Exqrch/javanese-Komodo-pixelgpt huggingface dataset:
Taufiq nyerat buku kumpulan puisi, sepertos "Malu (Aku) Jadi Orang Indonésia", "Tirani dan Benteng", "Tirani", "Benteng", "Buku Tamu Mangsa Perjuangan", "Sajak Ladang Jagung", "Kenalkan, Saya Hewan", "Puisi-puisi Langit", "Prahara Budaya:Kilas Balik Ofensif Lekra/PKI dkk", "Ketika Kata Ketika Warna", "Seulawah-Antologi Sastra Acèh", lan sanès-sanèsipu
Kathah puisi Taufiq ingkang dipunnyanyèkaken déning Himpunan Musik Bimbo , pimpinan Samsudin Hardjakusumah, utawi sakwangsulipun Taufiq nyerat lirik kanggé Bimbo ing salebeting "kerja sama"
Taufiq ugi nyerat lirik kanggé Chrisye, Yan Antono (dipunnyanyèkaken déning Ahmad Albar) lan Ucok Harahap
Miturut piyambakipun "kerja sama" kados ngaten punika peryogi supados "jangkauan" publik puisi langkung wiyar
Taufiq asring maos puisi ing ngjengipun publik umum
Ing manca nagari, piyambakipun sampun maos puisi wonten ing manéka warni festival lan acara sastra ing 24 kitha Asia, Australia, Amérika, Éropah, lan Afrika wiwit taun 1970
Tumrap panjenenganipun, , puisi nembé pikantuk ragi ingkang jangkep manawi sampun dipunserat lan dipunwaos ing sangajengipun publik
Wulan April 1993 Taufiq maos puisi prakawis Syekh Yusuf lan Tuan Guru, para pejuang ingkang dipunbucal déning VOC dhateng Afrika Selatan tigang abad sadèrèngipun, ing tigang panggènan ing Cape Town (1993), nalika "apartheid" nembé kabongkar
Wonten ing wulan Agustus 1994 maos puisi prakawis Laksamana Cheng Ho ing masjid kampung kelairan penjelajah samodra legendaris punika ing Yunan, RRT, ingkang dipunwosaken ugi tarjemah Mandarinipun déning Chan Maw Yoh
Bosen bab "kecenderungan" puisi Indonésia ingkang kalangkung serius, wiwitan taun 1970-an piyambakipun nggarap humor salebeting puisi
"Sentuhan" humor karaos mliginipun wonten ing "puisi berkabar" utawi "narasi"
Antologi puisinipun ingkang sesirah Rendez-Vous dipunterbitaken ing Rusia tarjemahan Victor Pogadaev lan ilustrasi déning Aris Aziz saking Malaysia (Rendez-Vous
Puisi Pilihan Taufiq Ismail
Marah Rusli Marah Roesli utawi asring ugi dpun éja Marah Rusli (Padang, Sumatera Barat, 7 Agustus 1889 - Bandung, 17 Januari 1968) punika sastrawan Indonesia angkatan Balai Pustaka
Kaloka kanthi karya Siti Nurbaya (roman) ingkang dipunterbitaken ing taun 1920 Marah Rusli misuwur ngantos sapriki
Siti Nurbaya sampun dados legenda, wanita ingkang dipunpeksa krama déning tiyang sepuhipun, pikantuk priyantun ingkang boten dipuntresnani
Marah Rusli, sang sastrawan punika, gadhah jeneng dawa Marah Rusli (Marah Halim?) bin Abu Bakar
Bapakipun, Sutan Abu Bakar, punika bangsawan kanthi gelar Sutan Pangeran, nyambut damel dados demang
Marah Rusli daup kaliyan satunggiling putri Sunda klahiran Bogor wonten ing taun 1911 lan pinaringan putra tiga, kalih jaler lan satunggal èstri
