Exqrch/javanese-Komodo-pixelgpt huggingface dataset:
Ing kadadéan iki wong-wong Sundha kalah lan putri Sundha kang atiné nlangsa banjur matèni awaké dhéwé (béla)
Sawijining ahli sastra Jawa saka Walanda, Prof
Berg, tau manemoaké pirang-pirang vèrsi Kidung Sundha
Loro ing antarané tau diwedhar lan dicithakaké
Kidung Sundha kang mau dhisik ing dhuwur, luwih dawa lan mutu kasustrané luwih becik
Ya versi iki kang bakal diwedharaké ing artikel iki
Ing ngisor iki, ringkesan Kidung Sundha dicaosaké
Ringkesan kabagé miturut pupuh
Hayam Wuruk, ratu Majapahit kersa nggolèk prameswari kanggo dikrama
Banjur panjenengané dhawuh ngirim utusan-utusan manuju saubenging Nusantara (Nuswantara) kanggo nggoleki putri kang cocog
Kabèh padha nggawa bali lelukisan gambar putri-putri kang ayu-ayu
Nanging ora ana kang dikersani sang prabu
Rikala iku sang prabu mireng yèn putri Sundha misuwur banget ayuné
Banjur panjenengané dhawuh ngirim juru lukis mrana
Sawisé bali, banjur lelukisan dicaosaké marang sang Prabu
Nalika iku kabeneran uwané (pak-dhéné) Prabu Hayam Wuruk lagi niliki kaponakané, yaiku prabu Kahuripan karo prabu Dhaha
Uwané prihatin panggalihé amarga nganti seprana, prabu Hayam Wuruk durung krama
Nuli prabu Hayam Wuruk, katarik karo lukisané putri Sundha
Banjur prabu Hayam Wuruk dhawuh mantriné kang anama Madu, dadi duta mara menyang tanah Sundha kanggo nglamar putri Sundha.
Madu teka ing tanah Sundha sawisé numpak baita nem dina
Banjur dhèwèké pinarak ing sang ratu Sundha lan matur alesané mara
Raja Sundha bungah panggalihé lan saguh
Panjenengané bangga yèn prabu Majapahit kang kasub iku kersa krama karo putriné
Nanging putri Sundha dhéwé ora akèh ngandikané.
Madu banjur bali ing Majapahit nggawa layang balesan ratu Sundha lan matur yèn kabèh padha bakal teka
Ora suwé manèh kabèh padha mangkat diiloni iringan akèh banget
Ana rong atus baita gedhé lan cacahé kabèh ana 2.000 baita cilik lan gedhé
Anging yèn kabèh lagi numpak baita, katon pratandha ala
Baita kang bakal dititihi ratu Sundha, iku “jung Tatar (Mongolia/Cina) kaya akèh dienggo sawisé perang Radèn Wijaya.” (padha 1
43a.) Sawetara iku ing Majapahit, kabèh padha sibuk nyiyapaké katekané tamu
Mula sawisé sepuluh dina, kang akuwu utawa lurah Bubat teka lan matur yèn rombongan Sundha wis katon
Prabu Hayam Wuruk karo uwané loro banjur wis kelar mapag rombongan Sundha
Nanging patih Gajah Mada ora sarujuk
Panjenengané ngandika yèn ora sapasisirsé Ratu Agung Majapait mapag ratu Nusantara kaya ratu Sundha
Diaturi sang prabu nunggu limang wengi
Sapa ngerti ratu Sundha iku mungsuh kang amindha-mindha (nyamar)
Dadi prabu Hayam Wuruk ora sida tindak menyang Bubat, nurut aturé patih Gajah Mada
Para abdi dalem karaton lan para mantri kagèt kerungu warta iki, nanging ora ana kang wani suwala
Banjur ing Bubat dhéwé, wong-wong wus kerungu warta isyu prakara pungkasan ing Majapait
Mula ratu Sundha ngirim duta, yaiku patih Anèpaken supaya lunga menyang Majapahit golèk warta
Panjenengané dikancani para abdi ratu telu liyané lan bala prajurit 300 cacahé
Kabèh padha njujug kapatihan
Ing kono banjur ngandika yèn ratu Sundha kersa kondur ing tanah Sundha lan rumangsa yèn prabu Hayam Wuruk mblènjani janjiné
Banjur padha padu gègèran lan horeg
Mèh waé ana perang ing kono yèn ora dipisah karo Smaranata, pandhita ing kedhaton
Banjur bali manèh wong-wong Sundha sawisé dikandhani yèn ing wanci rong dina kaputusan pungkasan prabu Hayam Wuruk bakal diwènèhaké marang wong Sundha
Sawetara iku ratu Sundha sawisé mireng kabar iki, ora saguh atur bekti kaya déné ratu vasal
Mula sang ratu ngandika yèn luwih becik matia kaya satriya tinimbang urip nanging disoraké wong-wong Majapait
Para abdi kabèh padha saguh mbéla lan ndhèrèk sang ratu.
