Greek: 110 | Αιτιολόγηση και στοχοι της προτασης Η ενοποιημένη σύμβαση ναυτικής εργασίας της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (εφεξής καλούμενη ΔΟΕ) για τη ναυτική εργασία εγκρίθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2006 από τη ναυτιλιακή σύνοδο της Διεθνούς Διάσκεψης Εργασίας της ΔΟΕ που συγκλήθηκε στη Γενεύη από το Διοικητικό Όργανο του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας κατά την 94η σύνοδό της (εφεξής καλούμενη σύμβαση του 2006). Τον Ιανουάριο του 2001, η ΔΟΕ άρχισε να ενοποιεί και να επικαιροποιεί τα ναυτιλιακά πρότυπα που περιλαμβάνονται στις υφιστάμενες συμβάσεις και συστάσεις προκειμένου να καταρτιστεί ένα ενιαίο νομικό κείμενο το οποίο να εγκριθεί από την διάσκεψη της Οργάνωσης, δηλαδή η ενοποιημένη σύμβαση για τη ναυτική εργασία. Η σύμβαση αυτή έχει ως στόχο την καθιέρωση ελάχιστων διεθνών προτύπων για ολόκληρο τον κλάδο που να είναι απλά, σαφή, συνεκτικά, αποδεκτά και εφαρμόσιμα έτσι ώστε να παρέχουν ένα πλαίσιο για την κατάρτιση ενός κώδικα ναυτικής εργασίας. Τα κοινωνικά πρότυπα που εφαρμόζονται, πρέπει να επανακαθοριστούν εξαιτίας της αποστροφής που παρατηρείται απέναντι στο ναυτικό επάγγελμα και του ανθρώπινου παράγοντα σε ναυτικά ατυχήματα. Περισσότεροι από 1,2 εκατομμύρια ναυτικοί απασχολούνται σε παγκόσμια κλίμακα στον κλάδο της ναυτιλίας και η δραστηριότητα αυτή είναι πάρα πολύ σημαντική για την παγκόσμια οικονομία, αντιπροσωπεύοντας σήμερα το 90% του εμπορίου. Ο απώτατος σκοπός της σύμβασης του 2006 είναι η επίτευξη και η διατήρηση ισοτιμίας στον κλάδο της ναυτιλίας με την ενθάρρυνση της προώθησης αξιοπρεπών όρων διαβίωσης και εργασίας για τους ναυτικούς καθώς και δικαιότερους όρους ανταγωνισμού στον κόσμο, βελτιώνοντας με τον τρόπο αυτό το χαμηλό ποσοστό επικύρωσης του μεγάλου αριθμού συμβάσεων που υπάρχουν στον τομέα της ναυτικής εργασίας. Η συνεκτικότητα και η συμβατότητα μεταξύ των διατάξεων της ΔΟΕ και του κοινοτικού κεκτημένου εξακολούθησε να λαμβάνεται υπόψη στον συντονισμό της ΕΕ. Αυτό συνέβη ιδίως σε ορισμένους τομείς της σύμβασης οι οποίοι εμπίπτουν στην αποκλειστική κοινοτική αρμοδιότητα, όπως ο συντονισμός των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης που απορρέει από τον κανονισμό 1408/71/ΕΟΚ της 14ης Ιουνίου 1971, περί εφαρμογής των συστημάτων κοινωνικής ασφαλίσεως στους μισθωτούς και τις οικογένειές τους που διακινούνται εντός της Κοινότητας, ο οποίος εκδόθηκε σύμφωνα με το άρθρο 42 της Συνθήκης ΕΚ. Ο κανονισμός 1408/71 της 14ης Ιουνίου 1971, αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό 883/2004/ΕΚ και η εφαρμογή του επεκτάθηκε σε υπηκόους τρίτων χωρών με τον κανονισμό 859/2003. Ο κανονισμός 1408/71 θεσπίζει ειδικές διατάξεις για τους ναυτικούς στο άρθρο 13 παράγραφος 2 γ) και 14 β). Αναφορικά με τους υπηκόους τρίτων χωρών, ο κανονισμός 859/2003, της 1ης Ιουνίου 2003, θεσπίζει τους εφαρμοστέους κανόνες και παρέχει στους εν λόγω υπηκόους τα ίδια δικαιώματα προστασίας όσον αφορά την κοινωνική ασφάλιση με εκείνα που απολαύουν οι υπήκοοι της Ένωσης όταν κινούνται εντός της ΕΕ. Στο κείμενο της ΔΟΕ είναι υπεύθυνα τόσο το κράτος σημαίας όσο και το κράτος κατοικίας, αλλά για διαφορετικούς τομείς κάλυψης της κοινωνικής ασφάλισης, ενώ βάσει του κοινοτικού δικαίου, το κράτος σημαίας θεωρείται κατά κανόνα ως το κράτος του οποίου πρέπει να εφαρμόζεται η νομοθεσία κοινωνικής ασφάλισης σύμφωνα με τον κανονισμό 1408/71 και τον κανονισμό 883/2004. Για τη ρύθμιση των εν δυνάμει νομικών αντιθέσεων μεταξύ της σύμβασης του 2006 και του κοινοτικού κεκτημένου σχετικά με τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης, στο κείμενο συμπεριλήφθηκε ρήτρα εξασφάλισης κατά τη διάρκεια της προπαρασκευαστικής τεχνικής ναυτιλιακής διάσκεψης στη Γενεύη (13/24 Σεπτεμβρίου 2004). Η ρήτρα αυτή θα προστατεύσει και θα διασφαλίσει την υπεροχή του κοινοτικού δικαίου όσον αφορά τον συντονισμό των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης σε περίπτωση που η σύμβαση οδηγήσει σε αποτέλεσμα που διαφέρει από τους σχετικούς κοινοτικούς κανόνες. Όντως, σύμφωνα με τη νομολογία AETR του Δικαστηρίου περί εξωτερικής αρμοδιότητας, τα κράτη μέλη δεν έχουν πλέον την ευχέρεια να επικυρώσουν εξ ιδίας πρωτοβουλίας τη σύμβαση του 2006, δεδομένου ότι οι διατάξεις της περί συντονισμού των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης επηρεάζουν την άσκηση της αποκλειστικής αρμοδιότητας της Κοινότητας στον τομέα αυτό. Στο πλαίσιο αυτό και προκειμένου να διασφαλιστεί η τήρηση της κατανομής των αρμοδιοτήτων μεταξύ της Κοινότητας και των κρατών μελών που καθορίζεται από τη Συνθήκη, η Επιτροπή προτείνει στο Συμβούλιο να επιτρέψει στα κράτη μέλη να επικυρώσουν τη σύμβαση του 2006 προς το συμφέρον της Κοινότητας. |
French: 110 | Motifs et objectifs de la proposition La convention du travail maritime consolidée de l'Organisation internationale du travail (ci-après dénommée «OIT») a été adoptée le 23 février 2006 lors de la 94e session maritime de la Conférence internationale du travail de l'OIT organisée à Genève par le conseil d'administration du Bureau international du travail (ci-après dénommée «Convention de 2006»). En janvier 2001, l'OIT a entrepris de consolider et d’actualiser les normes maritimes contenues dans les conventions et recommandations actuelles afin que la Conférence de l’organisation n'adopte qu'un seul instrument, à savoir la convention du travail maritime consolidée. Cette convention vise à établir, pour l’ensemble du secteur, des normes internationales minimales qui soient à la fois simples, claires, cohérentes, acceptables et applicables, afin d'ébaucher un code du travail maritime. Il est apparu nécessaire, en raison de la désaffection à l’égard du métier de marin et du facteur humain dans les accidents maritimes, de redéfinir les normes sociales en vigueur. L'industrie maritime emploie plus de 1,2 million de gens de mer dans le monde et cette activité est essentielle pour l’économie mondiale puisqu'elle assure 90 % des échanges commerciaux. La convention de 2006 vise principalement à instaurer et maintenir, par la promotion de conditions de vie et de travail décentes pour les gens de mer et de conditions de concurrence plus justes au niveau international, des règles du jeu équitables dans le secteur maritime et pallier ainsi le faible taux de ratification de nombreuses conventions dans ce secteur. La cohérence et la compatibilité entre les dispositions de l'OIT et l'acquis communautaire ont fait l'objet d'un suivi coordonné au niveau de l'Union européenne. Cette démarche s'est révélée particulièrement utile pour certains domaines de la convention relevant de la compétence communautaire exclusive, c'est-à-dire la coordination des régimes de sécurité sociale, qui découle du règlement n° 1408/71/CEE du 14 juin 1971 relatif à l'application des régimes de sécurité sociale aux travailleurs salariés et à leur famille qui se déplacent à l'intérieur de la Communauté, adopté sur la base de l'article 42 du traité CE. Ce règlement a été remplacé par le règlement n° 883/2004/CE et son application étendue aux ressortissants de pays tiers par le règlement n° 859/2003. L'article 13, paragraphe 2, point c) et l'article 14, point b), du règlement n° 1408/71/CEE établissent des dispositions particulières pour les gens de mer. Le règlement n° 859/2003 du 1er juin 2003 définit les règles applicables aux ressortissants des pays tiers, auxquels il confère la même couverture sociale qu'aux ressortissants européens lors de leur déplacement dans l'Union européenne. Aux termes de la convention de l'OIT, l'État du pavillon et l'État de résidence se partagent la responsabilité de la couverture sociale selon les domaines, tandis qu'en vertu du droit communautaire, l'État du pavillon est, par principe, désigné comme le pays dont la législation en matière de sécurité sociale s'applique conformément aux règlements n° 1408/71/CEE et n° 883/2004/CE. Afin de régler les conflits juridiques potentiels entre la convention de 2006 et l'acquis communautaire en matière de coordination des régimes de sécurité sociale, une clause de sauvegarde a été incluse dans le texte lors de la conférence technique maritime préparatoire à Genève (du 13 au 24 septembre 2004). Cette clause doit préserver et garantir la prééminence du droit communautaire sur la coordination des régimes de sécurité sociale en cas de divergence sur ce point entre la convention et les règles communautaires. En fait, selon la jurisprudence AETR de la Cour de justice concernant les compétences externes, les États membres ne peuvent plus ratifier de leur propre initiative la convention de 2006, car ses dispositions sur la coordination des régimes de sécurité sociale affectent l'exercice de la compétence exclusive de la Communauté dans ce domaine. Dans ce contexte et afin de respecter le partage des compétences prévu par le traité entre la Communauté et les États membres, la Commission propose au Conseil d'autoriser les États membres à ratifier la convention de 2006 dans l'intérêt de la Communauté. |