Exqrch/javanese-Komodo-pixelgpt huggingface dataset:
Ngelmu ling dicuplik saka tembung ling (eling)
Maknané ngélmu iki bisa dadi pepéling yen manungsa bisa dadi roh
Manungsa bakale nemu pati
Menawa manungsa isih dadi roh nglambrang, manungsa iku durung dadi sampurna
Kanggo nyempurnakaké roh kang mlébu ing nini thowong mula banjur diiringi tembang
Kanthi tembang-tembang iku roh bakal eling manéh
Roh kang isih ing sekitar manungsa bisa murka, mula kudu dilerem migunakake tembang
Tembang dianggep mantra kang bisa ngrambat ing alam roh
Mula sakliyan kaendahan, nini thowong uga bisa dadi hiburan lan supranatural
Tembang-tembang iki yaiku "Ayo Mupu Bocah Bajang, Bageya-Bageya" "Mbok Lara Lagi Teka," lan "Ilir-Ilir." Tembang-tembang iku mau dilaguke bola-bali
Tembang iku uga momot pujian marang roh kang mlébu ing nini thowong
Roh kasebat isa ngéwangi manungsa rikala uripe
Nini thowong uga diibaratke Mbok Sumakarta (cikal bakal) tumrap masyarakat.
Nanging, ana kang nyambungké Sumakarta kanggo tembung Surakarta utawa Sala
Tembung iki salah, kejaba Surakarta iku dadi jeneng wong
Ngelmu leng kacuplik saka tembung leng utawa lobang
Leng iki dadi pepeling menawa manungsa wus nemuni patine bakal dilebokaké ing lobang
Manungsa bakal bali ana ing asalé
Leng uga duwéni makna lunga adoh utawa marani tumrap mati (sangkan paran)
Nalika dolanan nini thowong, pawang wus ngerteni ngelmu leng
Nini thowong iku asalé saka manungsa kang patine ora lumrah
Cara pati kaya iku dadi jalaran yén roh ora tentrem
Ana kang muni yén nini thowong iku saka wadon kang kena sihir saka tanggane banjur dadi roh
Ana uga kang muni yen nini thowong seka karma wurung (bajang kang ora dadi) kang sadurunge nemuni kama salah
Kama wurung (kama salah) iki kudu diubah dadi kama alus kanthi laku ritual nini thowong nalika padhang bulan
Ritual iki uga bisa dadi ruwatan desa kang dilakoni ing Malem Jemuah Kliwon ing sasi Ruwah (arwah)
Papan panggonan ritual iki dilaksanakake ana ing papan kang dianggep angker kaya pundhén desa, ing ngisor wit gedhe, lan kali Opak
Papan iku ditata bentuk mandala (sedulur papat lima pancér)
Nini thowong ing tengah lan wadong papat ngubengi nini thowong
Iki uga dadi wujud sangkan paraning dumadi manungsa
Manungsa kang asale saka anasir bakal bali ing anasir maneh
Anasir iki ana geni, lemah, banyu, lan angin
Papat anasir iki dadi wrangka (leng) manungsa uga dadi simbol nepsu manungsa yaiku amarah, supiah, aluwamah, lan mutmainah
Wrangka iki bisa urip amarga diwenehi suksma (curiga) saka sing Kuwasa.
Géografi Azerbaijan Azerbaijan dumunung ing wilayah Kaokasus Eurasia
Telung fitur fisik ndominasi Azerbaijan: sagara Kaspia, pagunungan Kaokasus Agung lan dataran rendah ing tengah negara
Kira-kira ukurane Portugal utawa negara Maine, Azerbaijan nduweni area watara 86.600 kilometer persegi, kurang saka 1% saka wilayah bekas Uni Soviet
Azerbaijan minangka negara paling gedhe ing antarane telung negara Transkaokasus liyane (Géorgia lan Armèni).