Banjur ratu Sundha manemoni garwané lan putriné
Kabèh dikon mulih waé nanging ora saguh
Kabèh kapéngin ngancani lan nunggoni sang ratu
Banjur kabèh wus asiyaga
Ana duta dikirim saka kubu Majapait marang kubu Sundha nggawa layang isiné sarat-sarat
Wong Sundha sawisé maca banjur nepsu lan perang ora bisa ditulak manèh
Wadya bala Majapait kabangun ing para prajurit ing ngarep, banjur buriné para tandha lan mantri, patih Gajah Mada, lan pungkasané prabu Hayam Wuruk lan uwané loro
Banjur para prajurit miwiti padu ing rana
Mula-mulané wong Majapait akèh kang palastra
Anging entèk-entèkané wong Sundha padha dipatèni kabèh déning wong Majapait
Anèpaken dipatèni ing Gajah Mada banjur ratu Sundha dipatèni bésané dhéwé: ratu Kahuripan lan Dhaha
Pitar iku dadi sawiji-wijiné prawira Sundha kang isih urip
Amarga dhèwèké amindha mati ing antarané mayit-mayit Sundha
Banjur bisa lolos lan gelis teka marang ing pasanggrahan ratu ayu lan putri Sundha
Kabèh dadi padha nlangsa atiné lan banjur matèni awaké dhéwé (béla)
Kabèh bojo prawira Sundha kang palastra ing rana uga nekani layon-layoné banjur abéla kabèh
Prabu Hayam Wuruk rumangsa ora kepénak panggalihé mirsani paprangan iki
Nuli rawuh ing pasanggrahan putri Sundha
Nanging panjenengané wis lampus
Prabu Hayam Wuruk banjur nlangsa banget manandhang sangsara
Panjenengane kersa awor karo wanita idamané
Sawisé iku, dilaksanaake upacara sembahyangan kanggo para arwah
Ora sawatara suwé prabu Hayam Wuruk séda saking manandhang nlangsa sangsaraning panggalih
Sawisé layoné diobong ing tumangan lan kabèh upacara wis bubar, uwané loro rembugan
Kabèh nyalahaké patih Gajah Mada
Dhèwèké kaanggep kang dadi mula pambukané malapataka iki kabèh
Mula gelis ta loroné njujug kapatihan.
