FrancophonIA/JRC-Acquis_subcorpus_EL-FR_Hunalign_aligned-TMX huggingface dataset:
Greek: Άρθρο 4 . Επαναλαμβάνοντας επί της ουσίας τις διατάξεις του άρθρου 23 του κανονισμού 44/2001, η διάταξη αυτή προσφέρει δύο σημαντικές καινοτομίες στον τομέα της παρέκτασης της διεθνούς δικαιοδοσίας. Κατ’αρχάς, οι τυπικές προϋποθέσεις έγιναν αυστηρότερες: μόνον οι συμφωνίες που συνάπτονται γραπτώς θα γίνονται δεκτές (§ 2).
French: Article 4 . Tout en reprenant en substance les dispositions de l’article 23 du règlement 44/2001, cette disposition apporte deux innovations importantes en matière de prorogation de compétence. Tout d’abord, les conditions de forme sont rendues plus strictes : seuls les accords conclus par écrit seront acceptés (§ 2).
Greek: Στη συνέχεια, το πεδίο εφαρμογής των ρητρών περί καθορισμού της δικαιοδοσίας περιορίζεται σημαντικά, εφόσον απαγορεύεται να γίνει σχετική χρήση στο πλαίσιο διαφοράς που έχει ως περιεχόμενο υποχρέωση διατροφής έναντι ανηλίκου (§ 4). Πράγματι φαίνεται ότι είναι επιθυμητό, στον τομέα αυτό, να διασφαλιστεί αποτελεσματικότερα η προστασία του «αδύναμου μέρους».
French: Ensuite, le champ d’application des clauses attributives de juridiction est restreint de façon significatives, puisqu’il est interdit d’en faire usage dans un litige portant sur une obligation alimentaire à l’égard d’un enfant mineur (§ 4). Il apparaît souhaitable, en effet, dans ce domaine, d’assurer plus efficacement la protection de la “partie faible”.
Greek: Άρθρο 5. Επαναλαμβάνει τις διατάξεις του άρθρου 24 του κανονισμού 44/2001.
French: Article 5. Il reprend les dispositions de l’article 24 du règlement 44/2001.
Greek: Άρθρο 6 . Η διάταξη αυτή αντί να παραπέμπει στα εθνικά δίκαια, όταν κανένα δικαστήριο κανενός κράτους μέλους δεν έχει αρμοδιότητα κατ’ εφαρμογή των προηγούμενων άρθρων, καθορίζει δύο κριτήρια επικουρικής σύνδεσης: την κοινή ιθαγένεια του δικαιούχου διατροφής και του υπόχρεου και τον τόπο της τελευταίας κοινής συνήθους διαμονής των συζύγων, εφόσον η διαμονή αυτή υπήρχε ακόμη για διάστημα μικρότερο του ενός έτους πριν από την έναρξη της διαδικασίας.
French: Article 6 . Au lieu de renvoyer aux droits nationaux, lorsque aucune juridiction d’aucun État membre n’est compétente par application des articles précédents, cette disposition fixe deux critères de rattachement subsidiaires : la nationalité commune du créancier et du débiteur et le lieu de la dernière résidence habituelle commune des époux, lorsque cette résidence était encore établie moins d’une année avant l’introduction de l’instance.
Greek: Η νομική προβλεψιμότητα ενισχύεται και καλύπτεται το σύνολο των καταστάσεων στις οποίες είναι θεμιτό να υπάρξει σύνδεση με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Η διάταξη αυτή θα τύχει εφαρμογής μόνο στις περιπτώσεις όπου τα δύο μέρη, ο δικαιούχος διατροφής και ο υπόχρεος δεν διαμένουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν συνήψαν συμφωνία για την επιλογή του αρμόδιου δικαστηρίου ή δεν εμφανίστηκαν οικειοθελώς ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους.
French: La prévisibilité juridique est renforcée et l’ensemble des situations dans lesquelles il est légitime d’établir un lien avec la Communauté européenne sont couvertes. Cette disposition ne jouera que dans les hypothèses où les deux parties en cause – créancier et débiteur – ne résident pas dans l’Union européenne, n’ont pas conclu d’accord sur le choix du tribunal compétent ou n’ont pas comparu volontairement devant une juridiction d’un État membre.