Jodhangan Jodhangan ya iku tradhisi bebrayan tani ing Désa Sélapamiara, Kapanéwon Imagiri, Kabupatèn Bantul
Tradhisi jodhangan dileksanakaké saben taun nalika dina Ngahad Paing sasi Besar (Dzulhijah) manut pananggalan Jawa utawa Islam
Jodhangan iku tradhisi kanggo wujud sukur marang Allah kang sampun peparing rejeki lan asil bumi saha gemah ripah ing Sélapamiara
Tradhisi iki ginlear ing saubengé Guwa Cermé kang sakral utawa suci, papan patilasané Wali Sanga
Jodhangan wiwitané saka upacara merti dhusun kang dileksanakaké bebrayan ing Dhusun Srungga
Tradhisi iki katindakaké wis rada suwé utawa warisané para leluhur
Bebrayan lan pamaréntah saenggon sarujuk ngowahi tradhisi merti dhusun dadi jodhangan
Tradhisi jodhangan iki ditegesi bebrayan Dhusun Srungga minangka sedhekahan (slametan sawisé panèn)
Ancasé iku, saliyané pocapan sukur marang Gusti Kang Maha Tunggal, uga dadi panjaluk supaya tansah pikantuk kaberkahan lan kawilujengan saka Gusti
Ancas kaselenggarakaké tradhisi jodhangan ing Guwa Cermé ya iku supaya saya ngrembaka tradhisiné lan dadi kawigatèné wong plesiran Indonésia saha manca, lan uga dadi objèk wisata réligius kang ing tembé bakal dadi telung dhomain pokok kang gegayutan, ya iku babagan agama, budaya, lan pariwisata
Tradhisi iki ingaran "jodhangan" sabab migunakaké jodhang-jodhang kanggo nggawa panganan utawa asil bumi ing upacara merti dhusun
Jodhang iku sajinising tandhu kang dipikul wong papat
Ing bagéan ndhuwur tandhu didèkèki sajinis kothak dawa saka kayu
Supaya katon apik, jodhang dipasangi rerenggan saéngga kaya omah cilik
Tradhisi jodhangan kawiwitan saka anané mitos ngenani Ratu Harnaya Rendra saka Karajan Giringlaya kang prihatin marang rakyaté kang kena lelara lan kaliren
Olèh pitutur saka punggawané, sang ratu njaluk tulung marang Resi Hadidari saka Désa Ngandhong Dhadhapan
Resi paring pramayoga supaya ing wiwitan taun (Sura) sakabèhing bebrayan padha ngresiki désa
Kanthi dianakaké merti désa mau, kadadéan lelara lan kaliren saya suda ing Désa Ngandhong Dhadhapan
Dhedhasar mitos iku, bebrayan banjur ngleksanakaké upacara merti dhusun/sedhekah bumi minangka pisungsung marang panguwasa kang ngyasa dhusun aran Kyai Srungga
Ing parembakané, upacarané digayutaké karo para Walisanga kang tindak menyang Guwa Cermé
Miturut carita kang sumebar, ing jero Guwa Cermé iki tau ditemoni serban wali kang ceblok, satemah dadi papan-papan tinamtu lan dipadhakaké karo papan-papan suci agama Islam sarta jeneng-jeneng papan kang gegayutan karo sawiji kraton
Papan iku antarané: Banyu Zam-zam, Watu kaji, Mustaka, Paséban Jero, lan Paséban Jaba
Kajaba iku, ana mitos kang sumebar yèn ing Guwa Cermé ditunggoni sawenèh dhanyang cacah sanga, antarané dhanyang Kyai Tawang Gantungan, Kyai Kedhung Mlathi, Kyai Gadhung Kawuk, Kyai Minang Sukma, lan Nyai Éndhang Rantam Sari
Tradhisi jodhangan katindakaké nalika dina Ngahad Paing sasi Besar (Dulhijjah) manut pananggalan Islam Jawa
Kala semana wewengkon ing saubengé Guwa Cermé lumayan reja lan regeng jalaran bebrayan Dhusun Srungga I lan II ngleksanakaké acara kajat kang ageng, ya iku jodhangan (sedhekahan utawa slametan sawisé panèn)
Kagunan campursari, kagunan jathilan, slawatan, pagelaran wayang kulit uga mèlu ngramèkaké acara iki, satemah nambahi regenging kagiyatan acara jodhangan
Reroncènging prosèsi jodhangan ing saben taun panced panggah tanpa ana pangowahan.
