user
வினா: பழமொழி நானூறு, இன்றைய நோக்கில்  கட்டுரை எழுதுக.


assistant
விடை: 

பழமொழிகள் பற்றி மேலை அறிஞர் கென்னத் பர்க்  தமது ‘வாழத்துணை செய்யும் கருவியாக இலக்கியம்’  எனும் கட்டுரையில் கூறும் கருத்துகள் நாம் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டியவை.  கலை நுட்பம் கொண்ட பேரிலக்கியங்களைப் பழமொழிகளின் விரிவாக்கங்களாகக் கருதலாம் என்றும்,
 
பழமொழிகள் அன்றாட வாழ்க்கை நிகழ்வுகளை நாம் எதிர்கொள்ளத்துணை செய்யும் கருவிகள்.  ஒரு சமுதாயக் கட்டமைப்பில் சிலவகைச் சூழல்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றும் போது மக்கள் அவற்றை அடையாளம் கண்டு அவற்றிற்கு உரிய பெயர் அளித்து அவற்றைக் கையாளுவதற்கான உத்திகளையும் உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள்.
 
என்றும் எடுத்துரைப்பார்.  பல ஆங்கிலப் பழமொழிகளைச் சான்றுகளாகக் காட்டி, அவையெல்லாம் முற்றும் இலக்கிய நயத்திற்காகவோ, யதார்த்தத்தை யதார்த்தமாகத் தருவதற்கு மட்டுமோ, படைக்கப்பட்டவையல்ல என்ற கருத்தை அவர் நிலைநாட்டக் காணலாம். அவற்றில் உள்ள கலை அழகு, முருகியல் இன்பம் தருவது உண்மையேயாயினும் அவற்றைத்  தூய இலக்கியம் [pure literature]  என்று முத்திரை குத்தி ஒதுக்கிவிட முடியாது.  ஏனெனில் அவை வாழ்க்கைக்குப் பயன்படும் அரிய உண்மைகளைக் கூறுபவை.  வாழ்க்கை நிகழ்வுகளை உள்ளவாறு படம் பிடித்துக் காட்டுபவை ஆயினும், அவை அந்நோக்கில் 
 மட்டும்,உண்டாக்கப்பட்டவை என்று முடிவெடுப்பதும் தவறாகும்.  இது அவற்றின் இலக்கியத் தரத்தைப் புறக்கணிப்பதாகும். அன்னார் பழமொழிகளை அவற்றின் பயன்பாடு கருதி ஐந்தாறு வகைகளாகப் பிரித்தும் காட்டுவார்.
 
ஒவ்வொரு பழமொழியும் ஒரு மருந்தை ஒத்தது.  ஆறுதல் கூறுதல், பழிக்குப் பழிவாங்கல் பற்றிப் பேசுதல், தவறுகளை இடித்துரைத்தல், செயல் மேற்கொள்ள ஊக்கம் அளித்தல், எதிர்வருவது உரைத்தல், ஆகியவை அவை செய்யும் பணிகள்.  இவை அல்லாமல் அவை வாழ்க்கையில் சில வகைகளில் அடங்கக் கூடிய, மீண்டும் மீண்டும் விளையும் நிகழ்வுகளை  அடையாளம் காட்டி அவற்றிற்குப் பெயரிடும் பணியையும் செய்கின்றன.  எனவே பழமொழிகளில் யதார்த்தம் என்பது உறுதி அளிக்கவும், கடிந்துரைக்கவும், ஆறுதல் கூறவும், எதிர்த்தாக்குதல் நடத்தவும், வருங்காலம் உரைக்கவும், திட்டமிடவும் பயன்படுத்திக்கொள்ளப் பெறுகிறது.  மேலும் இச்செயல்களெல்லாம் எந்த அளவுக்கு வாழ்க்கை நலத்திற்குத் தேவை யென்பதால் பழமொழி உருவாக்கப் பின்னணியில் இடம்பெறுகிறது. 
 
