Greek: Λεπτομερής επεξήγηση της πρότασης o Συνέπειες των διαφόρων πρωτοκόλλων που προσαρτώνται στις Συνθήκες Η νομική βάση για τις προτάσεις σχετικά με τα μέτρα για τους κανόνες που διέπουν τις θεωρήσεις για παραμονή μικρής διάρκειας και για διέλευση απαντά στον τίτλο IV της Συνθήκης ΕΚ, με αποτέλεσμα να ισχύει το σύστημα μεταβλητής γεωμετρίας που προβλέπεται στα πρωτόκολλα που αναφέρονται στη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιρλανδίας και της Δανίας, καθώς και στο Πρωτόκολλο Σένγκεν. Η παρούσα πρόταση βασίζεται στο κεκτημένο Σένγκεν. Ως εκ τούτου, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι ακόλουθες συνέπειες που απορρέουν από τα διάφορα πρωτόκολλα: Ισλανδία και Νορβηγία: Οι διαδικασίες που καθορίζονται στη συμφωνία σύνδεσης που συνήφθη μεταξύ Συμβουλίου, Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και Βασιλείου της Νορβηγίας, και η οποία αναφέρεται στη συμμετοχή των δύο αυτών χωρών στη θέση σε ισχύ, στην εφαρμογή και στην περαιτέρω ανάπτυξη του κεκτημένου Σένγκεν, έχουν εφαρμογή, δεδομένου ότι η παρούσα πρόταση βασίζεται στο κεκτημένο Σένγκεν, όπως αυτό ορίζεται στο παράρτημα Α της αντίστοιχης συμφωνίας. Δανία: Δυνάμει του Πρωτοκόλλου για τη θέση της Δανίας, το οποίο προσαρτάται στη Συνθήκη ΕΕ και στη Συνθήκη ΕΚ, η Δανία δεν θα λάβει μέρος στη διαδικασία έκδοσης του κανονισμού, οπότε δεν θα δεσμεύεται ούτε θα διέπεται από αυτόν. Επειδή δε ο προς έκδοση κανονισμός είναι πράξη που βασίζεται στο κεκτημένο Σένγκεν σύμφωνα με τον τίτλο IV της Συνθήκης ΕΚ, έχει εφαρμογή το άρθρο 5 του προαναφερόμενου πρωτοκόλλου. Ηνωμένο Βασίλειο και Ιρλανδία: Σύμφωνα με τα άρθρα 4 και 5 του πρωτοκόλλου που εντάσσει το κεκτημένο Σένγκεν στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς και με την απόφαση 2000/365/EΚ του Συμβουλίου, της 29 Μαΐου 2000, σχετικά με το αίτημα του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας να υπαχθεί σε ορισμένες από τις διατάξεις του κεκτημένου Σένγκεν, και την απόφαση 2002/192/EΚ του Συμβουλίου, της 28ης Φεβρουαρίου 2002, σχετικά με το αντίστοιχο αίτημα της Ιρλανδίας, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία δεν πρόκειται να λάβουν μέρος στη διαδικασία έκδοσης του κανονισμού, οπότε δεν θα δεσμεύονται ούτε θα διέπονται από αυτόν. ΕΕ 10: Επειδή η εν λόγω πρωτοβουλία αποτελεί πράξη βασιζόμενη στο κεκτημένο Σένγκεν ή σχετιζόμενη κατ’ άλλον τρόπο με αυτό, κατά την έννοια του άρθρου 3 παρ. 2 της Πράξης Προσχώρησης, ο προς έκδοση κανονισμός θα ισχύει για την ΕΕ 10 μόνο δυνάμει απόφασης του Συμβουλίου σύμφωνα με τη διάταξη αυτή. Ελβετία: Ο προς έκδοση κανονισμός αποτελεί εξέλιξη των διατάξεων του κεκτημένου Σένγκεν κατά την έννοια της συμφωνίας που υπεγράφη από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και την Ελβετική Συνομοσπονδία, σχετικά με τη συμμετοχή της χώρας αυτής στη θεση σε ισχύ, στην εφαρμογή και στην περαιτέρω ανάπτυξη του κεκτημένου Σένγκεν, κατά το άρθρο 4 παρ. 1 της απόφασης του Συμβουλίου για την υπογραφή εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας και για την προσωρινή εφαρμογή ορισμένων διατάξεων της Συμφωνίας Σένγκεν. o Επεξήγηση της πρότασης κατά άρθρο Άρθρο 1 Δυνάμει του μέρους ΙΙ της ΚΠΕ, εισάγεται στο στοιχείο β) του σημείου 1.2 μια νέα μορφή εκπροσώπησης, η «περιορισμένη εκπροσώπηση», η οποία αναμένεται να δώσει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα μόνο να λαμβάνουν