Sadurungé dina paleksanan tradhisi, nalika dina Jumuwah Kliwon sabubaré Jumuwahan, kabèh wong lanang Dhusun Srungga I lan II bareng-bareng reresik kuburan utawa makam dhusun
Soréné (malem Setu Legi) dianakaké tahlilan lan pitung lésan ing omahé pak RT
Pitung lésan ya iku acara donga arupa dzikir lan maca Surat Yasin kang ditujokaké marang para leluhur
Ing dina Setu Legi, para warga padha gugur gunung ngresiki dalan dhusun, panggon-panggon umum kaya plataran Guwa Cermé kang bakal didadèkaké panggoné upacara
Sauntara iku, ibu-ibu nyiapaké sakabèhé kabutuhan kang diperloni
Dina Ngahad Paing kurang luwih jam 09.00 WIB panyarta upacara jodhangan padha siyap-siyap nggawa barang-barang kang dibutuhaké, ya iku jodhang ambi isiné (sajèn) kang didèkèkaké ing bèsèk tumuju plataran Guwa Cermé
Ing sajeroning kagiyatan upacara, saben RT ngetokaké siji jodhang kang wragadé ditanggung bareng-bareng déning sawetara kepala kulawarga kang ana ing saben RT
Jam 10.00 pas, iring-iringan upacara teka ing plataran guwa
Urutan paling ngarep yaiku rombongan kagunan, dituti para domas kang nggawa gedhang sanggan, lan paling wuri iku jodhang
Sawisé iring-iringan teka ing plataran Guwa Cermé, sabanjuré reroncèning acara bakal diwiwiti
Acara kapisan bebuka, dibacutaké karo slawatan, sambutan-sambutan saka kepala désa, camat, Dinas Pariwisata Bantul, dibacutaké karo Ijab Qobul (kanggo kang duwé nadar) lan dipungkasi mangan-mangan karo kabèh warga kang teka
Wenginé, acara tinutup karo pagelaran wayang kulit
Piranti kang dianggo ing tradhisi jodhangan ya iku jodhang, kagawé saka kayu awujud limasan kang ancasé kanggo nggawa ubarampé utawa sajèn kanthi cara digotong utawa dipikul déning wong papat ing saben pojokané
Anadéné sajèn kang ana ing jaba jodhang ngemu akèh asil bumi kaya déné kacang lanjaran, jagung, paré, timun, térong, lombok, mlinjo, tomat, lan sapanunggalané
Asil bumi iku kanggo ngrias jodhang supaya katon apik lan éndah
Anadéné sajèn kang ana ing jero jodhang ya iku sega gurih, ayam ingkung, sega golong, tumpeng menggana, sega liwet, golong lulut, tumpeng robyong, jajan pasar, lan gedhang sanggan kanggo kenduri utawa slametan
Aji agama kang katon ing tradhisi jodhangan ing Dhusun Srungga, Désa Sélapamiara ya iku anané acara tahlilan lan acara donga
Kajaba iku, ritual jodhangan diselenggarakaké kanggo wujud sukur marang Allah kang sampun peparing rejeki
Kagiyatan-kagiyatan gugur gunung ing tradhisi jodhangan katindakaké bebrayan ing Sélapamiara dumadi saka ngresiki makam dhusun, tahlilan, ngresiki dalan dhusun tur désa, lan ngresiki plataran Guwa Cermé minangka papan upacara
Jodhangan iku salah sawijining upacara tradhisional kang lumayan akèh kang ngéloni ing Désa Sélapamiara
Kagiyatan iku nduwèni peranan kang lumayan gedhé anggoné nyawijikaké para warga
Bab iki tinengeran karo anané makarya bebarengan ing kagiyatan lingkungan, panggawéan gunungan lan ubarampé sajèné
Kabèh kuwi ora mbédaaké setatus sosialé pawongan, saben priyangga nduwèni peluang lan kalungguhan kang padha kanggo ngleksanakaké kagiyatan iki
Rembugan sadurungé upacara jodhangan lumayan akèh kang ngéloni.