Gajah Mada dhéwé rumangsa yèn wanciné wis teka
Banjur dhèwèké nganggo kabèh upakarané lan nggempur tapa, yoga samadi
Sawisé iku dadi moksa (ilang) manuju ing niskala
Nuli ratu Kahuripan lan ratu Dhaha, kang mèmper “Siwa lan Buda” kondur marang nagarané sowang-sowang amarga ora bisa manggon ing Majapait
Amarga kabèh barang ngelingaké ing kadadéan sedhih iku
Kidung Sundha iku kudu kaanggep sawijining karya sastra
Iki dudu babad, lan dudu kronik historis kang akurat uga
Sanadyan mangkono, bisa waé carita iki dhedhasar kadadéan faktual
Miturut garis gedhé, bisa diungkapaké yèn tèks carita kang dibèbèraké ing kéné iki gaya basané lugas lan lancar
Ora njlimet ruwet nganti peteng kaya karya sastra sajenis
Caritané bisa apik ngaworaké unsur romantis lan dramatis
Panggunan gaya basa kang urip iki, bisa nggawe para protagonis carita iki ya dadi urip
Conthoné adegan wong-wong Sundha kang misuh-misuhi patih Gajah Mada bisa dilukisaké dadi urip, sanadyan kasar
Banjur Prabu Hayam Wuruk kang nlangsa nangisi Putri Sundha uga bisa dilukisaké apik kang nggawe para pamaca trenyuh
Banjur kandha kang dicaritaaké ing Kidung Sundha bisa diarani logis lan masuk akal
Kabèh kang dicaritaaké iku kadadéan réalita, kajaba mbokmanawa moksané patih Gajah Mada
Bab iki uga ora padha karo sumber-sumber liyané, kaya ta kakawin Nagarakretagama, Deleng uga ing ngisor iki
Ing kéné perlu diomongaké yèn sang panulis carita iku, luwih mbélani pihak Sundha tinimbang pihak Majapait
Prakara iki lan liyané uga séjé karo sumber-sumber liyané
Kaya ta prakara sédané prabu Hayam Wuruk lan patih Gajah Mada, panulisané uga béda karo kakawin Nagarakretagama
Terus ana prakara liya kang menarik, katoné ing kidung Sundha, asma sang ratu, praméswari lan putri Sundha ora diarani
Putri Sundha ing sumber liya kerep diarani Dyah Pitaloka
Prakara liya kang menarik iku, sajeroning tèks, dibédaake pangertèn bab Nusantara lan tanah Sundha
Wong-wong Sundha dianggep dudu wong Nusantara, kajaba déning patih Gajah Mada
Sawetara iku kang diarani wong Nusantara: wong Palembang, wong Tumasik (Singapura), Madura, Bali, Koci (?), Wandhan (Maluku), Tanjungpura (Banjarmasin) lan Sawakung (?) (conthoné padha 1
Prakara iki padha karo kakawin Nagarakretagama
Ing kono tanah Sundha uga ora mau sebagai wewengkoning Majapait
Nanging ing Nagarakretagama, Madura uga ora mau.
Kabèh naskah kidung Sundha kang diterangaké ing artikel iki, sangkané saka Bali
Nanging ora cetha apa tèks iki dikarang ing Jawa utawa Bali
Namaning panulis tèks ora dingeetèni
Titi mangsané panulisan uga ora dingertèni pasthi
Sajeroning tèks gaman sanjata geni diaran-arani, nanging bab iki ora bisa kanggo ngukuhaké umuring tèks
Amarga wong-wong Indhonésia minimal wis tepung karo sanjata geni wiwit tekaning wong Portugis ing bumi Nusantara, yaiku ing taun 1511
Mbokmanawa wong-wong Indhonésia uga wis tepung luwih lawas manèh saka bangsa Tionghoa
Awit nalika wong Portugis teka ing Maluku, kabèh padha sinungsung ing salvo (tembakan kekurmatan)
Ing ngisor iki sawetaraning cuplikan utawa fragmèn tèks ing basa Jawa Tengahan katulis
Banjur jarwané ing basa Jawa samangké uga didhokok ing ngisoré
