Greek: Η παράγραφος 2 προσδιορίζει τις προϋποθέσεις εφαρμογής του ειδικού κανόνα. Η πρώτη φράση υπενθυμίζει ότι ο αντισυμβαλλόμενος του καταναλωτή, έννοια που εξειδικεύτηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, είναι επαγγελματίας. Όπως ζητήθηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία των παρεμβάσεων στην Πράσινη Βίβλο, η δεύτερη φράση αντικαθιστά τις προϋποθέσεις του άρθρου 5, παράγραφοι 2 και 4, στοιχείο β), της Σύμβασης με το κριτήριο της « κατευθυνόμενης δραστηριότητας» , η οποία αναφέρεται ήδη στο άρθρο 15 του κανονισμού « Bρυξέλλες I », για να ληφθεί υπόψη η εξέλιξη των τεχνικών της εξ αποστάσεως εμπορίας, χωρίς ωστόσο να τροποποιείται ως προς την ουσία το πεδίο εφαρμογής του ειδικού κανόνα. Επ’ευκαιρία της θέσπισης του κανονισμού « Bρυξέλλες I », μία κοινή δήλωση του Συμβουλίου και της Επιτροπής[11] προσδιόρισε ότι, για να μπορούν να εφαρμοστούν οι διατάξεις προστασίας του καταναλωτή, δεν αρκεί μία επιχείρηση να κατευθύνει τις δραστηριότητές της προς το κράτος μέλος της κατοικίας του καταναλωτή, αλλά πρέπει επίσης να έχει συναφθεί σύμβαση στα πλαίσια αυτών των δραστηριοτήτων. « Μόνο το γεγονός ότι μία σελίδα του Διαδικτύου είναι προσιτή δεν αρκεί για να καταστήσει εφαρμοστέο το άρθρο 15, χρειάζεται επιπλέον η εν λόγω ιστοσελίδα να καλεί για τη σύναψη συμβάσεων εξ αποστάσεως και να έχει όντως συναχθεί σύμβαση εξ αποστάσεως με οποιοδήποτε μέσο. Στην περίπτωση αυτή η γλώσσα ή το νόμισμα που χρησιμοποιούνται από την ιστοσελίδα του Διαδικτύου δεν συνιστούν στοιχεία που λαμβάνονται υπόψη». Η δήλωση δεν αφορά μόνο τους λεγόμενους «διαδραστικούς» ιστοχώρους: τοιουτοτρόπως ένας ιστοχώρος που καλεί τον επισκέπτη του να στείλει παραγγελία μέσω φαξ αποσκοπεί στη σύναψη εξ αποστάσεως συμβάσεων. Αντίθετα δεν αποσκοπεί στη σύναψη σύμβασης εξ αποστάσεως ο ιστοχώρος ο οποίος, ενώ απευθύνεται στους καταναλωτές όλου του κόσμου για την παροχή πληροφοριών σχετικά με ένα προϊόν, τους παραπέμπει στη συνέχεια σε ένα τοπικό διανομέα ή αντιπρόσωπο για τη σύναψη της σύμβασης. Αντίθετα με το άρθρο 5, παράγραφος 2, της Σύμβασης, ο προτεινόμενος κανονισμός δεν αξιώνει πλέον από τον καταναλωτή να έχει ολοκληρώσει τις απαραίτητες πράξεις για τη σύναψη της σύμβασης στη χώρα της συνήθους διαμονής του, προϋπόθεση που δεν έχει πλέον έννοια για τις συμβάσεις που συνάπτονται μέσω του Διαδικτύου. Αντίθετα, η τελευταία φράση αυτής της παραγράφου εισάγει μία ρήτρα διασφάλισης για την προστασία του επαγγελματία, για παράδειγμα όταν αυτός δέχεται να συνάψει σύμβαση με καταναλωτή ο οποίος ψεύδεται σχετικά με τον τόπο της συνήθους διαμονής του· για μία σύμβαση που συνάπτεται μέσω Διαδικτύου, επαφίεται στον επαγγελματία να εξασφαλίσει ότι το τυποποιημένο έντυπό του τού επιτρέπει να προσδιορίσει τον τόπο διαμονής του καταναλωτή.
French: Le paragraphe 2 précise les conditions d’application de la règle spéciale. La première phrase rappelle désormais que le cocontractant du consommateur, notion affinée par la Cour de justice, est un professionnel. Comme souhaité par la grande majorité des contributions au Livre vert, la seconde phrase remplace les conditions de l’article 5, paragraphes 2 et 4, point b), de la Convention par le critère de « l’activité dirigée », qui figure déjà à l’article 15 du règlement « Bruxelles I », pour tenir compte de l’évolution des techniques de commercialisation à distance, sans pour autant modifier en substance le champ d’application de la règle spéciale. A l’occasion de l’adoption du règlement « Bruxelles I », une déclaration conjointe du Conseil et de la Commission[11] a précisé que, pour que les dispositions protectrices du consommateur soient applicables, il ne suffit pas qu’une entreprise dirige ses activités vers l’Etat membre du domicile du consommateur : il faut également qu’un contrat ait été conclu dans le cadre de ces activités. « Le simple fait qu’un site Internet soit accessible ne suffit pas à rendre applicable l’article 15, encore faut-il que ce site Internet invite à la conclusion de contrats à distance et qu’un contrat ait effectivement été conclu à distance, par tout moyen. A cet égard, la langue ou la monnaie utilisée par un site Internet ne constitue pas un élément pertinent ». Les sites visés par cette déclaration ne sont pas nécessairement des sites dits « interactifs » : ainsi un site invitant à l’envoi d’une commande par fax vise à conclure des contrats à distance. En revanche, ne vise pas la conclusion d’un contrat à distance le site qui, tout en s’adressant aux consommateurs du monde entier dans l’intention de fournir des informations sur un produit, les renvoie ensuite à un distributeur ou agent local pour la conclusion du contrat. Contrairement à l’article 5, paragraphe 2, de la Convention, le règlement proposé n’exige plus que le consommateur ait accompli les actes nécessaires à la conclusion du contrat dans le pays de sa résidence habituelle, condition qui n’a plus de sens pour des contrats conclus via Internet. Par contre, la dernière phrase de ce paragraphe introduit une clause de sauvegarde pour protéger le professionnel, par exemple lorsque celui-ci a accepté de contracter avec un consommateur qui a menti sur le lieu de sa résidence habituelle ; pour un contrat conclu via Internet, il appartient au professionnel de s'assurer que son formulaire standard lui permet d'identifier le lieu de résidence du consommateur.