Sadurungé, para sesepuh nganakaké pasamuwan kanggo ngrembug babagan paleksanané upacara jodhangan
Nalika iku uga digawé sungsunan panityané
Upacara jodhangan ing Désa Selapamiara Imagiri, saliyané dadi upaya warga kanggo nggenepi sanggan-sesanggeman ya iku marang para leluhur lan Gusti Kang Maha Kuwasa kang sampun peparing rejeki
Upacara jodhangan uga diarep-arep bisa nguwataké kapitayaning para warga bab kaluhuran padatané, nduwé pangaribawa kang becik tumrap dhèwèké dhéwé, satemah para warga dadi ora mangu-mangu anggoné nguri-uri tradhisi iki.
Ceprotan Ceprotan ya iku upacara adat kang asalé saka Désa Sekar, Danaraja, Pacitan
Upacara iki kalebu merti désa kang katindakaké saben taun nalika dina Senèn Kliwon sasi Sela manut pananggalan Jawa
Ing sajeroning reroncènging acara, para kadang kanoman bakal prang lumawan kadang kanoman liyané migunakaké cengkir, krambil enom kang arep dadi degan
Ancasé dianakaké Ceprotan ya iku kanggo wujud sukur marang Allah kang sampun peparing rejeki lan asil tetanèn
Ceprotan iku mula bukané satemené kajupuk saka carita Panji
Panji Asmarabangun lan Déwi Sekartaji dipitayani nduwèni peran kang wigati marang kayasané Désa Sekar
Kekaroné lelana menyang tlatah Danaraja lan ajeg ngganti jeneng saperlu ngéndhani para mungsuhé
Ing kana, Panji ngganti jenengé dadi Ki Godhèg, déné Déwi Sekartaji ngganti jenengé dadi Déwi Sekar
Rikala semana ing Désa Sekar isih akèh alasé kang ing tembé bakal dibabad déning Ki Godhèg saperlu mbukak lemah kanggo tetanèn
Sawisé mbabad alas, dhèwèké lèrèn ngentèni bojoné–Déwi Sekar–tur ngiyup ing ngisor wit krambil, nanging dhèwèké keceblokan degan
Niaté, degan iku péngin diwènèhaké marang Déwi Sekar, nanging wusanané malah ana pasulayan karo Déwi Sekar
Déwi Sekar banjur ngutahaké banyu degan ing alas nganti metu sumber banyuné jalaran ing alas arang ana banyu resik
Ki Godhèg njenengi sumberé aran Sumber Sekar
Ing désa, Ki Godhèg ngadegaké padhépokan kang siswané kudu nggawa sawenèh ubarampé kang dumadi saka cengkir, kembang setaman, menyan, pitik ireng, pitik putih mulus, ingkung, mori, beras, lan beras ketan
Ki Godhèg ndhawuhi salah siji siswané supaya ingkungé mau didum marang siswa liyané, nanging anggoné andum ora adhil
Ki Godhèg banjur ngongkon bojoné kepriyé cara andum kang adhil lan rata
Ki Godhèg nyruwé yèn ana wong kang njupuk ingkung turah cacah loro iki bakal dibalang nganggo cengkir, krambil enom kang arep dadi degan
Tumuli ana siji siswa kang njupuk ingkungé lan dibalang nganggo cengkir déning siswa liyané
Bab iki kang dadi dhasar dianakaké upacara ceprotan ing Désa Sekar
Senajan ta ana sepuluh dhusun ing Désa Sekar, nanging kang nganakaké upacara adat iki mung Dhusun Krajan Lor lan Dhusun Krajan Kidul
Para warga nindakaké sawenèh kagiyatan kang dumadi saka nyekar kuburané Ki Godhèg, merti dhusun, lan Ceprotan
Nalika wayah wengi sadurungé dianakaké Ceprotan, sawetara bebrayan padha nyekar menyang makam Ki Godhèg
Piyambaké iku kang mbabad alas ing Désa Sekar
Sesepuh lan juru kunci uga mèlu nyekar, ngresiki kuburan, mbakar menyan, lan paring donga
Isuké, bebrayan padha menyang Sumber Sekar lan mènèhi sajèn kanggo Dhanyang kang nunggu sumber banyu cedhak wit gedhé
Sabanjuré, sesepuh upacara nindakaké "obong-obong", ya iku dedonga lan nyuwun tulung marang para leluhur kanggo nglancaraké acara merti dhusun lan Ceprotan.
