user
வினா:
கீதகோவிந்தம் என்னும் நூலை எழுதியவர் யார்?

அ. ஜெயசந்திரன்

ஆ. ஜெயசேனர்

இ. ஹரிசேனர்

ஈ. எவருமில்லை


assistant
விடை:

கீத கோவிந்தம்  பன்னிரண்டு அத்தியாயங்களைக் கொண்ட ஒரு காவியம் ஆகும். இதனை  12ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஜெயதேவர் என்பவர் இயற்றினார்.

குறிப்பு:

 கீதகோவிந்தம் 

 "என் பக்தர்கள் எங்கே என்னை பற்றி பாடுகிறாரகிலோ, எங்கே திவ்ய நாம சங்கீர்த்தனம்  செய்கிறார்களோ, அங்கே நான் இருப்பேன்" - கண்ண பரமாத்மா   உலகெங்கிலும்  நடைபெற்றுவரும்  ஸம்ப்ரதாய  பஜனைகளில் ஜெயதேவர் எழுதிய அஷ்டபதி பாடல்கள் முக்கிய அங்கமாக விளங்குகிறது என்றால் மிகை இல்லை. 


ஜெயதேவராது  இயற்பெயர் :   ஜெயதேவ கோஸ்வாமி. சமஸ்கிருத மொழி வல்லுனர்.  ஒடிசா மாநிலத்திலுள்ள குர்தா மாவட்டத்து பிராச்சி பள்ளத்தாக்கில் அமைந்துள்ள கெந்துளி சாசன என்ற இடத்தில பிறந்ததாக கூறப்படுகிறது. இவர் பத்மாவதியை திருமணம் புரிந்துள்ளார். லிங்கராஜ் கோவில், மதுகேசுவர் கோவில் மற்றும் சிம்மாசலம் கோவில்களில் அண்மையில் கண்டறிந்த கல்வெட்டுக்களிலிருந்து ஜெயதேவரின் வாழ்க்கையைக் குறித்த சில தகவல்கள் கிடைத்துள்ளன. இவற்றில் ஜெயதேவர் கூர்ம்படகாவில் ஆசிரியப்பணியாற்றியதைப் பகர்கின்றன.  ஒடிசாவிற்கு வெளியே ஜெயதேவரைக் குறித்த குறிப்புகள் பிருத்திவிராச் சௌகான்அரசவைக் கவிஞராக இருந்த சாந்த் பர்தாய் பாடல்களில் அங்கங்கே விரவி  உள்ளன. 

கி. பி.  1201இல் ராசா சாரங்கதேவர் கல்வெட்டுக்களிலிருந்தும்   கீத கோவிந்தம் இயற்றப்பட்ட சிறிது காலத்திலேயே இந்தியா முழுமையும் அது பரவலாக அறியப்பட்டது எனவும் தெரிய வருகிறது. பூரியிலுள்ள ஜெகன்னாதர் கோயிலில்  கீத கோவிந்த நிகழ்ச்சி நடைபெற்று வந்திருக்கலாம் எனவும், சைதன்யர் பூரி வந்தபோது கெந்துல் சாசன் சென்று ஜெயதேவரை வணங்கியதாகவும் கீத கோவிந்தத்திலிருந்து சில கீர்த்தனைகளைப் பாடியதாகவும் அறியப்படுகிறது.

பூரி ஜகந்நாதர் ஆலயத்தில்,  ஜயதேவர் பாட அவர் மனைவி பத்மாவதி ஆடியதாகவும், ஆடலும் பாடலும் தத்துவதுடன் கூடியனவாக அமைந்தன என்றும் தெரிகிறது. . பகவான் நாத வடிவினன். ஒலிக்கு அனுகூலமான காற்று வடிவமானவள் பராசக்தி. இந்த தத்துவமே ராதாகிருஷ்ண ஸ்வரூபமாகத் தோன்றி பக்தரின் உள்ளம் பக்குவமாவதற்காகப் பல லீலைகளக் செய்தது... மஹாபாரதத்தை எழுதிய  வேதவ்யாஸர் தமது 18 புராணங்களின் மூலமாகப் பல அறிய பொக்கிஷமான   தத்துவங்களை நமக்கு ஈந்துள்ளார்.  அவைகளில் பத்தாவதான ப்ரம்மவைவர்த்தம் எனும் புராணத்தில் ஸ்ரீராதாக்ருஷ்ண வரலாற்றை வரைந்துள்ளார்  க்ருக  சம்ஹிதையிலும் இதைப்  பற்றி பக்தி ரசம் சொட்ட சொட்ட அரிய தத்துவங்களுடன்  கூறப்பட்டுள்ளது.அஷ்டபதி பாடல்கள் மேற்கண்ட இரண்டு நூல்களை ப்ராஹ்மணங்களாக கொண்டே எழுதப்பட்டுள்ள ன.  

