user
பொறுப்புணர்ச்சியின்றி இருந்த ஊரைத் தன் பொறுப்புணர்வால் மாற்றிய மருதனின் பண்பு நலத்தை விவரிக்க.


assistant
முன்னுரை :
உலக உயிர்களை வாழவைப்பது மழை. அந்த மழையை நாம் முறையாகப் பாதுகாக்காமல் சில உயிர்களையும், பயிர்களையும் நாசமாக்குகிறோம். ச‌ம்பா அறுவடை செ‌ய்வ‌த‌ற்காக மு‌ற்‌றிய நா‌ற்‌றினை ந‌ட்ட கா‌வி‌ரி கடை‌ மடை‌க்கார‌ர்களு‌க்கு அ‌தி‌ர்‌ச்‌சி தரு‌ம் ‌நிக‌ழ்வா‌ய் அமை‌ந்தது பெருமழை.
இதனா‌ல் ப‌யி‌ர்க‌ள் ‌‌நீ‌ரி‌ல் மூ‌ழ்‌‌கியதை எ‌ண்‌ணி வரு‌த்த‌ம் அடை‌ந்தா‌ன் மருத‌ன்.
மேலு‌ம் ‌சில நா‌ட்களு‌க்கு கனமழை பெ‌ய்யு‌ம் என வா‌னிலை‌ச் செ‌ய்‌தியு‌ம் சொ‌ல்ல‌ப்ப‌ட்டது.  தனி மனிதனாக இருந்து தம் ஊரைப் பொறுப்புணர்ச்சியால் மாற்றிய மருதனின் பண்பு நலன்களைப் பற்றி இக்கட்டுரையில் காண்போம்.

மழையின் கோரம் :
வங்கக்கடலில் உருவான குறைந்த காற்றழுத்த தாழ்வு மண்டலத்தால் மணிக்கு நூறு கிலோ மீட்டர் வேகத்தில் காற்றுடன் கூடிய மழை பெய்கிறது. நாற்றுப் பிடுங்கி, உரம் போட்டு நட்டு ஒரு வாரமே ஆன குழந்தை போல் காட்சியளித்த பயிர்கள் எல்லாம் மழையில் மூழ்கியது. உபரி நீர் வெளியேறவில்லை இப்படியே போனால் அழுகிவிடும் என்ன செய்வது என்று ஏங்கினான் மருதன்.


உபரிநீர் வெளியேற்றம் :
காற்றையும், மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் கரை வழியே வந்தான். உபரித் தண்ணீர் வெளியேற வேண்டிய மதகை எட்டிப் பார்த்தான். மதகைச் சுற்றி மட்டுமல்லாமல் ஊரைச் சுற்றி எங்கு பார்த்தாலும் மண்டிக்கிடந்த நெய்வேலி காட்டாமணக்கு தண்ணீரைத் தடுத்து நிறுத்திக் கொண்டிருக்கும்.

மருதனின் நல்யோசனை :
மருதன், பயிர்கள் மூழ்காமலும் மொத்த கிராமங்களும் தப்பிக்க நல்ல வழியை யோசித்தான். தன் உயிரைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமல் தண்ணீரில் இறங்கி செடியைப் பிடுங்கி அரிந்தான். வளவனா‌ற்‌றி‌ன் வடகரை‌யி‌ல் ஏ‌ற்ப‌ட்டு பெரு வெ‌ள்ள‌த்‌தினா‌ல் ந‌ம் ஊ‌ரி‌ல் உ‌ள்ள வய‌ல்க‌ள் மூ‌ழ்‌‌கி ‌‌வீணா‌கி‌விடு‌ம்.
இதனை தடு‌க்க வடிவா‌ய்‌க்கா‌லி‌ல் காட்டாமணு‌க்கு செடிகளை ‌பிடி‌ங்‌கி‌வி‌ட்டா‌ல் ‌நீ‌ர் வடிவா‌ய்‌க்கா‌லி‌ல் வ‌ழி‌ந்தோடி‌விடு‌ம்.
இதனா‌ல் ப‌யி‌ர்களு‌ம் பாதுகா‌‌க்க‌ப்படு‌ம் எ‌ன்ற எ‌ண்ண‌ம் மருதனு‌க்கு வ‌ந்தது.  

