Greek: Γενικό πλαίσιο Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ εξέδωσαν ορισμένα κείμενα που συνδέονται με την κινητικότητα κατά την τελευταία πενταετία. Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι τα εξής. Ύστερα από την άτυπη συνεδρίαση των υπουργών Παιδείας στο Παρίσι το Σεπτέμβριο του 2000, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Νίκαιας το Δεκέμβριο του 2000 επικύρωσε ένα σχέδιο δράσης για την κινητικότητα. Αυτό το σχέδιο δράσης περιλαμβάνει μια «παλέτα» μέτρων που συνδέονται με την κινητικότητα: την προώθησή της, τη χρηματοδότησή της, τα είδη κινητικότητας και τέλος τον τρόπο βέλτιστης αξιοποίησης των περιόδων κινητικότητας και εξασφάλισης ότι αναγνωρίζεται η εμπειρία που αποκτάται. Το σχέδιο δράσης ακολούθησε, τον Ιούλιο του 2001, η έκδοση της σύστασης 2001/613/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την ενδοκοινοτική κινητικότητα των σπουδαστών, των επιμορφωμένων ατόμων, των εθελοντών, των εκπαιδευτικών και των εκπαιδευτών[2]. Η σύσταση δημιούργησε ένα πλαίσιο για την προώθηση της πολιτικής συνεργασίας με σκοπό την αύξηση της κινητικότητας στον τομέα της εκπαίδευσης και της κατάρτισης και στόχευε στην εξάλειψη των εμποδίων για την κινητικότητα, στην εξασφάλιση καλύτερης προετοιμασίας και πιο αποτελεσματικής υποδοχής κατά την άφιξη· αντιμετώπιζε επίσης το ζήτημα της αναγνώρισης της εμπειρίας που αποκτήθηκε στο εξωτερικό. Η σύσταση καλούσε επίσης την Επιτροπή να συστήσει μια ομάδα εμπειρογνωμόνων των κρατών μελών για το συντονισμό της εφαρμογής της σύστασης. Το παρόν σχέδιο σύστασης βασίζεται στο έργο ακριβώς της εν λόγω ομάδας, το οποίο υποβλήθηκε τελευταία στη διετή έκθεσή της του 2004. Το Φεβρουάριο του 2002, η Επιτροπή ενέκρινε ένα σχέδιο δράσης για τις δεξιότητες και την κινητικότητα[3], το οποίο στοχεύει στην προώθηση της αρχής της ελεύθερης διακίνησης των εργαζομένων, στην υπογράμμιση της σημασίας της κινητικότητας για τη στρατηγική απασχόλησης της ΕΕ και στη διάνοιξη των ευρωπαϊκών αγορών εργασίας έτσι ώστε είναι προσβάσιμες σε όλους από το 2005. Σε συνέχεια των ανωτέρω, η Επιτροπή θα διοργανώσει το 2006 το «ευρωπαϊκό έτος κινητικότητας των εργαζομένων», προκειμένου να ευαισθητοποιήσει σχετικά με ορισμένα νομοθετικά ζητήματα στον εν λόγω τομέα, όπως π.χ. η δυνατότητα μεταφοράς των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, τα οφέλη της κινητικότητας για την εξέλιξη της σταδιοδρομίας των εργαζομένων και την υποστήριξη της κινητικότητας από τα υφιστάμενα ευρωπαϊκά μέσα. Επιπλέον, η Επιτροπή στην ανακοίνωσή της του 2001 με θέμα «Μια στρατηγική κινητικότητας για τον ευρωπαϊκό τομέα της έρευνας»[4], που υποστηρίχθηκε από το Συμβούλιο[5], προσδιόρισε συγκεκριμένες ενέργειες τόσο σε εθνικό όσο και σε κοινοτικό επίπεδο για την αξιοποίηση της κινητικότητας ως βασικού μέσου για την εξέλιξη της σταδιοδρομίας και για τη δημιουργία του ευρωπαϊκού χώρου έρευνας καθώς και ως προϋπόθεσης για την αύξηση των ευρωπαϊκών δυνατοτήτων και επιδόσεων στην έρευνα. Ζητήματα κινητικότητας ενσωματώθηκαν επακόλουθα στο γενικό πρόγραμμα εργασίας «Εκπαίδευση και κατάρτιση 2010», που είναι ο κλάδος εκπαίδευσης και κατάρτισης της στρατηγικής της Λισσαβώνας. Δυνάμει αυτού του προγράμματος, τα κράτη μέλη και η Επιτροπή συνεργάζονται σε ζητήματα πολιτικής που συνδέονται με την εκπαίδευση και την κατάρτιση. Τα ζητήματα