1200 ஆம் ஆண்டுகளில் வாழ்ந்த ஜெயதேவர் இக்காவியத்தை எழுதும்பொழுது சங்கீதம், ஆடல், பக்தி ஆகிய அறுபத்தி நான்கு உபச்சாரங்களில் சில சில அம்சங்களை ஒருங்கே அமைத்துள்ளார். ஆடல் பாடல் இரண்டும் இறைவனுக்கு பூஜை சமயத்தில் சமர்ப்பிக்கும் சம யத்தில்  அறுபத்து நான்கு உபசாரங்களில் சேர்ந்தவை. உபசாரம் ஒவ்வொன்றும் நம்மிடம் பகவானுக்குக் கருணை உண்டாக்கும் காவியம், கோவிந்தன் பற்றிய கீதம், ஆடல்களுக்கேற்றபடி எட்டு பாதங்கள் அமைக்கப்பட்டிருப்பதால் அஷ்டபதி என்று பக்தியுடன்  அழைக்கப்படுகிறது. தொடக்கத்திலும் இறுதியிலும் உள்ள பாடல்களுக்கு வலு சேர்க்கும் வண்ணம் பற்பல ஸ்லோகங்களை உள்ளடக்கியது கீத கோவிந்தம் இவை எல்லாவற்றுக்கும் சிகரம் வைத்தாற்போல், அஷ்டபதிகளுக்கு அலங்காரம் சேர்க்கும் வண்ணம் பலரும் கேட்கவும், புரிந்து கொண்டு பாடவும், ஒவ்வொரு ராகம் மற்றும் தாளத்தில் இவற்றை புனைந்துள்ளார் ஜெயதேவர்.  

பதங்களை(பதங்களின் சாகித்தியம் வெளிப்படையாகச் சிருங்காரக் கருத்தைக்  கொடுப்பினும்) சற்றே ஆழமாக நோக்கினால் பெரிய தத்துவம் அடங்கியிருக்கும். அதாவது நாயகன், நாயகி, சகி என்னும் மூவரில் நாயகன் பரமாத்மா ஆகிய கடவுளையும், நாயகி ஜீவாத்மாவாகிய மனிதனையும், சகி ஜீவாத்மாவை பரமாத்மாவிடம் சேர்க்கும் ஞான குருவையும் குறிக்கும்.  

சிருங்காரத்தின் அதி தேவதையாக சித்தரிக்கப்படும் கிருஷ்ணனை நாயகனாகக் கொண்டு அதிக பதங்கள் இயற்றப்பட்டுள்ளன. சில பதங்களில் பழமொழிகள், இராகங்களின் பெயர்கள், மருந்துகளின் பெயர்கள், ஆபரணங்களின் பெயர்கள் முதலியனவும் காணப்படுகின்றன.  பதங்களை இயற்றுவதற்கு அலங்கார சாஸ்திர ஞானமும், கவித்துவமும், இராக ரஸ உணர்ச்சியும் இருப்பது மிக அவசியம். பதங்களில் சந்தோஷம், சலிப்பு, துக்கம் முதலிய உணர்ச்சிகளைக் கொண்டு சாகித்தியம் அமைந்திருக்கும். இத்தகைய அனைத்து காம்பினேஷனை கலந்து  நமக்கு பக்தி ரசமாக ஈந்துள்ளார்  ஜெயதேவர்.  

ஒவ்வொரு ஸர்க்கத்திற்கும் அவர் வைத்த பெயர் மிக அருமையானவை. அர்த்த புஷ்டி நிறைந்தவை. அருள் சுரப்பவை. எடுத்துக்காட்டாக,   1.      ஸாமோத தாமோதரன்: உரலோடு கட்டிய தாய்க்கும் ஆனந்தம் அளிப்பவர். 2.      ஸாகாங்க்ஷ புண்டரீகாக்ஷன்: தன்னை நாடி பக்தர் வருவார்களா என விசாலமான கண்களால் பார்ப்பவன்.   இந்தப் பொருள் பொருந்திய பெயர்களே, இவரது அஷ்டபதி பாடல்களின் கருத்துக்களை நமக்கு நன்கு உரைக்கின்றன. இடர்கள் சேராத பேரின்பமே   மோக்ஷம். அந்த ஆனந்தத்தின் நீர் திவலைகளே மற்ற ஆனந்தங்கள்.  

கீதகோவிந்தத்தில்,ஜெயதேவர் எழுதத் தயங்கிய பகுதியை, அவருடைய வடிவிலே வந்த கிருஷ்ணரே எழுதினார் என்பது வரலாறு. இந்திய பக்தி இயக்கத்தில் ஜெயதேவரது கீத கோவிந்தம் படைப்பு மிக மிக  முக்கியமான ஒன்றாக விளங்குகிறது.  

கன்னடம், தெலுங்கு, மலையாளம், தமிழ் வித்துவான்கள் பலர் பற்பல ராகங்களில்  பூகோள ரீதியாக ஆடல், பாடல்களுடன் அஷ்டபதிகளை பாடி கண்ண பரமாத்மாவின்  கருணைக்கு பாத்திரமாகி வருகின்றனர். பத்தொன்பதாவது அஷ்டபதியான ப்ரியே சாருஷீலே பாடலை டாக்டர் பாலமுரளி கிருஷ்ணா அவர்கள் காணமழையாக பொழிகிறார் என்றால், அதே பாடலை மலையாளத்தில்   வாத்தியத்தில்  வல்லவரான எஞ்சர்லத் ஹரிகோவிந்தன் பாடி சொப்பன சங்கீதமுமாக வாசித்து இறைவனை போற்றுகிறார்கள்.