παλιό άρθρο 1.
French: L’article 7 définit le droit d’apport comme le droit perçu sur les apports de capital aux sociétés de capitaux. Cette disposition correspond en partie à l’ex-article 1er.
Greek: Σύμφωνα με το άρθρο 5 δεν επιτρέπεται καταρχήν να επιβάλλεται φόρος εισφοράς. Μολαταύτα, το άρθρο 7 προβλέπει ότι ορισμένα κράτη μέλη μπορούν να επιβάλλουν φόρο εισφοράς για περιορισμένη χρονική περίοδο. Η εν λόγω διάταξη, η οποία βασίζεται εν μέρει στο παλιό άρθρο 7 παράγραφος 2, συνεπάγεται ορισμένες ουσιαστικές τροποποιήσεις.
French: En application de l’article 5, il est en principe interdit de percevoir le droit d’apport. L’article 7 prévoit cependant que certains États membres peuvent percevoir ce droit pendant un temps donné. Cette disposition en partie fondée sur l’ex-article 7, paragraphe 2, suppose certaines modifications de fond.
Greek: Μόνο οι πράξεις που αναφέρονται στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο α), δηλαδή οι εισφορές κεφαλαίου, μπορούν να υπόκεινται σε φόρο εισφοράς. Αυτό σημαίνει ότι οι πράξεις αναδιάρθρωσης του τύπου που αναφέρεται στο άρθρο 4 στοιχείο β) δεν υπόκεινται πλέον σε φόρο εισφοράς.
French: Seules les opérations visées à l’article 5, paragraphe 1, point a), à savoir les apports de capital, peuvent être soumises au droit d’apport. Autrement dit, les opérations de restructuration mentionnées à l’article 4, point b), ne sont plus soumises au droit d’apport.
Greek: Τα κράτη μέλη τα οποία επέβαλλαν φόρο εισφοράς την 1η Ιανουαρίου 2006 μπορούν, αν θέλουν, να συνεχίσουν να τον επιβάλλουν. Έχει καθοριστεί πάντως μια ημερομηνία από την οποία προβλέπεται ρητά ότι δεν θα ισχύει πλέον το παρόν καθεστώς όταν 7 μόνο εκ των 25 κρατών μελών επιβάλλουν φόρο εισφοράς. Η διάταξη διασφαλίζει ότι τα κράτη μέλη τα οποία δεν επέβαλλαν φόρο εισφοράς την ανωτέρω ημερομηνία ή τα οποία έπαυσαν να επιβάλλουν φόρο εισφοράς μετά από την εν λόγω ημερομηνία δεν θα τον επαναφέρουν. Πράγματι, η ερμηνεία που δόθηκε στον σκοπό της οδηγίας, ιδίως όπως αυτή τροποποιήθηκε το 1985, ήταν ότι συνιστά ήδη μια σιωπηρή υποχρέωση αναστολής. Έτσι, ο Γενικός Εισαγγελέας Fennelly, στη γνωμοδότησή του όσον αφορά την υπόθεση C-350/98, κατέστησε σαφές ότι τα κράτη μέλη δεν έχουν δικαίωμα να επιβάλουν νέους φόρους εισφοράς επί των πράξεων που απαριθμούνται στην οδηγία, εφόσον είχαν επιλέξει να μην το πράξουν. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επικύρωσε το εν λόγω σκεπτικό στην απόφασή του της 11ης Νοεμβρίου 1999[9]. Η γενική υποχρέωση αναστολής που προβλέπει το άρθρο 7 παγιώνει την σιωπηρή υποχρέωση αναστολής και αντικαθιστά τις υποχρεώσεις αναστολής που αναφέρονται στο παλιό άρθρο 4 παράγραφος 2 και στο παλιό άρθρο 8.
French: Les États membres qui percevaient le droit d’apport au 1er janvier 2006 peuvent choisir de continuer à percevoir ce droit. Une date précise est établie pour signifier un statut quo quant à la situation actuelle, qui se caractérise par le fait que seuls 7 États membres sur 25 perçoivent le droit d’apport. Cette disposition permet de prévoir que les États membres qui ne percevaient pas le droit d’apport à cette date ou qui cessent de le percevoir après cette date ne peuvent pas le rétablir. En fait, la directive, notamment telle que modifiée en 1985, a été interprétée comme ayant déjà pour objet une obligation de statu quo implicite. Ainsi, l’avocat général Fennelly a clairement indiqué, dans les conclusions qu’il a présentées concernant l’affaire C-350/98, que les États membres n’avaient plus le droit d’introduire de nouveaux droits d’apport sur les opérations énumérées dans la directive après qu’ils ont renoncé à le faire. La Cour de justice a confirmé ce raisonnement dans son arrêt du 11 novembre 1999[9]. L’obligation de statu quo générale prévue à l’article 7 consolide l’obligation de statu quo implicite et remplace les obligations de statu quo visées à l’ex-article 4, paragraphe 2, et à l’ex-article 8.
Greek: Τέλος, το άρθρο 7 απαιτεί την κατάργηση του φόρου εισφοράς.
French: Enfin, l’article 7 requiert l’abolition du droit d’apport.