Ing omah, sesepuh nyepakaké ubarampé kang dumadi saka tumpeng lulut, tumpeng tulak, ingkung, wayang kulit, lan sapanunggalané, déné saben kepala kulawarga saka Dhusun Krajan Lor lan Krajan Kidul nyepakaké siji ingkung lan jadah
Ubarampé iku banjur diteraké menyang balé désa kang bakal dikendurèni bareng-bareng
Sawisé iku, para kulawarga nggawa bali berkaté kanggo kulawargané kanthi pangajab sapa waé kang mangan berkaté bakal bagas waras
Sawisé kendurèn, ana sawenèh pagelaran kang diwetokaké kaya ta drumbèn, Réyog Panaraga, Jathilan, beksan, lan kothèkan lesung
Nalika wayah soré, Ceprotan nembé diwiwiti kanthi pisanané ginelar beksan kang nyaritakaké Ki Godhèg pethukan karo Déwi Sekar lan mula bukaning Désa Sekar
Nalika wayah surup, para kadang kanoman saka Dhusun Krajan Lor lan Kidul kapantha dadi rong klumpukan aran panceprot kanthi nggawa cengkir
Cengkir iki kudu diilangi kulité lan dikungkum sawetara dina supaya empuk ora nglarani
Rong klumpukan mau banjur lumebu lapangan bareng karo sesepuh kang nggawa ubarampé, sajèn, lan gunungan
Ing tengah lapangan, sesepuh nindakaké obong-obongan lan acara donga
Kaprunguning gamelan iki marakaké panceprot siyap-siyap ngantem sapa waé kang njupuk ingkung ing tengah lapangan
Wong kang njupuk ingkungé mau bakal diantem nganggo cengkir sasuwéné 20 menit
Wong kang kaantem cengkir lan keceprotan banyuné dipitayani bakal akèh rejekiné.
