Greek: Ο στόχος της προτεινόμενης νομοθεσίας με τη σημερινή διατύπωσή της είναι να υπάρξει σωστή ισορροπία ανάμεσα στην επικουρικότητα και στην αναλογικότητα. Η λήψη αποφάσεων επαφίεται στα κράτη μέλη, τα οποία θα μπορούν να εκτιμήσουν βάσει προδιαγεγραμμένων όρων, τους κινδύνους που έχουν σχέση με τις προτάσεις που αφορούν τις εισαγωγές. Οι αιτούντες υποχρεούνται να υποβάλουν αίτηση με την οποία να παρέχουν στις αρχές του κράτους μέλους επαρκείς πληροφορίες προκειμένου να διαμορφώσουν κρίση. Το περιεχόμενο της αίτησης, το οποίο είναι υποχρεωτικό σε όλες τις περιπτώσεις, είναι αρκούντως περιεκτικό έτσι ώστε να δίνει τη δυνατότητα εκτίμησης εάν πρόκειται για συνήθη μετακίνηση ή όχι. Παρέχει επίσης επαρκή κριτήρια για τη λήψη αποφάσεως σε επίπεδο κράτους μέλους για το εάν απαιτείται εκτίμηση περιβαλλοντικού κινδύνου (ΕΠΚ) και ποιος εμπλέκεται στη διενέργεια της εκτίμησης αυτής. Στην αξιολόγηση της περατωθείσας ΕΠΚ θα θα πρέπει να παρέχονται στοιχεία προκειμένου να ληφθεί απόφαση για τη χορήγηση αδείας. Σε περιπτώσεις όπου η μετακίνηση ενδέχεται να επηρεάσει ένα άλλο κράτος μέλος, μια «κοινοτική διαδικασία» επιτρέπει στην Επιτροπή να διαβουλευθεί άλλα κράτη μέλη και τις σχετικές επιτροπές. Στην περίπτωση αυτή, η Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει να επιβεβαιώσει, ακυρώσει ή τροποποιήσει την απόφαση εντός περιόδου έξι μηνών. Η πρόταση συμβαδίζει σε μεγάλο βαθμό με τους υφιστάμενους εθελοντικούς κώδικες ICES/EIFAC καθώς και τον Εθνικό Καναδικό Κώδικα σχετικά με τις εισαγωγές και μεταφορές υδρόβιων οργανισμών, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν σε σημαντικό βαθμό για την ανάπτυξη του κώδικα ICES. Δεν αποκλείει την εθελοντική εφαρμογή των κωδίκων ICES/EIFAC σε επίπεδο κράτους μέλους.
French: L’objectif du texte proposé, dans sa rédaction actuelle, est d’établir un juste équilibre entre la subsidiarité et la proportionnalité. La prise de décision est laissée aux États membres, qui seront en mesure d’évaluer, selon des paramètres bien définis, les risques associés aux demandes d’introduction. Les demandeurs sont tenus de fournir suffisamment d’informations pour que les autorités des États membres puissent statuer sur leurs demandes. Les renseignements qui doivent obligatoirement être fournis dans toute demande sont suffisamment exhaustifs pour évaluer si le mouvement en question est ordinaire ou exceptionnel. Ils comportent aussi assez d’éléments pour permettre de décider, à l’échelon des États membres, s’il y a lieu ou non de procéder à une évaluation des risques environnementaux et de désigner les entités à impliquer dans la réalisation de cette évaluation. L’évaluation des résultats issus de l’analyse des risques environnementaux influencera à son tour la décision de recommander ou non l’octroi d’un permis. Lorsqu’un mouvement est susceptible d’affecter un autre État membre, une «procédure communautaire» permet à la Commission de consulter d’autres États membres et les comités correspondants. Dans ce cas, la Commission dispose d’un délai de six mois pour confirmer, annuler ou modifier la décision. La proposition s’inspire fortement de documents existants, à savoir les codes volontaires du CIEM et de la CECPI et le Code national canadien sur l’introduction et le transfert d’organismes aquatiques, qui étoffent de manière significative le code du CIEM. Elle n’empêche pas les États membres d’appliquer à leur niveau de façon volontaire les codes du CIEM et de la CECPI.