user
ਸ਼ੇਖ ਚਿੱਲੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ-ਤਰਬੂਜ ਚੋਰ


assistant
ਸ਼ੇਖ ਚਿੱਲੀ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ.ਫਾਤਿਮਾ ਬੀਬੀ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਸ਼ੇਖ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤਰਬੂਜ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਘਰ ਲਿਆਉਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ.ਸ਼ੇਖ ਸਿਰਫ ਉਸੇ ਤਰਬੂਜ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ.ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੌਰਾਨ ਅੰਮੀ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਫਾਤਿਮਾ ਬੀਬੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਈ ਘੰਟੇ ਮਿਲਣ ਆਉਂਦੀ ਸੀ.ਅਤੇ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਅੰਮੀ ਫਾਤਿਮਾ ਬੀਬੀ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੇਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆਉਂਦੀ ਸੀ.ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਰਸੀਲੇ ਗੁਲਾਬ ਜਾਮੁਨ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ।ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੀਰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੇਲੇ.ਅੱਜ ਅੰਮੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਰਬੂਜ਼ ਮਿਲਿਆ.ਸ਼ੇਖ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਤਰਬੂਜ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੀ ਪਾਣੀ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ! ਅੰਮੀ ਨੂੰ ਤਰਬੂਜ ਦਾ ਭਾਰ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਲੱਗਿਆ,ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਫਾਤਿਮਾ ਬੀਬੀ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ.ਸ਼ੇਖ ਸਵੇਰੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਤਰਬੂਜ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਸੀ.ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਤਰਬੂਜ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਹੁਣ! ਤੁਰੰਤ! ਉਸ ਦਾ ਭੁੱਖਾ ਢਿੱਡ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਸ਼ੇਖ ਉੱਠਿਆ। ਅੰਮੀ ਹੁਣੇ ਹੀ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਸੀ.ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਸੁੰਨਸਾਨ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਫਾਤਿਮਾ ਬੀਬੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਵਿਹੜੇ ਦੀ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ,ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤਰਬੂਜ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਿਆ ਵੇਖਿਆ. ਤਰਬੂਜ਼ ਕੋਲੇ ਦੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਪਿਆ ਸੀ.ਉਹ ਤਰਬੂਜ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੁਰਨ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕੁਝ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਉੱਥੇ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ? ਘਰ ਖਾਲੀ ਸੀ। ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇੜਲੇ ਪਿੰਡ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ.ਕੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ? ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਤਾਲਾ ਕਿਉਂ ਸੀ ? ਸ਼ੇਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਆਉਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। 

"ਹੈਲੋ ਰਾਮ" ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ.ਉਹ ਅਵਾਜ਼ ਲੱਲਨ ਦੀ ਸੀ। ਸ਼ੇਖ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ. “ਮੈਂ ਉਸ ਮੂਰਖ ਸ਼ੇਖ ਚਿੱਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ! ਇਹ ਉਸਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੁਖਦੀਆਂ ਹਨ! ਅਤੇ ਹੁਣ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਟੁੱਟੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੁਆਰਾ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ''

"ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕੁਰਲਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰੋ!" ਇੱਕ ਦਬਵੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ. ਸ਼ੇਖ ਇਸ ਅਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦੋ ਆਦਮੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸ਼ੇਖ ਕੋਲੇ ਦੇ ਬੋਰੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਗਏ. ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਇਲੇ ਦੀਆਂ ਬੋਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੀਰ ਕੇ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ. ਲੱਲਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਅਜਨਬੀ ਵੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੇਖ ਨੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ. ਲੱਲਨ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

'ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਅਜਨਬੀ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ਆਓ ਜਲਦੀ ਮਾਲ ਵੰਡ ਦੇਈਏ. ''

ਜਦੋਂ ਅਜਨਬੀ ਬੋਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਰੀਬ ਸ਼ੇਖ ਬਹੁਤ ਡਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਅਜਨਬੀ ਨੇ ਲੱਲਨ ਤੋਂ ਬੈਗ ਖੋਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ. ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਗਲਾਸ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਚਾਨਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ. ਸ਼ੇਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ. ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਫਾਤਿਮਾ ਬੀਬੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਅੰਮੀ ਨੇ ਸ਼ੇਖ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ.ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਦੋ ਆਦਮੀ ਉਹ ਗਹਿਣੇ ਚੋਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ! “ਤੁਸੀਂ ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲਿਆ ਹੈ!” ਲੱਲਨ ਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਜਨਬੀ ਨੇ ਲੁੱਟ ਦਾ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। 

“ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ!” ਅਜਨਬੀ ਨੇ ਕੁਰਲਾਇਆ. "ਮੇਰੇ ਬਗੈਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ! ''

“ਇਹ ਘਰ ਭੂਤ -ਪ੍ਰੇਤ ਹੈ,” ਲੱਲਨ ਨੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਇਧਰ -ਉਧਰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਭੂਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ. "ਫਿਰ ਚਲੋ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਉ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਭੂਤ ਸਾਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇ!" ਅਜਨਬੀ ਹੱਸ ਪਿਆ. ਉਸਦੇ ਹਾਸੇ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰਾਈ ਸੀ। “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੁੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਰਬੂਜ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ!

ਅਜਨਬੀ ਨੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੌਥਾਈ ਹਿੱਸੇ ਭਰੇ. ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਜੇਬਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਕੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਗੜਬੜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਲੱਲਨ ਨੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਤਰਬੂਜ਼ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ.ਪਰ ਸ਼ੇਖ ਚਿੱਲੀ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਰਬੂਜ ਨੂੰ ਫੜ ਰਿਹਾ ਸੀ ! ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ੇਖ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲੱਲਨ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਈਆਂ, ਲੱਲਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ !

ਭੂਤ! ”ਉਸਨੇ ਬੁੜਬੁੜਾਇਆ "ਜ਼ਮੀਨ .. ਭੂਤ !

ਸ਼ੇਖ ਤਰਬੂਜ ਨੂੰ ਬੋਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੱਸ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਰਿਹਾ. ਦੋ ਕੋਲੇ ਅਚਾਨਕ ਪਲਟ ਗਏ ਅਤੇ ਲੱਲਨ ਅਤੇ ਅਜਨਬੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ. ਹੁਣ ਲੱਲਨ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। 

"ਭੂਤ?" ਉਸਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਿਆ। 

“ਭੂਤ!” ਇੱਕ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ੇਖ ਚਿੱਲੀ ਨੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। '' ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ! ਚਾਰ ਭੂਤ!

ਦੋ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਕੋਲੇ ਦੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਚੋਰ ਕੋਤਵਾਲੀ ਲੈ ਗਏ। ਲੱਲਨ ਅਜੇ ਵੀ ਬੁੜਬੁੜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ "ਭੂਤ! ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ! ”

ਇੱਕ ਗੁਆਂਢੀ ਫਾਤਿਮਾ ਬੀਬੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੱਕ ਲੁੱਟੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਲੋਕ ਸ਼ੇਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤਰਬੂਜ ਨਾਲ ਨਾਇਕ ਵਾਂਗ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਗਏ।