FrancophonIA/JRC-Acquis_subcorpus_EL-FR_Hunalign_aligned-TMX huggingface dataset:
Greek: Η οδηγία ρυθμίζει την επιβολή έμμεσων φόρων επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων. Σκοπός της παρούσας οδηγίας είναι:
French: La directive réglemente la perception d’impôts indirects sur les rassemblements de capitaux. Lorsqu’elle a été adoptée, l’objectif était:
Greek: α) να εναρμονιστούν οι φόροι που επιβάλλονται επί των συγκεντρώσεων κεφαλαίων, τόσο σε σχέση με τη διάρθρωση αυτών όσο και σε σχέση με τους συντελεστές τους· και
French: a) d’harmoniser les impôts frappant les rassemblements de capitaux, tant en ce qui concerne leur structure que leur taux et
Greek: β) να αποτραπούν τα κράτη μέλη από την καθιέρωση ή επιβολή άλλων παρόμοιων φόρων.
French: b) d’empêcher les États membres de créer ou de percevoir d’autres impôts analogues.
Greek: Η οδηγία τροποποιήθηκε για πρώτη φορά το 1973 από τις οδηγίες 73/79/ΕΟΚ[2] και 73/80/ΕΟΚ[3], βάσει των οποίων ο κανονικός συντελεστής του φόρου εισφοράς καθορίστηκε στο 1% και ο μειωμένος συντελεστής όσον αφορά ορισμένες εταιρικές πράξεις αναδιάρθρωσης κυμαινόταν από 0% έως 0,5%. Το 1974, η οδηγία τροποποιήθηκε περαιτέρω από την οδηγία 74/553/ΕΟΚ[4], η οποία καθιέρωσε ως φορολογική βάση την πραγματική αξία των εταιρικών μεριδίων. Τέλος, το 1985 η οδηγία 85/303/ΕΟΚ[5] προέβλεπε την πλήρη κατάργηση του φόρου εισφοράς, λόγω των αρνητικών οικονομικών του επιπτώσεων. Ωστόσο, λόγω της απώλειας εσόδων η οποία θα προέκυπτε από μια τέτοια αλλαγή δεν δέχτηκαν την κατάργησή του ορισμένα κράτη μέλη· για το λόγο αυτό δόθηκε η δυνατότητα στα κράτη μέλη είτε να απαλλάσσουν τις πράξεις είτε να επιβάλλουν φόρο με ενιαίο συντελεστή, ο οποίος δεν θα υπερέβαινε το 1%. Μια σιωπηρή υποχρέωση "αναστολής" απέτρεπε τα κράτη μέλη που είχαν σταματήσει να τον επιβάλλουν από το να επιβάλλουν εκ νέου φόρο εισφοράς.
French: La directive a été modifiée pour la première fois en 1973, par les directives 73/79/CEE[2] et 73/80/CEE[3]: le taux normal du droit d’apport a été fixé à 1 % et il a été établi que le taux réduit applicable à certaines opérations de restructuration de sociétés devait se situer dans une fourchette comprise entre 0 et 0,5 %. En 1974, la directive a été modifiée une nouvelle fois, par la directive 74/553/CEE[4], qui a clarifié la règle relative à l’adoption de la valeur réelle des parts sociales comme base d’imposition minimale. Enfin, en 1985, il a été reconnu, dans la directive 85/303/CEE[5], qu’il y avait lieu de supprimer totalement le droit d’apport au vu de ses effets économiques défavorables. Les pertes de recettes qui auraient résulté d’un tel changement sont toutefois apparues inacceptables pour certains États membres. C’est pourquoi la possibilité d’exonérer les opérations ou bien de les soumettre à un taux unique ne dépassant pas 1 % a été prévue. Une obligation de statu quo implicite empêchait les États membres de percevoir le droit d’apport une fois qu’ils avaient cessé de l’appliquer.
Greek: Από το 1985 και μετέπειτα επικράτησε η τάση εξάλειψης του φόρου εισφοράς. Ως αντίδραση στις αρνητικές οικονομικές του επιπτώσεις, πολλά κράτη μέλη κατήργησαν τον φόρο εισφοράς. Το Ηνωμένο Βασίλειο κατήργησε τον φόρο εισφοράς το 1988, η Γερμανία και η Γαλλία τον κατήργησαν το 1992, η Δανία κατήργησε τον φόρο εισφοράς το 1993 και Ιταλία το 2000. Προσφάτως, ο φόρος εισφοράς καταργήθηκε στην Ιρλανδία στις 7 Δεκεμβρίου 2005, στο Βέλγιο και στις Κάτω Χώρες την 1η Ιανουαρίου 2006. Σήμερα μόνο 7 κράτη μέλη (Ελλάδα, Ισπανία, Κύπρος, Λουξεμβούργο, Αυστρία, Πολωνία, Πορτογαλία) εκ των 25 εξακολουθούν να επιβάλλουν φόρο εισφοράς. Στην Πολωνία και στην Πορτογαλία ο φόρος εισφοράς έχει συντελεστή 0,5% ή μικρότερο. Στην Κύπρο ο συντελεστής είναι 0,6%. Στα υπόλοιπα 4 κράτη μέλη ο συντελεστής είναι 1,0%.
French: Depuis 1985, la tendance est à la suppression du droit d’apport. Compte tenu de ses effets économiques défavorables, il a été aboli par de nombreux États membres. Le Royaume-Uni l’a supprimé en 1988, l’Allemagne et la France en 1992, le Danemark en 1993 et l’Italie en 2000. Tout récemment, le droit d’apport a été aboli par l’Irlande le 7 décembre 2005 et par la Belgique et les Pays-Bas le 1er janvier 2006. Ainsi, sur les 25 États membres, seuls 7 (la Grèce, l’Espagne, Chypre, le Luxembourg, l’Autriche, la Pologne et le Portugal) continuent de le percevoir. En Pologne et au Portugal, on applique déjà un taux de 0,5 % ou un taux inférieur; à Chypre, le taux en vigueur est de 0,6 % et, dans les quatre États membres restants, de 1,0 %.
Greek: Στη Λισαβόνα η ΕΕ έθεσε ως στρατηγικό της στόχο την οικοδόμηση σε παγκόσμιο επίπεδο της πλέον ανταγωνιστικής και δυναμικής οικονομίας με βάση τη γνώση, με δυνατότητα αειφόρου οικονομικής ανάπτυξης, με περισσότερες και καλύτερες θέσεις απασχόλησης και με μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή. Η παρούσα αναδιατύπωση προτείνει το 0,5% ως ανώτατο συντελεστή έως το 2008 και τη σταδιακή κατάργηση του φόρου εισφοράς έως το 2010 με σκοπό την ευθυγράμμιση με τη στρατηγική της Λισαβόνας. Το 2010 φαίνεται να είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή για την κατάργηση του φόρου εισφοράς. Έως τότε θα έχει εκπνεύσει η προθεσμία των 25 ετών την οποία είχαν στη διάθεσή τους τα κράτη μέλη ώστε να προσαρμόσουν τις φορολογικές τους νομοθεσίες ενόψει της κατάργησης του φόρου εισφοράς.
French: À Lisbonne, l’Union s’est fixé un objectif stratégique: devenir l’économie de la connaissance la plus compétitive et la plus dynamique du monde, capable d’une croissance économique durable accompagnée d’une amélioration quantitative et qualitative de l’emploi et d’une plus grande cohésion sociale. La présente refonte propose une limitation à 0,5 % du taux du droit d’apport jusqu’à l’horizon 2008 et une suppression progressive de ce droit d’ici 2010 de manière à répondre aux impératifs de la stratégie de Lisbonne. L’année 2010 apparaît comme un moment opportun pour l’abolition du droit d’apport. À cette date, les États membres auront eu 25 années pour adapter leur régime fiscal en vue de sa suppression.