Greek: Άρθρα 7, 8, 9 και 10. Επί της ουσίας επαναλαμβάνονται τα άρθρα 27, 28, 30 και 31 του κανονισμού 44/2001 σχετικά με την εκκρεμοδικία, τη συνάφεια, το επιληφθέν δικαστήριο και τα προσωρινά μέτρα.
French: Articles 7, 8, 9 et 10. Sur la litispendance, la connexité, la saisine d’une juridiction et les mesures provisoires, sont ici repris en substance les articles 27, 28, 30 et 31 du règlement 44/2001.
Greek: Άρθρο 11. Η διάταξη αυτή εμπνέεται εν μέρει από το άρθρο 17 του κανονισμού 2201/2003, αλλά λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι δεν υφίσταται πλέον παραπομπή στο εθνικό δίκαιο και ότι κατά τον τρόπο αυτό η διεθνής δικαιοδοσία ενός δικαστηρίου κράτους μέλους μπορεί να έχει ως βάση μόνο τον κανονισμό.
French: Article 11. Cette disposition s’inspire en partie de l’article 17 du règlement 2201/2003, mais elle prend en compte le fait qu’il n’existe plus de renvoi au droit national et qu’ainsi la compétence internationale d’une juridiction d’un État membre ne peut avoir pour fondement que le règlement.
Greek: Άρθρο 12. Στόχος του κεφαλαίου αυτού είναι η εναρμόνιση των κανόνων σύγκρουσης νόμων στον τομέα των υποχρεώσεων διατροφής και όχι ο καθορισμός του εφαρμοστέου δικαίου για την απόδειξη των οικογενειακών σχέσεων επί των οποίων βασίζονται οι υποχρεώσεις διατροφής. Οι προϋποθέσεις της ύπαρξης υποχρέωσης διατροφής δεν καλύπτονται. Έτσι, το δίκαιο που ορίζεται από τον κανονισμό επιτρέπει να καθοριστεί εάν ένα τέκνο έχει υποχρέωση διατροφής έναντι του πατέρα του, αλλά δεν ρυθμίζει την απόδειξη της γονικής σχέσης.
French: Article 12. L’objet de ce chapitre est d’harmoniser les règles de conflit de lois en matière d’obligations alimentaires, et non de déterminer la loi applicable à l’établissement des relations familiales sur lesquelles se fondent les obligations alimentaires. Les conditions préalables à l’existence d’une obligation alimentaire ne sont pas couvertes. Ainsi, la loi désignée par le règlement permet de déterminer si un fils a une obligation alimentaire vis-à-vis de son père, mais elle ne réglemente pas l’établissement du lien de filiation.
Greek: Άρθρο 13. Το δίκαιο της χώρας της συνήθους διαμονής του δικαιούχου διατροφής παραμένει κυρίαρχο (§ 1), όπως στη σύμβαση της Χάγης της 2ας Οκτωβρίου 1973 σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο στις υποχρεώσεις διατροφής (στο εξής: «η σύμβαση»).
French: Article 13. La loi du pays de la résidence habituelle du créancier demeure prédominante (§ 1), comme dans la convention de La Haye du 2 octobre 1973 sur la loi applicable aux obligations alimentaires (ci-après : “la convention”).
Greek: Ακολουθεί σε σημασία το δίκαιο του δικάζοντος δικαστή (lex fori) (§ 2), σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη είναι εκείνη κατά την οποία το δίκαιο της χώρας συνήθους διαμονής του δικαιούχου διατροφής δεν επιτρέπει τη χορήγηση σε αυτόν διατροφής. Το δίκαιο του δικάζοντος δικαστή κατά τον τρόπο αυτό καθίσταται δίκαιο υποκατάστασης, για να προστατέψει τον δικαιούχο (§ 2 α).
French: Au second rang vient la loi du for (§ 2), dans deux situations. La première est celle dans laquelle la loi du pays de la résidence habituelle du créancier ne permet pas de lui accorder des aliments. La loi du for vient ainsi en remplacement, pour protéger le créancier (§ 2 a).
