Greek: 120 | Γενικό πλαίσιο Η σύμβαση του 2006 είναι σύμφωνη με την βασική αποστολή της ΔΟΕ, η οποία περιλαμβάνει την καθιέρωση διεθνών προτύπων εργασίας για τις θαλάσσιες μεταφορές με στόχο την προώθηση αξιοπρεπών όρων εργασίας για τους ναυτικούς. Η σύμβαση του 2006 λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι οι ναυτικοί χρειάζονται ειδική προστασία λόγω της παγκόσμιας φύσεως της ναυτιλίας. Η σύμβαση του 2006 καθορίζει πρότυπα ναυτικής εργασίας που διακρίνονται σε 5 ομάδες: ελάχιστες απαιτούμενες συνθήκες εργασίας επί των πλοίων· όροι απασχόλησης, ενδιαίτηση και τροφοδοσία, κοινωνική προστασία και πρόνοια καθώς και εφαρμογή και τήρηση των διατάξεων της σύμβασης. Το κείμενο διατυπώνει τα δικαιώματα των ναυτικών ανεξάρτητα από τη σημαία του σκάφους την οποία υπηρετούν και καθορίζει υποχρεώσεις που βαρύνουν αντίστοιχα τους πλοιοκτήτες, τα κράτη σημαίας, τα κράτη λιμένος και τα κράτη προμήθειας εργατικού δυναμικού. Για την εφαρμογή της, η σύμβαση του 2006 απαιτεί από τα κράτη μέλη σημαίας να θέσουν σε εφαρμογή ένα σταθερό σύστημα επιβολής της εφαρμογής που να στηρίζεται σε ένα σύστημα πιστοποίησης και περιοδικές επιθεωρήσεις. Τα κράτη θα εκδίδουν πιστοποιητικά σε πλοία που φέρουν τη σημαία τους εφόσον οι αρμόδιες αρχές έχουν ελέγξει ότι οι συνθήκες εργασίας επί των πλοίων πληρούν τις διατάξεις των εθνικών νόμων και κανονισμών που έχουν εκδοθεί για την εφαρμογή της σύμβασης του 2006. Η σύμβαση του 2006 στηρίζεται στον μηχανισμό της ρήτρας της «μη ευνοϊκότερης μεταχείρισης» προκειμένου να διασφαλίσει ότι τα πλοία των κρατών που δεν έχουν επικυρώσει τη σύμβαση, δεν απολαύουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης από τα πλοία που φέρουν τη σημαία κράτους που την έχει επικυρώσει. Υφίσταται ένα ουσιαστικό κοινοτικό κεκτημένο που απορρέει από τα άρθρα 42, 71, 137 και 138 της Συνθήκης σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που καλύπτονται από τη σύμβαση του 2006. Θέματα συναρμοδιότητας που επηρεάζονται από την σύμβαση του 2006 αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος των διατάξεων του κειμένου. Η κοινοτική αρμοδιότητα ασκείται μεταξύ άλλων σε τομείς όπως είναι οι συνθήκες εργασίας, η ισότητα και η μη εισαγωγή διακρίσεων, η προστασία της υγείας, η ιατρική περίθαλψη, η πρόληψη ατυχημάτων, η πρόνοια, ο έλεγχος από το κράτος λιμένος και η επιβολή της εφαρμογής διατάξεων σχετικά με το ωράριο εργασίας των ναυτικών επί των πλοίων που προσεγγίζουν σε κοινοτικούς λιμένες. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ορισμένοι τομείς που καλύπτονται από τη σύμβαση, δεν διέπονται από ειδική κοινοτική νομοθεσία, όπως είναι οι απαιτήσεις ενδιαίτησης καθώς και τα πρακτορεία εύρεσης ναυτικής εργασίας. Αναφορικά με τον έλεγχο του κράτους λιμένος, το παράρτημα 2 (κατάλογος των πιστοποιητικών και εγγράφων) και το παράρτημα 6 (κριτήρια απαγόρευσης απόπλου ενός πλοίου) της οδηγίας 1995/21/ΕΚ σχετικά με το ναυτιλιακό έλεγχο του κράτους λιμένος παραπέμπει, αντίστοιχα, στη σύμβαση της ΔΟΕ αριθ. 73 όσον αφορά την ιατρική εξέταση των ναυτικών και στις συμβάσεις της ΔΟΕ όσον αφορά την τροφοδοσία, το πόσιμο νερό, τους όρους υγιεινής επί των πλοίων και τη θέρμανση. Οι ορισμοί της οδηγίας 1995/21 παραπέμπουν επίσης στην σύμβαση αριθ. 147 της ΔΟΕ για την εμπορική ναυτιλία. Η αντικατάσταση των υφιστάμενων συμβάσεων της ΔΟΕ από τη σύμβαση του 2006 έχει άμεση επίπτωση στην οδηγία 1995/21/ΕΚ. |
