Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ἀλλὰ καὶ μᾶλλον πολλάκις οἱ μένοντες τῶν ἀπαλλαγέντων τοὺς ἰσχύοντας ἐν πόλεσιν ἀδίκως τῷ συκοφαντεῖν ἢ βιάζεσθαι δεδίασι , τὸ δὲ μέγιστον καὶ ἀτοπώτατον , εἰ παρρησίαν τῶν φυγάδων ἀφαιρεῖται 0 ·
θαυμαστὸν γάρ , εἰ Θεόδωρος ἀπαρρησίαστος ἦν , ὅς , Λυσιμάχου τοῦ βασιλέως εἰπόντος πρὸς αὐτὸν ἡ πατρίς σε τοιοῦτον ὄντ ἐξέβαλε , ναί εἶπε μὴ δυναμένη φέρειν ὥσπερ ἡ Σεμέλη τὸν Διόνυσον 0 1 .
ἐπιδείξαντος δ αὐτῷ Τελεσφόρον ἐν γαλεάγρᾳ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορωρυγμένον καὶ περικεκομμένον τὴν ῥῖνα καὶ τὰ ὦτα καὶ τὴν γλῶτταν ἐκτετμημένον , καὶ εἰπόντος οὕτως ἐγὼ διατίθημι τοὺς κακῶς με ποιοῦντας ·
τί δὲ Θεοδώρῳ μέλει , ἔφη , πότερον ὑπὲρ γῆς ἢ ὑπὸ γῆς σήπεται ;
διογένης οὐκ εἶχε παρρησίαν , ὃς εἰς τὸ τοῦ Φιλίππου στρατόπεδον παρελθών , ὁπηνίκα μαχούμενος ἐχώρει τοῖς Ἕλλησι , καὶ πρὸς αὐτὸν ἀναχθεὶς ὡς 0 ;
κατάσκοπος , ναί , κατάσκοπος ἔφη τῆς ἀπληστίας ἀφῖχθαι αὐτοῦ καὶ τῆς ἀφροσύνης , ἥκοντος ἐν βραχεῖ καιρῷ διακυβεῦσαι περὶ τῆς ἡγεμονίας ἅμα καὶ τοῦ σώματος ;
ἀννίβας ὁ Καρχηδόνιος οὐκ ἐχρῆτο παρρησίᾳ πρὸς Ἀντίοχον βασιλέα ὄντα φυγὰς ὤν , ὁπηνίκα καιροῦ διδόντος ἐκέλευεν αὐτὸν ἐπιχειρεῖν τοῖς πολεμίοις τοῦ δὲ θυσαμένου καὶ τὰ σπλάγχνα κωλύειν φάσκοντος , ἐπετίμησεν εἰπών σὺ τί κρέας λέγει σκοπεῖς , οὐ τί νοῦν ἔχων ἄνθρωπος ;
ἀλλ οὐ δὲ γεωμετρῶν φυγὴ παρρησίαν οὐ δὲ γραμμικῶν ἀφαιρεῖται , περὶ ὧν ἴσασι καὶ μεμαθήκασι διαλεγομένων πόθεν γε δὴ καλῶν κ ἀγαθῶν ἀνθρώπων 0 ;
ἀλλὰ τὸ ἀγεννὲς πανταχοῦ τὴν φωνὴν ἐμφράττει , τὴν γλῶσσαν ἀποστρέφει , ἄγχει , σιωπᾶν ποιεῖ .
τὰ δ ἑξῆς τοῦ Εὐριπίδου ποῖὰ τιν ἐστίν ;
καὶ τοῦτο τῆς ἀβελτερίας ἔγκλημα μᾶλλον ἢ τῆς φυγῆς ἐστιν 0 .
οὐ γὰρ οἱ μαθόντες οὐ δ ἐπιστάμενοι χρῆσθαι τοῖς παροῦσιν , ἀλλ οἱ ἀεὶ τοῦ μέλλοντος ἐκκρεμάμενοι καὶ γλιχόμενοι τῶν ἀπόντων ὡς ἐπὶ σχεδίας διαφέρονται τῆς ἐλπίδος , κ ἂν μηδέποτε τοῦ τείχους ἐκτὸς προέλθωσι 0 .
ταῦτ ἢδη καὶ ἀχάριστα τοῦ Πολυνείκους , ἀτιμίαν μὲν εὐγενείας ἀφιλίαν δὲ τῆς φυγῆς κατηγοροῦντος , ὃς διὰ τὴν εὐγένειαν ἠξιώθη μὲν φυγὰς ὢν γάμων βασιλικῶν , φίλων δὲ συμμαχίᾳ καὶ δυνάμει τοσαύτῃ πεφραγμένος ἐστράτευσεν , ὡς αὐτὸς μετὰ μικρὸν ὁμολογεῖ πολλοὶ δὲ Δαναῶν καὶ Μυκηναίων ἄκροι πάρεισι , λυπρὰν χάριν ἀναγκαίαν δ ἐμοὶ διδόντες 0 .
ὅμοια δὲ καὶ τὰ τῆς μητρὸς ὀλοφυρομένης 0 ·
ἐγὼ δέ σοι οὔ τε πῦρ ἀνῆψα γόνιμον ἐν γάμοις , ἀνυμέναια δ Ἰσμηνὸς ἐκηδεύθη λουτροφόρου χλιδᾶς · .
ταύτην ἔδει χαίρειν καὶ ἀγαπᾶν πυνθανομένην ναίοντα βασίλεια τηλικαῦτα τὸν υἱόν ·
ἡ δὲ θρηνοῦσα τὴν οὐκ ἀναφθεῖσαν λαμπάδα καὶ τὸν οὐ παρασχόντα λουτρὸν Ἰσμηνόν , ὡς ἐν Ἄργει μή θ ὕδωρ τῶν γαμούντων μή τε πῦρ ἐχόντων , τὰ τοῦ τύφου κακὰ καὶ τῆς ἀβελτερίας τῇ φυγῇ περιτίθησιν .
ἀλλ ἐπονείδιστον ὁ φυγάς ἐστι ;
παρά γε τοῖς ἄφροσιν , οἳ καὶ τὸν πτωχὸν λοιδόρημα ποιοῦνται καὶ τὸν φαλακρὸν καὶ τὸν μικρόν , καὶ νὴ Δία τὸν ξένον καὶ τὸν μέτοικον 0 .
ἀλλὰ μὴν οἱ μὴ τούτοις ὑποφερόμενοι θαυμάζουσι τοὺς ἀγαθούς , κ ἂν πένητες ὦσι κ ἂν ξένοι κ ἂν φυγάδες .
ἀλλ οὐχ ὁρῶμεν , ὥσπερ τὸν Παρθενῶνα καὶ τὸ Ἐλευσίνιον , οὕτω καὶ τὸ Θησεῖον ἅπαντας προσκυνοῦντας 0 ;
καὶ μὴν ἔφυγε Θησεὺς ἐξ Ἀθηνῶν , δι ὃν ἥκουσι νῦν εἰς Ἀθήνας ἄνθρωποι , καὶ πόλιν ἀπέβαλεν ἣν οὐκ ἔσχεν ἀλλ αὐτὸς ἐποίησε .
