user
வினா:


இந்தியாவில் எத்தனை மாநிலங்கள் உள்ளன?


assistant
விடை:

இந்தியப் பேரரசு என்பது பல்வேறு ஏகாதிபத்திய பிரிவுகள் மற்றும் பல்வேறு சுயாட்சியின் மாநிலங்கள் மற்றும் பிரதேசங்களைக் கொண்ட மிகவும் சிக்கலான அரசியல் அமைப்பாகும். 1876 இல் நிறுவப்பட்ட நேரத்தில், இது 584 மாநிலங்கள் மற்றும் மகுடத்தின் நேரடியாக ஆளப்பட்ட பிரதேசங்களால் ஆனது. முழு சாம்ராஜ்யமும் மாகாணங்கள் மற்றும் முகவர் நிலையங்களாக பிரிக்கப்பட்டது.
இந்தியாவின் பேரரசரின் நேரடி ஆட்சியின் கீழ் ஒரு மாகாணம் (இவர் ஐக்கிய இராச்சியம் மற்றும் டொமினியன்களின் மன்னராகவும் இருந்தார்) மற்றும் ஒரு சில சிறிய மாநிலங்களைக் கொண்டிருந்தது, பேரரசரின் மேலாதிக்கத்தின் கீழ் இந்திய இளவரசர்களால் ஆளப்பட்டது. ஒரு ஆளுநர் அல்லது லெப்டினன்ட்-கவர்னர் அந்த மாகாணத்திற்கு பேரரசரின் பிரதிநிதியாகவும், மாகாணத்தில் நேரடியாக ஆளப்படும் பிரதேசங்களின் அரசாங்கத்தின் தலைவராகவும் செயல்பட்டார். ஆளுநர் அல்லது லெப்டினன்ட்-கவர்னர் மாகாணத்தில் உள்ள மாநிலங்களுக்கு பேரரசரின் பிரதிநிதியாகவும் பணியாற்றினார். லெப்டினன்ட்-கவர்னர்ஷிப்களில் முதல் மூன்று பகுதிகள் மற்ற அதிகாரங்களிலிருந்து இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட பிரதேசங்களாகும், மேலும் அவற்றின் சொந்த தனி மாகாணங்களாக மாற்றப்படுவதற்கு முன்பு முன்னாள் பெங்கால் பிரசிடென்சியால் தற்காலிகமாக நிர்வகிக்கப்பட்டது. ஆக்ரா மற்றும் வங்காளம் இன்னும் நீதி மற்றும் சட்ட நோக்கங்களுக்காக செயல்படாத பெங்கால் பிரசிடென்சியின் டி ஜூர் பகுதிகளாக கருதப்பட்டன. ஆக்ரா இறுதியாக 1878 இல் பிரிக்கப்பட்டு இணைக்கப்பட்டது. வங்காள பிரசிடென்சி 1912 இல் மீண்டும் ஆளுநராக நிறுவப்பட்டது. இந்த மாகாணங்கள் அனைத்தும் இந்திய கவுன்சில் சட்டங்கள் மற்றும் இந்திய உயர் நீதிமன்றங்கள் சட்டங்களால் நிறுவப்பட்ட உயர் நீதிமன்றங்கள் மூலம் நிறுவப்பட்ட தங்கள் சொந்த சட்டமன்றங்களைக் கொண்டிருந்தன. இந்தச் சட்டமன்றங்களால் இயற்றப்பட்ட சட்டங்களுக்கு, பேரரசரின் பிரதிநிதியாகச் செயல்பட்ட இந்தியாவின் கவர்னர் ஜெனரல் மற்றும் மாகாணத்தின் ஆளுநர் அல்லது லெப்டினன்ட்-கவர்னர் ஆகியோரின் இரட்டை ஏற்றம் தேவைப்பட்டது.

1912 இல் மூன்று கவர்னர் மாகாணங்கள் இருந்தன, அவை ஒரு காலத்தில் ஜனாதிபதிகளால் ஆளப்பட்ட வரலாற்று நினைவுச்சின்னமாக "பிரசிடென்சிஸ்" பாணியில் இருந்தன. இவை எல்லாம்:
பம்பாய்
மெட்ராஸ் (அதிகாரப்பூர்வமாக செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையின் பிரசிடென்சி)
வங்காளம் (1912 முதல்)
1905 இல் ஆறு லெப்டினன்ட்-கவர்னர் மாகாணங்கள் இருந்தன. அவை:
பர்மா
பஞ்சாப்
மத்திய மாகாணங்கள்
வங்காளம் (1912 வரை)
கிழக்கு வங்காளம் மற்றும் அசாம் (1905-1912)
ஆக்ரா மற்றும் ஊத்
வடமேற்கு மாகாணங்கள் மற்றும் ஊத் (1878-1902)
ஆக்ரா மற்றும் அவுத் ஐக்கிய மாகாணங்கள் (1902–1935)
இவை தவிர, நியமிக்கப்பட்ட தலைமை ஆணையர்கள் மூலம் இந்திய அரசாங்கத்தால் நேரடியாக ஆளப்படும் சில பிரதேசங்கள் இருந்தன. இவை இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட முன்னாள் சுதந்திர மாநிலங்கள் மற்றும் உச்ச அரசாங்கத்தால் நேரடியாக ஆளப்பட்டது.