Jarwané ditulis ing basa lugu gancaran, ora nganggo guru laguning tembang
Tèks dijupuk saka édhisi C.C
Berg (1927) lan pasang aksarané (ejaan) "disesuaikan"
"Ih angapa, Gajah Mada, agung wuwusmu i kami, ngong iki mangkw angaturana sira sang rajaputri, adulurana bakti, mangkono rakwa karěpmu, padha lan Nusantara dédé Sundha iki, durung-durung ngong iki andhap ring yuda." "Abasa lali po kita nguni duk kita aněkani jurit, amrang pradésa ring gunung, ěnti raméning yuda, wong Sundha kagingsir, wong Jipang amburu, praptâpatih Sundha apulih, rusak wadwamu gingsir." "Mantrimu kalih tinigas anama
wadwamu gingsir." "Mantrimu kalih tinigas anama Lěs Bélétèng angěmasi, bubar wadwamu malayu, anânibani jurang, amurug-murug rwi, lwir patining lutung, uwak sétan pating burěngik, padâmalakw ing urip
" "Mangke agung kokohanmu, uwabmu lwir ntuting gasir, kaya purisya tinilar ing asu, mèngkéné kaharěpta, tan pracura juti, ndi sasana tinutmu gurwaning dustârusuh, dadi angapusi sang sadubudi, patitânêng niraya atmamu těmbe yèn antu." Gajah Mada kang dipisuhi utusan Sundha (padha 1
Jarwa: " [...], yèn kitâwĕdhîng pati, lah age marĕka, i jĕng sri naranata, aturana jiwa bakti, wangining sĕmbah, sira sang nataputri." "Wahu karungu dénira sri narèndra, bangun runtik ing ati, ah kita potusan, warahĕn tuhanira, nora ngong marĕka malih, angatĕrana, iki sang rajaputri." "Mong kari sasisih bahuné wong Sundha, rĕmpak kang kanan kéri, norêngsun ahulap, rinĕbatèng paprangan, srĕngĕn si rakryan apatih, kaya siniwak, karnasula
si rakryan apatih, kaya siniwak, karnasula angapi." Raja Sundha kang nulak syarat-syarat Majapait (padha 2.69 – 2.71)
Jarwa: "Sirêñanira tinañan, unggwani sang rajaputri, tinuduhakěn anêng madé sira wontěn aguling, mara sri narapati, katěmu sira akukub, pérěmas natar ijo, ingungkabakěn tumuli, kagyat sang nata dadi atěmah laywan." "Wěněsning muka angraras, nétra duměling sadidik, kang lathi angrawit katon, kéngisning waja amanis, anrang rumning srigadhing, kadi anapa pukulun, ngké pangeran marěka, tinghal kamanda punyaningsun pukulun, mangke prapta angajawa." "Sang tan sah anêng swacita, ning
"Sang tan sah anêng swacita, ning rama réna inisthi, marmaning parěng prapta kôngang mangkw atěmah kayêki, yèn si prapta kang wingi, bangiwèn pangéraningsun, pilih kari agěsang, kawula mangke pinanggih, lah palalun, pangdaning Widy angawasa
" "Palar-palarěn ing jěmah, pangéran sida kapanggih, asisihan éng paturon, tan kalangan ing duskrěti, sida kâptining rawit, mwang réna kalih katuju, lwir mangkono panapanira sang uwus alalis, sang sinambrama lěnglěng amrati cita
" "Sangsaya lara kagagat, pětěng rasanikang ati, kapati sira sang katong, kang tangis mangkin gumirih, lwir guruh ing katrini, matag panědhěng ing santun, awor swaraning kumbang, tangising wong lanang istri, arěrěb-rěrěb pawraning gělung lukar
" Prabu Hayam Wuruk nangisi Putri Sundha kang wis lampus (padha 3.29 – 3
Alkitab Alkitab Nasrani utawa kacekak Alkitab yaiku kitab suciné wong Nasrani saperangan dhenominasi kaya ta Kristen Protèstan lan Katulik
Dene, Alkitab Yahudi iku bisa kalebu ing jeroning Alkitab Nasrani awujud Prajanjian Lawas