τῇ δ Ἐλευσῖνι τί λείπεται καλόν , ἂν αἰσχυνώμεθα τὸν Εὔμολπον , ὃς ἐκ Θρᾴκης μεταστὰς ἐμύησε καὶ μυεῖ τοὺς Ἕλληνας ;
κόδρος δὲ τίνος ὢν ἐβασίλευσεν ;
οὐ Μελάνθου φυγάδος ἐκ Μεσσήνης 0 ;
τὸ δὲ τοῦ Ἀντισθένους οὐκ ἐπαινεῖς πρὸς τὸν εἰπόντα ὅτι Φρυγία σού ἐστιν ἡ μήτηρ ;
καὶ γὰρ ἡ τῶν θεῶν τί οὖν οὐ καὶ σὺ λοιδορούμενος φυγὰς ἀποκρίνῃ καὶ γὰρ ὁ τοῦ Ἡρακλέους τοῦ καλλινίκου πατὴρ φυγὰς ἦν , καὶ ὁ τοῦ Διονύσου πάππος , ὡς ἐξεπέμφθη τὴν Εὐρώπην ἀνευρεῖν , οὐ δ αὐτὸς ἐπανῆλθε Φοίνιξ πεφυκώς , ἐκ 0 ·
δ ὁρίζεται γένος ,  εἰς τὰς Θήβας παραγενόμενος , εὔιον ὀρσιγύναικα Διόνυσον μαινομέναις ἀνθέοντα τιμαῖς ;
καὶ περὶ μὲν ὧν Αἰσχύλος ᾐνίξατο καὶ ὑπεδήλωσεν εἰπών ἁγνόν τ Ἀπόλλω φυγάδ ἀπ οὐρανοῦ θεόν εὔστομά μοι κείσθω καθ Ἡρόδοτον ·
ὁ δ Ἐμπεδοκλῆς ἐν ἀρχῇ τῆς φιλοσοφίας προαναφωνήσας ἔστιν ἀνάγκης χρῆμα , θεῶν ψήφισμα παλαιόν , εὖτὲ τις ἀμπλακίῃσι φόνῳ φίλα γυῖα μιήνῃ , δαίμονες οἵ τε μακραίωνος λελόγχασι βίοιο ·
τρίς μιν μυρίας ὥρας ἀπὸ μακάρων ἀλάλησθαι .
τὴν καὶ ἐγὼ νῦν εἶμι φυγὰς θεόθεν καὶ ἀλήτης ·
οὐχ ἑαυτόν , ἀλλ ἀφ ἑαυτοῦ πάντας ἀποδείκνυσι μετανάστας ἐνταῦθα καὶ ξένους καὶ φυγάδας ἡμᾶς ὄντας .
οὐ γὰρ αἷμα , φησίν , ἡμῖν οὐ δὲ πνεῦμα συγκραθέν , ὦ ἄνθρωποι , ψυχῆς οὐσίαν καὶ ἀρχὴν παρέσχεν , ἀλλ ἐκ τούτων τὸ σῶμα συμπέπλασται γηγενὲς καὶ θνητόν ·
τῆς δὲ ψυχῆς ἀλλαχόθεν ἡκούσης δεῦρο , τὴν γένεσιν ἀποδημίαν ὑποκορίζεται τῷ πραοτάτῳ τῶν ὀνομάτων ·
τὸ δ ἀληθέστατον , φεύγει καὶ πλανᾶται θείοις ἐλαυνομένη δόγμασι καὶ νόμοις ·
εἶθ , ὥσπερ ἐν νήσῳ σάλον ἐχούσῃ πολύν , καθάπερ φησὶν ὁ Πλάτων , ὀστρέου τρόπον ἐνδεδεμένη τῷ σώματι διὰ τὸ μὴ ἀναφέρειν μη δὲ μνημονεύειν ἐξ οἵης τιμῆς τε καὶ ὅσσου μήκεος ὄλβου μεθέστηκεν , οὐ Σάρδεων Ἀθήνας οὐ δὲ Κορίνθου Λῆμνον ἢ Σκῦρον ἀλλ οὐρανοῦ καὶ σελήνης γῆν ἀμειψαμένη καὶ τὸν ἐπὶ γῆς βίον , ἐὰν μικρὸν ἐνταῦθα τόπον ἐκ τόπου παραλλάξῃ , δυσανασχετεῖ καὶ ξενοπαθεῖ , καθάπερ φυτὸν ἀγεννὲς ἀπομαραινομένη 0 .
καίτοι φυτῷ μὲν ἔστι τις χώρα μᾶλλον ἑτέρας ἑτέρα πρόσφορος , ἐν ᾗ τρέφεται καὶ βλαστάνει βέλτιον ·
ἀνθρώπου δ οὐδεὶς ἀφαιρεῖται τόπος εὐδαιμονίαν , ὥσπερ οὐ δ ἀρετὴν οὐ δὲ φρόνησιν , ἀλλ Ἀναξαγόρας μὲν ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τὸν τοῦ κύκλου τετραγωνισμὸν ἔγραφε , Σωκράτης δὲ φάρμακον πίνων ἐφιλοσόφει καὶ παρεκάλει φιλοσοφεῖν τοὺς συνήθεις , εὐδαιμονιζόμενος ὑπ αὐτῶν ·
τὸν δὲ Φαέθοντα καὶ τὸν Τάνταλον εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβάντας οἱ ποιηταὶ λέγουσι ταῖς μεγίσταις συμφοραῖς περιπεσεῖν διὰ τὴν ἀφροσύνην .
ὅν ἔπεμψας ἀπαγγελοῦντα περὶ τῆς τοῦ παιδίου τελευτῆς ·
, ἔοικε διημαρτηκέναι καθ ὁδὸν εἰς Ἀθήνας πορευόμενος ·
ἐγὼ δ εἰς Τάναγραν ἐλθὼν ἐπυθόμην παρὰ τῆς θυγατριδῆς .
τὰ μὲν οὖν περὶ τὴν ταφὴν ἤδη νομίζω γεγονέναι ·
γεγονότα δ ἐχέτω ὥς σοι μέλλει καὶ νῦν ἀλυπότατα καὶ πρὸς τὸ λοιπὸν ἕξειν .
εἰ δέ τι βουλομένη μὴ πεποίηκας ἀλλὰ μένεις τὴν ἐμὴν γνώμην , οἴει δὲ κουφότερον οἴσειν γενομένου ·
καὶ τοῦτ ἔσται δίχα πάσης περιεργίας καὶ δεισιδαιμονίας , ὧν ἥκιστά σοι μέτεστι .
μόνον , ὦ γύναι , τήρει κ ἀμὲ τῷ πάθει καὶ σεαυτὴν ἐπὶ τοῦ καθεστῶτος .
