Greek: (136) Η Επιτροπή σημειώνει τα επιχειρήματα του Ηνωμένου Βασιλείου και του Γιβραλτάρ ότι δεν είναι δυνατό να εντοπισθεί συγκεκριμένη ομάδα ωφελούμενων εταιρειών και ότι οι κανόνες εφαρμόζονται γενικά σε όλες τις εταιρείες του Γιβραλτάρ. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι το ανώτατο όριο του 15 % δεν είναι εκ των πραγμάτων επιλεκτικό για τους λόγους που εκτίθενται στην προηγούμενη αιτιολογική σκέψη. Ως εκ τούτου, οι παραπομπές που γίνονται από το Ηνωμένο Βασίλειο και το Γιβραλτάρ στο σημείο 14 της ανακοίνωσης είναι άνευ σημασίας, καθώς το σημείο 14 δεν αποκλείει το ενδεχόμενο φαινομενικά γενικά μέτρα να συνιστούν κρατική ενίσχυση. Συγκεκριμένα, το σημείο 14 αναφέρεται ενδεικτικά σε φορολογικά κίνητρα για συγκεκριμένες επενδύσεις και σε μέτρα που αποσκοπούν στην ελάφρυνση της φορολογίας της εργασίας για "όλες τις επιχειρήσεις", κάτι που δεν ισχύει για το ανώτατο όριο του 15 %, από το οποίο επωφελούνται αποκλειστικά εταιρείες με σχετικά χαμηλά κέρδη σε σχέση με τον αριθμό των εργαζομένων τους. Επιπλέον, το ανώτατο όριο του 15 % δεν αποτελεί αμιγώς τεχνικό μέτρο με την έννοια της πρώτης περίπτωσης του σημείου 13 της ανακοίνωσης. Ενώ τα συμβατικά συστήματα φορολογίας εταιρειών περιορίζουν το ποσοστό των κερδών που αποδίδεται ως φόρος με καθορισμό φορολογικών συντελεστών (τα κλιμακωτά συστήματα περιλαμβάνουν μέγιστο ή ανώτατο φορολογικό συντελεστή), το αντίστοιχο τεχνικό μέτρο σε ένα σύστημα φορολόγησης μισθωτών υπηρεσιών είναι το ύψος του φόρου ανά εργαζόμενο, το οποίο καθορίζεται ενιαία σε 3000 GBP στην περίπτωση του Γιβραλτάρ. Η εισαγωγή σε ένα σύστημα φορολόγησης μισθωτών υπηρεσιών και κτιριακών εγκαταστάσεων ενός ανώτατου ορίου που συνδέεται με διαφορετικό κριτήριο, δηλαδή με το επίπεδο των κερδών, δεν μπορεί να συγκριθεί με την εφαρμογή κυμαινόμενων συντελεστών σε ένα προοδευτικό σύστημα φορολογίας των κερδών, η οποία δικαιολογείται από τη φύση και την οικονομία του συστήματος (σημείο 24 της ανακοίνωσης). Επίσης, το ανώτατο όριο του 15 % δεν είναι μέτρο που επιδιώκει ένα στόχο γενικής οικονομικής πολιτικής, με την έννοια της δεύτερης περίπτωσης του σημείου 13 της ανακοίνωσης, καθώς δεν μειώνει τη φορολογική επιβάρυνση σε συγκεκριμένο κόστος παραγωγής για όλη την οικονομία του Γιβραλτάρ, αλλά ωφελεί περιορισμένο αριθμό επιχειρήσεων. Επιπλέον, το ανώτατο όριο συνδέεται άμεσα με την κερδοφορία της εταιρείας και όχι με το κόστος της εργασίας ή των κτιριακών εγκαταστάσεων. Η κερδοφορία, όμως, αποτελεί εξωγενές στοιχείο της φορολογίας μισθωτών υπηρεσιών και κτιριακών εγκαταστάσεων.
French: (136) La Commission prend note des arguments du Royaume-Uni et de Gibraltar en vertu desquels un groupe donné d'entreprises ne saurait être identifié et que les règles sont d'application générale à toutes les entreprises gibraltariennes. Cependant, cela n'empêche pas le plafond de 15 % d'être sélectif de facto de la manière décrite au considérant précédent. À cet égard, les références faites au point 14 de la communication par le Royaume-Uni et Gibraltar ne sont pas pertinentes attendu qu'il n'exclut pas la possibilité que des mesures d'apparence générale puissent constituer une aide d'État. En particulier, le point 14 couvre, par exemple, des incitants fiscaux en faveur d'investissements environnementaux et des mesures visant à alléger la fiscalité du travail "pour toutes les entreprises", ce qui n'est pas le cas avec le plafond de 15 %, qui n'est avantageux que pour les entreprises qui dégagent des bénéfices relativement modestes par rapport au nombre de leurs salariés. En outre, le plafond de 15 % n'est pas une mesure purement technique au sens du point 13, premier tiret, de la communication. Alors que les systèmes conventionnels de fiscalité des entreprises limitent la part des bénéfices versés au titre de l'impôt par la fixation des taux d'imposition (les systèmes de tranches d'imposition incluent un taux maximal), la mesure technique équivalente dans un système d'impôt sur les salaires est le taux d'imposition par salarié fixé, dans le cas de Gibraltar, à un taux uniforme de 3000 GBP. L'introduction dans un système d'impôt fondé sur les salaires et sur l'occupation de locaux professionnels d'un plafond de 15 % lié à un critère différent, à savoir le niveau des bénéfices, ne saurait être comparée à l'application de taux variables dans un système d'imposition progressive des bénéfices, qui se justifie par la nature et l'économie générale du système (voir point 24 de la communication). Le plafond de 15 % n'est pas non plus une mesure poursuivant un objectif de politique économique générale au sens du point 13, second tiret, de la communication, en ce qu'il ne réduit pas la charge fiscale liée à certains coûts de production pour l'ensemble de l'économie de Gibraltar, mais ne bénéficie qu'à un nombre limité d'entreprises. En outre, le plafond n'est pas directement lié aux coûts salariaux ou fonciers, mais plutôt à la rentabilité des entreprises. Cet élément de progressivité est extérieur à un impôt sur les salaires et à une taxe sur l'occupation de locaux professionnels.