και να καταχωρίζουν βιομετρικά στοιχεία αναγνώρισης και στη συνέχεια να τα διαβιβάζουν στο διπλωματικό ή στο προξενικό γραφείο του εκπροσωπούμενου κράτους μέλους για την έκδοση απόφασης ως προς την αίτηση θεώρησης. Θα ισχύουν και οι σχετικές διατάξεις περί εκπροσώπησης των στοιχείων γ) και ε). Το νέο σημείο 1.2 του μέρους ΙΙΙ της ΚΠΕ προβλέπει την υποχρέωση των κρατών μελών να συλλέγουν τα βιομετρικά στοιχεία αναγνώρισης στο πλαίσιο της διαδικασίας αίτησης θεώρησης. Τα δακτυλικά αποτυπώματα λαμβάνονται κατά την υποβολή της αίτησης. Εάν εντός τεσσάρων ετών υποβληθούν διαδοχικές αιτήσεις, η απαίτηση αυτή δεν επαναλαμβάνεται, δεδομένου ότι ο αιτών δεν χρειάζεται νέα καταχώριση: Τα δακτυλικά αποτυπώματα και η φωτογραφία μπορούν να χρησιμοποιηθούν εκ νέου και να αντιγραφούν από την αρχική αίτηση. Το χρονικό όριο των 4 ετών επελέγη σε συσχετισμό με την πενταετή περίοδο διατήρησης των δεδομένων, η οποία προβλέπεται στην πρόταση για τον κανονισμό VIS. Πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα ώστε τα βιομετρικά στοιχεία της πρώτης αίτησης να παραμένουν διαθέσιμα στο σύστημα. Νέα εξακρίβωση των στοιχείων ενός προσώπου σε μεταγενέστερη αίτηση δεν είναι αναγκαία, δεδομένου ότι εάν ένα πρόσωπο επρόκειτο να χρησιμοποιήσει παράνομα το διαβατήριο άλλου προσώπου το οποίο ήδη διαθέτει θεώρηση, θα διαπιστωνόταν αμέσως κατά τη διέλευση των συνόρων ότι το πρόσωπο δεν είναι το ίδιο με εκείνο που υπέβαλε την αρχική αίτηση θεώρησης, αφού τα βιομετρικά στοιχεία αναγνώρισης δεν θα συνέπιπταν με εκείνα του VIS. Εξαιρέσεις προβλέπονται στο νέο σημείο 1.2 του μέρους III της ΚΠΕ, βάσει των αποτελεσμάτων των συζητήσεων ως προς το ζήτημα αυτό στην ομάδα θεωρήσεων και στη στρατηγική επιτροπή SCIFA. Οι εξαιρέσεις αυτές καλύπτουν τα παιδιά έως 6 ετών: Για να καταχωρίζονται αξιόπιστα δεδομένα, δεν λαμβάνονται τα δακτυλικά αποτυπώματα των παιδιών κάτω των 6 ετών, επειδή δεν είναι ποιοτικά κατάλληλα για έρευνες στη βάση δεδομένων. Τα δακτυλικά αποτυπώματα παιδιών 6-12 ετών είναι χρήσιμα μόνο για αντιπαραβολή ένα προς ένα. (Σε εκτεταμένες έρευνες σε βάση δεδομένων, είναι δυσκολότερη η χρήση αυτών των αποτυπωμάτων). Επειδή ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 539/2001 προβλέπει τη δυνατότητα παραίτησης από την απαίτηση θεώρησης έναντι των κατόχων διπλωματικών διαβατηρίων, υπηρεσιακών/επίσημων διαβατηρίων και ειδικών διαβατηρίων, τα κράτη μέλη θα πρέπει να έχουν και τη δυνατότητα να εξαιρούν αυτές τις κατηγορίες από την απαίτηση λήψης των βιομετρικών τους στοιχείων αναγνώρισης. Για κάθε περίπτωση εξαίρεσης, στο σύστημα VIS θα πρέπει να εγγράφεται η ένδειξη «δεν ισχύει», έτσι ώστε το προσωπικό συνοριακών ελέγχων να γνωρίζει ότι δεν έχουν ληφθεί δακτυλικά αποτυπώματα. Λόγω της καθιέρωσης της λήψης βιομετρικών στοιχείων αναγνώρισης, η αυτοπρόσωπη εμφάνιση είναι υποχρεωτική τουλάχιστον κατά την υποβολή της αρχικής αίτησης. Ωστόσο, η δυνατότητα προσφυγής σε πρακτορεία ταξιδίων κ.λπ., όπως προβλέπεται στο σημείο 5.2 του μέρους VIII. της ισχύουσας ΚΠΕ, διατηρείται για τις διαδοχικές αιτήσεις, καθώς οι αιτούντες δεν χρειάζεται οπωσδήποτε να εμφανίζονται αυτοπροσώπως, αλλά μπορούν να υποβάλουν τη δεύτερη αίτησή τους μέσω, π.