ἐγὼ γὰρ αὐτὸς μὲν οἶδα καὶ ὁρίζω τὸ συμβεβηκὸς ἡλίκον ἐστίν ·
ἂν δὲ σε τῷ δυσφορεῖν ὑπερβάλλουσαν εὕρω , τοῦτό μοι μᾶλλον ἐνοχλήσει τοῦ γεγονότος .
καίτοι οὐ δ αὐτὸς ἀπὸ δρυὸς οὐ δ ἀπὸ πέτρης ἐγενόμην οἶσθα δὲ καὶ αὐτή , τοσούτων μοι παιδίων ἀνατροφῆς κοινωνήσασα , πάντων ἐκτεθραμμένων οἴκοι δι αὐτῶν ἡμῶν ·
τούτου δέ , ὅτι καὶ σοὶ ποθούσῃ θυγάτηρ μετὰ τέσσαρας υἱοὺς ἐγεννήθη κ ἀμοὶ τὸ σὸν ὄνομα θέσθαι ποθούμενον ἑν αὐτῇ παρέσχεν , ἀγαπητοῦ διαφερόντως μοι γενομένου 0 .
πρόσεστι δὲ καὶ δριμύτης ἰδία τις τῷ πρὸς τὰ τηλικαῦτα φιλοστόργῳ , καὶ τὸ εὐφραῖνον αὐτῶν καθαρόν ἐστι καὶ πάσης ἀμιγὲς ὀργῆς καὶ μέμψεως .
αὕτη δὲ καὶ φύσει θαυμαστὴν ἔσχεν εὐκολίαν καὶ πραότητα , καὶ τὸ ἀντιφιλοῦν καὶ χαριζόμενον αὐτῆς ἡδονὴν ἅμα καὶ κατανόησιν τοῦ φιλανθρώπου παρεῖχεν ·
, οὐ γὰρ μόνον βρέφεσιν ἄλλοις ἀλλὰ καὶ σκεύεσιν , οἷς ἐτέρπετο , καὶ παιγνίοις ἐκέλευε τὴν τίτθην διδόναι καὶ προσφέρειν τὸν μαστὸν καὶ προσεκαλεῖτο καθάπερ πρὸς τράπεζαν ἰδίαν ὑπὸ φιλανθρωπίας , ὧνπερ ἐγίγνωσκε καὶ εἶχε τὰ ἥδιστα κοινουμένη τοῖς εὐφραίνουσιν αὐτήν 0 .
ἀλλ οὐχ ὁρῶ , γύναι , διὰ τί ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα ζώσης μὲν ἔτερπεν ἡμᾶς νυνὶ δ ἀνιάσει καὶ συνταράξει , λαμβάνοντας ἐπίνοιαν αὐτῶν .
ἀλλὰ καὶ δέδια πάλιν , μὴ συνεκβάλωμεν τῷ λυποῦντι τὴν μνήμην , ὥσπερ ἡ Κλυμένη λέγουσα μισῶ δ εὐάγκαλον τόξον κρανείας , γυμνάσιά δ οἴχετ ἀεὶ φεύγουσα καὶ τρέμουσα τὴν ὑπόμνησιν τοῦ παιδός , ὅτι συμπαροῦσαν λύπην εἶχεν 0 ·
πᾶν γὰρ ἡ φύσις φεύγει τὸ δυσχεραινόμενον .
δεῖ γάρ , ὥσπερ αὐτὴ πάντων ἥδιστον ἡμῖν ἄσπασμα καὶ θέαμα καὶ ἄκουσμα παρεῖχεν ἑαυτήν , οὕτω καὶ τὴν ἐπίνοιαν αὐτῆς ἐνδιαιτᾶσθαι καὶ συμβιοῦν ἡμῖν πλέον ἔχουσαν , μᾶλλον δὲ πολλαπλάσιον , τὸ εὐφραῖνον ἢ τὸ λυποῦν 0 1 ·
εἴπερ ἄρα τι τῶν λόγων , οὓς πολλάκις εἰρήκαμεν πρὸς ἑτέρους , εἰκός ἐστι καὶ ἡμῖν ὄφελος ἐν καιρῷ γενέσθαι , καὶ μὴ καθῆσθαι μη δ ἐγκεκλεῖσθαι πολλαπλασίας ταῖς ἡδοναῖς ἐκείναις λύπας ἀντιδιδόντας .
καὶ τοῦτο , λέγουσιν οἱ παραγενόμενοι καὶ θαυμάζοντες , ὡς οὐ δ ἱμάτιον ἤλλαξας οὐ δὲ σαυτῇ τινα προσήγαγες ἢ θεραπαινίσιν ἀτημέλειαν ·
οὐ δ ἦν παρασκευὴ πολυτελείας πανηγυρικῆς περὶ τὴν ταφήν , ἀλλ ἐπράττετο κοσμίως πάντα καὶ σιωπῇ μετὰ τῶν ἀναγκαίων .
ἐγὼ δὲ τοῦτο μὲν οὐκ ἐθαύμαζον , εἰ μηδέποτε καλλωπισαμένη περὶ θέατρον ἢ πομπὴν ἀλλὰ καὶ πρὸς ἡδονὰς ἄχρηστον ἡγησαμένη τὴν πολυτέλειαν , ἐν τοῖς σκυθρωποῖς διεφύλαξας τὸ ἀφελὲς καὶ λιτόν .
οὐ γάρ ἐν βακχεύμασι δεῖ μόνον τὴν σώφρονα μένειν ἀδιάφθορον , ἀλλὰ μηδὲν οἴεσθαι ἧττον τὸν ἐν πένθεσι σάλον καὶ τὸ κίνημα τοῦ πάθους ἐγκρατείας δεῖσθαι διαμαχομένης οὐ πρὸς τὸ φιλόστοργον , ὡς οἱ πολλοὶ νομίζουσιν , ἀλλὰ πρὸς τὸ ἀκόλαστον τῆς ψυχῆς .
τῷ μὲν γὰρ φιλοστόργῳ χαριζόμεθα τὸ ποθεῖν καὶ τὸ τιμᾶν καὶ τὸ μεμνῆσθαι τῶν ἀπογενομένων , ἡ δὲ θρήνων ἄπληστος ἐπιθυμία καὶ πρὸς ὀλοφύρσεις ἐξάγουσα καὶ κοπετοὺς αἰσχρὰ μὲν οὐχ ἧττον τῆς περὶ τὰς ἡδονὰς ἀκρασίας , λόγῳ δὲ συγγνώμης ἔτυχεν , ὅτι τὸ λυπηρὸν αὐτῆς καὶ πικρὸν ἀντὶ τοῦ τερπνοῦ τῷ αἰσχρῷ πρόσεστι 0 .
