user
வினா:  
மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு யாருடைய காலத்தில் தவறாமல் பின்பற்றப்பட்டது?

கீழே உள்ள நான்கு விருப்பங்களிலிருந்து சிறந்த பதிலைத் தேர்ந்தெடுக்கவும்:
அ) அசோகர்
ஆ) குணாளன்
இ) பிந்துசாரன்
ஈ) மௌரியர்


assistant
விடை: ஈ) மௌரியர்.

மௌரியப் பேரரசு (பொ.ஊ.மு. 322 – பொ.ஊ.மு. 184) என்பது மகதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் இரும்புக் காலத்தில் புவியியல் ரீதியாக விரிவடைந்திருந்த ஒரு வரலாற்றுச் சக்தியாகும். இது பொ.ஊ.மு. 322இல் சந்திரகுப்த மௌரியரால் நிறுவப்பட்டது. பொ.ஊ.மு. 185 வரை நீடித்திருந்தது.
சிந்து கங்கைச் சமவெளியை வென்றதன் மூலம் மௌரியப் பேரரசானது மையப்படுத்தப்பட்டது. இதன் தலைநகரம் பாடலிபுத்திரத்தில் (தற்கால பட்னா) அமைந்திருந்தது. ஏகாதிபத்திய மையத்திற்கு வெளியே பேரரசின் புவியியல் விரிவானது பேரரசு முழுவதும் தெளித்தது போல் பரவியிருந்த ஆயுதம் கொண்ட நகரங்களைக் கட்டுப்படுத்திய இராணுவத் தளபதிகளின் விசுவாசத்தைச் சார்ந்திருந்தது.
அசோகரின் (அண். பொ.ஊ.மு. 268 - பொ.ஊ.மு. 232) ஆட்சியின் போது பேரரசானது குறுகிய காலத்திற்கு இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் முக்கிய நகர மையங்கள் மற்றும் நெடுஞ்சாலைக் குடியிருப்புகளைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது. தொலைதூரத் தென்னிந்தியாவில் இருந்த பகுதிகள் தவிர மற்ற பகுதிகளைக் கட்டுப்படுத்தியது. அசோகரின் ஆட்சிக் காலம் முடிந்து சுமார் 50 ஆண்டுகள் கழித்து இது வீழ்ச்சியடைய ஆரம்பித்தது. பிரகத்ரதரைப் புஷ்யமித்திர சுங்கன் அரசியல் கொலை செய்து மகதத்தில் சுங்கப் பேரரசை நிறுவியதற்குப் பிறகு பொ.ஊ.மு. 185இல் இப்பேரரசு கலைக்கப்பட்டது.

அர்த்தசாஸ்திரத்தின் ஆசிரியரும், தனது வழிகாட்டியுமான சாணக்கியரின் வழிகாட்டுதலில் சந்திரகுப்த மௌரியர் ஓர் இராணுவத்தைத் திரட்டினார். நந்தப் பேரரசை ஆட்சியில் இருந்து தூக்கி எறிந்தார். அண். பொ.ஊ.மு. 322இல் மௌரியப் பேரரசுக்கு அடித்தளத்தை நிறுவினார். பேரரசர் அலெக்சாந்தரால் ஏற்படுத்தப்பட்டிருந்த சத்ரப்புகளைத் தோற்கடித்ததன் மூலம் மேற்கு திசையில் நடு மற்றும் மேற்கு இந்தியா முழுவதும் தனது சக்தியைச் சந்திரகுப்தர் வேகமாக விரிவாக்கினார். பொ.ஊ.மு. 317 வாக்கில் வட இந்தியா முழுவதையும் இவரது பேரரசு கொண்டிருந்தது.
மௌரியப் பேரரசானது பிறகு, செலுக்கியர்-மௌரியர் போரின் போது ஒரு தியாடோச்சியும், செலூக்கியப் பேரரசை நிறுவியவருமான செலூக்கஸ் நிக்காத்தரைத் தோற்கடித்து, சிந்து ஆற்றுக்கு மேற்கே ஆப்கானித்தான் மற்றும் பலுச்சிசுத்தானம் ஆகிய நிலப்பரப்புகளைப் பெற்றது.

மௌரியர்களுக்குக் கீழ் உட்புற மற்றும் வெளிப்புற வணிகம், விவசாயம் மற்றும் பொருளாதாரச் செயல்கள் செழித்தன. தெற்கு ஆசியா முழுவதும் பரவின. ஓர் ஒருமைப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் திறமையான நிதி, நிர்வாக மற்றும் பாதுகாப்பு அமைப்பின் உருவாக்கம் காரணமாகச் செழித்தன. மௌரிய அரசமரபானது பாடலிபுத்திரத்திலிருந்து, தக்சசீலம் வரை பெரும் தலைநெடுஞ்சாலைக்கான ஒரு முன்னோடியைக் கட்டமைத்தது. கலிங்கப் போருக்குப் பிறகு அசோகருக்குக் கீழ் பேரரசானது கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டு கால மையப்படுத்தப்பட்ட ஆட்சியைக் கொண்டிருந்தது. அசோகர் பௌத்தத்தைத் தழுவியதும், பௌத்தத் தூதர்களுக்கு ஆதரவளித்ததும், பௌத்தமானது இலங்கை, வடமேற்கு இந்தியா, மற்றும் நடு ஆசியாவுக்கு விரிவடைவதற்குக் காரணமானது.

