Greek: 17. Δεδομένου ότι οι φραγμοί στις εμπορικές συναλλαγές, στις άμεσες ξένες επενδύσεις και σε άλλες κινήσεις κεφαλαίων είχαν αρθεί πριν από τη διεύρυνση, η ελεύθερη κυκλοφορία ατόμων και εργαζομένων αποτέλεσε τη σημαντικότερη νέα διάσταση της οικονομικής ολοκλήρωσης την 1η Μαΐου 2004. Η ελεύθερη κυκλοφορία εργατικού δυναμικού αποτέλεσε ένα από τα πλέον πολιτικά ευαίσθητα ζητήματα σε εθνικό επίπεδο, εξαιτίας των φόβων αυξημένου ανταγωνισμού σε επίπεδο εργασίας και μισθών από την προσχώρηση των νέων κρατών μελών. Ως εκ τούτου, η συνθήκη προσχώρησης του 2003 παρείχε τη δυνατότητα – για μεταβατική περίοδο επτά το πολύ ετών – παρέκκλισης από την αρχή της ελεύθερης κυκλοφορίας των εργαζομένων, ειδικότερα, επιτρέποντας την επιβολή εθνικών περιορισμών σε εργαζομένους από όλα τα νέα κράτη μέλη πλην της Κύπρου και της Μάλτας. Κατά τη διάρκεια της πρώτης διετούς φάσης των μεταβατικών διατάξεων, η Ιρλανδία, η Σουηδία και το Ηνωμένο Βασίλειο αποφάσισαν να μην εφαρμόσουν περιορισμούς, μολονότι το Ηνωμένο Βασίλειο θέσπισε καθεστώς υποχρεωτικής εγγραφής. Τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΕΕ-15 διατήρησαν το καθεστώς άδειας εργασίας, ορισμένες φορές σε συνδυασμό με ένα σύστημα ποσοστώσεων. Κατά την πρώτη φάση της μεταβατικής περιόδου, όλα τα νέα κράτη μέλη άνοιξαν μεταξύ τους τις αγορές εργασίας, πλην όμως η Πολωνία, η Σλοβενία και η Ουγγαρία εφαρμόζουν αμοιβαίους περιορισμούς σε σχέση με τους εργαζομένους της ΕΕ-15. Οι μεταβατικές αυτές διατάξεις επρόκειτο να επανεξεταστούν μετά από δύο χρόνια. Κατά την πρώτη επανεξέταση στις αρχές του 2006[3], τέσσερα κράτη μέλη (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία και Φινλανδία) αποφάσισαν να άρουν τους περιορισμούς για την δεύτερη τριετή φάση των μεταβατικών ρυθμίσεων που άρχιζε την 1η Μαΐου 2006, ενώ έξι άλλα κράτη μέλη (Βέλγιο, Δανία, Γαλλία, Ιταλία, Κάτω Χώρες και Λουξεμβούργο) αποφάσισαν να τους χαλαρώσουν.
French: (17) Dès lors que les barrières aux échanges, à l’investissement direct étranger et aux autres mouvements de capitaux avaient déjà été levées avant l’élargissement, la libre circulation des personnes et des travailleurs constituait la nouvelle dimension la plus significative de l’intégration économique au 1er mai 2004. La libre circulation des travailleurs s’est avérée être l’un des aspects les plus sensibles d’un point de vue politique au niveau national en raison des craintes d’une concurrence accrue au niveau de l’emploi et des salaires à partir de l’adhésion. Dès lors, le traité d’adhésion de 2003 accordait la possibilité, pour une période transitoire de sept ans au maximum, d’invoquer une dérogation au principe de libre circulation des travailleurs pour autoriser des restrictions nationales à l’encontre des travailleurs de tous les nouveaux pays membres à l’exception de Chypre et de Malte. Pendant la première phase de deux ans des dispositions transitoires, l'Irlande, la Suède et le Royaume-Uni ont décidé de ne pas appliquer ces restrictions, bien que le Royaume-Uni ait adopté un régime d'enregistrement obligatoire. Les autres États membres de l'UE-15 ont conservé un régime de permis de travail, parfois combiné avec un système de quotas. Pendant la première phase de la période de transition, tous les nouveaux États membres se sont ouvert respectivement leurs marchés de l’emploi, mais la Pologne, la Slovénie et la Hongrie appliquent des restrictions réciproques à l’égard des travailleurs de l’UE-15. Ces dispositions transitoires devaient être réexaminées après deux ans. Après un premier réexamen au début de l’année 2006[3], quatre États membres (la Grèce, l’Espagne, le Portugal et la Finlande) ont décidé de lever les restrictions pour la deuxième phase de trois ans des dispositions transitoires débutant le 1er mai 2006, et six autres (Belgique, Danemark, France, Italie, Pays-Bas et Luxembourg) ont décidé de les assouplir.