Greek: (257) Τα οριστικά πορίσματα όσον αφορά το καθεστώς των παιδικών υποδημάτων στην παρούσα διαδικασία οδηγούν στο ακόλουθο συμπέρασμα. Πρώτον, η περαιτέρω ανάλυση που οδήγησε στα οριστικά πορίσματα κατέδειξε ότι τα παιδικά υποδήματα πρέπει να περιληφθούν στον ορισμό του υπό εξέταση προϊόντος, δηλαδή ότι όλα τα είδη του υπό εξέταση προϊόντος πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελούν ένα και το αυτό προϊόν και ότι, επομένως, τα μέτρα αντιντάμπινγκ πρέπει να ισχύσουν καταρχήν για το σύνολο του υπό εξέταση προϊόντος. Δεύτερον, τα επιχειρήματα υπέρ του προσωρινού αποκλεισμού των παιδικών υποδημάτων από το πεδίο εφαρμογής των μέτρων λόγω σχετικού κοινοτικού συμφέροντος, όπως εκτίθενται στις αιτιολογικές σκέψεις 250 έως 252 του κανονισμού για τον προσωρινό δασμό, δηλαδή, ειδικότερα, η συχνότερη αντικατάσταση των παιδικών υποδημάτων και, επομένως, ο μεγαλύτερος οικονομικός αντίκτυπος των μέτρων αντιντάμπινγκ στην οικονομική κατάσταση μιας μέσης ευρωπαϊκής οικογένειας, επαναξιολογήθηκαν. Σχετικά με το θέμα αυτό διαπιστώθηκε, σύμφωνα με τις στατιστικές της Ευρωστάτ, ότι κατά μέσον όρο οι τιμές εισαγωγής των παιδικών υποδημάτων είναι γενικά σημαντικά χαμηλότερες από τις τιμές εισαγωγής των υποδημάτων για ενηλίκους (πάνω από 33 %). Συνεπώς, ο αντίκτυπος ενός κατ’ αξία δασμού αντιντάμπινγκ στα παιδικά υποδήματα θα ήταν αναλογικά χαμηλότερος. Επιπλέον, τα οριστικά πορίσματα οδηγούν γενικά σε χαμηλότερα επίπεδα οριστικού δασμού από τα μέτρα που αποφασίστηκαν στο προσωρινό στάδιο, πράγμα που, με τη σειρά του, συνεπάγεται χαμηλότερο οικονομικό αντίκτυπο των μέτρων. Επιπλέον, όπως αναφέρεται ήδη στην αιτιολογική σκέψη 249 του κανονισμού για τον προσωρινό δασμό, δεν θεωρείται πιθανό ότι οι καταναλωτές θα αναλάβουν όλο το βάρος των τυχόν μέτρων. Κανένα ενδιαφερόμενο μέρος δεν προσκόμισε τεκμηριωμένα στοιχεία που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν κάποια διαφορετική άποψη. Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνεται ότι οι οργανώσεις των καταναλωτών δεν προέβησαν σε καμία σχετική παρατήρηση, πράγμα που υποδηλώνει ότι όντως ο αντίκτυπος των μέτρων — ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για παιδικά υποδήματα ή για υποδήματα ενηλίκων — δεν αποτελεί σοβαρή απειλή για τα συμφέροντα των πολιτών που εκπροσωπούν. Λαμβανομένης υπόψη της ανωτέρω ανάλυσης, είναι προφανές ότι ο οριστικός αποκλεισμός των παιδικών υποδημάτων από το πεδίο εφαρμογής των μέτρων δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Επομένως, κατά την εξέταση του ζητήματος της επιβολής οριστικών μέτρων που θα εξαλείψουν τη σημαντική ζημία που προκλήθηκε από τις πρακτικές ντάμπινγκ, δεν προκύπτουν αδιάσειστα στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα συμφέροντα των καταναλωτών υπερισχύουν των συμφερόντων του σχετικού κοινοτικού κλάδου παραγωγής.
French: (257) Dans la présente procédure, les conclusions définitives concernant l'éventuelle prise en compte des chaussures pour enfants ont donné lieu à la conclusion suivante. Premièrement, un complément d'analyse qui a conduit aux conclusions définitives a démontré que les chaussures pour enfants devaient être incluses dans la définition du produit concerné, c'est-à-dire que tous les types du produit concerné devaient être considérés comme constituant un seul et même produit et que des mesures antidumping devraient donc en principe être appliquées à l'ensemble du produit concerné. Deuxièmement, il a été procédé à une réévaluation des arguments avancés pour justifier une exclusion provisoire des chaussures pour enfants de l'application des mesures, au nom de l'intérêt communautaire, tel qu'il est décrit aux considérants 250 à 252 du règlement provisoire, c'est-à-dire notamment un remplacement plus fréquent des chaussures pour enfants et, partant, une incidence financière plus importante des mesures antidumping sur la situation financière d'une famille européenne moyenne. À cet égard, il a été établi que, selon les statistiques d'Eurostat, les prix à l'importation moyens des chaussures pour enfants étaient en général nettement inférieurs (de plus de 33 %) aux prix à l'importation des chaussures pour adultes. En conséquence, l'effet d'un droit antidumping ad valorem sur les chaussures pour enfants serait proportionnellement plus faible. En outre, les conclusions définitives conduisent globalement à des droits définitifs moins élevés que les mesures décidées au stade provisoire, de sorte que l'impact financier des mesures est moins sensible. De plus, comme déjà indiqué au considérant 249 du règlement provisoire, il est jugé peu probable que les consommateurs supporteraient tout le poids d'éventuelles mesures. Aucune partie intéressée n'a communiqué d'éléments assortis de preuves qui justifieraient une analyse différente. Dans ce contexte, il est dûment noté que les organisations de consommateurs n'ont présenté aucune observation, ce qui donne à penser que l'incidence des mesures — qu'elles concernent des chaussures pour enfants ou pour adultes — ne représente effectivement pas une préoccupation réelle pour leurs membres. Compte tenu de l'analyse développée ci-dessus, il est évident que la non-application définitive des mesures aux chaussures pour enfants ne saurait être justifiée. Il n'existe donc aucun élément irréfutable qui prouverait, en ce qui concerne l'institution de mesures définitives éliminant le préjudice important causé par les pratiques de dumping, que les intérêts des consommateurs l'emportent sur ceux de l'industrie communautaire.