Damar Kurung Damar Kurung ya iku lampion kang wujudé khas asalé saka Kabupatèn Gresik, Jawa Wétan, Indonésia, kang béda karo Lampion Cina
Tokoh seniman lan Maestro Damar Kurung kang misuwur yaiku Masmundari
Miturut panalitenipun Jaseter, Ing babagan basa Damar tegesipun lampu ingkang mancaraken cahya saking geni ingkang alit
dene kurung ditegesi minangka papan kanggo urip kewan kang luwih ngarahake kandhang gaweyane manungsa utawa kandhang manuk kanthi cara digantung
Makna sakabehe Damar Kurung yaiku lentera awujud kurung kanthi cara digantung
Damar Kurung beda banget karo lentera kang wong Tionghoa lan macem-macem seniman mesthi diidentifikasi karo Lentera.Damar Kurung sejatine luwih cedhak karo Lentera Jepang kang biasane diarani "Andon" Miturut "pengamatan Gresik, Jaseters" Damar Kurung kira-kira wis ana wiwit abad kaping 15 sawise Bre Wengker minangka duta Majapahit ngunjungi Jepang kanggo ngaturake hadiah saka Prabu Wikramawardhana minangka tandha kekancan antarane Kerajaan Majapahit Jawa lan Kekaisaran Muromachi
Kerajaan Majapahit Jawa lan Kekaisaran Muromachi Jepang
Mula nalika bali menyang Majapahit, Bre Wengker nggawa oleh-oleh saka Jepang kayata Andon utawa lentera Jepang lan cara gawe kertas kang luwih alus, luwih entheng lan tipis, ing ngendi wektu iku Majapahit wis ana pabrik kertas tekstur kang rada kasar lan kandel ing Wengker
Lentera Andon banjur dipasang ing Kraton Majapait, kanthi lumakune jaman Majapahit nggawe Lentera Andon kanthi ciri dhewe kang beda karo Jepang
Rangka lentera awujud hiasan candhi-candhi Majapahit.Kertas ing sakubenge pigura lentera diwenehi gambar paraga wayang kaya ing wayang beber anggitane Bre Wengker kang aran Damar Keraton
Nalika Datuan Giri Kedaton kabentuk, Sunan Giri nggunakake Damar Keraton minangka Damar Kedaton minangka medhia dakwahe kanggo diwedharake marang masyarakat Gresik supaya gampang dimangerteni, amarga masyarakat Majapahit nalika semana seneng karo perkara kang ana gegayutane karo
Sunan Giri nggambar wayang kancil kang digawe ing kertas damar Kedaton
Tradhisi gawe damar kedaton wis diwarisake turun temurun nganti Sunan Prapen, ahli waris wangsa Giri Kedaton, kanthi gambar ing lampion kang khas beda karo Sunan Giri, yaiku gambar khas Prapen nganti Giri Kedaton dirusak dening Mataram liwat Posponegoro
wadyabala amarga ora gelem tunduk marang Mataram saengga wilayah Giri Kedaton diowahi ana ing sangisore kadipaten Gresik/Tandes, lentera damar kedaton diganti jeneng dadi Damar Kurung, tegese kekuwatane Giri Kedaton wis ilang lan dikurung
utawa ing ngisor kadipaten Gresik/tandes
Ing wektu iki Damar Kurung dilestarekake dening para seniman wayang kulit saengga gambar-gambar ing kurung damar didominasi dening gambar kayata wayang kulit, kang digabungake karo wujud gambar ing jaman Sunan Prapen, saengga para turune Gresik
dalang mbah Masmoendari nggambar lampion kang wis ora kaya wujud wayang, nanging manut imajinasi kang dipengaruhi "gaya" nggambar gaya barat kang digawa kolonialisme Hindia Belanda
Sanalika nalika nelukake Giri Kedaton dening Poesponegoro, Panembahan Lemah Doewoer, Madura Kulon, kang manggon ing Sedayu, uga nerusake tradhisi Lentera ing Sedayu lan Bangkalan, kajaba ora ditutupi kertas nanging kaca bening kang diarani Damar Keraton
Saiki tradhisi warga Muslim Gresik nalika nyambut Lailatul Qodar ing wulan Ramadhan ing kalender Hijriyah, yaiku nggantungake kurung damar ing ngarep omah
Wiwitane, nganti pirang-pirang dekade, Damar Kurung digawe dening kulawarga Masmundari wae, nganti Festival Damar Kurung ing taun 2012, akeh layanan lan outlet kang nyedhiyakake Damar Kurung
Damar Kurung nduweni ciri unik ing antarane lentera ing bagean donya, kayata: Gambar Model Ing kurung Damar
Ana sawetara wujud "gaya" model ing kurung ing macem-macem wektu, kayata : Pangembangan
Saiki, Damar Kurung wis ngalami akeh pembangunan, kayata Damar Kurung digawe saka mika akrilik, lukisan figural, bed lamp, arsitektur bangunan lan desain ing T-shirts
Nganti panganggone kurung damar owah fungsine kang asline dadi tradhisi madhangi dalan nasional lan taman kota gawean pemerintah Gresik
Kanggo mbalekake fungsi sejatine Damar Kurung, Novan Effendy nyiptakake Festival Damar Kurung kang diwiwiti ing taun 2012 lan dianakake saben wulan kalender Islam "Hijriyah" kang nduweni ancas kanggo ngelingake masyarakat lan mbalekake tradhisi warga Gresik.