Perkawinan Marah Rusli kaliyan putri Sunda kalawau boten pikantuk idi pangèstu saking tiyang sepuhipun, nanging Marah Rusli tetep nglajengaken perkawinanipun
Sanajan langkung kondhang minangka sastrawan, Marah Rusli sakleresipun satunggiling dhokter hewan
Bènten kaliyan Taufiq Ismail lan Asrul Sani ingkang saèstu nilaraken profesi minangka dhokter hewan amargi milih dados penyair, Marah Rusli tetep anekuni profesi dhokter hewan ngantos pènsiun ing 1952 kanthi kalungguhan pungkasan minangka Dhokter Hewan Kepala
Karemenan Marah Rusli dhumateng kasusastran sampun tuwuh wiwit piyambakipun taksih alit
Piyambakipun remen midhangetaken cariyos-cariyos saking "tukang kaba", tukang dongèng ing Sumatera Barat ingkang keliling kampung nyadé dongèngan lan maos buku-buku sastra
Wonten ing sajarah sastra Indonesia, Marah Rusli kacathet minangka pengarang roman ingkang wiwitan lan dipunanugerahi gelar déning H.B
Jassin minangka Bapak Roman Modern Indonesia
Sadèrèngipun punika, prosa ingkang langkung biyasa dipunanggé wonten ing Indonesia inggih punika hikayat
Marah Rusli gadhah pendidikan inggil lan buku-buku wacanipun kathah ingkang saking manca nagari, ingkang nggambaraken kamajengan jaman
Piyambakipun rumaos yèn adat istiadat ing saubengipun sampun boten rujuk kaliyan kamajengan jaman
Bab punika nunten anglairaken pamberontakan ing salebeting manah, lajeng dipunsuntakaken wonten ing karyanipun, Siti Nurbaya
Marah Rusli gadhah kekajengan kanggé mbébasaken masarakat saking belenggu adat ingkang boten maringi kesempatan tumrap laré anèm ngandharaken pikiran utawi pepinginan
Wonten cariyos Siti Nurbaya, sampun dipunlebetaken landasan pamikir ingkang ngarah dhunateng emansipasi wanita
Carios punika andamel para wanita wiwit mikiraken hak-hakipun, punapa badhé pasrah amargi tuntutan adat (lan tekanan tiyang sepuh) utawi kedah mertahanaken punapa ingkang dipunkajengaken
Carios Siti Nurbaya saged nggugah lan ngantunaken kesan ing salebeting manah para pamaos ngantos sapriki
Sampun langkung saking wolung taun wiwit lairipun, Siti Nurbaya tetep dados cariyos ingkang kathah dipun èmuti lan dados bahan wicara
Sanèsipun Siti Nurbaya, Marah Rusli ugi nyerat sawatawis cariyos roman
Nanging, Siti Nurbaya punika ingkang saé piyambak
Roman punika pikantuk bebungah taunan dalam babagan sastra saking Pamaréntah Republik Indonesia taun 1969 lan dipuntarjemahaken dhateng basa basa Ruslan
Terjemahan: "Gadis yang Malang" (novèl Charles Dickens, 1922).
Titi Said Titie Said, utawi asring dipun éja Titi Said, lair ing kitha Bojonegoro, Jawa Timur, 11 Juli 1935
Lulus sarjana mudha Arkéologi Fakultas Sastra Universitas Indonésia (1959)
Naté dados redaktur kalawarti Kartini lan mimpin kalawarti Famili
Ngantos sapriki piyambakipun mengku kalungguhan minangka Ketua Lembaga Sensor Film { LSF } Indonésia
Novèl-novèl ingkang sampun terbit ing antawisipun : Kumpulan cariyos cekak : "Perjuangan dan Hati Perempuan" (1962).
