Greek: Ωστόσο, το δικαίωμα αυτό δεν είναι απόλυτο. Υπάρχουν παράγοντες βάσει των οποίων κρίνεται αν υπήρξε παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, εφόσον το δικαστήριο συνάγει δυσμενή συμπεράσματα από τη σιωπή του κατηγορουμένου. Συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν μόνο μετά την εκ πρώτης όψεως απόδειξη στην οποία προβαίνει ο εισαγγελέας. Ο δικαστής έχει τότε διακριτική ευχέρεια να εξάγει ή μη συμπεράσματα. Επιτρέπονται μόνο τα συμπεράσματα που βασίζονται στην «κοινή λογική». Οι λόγοι στους οποίους βασίζονται πρέπει να επεξηγούνται στην απόφαση. Οι αποδείξεις κατά του κατηγορουμένου πρέπει να είναι συντριπτικές· στην περίπτωση αυτή, μπορεί να χρησιμοποιηθούν αποδείξεις που προέκυψαν με τη χρήση έμμεσης πίεσης. Η βασική νομολογία για το θέμα αυτό είναι η υπόθεση Murray κατά Ηνωμένου Βασιλείου[27] . Το ΕΔΑΔ έκρινε ότι, εάν υπάρχει εκ πρώτης όψεως απόδειξη και το βάρος της αποδείξεως εξακολουθεί να φέρει ο εισαγγελέας, μπορεί να εξαχθούν δυσμενή συμπεράσματα από την άρνηση του κατηγορουμένου να καταθέσει. Η απαίτηση από τον κατηγορούμενο να καταθέσει δεν κρίθηκε ασυμβίβαστη με την ΕΣΔΑ, παρόλο που η καταδίκη που βασίζεται αποκλειστικά ή κυρίως στην άρνηση αυτή θα ήταν αντίθετη στην ΕΔΑΔ. Το κατά πόσον παραβιάζεται το δικαίωμα στο τεκμήριο αθωότητας εξαρτάται από τη βαρύτητα που προσδίδουν τα εθνικά δικαστήρια στα δυσμενή συμπεράσματα που συνάγουν από τη σιωπή του κατηγορουμένου κατά την εκτίμηση των αποδείξεων και από τον βαθμό των ασκούμενων πιέσεων. Οι αποδείξεις που προσκομίζει η κατηγορούσα αρχή πρέπει να είναι αρκετά ισχυρές ώστε να απαιτούν απάντηση. Το εθνικό δικαστήριο δεν μπορεί να συνάγει την ενοχή του κατηγορουμένου αποκλειστικά και μόνο επειδή επιλέγει να μην απαντήσει. Μόνο εάν οι εναντίον του αποδείξεις «απαιτούν» εξήγηση, την οποία θα έπρεπε να είναι σε θέση να δώσει, τότε η απουσία εξήγησης «μπορεί να επιτρέψει την εξαγωγή του συμπεράσματος, με βάση την κοινή λογική, ότι δεν υπάρχει καμία εξήγηση και ότι ο κατηγορούμενος είναι ένοχος». Και αντιστρόφως, εάν οι ισχυρισμοί του εισαγγελέα έχουν τόσο μικρή αποδεικτική ισχύ ώστε δεν απαιτείται καμία απάντηση, η απουσία απάντησης δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη συναγωγή της ενοχής. Το ΕΔΑΔ τονίζει ότι η εξαγωγή εύλογων συμπερασμάτων από τη συμπεριφορά του κατηγορουμένου δεν συνεπάγεται μετάθεση του βάρους της αποδείξεως στην υπεράσπιση, κατά παράβαση του τεκμηρίου αθωότητας.
French: Ce droit n'est cependant pas absolu. Certains éléments permettent de déterminer si le droit à un procès équitable est violé dans l’hypothèse où une juridiction tire des conclusions défavorables du silence de l’accusé. Des conclusions ne devraient être tirées qu'après que l’accusation a établi un commencement de preuve. Le juge dispose alors de la faculté discrétionnaire de tirer ou non des conclusions des faits de la cause. Seules les conclusions dictées par le «bon sens» sont recevables et il convient d’expliquer dans la décision judiciaire les raisons justifiant ces conclusions. Les preuves contre l’accusé doivent être accablantes; dans ce cas, on peut recourir à des preuves obtenues par des pressions indirectes. La référence à ce sujet est l’affaire Murray c. Royaume-Uni [27]. La Cour européenne des droits de l’homme a conclu que, s’il existe un commencement de preuve et si la charge de la preuve a continué d’incomber à l’accusation, des conclusions négatives peuvent être tirées du refus de témoigner de l’accusé. Exiger de l’accusé qu’il témoigne n'a pas été jugé incompatible avec la CEDH, bien qu’une condamnation se fondant exclusivement ou principalement sur un refus de témoigner soit contraire à la CEDH. Ce sont le poids que les juridictions nationales accordent à des conclusions défavorables lorsqu’elles apprécient les éléments de preuve ainsi que le degré de contrainte exercé qui permettent de déterminer si le fait de tirer des conclusions défavorables du silence d’un accusé enfreint le droit à la présomption d’innocence. Les preuves de l’accusation doivent être suffisamment solides pour exiger une réponse. La juridiction nationale ne saurait conclure à la culpabilité de l'accusé simplement parce que celui-ci choisit de garder le silence. Ce n’est que si les preuves à charge «appellent» une explication que l’accusé devrait être en mesure de donner, que l’absence d’explication «peut permettre de conclure, par un simple raisonnement de bon sens, qu’il n’existe aucune explication possible et que l'accusé est coupable». Inversement, si les arguments de l’accusation ont une valeur probante tellement faible qu'ils n'appellent pas de réponse, l'absence de réponse de la part de l’accusé ne justifie pas de conclure à sa culpabilité. La Cour européenne des droits de l’homme précise que le fait d’avoir tiré des conclusions raisonnables du comportement de l’accusé n’a pas pour effet de déplacer la charge de la preuve de l'accusation sur la défense, en contravention au principe de la présomption d'innocence.