Greek: Η δεύτερη (§ 2 β) καλύπτει τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο δικαιούχος διατροφής θα μπορούσε να τύχει διατροφής κατ’ εφαρμογή του δικαίου της χώρας της συνήθους διαμονής του, αλλά προτιμά να ζητήσει την εφαρμογή του δικαίου του δικάζοντος δικαστή. Πάντως, η δυνατότητα αυτή δεν του προσφέρεται παρά εάν το δίκαιο του δικάζοντος δικαστή συμπίπτει με εκείνο της χώρας της συνήθους διαμονής του υπόχρεου. Συνεπώς, δεν υπάρχει άνιση μεταχείριση μεταξύ των μερών: ο δικαιούχος ασκεί αγωγή στη χώρα συνήθους διαμονής του υπόχρεου και ζητά την εφαρμογή του δικαίου της χώρας αυτής. Μπορεί κανείς να φανταστεί ιδίως ότι ο δικαιούχος διατροφής, για λόγους γλωσσικούς ή δαπάνης, θα προτιμήσει η επιληφθείσα αρχή να εφαρμόσει το δικό της εσωτερικό δίκαιο.
French: La seconde situation (§ 2 b) couvre des hypothèses dans lesquelles le créancier pourrait bénéficier d’aliments par application de la loi du pays de sa résidence habituelle, mais il préfère demander l’application de la loi du for. Cette possibilité ne lui est cependant offerte que si la loi du for coïncide avec celle du pays de résidence habituelle du débiteur. Il n’y a donc pas rupture de l’égalité entre les parties : le créancier introduit une action dans le pays de la résidence habituelle du débiteur et demande l’application de la loi de ce même pays. On peut imaginer notamment que le créancier, pour des raisons linguistiques ou de coûts, préfèrera que l’autorité saisie applique sa propre loi interne.
Greek: Αντί να προβλέπει μία αυτόματη «σωρευτική» εφαρμογή του δικαίου της κοινής ιθαγένειας των μερών, στην περίπτωση «αστοχίας» των λοιπών δικαίων, η παράγραφος 3 δεν προβλέπει παρέκκλιση από τους βασικούς κανόνες παρά εάν πληρούνται δύο σωρευτικοί όροι: πρέπει, από τη μία πλευρά, δυνάμει των δικαίων που ορίζονται στις παραγράφους 1 και 2, ο δικαιούχος να μην μπορεί να επιτύχει διατροφή από τον υπόχρεο και από την άλλη πλευρά, να υπάρχει άλλη χώρα με την οποία η υποχρέωση διατροφής παρουσιάζει στενή συνάφεια. Ενδέχεται να πρόκειται για τη χώρα της κοινής ιθαγένειας, αλλά μπορούν επίσης να προβλεφθούν και άλλες περιπτώσεις.
French: Au lieu de prévoir une application automatique, “en cascade”, de la loi de la nationalité commune des parties, en cas de “défaillance” des autres lois, le paragraphe 3 ne prévoit de déroger aux règles de base que si deux conditions cumulatives sont réunies : il faut, d’une part, qu’en vertu des lois désignées par les paragraphes 1 et 2, le créancier ne puisse obtenir d’aliments du débiteur et, d’autre part, qu’il existe un autre pays avec lequel l’obligation alimentaire présente des liens étroits. Il peut s’agir du pays de la nationalité commune, mais d’autres hypothèses peuvent également être envisagées
Greek: Άρθρο 14 . Ανεξαρτήτως της φύσης της εν λόγω σχέσης διατροφής, τα μέρη επιτρέπεται να επιλέγουν το δίκαιο του δικάζοντος δικαστή για τις ανάγκες μιας διαδικασίας, κατά τη στιγμή της έναρξης της διαδικασίας, υπό την προϋπόθεση ότι η επιλογή αυτή θα είναι ρητή ή τουλάχιστον κατηγορηματική. Κατά συνέπεια δεν πρόκειται για την εκ των προτέρων επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου για την επίλυση μελλοντικών διαφορών, αλλά για τη συμφωνία ότι η επιληφθείσα αρχή εφαρμόζει το δικό της δίκαιο.
French: Article 14 . Quelle que soit la nature de la relation alimentaire en cause, les parties sont autorisées à choisir la loi du for pour les besoins d’une procédure, au moment de l’introduction de l’instance, à condition que ce choix soit exprès ou à tout le moins non équivoque. Il ne s’agit donc pas de choisir à l’avance la loi applicable, pour des litiges à naître, mais de se mettre d’accord pour que l’autorité saisie applique sa propre loi.