Mangunwijaya Yusuf Bilyarta Mangunwijaya (Ambarawa, Kabupatèn Semarang 6 Mèi 1929-Jakarta 10 Fèbruari 1999), punika budayawan, arsitèk, panulis, rohaniwan, aktivis lan pambéla "wong cilik"
Mangunwijaya punika pambarep saking 12 sadhèrèk putra pasangan Yulianus Sumadi lan Serafin Kamdaniyah
Yusuf Bilyarta Mangunwijaya ingkang akrab kanthi asma Romo Mangun, kaloka déning novelipun ingkang sesirah "Burung-Burung Manyar"
Naté nampi anugerah bebingah sastra sa-Asia Tenggara Ramon Magsaysay wonten ing taun 1996
Piyambakipun kathah nglairaken novèl ing antawisipun: "Ikan-ikan Hiu, Ido, Homa", "Roro Mendut", "Durga/Umayi", "Burung-Burung Manyar" lan esai-esai ingkang sumebar wonten ing sawatawis "ariwarta" Indonésia
Bukunipun "Sastra dan Religiositas" mimpanganken bebingah buku non-fiksi ingkang saé piyambak taun 1982
Wonten ing babagan arsitèktur, piyambakipun ugi asring dipunjuluki "Bapak arsitèktur modhèren Indonésia"
Salah satunggil bebingah ingkang naté katampi inggih punika Aga Khan Award, ingkang wujud bebingah paling inggil karya arsitèktural ing donya ingkang nembé tuwuh ("donya tumuwuh"), kanggé rancangan pamukiman ing gisiking Kali Code, Yogyakarta
Romo Mangun angraos kuciwa bab sistem pendhidhikan ing Indonésia, pramila lajeng nuwuhaken gagasan-gagasan énggal
Piyambakipun tumunten ambangun Yayasan Dinamika Edukasi Dasar
Sadèrèngipun, Romo ambangun gagasan SD ingkang eksploratif dhumateng wargi kurban proyèk waduk Kedung Amba, Jawa Tengah, sarta sing ndunungi ingkang kacingkrangan ing gisiking Kali Code, Yogyakarta
Perjuanganipun ing babagan mbela kaum mlarat, katindhes lan kapinggiraken kanthi "pulitik swara hati nurani" andadosaken piyambakipun dados oposisi salami pamaréntahan Soeharto.
Goenawan Mohamad Goenawan Soesatyo Mohamad (Karangasem Batang, Jawa Tengah, 29 Juli 1941) punika pujangga Indonésia ingkang pinunjul
Piyambakipun ugi satunggiling "pendiri" "Majalah Tempo"
Goenawan Mohamad punika intelektual ingkang gadhah wawasan wiyar, wiwit saking juru main bal-balan, pulitik, ékonomi, seni lan budaya, donya perfilman, musik, lan sanès-sanèsipun
Wawasanipun liberal sanget lan tinarbuka
Sepertos ujaripun Romo Magniz-Suseno, salah satunggiling koleganipun, lawan utami Goenawan Mohamad inggih punika pamikir monodimensional
Pendiri lan mantan Pemimpin Redaksi kalawarti Berita Tempo punika, wekdal taksih anèm langkung misuwur minangka satunggaling penyair
Piyambakipun ndhèrèk tapak asma wonten ing Manifesto Kebudayaan 1964 ingkang andamel piyambakipun boten kénging nyerat wonten sawatawis médhia umum
Goenawan wiwit nyerat nalika taksih yuswa 17 taun, lan kalih taun saljengipun nerjemahaken puisi penyair wanita Amérika, Emily Dickinson
Wiwit kelas 6 SD, piyambakipun ngaku remen acara puisi giyaran RRI
Kangmasipun ingkang dados dhokter, wekdal samanten langganan kalawarti Kisah, asuhan H.B Jassin
Goenawan ingkang limrahipun dipunsapa Goen, sinau psikologi wonten ing Universitas Indonésia, nyinaoni ngèlmu pulitik ing Bèlgi, lan dados Nieman Fellow ing Harvard University, Amérikah Sarékat
Goenawan daub kaliyan Widarti Djajadisastra lan gadhah kalih momongan
Wonten ing taun 1971, Goenawan sesarengan kaliyan réncangipyn ngadegaken kalawarti Minggon Tempo, satunggaling kalawarti ingkang ngusung karakter jurnalisme kalawarti Time