Alkitab bisa dipérang dadi rong pérangan: Prajanjian Lawas lan Prajanjian Anyar
Pérangan-pérangan utama iku sinebut "Prajanjian" amarga "Tuhan" bangsa Israèl utawa Yahwé gawé prajanjian
Pisanané iku antarané Nabi Musa karo wong Yahudi lan kang kapindho iku antarané Yesus Kristus karo kabèh umat manungsa
Mèh kabèh buku Prajanjian Lawas ditulis ing basa Ibrani, kejaba sapérangan pérangan kang ditulis ing basa Aram saka kitab Daniel déné kabèh buku Prajanjian Anyar ditulis ing basa Yunani
Kanthi dhasar isi lan gaya panulisan, Prajanjian Lawas bisa diklumpukaké dadi 5 pérangan utama ya iku Kitab Torèt (5 kitab), Kitab Sajarah (12 kitab), Kitab Puisi (5 kitab), Kitab Nabi-nabi Gedhé (5 kitab) lan Kitab Nabi-nabi Cilik (12 kitab)
Sauntara panglumpukkan kanggo Prajanjian Anyar ya iku Kitab Injil (4 kitab), Kitab Sajarah (1 kitab), Layang-layang Rasuli (21 kitab) lan Kitab Wahyu (1 kitab)
Saliyané iku, wiwit biyèn ana rembugan prekara kanon Alkitab: buku apa waé kang bisa dianggep péranganing Alkitab
Ing abad kaping 3 SM, Alkitab Ibrani utawa Tanakh diterjemahaké ing basa Yunani
Terjemahan iki karan Septuaginta, nanging ngamot sapérangan buku kang ora ana ing vérsi Yahudi
Buku-buku iki mau buku-buku Deuterokanonika
Tembung “Alkitab” utawa "Bibel" duwé sajarah kang rowa banget
Ing pasisir Fenisia, kira-kira 40 km sisih kidul Beirut, kang saiki ana ing Lebanon, kurang luwih taun 3500 SM, ana sawijining kutha perdagangan kang wigati banget
Saiki kutha iki dadi sawijining désa cilik kang miskin
Ing jaman biyèn, kurang luwih taun 1300 SM, kutha iki dikenal kanthi jeneng Gubla
Prajanjian Lawas utawa Kitab-Kitab Ibrani (Yeh 27:9) ngenal kanthi jeneng Gebal
Wong Yunani biyèn ngenal kanthi jeneng Byblos
Lan saiki, désa cilik iki jenengé Jebel
Kutha iki biyèn jajahané Mesir lan dadi kutha pelabuhan lan kutha pedagangan papirus
Mula wong Mesir mènèhi jeneng kutha iki Gubla, tembung kang artiné “papirus” ing basa Mesir
Ing wektu iku, wong-wong Yunani tetuku ing jalur perdagangan papirus, lan kutha iki uga dadi kutha kang wigati kanggo wong-wong Yunani ing jalur perdagangan iki
Miturut ‘kuping’ wong Yunani, tembung “Gubla” dadi “Byblos”, saéngga wong Yunani nyebut “papirus”, lan uga “buku”, kanthi jeneng kutha iki
Filo (20 SM – 50 M) lan Yosefus nyebut Prajanjian Lawas "bibloi hiërai"
Hieronimus, sawijining Bapak Greja kang dikongkon déning Paus Damasus kanggo ngrévisi Alkitab latin, kerep nyebut Alkitab kanthi jeneng Biblia saka basa latin kang tegesé “kitab”
Alkitab utawa kitab suci ing basa Inggris iku "the Bible", lan ing basa Jerman iku "die Bibel"
Mula ngujuk saka sajarah kang rowa banget iki, pas yèn nganggo tembung Arab-Melayu “Alkitab” kanggo nyebut kitab suci
Kaitung wiwit tanggal 1 Januari 2007, ana 2.436 basa lan dhialèk sing wis dienggo kanggo nerbitaké sasithik-sithiké sakitab saka Alkitab.
Prekara iki sawijining rékor dhéwé, amarga durung ana buku siji-sijia liyané sing bisa olèh upaya panerjemahan sing dhuwur kaya mengkéné, malahan ing basa-basa sing namung diwaca puluhan nganti atusan wong waé
Cacah basa kang dipigunaaké ing saindhenging donya kacathet 6.912 basa saka 39.491 basa sing naté ana.