Greek: Η αναδιατυπωμένη οδηγία υποδιαιρείται σε δύο μέρη, γεγονός που δείχνει ότι υπάρχει μια κατάσταση την οποία καλείται επί του παρόντος να αντιμετωπίσει η οδηγία και υποδηλώνει ότι σκοπός της, μετά από την τροποποίηση του 1985, είναι η κατάργηση του φόρου εισφοράς. Το πρώτο μέρος περιλαμβάνει τους κύριους κανόνες οι οποίοι απαγορεύουν την επιβολή φόρου εισφοράς και άλλων παρόμοιων φόρων. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει τις ειδικές διατάξεις για την επιβολή του φόρου εισφοράς που εφαρμόζονται σε όσα κράτη μέλη έχουν επιλέξει, κατά τη διάρκεια της περιόδου σταδιακής κατάργησης, να εξακολουθήσουν να επιβάλλουν φόρο εισφοράς. Όταν όλα τα κράτη μέλη θα έχουν καταργήσει τον φόρο εισφοράς, θα παύσουν να ισχύουν οι διατάξεις του δεύτερου μέρους, αλλά θα εξακολουθεί να ισχύει το πρώτο μέρος της οδηγίας.
French: La directive résultant de la refonte est scindée en deux parties, qui reflètent la situation à laquelle elle s’applique et rappellent que l’objectif consiste, depuis la modification de 1985, à supprimer le droit d’apport. La première partie énonce les principales règles interdisant la perception du droit d’apport et d’autres impôts analogues. La seconde concerne les dispositions particulières applicables en matière de perception du droit d’apport aux États membres qui choisissent de continuer à percevoir ce droit pendant la période de suppression progressive. Une fois que tous les États membres auront aboli le droit d’apport, les dispositions prévues dans la seconde partie seront devenues sans objet et seule la première partie de la directive continuera de s’appliquer.
Greek: Επί των προτεινόμενων αλλαγών διεξήχθησαν διαβουλεύσεις με τα κράτη μέλη σε τεχνικό επίπεδο. Από τις διαβουλεύσεις αυτές προέκυψε ότι είναι αναγκαία η αναδιατύπωση της οδηγίας, προκειμένου να διασαφηνιστούν οι διατάξεις της και ότι θα ήταν ευχής έργον η κατάργηση του φόρου εισφοράς.
French: Les États membres ont été consultés au niveau technique sur les changements proposés. Le résultat des consultations menées a confirmé qu’il était nécessaire de procéder à une refonte de la directive pour en clarifier les dispositions et que le droit d’apport devait, idéalement, être éliminé progressivement.
Greek: ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ
French: COMMENTAIRE DES ARTICLES
Greek: Αντικέιμενο
French: OBJET
Greek: Το άρθρο 1 περιλαμβάνει μια νέα εισαγωγή η οποία προστέθηκε, προκειμένου να παρασχεθούν πληροφορίες σχετικά με το αντικείμενο το οποίο πραγματεύεται η οδηγία. Σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο η οδηγία ρυθμίζει την επιβολή έμμεσων φόρων όσον αφορά τις εισφορές κεφαλαίου κεφαλαιουχικών εταιρειών, τις πράξεις αναδιάρθρωσης στις οποίες εμπλέκονται κεφαλαιουχικές εταιρείες καθώς και το ζήτημα ορισμένων τίτλων και ομολογιών. Μολονότι πρόκειται για νέο άρθρο, δεν συνιστά ουσιαστική τροποποίηση της οδηγίας, δεδομένου ότι οι πληροφορίες που παρέχονται συνάγονται απλώς από τα παλιά άρθρα 10 και 11.
French: L’article 1 er comporte une nouvelle introduction, ajoutée pour indiquer ce sur quoi porte la directive. Il est précisé qu’elle réglemente la perception d’impôts indirects sur les apports aux sociétés de capitaux, sur les opérations de restructuration de sociétés de capitaux et sur l’émission de certains titres et obligations. Bien qu’il soit nouveau, cet article ne constitue pas une modification de fond puisque les informations qui y figurent découlent simplement des ex-articles 10 et 11.
Greek: Κεφαλαιουχική εταιρεια
French: SOCIÉTÉ DE CAPITAUX
Greek: Το άρθρο 2 ουσιαστικά είναι ταυτόσημο με το παλιό άρθρο 3. Ορίζει τις κεφαλαιουχικές εταιρείες στις οποίες εφαρμόζεται η οδηγία. Ο ορισμός της "κεφαλαιουχικής εταιρείας" παραμένει καταρχήν αμετάβλητος, μολονότι ο κατάλογος που παρατίθεται στο παλιό άρθρο 3 παράγραφος 1 στοιχείο α) των εταιρειών που έχουν συσταθεί δυνάμει του εθνικού δικαίου των κρατών μελών εμφαίνεται τώρα χωριστά στο παράρτημα I. Αυτό οφείλεται στο μέγεθός του και στον τεχνικό του χαρακτήρα.
