Greek: Ακόμη και σε δύσκολους και σε μεγάλο βαθμό διακυβερνητικούς τομείς, όπως της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας, η ΕΕ έχει κατορθώσει να εξασφαλίσει μία βάση για την από κοινού ανάληψη δράσης (ευρωπαϊκή στρατηγική ασφάλειας). Λαμβανομένου υπόψη του προαναφερθέντος πλαισίου, είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό πως σε ένα τομέα πολιτικής όπως της ανάπτυξης, ο οποίος διέπεται από σαφείς κανόνες της συνθήκης (συνθήκη της Νίκαιας ή Συνταγματική Συνθήκη), δεν έχει επιτευχθεί μεγαλύτερη πρόοδος. Για την προώθηση, την εφαρμογή και την παρακολούθηση του συντονισμού και της συμπληρωματικότητας, η ΕΕ θα πρέπει να επιδιώξει την επίτευξη συμφωνίας για τον καθορισμό μιας πραγματικής ευρωπαϊκής αναπτυξιακής στρατηγικής ή ενός πλαισίου κατευθυντηρίων αρχών και κανόνων, ώστε να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα και ο «ευρωπαϊκός» χαρακτήρας του τεράστιου όγκου βοήθειας που παρέχει. Υπάρχουν αρκετά μοντέλα ευέλικτων πλαισίων που θα μπορούσαν εύκολα να προσαρμοστούν. Μοιραζόμαστε κοινούς στόχους (αναπτυξιακοί στόχοι της χιλιετίας) και έχουμε συμφωνήσει όσον αφορά τα μέσα επίτευξής τους και ορισμένα σημεία αναφοράς. Η ΕΕ θα πρέπει να συγκεκριμενοποιήσει το πλαίσιο των στόχων αυτών και τους λεπτομερείς κανόνες εφαρμογής του. Όταν το γεγονός ότι αποτελεί συλλογικό φορέα παρέχει στην ΕΕ προστιθέμενη αξία, η κοινοτική βοήθεια θα πρέπει να διαδραματίζει, όπως και στο πλαίσιο άλλων πολιτικών, καταλυτικό ρόλο μέσω της ενίσχυσης επιχειρησιακών τρόπων, όπως η συγχρηματοδότηση και η θεσμική συνεργασία. Ο άτλαντας των χορηγών βοήθειας της ΕΕ επέτρεψε να διαπιστωθούν περιπτώσεις κατακερματισμού της βοήθειας καθώς και η ύπαρξη κενών και αλληλεπικαλύψεων. Θα πρέπει να γίνει ένα ποιοτικό βήμα προς την εφαρμογή της έννοιας του καταμερισμού της εργασίας μέσω της ενίσχυσης της επιχειρησιακής συμπληρωματικότητας. Ο κοινός πολυετής προγραμματισμός της ΕΕ, όπως αναφέρεται στα συμπεράσματα του Συμβουλίου, θα συμβάλει στην εφαρμογή του εν λόγω καταμερισμού εργασίας σε εθνικό επίπεδο.
French: Même dans des domaines difficiles, relevant largement de la sphère intergouvernementale, tels que la politique étrangère et de sécurité commune, l’UE a su se doter d’un mécanisme permettant des actions communes (stratégie européenne de sécurité). Compte tenu du contexte décrit ci-dessus, il est difficilement compréhensible qu’un domaine d’action tel que le développement, régi par des règles précises du Traité (Nice ou Traité constitutionnel), ne soit pas plus abouti. Afin de favoriser, de mettre en œuvre et de contrôler la coordination et la complémentarité au niveau de l’UE, cette dernière devrait s’employer à définir une véritable stratégie européenne de développement ou un cadre décrivant les principes directeurs et les règles applicables afin de renforcer l’efficacité et d’asseoir le caractère véritablement «européen» des énormes sommes qu’elle consacre à l’APD. Il existe plusieurs modèles de cadres flexibles qui pourraient facilement être adaptés. Nous partageons des objectifs communs (objectifs du Millénaire pour le développement) et nous avons convenu des moyens ainsi que de quelques critères d'évaluation. L’UE doit maintenant officialiser ce cadre ainsi que ses modalités de mise en oeuvre. Lorsque le fait d’être un acteur collectif confère à l’UE une valeur ajoutée, l’aide communautaire devrait, comme pour d'autres politiques, jouer le rôle de catalyseur par le biais de modalités opérationnelles renforcées, comme par exemple le cofinancement et la coopération institutionnelle. L'atlas des donateurs de l'UE a permis de mettre le doigt sur le caractère morcelé de certaines aides, ainsi que sur des lacunes et des doublons. Il importe de faire une avancée qualitative en ce qui concerne la mise en œuvre de la notion de partage du travail, domaine dans lequel il convient de renforcer la complémentarité opérationnelle. La programmation pluriannuelle commune de l’UE, mentionnée dans les conclusions du Conseil, contribuerait à mettre en place un tel partage du travail au niveau national.