κινητικότητας αναφέρονται συγκεκριμένα ως ένας από τους 13 στόχους του προγράμματος αυτού που συμφωνήθηκε στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Βαρκελώνης το Μάρτιο του 2002. Τέλος, το Φεβρουάριο του 2004, το Συμβούλιο και η Επιτροπή υπέβαλαν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την πρώτη τους κοινή ενδιάμεση έκθεση[6] σχετικά με την εν λόγω διαδικασία. Η έκθεση υπογραμμίζει την ανάγκη ανύψωσης του επιπέδου και της ποιότητας της κινητικότητας στον τομέα της εκπαίδευσης και της κατάρτισης. Στο πλαίσιο του έργου παρακολούθησης και δυνάμει του προγράμματος εργασίας «Εκπαίδευση και κατάρτιση 2010», η ομάδα εμπειρογνωμόνων που συστάθηκε δυνάμει της πρώτης σύστασης κατάρτισε πρόταση για ένα «χάρτη ποιότητας για την κινητικότητα στον τομέα της εκπαίδευσης και της κατάρτισης», η ουσία του οποίου παρουσιάστηκε στους υπουργούς Παιδείας στην άτυπη συνεδρίαση στις 12 Ιουλίου 2004 στο Ρότερνταμ. Η ολλανδική προεδρία ύστερα από τη συζήτηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε συναίνεση όσον αφορά τις αρχές και ότι μπορούν να μεταφέρουν τις ποιοτικές πτυχές της κινητικότητας στη νέα γενιά των προγραμμάτων εκπαίδευσης[7]. Η προτεινόμενη σύσταση, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο έργο που προαναφέρθηκε, παρουσιάζει σε μια ενιαία, ευανάγνωστη μορφή τις αρχές που παρατέθηκαν παραπάνω, εμπλουτισμένες με υλικό από άλλους τομείς που συνδέονται με την κινητικότητα (όπως ο κόσμος της νεολαίας). Η λέξη «χάρτης» χρησιμοποιείται για να τονίσει το θεμελιώδη χαρακτήρα των προτεινόμενων αρχών. Ας σημειωθεί ότι η σύσταση συμπληρώνει υφιστάμενα κείμενα στον τομέα της, ιδίως την Ευρωπαϊκή Χάρτα του Ερευνητή[8]. |
French: 120 | Contexte général Les institutions de l’Union européenne ont adopté un certain nombre d’instruments relatifs à la mobilité au cours des cinq dernières années. Les plus importants d'entre eux sont présentés ci-après. À la suite d’une réunion informelle des ministres de l'éducation à Paris en septembre 2000, le Conseil européen de Nice a approuvé, en décembre 2000, un plan d’action pour la mobilité. Celui-ci comprend une « boîte à outils » de mesures ayant trait à la mobilité : actions visant à favoriser la mobilité, financement de la mobilité, formes de mobilité et, enfin, mesures visant à valoriser les périodes de mobilité et à garantir la reconnaissance de l'expérience acquise. Ce plan d’action a été suivi par l’adoption, en juillet 2001, de la recommandation 2001/613/CE du Parlement européen et du Conseil relative à la mobilité dans la Communauté des étudiants, des personnes en formation, des volontaires, des enseignants et des formateurs[2]. Cette recommandation a établi un cadre pour promouvoir la coopération politique afin d'accroître la mobilité dans le domaine de l'éducation et de la formation. Elle avait pour objet de lever les obstacles à la mobilité, ainsi que d'assurer une meilleure préparation et un accueil plus efficace à l'arrivée. En outre, elle abordait, elle aussi, la question de la reconnaissance de l’expérience acquise à l’étranger. La Commission était également invitée à établir un groupe d'experts des États membres, chargé de coordonner la mise en oeuvre de la recommandation. Le présent projet de recommandation est fondé sur les travaux dudit groupe, présentés pour la dernière fois