τί γὰρ ἀλογώτερον ἢ τὸ γέλωτος μὲν ὑπερβολὰς καὶ περιχαρείας ἀφαιρεῖν , τοῖς δὲ κλαυθμῶν καὶ ὀδυρμῶν ῥεύμασιν ἐκ μιᾶς πηγῆς φερομένων εἰς ἅπαν ἐφιέναι 0 1 ;
καὶ περὶ μύρου μὲν ἐνίους καὶ πορφύρας διαμάχεσθαι ταῖς γυναιξί , κουρὰς δὲ συγχωρεῖν πενθίμους καὶ βαφὰς ἐσθῆτος μελαίνας καὶ καθίσεις ἀμόρφους καὶ κατακλίσεις ἐπιπόνους 0 ;
καί , ὃ δὴ πάντων ἐστὶ χαλεπώτατον , ἂν οἰκέτας ἢ θεραπαινίδας κολάζωσιν ἀμέτρως καὶ ἀδίκως , ἐνίστασθαι καὶ κωλύειν αὐτάς , ὑφ ἑαυτῶν δ ὠμῶς κολαζομένας καὶ πικρῶς περιορᾶν ἐν πάθεσι καὶ τύχαις ῥᾳστώνης καὶ φιλανθρωπίας δεομέναις ;
ἀλλ ἡμῖν γε , γύναι , πρὸς ἀλλήλους οὔ τ ἐκείνης ἐδέησε τῆς μάχης οὔ τε ταύτης οἶμαι δεήσειν .
εὐτελείᾳ μὲν γὰρ τῇ περὶ τὸ σῶμα καὶ ἀθρυψίᾳ τῇ περὶ δίαιταν οὐδείς ἐστι τῶν φιλοσόφων , ὃν οὐκ ἐξέπληξας ;
ἐν ὁμιλίᾳ καὶ συνηθείᾳ γενόμενον ἡμῖν 0 ·
οὐ δὲ τῶν πολιτῶν , ᾧ μὴ θέαμα παρέχεις ἐν ἱεροῖς καὶ θυσίαις καὶ θεάτροις τὴν 0 ·
σεαυτῆς ἀφέλειαν 0 .
ἤδη δὲ καὶ περὶ τὰ τοιαῦτα πολλὴν εὐστάθειαν ἐπεδείξω , τὸ πρεσβύτατον τῶν τέκνων ἀποβαλοῦσα ·
καὶ πάλιν , ἐκείνου τοῦ καλοῦ Χαίρωνος ἡμᾶς προλιπόντος 0 .
μέμνημαι γὰρ ἀπὸ θαλάσσης ξένους μοι συνοδεύσαντας , ἀπηγγελμένης τῆς τοῦ παιδίου τελευτῆς , καὶ συνελθόντας ἅμα τοῖς ἄλλοις ἐς τὴν οἰκίαν ·
ἐπεὶ δὲ πολλὴν κατάστασιν ἑώρων καὶ ἡσυχίαν , ὡς ὕστερον διηγοῦντο καὶ πρὸς ἑτέρους , ᾤοντο μηδὲν εἶναι δεινὸν ἀλλὰ κενὸν ἄλλως ἐξενηνέχθαι λόγον ·
οὕτω σωφρόνως κατεκόσμησας τὸν οἶκον ἐν καιρῷ πολλὴν ἀκοσμίας ἐξουσίαν διδόντι , καίτοι τῷ σεαυτῆς ἐκεῖνον μαστῷ ἐξέθρεψας καὶ τομῆς ἠνέσχου τῆς θηλῆς περίθλασιν λαβούσης ·
γενναῖα γὰρ ταῦτα καὶ φιλόστοργα 0 .
τὰς δὲ πολλὰς ὁρῶμεν μητέρας , ὅταν ὑπ ἄλλων τὰ παιδία καθαρθῇ καὶ γανωθῇ , καθάπερ παίγνια λαμβανούσας εἰς χεῖρας , εἶτ ἀποθανόντων ἐκχεομένας εἰς κενὸν καὶ ἀχάριστον πένθος , οὐχ ὑπ εὐνοίας ʽ εὐλόγιστον γὰρ εὔνοια καὶ καλόν 0 ·
ἀλλὰ μικρῷ τῷ φυσικῷ πάθει πολὺ συγκεραννύμενον τὸ πρὸς κενὴν δόξαν ἄγρια ποιεῖ καὶ μανικὰ καὶ δυσεξίλαστα τὰ πένθη .
καὶ τοῦτο φαίνεται μὴ λαθεῖν Αἴσωπον ·
ἔφη γὰρ οὗτος ὅτι , τοῦ Διὸς τὰς τιμὰς διανέμοντος τοῖς θεοῖς , ᾔτει καὶ τὸ πένθος .
ἔδωκεν οὖν αὐτῷ , παρὰ τοῖς αἱρουμένοις δὲ μόνοις καὶ θέλουσιν .
ἐν ἀρχῇ μὲν οὖν οὕτω τοῦτο γιγνόμενόν ἐστιν ·
αὐτὸς γὰρ ἕκαστος εἰσάγει τὸ πένθος ἐφ ἑαυτόν .
ὅταν δ ἱδρυθῇ χρόνῳ καὶ γένηται σύντροφον καὶ σύνοικον , οὐ δὲ πάνυ βουλομένων ἀπαλλάττεται .
διὸ δεῖ μάχεσθαι περὶ θύρας αὐτῷ καὶ μὴ προσίεσθαι , φρουρὰν δι ἐσθῆτος ἢ κουρᾶς ἤ τινος ἄλλου τῶν τοιούτων , ἃ καθ ἡμέραν ἀπαντῶντα καὶ δυσωποῦντα μικρὰν καὶ στενὴν καὶ ἀνέξοδον καὶ ἀμείλικτον καὶ ψοφοδεῆ ποιεῖ τὴν διάνοιαν , ὡς οὔ τε γέλωτος αὐτῇ μετὸν οὔ τε φωτὸς οὔ τε φιλανθρώπου τραπέζης , τοιαῦτα περικειμένῃ καὶ μεταχειριζομένῃ διὰ τὸ πένθος .
ἀμέλειαι δὲ σώματος ἕπονται τῷ κακῷ τούτῳ καὶ διαβολαὶ πρὸς ἄλειμμα καὶ λουτρὸν καὶ τὴν ἄλλην δίαιταν ὧν πᾶν τ οὐναντίον ἔδει , τὴν ψυχὴν πονοῦσαν αὐτὴν βοηθεῖσθαι διὰ τοῦ σώματος ἐρρωμένου .
πολὺ γὰρ ἀμβλύνεται καὶ χαλᾶται τοῦ λυποῦντος , ὥσπερ ἐν εὐδίᾳ κῦμα , τῇ γαλήνῃ τοῦ σώματος διαχεομένου 0 .
ἐὰν δ αὐχμὸς ἐγγένηται καὶ τραχύτης ἐκ φαύλης διαίτης , καὶ μηδὲν εὐμενὲς μη δὲ χρηστὸν ἀναπέμπῃ τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ πλὴν ὀδύνας καὶ λύπας , ὥσπερ τινὰς πικρὰς καὶ δυσχερεῖς ἀναθυμιάσεις , οὐ δὲ βουλομένοις ἔτι ῥᾳδίως ἀναλαβεῖν ἔστι 0 .