French: L’article 2 est pour ainsi dire identique à l’ex-article 3. Il définit les sociétés de capitaux auxquelles s’applique la directive. La définition du terme «société de capitaux» n’a pratiquement pas été modifiée; néanmoins, la liste de l’ex-article 3, paragraphe 1, point a), reprenant les sociétés constituées en vertu du droit national des États membres est désormais présentée séparément, à l’annexe I. Cette liste est en effet longue et technique.
Greek: Για λόγους εναρμόνισης, οι όροι "εταιρεία, ένωση προσώπων ή νομικό πρόσωπο" αντικαταστάθηκαν από τους όρους "κεφαλαιουχική εταιρεία" σε ολόκληρη την οδηγία, ήτοι στο άρθρο 3 στοιχείο ε), στο άρθρο 3 στοιχείο στ), στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο γ), στο άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο δ) περίπτωση (ii), στο άρθρο 6 παράγραφος 1 στοιχεία β) και γ) και στο άρθρο 6 παράγραφος 2.
French: Par souci de cohérence terminologique, l’expression générale «société, association ou personne morale» a été remplacée par l’expression «société de capitaux» à chaque occurrence, c’est-à-dire à l’article 3, point e), à l’article 3, point f), à l’article 5, paragraphe 1, point c), à l’article 5, paragraphe 1, point d) ii), à l’article 6, paragraphe 1, points b) et c), et à l’article 6, paragraphe 2.
Greek: Το άρθρο 2 παράγραφος 2 αντιστοιχεί στην πρώτη πρόταση του παλιού άρθρου 3 παράγραφος 2 και παραμένει αμετάβλητο. Το αντικείμενο του άρθρου 2 παράγραφος 2 είναι να αποτρέψει την επιλογή μιας ιδιαίτερης νομικής μορφής η οποία θα οδηγήσει σε διαφορετική φορολογική μεταχείριση δραστηριοτήτων οι οποίες καταρχήν είναι ισοδύναμες.
French: L’article 2, paragraphe 2, correspond à la première phrase de l’ex-article 3, paragraphe 2, qui a été reprise telle quelle. L’article 2, paragraphe 2, a pour objet d’empêcher que des activités en principe équivalentes ne soient soumises à un traitement fiscal différent en raison de la forme juridique choisie.
Greek: Η δεύτερη πρόταση του παλιού άρθρου 3 παράγραφος 2 μεταφέρθηκε στο άρθρο 9 για συντακτικούς λόγους. Βάσει της εν λόγω διάταξης, τα κράτη μέλη δεν υποχρεούνται να θεωρούν ορισμένα νομικά πρόσωπα ως κεφαλαιουχικές εταιρείες με σκοπό την επιβολή φόρου εισφοράς. Δεδομένου ότι η εξαίρεση αυτή εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να επιβληθεί φόρος εισφοράς, η διάταξη ταιριάζει καλύτερα στο κεφάλαιο III της οδηγίας.
French: La deuxième phrase de l’ex-article 3, paragraphe 2, a été insérée à l’article 9 pour des raisons rédactionnelles. Elle prévoit que les États membres ne sont pas tenus de considérer certaines entités comme des sociétés de capitaux aux fins de la perception du droit d’apport. Étant donné que cette exception ne s’applique que lorsque le droit d’apport peut être perçu, il est plus judicieux de la faire figurer au chapitre III de la directive.
Greek: Εισφορές κεφαλαίου
French: APPORTS DE CAPITAL
Greek: Το άρθρο 3 εισαγάγει τον νέο όρο "εισφορές κεφαλαίου" και προβαίνει σε απαρίθμηση των πράξεων στις οποίες εφαρμόζεται η οδηγία. Όλες αυτές οι πράξεις περιλαμβάνουν τη μεταβίβαση κεφαλαίου ή περιουσιακών στοιχείων σε κεφαλαιουχική εταιρεία ή έχουν ως αποτέλεσμα την πραγματική αύξηση του κεφαλαίου ή των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας και είναι γενικώς ταυτόσημες με τις πράξεις που απαριθμούνται στο παλιό άρθρο 4 παράγραφοι 1 και 2. Ωστόσο, ορισμένες πράξεις αναδιάρθρωσης, οι οποίες συνήθως καλύπτονταν από το παλιό άρθρο 4 παράγραφος 1, αναφέρονται τώρα χωριστά στο άρθρο 4 και, συνεπώς, το εισαγωγικό μέρος του άρθρου 3 αποτελεί ουσιαστική τροποποίηση.