French: 120 | Contexte général La convention de 2006 est conforme à la mission fondamentale de l'OIT, qui prévoit notamment l'établissement de normes de travail internationales pour le transport maritime en vue de promouvoir des conditions de travail décentes pour les gens de mer. La convention de 2006 tient compte du fait que ces travailleurs ont besoin d'une protection spéciale en raison du caractère international du secteur maritime. La convention de 2006 fixe des normes pour le travail maritime regroupées sous cinq rubriques: conditions minimales requises pour le travail à bord d'un navire (1), conditions d'emploi (2), logement et service de table (3), protection sociale et bien-être (4) et respect et mise en application des dispositions de la convention (5). Le texte énonce les droits des gens de mer indépendamment du pavillon du navire sur lequel ils servent et fixe les obligations respectives de l'armateur, de l'État du pavillon, de l'État du port et de l'État pourvoyeur de la main-d'œuvre. La mise en œuvre de la convention de 2006 exige des États du pavillon qu'ils instaurent un système efficace de mise en application fondé sur un mécanisme de certification et des inspections périodiques. Les États délivreront un certificat aux navires battant leur pavillon après que les autorités compétentes auront vérifié la conformité des conditions de travail à bord avec la législation nationale et la réglementation d'application de la convention. La convention de 2006 énonce le principe d'«interdiction de traitement plus favorable», qui vise à s'assurer que les navires des États qui n'ont pas ratifié la convention ne sont pas mieux traités que ceux battant pavillon d'un État qui l'a ratifiée. En ce qui concerne une série de questions couvertes par la convention de 2006, une grande partie de l'acquis communautaire découle des articles 42, 71, 137 et 138 du Traité. Les domaines de compétence partagée affectés par la convention de 2006 constituent l'essentiel des dispositions du texte. Les conditions de travail, l'égalité et la non-discrimination, la protection de la santé, les soins médicaux, la prévention des accidents, le bien-être, le contrôle par l'État du port et l'application des dispositions relatives à la durée du travail des gens de mer à bord des navires faisant escale dans les ports communautaires sont autant de domaines dans lesquels la Communauté exerce sa compétence. Il convient de noter que certains domaines couverts par la convention (logement, recrutement, agences de placement, etc.) ne sont régis par aucune législation communautaire particulière. En ce qui concerne le contrôle par l'État du port, l'annexe 2 (Liste des certificats et documents) et l'annexe 6 (Critères pour l'immobilisation des navires) de la directive n° 1995/21/CE relative au contrôle des navires par l'État du port se réfèrent respectivement à la convention de l'OIT n° 73 concernant l'examen médical des gens de mer et aux conventions de l'OIT sur l'alimentation, l'eau potable, les conditions d'hygiène à bord et le chauffage. Les définitions établies dans la directive n° 1995/21 renvoient également à la convention n° 147 de l'OIT sur la marine marchande. Le remplacement des conventions existantes de l'OIT par la convention de 2006 a une incidence directe sur la directive n° 1995/21/CE. |