χ., ενός πρακτορείου ταξιδίων. Η δυνατότητα ανάθεσης σε εξωτερικούς συνεργάτες ελήφθη εν γένει υπόψη για τη δημιουργία του νομικού πλαισίου. Θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι η εξωτερική ανάθεση είναι δυνατή μόνο εντός ορισμένων ορίων, δεδομένου ότι η εξουσία χορήγησης θεώρησης πρέπει να παραμένει στα κράτη μέλη. Πάντως, ο καθορισμός ραντεβού ή ακόμη και η παραλαβή της αίτησης και η λήψη των βιομετρικών στοιχείων αναγνώρισης θα μπορούσαν να πραγματοποιούνται από εξωτερικό συνεργάτη, εάν τούτο είναι αναγκαίο για την ορθή εκπλήρωση των υποχρεώσεων ενός κράτους μέλους που απορρέουν από την κοινοτική νομοθεσία σχετικά με την έκδοση θεωρήσεων, ιδίως με γνώμονα τις τοπικές συνθήκες, συμπεριλαμβανόμενου του αριθμού των αιτήσεων. Θα πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα ώστε να τηρούνται όλες οι διατάξεις περί προστασίας δεδομένων, τόσο κατά την επιλογή του εξωτερικού συνεργάτη όσο και κατά την υπογραφή της σχετικής σύμβασης. Ως εκ τούτου, τα κράτη μέλη πρέπει να φροντίζουν, κατά την υπογραφή τέτοιων συμβάσεων, αυτές να περιέχουν και ρήτρες για την προστασία των δεδομένων, των οποίων η εφαρμογή να υπάγεται στην εποπτεία των προξενικών υπαλλήλων. Τα κράτη μέλη πρέπει να παραμένουν υπεύθυνα για την τήρηση των κανόνων προστασίας των δεδομένων και στην περίπτωση ανάθεσης σε εξωτερικούς συνεργάτες. Ακόμη, οσάκις γίνεται ανάθεση σε εξωτερικούς συνεργάτες το συνολικό ύψος των τελών που βαρύνουν τον αιτούντα για τη διεκπεραίωση της αίτησής του δεν πρέπει να υπερβαίνει το ποσό που καθορίζεται στο παράρτημα 12. Έτσι, δεν θα πρέπει να επιβάλλονται στον αιτούντα πρόσθετα έξοδα. Η τροποποίηση του μέρους VII της ΚΠΕ προβλέπει τη δυνατότητα συνεργασίας μεταξύ κρατών μελών και τη δημιουργία κοινών κέντρων διεκπεραίωσης. Ακόμη, καθιερώνεται και ο «προέλεγχος», για να παραπέμπεται ο αιτών στο κράτος μέλος που είναι αρμόδιο για την διεκπεραίωση της αίτησής του. Κατά την οργάνωση των προξενικών υπηρεσιών, τα κράτη μέλη θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να συνεργάζονται καθώς και να συνιστούν κοινά κέντρα διεκπεραίωσης, λαμβάνοντας επίσης υπόψη και τις τρέχουσες δυνατότητες εκπροσώπησης καθώς και τη νέα μορφή «περιορισμένης εκπροσώπησης» κατά το στοιχείο β), 1.2, του μέρους ΙΙ. Είναι δυνατόν να υπάρχουν τόποι όπου η δημιουργία κοινών κέντρων διεκπεραίωσης να μην είναι κατάλληλη λόγω του μεγάλου αριθμού αιτήσεων, καθώς και μέρη όπου κάθε κράτος μέλος θα εξοπλίζει το δικό του προξενικό γραφείο. Τα κράτη μέλη δεν είναι υποχρεωμένα να συνεργάζονται ούτε να μετέχουν σε κοινά κέντρα διεκπεραίωσης εφόσον δεν το επιθυμούν. Ωστόσο, εάν κάποια κράτη μέλη επιθυμούν να συνεργασθούν, πρέπει να χρησιμοποιήσουν μία από τις επιλογές για τις οποίες η ΚΠΕ καθορίζει το νομικό πλαίσιο. Είναι επιθυμητό, τα κράτη μέλη να συνεργάζονται και να λαμβάνουν μέρος στην οργάνωση κοινών κέντρων διεκπεραίωσης ή να συστεγάζονται με σκοπό τη βελτίωση της κοινής εφαρμογής του VIS. Το πλαίσιο της συνεργασίας, μαζί με πτυχές όπως ο καταμερισμός των εξόδων κ.λπ., θα πρέπει να συμφωνείται μεταξύ των συνεργαζόμενων κρατών μελών, τα οποία θα πρέπει να καθορίζουν την προκρινόμενη λύση για κάθε χώρα ή περιφέρεια τρίτης χώρας. Θα πρέπει να καταρτίζεται πίνακας με τις λύσεις αυτές, και να δημοσιεύεται. Ο πίνακας αυτός θα ενημερώνεται τακτικά. Άρθρο 2 Για να εξετασθεί η αποτελεσματικότητα της ίδρυσης CAC και των άλλων μορφών συνεργασίας, η Επιτροπή θα συντάξει έκθεση επί της εφαρμογής του παρόντος κανονισμού. Άρθρο 3 Πρόκειται για τυποποιημένη ρήτρα. |