Greek: Αντίθετα, υπάρχουν αυστηρότερες προϋποθέσεις επί της ουσίας και επί της διαδικασίας για την εκ των προτέρων συμφωνία μεταξύ του δικαιούχου και του υπόχρεου σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο. Τέτοιου είδους συμφωνίες που προηγούνται οποιασδήποτε διαφοράς απαγορεύονται όταν διακυβεύονται υποχρεώσεις διατροφής έναντι ανήλικων και ευάλωτων ενηλίκων. Εξάλλου, τα μέρη μπορούν να συμφωνήσουν ως προς τον καθορισμό μόνο ορισμένων δικαίων που παρουσιάζουν συνάφεια με την περίπτωσή τους. Τέλος, οι συμφωνίες αυτές πρέπει να συνάπτονται γραπτώς.
French: C’est en revanche dans des conditions de fond et de forme plus strictes que le créancier et le débiteur peuvent convenir à l’avance de la loi applicable. De tels accords préalables à tout litige sont prohibés lorsque sont en cause des obligations alimentaires à l’égard d’enfants et d’adultes vulnérables. En outre, les parties ne peuvent convenir de désigner que certaines lois, qui présentent des liens avec leur situation. Enfin, les accords doivent être conclus par écrit.
Greek: Άρθρο 15. Η διάταξη αυτή προβλέπει την προστασία του υπόχρεου έναντι της εφαρμογής του καθορισθέντος δικαίου, όταν η συγκεκριμένη σχέση διατροφής δεν αναγνωρίζεται ομόφωνα ως ικανή να έχει προνομιακή μεταχείριση. Αυτή είναι η περίπτωση, ιδίως, των σχέσεων διατροφής μεταξύ συγγενών εκ πλαγίου ή εξ αγχιστείας ή των υποχρεώσεων διατροφής των κατιόντων έναντι των ανιόντων τους. Όπως και στο άρθρο 7 της σύμβασης, επιτρέπεται στον υπόχρεο να αντιτάξει στην αξίωση του δικαιούχου την έλλειψη υποχρέωσης διατροφής απέναντί του, σύμφωνα με το δίκαιο της κοινής τους ιθαγένειας ή ελλείψει κοινής ιθαγένειας, σύμφωνα με το δίκαιο της χώρας της συνήθους διαμονής του.
French: Article 15. Cette disposition organise la protection du débiteur contre l’application de la loi désignée lorsque la relation alimentaire en cause n’est pas unanimement reconnue comme étant digne d’être privilégiée. Tel est le cas, notamment, des relations alimentaires entre collatéraux ou entre alliés, ou des obligations alimentaires des descendants à l’égard de leurs ascendants. Comme dans l’article 7 de la convention, il est permis au débiteur d’opposer à la prétention d’un créancier l’absence d’une obligation alimentaire à son égard suivant la loi de leur nationalité commune ou, à défaut de nationalité commune, suivant la loi du pays de sa résidence habituelle.
Greek: Οι υποχρεώσεις διατροφής μεταξύ συζύγων και πρώην συζύγων προκαλούν πραγματικές δυσχέρειες στα κράτη μέλη που θέλουν να αποφύγουν την τεχνητή διατήρηση ενός δικαιώματος συνδρομής μετά τον χωρισμό ενός ζευγαριού. Η παράγραφος 2 προστατεύει τον υπόχρεο, επιτρέποντάς του να προβάλει τον ισχυρισμό της έλλειψης υποχρέωσης διατροφής σύμφωνα με το δίκαιο της χώρας με την οποία ο γάμος παρουσιάζει τη στενότερη συνάφεια, ήτοι της χώρας που αντιπροσώπευε το βασικό κέντρο συμφερόντων των συζύγων πριν από το χωρισμό τους.
French: Les obligations alimentaires entre époux et ex-époux soulèvent de réelles difficultés dans les États membres qui veulent éviter qu’un devoir de secours soit artificiellement maintenu après la séparation d’un couple. Le paragraphe 2 protège le débiteur en lui permettant d’arguer de l’absence d’obligation alimentaire à son égard suivant la loi du pays avec lequel le mariage présente les liens les plus étroits, c’est-à-dire le pays qui représentait le centre principal d’intérêts des conjoints lorsqu’ils étaient ensemble.