Mantèn kucing Dandan kucing minangka warisan budaya awujud ritual nyuwun udan ing Kabupaten Tulungagung Jawa Timur
mantèn tegese penganten lan kucing tegese kucing
Ritual kasebut ditindakake kanthi cara diarak banjur adus kucing lanang lan wadon ing sendhang Coban
Jas kucing biyen dadi salah sijine sarana warga kanggo njaluk udan nalika mangsa kemarau dawa
Kajaba iku, dandan kucing nduweni fungsi sosial minangka wujud rasa syukur marang limpahan rahmat saka Gusti Allah, minangka media sinau kanggo ngrawat kewan lan lingkungan sekitar, minangka media sosialisasi sing akrab karo masyarakat, minangka sarana hiburan
lan saiki wis dipundadosaken media promosi pariwisata mliginipun ing tlatah Tulungagung
Ing taun 2010, Majelis Ulama Indonesia (MUI) nganggep tradhisi dandan kucing minangka pitenah amarga salah sawijine kecamatan nganakake tradhisi iki kanthi ngawini kucing miturut cara Islam kawin karo manungsa
Istilah mantèn ing dandan kucing ora ateges kawin sepasang kucing, nanging diarak-arak kucing menyang telaga Coban kanggo disiram (ngeduscat), kanthi rerangkening arak-arakan dandan kucing: cucuk lampah: putri domas; te mantèn kucing; pager ayu; antrian muda taruna; baris kejawen; sesepuh desa Pelem; kesenian gendhing reog; seni jaranan senterewe; lan kesenian tiban
Déné arak-arakan kucing (arak-arakan inti) kalebu wacan donga dening dongke; sniffing kucing ing Coban Lake; prosesi kawilujengan; lan ritual tari Tiban
Pamilihan kucing sing arep disiram ora bisa sembarangan amarga ing prosese kucing loro kuwi kudu saka kulon lan wetan desa
Kucing loro mau banjur dilebokake ing kranjang lan digawa wong loro sing saben nggawa kucing siji
Sawise tekan ing Sendhang Coban, kucing loro mau dikumbah banjur maca mantra, banjur lungguh ing sela-selane arep diarak
Ritual iki wis ana wiwit jaman kolonial Walanda, sing diwiwiti nalika wong migran sing jenenge Eyang Sangkrah adus kucing loro ing Sendhang Coban, banjur udan.
Ajaran Samin Surasentika Ajaran Samin (uga dikenal minangka Gerakan Samin "utawa" Saminisme ) iku salah sawijining suku ing Indonésia
Komunitas iki minangka turunan saka pengikut Samin Surosentiko sing mulang "sedulur sikep", ing ngendi dheweke ngobong semangat perlawanan marang Walanda ing bentuk liya kajaba kekerasan
Formulir sing dijupuk yaiku ora gelem mbayar pajeg, nolak kabeh peraturan sing digawe pemerintah kolonial
Masyarakat iki kerep njalari kebingungan tumrap pamarentah Walanda lan pamarentah kolonial Jepang amarga sikap kasebut, sikap sing nganti saiki dianggep ngganggu dening kelompok ing njaba
Wong Samin dhewe uga ngasingake awake dhewe nganti mung taun 1970-an ngerti yen Indonesia wis mardika
Kelompok Samin iki nyebar nganti Jawa Tengah, nanging konsentrasi paling gedhé ana ing tlatah Blora, Jawa Tengah lan Bojonegoro, Jawa Timur sing saben-saben manggon ing tapel wates wilayah loro
Cacahé ora akèh lan manggon ing tlatah Kendeng pegunungan ing tapel wates provinsi loro