மௌரியக் காலத்தின் போது, தெற்காசியாவின் மக்கள் தொகையானது 1.5 கோடி முதல் 3 கோடி வரை என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
கலை, கட்டடக்கலை, கல்வெட்டுக்கள் மற்றும் உருவாக்கப்பட்ட நூல்கள் ஆகியவற்றில் வழக்கத்திற்கு மீறிய உருவாக்கத்தால் இப்பேரரசின் காலமானது குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால், கங்கைச் சமவெளியில் சாதி நிறுவப்பட்டது, இந்தியாவின் முதன்மையான இந்தோ ஆரிய மொழிகள் பேசும் பகுதிகளில் பெண்கள் உரிமை குறைந்தது ஆகியவற்றுக்கும் இக்காலம் குறிப்பிடப்படுகிறது.
தொல்லியல் ரீதியாகத் தெற்காசியாவில் மௌரியரின் ஆட்சிக் காலமானது வடக்கின் மெருகூட்டப்பட்ட கருப்பு மட்பாண்டப் பண்பாட்டுக் காலத்தின் கீழ் வருகிறது. அர்த்தசாஸ்திரமும், அசோகரின் கல்வெட்டுகளும் மௌரியக் காலம் குறித்த முதன்மையான எழுத்துப் பதியப்பட்ட ஆதாரங்கள் ஆகும். இந்தியாவின் தேசியச் சின்னமாகச் சாரநாத்தில் உள்ள சிங்கத் தூபி உள்ளது.
அர்த்தசாஸ்திரமும், மெகஸ்தெனெஸின் பதிவுகளும் மௌரியப் பேரரசானது அதன் நகரங்களை நிர்வகிப்பதற்காக உருவாக்கிய நுணுக்க விவரங்களையுடைய நகர அமைப்பைப் பற்றி, பாடலிபுத்திரத்தை விளக்கும் போது குறிப்பிடுகின்றன. 
நகர அவையானது 30 ஆணையர்களைக் கொண்டிருந்தது. அது ஆறு குழுக்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு இருந்தது. இவை நகரத்தை நிர்வகித்தன. முதல் குழுவானது சம்பளங்களை நிர்ணயித்தும், பொருட்களைக் கொடுப்பதையும் கவனித்துக் கொண்டது. இரண்டாவது குழுவானது அயல்நாட்டு முக்கியஸ்தர்கள், பயணிகள் மற்றும் வணிகர்களுக்குத் தேவையான முன்னேற்பாடுகளைச் செய்தது. மூன்றாவது குழுவானது நூல் பதிவுகள் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ பதிவேடுகளைக் கவனித்துக்கொண்டது. நான்காவது குழுவானது உற்பத்திப் பொருட்கள் மற்றும் பொருட்களின் விற்பனையைக் கவனித்துக் கொண்டது. ஐந்தாவது குழுவானது வணிகத்தை ஒழுங்குபடுத்துதல், உரிமம் வழங்குதல், எடைகள் மற்றும் அளவீடுகளைச் சரிபார்த்தல் ஆகியவற்றைச் செய்தது. ஆறாவது குழுவானது விற்பனை வரிகளை வசூலித்தது. தக்சசீலம் போன்ற சில நகரங்கள் தங்களது சொந்த நாணயங்களை வெளியிடும் தன்னாட்சியைக் கொண்டிருந்தன. சாலைகளைப் பராமரித்தல், சாலைகள், பொதுக் கட்டடங்கள், சந்தைகள், மருத்துவமனைகள், கல்வி நிலையங்கள் போன்ற பொது நலப் பணிகளை கவனித்துக் கொள்ள நகர அவையானது அதிகாரிகளைக் கொண்டிருந்தது.
கிராமத்தின் அதிகாரப்பூர்வத் தலைவராக கிராமிகரும், பட்டணங்களில் நகரிகரும் பணி புரிந்தனர்.[108] நகர அவையானது சில நீதித்துறை அதிகாரங்களையும் கொண்டிருந்தது. மௌரிய நிர்வாகத்தில் மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பு நடத்துவது என்பது ஒரு வழக்கமான நிகழ்வாக இருந்தது. வணிகர்கள், விவசாயிகள், கொல்லர்கள், குயவர்கள், தச்சர்கள் மற்றும் மேலும் கால்நடைகள் போன்ற மௌரியப் பேரரசில் இருந்த பல்வேறுபட்ட மக்களின் தரநிலைகளை வரிசைப்படுத்தும் பொறுப்பானது கிராம அதிகாரிகள் (கிராமிகர்கள்) மற்றும் நகர அதிகாரிகள் (நகரிகர்கள்) ஆகியோரிடம், பெரும்பாலும் வரி விதிக்கும் தேவைகளுக்காக வழங்கப்பட்டிருந்தது.
இந்தப் பணிகள் சாதிகளாக ஒன்றாகச் சேர்க்கப்பட்டிருந்தன. இது இந்திய சமூகத்தின் ஒரு அம்சமாக உள்ளது. இன்றும் இந்திய அரசியலில் இந்நிகழ்வு தொடர்ந்து தாக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டுள்ளது.
1948 ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு குறித்து சட்டம் இயற்றப்பட்டது. சுதந்திரம் அடைந்த பின், முதல் முறையாக கடந்த 1951 ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. அப்போது முப்பத்தாறு கோடியே பத்து இலட்சத்து எண்பத்து எட்டாயிரத்து தொன்னூறு. சந்திரகுப்த மெளரியர் காலத்தில் போருக்காக நாட்டில் உள்ள இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை கணக்கெடுத்ததாக கூறப்படுகிறது. இந்தியாவின் முதல் முழுமையான மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு 1830 ஆம் ஆண்டில் ஹென்றி வால்டர் டக்காவில் (இப்போது டாக்கா) நடத்தப்பட்டது. இந்த மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பில் பாலினம், வயதுவாரியாக, வீடுகளின் புள்ளிவிவரங்கள் சேகரிக்கப்பட்டன.