மாரி வருதல் :
மாரி இந்தச் சனியன்பிடிச்ச செடியாலதான் தண்ணி வடிய மாட்டேங்குது; நீ வாடா கொஞ்ச உதவி செய் என்றான் மருதன். அவன் மறுத்ததை எண்ணி மருதன் கோபம் அடைந்தான்.

மருதனின் ஆக்கம் :
இப்படியே போனால் ஊரே நாற்றம் எடுத்து விடும் என்று ஏக்கத்தோடு செடிகளைப் பிடிங்கிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அந்த வழியாக வந்த கிழவன் காளியப்பனிடம் கூறினான். அவர் பெரிய நிலக்கிழார் என்பதால் வீட்டு ஒருவர் வந்து செடிகளைப் பிடிங்கி பயிரையும், உயிரையும் காப்பாற்ற முடியும் என்று எண்ணி அவரிடமும் கூறினான். அவரும் பின் வாங்கினார். பிறகு பிரேம்குமாரைச் சந்தித்தான்; அவனும் பல காரணம் கூறிவிட்டு நகர்ந்தான்.

மீ‌ன் ‌‌பிடி‌த்து‌க் கொ‌ண்டிரு‌ந்த மா‌ரிமு‌த்து, ஊ‌‌ர் பெ‌ரியவரான கா‌ளிய‌ப்‌ப‌ன், முத‌ல் ப‌ட்டதா‌ரியான ‌பிரே‌ம்குமா‌ர் உ‌ள்‌ளி‌ட்ட பல‌‌ரிடமு‌ம் கா‌ட்டாமணு‌க்கை ‌பிடி‌ங்குவதை ப‌ற்‌றி மருத‌ன் கூ‌றினா‌லு‌ம் யாரு‌ம் அவனு‌க்கு உதவ வர‌வி‌ல்லை

மருதனின் புலம்பல் :
வீடு திரும்பிய மருதன் ஊருக்கு ஏற்படும் ஆபத்தை யாரிடமும் சொல்லி பலன் இல்லை. மன வலியால் துடித்தான் உண்ணவில்லை, உறங்கவில்லை. கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு மீண்டும் இரவோடு இரவாக காட்டாமணக்கு செடி பிடுங்க கிளம்பினான்.

அல்லி வருதல் :
இதனை க‌ண்ட அவ‌ன் மனை‌வியு‌ம் அவனுட‌ன் சே‌ர்‌ந்தா‌‌ள்.
முடியை அள்ளிச் சொருகிக் கொண்டு வாய்க்காலை நோக்கி நடந்தாள் அல்லி. தன்னந்தனியே தண்ணீரில் மருதன் படும்பாட்டைக் கண்டு திகைத்தாள். அவளை அறியாமலேயே புடவையை : வரிந்துக்கட்டி வாய்க்காலில் இறங்கினாள்.
மா நீ சொல்றது நிஜம்தான். ஊரு நல்லா இருந்தாதான் நாம நல்லா இருக்க முடியும். நீயும் நானும் சேர்ந்து செய்வோம் என்று செய்தாள்.

ஊர் மக்கள் வரல் :
இதை க‌ண்ட மா‌ரிமு‌த்து, கா‌ளிய‌ப்ப‌ன் உ‌ள்‌ளி‌ட்டோரு‌ம் த‌ன் தவறை உண‌ர்‌ந்து கா‌ட்டாமணு‌க்கு செடியை அறு‌த்து எ‌ரி‌ந்தன‌ர்.
நொடி நேரத்தில் ஊர் மிராசு காளியப்பன் வண்டியிலிருந்து குதித்து வேட்டியைக் கரையில் போட்டுவிட்டு வாய்க்காலில் இறங்கினார். வண்டிக்காரன் மூலம் செய்தி பரவியது. ஊரே கூடி வாய்க்காலை நோக்கி ஓடியது .

முடிவுரை :
”அழிவதூஉம் ஆவதூஉம் ஆரி வழிபயக்கும்
ஊதியமும் சூழ்ந்து செயல்”

என்பதற்கு ஏற்பவாழும் ஊருக்கு எவ்விதத்திலாவது நன்மை செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணி ஆராய்ந்து செயல்பட்டு ஊரையே செயல்பட வைத்த மருதனின் பண்புநலன் பாராட்டத்தக்கது.