பழமொழிகளைப் பற்றிய இத்தகைய பார்வை இலக்கியம்,  இலக்கியத் திறனாய்வு ஆகிய இரண்டும் பற்றிய சில புதிய முடிவுகளுக்கு வரத் துணை செய்கிறது.  இலக்கியத்தையே வாழ்க்கைச் சூழல்கள், அறைகூவல்கள், அவற்றை எதிர்கொள்ளத் தேவையான உத்திகள் ஆகியவற்றை எடுத்துச் சொல்லுவனவாகப் பார்க்கலாம்.  நண்பர்களையும், பகைவர்களையும் இனம் கண்டு கொள்வது, இழப்புகளைப் பொதுமைப் படுத்துவது, கண்ணேறு படலைத் தவிர்ப்பது, தூய்மைப்படுத்துவது, புனிதப்படுத்துவது, ஆறுதல் கூறுவது, எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துவது, பழித்துப் பேசுவது, ஊக்கமூட்டுவது, கட்டளை இடுவது, செயல்பட வழிமுறைகள் சொல்வது ஆகியவற்றையெல்லாம் கணக்கில் கொண்டு இலக்கியங்களை அணுகலாம். துன்பியல் நாடகம்,  இன்பியல் நாடகம், பழிகரப்பு அங்கதம் போன்ற இலக்கிய வகைகளையெல்லாம் நல்வாழ்வு வாழத்துணை செய்யும் சாதனங்களாகக் காணலாம்.  எனவே சமுதாயவியல் திறனாய்வு இத்தகைய அணுகுமுறையை மேற்கொண்டு, கலைஞர்கள் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களை நீக்கத் தேவையான  உத்திகளை எவ்வாறெல்லாம் வகைப்படுத்திப் பெயரிட்டிருக்கிறார்கள் என்பதைத் தெளிவுபடுத்தவேண்டும் என்பார் பர்க்.  அவருடைய திறானாய்வு அணுகுமுறை  மார்க்சீயக் கோட்பாடுகளையும் தொன்மம், சடங்கு பற்றிய மானுடவியல் கோட்பாடுகளையும் உள்ளடக்கிக் கலையை ஒரு சமுதாய நிகழ்வாகக் கருதுவதோடு மட்டுமல்லாமல் முருகியல் நோக்கைப் புறக்கணிக்கவில்லையென்பதையும் நாம் அறியவேண்டும்.

 
தமிழினம் உலகின் தொன்மையான இனங்களில் ஒன்றென்பதால், அது பெற்றிருக்கும் பழமொழிக் கருவூலம் அளவாலும் தரத்தாலும் பெரும் பெயர்க்கு உரியது.  தமிழ்ப்பழமொழிகள் வாழ்வின் எல்லாக் கூறுகளைப் பற்றியும் பேசுபவை.  அவை பேசாத வாழ்க்கை அனுபவம் ஏதுமில்லையென்றே சொல்லலாம்.
 
பெரும்பேதையிலிருந்து பேரறிஞன் வரை, எல்லாவகை மாந்தர்களும் தமிழ்ப் பழமொழிகளிலிருந்து நற்பயன் பெறலாம்;  பாடம் கற்றுக்கொள்ளலாம்.  எப்படிச் செயல்படுவது என்று திண்டாடுகின்ற நிலையேற்படின், கை கொடுக்கும் பழமொழிகள் பலவுண்டு.  அடிப்படைத் தேவைகளான உணவு, உறைவிடம், உறக்கம் பற்றி மட்டுமல்லாமல் மீயுயர் வாழ்க்கைத் தத்துவங்கள்  பற்றிச் சொல்கின்ற பழமொழிகளும் அடிமட்டப் புலனின்பங்கள் பற்றி மட்டுமல்லாமல் நுட்பமான ஆன்மிகம் பற்றிப் பேசும் பழமொழிகளும் ஏராளம்.  அவையெல்லாம் கருத்துகளைக் கலையழகோடு சொல்வதையும் கற்றவர்க்கும் பாமரர்க்கும் ஒருசேரப் பயன்படுவதையும் சொல்லத் தேவையில்லை.  தமிழினத்தின் தொன்மையையும், தமிழ்ப்பண்பாட்டின் பெருமையையும் அவை பிரதிபலிக்கின்றன. 
 
தமிழ்ப் பழமொழிகளையும் பர்க் காட்டிய வழியில் வகைப்படுத்தலாம்.
 
1ஆறுதல் கூற அமைந்தவை:
 
‘யானைக்கு ஒரு காலம் வந்தால் பூனைக்கும் ஒரு காலம் வரும்.’
 
‘முப்பது வருடம் வாழ்ந்தவனும் இல்லை; முப்பது வருடம் தாழ்ந்தவனும் இல்லை.’
 
‘திக்கற்றவர்க்குத் தெய்வமே துணை.’
 
‘எளியோரை வலியார் அடித்தால் வலியாரைத் தெய்வம் அடிக்கும்.’
 
2. பழிக்குப் பழி பற்றியவை:
 
‘முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும்.’
‘தினை விதைத்தவன் தினை அறுப்பான்; வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான்.’
‘அரசன் அன்று கொல்லும்; தெய்வம் நின்று கொல்லும்.’
 
3. வருங்காலம் பற்றியவை:
‘காற்றுள்ளபோதே தூற்றிக்கொள்.’
‘உழைக்கின்ற காலத்தில் ஊர்வழிபோனவன் அறுவடைக்காலத்தில் ஆள் தேடவேண்டா.’
‘கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையும்.’
‘எறும்பு ஊரக் கல் தேயும்.’
 
4. நாம் மீண்டும் மீண்டும் காணும் சிலவகைச் சூழல்கள்:
‘நிழலின் அருமை வெயிலில் தெரியும்.’
முள்ளை முள்ளால் எடு.’
‘எரிவதை இழுத்தால் கொதிப்பது அடங்கும்.’
‘பாம்பின் கால் பாம்பு அறியும்.’
நுணலும் தன் வாயால் கெடும்.
‘நாய் வாலை நிமிர்த்த முடியாது.’
கொல்லன் தெருவில் ஊசி விற்பாரில்லை.’
‘பூவோடு நார் சேர்ந்தாற்போல்’.
‘கோழி மிதித்துக் குஞ்சு முடம் ஆகாது.’
 