Ing ngrika piyambakipun kathah nyerat kolom bab ingkang magepokan kaliyan agenda-agenda pulitik ing Indonésia
Jiwa kritisipun andadosaken krenteg kanggé ngritik rezim Soeharto ingkang wekdal punika ngekang tuwuhipun dhémokrasi ing Indonésia
Tempo lajeng dipunanggep minangka oposisi ingkang ngrugèkaken kepentingan pamaréntah sahéngga dipunendhegaken penerbitanipun ing taun 1994
Goenawan Mohammad lajeng ngadegaken Aliansi Jurnalis Independen (AJI), asosiasi jurnalis independen ingkang wiwitan ing Indonésia
Piyambakipun ugi ndèrèk ngadegaken Institusi Studi Arus Informasi (ISAI) ingkang tugasipun ndokumentasèkaken kakerasan tumrapipun donya pers Indonésia
Nalika kalawarti Tempo saged terbit malih, sasampunipun Soeharto dipunlèngsèraken ing taun 1998, kathah perobihan dipunlaksanaaken sepertos perbahian cacahipun kaca, nanging tetep mempertahanaken mutunipun
Boten dangu, Tempo lajeng "memperluas" usahanipun kanthi nerbitaken ariwarta harian Koran Tempo
Saksampunipun terbit sawatawis taun, Koran Tempo kénging masalah, inggih punika ing pertengahan wulan Mèi 2004, Pengadilan Negeri Jakarta Timur ngukum Goenawan Mohammad lan Koran Tempo supados nyuwun ngapunten dhumateng Tommy Winata
Pernyataan Goenawan Mohammad ing tanggal 12-13 Maret 2003 dipunanggep sampun ngrugèkaken nama bos Artha Graha punika
Salami kirang langkung 30 taun tekun wonten ing donya pers, Goenawan ngasilaken sawatawis karya ingkang sampun dipunterbitaken, ing antawisipun kumpulan puisi "Parikesit" (1969) lan "Interlude" (1971), ingkang dipunterjemahaken dhateng basa Walanda, Inggris, Jepang, lan Prancis
Sapérangan eseinipun kahimpun wonten ing "Potret Seorang Penyair Muda Sebagai Si Malin Kundang" (1972), "Seks, Sastra, dan Kita" (1980)
Nanging langkung saking punika, tulisanipun ingkang paling misuwur lan populer inggih punika Catatan Pinggir, satunggiling artikel cekak ingkang dipunamot kanthi minggon ing kaca paling pungkasan "Majalah Tempo"
Konsep Catatan Pinggir inggih punika minangka komentar utawi kritik dhumateng batang tubuh ingkang utami
Artosipun, Catatan Pinggir mendhet posisi wonten ing sisih, boten posisi sentral.
Wiwit medalipun ing pungkasan taun 1970-an, Catatan Pinggir sampun dados èksprèsi oposisi tumrap pamikir ingkang picik, fanatik, lan kolot
Goenawan Mohamad ugi gadhah andil wonten ing ngadegipun Jaringan Islam Liberal.
Ajip Rosidi Ajip Rosidi, utawi asring dipunsapa nganggé éjaan énggal Ayip Rosidi, punika pengarang, juru besut, Ketua Dewan Pendiri Yayasan Kebudayaan Rancagé, Ketua Pendiri Yayasan Pusat Studi Sunda
Piyambakipun naté nyambut damel minangka guru basa lan kabudayan Indonésia ing Osaka Gaikokugo Daigaku (1981-2003), ing Kyoto Sangyo Daigaku (1982-1996) lan Tenri Daigaku (1982-1995), Jepang
Piyambakipun ingkang gadhah prakarsa palembagan Bebungah Sastra Rancagé milai taun 1989, lan penyelenggaraan Konferensi Internasional Budaya Sunda (KIBS) 2001 ing Bandung
Wiwit taksih anèm piyambakipun asring nyerat, wonten ing basa Indonésia lan ugi ing basa Sunda
Buku-buku karyanipun langkung saking satus irah-irahan, ing antawisipun wujud roman, koleksi gurit, koleksi cariyos cekak, memoar, lan biografi.