τοιαῦτα λαμβάνει πάθη τὴν ψυχὴν οὕτω κακωθεῖσαν .
καὶ μήν , ὅ γε μέγιστον ἐν τούτῳ καὶ φοβερώτατόν ἐστιν , οὐκ ἂν φοβηθείην κακῶν γυναικῶν εἰσόδους καὶ φωνὰς καὶ συνεπιθρηνήσεις , αἳ ἐκτρίβουσι καὶ παραθήγουσι τὴν .
λύπην , οὔ θ ὑπ ἄλλων οὔ τ αὐτὴν ἐφ ἑαυτῆς ἐῶσαι μαρανθῆναι 0 .
γιγνώσκω γὰρ ποίους ἔναγχος ἀγῶνας ἠγωνίσω , τῇ Θέωνος ἀδελφῇ βοηθοῦσα καὶ μαχομένη ταῖς μετ ὀλοφυρμῶν καὶ ἀλαλαγμῶν ἔξωθεν ἐπιούσαις , ὥσπερ ἀτεχνῶς πῦρ ἐπὶ πῦρ φερούσαις .
τὰς μὲν γὰρ οἰκίας τῶν φίλων ὅταν καομένας ἴδωσι σβεννύουσιν ὡς ἔχει τάχους ἕκαστος ἢ δυνάμεως , ταῖς δὲ ψυχαῖς φλεγομέναις αὐτοὶ προσφέρουσιν ὑπεκκαύματα .
καὶ τῷ μὲν ὀφθαλμιῶντι τὰς χεῖρας οὐκ ἐῶσι προσάγειν τὸν βουλόμενον οὐ δ ἅπτονται τοῦ φλεγμαίνοντος ·
ὁ δὲ πενθῶν κάθηται παντὶ τῷ προστυχόντι παρέχων ὥσπερ ῥεῦμα κινεῖν καὶ διαγριαίνειν τὸ πάθος , ἐκ μικροῦ τοῦ γαργαλίζοντος καὶ κινοῦντος εἰς πολλὴν καὶ δυσχερῆ κάκωσιν ἀναξαινόμενον .
ταῦτα μὲν οὖν οἶδ ὅτι φυλάξῃ 0 .
πειρῶ δὲ τῇ ἐπινοίᾳ μεταφέρουσα σεαυτὴν ἀποκαθιστάναι πολλάκις εἰς ἐκεῖνον τὸν χρόνον , ἐν ᾧ , μηδέπω τοῦ παιδίου τούτου γεγονότος , μηδὲν ἔγκλημα πρὸς τὴν τύχην εἴχομεν ·
εἶτα τὸν νῦν καιρὸν τοῦτον ἐκείνῳ συνάπτειν , ὡς ὁμοίων πάλιν τῶν περὶ ἡμᾶς γεγονότων 0 .
ἐπεὶ τὴν γένεσιν , ὦ γύναι , τοῦ τέκνου δυσχεραίνειν δόξομεν , ἀμεμπτότερα ποιοῦντες αὑτοῖς τὰ πρὶν ἐκείνην γενέσθαι πράγματα 0 .
τὴν δ ἐν μέσῳ διετίαν ἐξαιρεῖν μὲν οὐ δεῖ τῆς μνήμης , ὡς δὲ χάριν καὶ ἀπόλαυσιν παρασχοῦσαν ἐν ἡδονῇ τίθεσθαι ·
καὶ μὴ τὸ μικρὸν ἀγαθὸν μέγα νομίζειν κακόν 0 ·
μη δ ὅτι τὸ ἐλπιζόμενον οὐ προσέθηκεν ἡ τύχη , καὶ περὶ τοῦ δοθέντος ἀχαριστεῖν 0 .
ἀεὶ μὲν γὰρ ἡ περὶ τὸ θεῖον εὐφημία καὶ τὸ πρὸς τὴν τύχην ἵλεων καὶ ἀμεμφὲς καλὸν καὶ ἡδὺν ἀποδίδωσι καρπόν ·
ἐν δὲ τοῖς τοιούτοις ὁ 0 ·
μάλιστα τῆς μνήμης τῶν ἀγαθῶν ἀπαρυτόμενος καὶ τοῦ βίου πρὸς τὰ φωτεινὰ καὶ λαμπρὰ μεταστρέφων καὶ μεταφέρων ἐκ τῶν σκοτεινῶν καὶ ταρακτικῶν τὴν διάνοιαν , ἢ παντάπασιν ἔσβεσε τὸ λυποῦν ἢ τῇ πρὸς τ οὐναντίον μίξει μικρὸν καὶ ἀμαυρὸν ἐποίησεν .
ὥσπερ γὰρ τὸ μύρον ἀεὶ μὲν εὐφραίνει τὴν ὄσφρησιν πρὸς δὲ τὰ δυσώδη φάρμακόν ἐστιν , οὕτως ἡ ἐπίνοια τῶν ἀγαθῶν ἐν τοῖς κακοῖς καὶ βοηθήματος ἀναγκαίου παρέχεται χρείαν τοῖς μὴ φεύγουσι τὸ μεμνῆσθαι τῶν χρηστῶν μη δὲ πάντα καὶ πάντως μεμφομένοις τὴν τύχην .
ὅπερ ἡμῖν παθεῖν οὐ προσήκει συκοφαντοῦσι τὸν ἑαυτῶν βίον , εἰ μίαν ἔσχηκεν ὥσπερ βιβλίον ἀλοιφὴν ἐν πᾶσι καθαροῖς καὶ ἀκεραίοις τοῖς ἄλλοις 0 .
ὅτι μὲν γὰρ ἐξ ὀρθῶν ἐπιλογισμῶν εἰς εὐσταθῆ διάθεσιν τελευτώντων ἢρτηται τὸ μακάριον , αἱ δ ἀπὸ τῆς τύχης τροπαὶ μεγάλας ἀποκλίσεις οὐ ποιοῦσιν οὐ δ ἐπιφέρουσι συγχυτικὰς ὀλισθήσεις τοῦ βίου , πολλάκις ἀκήκοας .
εἰ δὲ δεῖ καὶ ἡμᾶς , καθάπερ οἱ πολλοί , τοῖς ἔξωθεν κυβερνᾶσθαι πράγμασι καὶ τὰ παρὰ τῆς τύχης ἀπαριθμεῖν καὶ κριταῖς χρῆσθαι πρὸς εὐδαιμονίαν τοῖς ἐπιτυχοῦσιν ἀνθρώποις , μὴ σκόπει τὰ νῦν δάκρυα καὶ τὰς ἐπιθρηνήσεις τῶν εἰσιόντων , ἔθει τινὶ φαύλῳ περαινομένας πρὸς ἕκαστον , ἀλλ ἐννόει μᾶλλον ὡς ζηλουμένη διατελεῖς 0 ;
ὑπὸ τούτων ἐπὶ τέκνοις καὶ οἴκῳ καὶ βίῳ 0 .