Greek: Άρθρο 16. Επαναλαμβάνει το άρθρο 9 της σύμβασης, διευκρινίζοντας ότι η διάταξη αυτή αφορά το δικαίωμα, ενός δημόσιου οργανισμού, να ζητήσει την επιστροφή, της παρασχεθείσας διατροφής, ήτοι την ικανότητά του να προσφύγει στη δικαιοσύνη. Η ίδια η επιστροφή θα υπαχθεί στο δίκαιο που θα καθοριστεί σύμφωνα με τους λοιπούς κανόνες σύγκρουσης νόμων του κανονισμού (βλέπε άρθρο 17 § 1 ε).
French: Article 16 . Il reprend l’article 9 de la convention en précisant toutefois que cette disposition ne vise que le droit, pour une institution publique, de demander le remboursement, c’est-à-dire sa capacité d’agir. Le remboursement proprement dit obéira à la loi désignée selon les autres règles de conflit du règlement (cf. art. 17 § 1 e).
Greek: Άρθρο 17. Ο ορισμός, μη εξαντλητικός, του τομέα που καλύπτεται από το εφαρμοστέο δίκαιο σε υποχρέωση διατροφής, στην παράγραφο 1, εμπνέεται από εκείνον που προβλέπεται στη σύμβαση. Αναφέρει ρητά την παραγραφή, ώστε να αποφευχθούν ορισμένες δυσχέρειες εφαρμογής κατά το στάδιο της εκτέλεσης των αποφάσεων.
French: Article 17. La définition, non exhaustive, du domaine couvert par la loi applicable à une obligation alimentaire, dans le paragraphe 1, s’inspire de celle qui figure dans la convention. Elle mentionne explicitement la prescription afin d’éviter certaines difficultés d’application au stade de l’exécution des décisions.
Greek: Η παράγραφος 2 επαναλαμβάνει έναν κανόνα ουσιαστικού δικαίου που προβλέπεται στο άρθρο 11 της σύμβασης και που επιβάλλει στις αρμόδιες αρχές των κρατών μελών την υποχρέωση να καθορίσουν τη διατροφή, λαμβάνοντας υπόψη τους πόρους του υπόχρεου και τις ανάγκες του δικαιούχου και αυτό ανεξαρτήτως του περιεχομένου του δικαίου που θα καθοριστεί βάσει των κανόνων σύγκρουσης νόμων.
French: Le paragraphe 2 reprend une norme de droit matériel qui figure dans l’article 11 de la convention et qui impose à chaque autorité compétente des États membres l’obligation de fixer une pension alimentaire en prenant en compte les ressources du débiteur et les besoins du créancier, et ce, quel que soit le contenu de la loi désignée par la règle de conflit.
Greek: Άρθρο 18. Το άρθρο αναφέρεται στην αρχή της καθολικότητας των κανόνων σύγκρουσης νόμων.
French: Article 18. Le principe de l’universalité des règles de conflit de lois est consacré.
Greek: Άρθρο 19. Απαγορεύεται η αναπαραπομπή (§ 1), εκτός εάν το καθορισθέν δίκαιο είναι εκείνο κράτους μη μέλους του οποίου οι κανόνες ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, εάν εφαρμόζονταν, θα καθόριζαν το δίκαιο άλλης χώρας (§ 2). Πράγματι, δεν φαίνεται σκόπιμο, σε μία διαφορά σε υπόθεση διατροφής ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους, να γίνει εφαρμογή του δικαίου τρίτου κράτους το οποίο, σε αντίστοιχη κατάσταση, δεν θα εφαρμοζόταν. Πάντως, για να απλοποιηθεί η τεχνική της «μερικής αναπαραπομπής», σε μια τέτοια περίπτωση γίνεται άμεση εφαρμογή του δικαίου του δικάζοντος δικαστή.
French: Article 19. Le renvoi est prohibé (§ 1), sauf si la loi désignée est celle d’un État non membre dont les règles de droit international privé, si elles étaient d’application, désigneraient la loi d’un autre pays (§ 2). Il n’apparaît pas opportun, en effet, dans un litige en matière d’aliments devant une juridiction d’un État membre, de faire application d’une loi d’un État tiers qui, dans une situation identique, ne s’appliquerait pas. Toutefois, pour simplifier la technique de ce “renvoi partiel”, il est fait directement application, dans un tel cas, de la loi du for.