French: Explication détaillée de la proposition o Conséquences liées aux différents protocoles annexés aux traités La base juridique des propositions relatives aux mesures concernant les règles applicables aux visas de court séjour et de transit est contenue dans le titre IV du traité CE, de sorte que c'est le système à géométrie variable prévu par les protocoles sur la position du Royaume-Uni, de l'Irlande et du Danemark, ainsi que par le protocole Schengen, qui joue. La présente proposition vise à développer l'acquis de Schengen. Il y a donc lieu d'examiner les conséquences liées aux différents protocoles, décrites ci-après: Islande et Norvège: Les procédures établies dans l'accord d'association conclu par le Conseil et la République d'Islande et le Royaume de Norvège sur l'association de ces États à la mise en œuvre, à l'application et au développement de l'acquis de Schengen sont d'application, puisque la présente proposition se fonde sur l'acquis de Schengen tel qu'il est défini à l'annexe A de cet accord. Danemark: En vertu du protocole sur la position du Danemark annexé au traité sur l'UE et au traité CE, le Danemark ne participera pas à l'adoption du règlement et n'est donc pas lié par celui-ci ni soumis à son application. Le règlement étant un acte visant à développer l'acquis de Schengen conformément aux dispositions du titre IV du traité CE, l'article 5 du protocole susmentionné s'applique. Royaume-Uni et Irlande: Aux termes des articles 4 et 5 du protocole intégrant l'acquis de Schengen dans le cadre de l'Union européenne, de la décision 2000/365/CE du Conseil du 29 mai 2000 relative à la demande du Royaume-Uni de Grande-Bretagne et d'Irlande du Nord, ainsi que de la décision 2002/192/CE du Conseil du 28 février 2002 relative à la demande de l'Irlande de participer à certaines dispositions de l'acquis de Schengen, le Royaume-Uni et l'Irlande ne participent pas à l'adoption du règlement et ne sont pas liés par celui-ci ni soumis à son application. UE 10: La présente initiative constituant un acte fondé sur l'acquis de Schengen ou s'y rapportant au sens de l'article 3, paragraphe 2, de l'acte d'adhésion, elle ne s'appliquera dans un nouvel État membre qu'à la suite d'une décision du Conseil conformément à cette disposition. Suisse: Le présent règlement constitue un développement des dispositions de l'acquis de Schengen au sens de l'accord signé par l'Union européenne, la Communauté européenne et la Confédération suisse sur l'association de cette dernière à la mise en oeuvre, à l'application et au développement de l'acquis de Schengen qui relève du domaine visé à l'article 4, paragraphe 1, de la décision du Conseil relative à la signature, au nom de la Communauté européenne, et à l'application provisoire de certaines dispositions de cet accord. o Explication de la proposition par article Article 1er À la partie II des instructions consulaires communes, une nouvelle forme de représentation est introduite au paragraphe 1.2, point b). Cette «représentation limitée» devrait permettre à un État membre de simplement recevoir la demande et relever les identifiants biométriques, avant de transmettre ces données à la représentation diplomatique ou consulaire de l’État membre concerné, pour décision. Les dispositions relatives à la représentation figurant au paragraphe 1.2, points c) et e), sont également applicables. La nouvelle partie III, paragraphe 