Greek: 110 | Λόγοι υποβολής και στόχοι της πρότασης Σε συνέχεια της Λευκής της Βίβλου του 2001 σχετικά με την πολιτική μεταφορών (COM(2001) 370), το 2002 η Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με την ενίσχυση της ασφάλειας των επιβατηγών πλοίων στην Κοινότητα (COM(2002) 158) όπου εξέθεσε τις απόψεις της επί ορισμένων βασικών στοιχείων που θα μπορούσαν να ενταχθούν σε ένα εφαρμόσιμο καθεστώς ευθύνης στις θαλάσσιες μεταφορές επιβατών το οποίο θα ήταν σκόπιμο να τεθεί σε λειτουργία στην ΕΕ στο προσεχές μέλλον. Τα βασικά αυτά στοιχεία είναι τα εξής: Αντικειμενική ευθύνη μέχρι ορισμένου επαρκώς υψηλού ορίου και διευρυμένη ευθύνη σε περίπτωση δόλου ή αμέλειας. Το καθεστώς αντικειμενικής ευθύνης έχει στόχο να βελτιώσει τη θέση των εκάστοτε θιγομένων, δεδομένου ότι προβλέπει ευθύνη ανεξαρτήτως δόλου ή αμέλειας του μεταφορέα. Υποχρεωτική ασφάλιση. Για να είναι αποτελεσματικό, το καθεστώς ευθύνης πρέπει να συνοδεύεται από αυστηρές απαιτήσεις ασφάλισης. Δικαίωμα άσκησης ευθείας αγωγής. Η δυνατότητα των επιβατών να εγείρουν αξιώσεις αποζημίωσης απευθείας κατά του ασφαλιστή έχει καθοριστική σημασία στο ναυτιλιακό τομέα, δεδομένου ότι ορισμένες φορές ο μεταφορέας είναι δύσκολο να εντοπιστεί ή/και δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί πλήρως στις οικονομικές του υποχρεώσεις. Εθνικές μεταφορές. Το κοινοτικό καθεστώς ευθύνης πρέπει να καλύπτει όλες τις μεταφορές που πραγματοποιούνται εντός της Κοινότητας, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που πραγματοποιούνται στο εσωτερικό ενός κράτους μέλους. Η συγκεκριμένη ανακοίνωση του 2002 συνέπεσε με την αναθεώρηση, υπό την αιγίδα του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO), των διεθνών κανόνων ευθύνης των μεταφορέων στις διεθνείς θαλάσσιες μεταφορές επιβατών: τη Σύμβαση των Αθηνών του 1974 σχετικά με τη θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους. Στην ανακοίνωσή της, η Επιτροπή διευκρίνισε ότι η Σύμβαση των Αθηνών δεν ρύθμιζε επαρκώς τα τρία πρώτα από τα προαναφερόμενα βασικά στοιχεία. Δήλωσε ωστόσο ότι, αν το αναθεωρημένο διεθνές καθεστώς ικανοποιεί τις απαιτήσεις όλων αυτών των βασικών στοιχείων, η εφαρμογή του κοινοτικού καθεστώτος θα ήταν προτιμότερο να εντάσσεται σε αυτό το διεθνές πλαίσιο. Το Πρωτόκολλο του 2002 της Σύμβασης των Αθηνών του 1974 σχετικά με την θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους εγκρίθηκε την 1η Νοεμβρίου 2002. Η Επιτροπή θεωρεί ότι το Πρωτόκολλο ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των τριών πρώτων από τα βασικά στοιχεία που η ίδια πρότεινε στην ανακοίνωσή της του 2002. Τα άρθρα 10 και 11 του Πρωτοκόλλου προβλέπουν κανόνες για τη δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση των δικαστικών αποφάσεων που εκδίδονται κατ'εφαρμογή του Πρωτοκόλλου. Η Κοινότητα έχει αποκτήσει αποκλειστική αρμοδιότητα ως προς τα θέματα αυτά, μέσω του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 44/2001, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Ο κανονισμός αυτός είναι δεσμευτικός για όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, με εξαίρεση τη Δανία. Τα άρθρα 10 και 11 του Πρωτοκόλλου επηρεάζουν τις διατάξεις του κανονισμού (ΕK) αριθ. 44/2001. Κατά συνέπεια, τα κράτη μέλη δεν δύνανται, εκτός του πλαισίου των κοινοτικών οργάνων, να αναλάβουν υποχρεώσεις με τρίτες χώρες σε σχέση με τα εν λόγω άρθρα. Για τους λόγους αυτούς, η Επιτροπή υπέβαλε, στις 24 Ιουνίου 2003, πρόταση απόφασης του Συμβουλίου σχετικά με τη σύναψη από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα του Πρωτοκόλλου του 2002 της Σύμβασης των Αθηνών του 1974 σχετικά με τη θαλάσσια μεταφορά επιβατών και των αποσκευών τους (COM(2003) 375). Στόχος της πρότασης της Επιτροπής ήταν να καταστεί η Κοινότητα, το συντομότερο δυνατόν, Συμβαλλόμενο Μέρος του Πρωτοκόλλου και τα κράτη μέλη να πράξουν το ίδιο πριν από το τέλος του 2005. Η Επιτροπή διαπιστώνει με λύπη της ότι, από τον Δεκέμβριο του 2003, δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος από το Συμβούλιο ως προς τη συγκεκριμένη πρόταση. Επιπλέον, για να επιτευχθεί ένα ενιαίο και αποτελεσματικό καθεστώς ευθύνης έναντι των επιβατών στην Κοινότητα, η σύναψη από την Κοινότητα του Πρωτοκόλλου πρέπει να συμπληρωθεί από κανονισμό με τον οποίο θα ενσωματώνονται οι διατάξεις του Πρωτοκόλλου στο κοινοτικό δίκαιο. Η πρόθεση της Επιτροπής να υποβάλει πρόταση τέτοιου κανονισμού επιβεβαιώθηκε εξάλλου στην ανακοίνωσή της με τίτλο "Ενίσχυση των δικαιωμάτων των επιβατών στην Ευρωπαϊκή Ένωση" (COM(2005) 46). |
