Greek: Δεδομένου ότι ο κανόνας εκτίμησης της βάσης επιβολής του φόρου που περιέχεται στο άρθρο 11 της έκτης οδηγίας είναι σαφής και συνιστά μία από τις βασικές συνιστώσες της φορολογίας, οποιαδήποτε παρέκκλιση από τον κανόνα αυτό θα πρέπει να οριοθετείται με ακρίβεια. Ειδικότερα, οι προτάσεις βασίζονται στην αρχή σύμφωνα με την οποία οι φορολογικές αρχές δεν θα πρέπει να παρεμβαίνουν στον καθορισμό της βάσης επιβολής του φόρου όσον αφορά τις παραδόσεις αγαθών ή τις παροχές υπηρεσιών, παρά μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και, ακόμη τότε, όχι σε μόνιμη βάση. Κατά συνέπεια, το άρθρο παρέχει τη δυνατότητα επανεκτίμησης μόνο στο πλαίσιο της καταπολέμησης της φοροαποφυγής και της φοροδιαφυγής, και αυτό υπό την προϋπόθεση της πραγματοποίησης συμπληρωματικών ελέγχων. Ο κανόνας αυτός μπορεί να εφαρμοστεί μόνο όταν υφίστανται δεσμοί μεταξύ των μερών της συναλλαγής και έχει αποδειχθεί ότι εξαιτίας αυτών των δεσμών και όχι άλλων εμπορικών λόγων η αξία της σχετικής παράδοσης αγαθών ή παροχής υπηρεσιών καθορίστηκε σε επίπεδο διαφορετικό από την τρέχουσα αγοραία αξία. Επιπροσθέτως, η επανεκτίμηση της αξίας μιας παράδοσης αγαθών ή παροχής υπηρεσιών επιτρέπεται μόνο σε τρεις περιπτώσεις: (σε περίπτωση υποεκτίμησης) όταν έχει επιβληθεί ΦΠΑ και ο αποδέκτης της πράξης δεν δικαιούται πλήρους έκπτωσης ΦΠΑ, ή (σε περίπτωση υπερεκτίμησης) όταν έχει επιβληθεί ΦΠΑ και ο προμηθευτής ή ο πάροχος υπηρεσιών δεν δικαιούται πλήρους έκπτωσης ΦΠΑ. Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες δεν έχει επιβληθεί ΦΠΑ, η επανεκτίμηση μπορεί να εφαρμοστεί μόνο στην περίπτωση που η απαλλασσόμενη από το φόρο πράξη έχει αποτελέσει αντικείμενο υποεκτίμησης από πρόσωπο που τυγχάνει μερικής απαλλαγής. Τέλος, ο εν λόγω κανόνας δεν μπορεί να εφαρμοστεί εάν η διαφορά μεταξύ της κανονικής αξίας και της αξίας της παράδοσης αγαθών ή της παροχής υπηρεσιών δεν είναι σημαντική, ή όταν μπορεί να αποδειχθεί ότι η παράδοση ή η παροχή υπηρεσιών πραγματοποιείται έναντι της ίδιας αντιπαροχής και σε άλλα πρόσωπα που δεν θεωρούνται συνδεδεμένα κατά την έννοια του ορισμού που παρέχεται στην οδηγία.
French: La règle d'évaluation de la base imposable figurant à l'article 11 de la sixième directive étant claire et constituant un des éléments-clefs de l'imposition, toute dérogation doit être soigneusement encadrée. En particulier, les dispositions proposées respectent le principe selon lequel les autorités fiscales ne devraient pas intervenir dans la détermination de la base imposable d'une opération par principe, mais seulement dans des circonstances spécifiques, et même dans ce cas, pas de manière systématique. L'article n'autorise donc la réévaluation que dans un contexte de lutte contre la fraude et l'évasion fiscales et, pour ce faire, une série de critères supplémentaires doivent également être respectés. La règle ne peut être appliquée que lorsque les parties sont liées et que c'est ce lien, plutôt que des raisons commerciales justifiables, qui a conduit à ce que la valeur de l'opération soit établie à un niveau autre que celui qui aurait normalement dû découler du marché. En outre, la réévaluation d'une opération n'est permise que dans 3 situations: (en cas de sous-évaluation) lorsque la TVA a été prélevée et que le destinataire de l'opération n'a pas le droit de la déduire entièrement ou (en cas de surévaluation) lorsque la TVA a été prélevée et que le fournisseur ou prestataire n'a pas le droit de la déduire entièrement Lorsque la TVA n'a pas été prélevée, la réévaluation n'est possible que lorsqu'une opération exonérée a été sous-évaluée par une personne partiellement exemptée de TVA. Enfin, la règle ne s'applique pas si l'écart entre la valeur normale et la valeur de l'opération n'est pas important, ou s'il peut être démontré que l'opération est accessible au même prix à d'autres preneurs, non liés au sens où l'entend la directive.