Greek: 1.1 Οι διαπραγματεύσεις για τη Συμφωνία GATS διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια του Γύρου της Ουρουγουάης (1986 — 1994) και η εν λόγω συμφωνία τέθηκε σε ισχύ στις αρχές του 1995, όταν η Γραμματεία της ΓΣΔΕ αντικαταστάθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Η ανάγκη θέσπισης ορισμένων πολυμερών κανόνων για τις συναλλαγές στον τομέα των υπηρεσιών έτυχε καθολικής αναγνώρισης στη δεκαετία του '80, όταν επιταχύνθηκε η ανάπτυξη του τομέα των υπηρεσιών (περίπου δύο τρίτα του ΑΕγχΠ και της απασχόλησης στην ΕΕ) και των συναλλαγών σε αυτόν τον τομέα, καθιστώντας ακόμη δυσκολότερη τη χάραξη μιας διαχωριστικής γραμμής μεταξύ των αγαθών και των υπηρεσιών. Οι αυξανόμενες εξαγωγές αγαθών απαιτούν και εξαγωγές υπηρεσιών, όπως η εγκατάσταση, η κατάρτιση και η υποστήριξη ή άλλες υπηρεσίες. Επίσης, η τάση για πιο φιλελεύθερες προσεγγίσεις έναντι των κρατικών ή των τοπικών μονοπωλίων, π.χ. όσον αφορά την ηλεκτρική ενέργεια, το τηλέφωνο και τον τηλέγραφο, τις αστικές και σιδηροδρομικές μεταφορές, διάνοιξε ενδιαφέρουσες νέες αγορές για τις διεθνείς συναλλαγές στον τομέα των υπηρεσιών [1]. Παρότι ο βασικός στόχος έγκειται στην απελευθέρωση των συναλλαγών στον τομέα των υπηρεσιών, η Συμφωνία GATS δεν εξαναγκάζει κανένα μέλος να προβεί σε μεγαλύτερη απελευθέρωση από εκείνη που του επιτρέπει να αισθάνεται ασφάλεια, ενώ συγχρόνως μπορεί να περιορίσει τόσο τη ρήτρα του "πλέον ευνοημένου έθνους" (ΠΠΕ) όσο και την εθνική μεταχείριση των ξένων προμηθευτών. Επίσης, ορίζεται σαφώς το δικαίωμα ρύθμισης και εισαγωγής νέων κανονισμών στις αγορές υπηρεσιών. Κανένας τομέας δεν αποκλείεται επί της αρχής, εκτός από εκείνους που εμπεριέχουν "την άσκηση δημοσίων εξουσιών" [2].
French: 1.1 L'accord AGCS à été négocié pendant le cycle de l'Uruguay (1986-1994) et est entré en vigueur au début de l'année 1995, lorsque l'Organisation mondiale du commerce a remplacé le secrétariat du GATT. La nécessité de pouvoir se référer, d'une manière ou d'une autre, à des règles multilatérales applicables au commerce des services a été reconnue, de façon générale, au cours des années 80, lorsque le secteur des services (environ deux tiers du PIB et de l'emploi dans l'Union européenne) et le commerce des services ont connu une accélération et que la distinction entre les marchandises et les services est devenue de plus en plus difficile à établir. De plus en plus, les exportations de marchandises nécessitent des exportations de services, tels que l'installation, la formation et le soutien, ou encore d'autres services. Par ailleurs, la tendance des monopoles étatiques ou locaux à évoluer vers des démarches davantage fondées sur le marché, par exemple dans les secteurs de l'électricité, de la téléphonie et de la télégraphie, des transports urbains et ferroviaires, a ouvert de nouveaux marchés intéressants au commerce international des services [1]. Bien que l'objectif principal soit de libéraliser le commerce des services, l'accord AGCS n'oblige aucun Membre à libéraliser au-delà de ce que ce Membre considère comme prudent et peut aussi apporter des limites à la fois au principe NLPF (traitement de la nation la plus favorisée) et au traitement national des fournisseurs étrangers. L'accord énonce aussi clairement le droit de réglementer et d'appliquer de nouvelles dispositions réglementaires aux marchés des services. Aucun secteur n'est en principe exclu, "à l'exception des services fournis dans l'exercice du pouvoir gouvernemental [2]".