καὶ δεινόν ἐστιν ἑτέρους μὲν ἡδέως ἂν ἑλέσθαι τὴν σὴν τύχην καὶ τούτου προσόντος ἐφ ᾧ νῦν ἀνιώμεθα , σὲ δ ἐγκαλεῖν καὶ δυσφορεῖν παρούσης , καὶ μη δ ἀπ αὐτοῦ τοῦ δάκνοντος αἰσθάνεσθαι πηλίκας ἔχει τὰ σῳζόμενα χάριτας ἡμῖν ·
ἀλλ ὥσπερ οἱ τοὺς ἀκεφάλους καὶ μειούρους Ὁμήρου στίχους ἐκλέγοντες τὰ δὲ πολλὰ καὶ μεγάλα τῶν πεποιημένων ὑπέρευ παρορῶντες , οὕτως ἐξακριβοῦν καὶ συκοφαντεῖν τοῦ βίου τὰ φαῦλα , τοῖς δὲ χρηστοῖς ἀνάρθρως καὶ συγκεχυμένως ἐπιβάλλουσαν ὅμοιόν τι τοῖς ἀνελευθέροις καὶ φιλαργύροις πάσχειν , οἳ πολλὰ συνάγοντες οὐ χρῶνται παροῦσιν ἀλλὰ θρηνοῦσι καὶ δυσφοροῦσιν ἀπολομένων 0 .
εἰ δ ἐκείνης ἔχεις οἶκτον ἀγάμου καὶ ἄπαιδος οἰχομένης , αὖθις ἔχεις ἐπ ἄλλοις ἡδίω σεαυτὴν ποιεῖν , μηδενὸς τούτων ἀτελῆ μη δ ἄμοιρον γενομένην οὐ γάρ ·
ἐστι ταῦτα μεγάλα μὲν τοῖς στερομένοις ἀγαθὰ μικρὰ δὲ τοῖς ἔχουσιν 0 .
ἐκείνη δ εἰς τὸ ἄλυπον ἥκουσα λυπεῖν ἡμᾶς οὐ δεῖται ·
τί γὰρ ἡμῖν ἀπ ἐκείνης κακόν , εἰ μηδὲν ἐκείνῃ νῦν ἐστι λυπηρόν 0 ;
καὶ γὰρ αἱ τῶν μεγάλων στερήσεις ἀποβάλλουσι τὸ λυποῦν εἰς τὸ μὴ δεῖσθαι περιγενόμεναι .
τιμοξένα δ ἡ σὴ μικρῶν μὲν ἐστέρηται , μικρὰ γὰρ ἔγνω καὶ μικροῖς ἔχαιρε ·
ὧν δ οὔ τ αἴσθησιν ἔσχεν οὔ τ ἔλαβεν ἐπίνοιαν , πῶς ἂν στέρεσθαι λέγοιτο ;
καὶ μὴν ἃ τῶν ἄλλων ἀκούεις , οἳ πείθουσι πολλοὺς λέγοντες ὡς οὐδὲν οὐδαμῇ τῷ διαλυθέντι κακὸν οὐ δὲ λυπηρόν ἐστιν , οἶδ ὅτι κωλύει σε πιστεύειν ὁ πάτριος λόγος καὶ τὰ μυστικὰ σύμβολα τῶν περὶ τὸν Διόνυσον ὀργιασμῶν , ἃ σύνισμεν ἀλλήλοις οἱ κοινωνοῦντες .
ὡς οὖν ἄφθαρτον οὖσαν τὴν ψυχὴν διανοοῦ τ αὐτὸ ταῖς ἁλισκομέναις ὄρνισι πάσχειν ·
ἂν μὲν γὰρ πολὺν ἐντραφῇ τῷ σώματι χρόνον καὶ γένηται τῷ βίῳ τούτῳ τιθασὸς ὑπὸ πραγμάτων πολλῶν καὶ μακρᾶς συνηθείας , αὖθις καταίρουσα πάλιν ἐνδύεται καὶ οὐκ ἀνίησιν οὐ δὲ λήγει τοῖς ἐνταῦθα συμπλεκομένη πάθεσι καὶ τύχαις διὰ τῶν γενέσεων .
μὴ γὰρ οἴου λοιδορεῖσθαι καὶ κακῶς ἀκούειν τὸ γῆρας διὰ τὴν ῥυσότητα καὶ τὴν πολιὰν καὶ τὴν ἀσθένειαν τοῦ σώματος ·
ἀλλὰ τοῦτ αὐτοῦ τὸ χαλεπώτατόν ἐστιν , ὅτι τὴν ψυχὴν ἕωλόν τε ποιεῖ ταῖς μνήμαις τῶν ἐκεῖ καὶ λιπαρῆ περὶ ταῦτα καὶ κάμπτει καὶ πιέζει , τὸν σχηματισμόν , ὃν ἔσχεν ὑπὸ τοῦ σώματος ἐν τῷ πεπονθέναι , διαφυλάττουσαν .
ἡ δὲ ληφθεῖσα μὲν ὑπὸ κρειττόνων ἔχεται , καθάπερ ἐκ καμπῆς ὑγρᾶς καὶ μαλθακῆς ἀναχαιτίσασα πρὸς ὃ πέφυκεν 0 .
ὥσπερ γὰρ τὸ πῦρ , ἄν τις ἀποσβέσας εὐθὺς ἐξάπτῃ , πάλιν ἀναρριπίζεται καὶ ἀναλαμβάνει ταχέως ὅπως ὤκιστα πύλας Ἀίδαο περῆσαι πρὶν ἔρωτα πολὺν ἐγγενέσθαι τῶν αὐτόθι πραγμάτων καὶ μαλαχθῆναι πρὸς τὸ σῶμα καὶ συντακῆναι καθάπερ ὑπὸ φαρμάκων 0 .
τοῖς δὲ πατρίοις καὶ παλαιοῖς ἔθεσι καὶ νόμοις ἐμφαίνεται μᾶλλον ἡ περὶ τούτων ἀλήθεια .
τοῖς γὰρ αὑτῶν νηπίοις ἀποθανοῦσιν οὔ τε χοὰς 0 ;
ἐπιφέρουσιν , οὔ τ ἄλλα δρῶσι περὶ αὐτὰ οἷ εἰκὸς ὑπὲρ θανόντων ποιεῖν τοὺς ἄλλους οὐ γὰρ μέτεστι γῆς 0 ;
οὐδὲν οὐ δὲ τῶν περὶ γῆν αὐτοῖς 0 .
οὐ δ αὐτοῦ περὶ ταφὰς καὶ μνήματα καὶ προθέσεις νεκρῶν φιλοχωροῦσι καὶ παρακάθηνται τοῖς σώμασιν ·
οὐ γὰρ ἐῶσι θρηνεῖν οἱ νόμοι τοὺς τηλικούτους , ὡς οὐχ ὅσιον εἰς βελτίονα καὶ θειοτέραν μοῖραν ἅμα καὶ χώραν μεθεστηκότας 0 ·
ἐπεὶ δὲ τὸ ἀπιστεῖν χαλεπώτερόν ἐστιν αὐτοῖς ἢ τὸ πιστεύειν , τὰ μὲν ἐκτὸς οὕτως ὡς οἱ νόμοι προστάττουσιν ἔχωμεν , τὰ δ ἐντὸς ἔτι μᾶλλον ἀμίαντα καὶ καθαρὰ καὶ σώφρονα 0 1 .