Greek: Άρθρο 20. Η εξαίρεση της δημόσιας τάξης προβλέπεται για τον αποκλεισμό του καθορισθέντος δικαίου, αλλά προτείνεται να μη γίνεται χρήση έναντι των δικαίων των κρατών μελών. Οι μηχανισμοί που προστατεύουν τους υπόχρεους έναντι απαιτήσεων ορισμένων δικαιούχων διατροφής (βλέπε άρθρο 15) φαίνονται επαρκείς για την αποτροπή «ανεπιθύμητων» αποτελεσμάτων των δικαίων ορισμένων κρατών μελών, όταν τυγχάνουν εφαρμογής σε άλλα κράτη μέλη.
French: Article 20. L’exception d’ordre public est retenue pour écarter la loi désignée, mais il est proposé de ne pas en faire usage à l’égard des lois des États membres. Les mécanismes protégeant les débiteurs contre les prétentions de certains créanciers alimentaires (cf. art. 15) apparaissent suffisants pour faire échec aux effets “indésirables” des lois de certains États membres lorsqu’elles sont appliquées dans d’autres États membres.
Greek: Άρθρο 21 . Στο σημείο αυτό επαναλαμβάνεται, για τα μη ενοποιημένα συστήματα, η λύση που προβλέπεται στο άρθρο 19 § 1 της σύμβασης της Ρώμης της 19ης Ιουνίου 1980 σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές υποχρεώσεις[4].
French: Article 21 . Est ici reprise, pour les systèmes non unifiés, la solution consacrée à l’article 19 § 1 de la convention de Rome du 19 juin 1980 sur la loi applicable aux obligations contractuelles[4].
Greek: Κοινοί δικονομικοί κανόνες
French: Règles procédurales communes
Greek: Το κεφάλαιο αυτό προβλέπει τους κοινούς δικονομικούς κανόνες που εγγυώνται την αυστηρή τήρηση των απαιτήσεων της κατ’ αντιμωλία διαδικασίας. Οι κανόνες αυτοί αποτελούν απαραίτητο συμπλήρωμα για την κατάργηση του « exequatur» και θα εφαρμόζονται σε όλες τις διαδικασίες σε υποθέσεις υποχρεώσεων διατροφής, ανεξαρτήτως της φύσης τους, ώστε οποιαδήποτε απόφαση εκδίδεται σε ένα κράτος μέλος να μπορεί να επωφελείται του συστήματος αυτόματης αναγνώρισης.
French: Ce chapitre édicte les normes procédurales communes qui garantissent le strict respect des exigences du contradictoire. Ces normes constituent l’accessoire indispensable à la suppression de l’ exequatur et s’appliqueront à toute procédure en matière d’obligations alimentaires, quelle qu’en soit la nature, afin que toute décision rendue dans un État membre puisse bénéficier du système de reconnaissance automatique.
Greek: Άρθρο 22 . Οι τρόποι επίδοσης ή κοινοποίησης του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου εναρμονίστηκαν επαναλαμβάνοντας τις διατάξεις του άρθρου 13 του κανονισμού 805/2004, που επιτρέπουν την επίτευξη απόδειξης παραλαβής του εγγράφου εκ μέρους του εναγόμενου (§ 1). Τουλάχιστον ένας από τους τρόπους αυτούς πρέπει να προβλεφθεί από το εσωτερικό δίκαιο των κρατών μελών, τα οποία καλούνται να ενημερώσουν την Επιτροπή για τις διαθέσιμες διαδικασίες (§ 3).
French: Article 22 . Les modes de notification ou signification de l’acte introductif d’instance sont harmonisés en reprenant ceux de l’article 13 du règlement 805/2004, qui permettent d’obtenir la preuve de la réception de l’acte par le défendeur (§ 1). L’une au moins de ces modalités doit être prévue par le droit interne des États membres, qui sont invités à informer la Commission de celles qui sont disponibles (§ 3).
Greek: Η παράγραφος 2 προβλέπει τα δικαιώματα άμυνας, επιβάλλοντας μία ελάχιστη προθεσμία υπέρ του εναγόμενου από την ημέρα που παραλαμβάνει το εισαγωγικό της δίκης έγγραφο.
