Greek: 3. Με τη Σύμβαση επιδιώκεται η θέσπιση ενός καθολικής εφαρμογής καθεστώτος σύγκρουσης νόμων, το οποίο θα καθορίζει το εφαρμοστέο δίκαιο σε ορισμένα ζητήματα σχετικά με την κατοχή, μεταβίβαση και σύσταση ασφαλειών επί τίτλων που πιστώνονται σε λογαριασμό τίτλων (εφεξής "τίτλοι με λογιστική μορφή") και κατέχονται από διαμεσολαβητές σε διεθνές επίπεδο. Όπως επισημαίνεται και στο προοίμιό της, η Σύμβαση εκκινεί από την ύπαρξη της "πρακτικής ανάγκης σε μια παγκόσμια όλο και πιο εκτεταμένη χρηματοπιστωτική αγορά, να προσδοθεί βεβαιότητα και προβλεψιμότητα στον καθορισμό του εφαρμοστέου δικαίου επί τίτλων που σήμερα συνήθως κατέχονται μέσω συστημάτων συμψηφισμού και διακανονισμού ή άλλων διαμεσολαβητών", με σκοπό "τη διευκόλυνση των διεθνών εισροών κεφαλαίων και την πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές", με τη "μείωση των νομικών κινδύνων, των συστημικών κινδύνων και των συναφών εξόδων". Ο πυρήνας του καθεστώτος της Σύμβασης καθορίζεται στο άρθρο 4 παράγραφος 1. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, εφαρμοστέο δίκαιο στα ζητήματα που καλύπτει η Σύμβαση είναι το ισχύον δίκαιο του κράτους που ο σχετικός διαμεσολαβητής και ο κάτοχος λογαριασμού ρητά συμφώνησαν ότι θα διέπει την οικεία συμφωνία λογαριασμού, ή το δίκαιο του κράτους που η συμφωνία αυτή ρητά προβλέπει ως εφαρμοστέο στα εν λόγω ζητήματα. Ο βασικός αυτός κανόνας αμβλύνεται από τη λεγόμενη "πραγματική δοκιμή", καθώς η Σύμβαση απαιτεί ακόμη, κατά το χρόνο σύναψης της συμφωνίας, ο σχετικός διαμεσολαβητής να διαθέτει στο κράτος αυτό εγκατάσταση, στην οποία να ασκεί είτε επαγγελματικά είτε ως συνήθη δραστηριότητα την τήρηση λογαριασμών τίτλων (εφεξής "όρος της σχετικής εγκατάστασης"). Συνεπώς, η Σύμβαση θεσπίζει ένα καθεστώς σύγκρουσης νόμων που κατά κύριο λόγο στηρίζεται στη συμβατική ελευθερία του σχετικού διαμεσολαβητή και του κατόχου λογαριασμού και υπόκειται μόνο στον όρο της σχετικής εγκατάστασης προς αποτροπή των εντελώς αυθαίρετων επιλογών. Η Σύμβαση προβλέπει τρεις δευτερεύοντες κανόνες για τον καθορισμό του εφαρμοστέου δικαίου σε περίπτωση απουσίας ρητής επιλογής ως προς το εφαρμοστέο δίκαιο στη συμφωνία λογαριασμού των συμβαλλομένων.
French: 3. La Convention vise à établir un régime de conflit de lois universellement applicable qui détermine la loi applicable à certaines questions concernant la détention et le transfert de titres inscrits en compte de titres (ci-après "titres inscrits en compte") détenus auprès d'un intermédiaire, ainsi que les garanties constituées sur de tels titres, dans un contexte international. Comme le préambule de la Convention le relève, celle-ci est motivée par le "besoin pratique […], dans un marché financier mondial de plus en plus étendu, de conférer certitude et prévisibilité à la détermination de la loi applicable aux titres qui sont aujourd'hui communément détenus par le biais de systèmes de compensation et de règlement-livraison ou d'autres intermédiaires", afin de "réduire les risques juridiques, les risques systémiques et les coûts correspondants" "en vue de faciliter les flux internationaux de capitaux et l'accès aux marchés de capitaux". L'essentiel du régime de la Convention est posé à l'article 4, paragraphe 1. Selon cette disposition, la loi applicable aux questions couvertes par la Convention est la loi en vigueur de l'État convenue expressément par l'intermédiaire pertinent et le titulaire de compte comme régissant leur convention de compte, ou la loi de l'État que cette convention désigne expressément comme étant applicable à ces questions. Ce rattachement principal est atténué par un "test de réalité" dans la mesure où la Convention exige également que l'intermédiaire pertinent ait, au moment de la conclusion de la convention, un établissement dans cet État, qui exerce à titre professionnel ou habituel une activité de tenue de compte de titres (ci-après la "condition d'établissement conforme"). Ainsi, la Convention établit un régime de conflit de lois qui est essentiellement fondé sur la liberté contractuelle de l'intermédiaire pertinent et du titulaire de compte, et qui n'est soumis qu'à une condition d'établissement conforme destinée à éviter des choix entièrement arbitraires. La Convention prévoit trois rattachements subsidiaires pour déterminer la loi applicable lorsque les parties à la convention de compte n'ont pas expressément choisi la loi applicable.