Greek: (5) Απώλεια ΦΠΑ σημειώθηκε επίσης σε περιπτώσεις φορολογητέας παροχής ακινήτου περιουσίας που πωλήθηκε από τον οφειλέτη σε δημοπρασία σε άλλο πρόσωπο. Αυτό συμβαίνει ιδίως σε περιπτώσεις που ο προμηθεύων επέλεξε τη φορολογική υποχρέωση, παρόλο που κατά τη στιγμή της προμήθειας δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να καταβάλει στις φορολογικές αρχές το φόρο που τιμολόγησε στον αγοραστή. Ο αγοραστής μπορούσε κατά κανόνα να ασκήσει το δικαίωμά του προς έκπτωση, ενώ ο προμηθεύων δεν κατέβαλε ΦΠΑ στις φορολογικές αρχές. Η διάσταση του προβλήματος που αντιμετωπίζει η αυστριακή διοίκηση απαιτεί τη λήψη νομικών μέτρων. Η ακίνητη περιουσία είναι αγαθό υψηλής αξίας συνεπώς, επίσης το φορολογητέο ποσό και οι απώλειες σε ΦΠΑ, ακόμα και σε μια μόνο συναλλαγή, είναι ιδιαίτερα υψηλά. Η αξία της ακινήτου περιουσίας περιέχει κατά κανόνα συγκεκαλυμμένο ΦΠΑ και η διατήρηση της δυνατότητας φορολόγησης είναι, επομένως, αναγκαία για να διαφυλαχθεί η ουδετερότητα του συστήματος ΦΠΑ. Υπό τις περιστάσεις αυτές και λαμβάνοντας υπόψη τον ιδιαίτερα υψηλό κίνδυνο, η προβλεπόμενη υποχρέωση του παραλήπτη για την καταβολή ΦΠΑ φαίνεται να αποτελεί την πιο ενδεδειγμένη λύση. Η αιτηθείσα παρέκκλιση αποφεύγει τις απώλειες ΦΠΑ, δεδομένου ότι δεν καταβάλλεται ΦΠΑ από τις φορολογικές αρχές σε έναν από τους δύο εμπλεκόμενους επιχειρηματίες. Με τη λύση αυτή αποφεύγεται επίσης η διπλή φορολογική ευθύνη του προμηθεύοντος και του παραλήπτη, η οποία θα συνεπαγόταν υψηλότερο οικονομικό κίνδυνο για τον παραλήπτη και επαχθείς διαδικασίες ανάκτησης του ΦΠΑ για τις φορολογικές αρχές, οι οποίες θα μπορούσαν να απευθυνθούν στον παραλήπτη, μόνον εφόσον θα αποδεικνυόταν αδύνατη η ανάκτηση του ΦΠΑ από τον προμηθεύοντα. Επιπλέον, αποφεύγεται η φορολογική ευθύνη τρίτων, όπως παραδείγματος χάριν του συμβολαιογράφου, που θα συνεπαγόταν υψηλότερες δαπάνες για τον προμηθεύοντα και τον παραλήπτη. Έχουν χορηγηθεί ήδη παρόμοιες παρεκκλίσεις στη Γερμανία με τις αποφάσεις 2002/439/ΕΚ και 2004/290/ΕΚ [3].
French: (5) Une perte de TVA se produisait également en cas de livraison de biens immeubles assujettis à la TVA et vendus par le débiteur judiciaire dans une vente forcée à une autre personne. Cela est particulièrement pertinent pour les cas dans lesquels le fournisseur avait opté pour l'assujettissement à la taxe, même si, au moment de la livraison, il n'était pas financièrement en mesure d'acquitter auprès des autorités fiscales la taxe qu'il avait facturée à l'acquéreur. L'acquéreur pouvait généralement exercer son droit à déduction et le fournisseur ne versait pas de TVA aux autorités fiscales. L'ampleur du problème auquel se heurte l'administration autrichienne rend nécessaire l'adoption de mesures juridiques. Les biens immeubles se caractérisent par leur valeur élevée, raison pour laquelle le montant taxable et les pertes de TVA même lorsqu'il s'agit d'une seule transaction sont particulièrement importants. La valeur des biens immeubles couvre généralement une TVA cachée et le maintien de l'option précitée est nécessaire pour préserver la neutralité du système de TVA. Au regard de ce qui précède, il apparaît que l'assujettissement du destinataire à la TVA tel qu'il est envisagé constitue la solution la plus appropriée, compte tenu des circonstances spécifiques et des risques particulièrement élevés encourus. La dérogation sollicitée permet d'éviter la perte de TVA, puisque les autorités fiscales ne versent de TVA à aucun des opérateurs économiques concernés. Elle permet aussi d'éviter une double responsabilité fiscale du fournisseur et du destinataire, ce qui ferait courir à ce dernier un plus grand risque économique et obligerait les autorités fiscales à effectuer des procédures de recouvrement fastidieuses. En outre, le fisc ne pourrait s'adresser au destinataire que si le recouvrement auprès du fournisseur se révélait impossible. La solution proposée permet également d'éviter la responsabilité fiscale d'un tiers (tel que le notaire), qui entraînerait des charges plus élevées pour le fournisseur et le destinataire. Des dérogations similaires ont déjà été accordées à l'Allemagne en vertu des décisions 2002/439/CE et 2004/290/CE du Conseil [3].