τὸ μισέω μνάμονα συμπόταν ὦ Σόσσιε Σενεκίων , ἔνιοι πρὸς τοὺς ἐπιστάθμους εἰρῆσθαι λέγουσι , φορτικοὺς ἐπιεικῶς καὶ ἀναγώγους ἐν τῷ πίνειν ὄντας ·
οἱ γὰρ ἐν Σικελίᾳ Δωριεῖς ὡς ἔοικε τὸν ἐπίσταθμον μνάμονα προσηγόρευον .
ἔνιοι δὲ τὴν παροιμίαν οἴονται τοῖς παρὰ πότον λεγομένοις καὶ πραττομένοις ἀμνηστίαν ἐπάγειν διὸ τήν τε λήθην οἱ πάτριοι λόγοι καὶ τὸν νάρθηκα τῷ θεῷ συγκαθιεροῦσιν , ὡς ἢ μηδενὸς δέον μνημονεύειν τῶν ἐν οἴνῳ πλημμεληθέντων ἢ παντελῶς ἐλαφρᾶς καὶ παιδικῆς νουθεσίας δεομένων .
ἐπεὶ δὲ καὶ σοὶ δοκεῖ τῶν μὲν ἀτόπων ἡ λήθη τῷ ὄντι σοφὴ κατ Εὐριπίδην εἶναι ·
τὸ δ ὅλως ἀμνημονεῖν τῶν ἐν οἴνῳ μὴ μόνον τῷ φιλοποιῷ λεγομένῳ μάχεσθαι τῆς τραπέζης , ἀλλὰ καὶ τῶν φιλοσόφων τοὺς ἐλλογιμωτάτους ἀντιμαρτυροῦντας ἔχειν , Πλάτωνα καὶ Ξενοφῶντα καὶ Ἀριστοτέλην καὶ Σπεύσιππον , Ἐπίκουρόν τε καὶ Πρύτανιν καὶ Ἱερώνυμον καὶ Δίωνα τὸν ἐξ Ἀκαδημείας , ὡς ἄξιόν τινος σπουδῆς πεποιημένους ἔργον ἀναγράψασθαι λόγους παρὰ πότον γενομένους 0 ·
ᾠήθης τε δεῖν ἡμᾶς τῶν σποράδην πολλάκις ἔν τε Ῥώμῃ μεθ ὑμῶν καὶ παρ ἡμῖν ἐν τῇ Ἑλλάδι , παρούσης ἅμα τραπέζης καὶ κύλικος , φιλολογηθέντων συναγαγεῖν τ ἀπιτήδεια ·
πρὸς τοῦτο γενόμενος τρία μὲν ἢδη σοι πέπομφα τῶν βιβλίων , ἑκάστου δέκα προβλήματα περιέχοντος ·
πέμψω δὲ καὶ τὰ λοιπὰ ταχέως , ἂν ταῦτα δόξῃ μὴ παντελῶς ἄμουσα μη δ ἀπροσδιόνυσ εἶναι .
πρῶτον δὲ πάντων τέτακται τὸ περὶ τοῦ φιλοσοφεῖν παρὰ πότον .
μέμνησαι γὰρ ὅτι , ζητήσεως Ἀθήνησι μετὰ δεῖπνον γενομένης εἰ χρηστέον ἐν οἴνῳ φιλοσόφοις λόγοις καὶ τί μέτρον ἔστι χρωμένοις , ἀρίστων παρών εἰσὶ γάρ ἔφησε πρὸς τῶν θεῶν οἱ φιλοσόφοις χώραν ἐπ οἴνῳ μὴ διδόντες ;
ἐγὼ δ εἶπον ἀλλ οὐ γὰρ εἰσίν , ὦ ἑταῖῤ , οἳ καὶ πάνυ γε σεμνῶς κατειρωνευόμενοι λέγουσι μὴ δεῖν ὥσπερ οἰκοδέσποιναν ἐν οἴνῳ φθέγγεσθαι φιλοσοφίαν 0 ·
καὶ τοὺς Πέρσας ὀρθῶς φασι μὴ ταῖς γαμεταῖς ἀλλὰ ταῖς παλλακίσι συμμεθύσκεσθαι καὶ συνορχεῖσθαι ;
τ αὐτὸ δὴ καὶ ἡμᾶς ἀξιοῦσι ποιεῖν εἰς τὰ συμπόσια τὴν μουσικὴν καὶ τὴν ὑποκριτικὴν ἐπεισάγοντας φιλοσοφίαν δὲ μὴ κινοῦντας , ὡς οὔ τε συμπαίζειν ἐκείνην ἐπιτήδειον οὖσαν οὔ θ ἡμᾶς τηνικαῦτα σπουδαστικῶς ἔχοντας ·
οὐ δὲ γὰρ Ἰσοκράτη τὸν σοφιστὴν ὑπομεῖναι δεομένων εἰπεῖν τι παρ οἶνον ἀλλ ἢ τοσοῦτον ἐν οἷς μὲν ἐγὼ δεινός , οὐχ ὁ νῦν καιρός 0 1 2 ·
ἐν οἷς δ ὁ νῦν καιρός , οὐκ ἐγὼ δεινός 0 .
καὶ ὁ Κράτων ἀνακραγών εὖ γ εἶπε νὴ τὸν Διόνυσον ἐξώμνυτο τὸν λόγον , εἰ τοιαύτας ἔμελλε περαίνειν περιόδους , αἷς ἔμελλε Χαρίτων ἀνάστατον γενήσεσθαι συμπόσιον .
οὐχ ὅμοιον δ οἶμαι ῥητορικὸν ἐξαιρεῖν συμποσίου λόγον καὶ φιλόσοφον 0 ·
ἀλλ ἕτερόν ἐστι τὸ φιλοσοφίας , ἣν τέχνην περὶ βίον οὖσαν οὔ τε τινὸς παιδιᾶς οὔ τε τινὸς ἡδονῆς διαγωγὴν ἐχούσης ἀποστατεῖν εἰκὸς ἀλλὰ πᾶσι παρεῖναι τὸ μέτρον καὶ τὸν καιρὸν ἐπιφέρουσαν 0 ·
ἢ μη δὲ σωφροσύνην μη δὲ δικαιοσύνην οἰώμεθα δεῖν εἰς τοὺς πότους δέχεσθαι , κατειρωνευόμενοι τὸ σεμνὸν αὐτῶν .