French: L’article 3 consacre un nouveau terme, «apports de capital», qui est défini par une énumération des opérations auxquelles s’applique la directive. Toutes ces opérations se caractérisent par un apport de capital ou d’actifs à une société de capitaux ou entraînent une augmentation effective du capital ou des actifs de la société; elles correspondent généralement aux opérations énumérées à l’ex-article 4, paragraphes 1 et 2. Toutefois, certaines opérations de restructuration, qui faisaient l’objet de l’ex-article 4, paragraphe 1, sont maintenant définies séparément, à l’article 4; les termes introductifs de l’article 3 constituent donc une modification de fond.
Greek: Οι διατάξεις του παλιού άρθρου 4 οι οποίες πραγματεύονταν ειδικά το φόρο εισφοράς τώρα αποτελούν αντικείμενο του άρθρου 10, δεδομένου ότι αφορούν μόνο τα κράτη μέλη τα οποία εξακολουθούν να επιβάλλουν φόρο εισφοράς. Οι εισφορές κεφαλαίου που αναφέρονται στο άρθρο 3 στοιχεία α) έως δ) αντιστοιχούν στις πράξεις που αναφέρονται στο παλιό άρθρο 4 παράγραφος 1 στοιχεία α) έως δ). Τα στοιχεία ε) και στ) του άρθρου 3 πραγματεύονται τη μεταφορά από τρίτη χώρα σε κράτος μέλος της πραγματικής ή της καταστατικής έδρας της κεφαλαιουχικής εταιρείας. Τα εν λόγω στοιχεία αντιστοιχούν στα στοιχεία ε) και στ) του παλιού άρθρου 4 παράγραφος 1, εκτός από τον όρο ότι η κεφαλαιουχική εταιρεία θεωρείται ως κεφαλαιουχική εταιρεία στο σχετικό κράτος μέλος. Δεδομένου ότι ο όρος αυτός αφορά μόνο τα κράτη μέλη τα οποία επιβάλλουν φόρο εισφοράς, τώρα απορρέει από το άρθρο 9.
French: Les dispositions de l’ex-article 4 portant spécifiquement sur le droit d’apport figurent maintenant à l’article 10, étant donné qu’elles ne concernent que les États membres qui continuent à percevoir le droit d’apport. Les apports de capital visés à l’article 3, points a) à d), correspondent aux opérations visées aux points a) à d) de l’ex-article 4, paragraphe 1. L’article 3, points e) et f), porte sur le transfert, d’un pays tiers dans un État membre, du siège de direction effective ou du siège statutaire d’une société de capitaux. Ces points correspondent aux points e) et f) de l’ex-article 4, paragraphe 1, sauf pour ce qui concerne la condition selon laquelle la société de capitaux doit être considérée comme telle dans l’État membre concerné. Cette condition ne concernant que les États membres qui perçoivent le droit d’apport, elle se déduit maintenant des dispositions de l’article 9.