இப்பழமொழிகளிலெல்லாம் நேரடி வாழ்க்கை அனுபவத்தின் விளைவாக அறிவுரை கலைநயத்தோடு சொல்லப் படுகிறது.
 
முரண்பட்ட முடிவுகளைக் கூறும் பழமொழிகள் இருக்கின்றனவே என்று வினவுவார்க்கும் பர்க் தக்க விடை தருகிறார்.  அவை வாழ்க்கை நோக்கிலுள்ள வேறுபாடுகள் காரணமாக வேறுபட்ட உத்திகளைச் சொல்பவை என்பதை அறிய வேண்டும்.  தமிழ்ப் பழமொழிகளுக்கும் இது பொருந்தும்.  “அவன் அன்றி ஓரணுவும் அசையாது.” “தன் கையே தனக்கு உதவி”  என்ற பழமொழிகளில் முதலது முயன்று தோற்றவனுக்கு ஆறுதலாகச் சொல்வது;  இரண்டாவது

செயலற்றிருப்பவனைச் செயல்படத்தூண்டுவது. “எல்லாம் தலைவிதி.” “விதியை மதியால் வெல்லலாம்’  என்ற பழமொழிகளும் இத்தகையவே.
 
தலை சிறந்த வாழ்வு நூலான திருக்குறளில் உள்ள முரண்பட்டவையாகத் தோன்றும் குறள்களுக்கும் இந்த விளக்கம் விடைதரும்.
 
ஊழில் பெருவலியாவுள? மற்று ஒன்று
சூழினும் தான் முந்து உறும்.   (380)
ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றித்
தாழாது உஞற்றுபவர்.     (620)
வகுத்தான் வகுத்தவகையல்லால் கோடி
தொகுத்தார்க்கும் துய்த்தல் அரிது.    (377)
தெய்வத்தால் ஆகாது எனினும் முயற்சிதன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்.        (619)
பகை நட்பு ஆம் காலம் வருகால் முகம் நட்டு
அகம் நட்பு ஒரீஇ விடல்            (830)
தன் நெஞ்சு அறிவது பொய்யற்க பொய்த்தபின்
தன் நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்.    (293)
 
இக்குறள்களையெல்லாம் வேறுபட்ட சூழல்களுக்கு உரிய அறிவுரைகளாகக் கொள்ளும்போது அவற்றின் முரண்பாடு நீங்கக் காணலாம்.
 
பழமொழிகளெல்லாம் நோய் நீக்கும் மருந்தை ஒத்தவை என்று பர்க் சொல்லும்போது,  அற நூல்களுக்கு நம் முன்னோர் திரிகடுகம், சிறுபஞ்சமூலம், ஏலாதி என்றேல்லாம் பெயரிட்ட சிறப்பு விளங்கும்.  பழமொழியின் இலக்கியத் தன்மையையும் தமிழினம் உணர்ந்திருந்தது.  இலக்கிய வகைகளுக்கான பட்டியலில் தொல்காப்பியர் பழமொழிக்கும் இடம் தருகிறார்.
 
பாட்டு, உரை, நூலே, வாய்மொழி, பிசியே
அங்கதம், முதுசொல்லோடு அவ்வேழ் நிலத்தும்
வண்புகழ் மூவர் தண்பொழில் வரைப்பின்
நாற்பேர் எல்லை அகத்தவர் வழங்கும்
யாப்பின் வழியது என்மனார் புலவர்.  (தொல்:  1336)
 
பழமொழி உரைநடையில் இருக்குமாயினும் கவிதைக்குரிய பண்புகள் யாவும் அதில் இடம்பெற்றிருப்பதையும் தொல்காப்பியர் சுட்டுவார்.
 
நுண்மையும் சுருக்கமும் ஒளியுடைமையும்
ஒண்மையும் என்று இவை விளங்கத் தோன்றிக்
குறித்த பொருளை முடித்தற்கு வரூஉம்
ஏது நுதலிய முதுமொழி என்ப.       (தொல்:  1443)
பொருட்செறிவும் சொற்சிக்கனமும் கொண்ட கவிதைகளை எழுதிய சங்கச் சான்றோர் பழமொழிகளை இடையிடையே இணைக்கத் தயங்கவில்லை.
 
அம்ம வாழி தோழி இம்மை
நன்று செய் மருங்கில் தீது இல் என்னும்
தொன்று படு மொழி இன்று பொய்த்தன்று கொல்     (அகநானூறு   101  1-3)
எனும் அகநானூற்றுப் பாடல் தன் கருத்தை வலியுறுத்த ஒரு பழமொழியைக் கூறி அது தொன்று தோன்றிய முதுமொழியாயினும் இன்று பொய்யாய்ப் போய்விடாது என்றும் தெரிவிக்கிறது.