εἰ μὲν οὖν , ὥσπερ οἱ τὸν Ὀρέστην ἑστιῶντες , ἐν Θεσμοθετείῳ σιωπῇ τρώγειν καὶ πίνειν ἐμέλλομεν , ἦν τι τοῦτο τῆς ἀμαθίας οὐκ ἀτυχὲς παραμύθιον 0 ·
εἰ δὲ πάντων μὲν ὁ Διόνυσος Λύσιός ἐστι καὶ Λυαῖος , μάλιστα δὲ τῆς γλώττης ἀφαιρεῖται τὰ χαλινὰ καὶ πλείστην ἐλευθερίαν τῇ φωνῇ δίδωσιν , ἀβέλτερον οἶμαι καὶ ἀνόητον ἐν λόγοις πλεονάζοντα καιρὸν ἀποστερεῖν τῶν ἀρίστων λόγων , καὶ ζητεῖν μὲν ἐν ταῖς διατριβαῖς περὶ συμποτικῶν καθηκόντων καὶ τίς ἀρετὴ συμπότου καὶ πῶς οἴνῳ χρηστέον , ἐξ αὐτῶν δὲ τῶν συμποσίων ἀναιρεῖν φιλοσοφίαν ὡς ἔργῳ βεβαιοῦν ἃ διδάσκει λόγῳ μὴ δυναμένην 0 1 2 .
σοῦ δ εἰπόντος οὐκ ἄξιον εἶναι Κράτωνι περὶ τούτων ἀντιλέγειν , ὅρον δέ τινα καὶ χαρακτῆρα τῶν παρὰ πότον φιλοσοφουμένων ζητεῖν ἐκφεύγοντα τοῦτο δὴ τὸ παιζόμενον οὐκ ἀηδῶς πρὸς τοὺς ἐρίζοντας καὶ σοφιστιῶντας νῦν δ ἔρχεσθ ἐπὶ δεῖπνον ἵνα ξυνάγωμεν Ἄρηα , ηομ 0 .
β 381 καὶ παρακαλοῦντος ἡμᾶς ἐπὶ τὸν λόγον ·
ἔφην ἐγὼ πρῶτον ὅτι μοι δοκεῖ σκεπτέον εἶναι τὸ τῶν παρόντων ·
ἂν μὲν γὰρ πλείονας ἔχῃ φιλολόγους τὸ συμπόσιον , ὡς τὸ Ἀγάθωνος Σωκράτας Φαίδρους Παυσανίας Ἐρυξιμάχους , καὶ τὸ Καλλίου Χαρμίδας Ἀντισθένας Ἑρμογένας , ἑτέρους τούτοις παραπλησίους , ἀφήσομεν αὐτοὺς μύθῳ φιλοσοφεῖν , οὐχ ἧττον ταῖς Μούσαις τὸν Διόνυσον ἢ ταῖς Νύμφαις κεραννύντας ἐκεῖναι μὲν γὰρ αὐτὸν τοῖς σώμασιν ἵλεων καὶ πρᾶον , αὗται δὲ ταῖς ψυχαῖς μειλίχιον ὄντως καὶ χαριδώτην ἐπεισάγουσι 0 1 2 .
καὶ γὰρ ἂν ὀλίγοι τινὲς ἰδιῶται παρῶσιν , ὥσπερ ἄφωνα γράμματα φωνηέντων ἐν μέσῳ πολλῶν τῶν πεπαιδευμένων ἐμπεριλαμβανόμενοι , φθογγῆς τινος οὐ παντελῶς ἀνάρθρου καὶ συνέσεως κοινωνήσουσιν .
ἂν δὲ πλῆθος ᾖ τοιούτων ἀνθρώπων , οἳ παντὸς μὲν ὀρνέου παντὸς δὲ νεύρου καὶ ξύλου μᾶλλον ἢ φιλοσόφου φωνὴν ὑπομένουσι , τὸ τοῦ Πεισιστράτου χρήσιμον ἐκεῖνος γὰρ ἐν διαφορᾷ τινι πρὸς τοὺς υἱοὺς γενόμενος , ὡς ᾔσθετο τοὺς ἐχθροὺς χαίροντας , ἐκκλησίαν συναγαγὼν ἔφη βούλεσθαι μὲν αὐτὸς πεῖσαι τοὺς παῖδας , ἐπεὶ δὲ δυσκόλως ἔχουσιν , αὐτὸς ἐκείνοις πείσεσθαι καὶ ἀκολουθήσειν 0 .
οὕτω δὴ καὶ φιλόσοφος ἀνὴρ ἐν συμπόταις μὴ δεχομένοις τοὺς λόγους αὐτοῦ μεταθέμενος ἕψεται καὶ ἀγαπήσει τὴν ἐκείνων διατριβὴν , ἐφ ὅσον μὴ ἐκβαίνει τὸ εὔσχημον ·
εἰδὼς ὅτι ῥητορεύουσι μὲν ἄνθρωποι διὰ λόγου , φιλοσοφοῦσι δὲ καὶ σιωπῶντες καὶ παίζοντες καὶ νὴ Δία σκωπτόμενοι καὶ σκώπτοντες .
οὐ γὰρ μόνον ἀδικίας ἐσχάτης ἐστίν ὥς φησι Πλάτων μὴ ὄντα δίκαιον εἶναι δοκεῖν , ἀλλὰ καὶ συνέσεως ἄκρας φιλοσοφοῦντα μὴ δοκεῖν φιλοσοφεῖν καὶ παίζοντα διαπράττεσθαι τὰ τῶν σπουδαζόντων .
ὡς γὰρ αἱ παρ Εὐριπίδῃ μαινάδες ἄνοπλοι καὶ ἀσίδηροι τοῖς θυρσαρίοις παίουσαι τοὺς ἐπιτιθεμένους τραυματίζουσιν , οὕτω τῶν ἀληθινῶν φιλοσόφων καὶ τὰ σκώμματα καὶ οἱ γέλωτες τοὺς μὴ παντελῶς ἀτρώτους κινοῦσιν ἁμωσγέπως καὶ συνεπιστρέφουσιν .
οἶμαι δὲ διηγήσεων εἶναί τι συμποτικὸν γένος , ὧν τὰς μὲν ἱστορία δίδωσι , τὰς δ ἐκ τῶν ἀνὰ χεῖρα πραγμάτων λαβεῖν ἔστι , πολλὰ μὲν εἰς φιλοσοφίαν παραδείγματα πολλὰ δ εἰς εὐσέβειαν ἐχούσας , ἀνδρικῶν τε πράξεων καὶ μεγαλοθύμων ἐνίας δὲ χρηστῶν καὶ φιλανθρώπων ζῆλον ἐπαγούσας ·
αἷς ἤν τις ἀνυπόπτως χρώμενος διαπαιδαγωγῇ τοὺς πίνοντας , οὐ τὰ ἐλάχιστα τῶν κακῶν ἀφαιρήσει τῆς μέθης .
οἱ μὲν οὖν τὰ βούγλωσσα καταμιγνύντες εἰς τὸν οἶνον καὶ τοῖς ἀποβρέγμασι τῶν περιστερεώνων καὶ ἀδιάντων τὰ ἐδάφη ῥαίνοντες , ὡς τούτων τινