Greek: (92) Προβλήθηκε το επιχείρημα ότι το κόστος παραγωγής της νορβηγικής βιομηχανίας ήταν χαμηλότερο από το κόστος παραγωγής των κοινοτικών παραγωγών και ότι τούτο μαζί με την αποτυχία των κοινοτικών παραγωγών να μειώσουν το κόστος παραγωγής δικαιολογεί τις αυξημένες εισαγωγές και τη σοβαρή ζημία. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, ενώ η Νορβηγία έχει πλεονεκτήματα σε ό,τι αφορά ορισμένα κόστη, οι κοινοτικοί παραγωγοί έχουν πλεονεκτήματα σε ό,τι αφορά άλλα. Γενικά, σημειώνεται ότι ενώ οι κοινοτικοί παραγωγοί υφίστανται σημαντικές απώλειες στη σημερινή αγορά, το ίδιο συμβαίνει και στους Νορβηγούς παραγωγούς. Όπως παρατηρείται στο τμήμα 8.2.12, οι κοινοτικοί παραγωγοί υπέστησαν απώλεια – 17,1 % το 2003. Σύμφωνα με στοιχεία της νορβηγικής κυβέρνησης, το 2003 οι απώλειες ενός δείγματος 148 εκτροφείων σολομού και ιριδίζουσας πέστροφας ανήλθαν σε – 12,1 %. Επιπλέον, οι Νορβηγοί παραγωγοί λειτουργούσαν ενώ ήταν υπερχρεωμένοι, το δε χρέος τους αντιπροσώπευε σημαντικό τμήμα του συνόλου του κόστους. Το συνολικό χρέος (με εξαίρεση τις συμμετοχές και τις προμήθειες) ανήλθε σε 6.3 δισεκατ. NOK σε σύγκριση με ένα συνολικό κύκλο εργασιών 5,6 δισεκατ. NOK [9] (που ισοδυναμούν με 750 εκατομμύρια ευρώ και 670 εκατομμύρια ευρώ αντίστοιχα). Η κατάσταση αυτή σε ορισμένες περιπτώσεις οδήγησε τις νορβηγικές τράπεζες στην πραγματική εξαγορά ορισμένων Νορβηγών παραγωγών. Επομένως συνάγεται το συμπέρασμα ότι, ενώ μπορεί να υπάρχουν μικρές διαφορές, κάθε διαφορά μεταξύ του μέσου κόστους παραγωγής των κοινοτικών παραγωγών και εκείνου των παραγωγών-εξαγωγέων, δεν αποτελούσε σημαντική αιτίας της σοβαρής ζημίας που υπέστησαν.
French: (92) Il a été avancé que l’industrie norvégienne avait des coûts de production inférieurs à ceux des producteurs communautaires et qu'il fallait y voir, comme dans l’incapacité des producteurs communautaires à réduire leurs coûts de production, une raison de la hausse des importations et du préjudice grave. Les informations disponibles suggèrent que, si la Norvège est avantagée vis-à-vis de certains coûts, les producteurs communautaires le sont aussi vis-à-vis d'autres. Globalement, il est noté que, si les producteurs communautaires subissent des pertes financières considérables sur le marché à l'heure actuelle, c'est aussi le cas des producteurs norvégiens. Ainsi qu'il est indiqué au point 8.2.12, les producteurs communautaires ont affiché des pertes s'élevant à – 17,1 % en 2003. Les données fournies par le gouvernement norvégien indiquent qu'en 2003, pour un échantillon de 148 fermes d'élevage de saumons et de truites arc-en-ciel, les pertes se sont élevées à – 12,1 %. Par ailleurs, les producteurs norvégiens opéraient sous le poids d'une dette considérable, qui représente une part conséquente de leurs coûts totaux. Le montant total de cette dette (hors capitaux propres et provisions) s'élevait à 6,3 milliards NOK, pour un chiffre d'affaires total de 5,6 milliards [9] (ce qui équivaut respectivement à quelque 750 et 670 millions d’euros). Dans certains cas, cette situation a conduit les banques norvégiennes à effectivement devenir propriétaires de certaines fermes. Il est donc conclu que, bien qu'il puisse exister de légères différences, l'écart éventuel entre le coût de production moyen des producteurs communautaires et celui des producteurs-exportateurs ne constitue pas une cause importante du préjudice grave subi.