Greek: 120 | Γενικό πλαίσιο Η εμπειρία από τα ατυχήματα των δεξαμενόπλοιων "Erika" και "Prestige" κατέδειξε σαφώς τις ανεπάρκειες του διεθνούς δικαίου και τις δυσχέρειες που πρέπει να αντιμετωπίσουν τα κράτη μέλη της ΕΕ για την ολοκλήρωση σε εύλογο χρονικό διάστημα επαρκών τεχνικών διερευνήσεων μετά από σοβαρό θαλάσσιο ατύχημα. Αυτές οι ελλείψεις και δυσχέρειες είναι σαφέστατες σε αντιδιαστολή με την κατάσταση που επικρατεί στον τομέα των αεροπορικών μεταφορών, όπου, από το 1994, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα έχει θεσπίσει κανόνες που εξασφαλίζουν τη διενέργεια διεξοδικών και συστηματικών τεχνικών διερευνήσεων ατυχημάτων και περιστατικών, ώστε να συμβάλλει στη βελτίωση της ασφάλειας της πολιτικής αεροπορίας. Στον τομέα της ναυτιλίας, μολονότι τα κράτη σημαίας δεσμεύονται από το διεθνές ναυτικό δίκαιο να εκτελούν τεχνική διερεύνηση μετά από κάθε σοβαρό συμβάν στη θάλασσα και να συνεργάζονται με τα άλλα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη, δεν υπάρχει μέχρι σήμερα δεσμευτική νομοθεσία σε διεθνές επίπεδο που να εξασφαλίζει εκ των προτέρων την τήρηση της υποχρέωσης αυτής από το κράτος της σημαίας. Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (ΙΜΟ), μετά από πολυετείς διαβουλεύσεις και πολλές περιορισμένης κλίμακας εμπειρίες, ενέκρινε, στις 27 Νοεμβρίου 1997, ψήφισμα για την έγκριση κώδικα για τη διερεύνηση των θαλάσσιων ατυχημάτων. Ωστόσο, η εφαρμογή των συστάσεων του κώδικα του ΙΜΟ για την εκτέλεση τεχνικών διερευνήσεων επαφίεται στην καλή θέληση των κρατών σημαίας που εμπλέκονται σε συμβάντα στη θάλασσα. Στην πράξη είναι ελάχιστη, αν όχι ανύπαρκτη, η συμβολή ορισμένων κρατών σημαίας στη βελτίωση της ασφάλειας στη θάλασσα μέσω της κατάλληλης διαχείρισης για την αξιοποίηση των εμπειριών. |
French: 120 | Contexte général Les situations vécues après les accidents des pétroliers "Erika" et "Prestige" ont montré très nettement les insuffisances de la réglementation internationale et les difficultés que les Etats Membres de l'U.E. doivent affronter pour mener à terme, de façon satisfaisante et dans des délais raisonnables, des enquêtes techniques après des accidents maritimes graves. Ces insuffisances et difficultés font ressortir un contraste frappant avec la situation dans le secteur du transport aérien, où, depuis 1994, la Communauté européenne dispose de règles garantissant la conduite diligente et systématique d'enquêtes techniques sur les accidents et les incidents pour contribuer à l'amélioration de la sécurité dans l'aviation civile. Dans le secteur maritime, malgré le fait que les Etats du pavillon sont tenus conformément au droit maritime international de mener des enquêtes techniques après tout événement de mer grave et de coopérer avec les autres Etats intéressés, il n'y a pas aujourd'hui de dispositif contraignant au niveau international garantissant une mise en œuvre d'office de cette obligation par les Etats du pavillon. L'organisation maritime internationale (OMI), au terme d'une réflexion de plusieurs années et après plusieurs expériences limitées, a fait adopter, le 27 novembre 1997, une résolution portant sur l'adoption d'un Code pour la conduite des enquêtes après événements de mer. Toutefois, l'application des recommandations du Code de l'OMI pour la conduite des enquêtes techniques repose sur la bonne volonté des Etats du pavillon impliqués dans les événements de mer. De fait, la contribution de certains États du pavillon à l'amélioration de la sécurité maritime par une gestion appropriée du retour d'expérience est faible pour ne pas dire nulle. |