user
பழமொழி: செயல்பாடுகள் வார்த்தைகளைவிட அதிகம் பேசும்.
கேள்வி: இந்தப் பழமொழிக்குத் தொடர்பான ஏதேனும் சிறுகதை ஒன்றை எழுதுங்கள்.


assistant
மெளனமாய் இருந்த ஒருவாரம் முடிந்தபின், யோபு பேசத் தொடங்கினான். (யோபு 3ஆம். அதி.) அவனுடைய வார்த்தைகள் ஆச்சரியப்படும்படி இல்லை. அவன் தனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களையெல்லாம் சொன்னான். அதைக்கேட்ட அவனது நண்பர்களுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

யோபு தான் பிறவாதிருந்தால் நலமாய் இருக்கும் என்று கூறினான் (வச.3). தான் செத்துபோயிருந்தால் நலமாயிருக்கும் என்றும் கூறினான் (வச.20,21). தனக்கு நேரிட்ட துன்பங்களுக்காகக் கடவுளைக் குற்றப்படுத்தினான் (வச.23). அவனுடைய நண்பர்கள் அவன் பேசியதைக் கேட்டு பதில் கூறினார்கள். மிகக் கவனமாக அவர்கள் கேட்டிருந்தால் அவர்களுடைய பிரதிவினை இன்னும் நல்லமுறையில் இருந்திருக்கும். துன்பமடைந்தவர் பேசுவதைக் கவனித்துக் கேட்பது. ஒரு இரண்டாவது உதவிகரமான செயல்பாடு. யோபு பேசினதை அவனுடைய நண்பர்கள் கவனித்துக் கேட்டார்கள். ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் பேசப்படக் காரணமான ‘வேதனையை’ அவர்கள் ‘உணரவில்லை’. ஆனால் அதற்குப் பதிலாக அவர்கள் யோபுவுடன் வாதம் செய்தார்கள். யோபு அதிகாரங்கள் 3 முதல் 37 வரை வாதப்பிரிதிவாதங்கள்தான். நன்றாகக் கவனித்துக் கேட்கும் ஒருவன், அவனுடைய உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளுவான். அவனுடைய வார்த்தைகளைவிட உணர்வுகளுக்கு அதிகக் கவனம் செலுத்துவான். கவனமாகவும், கருத்தாகவும் துன்பப்படுகிறவனின் பேச்சைக் கேட்கிறவன் அந்த வார்த்தைகளின் பின்னால் அல்லது அடியில் அதன் பொருள் இருப்பதைக் கண்டுபிடிப்பான். துன்பம் அனுபவிக்கிறவர்கள் தங்கள் இருதய, சரீர வேதனைகளைப்பேசி வெளியிட விரும்புவார்கள். ஆனால் அதை அனுதாபத்துடன் கேட்கும் ஒருநபர் வேண்டும். அவருடைய வேதனையைக் கேட்பவர் உணர்ந்து புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

யோபுவின் நண்பர்கள், அவன் அனுபவித்த துன்பங்களையும், வேதனைகளையும் ஒரு இறையியல் வாதம் ஆக்கிவிட்டார்கள். இது அவனுடைய வேதனையான அனுபவங்களை குறைத்து மதிப்பதாக ஆக்கிவிட்டது. யோபுவையும் அவன் அனுபவித்த துன்பங்களையும் வேதனை அனுபவிக்கும் ஒரு நபர் என்ற கண்ணோட்டத்தில் பார்க்காமல், யோபுவுக்கு ஒரே நாளில் பிள்ளைகள் ஏன் இறந்தார்கள்? ஒரே நாளில் ஆடுமாடுகள் போன்றவைகளை ஏன் இழந்தான்?

ஒரேநாளில் அவனுடைய சரீரமெல்லாம் புண்களும், கொப்புளங்களும் வந்தது ஏன்? என்று ஆராய்ச்சி செய்யும் நோக்குடன் சிந்திக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

தேவையில் இருக்கும் ஒருவருக்கு நாம் ஊழியமும், உதவியும் செய்யப்போனால் நம் இரண்டு காதுகளையும் பயன்படுத்தி, அவர் சொல்லுவதைக் கேட்கவேண்டும். நாம் மிகவும் குறைவான வார்த்தைகளைப் பேச வேண்டும்.

சிறு கதை:
ஒரு பரபரப்பான நகரத்தில், ஒரு திறமையான தெரு இசைக்கலைஞர் சார்லஸ் வாழ்ந்தார். ஒவ்வொரு நாளும், அவர் பரபரப்பான சுரங்கப்பாதை நிலையத்தில் தனது வயலின் வாசிப்பார், மயக்கும் மெல்லிசைகளால் காற்றை நிரப்புவார். வழிப்போக்கர்கள் அடிக்கடி நின்று கேட்பார்கள், அவருடைய இசையில் மயங்கினர். பிரமாண்டமான மேடைகளில் நிகழ்ச்சி நடத்த வேண்டும் என்ற கனவு சார்லஸுக்கு இருந்தது. ஆனால் அவர் இந்த ஆசையை யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ளவில்லை.

ஒரு நாள், புகழ்பெற்ற இசைத் தயாரிப்பாளர் ஒருவர் அந்த வழியாகச் சென்று, சார்லஸின் ஆத்மார்த்தமான இசைக்கு ஈர்க்கப்பட்டார். இந்த இளம் இசைக்கலைஞரின் திறமையால் ஈர்க்கப்பட்ட தயாரிப்பாளர் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். மேலும், ஒரு மதிப்புமிக்க கச்சேரி அரங்கில் நேரலை பார்வையாளர்கள் முன்னிலையில் சார்லஸுக்கு தனது திறமையை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பை வழங்கினார். சார்லஸ் அந்த வாய்ப்பை நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொண்டார்.

நிகழ்ச்சியின் இரவில், சார்லஸின் இசை பிரமாண்ட மண்டபத்தில் எதிரொலித்தது, பார்வையாளர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. அவரது வயலின் ஆவேசத்துடன் பாடியது, கேட்டவர்களின் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. பார்வையாளர்கள் அவருக்கு ஒரு கைத்தட்டல் கொடுத்தனர், மேலும் தயாரிப்பாளர் அவருக்கு அந்த இடத்திலேயே ஒரு பதிவு ஒப்பந்தத்தை வழங்கினார். சார்லஸின் கனவு நனவாகியது, ஏனென்றால் அவரது செயல்கள், அவரது இசை வடிவத்தில், எந்த வார்த்தைகளையும் விட சத்தமாக பேசியது.