user
கேள்வி : 

பிரெஞ்சு கிழக்கிந்திய வணிகக் குழுவை நிறுவியவர்?
 	
1. பிராஸா
2. பதினாறாம் லூயி
3. கால்பர்ட்
4. பதினான்காம் லூயி


assistant
3. கால்பர்ட்

பிரெஞ்சு கிழக்கு இந்தியா நிறுவனம் பற்றி...

பிரெஞ்சு கிழக்கிந்திய நிறுவனம்  1664 ஆம் ஆண்டில் லூயிஸ் இன் அரச ஆணைப்படி அவரது நிதியமைச்சர் ஜீன்-பாப்டிஸ்ட் கோல்பர்ட்டின் வலுவான வற்புறுத்தலின் பேரில் ஏகபோகமாக நிறுவப்பட்டது. ராஜா அதன் மிகப்பெரிய முதலீட்டாளராக இருந்தார், மேலும் கிரீடம் நிறுவனத்தை திறம்பட கட்டுப்படுத்தியது. ஒரு சாதகமற்ற பேரழிவு தொடக்கத்திற்குப் பிறகு, அது இறுதியில் மிதமான வெற்றியாகவும் லாபகரமாகவும் மாறியது, ஆனால் எப்போதும் குறைவான மூலதனம் மற்றும் கருவூலத்திலிருந்து கடன்களைச் சார்ந்தது.

பிரெஞ்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் ஸ்தாபனம், பிரான்சின் பொருளாதாரத்தை சீரமைக்கும் கோல்பெர்ட்டின் லட்சிய பணியின் ஒரு பகுதியாகும். அதன் ஸ்தாபகமானது 1642 ஆம் ஆண்டில் கார்டினல் ரிச்செலியூவால் தொடங்கப்பட்டதிலிருந்து ஏகபோகத்தை அகற்றுவதைக் குறிக்கிறது. Richelieu இன் நிறுவனம் மடகாஸ்கரின் காலனித்துவத்தில் சிக்கிக்கொண்டது, அது இந்தியாவிற்கு கடல் பாதைகளில் ஒரு அவசியமான வழி நிலையமாகக் கண்டது. இதன் விளைவாக, சிறந்த இந்திய பட்டுகள் மற்றும் பருத்தி பொருட்களுக்கான தேவையை பூர்த்தி செய்ய முடியவில்லை, மேலும் கணிசமான சந்தைப் பங்கு "வெளிநாட்டு வணிகங்களால்" எடுக்கப்பட்டது. கோல்பர்ட், ஒரு வணிகர், வர்த்தக நிலுவையைச் செலுத்தத் தேவையான செல்வத்தின் நிலையான ஏற்றுமதியைத் தடுக்காவிட்டால், மெதுவாக்க விரும்பினார். அந்த நேரத்தில், மற்ற கூட்டு பங்கு நிறுவனங்கள், முக்கியமாக ஆங்கிலம் மற்றும் டச்சு கிழக்கிந்திய நிறுவனங்கள் இறக்குமதி செய்த ஜவுளி மற்றும் மசாலாப் பொருட்களில் 30 சதவீதத்தை பிரெஞ்சு சந்தை கொள்முதல் செய்ததாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

மடகாஸ்கர், இரண்டு அருகிலுள்ள தீவுகள் (ரீயூனியன் மற்றும் மொரிஷியஸ்) மற்றும் இந்தியா, இலங்கை மற்றும் இந்தோனேசியாவில் உள்ள வர்த்தக மையங்களின் காலனித்துவத்தின் பொறுப்பைக் கொடுத்து, கோல்பெர்ட்டின் நிறுவனத்திற்கு கேப் ஆஃப் குட் ஹோப்பின் கிழக்கே வர்த்தகத்தின் ஐம்பது ஆண்டு ஏகபோக உரிமை வழங்கப்பட்டது. துரதிருஷ்டவசமாக, பிரெஞ்சு வணிகர்களின் ஆரம்ப எதிர்வினை மந்தமாக இருந்தது; திட்டமிடப்பட்ட 15 மில்லியன் லிவர்களில், வெறும் எட்டு மில்லியனுக்கும் அதிகமான லிவர்ஸ் (ராஜாவிடமிருந்து மூன்று மில்லியன்) திரட்டப்பட்டது. கோல்பெர்ட்டின் நிறுவனம் கிட்டத்தட்ட எப்பொழுதும் மூலதனம் குறைவாகவே இருந்தது மற்றும் சீசன் முதல் சீசன் வரை செயல்பட பணம் கடன் வாங்க வேண்டியிருந்தது.