Utuy Tatang Sontani Utuy Tatang Sontani (Cianjur, 1 Mèi 1920 - Moskwa, 17 September 1979) punika sastrawan Angkatan 45 ingkang pinunjul
Karyanipun ingkang kapisan inggih punika "Tambera" (versi basa Sunda 1937) satunggiling novèl sajarah ingkang kadadosanipun wonten ing Kepulauan Maluku ing abad ka-17
Novèl punika dipunamot wonten ing koran laladan basa Sunda "Sipatahoenan" lan "Sinar Pasundan"
Salajengipun Utuy nerbitaken kempalan cariyos cekak "Orang-orang Sial" (1951), ingkang dipunterasaken déning cariyos-cariyos lakonipun ingkang andmel piyambakipun dados misuwur
Lakon kapisan inggih punika ("Suling" lan "Bunga Rumah Makan", 1948) dipunserat kados déné lakon biyasa dipunserat, nanging piyambakipun lajeng nemokaken cara nyerat lakon ingkang "unik", saéngga dados cariyos ingkang sekéca dipunwaos
Ing antawis lakon-lakonipun ingkang misuwur inggoh punika "Awal dan Mira" (1952), "Sajang Ada Orang Lain" (1954), "Di Langit Ada Bintang" (1955), "Sang Kuriang" (1955), "Selamat Djalan Anak Kufur" (1956), "Si Kabajan" (1959), dan "Tak Pernah Mendjadi Tua" (1963)
Kasèrèt arus pulitik jaman
Utuy dipunutus déning pamaréntah Indonésia ing taun 1958 minangka salah satunggiling wakil Indonésia wonten ing Konferensi Pengarang Asia-Afrika ingkang dipunwontenanken ing kitha Tashkent, Uzbekistan
Nalika gayutan pulitik Indonésia-Uni Soviet tansaya saé, kathah karya pengarang Indonésia ingkang dipunterjemahaken kan dipunditerbitaken ing basa Ruslan, kalebet ugi karya Utuy, "Tambera", ingkang dipunanggep nggambaraken semangat révolusi lan perjuangan rakyat
Sementawis, "Orang-Orang Sial", namung dipunterbitaken ing Tallinn, nganggé basa Éstlan, amargi dipunanggep pesimistik lan namung ngungkapaken sisih awon satunggiling révolusi
Wonten ing 1 Oktober 1965 Utuy sesarengan kaliyan sawatawis pengarang lan wartawan Indonésia angrawuhi undangan pamaréntah Tiongkok kanggé karaméan 1 Oktober ing Beijing
Pecahipun G30S ing taun 1965 ing Indonésia andadosaken Utuy lan rerèncanganipun kalunta-lunta ing manca nagari
Wangsul dhateng Indonésia kawatos manawi dipuntangkep lan dipunsangka ndhèrèk G30S, sepertos ingkang dipunalami déning kanc-kancanipun
Situasi tansaya angèl nalika ing RRT piyambak pecah Revolusi Kebudayaan ing taun 1966
Sapérangan tiyang Indonésia ingkang terdampar wonten ing Tiongkok wusananipun mutusaken ngantunaken nagari punika lan pindhah dhateng Éropa Barat kanthi numpang sepur Trans Siberia
Sapérangan penumpang mandhap ing Moskwa, kalebet Utuy lan sawetwis réncangipun, Kuslan Budiman, Rusdi Hermain, lan Soerjana, wartawan Harian Rakjat
Karawuhan Utuy ing Moskwa taun 1971 dipunsambut déning pamaréntah Uni Soviet lan masarakat ilmiah ing mrika, mliginipun amargi nama Utuy sampun kaloka sanget déning karya-karya lan kahadiranipun wonten ing Konferensi Pengarang Asia-Afrika taun 1958
Utuy dipunsuwun ngajar Basa lan Sastra Indonésia ing Moskwa
Salami wonten ing Moskwa piyambakipun ngasilaken sawatawis karya tulis, sakirang kirangipun sekawan novèl lan tiga otobiografi ngatos sédanipun taun 1979 ing Moskwa
Salah satunggil novelipun ingkang dipunserat lan dipunterbitaken ing Moskwa inggih punika "Kolot Kolotok"
Novèl punika namung dipuncithak sakedhik, namung kanggé bahan studi ing Jurusan Indonésia, Universitas Nagara Moskwa
Manawi "Di Bawah Langit Tak Berbintang" punika satunggiling memoar lan otobiografi ingkang isi pengalaman gesang ing pengasingan ing nagari RRT lan Ruslan
Minangka pakurmatan, nalika kapundhut, piyambakipun dipunsarèaken wonten ing pemakaman Islam kapisan ing Moskwa
Drama: Karya-karya Utuy ugi dipunterjemahaken dhumateng basa-basa Inggris, Mandarin, Tagalog, lan sanès-sanèsipun
Wonten ing jaman Orde Baru, sami sareng para juru nulis sanèsipun ingkang pikantuk stigma "kuminis", karya-karya Utuy dipunlarang édar déning pamaréntah.
