Greek: 3. Η αναδιατύπωση, όπως σχεδιάζεται από την ομάδα μας, επικεντρώνεται στους υποχρεωτικούς κανόνες ( και αντίστοιχα στους ημι-υποχρεωτικούς κανόνες προς όφελος των ασφαλιζόμενων). Γιατί αυτό; Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ο "φυσικός νόμος" των ασφαλιστικών συμβάσεων δεν βασίζεται πρωταρχικά σε καθεστώτα αλλά σε τυποποιημένους συμβατικούς κανόνες. Η απόδοση σημασίας σε αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο αναγνωρίζονται οι πραγματικότητες αλλά και ότι γίνεται σεβαστή η αρχή της ελευθερίας της σύμβασης. Από την άλλη, εξακολουθεί να υφίσταται το βασικό καθήκον του νομοθέτη για τον περιορισμό αυτής της ελευθερίας. Αυτό όφειλε να γίνει για λόγους δημόσιας πολιτικής και για την προστασία των ασφαλιζόμενων (ή τρίτων προς όφελος των οποίων συνάφθηκε η ασφάλεια). Πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή σε συμβατικές ρήτρες που είναι δυνατόν να προκαλέσουν την απώλεια της ασφαλιστικής προστασίας. Τα τεχνικά μέσα για την επίτευξη αυτών των στόχων είναι — διαμέσου όλων των ευρωπαϊκών νομικών συστημάτων — η νομοθετική πρόβλεψη (ημι)υποχρεωτικών διατάξεων για το δίκαιο των ασφαλιστικών συμβάσεων. Τα μέχρι στιγμής αναφαινόμενα προβλήματα όσον αφορά την ενιαία αγορά περιγράφονται στο Σχέδιο δράσης με τις παρακάτω φράσεις: "… τα κράτη μέλη ανέπτυξαν κανόνες οι οποίοι είναι δυνατόν να περιλαμβάνονται ή να μη περιλαμβάνονται σε μία ασφαλιστική σύμβαση. Στο βαθμό που οι εν λόγω κανόνες αποκλίνουν είναι δυνατόν να επηρεάζονται τα προϊόντα που προσφέρονται διασυνοριακά". Και πράγματι: η προώθηση μίας πραγματικής εσωτερικής ασφαλιστικής αγοράς προϋποθέτει την εναρμόνιση/ενοποίηση των σχετικών περιορισμών της ελευθερίας σύναψης ασφαλιστικών συμβάσεων — με αποτέλεσμα όλες οι (τυποποιημένες) συμβάσεις που διέπονται από ανάλογους ομοιόμορφους κανόνες να μπορούν να διατίθενται, ανταγωνιστικά, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και, κατ` αυτόν τον τρόπο, να προκύψει μία κατάσταση ενιαίας αγοράς. Αυτός είναι ακριβώς ο στόχος που επιδιώκεται με τις εργασίες του σχεδίου.
French: 3. Le "restatement" tel que l'envisage notre Groupe se concentre sur les règles obligatoires (en particulier quasi obligatoires) qui bénéficient à l'assuré. La raison en est que le "droit vivant" des contrats d'assurance ne se trouve pas pour l'essentiel dans les recueils de lois, mais dans les conditions habituelles des contrats. Pour respecter cet état de fait, il faut non seulement prendre en compte les réalités, mais aussi avoir le plus grand respect pour le principe de la liberté de contracter. À côté de cela, la tâche essentielle du législateur est de limiter cette liberté, ce qui est nécessaire pour des raisons de politique publique et pour protéger l'assuré (ou les tierces personnes pour le bénéfice desquelles une assurance est contractée). Une attention particulière doit être apportée aux clauses contractuelles susceptibles d'engendrer une perte de protection d'assurance. Le moyen technique pour arriver à ces objectifs est — dans tous les ordres juridiques d'Europe — la création législative de dispositions (quasi) obligatoires de droit du contrat d'assurance. Les problèmes qui se posent dans l'optique d'un marché unique sont exposés comme suit dans le plan d'action: "… les États membres ont établi leurs propres règles en ce qui concerne les droits et obligations qui peuvent ou ne peuvent pas être inclus dans un contrat d'assurance ou un autre contrat de services financiers. Dans la mesure où ces règles sont divergentes, elles peuvent influer sur les produits qui sont proposés dans un contexte transfrontalier". En effet, pour réellement favoriser l'émergence d'un marché intérieur des assurances, il est nécessaire d'harmoniser/unifier ces limitations de la liberté de contracter existant dans le domaine des assurances, ce qui aurait pour conséquence que tous les contrats (standard) respectant ces règles uniformes puissent être offerts, dans un cadre de concurrence, dans tous les pays européens, permettant donc l'émergence d'un marché non fragmenté. C'est exactement là l'objectif poursuivi par notre projet.