Greek: 4. Όσον αφορά την ουσία vinclozolin, υποβλήθηκαν τρία ζητήματα στη φυτοϋγειονομική επιστημονική επιτροπή («επιστημονική επιτροπή»). Ζητήθηκε από την επιστημονική επιτροπή να υποβάλει τις παρατηρήσεις της σχετικά με το αν υπήρχαν αρκετές αποδείξεις για να υποστηριχθεί η υπόθεση ότι οι επιδράσεις στην αναπαραγωγή που παρατηρήθηκαν στα ποντίκια θα μπορούσαν να εμφανιστούν με σημαντικά χαμηλότερες δόσεις στους ανθρώπους, δηλαδή ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι σημαντικά πιο ευαίσθητος[4]. Η επιστημονική επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα αποτελέσματα των μελετών αυτών δεν αποτελούν ένδειξη ότι τέτοιες ουσίες σε σημαντικά χαμηλότερες δόσεις μπορούν να προσβάλουν τον άνθρωπο, δηλαδή δεν πρέπει να αναμένεται ότι ο άνθρωπος θα παρουσιάσει μεγαλύτερη ευαισθησία στην ουσία vinclozolin απ’ ό,τι τα ποντίκια. Κατόπιν, ζητήθηκε από την επιτροπή να σχολιάσει ειδικά την πιθανότητα μεγαλύτερης ευαισθησίας των βρεφών και των παιδιών. Η επιτροπή παρατήρησε ότι οι επιδράσεις της ουσίας vinclozolin στα ποντίκια κατά τη διάρκεια της περιόδου ανάπτυξης είναι μη αναστρέψιμες. Η κατάσταση είναι αντίθετη με εκείνη στα ενήλικα ζώα στα οποία έχει αποδειχθεί ότι είναι αναστρέψιμη. Επιπλέον, οι επιπτώσεις εμφανίζονται με χαμηλότερες δόσεις απ’ ό,τι στους ενήλικες και κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης. Στο πλαίσιο αυτό η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κατάσταση στον άνθρωπο δεν πρέπει να αναμένεται ότι θα είναι διαφορετική από εκείνη που παρατηρήθηκε στα ποντίκια. Τέλος, τέθηκε το ερώτημα εάν οι επιπτώσεις της ουσίας vinclozolin στην αναπαραγωγή συμβαίνουν μέσω αντίδρασης σε οξεία ή χρόνια έκθεση. Η επιτροπή δήλωσε ότι στην περίπτωση της ουσίας vinclozolin, είναι απίθανο μια μοναδική δόση να προκαλέσει επιπτώσεις στην ανάπτυξη, λόγω του γνωστού τρόπου δράσης της ουσίας, του γεγονότος ότι ο άνθρωπος δεν είναι πιο ευαίσθητος από τα μοντέλα πειραματόζωων και του πραγματικού επιπέδου μιας μοναδικής έκθεσης. Τα αποτελέσματα των ανωτέρω εργασιών επέτρεψαν τον καθορισμό μιας ημερήσιας αποδεκτής πρόσληψης (ADI).
French: (4) En ce qui concerne le vinclozoline, trois points ont été soumis au comité scientifique des plantes, ci-après dénommé «le comité scientifique». Le comité scientifique a été invité à indiquer si il y avait assez de preuves scientifiques pour soutenir l'hypothèse selon laquelle les effets sur la reproduction observés chez les rats ne se produiront pas à des doses sensiblement plus faibles chez l'homme, c'est-à-dire que l'homme pourrait être beaucoup plus sensible[4]. Le comité scientifique a conclu que les résultats de ces études n'indiquent pas que l'homme sera affecté par ces substances à des doses sensiblement plus faibles, c'est-à-dire il n'y a aucune raison de s'attendre à ce que l'homme soit plus sensible au vinclozoline que les rats. Ensuite, le comité a été invité à commenter en particulier une sensibilité accrue éventuelle des nourrissons et des enfants à ces effets. Le comité a observé que les effets induits chez les rats par le vinclozoline au cours de la période de développement sont irréversibles. Cela contraste avec la situation chez les animaux adultes chez lesquels les effets se sont révélés réversibles. En outre, les effets se produisent à des doses plus faibles pendant le développement que chez les adultes. Dans ce contexte, le comité estime que la situation chez l'homme ne devrait pas être différente de celle observée chez les rats. Enfin, il a été demandé si les effets du vinclozoline sur la reproduction ont été liés à une exposition aiguë ou à une exposition chronique. Le comité a déclaré que, dans le cas du vinclozoline, il est peu probable qu'une dose unique puisse induire un effet sur le développement en raison du mode d'action connu de la substance, du fait que l'homme n'est pas plus sensible que des animaux types de laboratoire ainsi que du niveau réaliste d'une exposition unique. Les résultats des travaux susvisés ont permis l'établissement d'une dose journalière admissible (DJA).