Toha Mochtar Toha Mochtar (Kediri, Jawa Timur, 17 September 1926 - Jakarta, 17 Mèi 1992), punika sastrawan lan pengarang cariyos kanggé laré-laré Indonesia
Sautawis karyanipun inggih punika: Sanèsipun novèl kanggé diwasa, Toha ugi asring nyerat buku kanggé laré-laré
Wonten ing taun 1971 sesarengan kaliyan Julius R
Siyaranamual lan Asmara Nababan, piyambakipun ndhèrèk ngadegaken kalawarti "Kawanku" ingkang dipunasta déning panjenenganipun salami 15 taun
Kalawarti kanggé laré punika misuwur minangka kalawarti ingkang saé mutunnipun ing wekdal punika.
Sutardji Calzoum Bachri Sutardji Calzoum Bachri (lair 1941 ing Riau), punika pujangga Indonésia pinunjul
Saksampunipun lulus saking SMA Sutardji Calzoum Bachri nglajengaken studi dhateng Fakultas Sosial Pulitik Jurusan Administrasi Nagara, Universitas Padjadjaran, Bandung
Wiwitanipun Sutardji Calzoum Bachri nyerat wonten ing koran lan kalawarti minggon ing Bandung, lajeng sajak-sajakipun dipunamot wonten kalawarti Horison lan Budaya Jaya sarta ruang kabudayan Sinar Harapan lan Berita Buana
Langkung sajak-sajakipun punika Sutardji nedahaken manawi piyambakipun minangka "pembaharu" puisi Indonésia
Utaminipun amargi konsepsi bab tembung ingkang badhé dipunbebasaken saking kungkungan "pengertian" lan dipunwangsulaken dhumateng fungsi tembung sepertos wonten ing "mantra"
Wonten ing mangsa panas 1974, Sutardji Calzoum Bachri ndhèrèk acara "Poetry Reading International" ing Rotterdam
Salajengipun ndhèrèk seminar "International Writing Program" ing Iowa City, Amérika Sarékat wilan Oktober 1974 ngantos April 1975
Sutardji ugi nepangaken cara énggal ingkang "unik" lan méncutaken ing salebetipun acara maos puisi ing Indonésia
Sawetawis sajakipun sampun dipunterjemahaken déning Harry Aveling dhateng basa Inggris lan dipunterbitaken minangka antologi "Arjuna in Meditation" (Calcutta, India), "Writing from the World" (Amérika Sarékat), Westerly Review (Australia) lan wonten ing kalih antologi abasa Walanda: "Dichters in Rotterdam" (Rotterdamse Kunststichting, 1975) lan "Ik wil nog duizend jaar leven, negen moderne Indonesische dichters" (1979)
Taun 1979, Sutardji dipunanugerahi bebungah "South East Asia Writer Awards" tumrap prestasinipun wonten ing donya sastra, ing Bangkok, Thailand
O Amuk Kapak punika penerbitan ingkang komplit sajak-sajak Calzoum Bachri wiwit periode penulisan 1966 ngantos 1979.
