Greek: 120 | Γενικό πλαίσιο Οι οδηγίες για τις προσφυγές κάνουν διάκριση ανάμεσα στις προσφυγές που ασκούνται πριν από τη σύναψη της σύμβασης, οι οποίες αποσκοπούν κυρίως στη διόρθωση, σε εύθετο χρόνο, των παραβιάσεων του κοινοτικού δικαίου όσον αφορά τις δημόσιες συμβάσεις, ενώ οι προσφυγές που ασκούνται μετά τη σύναψη της σύμβασης περιορίζονται γενικά στην καταβολή αποζημιώσεων και τόκων. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένες προθεσμίες και συγκεκριμένες πρόνοιες που να επιτρέπουν την αναστολή, σε εύθετο χρόνο, της υπογραφής μιας σύμβασης της οποίας αμφισβητείται η ανάθεση, η αποτελεσματικότητα των προσφυγών που ασκούνται πριν από τη σύναψη της σύμβασης διαφέρει σημαντικά από το ένα κράτος μέλος στο άλλο. Εξάλλου, σε περίπτωση παράνομης σύναψης μιας σύμβασης με απευθείας ανάθεση, οι θιγόμενες επιχειρήσεις διαθέτουν στην πράξη μόνο τη δυνατότητα να ασκούν προσφυγές για αποζημιώσεις και τόκους, οι οποίες όμως δεν επιτρέπουν την διεξαγωγή νέας διαδικασίας διαγωνισμού όσον αφορά τη σύμβαση που έχει συναφθεί παράνομα. Εξάλλου, αυτές οι προσφυγές για αποζημιώσεις και τόκους έχουν ελάχιστο αποτρεπτικό αποτέλεσμα για τις αναθέτουσες αρχές, κυρίως επειδή οι επιχειρήσεις που θεωρούν ότι θίγονται πρέπει να αποδείξουν ότι είχαν σοβαρές πιθανότητες να αναλάβουν τη σύμβαση. Έτσι, αν και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει χαρακτηρίσει την παράνομη σύναψη συμβάσεων με απευθείας ανάθεση ως «την πιο σημαντική παραβίαση του κοινοτικού δικαίου στον τομέα των δημοσίων συμβάσεων» (Stadt Halle, υπόθεση C-26/03, παράγραφος 37), οι ισχύουσες οδηγίες για τις προσφυγές δεν επιτρέπουν την αποτελεσματική πρόληψη ή τη διόρθωση των συνεπειών αυτών των παράνομων ενεργειών. Αν δεν υπάρξουν νομοθετικές ρυθμίσεις σε κοινοτικό επίπεδο, θα διατηρηθούν ή ακόμη και θα επιδεινωθούν οι πολύ ανόμοιες καταστάσεις, οι οποίες επικρατούν μεταξύ των κρατών μελών, όσον αφορά την αποτελεσματικότητα των προσφυγών που μπορούν να ασκούν οι επιχειρήσεις. Θα συνεχίσουν να υφίστανται καταστάσεις ανασφάλειας δικαίου και σοβαρές ή επαναλαμβανόμενες παραβιάσεις των οδηγιών των σχετικών με τις δημόσιες συμβάσεις. |
French: 120 | Contexte général Les directives recours distinguent entre les recours pré-contractuels visant principalement à corriger en temps utile les violations du droit communautaire des marchés publics et les recours post-contractuels qui sont généralement limités à l'octroi de dommages et intérêts. Faute de délais et de dispositifs spécifiques permettant de suspendre en temps utile la signature d'un marché dont l'attribution est contestée, l'efficacité relative des recours précontractuels varie considérablement d'un Etat membre à l'autre. Par ailleurs, en cas de conclusion illégale d'un marché de gré à gré, les entreprises lésées ne disposent en fait que de la possibilité d'engager des recours en dommages et intérêts, lesquels ne permettent pas la remise en concurrence du marché illégalement attribué. En outre, ces recours en dommages et intérêts sont peu dissuasifs pour les autorités adjudicatrices, notamment parce que les entreprises qui s'estiment lésées doivent prouver qu'elles avaient des chances sérieuses d'emporter le marché. Ainsi, bien que la Cour de justice ait qualifié la passation illégale de marchés de gré à gré de violation "la plus importante du droit communautaire en matière de marchés publics" (Stadt Halle, aff. C-26/03, paragraphe 37), les directives recours en vigueur ne permettent pas de prévenir ou corriger efficacement les conséquences d'une telle illégalité. En l'absence d'action législative au niveau communautaire, seraient maintenues voire aggravées des situations très disparates d'un Etat membre à l'autre en termes d'efficacité des recours à la disposition des entreprises. Des situations d'insécurité juridique et des violations graves ou répétées des directives relatives aux marchés publics, perdureraient. |