Greek: Τα στοιχεία ζ) και η) του παλιού άρθρου 4 παράγραφος 1 για τη μεταφορά μεταξύ κρατών μελών της πραγματικής ή της καταστατικής έδρας ορισμένων νομικών προσώπων έχουν διαγραφεί προκειμένου να απλοποιηθεί ο ορισμός των εισφορών κεφαλαίου. Πρόκειται για ουσιαστική τροποποίηση, δεδομένου ότι οι σχετικές μεταφορές συνήθως υπέκειντο σε φόρο εισφοράς. Ωστόσο, επισημαίνεται ότι οι εν λόγω διατάξεις έχουν ένα αρκετά περιορισμένο πεδίο εφαρμογής. Πρώτον, αφορούν μόνο μεταφορές από ένα κράτος μέλος σε άλλο της πραγματικής έδρας νομικού προσώπου που αναφέρεται στο άρθρο 2 παράγραφος 2 ή της καταστατικής έδρας νομικού προσώπου που αναφέρεται στο άρθρο 2 παράγραφος 2 του οποίου η πραγματική έδρα βρίσκεται σε τρίτη χώρα. Δεύτερον, οι εν λόγω διατάξεις εφαρμόζονται μόνο εάν τα δύο σχετικά κράτη μέλη επιβάλλουν φόρο εισφοράς. Επομένως, το ενδιαφερόμενο νομικό πρόσωπο πρέπει να θεωρηθεί ως κεφαλαιουχική εταιρεία στο κράτος μέλος προς το οποίο γίνεται η μεταφορά, όχι όμως στο κράτος μέλος από το οποίο γίνεται η μεταφορά. Οι μεταφορές δυνάμει των παλιών σημείων ζ) και η) καλύπτονται τώρα από το άρθρο 5 παράγραφος 1 στοιχείο δ) περίπτωση (ii), πράγμα που σημαίνει ότι επιβάλλεται έμμεσος φόρος.
French: Les points g) et h) de l’ex-article 4, paragraphe 1, relatifs au transfert, d’un État membre dans un autre État membre, du siège de direction effective ou du siège statutaire de certaines entités ont été supprimés en vue de simplifier la définition des apports de capital. Il s’agit d’une modification substantielle, puisque les transferts concernés étaient soumis au droit d’apport. Il y lieu de noter toutefois que ces dispositions ont un champ d’application relativement limité. Tout d’abord, elles ne concernent que le transfert, d’un État membre dans un autre État membre, du siège de direction effective d’une entité visée à l’article 2, paragraphe 2, ou du siège statutaire d’une entité visée à l’article 2, paragraphe 2, dont le centre de direction effective se trouve dans un pays tiers. Par ailleurs, elles ne s’appliquent que si les deux États membres visés perçoivent effectivement le droit d’apport. Enfin, l’entité concernée doit être considérée comme une société de capitaux dans l’État membre vers lequel le transfert a lieu et non pas dans l’État membre à partir duquel le transfert a lieu. Les transferts visés aux ex-points g) et h) sont désormais couverts par l’article 5, paragraphe 1, point d) ii); autrement dit, aucun impôt indirect ne peut être perçu.
Greek: Τα στοιχεία ζ) έως ι) του άρθρου 3 αντιστοιχούν στα στοιχεία α) έως δ) του πρώτου εδαφίου του παλιού άρθρου 4 παράγραφος 2 και παραμένουν αμετάβλητα.
French: Les points g) à j) de l’article 3 correspondent aux points a) à d) de l’ex-article 4, paragraphe 2, premier alinéa, qui ont été repris tels quels.
Greek: Το δεύτερο εδάφιο του παλιού άρθρου 4 παράγραφος 2 επιτρέπει στην Ελλάδα να καθορίσει ποιες από τις πράξεις που απαριθμούνται στο παλιό άρθρο 4 υπόκεινται σε φόρο εισφοράς. Η Ελλάδα προέβη στον καθορισμό τους και, ως εκ τούτου, η διάταξη διαγράφηκε.
French: Le deuxième alinéa de l’ex-article 4, paragraphe 2, permet à la Grèce de déterminer celles des opérations énumérées à l’ex-article 4 qu’elle soumet au droit d’apport. La Grèce ayant déterminé ces opérations, la disposition a été supprimée.
Greek: Πράξεις αναδιάρθρωσης
French: OPÉRATIONS DE RESTRUCTURATION
Greek: Το άρθρο 4 προβλέπει ότι ορισμένοι τύποι "πράξεων αναδιάρθρωσης" δεν θεωρούνται ως εισφορές κεφαλαίου κατά τον ορισμό του άρθρου 3. Βάσει του ισχύοντος κανόνα, δηλαδή του παλιού άρθρου 4, μια πράξη αναδιάρθρωσης καλύπτεται από την οδηγία μόνο εφόσον συνεπάγεται αύξηση του κεφαλαίου ή των περιουσιακών στοιχείων της σχετικής κεφαλαιουχικής εταιρείας (βλέπε υπόθεση C-152/97 [6]). Μια τέτοια αύξηση δεν απαιτείται πλέον βάσει του ορισμού των πράξεων αναδιάρθρωσης του άρθρου 4, επομένως η οδηγία εφαρμόζεται στις πράξεις αναδιάρθρωσης ανεξαρτήτως εάν προκύπτει αύξηση κεφαλαίου ή όχι. Πρόκειται για ουσιαστική τροποποίηση, δεδομένου ότι διευρύνεται το πεδίο εφαρμογής της οδηγίας.