Kuran Kuran, Al-Qur'an utawa Qur'an (Basa Arab: ) punika kitab sucinipun agama Islam
Umat Islam pitados bilih Kuran punika pucuk lan panutuping wahyu Allah kanggé manungsa
Piwulang punika dipunwulangaken marang Muhammad kanthi lantaran Malaékat Jibril
Manawi dipunrunut saking ngèlmu basa, Kuran punika tegesipun "wewacan" utawi "kang diwaca bola-bali." Ukara punika saking "qara'a" ( ) ingkang tegesipun "maca"
Panggianing ukara punika saged dipunmangertosi ing ayat 17 lan 18 Surat Al-Qiyaamah
Subhi Al Salih ngandharake tegesé Kuran kanthi makaten: "Kalam Allah kang awujud mukjizat kang lumantar Muhammad kang tinulis ing mushaf (lembaran) lan diriwayatake kanthi mutawatir (terus nyambung kanthi bener) lan yèn maca awujud ngibadah." Déné Muhammad 'Ali ash-Shabuni ngandharake kanthi ukara: "Kuran iku kalam Allah kang tanpa tandhing, tinurunake marang Muhammad pungkasaning para nabi lan rasul, kanthi lantaran malaékat Jibril.as lan tinulis ing mushaf-mushaf
malaékat Jibril.as lan tinulis ing mushaf-mushaf kang banjur tekan kita kabèh kanthi mutawatir, lan yèn maca lan nyinaoni bakal dianggep ngibadah, kanthi diwiwiti surat Al-Fatihah lan ditutup surat An-Nas" kanthi katrangan kados ing nginggil punika, Kuran dipunbedakaken kaliyan kitab sadèrèngipun Muhammad, yaiku Kitab Torèt utawa Injil
Ing kitab suci punika ugi wonten katrangan bilih Kuran uga gadhah dasanama utawi sebutan-sebutan sanèsipun
Ing basa Indonésia dipunwastani Sinonim utawi persamaan tembung
Gegayutanipun kaliyan kitab-kitab sanès
Kuran ugi wonten gayutipun kaliyan kitab saderingipun (Torèt, Zabur, Injil, lan lembaran Ibrahim)
Kuran punika sinusun saking 114 pérangan kang sinebut "surat" utawa "surah."Saben surat dipuncacah malih dados sawatara ayat
Surat kang paling dawa inggih punika Al Baqarah (286 ayat) lan paling cekak Surat Al kautsar (3 ayat)
Sedayanipun wonten 6236 ayat
Angka punika wonten ingkang béda ing antawisipun ahli satunggal lan satunggalipun, nanging wosipun sami
Umumipun namung prakara sulaya cara ngetangipun kemawon
Surat-surat kang dawa dipunperang malih kanthi sebutan ruku'
Ruku' iku kumpulaning ayat kang ngrembag prakawis tinamtu
Manawi dipilah saking panggènan tumurunipun, Kuran dipunpilah dados kalih: Surat-surat makkiyah lan Madaniyah
Surat Makkiyah inggih punika surat kang wahyune tumurun nalika ing Mekah, déné Madaniyah tumurun ing Madinah
Umumipun, surat Madaniyah langkung dawa tinimbang Makkiyah
Ing pamilahan liyané, Al qur'an dipunpilah dados 30 pérangan kanthi dawaning wos ingkang sami
Pérangan-pérangan punika sinebut jus
Pamilahan punika kanggé nggampilake manawi badhé maos Kuran ing wektu satunggal wulan (30 dina)
Wonten malih pamilahan kanthi ngrujuk dawa-cekakeipun: Adab Tumrabe Kuran
Saderengipun nyenggol utawa nyekel mushaf Kuran, sawijining muslim supados ngresiki badanipun lan kang wigati wudhu langkung rumiyin
Perkawis punika linandhasan tradisi lan interpretasi literal saking surat Al Waaqi'ah ayat 77 dumugi 79.