1.2, des instructions consulaires communes fait obligation aux États membres de relever les identifiants biométriques dans le cadre de la procédure de délivrance des visas. Les empreintes digitales sont prises lors du dépôt de la première demande de visa; en cas de nouvelle demande introduite au cours des quatre années suivantes, cette obligation est supprimée car le demandeur n’a pas besoin de se réinscrire: ses empreintes digitales et sa photographie peuvent être copiées et réutilisées. Cette période de quatre ans a été fixée par rapport à la durée de conservation des données, de cinq ans, prévue dans la proposition de règlement concernant le VIS. Il convient de s’assurer que les données biométriques relevées lors de la première demande sont toujours disponibles dans le système. Toute vérification supplémentaire de l’identité de la personne lors du dépôt d’une nouvelle demande est inutile parce que tout usage frauduleux d’un passeport contenant déjà un visa sera immédiatement découvert au point de passage frontalier, les identifiants biométriques ne concordant pas dans le VIS. La nouvelle partie III, paragraphe 1.2, point b), des instructions consulaires communes prévoit des dérogations, qui sont fondées sur les résultats des discussions qu’ont eues sur ce point le groupe «Visas» et le comité stratégique sur l'immigration, les frontières et l'asile (CSIFA). Ces dérogations concernent les enfants de moins de six ans: l’objectif étant de stocker des données fiables, les empreintes digitales des enfants de moins de six ans ne sont pas prises, car elles ne sont pas d’une qualité suffisante pour interroger des bases de données. Les empreintes digitales des enfants âgés de six à douze ans ne sont utiles que pour comparer deux séries d’empreintes. (Elles sont plus difficiles à utiliser lorsque l’on souhaite interroger de grandes bases de données.) Dans la mesure où le règlement (CE) 539/2001 permet d’exempter de l’obligation de visa les titulaires de passeports diplomatiques, de passeports de service/officiels et de passeports spéciaux, les États membres doivent également avoir la possibilité d’exempter ces catégories de l’obligation de donner leurs identifiants biométriques. Pour chaque cas d’exemption, la mention «sans objet» doit être inscrite dans le VIS afin de prévenir les agents de surveillance des frontières que les empreintes digitales n’ont pas été prises. L’introduction du relevé des identifiants biométriques oblige le demandeur à se présenter personnellement au moins lors du dépôt de sa première demande de visa. La possibilité de recourir aux agences de voyages, etc. visée à la partie VIII, paragraphe 5.2, des instructions consulaires communes actuelles est néanmoins maintenue pour les nouvelles demandes, puisque les demandeurs ne doivent plus nécessairement se présenter en personne. Ils pourraient, par exemple, introduire leur deuxième demande par l’intermédiaire d’une agence de voyages. La possibilité de l’«externalisation» a été prise en considération aux fins de l’établissement d’un cadre juridique. Il convient d’indiquer clairement que l’externalisation n’est possible que dans certaines limites, puisque la délivrance des visas doit rester une compétence des seuls États membres. Toutefois, le cas échéant, la prise des rendez-vous, voire la réception des formulaires de demande et le relevé des identifiants biométriques pourraient être assurés par un prestataire de service extérieur, afin de permettre à l’État membre de se conformer aux obligations qui lui incombent en droit communautaire en matière de délivrance des visas, notamment si les circonstances locales (y compris le nombre de demandes de visa) le justifient. Il convient de veiller au respect de toutes les dispositions applicables en matière de protection des données, que ce soit lors du choix du prestataire de service ou dans le contrat nécessairement conclu avec lui. Par conséquent, lors de la conclusion de ce contrat, les États membres doivent s’assurer que celui-ci contient bien les dispositions applicables en matière de protection des données, des agents consulaires devant veiller à leur application. La responsabilité des États membres doit être maintenue, y compris en cas d’externalisation. En outre, en cas d’externalisation, le montant total des frais facturés au demandeur pour le traitement de sa demande de visa ne doit pas dépasser le montant fixé à l’annexe 12. Aucuns frais supplémentaires ne doivent donc être facturés au demandeur. La modification apportée à la partie VII confère aux États membres la possibilité de coopérer entre eux et de créer des centres communs de traitement des demandes de visa. En outre, une vérification préalable est instaurée afin de pouvoir adresser le demandeur de visa à l’État membre chargé du traitement de sa demande. Dans l’organisation des services consulaires, les États membres doivent avoir la possibilité de coopérer entre eux, notamment en créant des centres communs de traitement des demandes de visa, et compte tenu également des possibilités actuelles de représentation et de la nouvelle possibilité de «représentation limitée», telle qu’elle est prévue à la partie II, point 1.2 b) La création d’un centre commun de traitement des demandes de visa pourra parfois se révéler inadaptée en raison du grand nombre de demandes, et chaque État membre équipera alors son propre poste consulaire. Les États membres ne sont pas contraints de coopérer entre eux ni de s’associer à un centre commun s’ils ne le souhaitent pas. Il leur appartient de déterminer par la négociation s’ils souhaitent coopérer ou non et, le cas échéant, sous quelle forme. Cependant, si des États membres optent pour la coopération, ils doivent alors recourir à l’une des possibilités prévues par les instructions consulaires communes. Il est souhaitable que les États membres coopèrent entre eux et prennent part à la création de centres communs de traitement des demandes de visa ou à l’hébergement des services concernés d’un autre État membre, afin d’améliorer la mise en œuvre commune du VIS. Les États membres participants conviendront du cadre de la coopération, y compris des aspects tels que le partage des coûts, etc. Ils détermineront quelle est la solution la mieux adaptée à chaque pays ou région d’un pays tiers. Ils dresseront ensuite la liste des solutions qu’ils auront retenues par pays ou région d’un pays tiers. Cette liste sera publiée et mise à jour régulièrement. Article 2 Afin d’apprécier l’efficacité des centres communs de traitement des demandes qui auront été créés et des autres formes de coopération, la Commission présentera un rapport sur la mise en oeuvre du présent règlement. Article 3 Il s'agit d'un article-type. |