French: 110 | Motivations et objectifs de la proposition Donnant suite à son Livre blanc de 2001 sur la politique des transports (COM(2001) 370), la Commission a présenté en 2002 une «Communication de la Commission concernant l'amélioration de la sécurité des bateaux à passagers dans la Communauté» (COM(2002) 158) dans laquelle elle exposait son point de vue sur certains éléments essentiels qui devraient entrer dans un régime praticable de responsabilité à l'égard des personnes transportées par mer, à mettre en place dans un proche avenir dans l'Union européenne. Ces éléments essentiels sont les suivants : Responsabilité sans faute plafonnée à un montant suffisamment élevé et responsabilité étendue en cas de faute ou de négligence. Le régime de responsabilité sans faute vise à améliorer la position des plaignants, puisque dans ce régime, il ne faut pas qu'il y ait faute ou négligence de la part du transporteur. Assurance obligatoire. Le régime de responsabilité doit être assorti d’exigences strictes en matière d’assurance pour produire des effets. Droit d’action directe. La possibilité pour les voyageurs de faire valoir leurs droits d’indemnisation directement auprès de l’assureur revêt une importance essentielle dans le domaine des transports maritimes, étant donné que le transporteur peut quelquefois être difficile à identifier et/ou qu'il peut être dans l'impossibilité de remplir complètement ses obligations financières. Transports à l'échelle nationale Le régime communautaire de responsabilité doit s'appliquer à tous les transports effectués dans la Communauté, y compris ceux qui sont effectués à l'intérieur d'un seul État membre. Cette communication de 2002 coïncidait avec la révision, réalisée à l’échelle mondiale sous l’égide de l’Organisation maritime internationale (OMI), des règles internationales relatives à la responsabilité des entreprises assurant le transport de personnes par mer, autrement dit, la convention d'Athènes de 1974 relative au transport par mer de passagers et de leurs bagages. Dans cette communication, la Commission faisait valoir que les trois premiers éléments essentiels susmentionnés n’étaient pas suffisamment pris en compte dans la convention d’Athènes. Elle a cependant déclaré que si le nouveau régime international qui résulterait de la révision devait satisfaire aux exigences concernant l’ensemble des éléments essentiels susmentionnés, il serait préférable d’inscrire la mise en œuvre du régime de l’UE à l’intérieur de ce cadre international. Le protocole de 2002 à la convention d'Athènes de 1974 relative au transport par mer de passagers et de leurs bagages a été adopté le 1er novembre 2002. La Commission estime qu’il répond aux trois premières exigences exposées dans la communication de 2002. Les articles 10 et 11 de ce protocole établissent des règles relatives à la compétence judiciaire et à la reconnaissance et à l'exécution des jugements rendus en application du protocole. La Communauté a acquis une compétence exclusive dans ces matières depuis l'adoption du règlement (CE) n° 44/2001 concernant la compétence judiciaire, la reconnaissance et l'exécution des décisions en matière civile et commerciale. Ce règlement lie tous les États membres de l'UE, à l'exclusion du Danemark. Les articles 10 et 11 du protocole touchent à des matières régies par des dispositions du règlement (CE) n° 44/2001. En conséquence, les États membres ne peuvent, en dehors du cadre des institutions communautaires, contracter des obligations envers des pays tiers en rapport avec ces articles. Pour ces motifs, la Commission a présenté le 24 juin 2003 une proposition de décision du Conseil concernant la conclusion par la Communauté européenne du protocole de 2002 à la convention d'Athènes de 1974 relative au transport par mer de passagers et de leurs bagages (COM(2003) 375). Cette proposition visait à ce que la Communauté devienne une partie contractante au protocole d'Athènes dès que possible et que les États membres suivent son exemple avant la fin de 2005. La Commission regrette qu’aucun progrès n’ait été réalisé par le Conseil au sujet de cette proposition depuis décembre 2003. Par ailleurs, pour établir un régime de responsabilité uniforme et adapté dans la Communauté, la conclusion du protocole d'Athènes par la Communauté doit être complétée par un règlement transposant les dispositions du protocole d'Athènes dans le droit communautaire. En outre, la Commission a confirmé son intention de présenter cette proposition dans sa communication intitulée «Renforcer les droits des passagers au sein de l'Union européenne» (COM(2005) 46). |