Greek: Συντελεστής φόρου εισφοράς
French: TAUX DU DROIT D’APPORT
Greek: Το άρθρο 8 προβλέπει ότι ο φόρος εισφοράς θα έχει ενιαίο συντελεστή. Η εν λόγω διάταξη παραμένει αμετάβλητη και αντιστοιχεί στο παλιό άρθρο 7 παράγραφος 2. Το άρθρο 8 προβλέπει επίσης ότι ο συντελεστής του φόρου εισφοράς δεν μπορεί να υπερβαίνει τον συντελεστή που εφάρμοζαν τα κράτη μέλη την 1η Ιανουαρίου 2006 και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπερβαίνει το 1%. Για τα κράτη μέλη τα οποία επέβαλλαν φόρο εισφοράς με συντελεστή 1% την 1η Ιανουαρίου 2006 η εν λόγω διάταξη σημαίνει ότι μπορούν να εξακολουθήσουν να εφαρμόζουν τον εν λόγω συντελεστή και ότι ο ανώτατος συντελεστής τους είναι το 1%. Για τα κράτη μέλη τα οποία εφάρμοζαν κατά την εν λόγω ημερομηνία συντελεστή μικρότερο του 1 %, το άρθρο 8 έχει την έννοια ότι μπορούν να διατηρήσουν τον εν λόγω συντελεστή, ο οποίος θα θεωρείται ως ο δικός τους ανώτατος συντελεστής. Συνεπώς, ένα κράτος μέλος το οποίο επέβαλλε την 1η Ιανουαρίου 2006 φόρο με συντελεστή 0,5 % μπορεί να εξακολουθήσει να φορολογεί με τον εν λόγω συντελεστή.
French: L’article 8 dispose que le droit d’apport est perçu à un taux unique. Cette disposition existait déjà telle quelle et correspond à l’ex-article 7, paragraphe 2. L’article 8 prévoit également que le taux du droit d’apport ne peut être supérieur à celui appliqué par les États membres au 1er janvier 2006 et ne peut en aucun cas dépasser 1 %. En ce qui concerne les États membres qui percevaient le droit d’apport à un taux de 1 % au 1er janvier 2006, cette disposition signifie qu’ils peuvent continuer à appliquer ce taux et que le taux maximal est pour eux de 1 %. Quant aux États membres qui appliquaient un taux inférieur à 1 % à cette date, l’article 8 implique qu’ils peuvent conserver ce taux, qui constitue leur taux maximal individuel. Ainsi, un État membre qui percevait le droit à un taux de 0,5 % au 1er janvier 2006 peut continuer à appliquer ce taux.
Greek: Εφόσον ένα κράτος μέλος επέλεξε να εφαρμόσει συντελεστή ο οποίος ήταν χαμηλότερος από τον δικό του ανώτατο συντελεστή την 1η Ιανουαρίου 2006, δεν επιτρέπεται να εφαρμόσει υψηλότερο συντελεστή.
French: Lorsqu’un État membre choisit d’appliquer un taux inférieur à son taux maximal individuel au 1er janvier 2006, il ne peut rétablir un taux plus élevé.
Greek: Οι υποχρεώσεις αναστολής του άρθρου 8 συνιστούν ουσιαστικές τροποποιήσεις, δεδομένου ότι το παλιό άρθρο 7 παράγραφος 2 δεν αποκλείει ρητώς την αύξηση του συντελεστή, εφόσον δεν υπάρχει υπέρβαση του ανώτατου συντελεστή. Εν πάση περιπτώσει, δυνάμει της παρούσας οδηγίας, η σιωπηρή υποχρέωση αναστολής αποτρέπει τα κράτη μέλη από την αύξηση του συντελεστή του φόρου.
French: Les obligations de statu quo prévues à l’article 8 sont des modifications de fond, étant donné que l’ex-article 7, paragraphe 2, n’interdit pas explicitement que le taux soit majoré, pour autant qu’il ne dépasse pas le taux maximal. Quoi qu’il en soit, en application de la directive actuelle, une obligation de statu quo implicite empêche les États membres d’augmenter le taux du droit.
Greek: Τέλος, το άρθρο 8 προβλέπει ότι ο ανώτατος συντελεστής δεν πρέπει να υπερβαίνει το 1% έως την 31η Δεκεμβρίου 2007 και το 0,5 % έως την 31η Δεκεμβρίου 2009. Το όριο του 0,5 % όσον αφορά τον συντελεστή είναι νέο και συνιστά ουσιαστική τροποποίηση, δεδομένου ότι ο ανώτατος συντελεστής βάσει του παλιού άρθρου 7 παράγραφος 2 ήταν 1 %.
French: Enfin, l’article 8 dispose que le taux maximal ne doit pas dépasser 1 % jusqu’au 31 décembre 2007 et 0,5 % jusqu’au 31 décembre 2009. La limitation du taux à 0,5 % est une disposition nouvelle et constitue une modification de fond, puisque le taux maximal prévu par l’ex-article 7, paragraphe 2, est de 1 %.
Greek: Αποκλεισμός ορισμένων νομικών προσώπων από το πεδίο εφαρμογής
French: EXCLUSION DE CERTAINES ENTITÉS DU CHAMP D’APPLICATION
Greek: Δυνάμει του άρθρου 9 τα κράτη μέλη δύνανται να καθορίσουν εάν τα νομικά πρόσωπα που αναφέρονται στο άρθρο 2 παράγραφος 2 θεωρούνται ως κεφαλαιουχικές εταιρείες όσον αφορά την επιβολή ή όχι φόρου εισφοράς. Η εν λόγω διάταξη αντιστοιχεί στη δεύτερη πρόταση του παλιού άρθρου 3 παράγραφος 2 και παραμένει αμετάβλητη.
French: En application de l’article 9 , les États membres peuvent déterminer si les entités mentionnées à l’article 2, paragraphe 2, sont considérées ou non comme des sociétés de capitaux aux fins de la perception du droit d’apport. Cette disposition correspond à la deuxième phrase de l’ex-article 3, paragraphe 2.
Greek: Πράξεις που υπόκεινται σε φόρο εισφοράς και κατανομή των φορολογικών δικαιωμάτων
French: OPÉRATIONS SOUMISES AU DROIT D’APPORT ET RÉPARTITION DES DROITS D’IMPOSITION