French: Le paragraphe 2 organise les droits de la défense, en imposant un délai minimum dont tout défendeur doit bénéficier à compter du jour où il reçoit l’acte introductif d’instance.
Greek: Άρθρο 23. Η εναρμόνιση που πραγματοποιείται από το άρθρο 22 διευκολύνει το έργο του δικαστή ο οποίος ερευνά το παραδεκτό μιας υπόθεσης. Η αναστολή της διαδικασίας, όπως προβλέπεται στον κανονισμό 2201/2003 (άρθρο 18 § 1) δεν θα έπρεπε να εφαρμόζεται παρά εξαιρετικά σπάνια, εάν ο εναγόμενος που δεν εμφανίστηκε διαμένει σε ένα κράτος μέλος εφόσον, εξ ορισμού, ο εν λόγω εναγόμενος θα έπρεπε να είχε παραλάβει το εισαγωγικό έγγραφο της δίκης σύμφωνα με τους κοινούς κανόνες του άρθρου 22. Κατά συνέπεια, το έργο του δικαστή περιορίζεται όταν ο εναγόμενος που δεν εμφανίστηκε διαμένει σε κράτος μέλος: του αρκεί να ελέγξει την άρτια διεξαγωγή της επίδοσης/κοινοποίησης, τηρουμένων των εναρμονισμένων κανόνων.
French: Article 23. L’harmonisation réalisée par l’article 22 facilite la tâche du juge qui vérifie la recevabilité d’une affaire. Le sursis à statuer, tel que prévu dans le règlement 2201/2003 (art. 18 § 1) ne devrait donc intervenir que très rarement si le défendeur non comparant réside dans un État membre puisque, par définition, ce défendeur aura été mis à même de recevoir l’acte introductif d’instance conformément aux normes communes de l’article 22. L’office du juge est donc limité lorsque le défendeur non comparant réside dans un État membre : il lui suffira de vérifier que la notification/signification s’est bien déroulée dans le respect des règles harmonisées.
Greek: Αντίθετα, εάν ο εναγόμενος που δεν εμφανίστηκε διαμένει σε κράτος μη μέλος (§§ 2 και 3), πρέπει να εφαρμοστούν οι διατάξεις του άρθρου 18, παράγραφοι 1 και 3 του κανονισμού 2201/2003.
French: En revanche, si le défendeur non comparant réside dans un État non membre (§§ 2 et 3), il y lieu de reprendre les dispositions de l’article 18, paragraphes 1 et 3 du règlement 2201/2003.
Greek: Άρθρο 24. Είναι δυνατόν οι κανόνες του άρθρου 22 να καταστούν ανενεργείς, είτε διότι δεν κατέληξαν στο στοχευόμενο αποτέλεσμα (μη εμφανισθείς εναγόμενος), είτε διότι δεν τυγχάνουν εφαρμογής (εναγόμενος σε κράτος μη μέλος), είτε επίσης για λόγους ανωτέρας βίας. Στις περιπτώσεις αυτές, μπορεί να ληφθεί απόφαση, αλλά ο εναγόμενος θα διαθέτει, σε οποιοδήποτε κράτος μέλος, δικαίωμα να ζητήσει την επανεξέταση της απόφασης.
French: Article 24. Il se peut que les règles de l’article 22 soient inopérantes, soit parce qu’elles n’ont pas abouti au résultat escompté (défendeur introuvable), soit parce qu’elles ne sont pas applicables (défendeur dans un État non membre), soit encore pour cause de force majeure. Dans ces hypothèses, une décision peut être prise, mais le défendeur disposera alors, dans n’importe quel État membre, d’un droit de demander le réexamen de la décision.
Greek: Όταν ο εναγόμενος θα έχει ενημερωθεί για την απόφαση και θα είναι σε θέση να δράσει, θα τύχει προθεσμίας για να ζητήσει την επανεξέταση της απόφασης αυτής. Η αίτηση αυτή αναστέλλει τα μέτρα εκτέλεσης (βλέπε άρθρο 33, σημείο β).
French: Dès lors que le défendeur aura été informé de la décision et qu’il aura été capable d’agir, il bénéficiera d’un délai pour demander le réexamen de cette décision. Une telle demande suspend les mesures d’exécution (cf. art. 33, point b).