பணியாளர்கள் இரண்டாவது பிரச்சனை, டச்சுக்காரர்களிடையே ஆட்சேர்ப்பு மூலம் தீர்க்கப்பட்டது. டச்சுக்காரர்கள் கடினமான கடற்படையினர் மற்றும் திறமையான கப்பல் ஓட்டுபவர்கள். மசாலா வர்த்தகத்தில் அந்நாடு ஏகபோகமாக இருந்தபோது டச்சுக்காரர்கள் போர்த்துகீசிய கப்பல்களில் பணியாளர்களாக இருந்தனர். டச்சுக் குழுவினர் மொலுக்காக்களுக்குச் செல்வது எப்படி என்பதைக் கற்றுக்கொண்டவுடன், அவர்கள் தாங்களாகவே வியாபாரத்தில் இறங்கினார்கள். 1664 வாக்கில் அனுபவம் வாய்ந்த டச்சு கேப்டன்கள் மற்றும் மாலுமிகள் இருந்தனர். மூன்றாவது தடையாக போதுமான கப்பல்கள் இல்லாதது, எனவே கோல்பெர்ட் அட்லாண்டிக் கடற்கரையில் லோரியண்ட் என்று பெயரிடப்பட்ட ஒரு துறைமுகத்தையும் கப்பல் தளத்தையும் நிறுவினார்.

நிறுவனம் டச்சு கிழக்கிந்திய நிறுவனத்திடம் இருந்து கடுமையான போட்டியை எதிர்கொண்டது, இது பிரெஞ்சு வணிகக் கடற்படையை துன்புறுத்தியது மற்றும் எப்போதாவது சரக்குகளை பறிமுதல் செய்தது. பிரெஞ்சு வணிகர்களின் ஆதரவு ஒருபோதும் உற்சாகமாக இல்லை, ஏனெனில் அவர்கள் கடுமையான அரச கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்பட்டனர். மேலும், 1683ல் கோல்பெர்ட் மற்றும் 1690ல் அவரது மகன் மார்க்விஸ் டி சீக்னெலே இறந்த பிறகு நிறுவனத்தின் நிர்வாகம் சீர்குலைந்தது. ஆரம்ப பயணங்கள் வணிகரீதியாக மிகவும் பேரழிவை ஏற்படுத்தியதால், இழப்புகளின் அளவை மறைக்க கோல்பர்ட் பொய்களை நாட வேண்டியிருந்தது. அதிக மூலதனம்.

இருப்பினும் இந்தியாவில் விவகாரங்கள் சிறப்பாக இருந்தன. பிரான்சுவா மார்ட்டின், டச்சுக்காரர்கள் மற்றும் சான் தோமில் உள்ள கோல்கொண்டாவின் குத்ப்ஷா (ராஜா) ஆகியோரால் பிரெஞ்சு தோல்விக்குப் பிறகு 1674 இல் பாண்டிச்சேரியை நிறுவினார். பாண்டிச்சேரி பிரெஞ்சு இந்தியாவின் மையமாக மாறியது, இது கோரமண்டல் கடற்கரையில் தெற்கே 85 மைல் (137 கிமீ) தொலைவில் இருந்தது. செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையில் (மெட்ராஸ், இப்போது சென்னை) ஆங்கில கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் வர்த்தக மையத்தில் இருந்து. துறைமுக வசதிகள் சிரமமாக இருந்தபோதிலும், பாண்டிச்சேரியின் வணிக நம்பகத்தன்மை, அருகிலுள்ள கிராம குடிசைத் தொழில்களால் உற்பத்தி செய்யப்படும் பட்டு மற்றும் பருத்தி ஜவுளிகள், காலிகோக்கள் மற்றும் மஸ்லின்களின் கிடைக்கும் தன்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. லாபகரமான வணிக நடவடிக்கை டச்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் பொறாமை கவனத்தை ஈர்த்தது, இது 1693 இல் பிரெஞ்சுக்காரர்களை விரட்டியது. மடகாஸ்கர் மற்றும் தாய்லாந்தில் தோல்வியுற்ற சாகசங்களால் பற்றாக்குறையை எதிர்கொண்ட  உதவியற்ற நிலையில் இருந்தது. பிரான்சில் தங்கியிருந்து, ராஜா மற்றும் நிறுவனத்தால் அவரை அன்புடன் வரவேற்ற பிறகு, மார்ட்டின் மூன்றாவது முறையாக பாண்டிச்சேரியின் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டார் மற்றும் சூரத், சந்திரநகர், கோழிக்கோடு, டாக்கா, பாட்னா, காசிம்பஜார், பாலசோர் மற்றும் ஜோக்டியாவில் உள்ள அனைத்து பிரெஞ்சு தொழிற்சாலைகளின் இயக்குநராகவும் நியமிக்கப்பட்டார். . அவர் 1706 இல் இறக்கும் வரை பிரெஞ்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் இந்திய தலைநகரான பாண்டிச்சேரியில் இருந்தார்.

1713 ஆம் ஆண்டு உட்ரெக்ட் உடன்படிக்கையுடன், டச்சு கிழக்கிந்திய நிறுவனம் இந்தோனேசியாவிற்கு பின்வாங்கியது, இங்கிலாந்தையும் பிரான்சையும் இந்தியாவில் ஒரே போட்டியாளர்களாக விட்டுச் சென்றது, அவர்களின் போட்டி அடுத்த நூறு ஆண்டுகளுக்கு ஐரோப்பிய விவகாரங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதாக இருந்தது.