மூன்று தலைமை ஆணையர் மாகாணங்கள் இருந்தன. இவற்றுக்கு சட்டமன்றமோ, உயர் நீதிமன்றமோ இல்லை. இவை எல்லாம்:
அஜ்மீர்-மேர்வாரா
கூர்க்
ஊத் (1878 வரை)
டெல்லி (1911 முதல், இந்தியாவின் தலைநகரம்)
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் உள்ள பெரும்பான்மையான இந்திய மாநிலங்கள், ஏகாதிபத்தியப் பிரிவுகளின் அடிப்படையில், மாகாணங்களுக்குள் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டன. இருப்பினும், ஒரு நல்ல அளவு மாநிலங்கள் ஏஜென்சிகள் (அல்லது குடியிருப்புகள்) எனப்படும் ஏகாதிபத்திய கட்டமைப்புகளாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டன. கவர்னர் ஜெனரலுக்கான ஒரு முகவர் (ஏஜிஜி) ஏஜென்சியில் உள்ள அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் பேரரசரின் பிரதிநிதியாக செயல்பட்டார்.

பேரரசு நிறுவப்பட்ட நேரத்தில், இரண்டு ஏஜென்சிகள் மட்டுமே இருந்தன:
ராஜ்புதானா
மத்திய இந்தியா
கூடுதலாக, இந்த ராஜ்யங்கள் ஒரு மாகாணத்தின் அல்லது ஒரு நிறுவனத்தின் ஒரு பகுதியாக இல்லை மற்றும் பேரரசருடன் நேரடி உறவுகளைக் கொண்டிருந்தன:
காஷ்மீர் மற்றும் ஜம்மு
ஹைதராபாத் நிஜாமத்
மைசூர் இராச்சியம்
1919–1935
1919 ஆம் ஆண்டில், இந்தியாவின் நான்காவது அரசாங்கம் மகுடத்தால் இயற்றப்பட்டது. இது பல பெரிய மாற்றங்களைக் கண்டது. மாகாணங்களின் சட்டமன்றங்கள் பரிந்துரைக்கப்பட்டவை அல்லாமல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவை ஆக்கப்பட்டன. சில மாகாணங்களுக்கு இருசபை சட்டமன்றங்கள் வழங்கப்பட்டன. அனைத்து மாகாணங்களும் கவர்னர் பதவிகளாக உயர்த்தப்பட்டு அனைத்து லெப்டினன்ட் கவர்னர்களும் கவர்னர்களாக ஆக்கப்பட்டனர். பர்மாவுக்கு சிறப்பு அந்தஸ்து வழங்கப்பட்டு தன்னாட்சி மாகாணமாக மாற்றப்பட்டது.

இப்போது பத்து கவர்னர் மாகாணங்கள் உள்ளன. இவை எல்லாம்:
பம்பாய்
மெட்ராஸ்
வங்காளம்
பர்மா
பஞ்சாப்
மத்திய மாகாணங்கள் மற்றும் பெரார்
ஐக்கிய மாகாணங்கள்
வடமேற்கு எல்லைப்புற மாகாணம்
அசாம்
பீகார் மற்றும் ஒரிசா
நான்கு தலைமை ஆணையர் மாகாணங்கள் இருந்தன. அங்கு நிலை பெரும்பாலும் மாறாமல் இருந்தது. இவை எல்லாம்:
அஜ்மீர்-மேர்வாரா
கூர்க்
பலுசிஸ்தான்
டெல்லி
1920 ஆம் ஆண்டு ஜார்ஜ் வி பேரரசரால் இளவரசர்களின் அறை நிறுவப்பட்டது. இதன் முக்கிய விளைவுகளில் ஒன்று, மாகாணங்களின் மாநிலங்களில் இருந்து மேலும் பல ஏஜென்சிகளை உருவாக்கியது, இதனால் அவர்களுக்கு ஆளுநர்களுடன் இல்லாமல் பேரரசருடன் நேரடி உறவுகளை வழங்கியது.

