Greek: 4.7 Η ανικανότητα των χωρών της ζώνης ευρώ να υιοθετήσουν αντικυκλικές δημοσιονομικές πολιτικές οφείλεται εν μέρει σε κληρονομιά του παρελθόντος (από τα άλλα δημόσια χρέη των εθνικών κυβερνήσεων και από την ανικανότητα μείωσής τους κατά την αναπτυξιακή περίοδο 1996-2000) και εν μέρει στις δεσμεύσεις του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Ένα σύμφωνο που επιβάλλει, τόσο στις χώρες όπου η σχέση δημόσιου χρέους/ ΑΕγχΠ είναι κάτω από το όριο του 60 % (Ισπανία 48,9 %· Ιρλανδία 29,9 %· Ολλανδία 55,7 %· Φινλανδία 45,1 %), όσο και στις χώρες που παρουσιάζουν μη ανησυχητική σχέση εφόσον κατά τι ανώτερη από το καθορισμένο όριο (Γερμανία 66,0 %· Γαλλία 65,6 %· Αυστρία 65,2 %· Πορτογαλία 61,9 %), μία δημοσιονομική δέσμευση που από πολλούς αδικαιολόγητη [6]. Μία από τις κυριότερες επικρίσεις που δέχτηκε το Σύμφωνο αφορά κυρίως τον κανόνα για το δημόσιο έλλειμμα στο 3 %. Κανόνας που εθεωρείτο εντελώς αυθαίρετος και ανώφελος τόσο στις φάσεις ύφεσης όσο και στις φάσεις ανάπτυξης. Στις φάσεις ύφεσης, δε επέτρεπε στις επιμέρους κυβερνήσεις να έχουν αναπτυξιακή φορολογική πολιτική, ούτως ώστε να μπορέσουν οι οικονομίες τους να εξέλθουν από τις φάσεις αυτές σε λογικό χρονικό διάστημα. Στις φάσεις ανάπτυξης δεν εξασφάλιζε ότι οι επιμέρους κυβερνήσεις θα είχαν υιοθετήσει την κατάλληλη συμπεριφορά ενισχύοντας την δημοσιονομική πειθαρχία. Συνεπώς το Σύμφωνο κατηγορούταν ότι αντιπροσωπεύει ένα από τα κυριότερα μέσα της ευρωπαϊκής θεσμικής αδράνειας σε μακροοικονομικό επίπεδο. Επικεντρωμένο κυρίως σε μεσοπρόθεσμους στόχους (της εξισορρόπησης του προϋπολογισμού και της οικονομικής σταθερότητας) το Σύμφωνο αμελούσε ή ακόμη εμπόδιζε την επίτευξη των τελικών στόχων της μακροοικονομικής σταθερότητας (της οικονομικής ανάπτυξης και της πλήρους απασχόλησης) [7].
French: 4.7 L'incapacité des pays de la zone euro à adopter des politiques budgétaires anticycliques est due en partie à un héritage du passé (déficits publics accumulés par les gouvernements nationaux et incapacité à les réduire durant la phase d'expansion 1996-2000) et en partie aux exigences du Pacte de stabilité et de croissance. Ce Pacte impose, aussi bien aux pays dont le rapport dette/PIB est inférieur à 60 % (Espagne: 48,9 %; Irlande: 29,9 %; Pays-Bas: 55,7 %; Finlande: 45,1 %) qu'aux pays dont le même rapport est acceptable c'est-à-dire légèrement supérieur au seuil fixé (Allemagne: 66,0 %; France: 65,6 %; Autriche: 65,2 %; Portugal: 61,9 %), une contrainte budgétaire jugée par beaucoup injustifié [6]. Une des principales critiques adressées au Pacte portait essentiellement sur la règle limitant le déficit public à 3 %, celle-ci étant considérée comme tout à fait arbitraire et inutile tant dans les phases de récession que dans les phases d'expansion. En effet, en phase de récession, elle ne permettait pas aux gouvernements de mettre en œuvre une politique budgétaire d'expansion, susceptible de permettre à leur économie de se sortir de telles phases dans des délais raisonnables. Pendant la phase d'expansion, elle ne garantissait pas non plus que les gouvernements adopteraient un comportement vertueux en renforçant leur discipline budgétaire. L'on accusait donc le pacte de représenter l'un des principaux instruments de l'inertie institutionnelle européenne dans le domaine macroéconomique. Concentré exclusivement sur les objectifs intermédiaires (équilibre budgétaire et stabilité financière), le Pacte négligeait, voire empêchait d'atteindre les objectifs finaux de la stabilité macroéconomique (croissance économique et plein emploi) [7].