Kuran tumurun kanthi dangunipun 23 taun
Mangsa punika dipilah malih dados kalih: Mekah lan Madinah
Jaman wonten Mekah wekdalipun 13 taun, déné Madinah 10 taun, Dados genep ing 23 taun
Kodifikasi Kuran lan Ngrembakane
Miturut saking kalangan Singah, sawatawis sufi, kaliyan sawatawis ulama Sunni, Ali ingkang nata lembaran-lembaran (mus'haf) Kuran kanthi lengkap sasampunipun Muhammad séda
Ing kalangan Sunni, limrahipun, rerangkèn mus'haf punika karakit saé kanthi sesarengan
Sasampunipun 70 sahabat séda ing Perang Yamama, khalifah Abu Bakar mutusaken supados wonten Kuran ingakng rinakit kanthi saé
Ing jaman punika, limrahipun tiyang-tiyang sami nyimpen perthalan-perthalan Kuran, kapisah lan boten runtut
Para hafidz (tiyang ingkang apal Kuran) banjur dipunkempalaken, kalebu Zaid bin Tsabit
Tiyang-tiyang punika banjur ngumpulaken lembaran-lembaran ingkang sumebar ing sadhengah sahabat lan karakit dados satunggal
Ing warsa 650, nalika Islam rumambah ing sakiwa tengenipun lempongan Arab, utamanipun ing Pèrsi, Levant, lan Afrika Lor; Khalifah katelu, Utsman bin Affan, mréntahaken supados wonten ana Kuran ingkang baku
Perkawis punika gegandhèngan saking pangucapan Kuran kanthi céngkok ingkang bènten kaliyan ingkang dipunucapaken ing Madinah lan Makkah
Utsman ngandharaken supados cèngkok ingkang dipun-ginakaken punika saking céngkok Suku Kurès amargi Muhammad saking suku punika
Limang hafidz damel turunan saking mushaf pisanan ing jaman Abu Bakar ingkang kasimpen déning Hafsah binti Umar
Mushaf punika banjur kondhang kanthi jejuluk Mushaf Utsmani ingkang dados lelandhesan tiyang Islam sadonya dugi dinten sapunika
Wujud Kuran ingkang katedhak punika, ing kalangan sarjana modhèren, limrahipun dipunanggep cathethan ngendikanipun Muhammad
Déné, kanggé muslim, Kuran punika tumurun saking Allah
Punapa kémawon ingkang kapacak ing Kuran asring dados pirembugan ing antaranipun para sarjana, utamanipun gegandhèngan kaliyan sajarah Kuran ingkang dianggep saged kemawon keplesed nulis nalika dipunrangkum
Salin basa lan tapsir Kuran
Upaya kanggé mangertosi menapa kang wonten ing Kuran tinulad ing sawatara basa lan tinafsir kanthi manéka warna cara
nanging, tapsir punika namung saderma upayaning manungsa lan boten pikantuk nggantos tèks aslinipun
Tarjamah utawi salin basa Kuran utawi salin basa kang literal lan ora disartani interpretasi kang tebih
Salin basa punika boten dianggep taksih dèrèng bisa diwaos kanthi menapa wontenipun
Kedah tiyang tinamtu kang nguwaosi ngèlmu-ngèlmu agama lan basa arab kang bener supados mangertos saestu kandhutanipun
Salin basa ing Basa Indonésia ing antawisipun: Salin basa ing Basa Jawa: Tepsir
Tepsir Kuran kang kondhang antawisipun:
Kakawin Nirarthaprakreta Serat Nirarthaprakreta, punika kakawin, dados tembang mawi sekar ageng
Serat Nirarthaprakreta punika isinipun piwulang kawruh sepuh utawi uga dipunarani ngèlmu kasampurnan
Tembung punika uga dipunarani mistik
Kangge ngicipi isinipun, ing andhap dipuncaosaken sawatawis pethikan saking kitab punika ingkang sampun dipunjarwakaken ing basa Jawi samangké
Jarwinipun mawi basa krama
Boten makaten watekipun tiyang lumrah, ingkang dipundèkèk ing angeng namun ingkang dados remenipun piyambak kemawon
Watekipun gething marang kapinteranipun tiyang sanès, sanjangipun, kapinteranipun piyambak boten wonten ingkang saged ngungkuli
Dosanipun piyambak ingkang ageng dipundelikaken, dipunumpet-umpetaken supados boten katingal tiyang sanès
Nanging manawi tiyang sanès ingkang lepat, sanadyan namung sakedhik kémawon, dipunuthik-uthik
Kaliyan malih, remen manahipun manawi ningali tiyang sanès ingkang saweg susah
Kaliyan mèri marang tiyang sanès ingkang papanggih kabingahan, dipunpados-padosaken supados dhawah wonten ing kasangsaran
Mojoki tiyang ingkang dedonga saha sembahyang luhur budiné, dipunowah-awèh dipundamel kapiawon
Duka sanget manawi dipuncacat, sanget bungahipun ngantos telas manawi dipunelem
Warna-warni anggènipun nyamah marang tiyang sanès, tiyang ingkang sampun dipunarani becik manahipun, dipunnyana-nyana, boten nganggé duduga anggènipun nyacad marang tiyang ingkang nindakaken kautaman
Ungelipun kaliyan gedhag-gedhig saha angremehaken: “Tiyang ingkang madosi Allah, kaliyan dhawah wungu, mubang-mubeng manahé, inggih punika tiyang bingung, bodho, sangsalané déné dèrèng ningali ing sajatinipun.” Iinggih punika sakedhik pethikan saking serat Nirarthaprakreta
Isinipun saged dipunarani saé sanget saha cetha gampil dipunngretosi ungel-ungelipun
Serat Nirarthaprakreta punika dipundamel ing taun 1381 Śaka utawi 1459 taun Masèhi, wonten ing dhusun aran Kañcana, sakidulipun Surabaya
Ingkang ndamel boten dipunsumerepi.
Kabupatèn Bojanegara Kabupatèn Bojanegara, (cara Indonésia: Bojonegoro, Carakan: ꦑꦧꦸꦥꦠꦺꦤ꧀ꦨꦺꦴꦗꦤꦒꦫ, Pegon: ), iku kabupatèn ing Jawa Wétan, kutha Bojanegara iku kutha krajan kabupatèné, kutha-kutha liyané: Padangan, Kalitidu lan liya-liyané
Jembar wewengkon kabupatèn iki ± 2.384,02 km² utawa hèktar
Kabupatèn iki wewatesan karo Kabupatèn Tuban ing sisih lor, Kabupatèn Lamongan ing isih wétan, Kabupatèn Nganjuk, Kabupatèn Madiun, lan Kabupatèn Ngawi ing sisih kidul, sarta Kabupatèn Blora (Jawa Tengah) ing sisih kulon
Pérangan kulon Bojanegara (tapelwates karo Jawa Tengah) wujud péranganing Blok Cepu, salah siji sumber deposit lenga patra gedhé dhéwé ing Indonésia
Bengawan Sala mili saka kidul, dadi wates alam karo Provinsi Jawa Tengah, sabanjuré ménggok mangétan, nyusuri wewengkon lor Kabupatèn Bojanegara
Pérangan lor minangka Laladan Ilèn Kali Bengawan Sala sing cukup subur kanthi tetanèn cara èkstènsif
Kawasan tetanèn lumrahé ditanduri pari ing mangsa rendheng, lan tembako ing mangsa katiga
Pérangan kidul wujud pagunungan kapur, péranganing rangkéan Pagunungan Kendheng
Pérangan kidul-kulon (wewatesan karo Jawa Tengah) wujud péranganing rangkéan Pagunungan Kapur Lor
Kutha Bojanegara dumunung ing jalur dalan gedhé Surabaya-Cepu-Semarang
Kutha iki uga diliwati ril sepurjalur Surabaya-Semarang-Jakarta
Kabupatèn Bojanegara ketata sajeroning 27 kacamatan, kalurahan lan désa
Pandawa Pandawa lima yang terdiri atas Yudistira, Arjuna, Bima, Nakula dan Sahadewa
Memiliki saudara yang bernama Duryudana dan 99 adiknya yang merupakan anak dari Destarastra yang tak lain adalah paman mereka dan raja Hastinapura
Sewaktu kecil mereka suka bermain bersama sama tetapi, bima suka mengganggu sepupunya
Lambat laun Duryudana merasa jengkel karena menjadi korban dan gangguan dari ejekannya Bima
Suatu hari Duryudana berpikir ia bersama adiknya mustahil untuk eksis apabila sepupunya masih ada
Mereka semua Pandawa lima dan sepupu sepupunya atau yang dikenal juga sebagai Kurawa tinggal bersama dalam suatu kerajaan yang beribukota di Hastinapura