French: L’article 4 dispose que certains types d’opérations de restructuration ne sont pas considérés comme des apports de capital au sens de l’article 3. En application des dispositions existantes, c’est-à-dire de l’ex-article 4, une opération de restructuration ne relève de la directive que si elle s’accompagne d’une augmentation du capital ou des actifs de la société de capitaux concernée (voir affaire C-152/97 [6] ). L’exigence relative à l’augmentation du capital ou des actifs n’a pas été reprise dans la définition des opérations de restructuration donnée à l’article 4, de sorte que la directive s’appliquera à ces opérations qu’elles entraînent ou non une augmentation du capital. Cette modification constitue une modification de fond étant donné que le champ d’application de la directive s’en trouve élargi.
Greek: Οι πράξεις αναδιάρθρωσης που ορίζονται στο άρθρο 4 περιλαμβάνουν δύο τύπους συγχωνεύσεων: α) συγχωνεύσεις που πραγματοποιούνται με εισφορά περιουσιακών στοιχείων, και β) συγχωνεύσεις που πραγματοποιούνται με ανταλλαγή μεριδίων. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις τίθεται ως προϋπόθεση ότι το αντάλλαγμα θα συνίσταται εν μέρει τουλάχιστον σε τίτλους που θα αντιπροσωπεύουν το κεφάλαιο της αποκτώσας εταιρείας. Ο ορισμός των πράξεων αναδιάρθρωσης προκύπτει καταρχήν από το παλιό άρθρο 7 παράγραφος 1, όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 85/303/ΕΟΚ.
French: Les opérations de restructuration définies à l’article 4 englobent deux types de fusions: les fusions par apport d’actifs, d’une part, et les fusions par échange d’actions, d’autre part. Dans les deux cas, il faut impérativement que la rémunération consiste, au moins en partie, en des titres représentatifs du capital de la société acquérante. La définition des opérations de restructuration procède pour l’essentiel de l’ex-article 7, paragraphe 1, tel que modifié par la directive 85/303/CEE.
Greek: Το παλιό άρθρο 7 παράγραφος 1 έχει τη σημερινή του διατύπωση μετά από την τροποποίηση του 1985, η οποία κατήργησε σιωπηρά και αντικατέστησε το παλιό άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχεία β) και ββ). Βάσει του παλιού άρθρου 7 παράγραφος 1 τα κράτη μέλη απαλλάσσουν από τον φόρο εισφοράς τις πράξεις οι οποίες, την 1η Ιουλίου 1984, απαλλάσσονταν ή φορολογούνταν με συντελεστή 0,50 % ή μικρότερο. Οι περί ων ο λόγος πράξεις είναι οι δύο τύποι συγχωνεύσεων που αναφέρονται στο παλιό άρθρο 7 παράγραφος 1 στοιχεία β) και ββ) και, λόγω της διάταξης σχετικά με την αναστολή επιβολής του φόρου, τα παλιά στοιχεία β) και ββ) εξακολουθούν να έχουν αποφασιστική σημασία για την ερμηνεία της οδηγίας και, ως εκ τούτου, προστέθηκαν εκ νέου στο άρθρο 4.
French: Le libellé de l’ex-article 7, paragraphe 1, a été établi par la modification de 1985, qui a implicitement abrogé et remplacé l’ex-article 7, paragraphe 1, points b) et b) bis . En vertu de l’ex-article 7, paragraphe 1, les États membres exonèrent du droit d’apport les opérations qui étaient exonérées ou taxées à un taux égal ou inférieur à 0,50 % à la date du 1er juillet 1984. Les opérations visées correspondent aux deux types de fusions mentionnés à l’ex-article 7, paragraphe 1, points b) et b) bis ; eu égard à l’obligation de statu quo, les ex-points b) et b) bis restent déterminants aux fins de l’interprétation de la directive et sont donc rétablis à l’article 4.