Golongan Samin luwih seneng diceluk "wong sikep", amarga tembung "samin" kanggone nduweni makna negatif
Wong njaba Samin kerep nganggep minangka golongan sing lugu, ora seneng nyolong, ora gelem mbayar pajeg, lan kerep dadi bahan guyonan, utamane ing masyarakat Bojonegoro
Piwulang utama Samin Surosentiko sing jeneng asli Raden Kohar lair ing Desa Ploso Kedhiren, Randublatung, ing taun 1859, lan seda nalika diasingake ing Padang, 1914
Penganut ajaran Samin duwe limang piwulang: Panyebaran
Kaping pisanan nyebar ing tlatah Klopoduwur, Blora, Jawa Tengah
Ing taun 1890 gerakan Samin ngrembaka ing rong désa alas ing tlatah Randublatung, Blora, Jawa Tengah
Gerakan iki banjur cepet nyebar menyang desa liyane
Diwiwiti saka pesisir lor Jawa nganti sak alas ing Pegunungan Kendeng Lor lan Kendeng Kidul, utawa sak tapel wates provinsi Jawa Tengah lan Jawa Timur miturut peta saiki
Piwulang utama Samin yaiku: Kabudayan
Kaya dene panemu liyane kang dianggep dening panyengkuyunge minangka agama, wong Samin uga nduweni “kitab suci”
“ Kitab Suci ” yaiku Serat Jamus Kalimasada kang dumadi saka pirang-pirang kitab, yaiku Serat Punjer Kawitan, Serat Pikukuh Kasajaten , Serat Uri-uri Pambudi, Serat Jati Sawit, Serat Lampahing Urip, lan minangka jeneng kitab
sing banget populer lan diajeni dening wong Samin
Piwulang ingkang wonten ing buku Serat Pikukuh Kasajaten menika dipunserat awujud geguritan tembang inggih menika geguritan sastra tradisional Jawi
Dituntun buku kuwi, wong Samin arep mbangun negara batin sing adoh saka "drengki srei, tukaran, dahpen kemeren"
Nanging, dheweke bakal nindakake prentah " "Nglakokake sabar trokal." " "Sing sabar." "Trokali dilakoni" ." Sikap
Sanajan jaman kolonial Walanda lan Jepang wis rampung, masyarakat Samin isih nganggep pamarentah Indonesia nalika iku ora jujur
Mula, nalika nikah ora ndaftar ing Kantor Urusan Agama ( KUA ) utawa ing Catatan Sipil
Umume tumindake wong Samin/'Sikep' pancen jujur lan lugu nanging kritis
Ora ngerti tataran basa Jawa, mula basa kang digunakake yaiku basa Jawa ngoko
Kanggone ngurmati wong liya ora saka basa sing digunakake nanging sikap lan tumindak sing dituduhake.
Klambine wong Samin biasane klambi ireng lengen dawa tanpa kerah
Bocah lanang nganggo ikat kepala
Kanggo busana wanita wujude kebaya lengen dawa, kain diwatesi ing sangisore dhengkul utawa ing ndhuwur tungkak
Ing babagan kekerabatan, wong Samin nduweni persamaan karo kekerabatan Jawa umume
Jeneng lan cara ngucapake padha
Mung dheweke ora ngerti hubungan darah utawa turun temurun sawise Simbah utawa Simbah
Hubungane karo tangga teparo, sesama Samin lan masyarakat ing njaba Samin, wis mapan
Sajeroning njaga lan nglestarekake tali kekerabatan, wong Samin nduweni tradhisi dolan-dolan, luwih-luwih yen salah sawijine kulawarga duwe hajat sanajan panggonane adoh
Miturut Samin, bebrayan iku penting banget
Wonten ing piwulangipun, bebrayan minangka piranti kangge nggayuh kaluhuran ingkang lajeng nyipta “ "Atmaja (U) Tama" ” (anak bangsawan)