Adinegoro Adinegoro ( Talawi, Sumatra Kulon, 14 Agustus 1904 - Jakarta, 8 Januari 1967 ) punika sastrawan Indonesia lan wartawan kawakan
Piyambakipun gadhah pendidikan STOVIA (1918-1925) lan naté memetri kawruh bab jurnalistik, géografi, kartografi, lan geopulitik ing Jerman lan Walandi, taun (1926-1930)
Nami asli Adinegoro saleresipun Djamaluddin gelar Datuk Madjo Sutan
Piyambakipun punika rayinipun sastrawan Muhammad Yamin, sadhèrèk tunggal Bapa nanging bènten ibu
Bapakipun Adinegoro inggih punika Usman gelar Baginda Chatib lan ibunipun ingkang asma Sadarijah, déné ibunipun Muhammad Yamin inggih punika ingkang asma Rohimah
Adinegoro kapeksa nganggé asma sesinglon amargi nalika taksih sekolah wonten ing STOVIA piyambakipun boten dipunparengaken nyerat
Kamangka, wekdal punika kekarepan kanggé nyerat ageng sanget
Pramila, lajeng nganggé sesinglon Adinegoro minangka identitas énggal, saéngga saged nyerat lan publikasi seratannipun tanpi kadenangan bilih Adinegoro punika saleresipun inggih Djamaluddin gelar Datuk Madjo
Wusananipun nama Adinegoro minangka sastrawan langkung misuwur tinimbang nama aslinipun, Djamaluddin
Nalika sinau sekawan taun wonten ing Berlin, Jerman, Adinegoro memetri bab jurnalistik
Sansipun punika, piyambakipun ugi nyinaoni bab kartografi, géografi, pulitik, lan geopulitik
Tamtu kémawon, pengalaman sinau wonten ing Jerman punika kathah sanget nambih kawruh lan wawasanipun, ingkang utami bab jurnalistik
Adinegoro, Pancèn langkung misuwur minangka wartawan tinimbang sastrawan
Piyambakipun miwiti karir minangka wartawan ing kalawarti Caya Hindia, dados "pembantu tetap"
Saben minggu piyambakipun nyerat artikel bab manca nagari ing kalawarti punika
Nalika sinau wonten ing manca nagari (1926—1930), Piyambakipun nyambi dados wartawan bébas ("freelance journalist") wonten ing serat kabar Pewarta Deli (Medan), Bintang Timur, lan Panji Pustaka (Jakarta)
Sakwangsulipun dhateng tanah air, Adinegoro mimpin kalawarti Panji Pustaka ing taun 1931, nanging boten lami namung enem wulan
Saksampunipun punika, piyambakipun mimpin serat kabar Pewarta Deli ing Medan (1932—1942)
Piyambakipun ugi naté mimpin Sumatra Shimbun salami kalih taun
Lajeng, sesarengan kaliyan Prof
Supomo, piyambakipun mimpin kalawarti Mimbar Indonesia (1948—1950)
Salajengipun, Adinegoro mimpin Yayasan Pers Biro Indonesia (1951) lan wusana, piyambakipun nyambut damel wonten ing Kantor Berita Nasional (saterasipun lajeng dados LKBN Antara)
Ngantos akir hayatipun Adinegoro ngabdi wonten ing kantor berita punika
Adinegoro ndhèrèk ngadegaken Perguruan Tinggi Jurnalistik ing Jakarta lan Fakultas Publisistik lan Jurnalistik Universitas Padjadjaran
Piyambakipun naté ugi dados Tjuo Sangi In (kados déné Dewan Rakyat) ingkang dipunwujud déning Jepang taun (1942-1945), anggota Dewan Perancang Nasional, anggota MPRS, Ketua Dewan Komisaris Penerbit Gunung Agung, lan Présidhèn Komisaris LKBN "Antara".
Idrus Idrus (Padang, 21 September 1921 - Padang, 18 Mèi 1979, Sumatera Barat) punika sastrawan Indonésia ingkang pinunjul
Piyambakipun krama pikantuk Ratna Suri, waonten ing taun 1946, dippun paringi enem momongan, sekawan putra lan kalih putri, inggih punika Prof
Nirwan Idrus, Slamet Riyadi Idrus, Rizal Idrus, Damayanti Idrus, Lanita Idrus, lan Taufik Idrus
Perkenalan Idrus kaliyan donya sastra sampun wiwit lenggah wonten ing bangku sekolah, mliginipun nalika ing sekolah menengah
Piyambakipun sregeb sanget maos karya-karya roman lan novèl Éropah ingkang kasadiyaaken wonten ing pabukon sekolah
Piyambakipun ugi sampun ngasilaken cariyos cekak wekdal jaman samanten
Krentegipun wonten ing donya sastra ndorong supados milih Balai Pustaka minangka panggénan kanggé nyambut damel
Kanthi makaten piyambakipun saged nyaluraken minat sastra wonten ing mriku, maos lan memetri karya-karya sastra ingkang kasadiaaken wonten ing mriku lan saged tetepangan kaliyan para sastrawan misuwur
Kekarepan punika wau saged kasembadan, piyambakipun tepangan kaliyan H.B
Jassin, Sutan Takdir Alisyahbana, Noer Sutan Iskandar, Anas Makruf, lan sanès-sanèsipun
Sanajan boten kersa dipungolongaken minangka sastrawan Angkatan ’45, piyambakipun boten saged sélak yèn sapérangan ageng karyanipun pancèn inggih nyariosaken bab ingkang magepokan kaliyan "masalah" wonten ing wekdal punika
Kekhasan gaya seratanipun wonten ing wekdal punika ndadosaken piyambakipun pikantuk panggénan ingkang kinurmatan wonten ing donya sastra, minangka Pelopor Angkatan ’45 ing babagan prosa, ingkang dipunkukuhaken déning H.B
Jassin ing salebeting bukunipun
Kanthi krenteg ingkang ageng ing babagan sastra punika andamel piyambakipun boten namung nyerat karya sastra, nanging ugi nyerat karya-karya ilmiah ingkang magepokan kaliyan sastra, kados ta "Teknik Mengarang Cerpen" lan "International Understanding Through the Study of Foreign Literature"
Kemampuanipun ngginakaken tigang basa manca, (Walanda, Inggris, lan Jerman) ndadosaken piyambakipun gadhah peluang kanggé nerjemahaken buku-buku manca nagari
Karya ingkang dipunkasilaken ing antawisipun "Perkenalan dengan Anton Chekov", "Perkenalan dengan Jaroslov Hask", "Perkenalan dengan Luigi Pirandello", lan "Perkenalan dengan Guy de Maupassant"
Amargi tekanan pulitik lan sikap memusuhan ingkang dipunlancaraken déning Lekra tumraping para penulis ingkang boten sepaham, Idrus kapeksa pindah dhateng Malaysia
Wotnen ing Malaysia, oncat saking tekanan Lekra, piyambakipun terus makarya
Karyanipun wekdal punika, ing antawisipun, "Dengan Mata Terbuka" (1961) lan "Hati Nurani Manusia" (1963)
Ing salebeting donya sastra, kahebatan Idrus sampun dipunakeni déning masarakat sastra, mliginipun sakrampungipun karya "Surabaya", "Corat-Coret di Bawah Tanah", dan "Aki" dipunterbitaken
Katiga karyanipun kala wau dados karya monumental
Saksampunipun katiga karya punika wau, pamor Idrus wiwit mandhap
Nanging boten lajeng ical boten kasebat malih, piyambakipun taksih tetep eksis kanthi nyerat kritik, esai, lan bab-bab ingkang magepokan kaliyan sastra ing serat kabar, kalawarti, lan RRI (kanggé dipunwaos).