Greek: (104) Η Επιτροπή θεωρεί κατ' αρχάς ότι το στοιχείο της επιλεκτικότητας στην έννοια της ενίσχυσης βασίζεται σε μια σύγκριση της ευνοϊκής μεταχείρισης που επιφυλάσσεται σε ορισμένες επιχειρήσεις με εκείνη που έχουν άλλες επιχειρήσεις εντός του ίδιου πλαισίου αναφοράς. Ο ορισμός του πλαισίου αυτού αποκτά επιπρόσθετη σημασία στην περίπτωση των φορολογικών μέτρων, διότι η ύπαρξη αυτή καθεαυτή ενός πλεονεκτήματος δεν μπορεί να θεμελιωθεί παρά μόνο σε συνάρτηση με μια φορολογία η οποία ορίζεται ως κανονική. Κατ' αρχήν, το πλαίσιο στο οποίο πρέπει να πραγματοποιηθεί η σύγκριση αυτή είναι η οικονομία του κράτους μέλους. Αυτό προκύπτει τόσο από την οικονομία της συνθήκης ΕΚ σχετικά με τις ενισχύσεις που χορηγούνται από το κράτος ή με κρατικούς πόρους, όσο και από τον θεμελιώδη ρόλο που διαδραματίζουν οι κεντρικές αρχές των κρατών μελών στον καθορισμό του πολιτικού και οικονομικού περιβάλλοντος εντός του οποίου δραστηριοποιούνται οι επιχειρήσεις, μέσω των μέτρων που λαμβάνουν, των υπηρεσιών που παρέχουν και, ενδεχομένως, των μεταβιβάσεων κεφαλαίων που πραγματοποιούν. Υπό το πρίσμα αυτό, το ίδιο το κείμενο της συνθήκης ΕΚ, το οποίο χαρακτηρίζει ως κρατικές ενισχύσεις που συμβιβάζονται με την κοινή αγορά τα μέτρα που προορίζονται "για την προώθηση της οικονομικής ανάπτυξης" μιας συγκεκριμένης περιοχής [άρθρο 87 παράγραφος 3 στοιχεία α) και γ)], δείχνει ότι τα πλεονεκτήματα τα οποία ισχύουν μόνο σε τμήμα του εδάφους του κράτους που υπόκειται στους κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις ενδέχεται να συνιστούν επιλεκτικά πλεονεκτήματα. Είναι προφανές ότι, εάν το πλαίσιο αναφοράς για την εκτίμηση της εδαφικής επιλεκτικότητας ενός μέτρου είναι το έδαφος στο οποίο αυτό εφαρμόζεται, τα μέτρα που ωφελούν το σύνολο των επιχειρήσεων εντός της εδαφικής επικράτειας καθίστανται εξ ορισμού γενικά μέτρα. Η πάγια πρακτική της Επιτροπής, η οποία επιβεβαιώθηκε από το Δικαστήριο, συνίσταται, αντίθετα, στο να χαρακτηρίζονται ενισχύσεις φορολογικά καθεστώτα τα οποία εφαρμόζονται σε συγκεκριμένες περιοχές ή εδάφη και είναι ευνοϊκά σε σύγκριση με το γενικό φορολογικό καθεστώς ενός κράτους μέλους [23].
French: (104) La Commission considère tout d'abord que l'élément de sélectivité dans la notion d'aide repose sur une comparaison entre le traitement privilégié accordé à certaines entreprises et le traitement qui s'applique à d'autres entreprises dans le même cadre de référence. La définition de ce cadre revêt une importance accrue dans le cas de mesures fiscales, étant donné que l'existence même d'un avantage ne peut être établie que par rapport au régime d'imposition considéré comme normal. En théorie, il ressort tant de l'économie générale du traité, qui concerne une aide accordée par l'État ou au moyen de ressources d'État, que du rôle fondamental que les autorités centrales des États membres jouent dans la définition de l'environnement politique et économique dans lequel les entreprises opèrent, grâce aux mesures qu'ils prennent, aux services qu'ils fournissent et éventuellement aux transferts financiers qu'ils réalisent, que le cadre dans lequel cette comparaison doit s'inscrire est l'économie de l'État membre. À cet égard, le texte du traité, qui classe les mesures destinées "à favoriser le développement économique" d'une région particulière [article 87, paragraphe 3, points a) et c)], comme une aide d'État susceptible d'être compatible, indique que les avantages limités à une partie du territoire de l'État soumis aux règles en matière d'aides peuvent constituer des avantages sélectifs. Il est clair que si le contexte de référence pour apprécier la sélectivité territoriale d'une mesure est le territoire dans lequel elle s'applique, les mesures qui s'appliquent à toutes les entreprises du territoire seront, par définition, des mesures à caractère général. La pratique établie de la Commission, confirmée par la Cour de justice, consiste en revanche à qualifier d'aide les régimes fiscaux applicables à certaines régions ou territoires qui offrent des avantages par rapport au système général d'un État membre [23].