dans son rapport bisannuel 2004. En février 2002, la Commission a adopté un plan d'action en matière de compétences et de mobilité[3], qui vise à faire avancer le principe de la libre circulation des travailleurs, à souligner l’importance de la mobilité dans le contexte de la stratégie de l'Union européenne pour l'emploi, et à ouvrir les marchés européens du travail, de sorte qu’ils soient accessibles à tous à l’horizon 2005. Outre les éléments précités, la Commission organisera en 2006 une Année européenne de la mobilité des travailleurs, destinée à faire mieux connaître plusieurs aspects législatifs dans ce domaine (portabilité des droits à pension, par exemple), les avantages de la mobilité pour le développement de la carrière des travailleurs, et les instruments européens existants en faveur de la mobilité. De plus, la Commission, dans sa communication de 2001 intitulée « Stratégie en faveur de la mobilité au sein de l'espace européen de la recherche » [4], soutenue par le Conseil[5], a envisagé des actions concrètes, à l’échelon tant communautaire que national, pour exploiter la mobilité en tant qu’instrument clé dans l’évolution de la carrière et la mise en place de l'espace européen de la recherche, et en tant que préalable à l’augmentation des capacités et performances européennes dans le domaine de la recherche. Par la suite, les questions de mobilité ont été intégrées dans le programme de travail général « Éducation et formation 2010 », qui est le volet « éducation et formation » de la stratégie de Lisbonne. Dans le cadre de ce programme, les États membres et la Commission coopèrent sur des questions relatives à l’éducation et la formation. Les questions de mobilité sont explicitement désignées comme l’un des treize objectifs de ce programme approuvé par le Conseil européen de Barcelone en mars 2002. Le Conseil et la Commission ont présenté au Conseil européen, en février 2004, leur premier rapport intermédiaire conjoint[6] sur ce processus. Ce rapport souligne la nécessité de renforcer la mobilité, sur le plan tant quantitatif que qualitatif, dans le domaine de l’éducation et la formation. Dans le cadre des travaux de suivi du programme de travail « Éducation et formation 2010 », le groupe d’experts mis sur pied au titre de la recommandation mentionnée ci-dessus a élaboré une proposition de « Charte de qualité pour la mobilité dans l’éducation et la formation », dont le contenu a été présenté aux ministres de l'éducation lors d'une réunion informelle qui s'est tenue le 12 juillet 2004 à Rotterdam. La présidence néerlandaise a conclu du débat qu’il y avait une convergence de vues sur les principes, qui pourraient être à la base d’une réflexion sur les aspects qualitatifs de la mobilité dans la nouvelle génération de programmes en matière d’éducation[7]. La recommandation proposée, qui s’inspire largement des travaux précités, présente, sous une forme synthétique et lisible, les principes énoncés ci-dessus, complétés par des éléments provenant d’autres domaines concernés par la mobilité (monde de la jeunesse, par exemple). Le terme « charte » est utilisé pour souligner le caractère fondamental des principes proposés. Il est à noter que la recommandation complète des textes existants dans ce domaine, notamment la Charte européenne du chercheur[8]. |