இப்போது 8 ஏகாதிபத்திய நிறுவனங்கள் மற்றும் குடியிருப்புகள் இருந்தன. இவை எல்லாம்:
பஞ்சாப் மாநிலங்கள் (முன்னர் பஞ்சாப் மாகாணத்தின் ஒரு பகுதி)
மெட்ராஸ் ஸ்டேட்ஸ் (முன்னர் மெட்ராஸ் பிரசிடென்சியின் ஒரு பகுதி)
டெக்கான் ஸ்டேட்ஸ் ஏஜென்சி மற்றும் கோலாப்பூர் ரெசிடென்சி (முன்னர் பம்பாய் பிரசிடென்சியின் ஒரு பகுதி)
மேற்கு இந்தியா மற்றும் குஜராத் மாநிலங்கள் ஏஜென்சி மற்றும் பரோடா ரெசிடென்சி (முன்னர் பம்பாய் பிரசிடென்சியின் ஒரு பகுதி)
கிழக்கு மாநிலங்கள் (முன்னர் பெங்கால் பிரசிடென்சியின் ஒரு பகுதி, பீகார் மற்றும் ஒரிசா மாகாணம் மற்றும் மத்திய மாகாணங்கள்)
குவாலியர் ரெசிடென்சி (முன்னர் மத்திய இந்திய ஏஜென்சியின் ஒரு பகுதி)
ராஜ்புதானா
மத்திய இந்தியா
இது அனைத்து மாநிலங்களையும் மாகாணங்களிலிருந்து பிரித்து, முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட முகவர்களுடன் சேர்த்ததைக் கண்டது. இது அனைத்து மாகாணங்களும் நேரடி அரசாட்சியின் கீழ் மட்டுமே பிரதேசங்களைக் கொண்டு சென்றது.

இந்தியாவில் தற்போது மொத்தம் 28 மாநிலங்கள் மற்றும் 8 யூனியன் பிரதேசங்கள் உள்ளன.


இந்தியாவில் 28 மாநிலங்களும், தில்லி தேசிய தலைநகரப் பகுதி உள்ளிட்ட 8 நடுவண் அரசின் ஆட்சிப்பகுதிகளும் உள்ளன. அனைத்து மாநிலங்களிலும் மற்றும் ஒன்றியப் பகுதிகளில் பாண்டிச்சேரி, சம்மு காசுமீர், தில்லி தலைநகரப் பகுதி ஆகியவற்றிலும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அரசுகள் உள்ளன. ஏனைய ஒன்றியப் பகுதிகள் இந்திய அரசால் நியமிக்கப்படும் ஆளுநர்களைக் கொண்ட, குடியரசுத் தலைவரின் நேரடி ஆட்சிக்கு உட்பட்ட பகுதிகளாகும். 1956 ஆம் ஆண்டில், மாநிலங்கள் மீளமைப்புச் சட்டத்தின் கீழ் மொழிவாரி மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அதன் பின்னர், வட இந்தியப் பகுதிகளில் சில புதிய மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டது. மாநிலங்களும், ஒன்றியப் பகுதிகளும், மாவட்டங்கள் என்ற சிறிய நிருவாக அலகுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.


இந்தியாவில் 28 மாநிலங்களும், தில்லி தேசிய தலைநகரப் பகுதி உள்ளிட்ட 8 நடுவண் அரசின் ஆட்சிப்பகுதிகளும் உள்ளன. அனைத்து மாநிலங்களிலும் மற்றும் ஒன்றியப் பகுதிகளில் பாண்டிச்சேரி, சம்மு காசுமீர், தில்லி தலைநகரப் பகுதி ஆகியவற்றிலும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் அரசுகள் உள்ளன. ஏனைய ஒன்றியப் பகுதிகள் இந்திய அரசால் நியமிக்கப்படும் ஆளுநர்களைக் கொண்ட, குடியரசுத் தலைவரின் நேரடி ஆட்சிக்கு உட்பட்ட பகுதிகளாகும். 1956 ஆம் ஆண்டில், மாநிலங்கள் மீளமைப்புச் சட்டத்தின் கீழ் மொழிவாரி மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அதன் பின்னர், வட இந்தியப் பகுதிகளில் சில புதிய மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டது. மாநிலங்களும், ஒன்றியப் பகுதிகளும், மாவட்டங்கள் என்ற சிறிய நிருவாக அலகுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன.