Greek: 110 | Κίνητρα και στόχοι της πρότασης Για περισσότερα από δέκα έτη η ΕΕ ασκεί προδραστική πολιτική ασφάλειας στη θάλασσα, με στόχο τη βελτίωση της ασφάλειας των πλοίων, τη διαφύλαξη της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα και την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Ωστόσο, και παρόλες τις προσπάθειες που έχουν καταβάλει όλοι οι συντελεστές στην αλυσίδα των θαλάσσιων μεταφορών, είναι αδύνατο να εξαλειφθεί τελείως ο κίνδυνος ατυχημάτων. Εξάλλου, οι συνέπειες των θαλασσίων ατυχημάτων συχνά υπερβαίνουν το πλαίσιο του πλοίου που ναυαγεί και άπτονται του συνόλου των παράκτιων δραστηριοτήτων. Ενώ παλαιότερα ένα θαλάσσιο ατύχημα αποτελούσε φόβητρο μόνο για τους ναυτικούς, σήμερα, σε περίπτωση ρύπανσης, καθίσταται καταστροφή εθνικής ή και διεθνούς κλίμακας. Στο πλαίσιο αυτό ενδείκνυται κατά συνέπεια να συμπληρωθεί η διάσταση «πρόληψη» της κοινοτικής πολιτικής για την ασφάλεια στη θάλασσα από μια πτυχή που θα παρέχει τη δυνατότητα επιχειρησιακής διαχείρισης του θαλάσσιου κινδύνου σε κοινοτική κλίμακα. Υπό το πνεύμα αυτό η Επιτροπή παρουσίασε το κείμενο που κατέστη η οδηγία 2002/59/EΚ της 27ης Ιουνίου 2002, για τη δημιουργία κοινοτικού συστήματος παρακολούθησης της κυκλοφορίας των πλοίων και ενημέρωσης. Η εν λόγω οδηγία συνεπάγεται τη συγκέντρωση και οργάνωση του συνόλου των σήμερα διαθέσιμων μέσων παρακολούθησης των πλοίων. Εγκαθίσταται μια δυναμική για τη συγκέντρωση των μέσων και τον συντονισμό μεταξύ των εθνικών αρχών, ώστε να δοθεί στα κράτη μέλη η δυνατότητα καλύτερης πρόβλεψη ή αντίδραση σε επικίνδυνες καταστάσεις. Ωστόσο, για τη διατήρηση της αποτελεσματικότητας των μέτρων που έχουν εισαχθεί στην κοινοτική κανονιστική ρύθμιση μέσω της οδηγίας 2002/59/EΚ απαιτείται ιδιαίτερα λεπτομερής παρακολούθηση που να εγγυάται την προσαρμογή τους στις επιχειρησιακές και τεχνικές εξελίξεις του ναυτιλιακού κλάδου, ιδίως στον τομέα των συστημάτων αναγνώρισης και παρακολούθησης των πλοίων και των δορυφορικών τεχνολογιών. Στο πλαίσιο αυτό και στην πορεία των πολυάριθμων επαφών που είχε η Επιτροπή με τα κράτη μέλη σχετικά με τα θέματα αυτά, κρίθηκε απαραίτητη η τροποποίηση ορισμένων διατάξεων της οδηγίας 2002/59/EΚ. Πρόκειται ιδίως για τη συνεκτίμηση των καλών αποτελεσμάτων που προκύπτουν από νέες τεχνικές διατάξεις, όπως τα συστήματα αυτόματης αναγνώρισης πλοίων ή ακόμα η εξασφάλιση της συνεκτικότητας των εθνικών πολιτικών, π.χ. όσον αφορά τα σχέδια για την υποδοχή σε καταφύγια των πλοίων που διατρέχουν κίνδυνο. |
French: Depuis plus de dix ans l'UE a conduit une politique de sécurité maritime volontariste, ayant pour objectif d'améliorer la sécurité des navires, la sauvegarde de la vie humaine en mer et la protection du milieu marin. Toutefois, et quels que soient les efforts réalisés par l'ensemble des acteurs de la chaîne du transport maritime, le risque d'accident ne peut être totalement supprimé. De plus, les conséquences des accidents maritimes dépassent bien souvent le seul cadre du navire naufragé et touchent l'ensemble des activités côtières. Alors que jadis l'accident maritime était craint des seuls marins, il devient maintenant, en cas de pollution, une catastrophe nationale voire internationale. Dans ce contexte, il convenait donc aussi de compléter le volet " prévention " de la politique communautaire de sécurité maritime par un volet permettant la gestion opérationnelle du risque maritime au niveau communautaire.C'est dans cet esprit que la Commission a présenté le texte devenu la directive 2002/59/CE du 27 juin 2002, relative à la mise en place d'un système communautaire de suivi du trafic des navires et d'information. Cette directive engage le regroupement et l'organisation de l'ensemble des outils de suivi des navires aujourd'hui disponibles. Elle instaure une dynamique de mise en place de moyens et de coordination entre les autorités nationales, afin de permettre aux Etats membres de mieux prévenir ou mieux réagir aux situations dangereuses.Cependant, le maintien de l'efficacité des mesures introduites dans la réglementation communautaire au travers de la directive 2002/59/CE demande un suivi particulièrement précis afin de garantir leur ajustement aux évolutions opérationnelles et techniques du monde maritime, en particulier dans le domaine des systèmes d’identification et de suivi des navires et des technologies satellitaires.Dans ce cadre, et au cours des nombreux échanges que la Commission a eu sur ces thèmes avec les Etats membres, il est apparu nécessaire d'amender certaines dispositions de la directive 2002/59/CE. Il s'agit notamment de tenir compte des bons résultats obtenus par de nouveaux dispositifs techniques, tels que les systèmes d’identification automatiques de navires, ou encore d'assurer la cohérence des politiques nationales, en matière par exemple de plans pour l’accueil des navires en détresse dans des lieux de refuge.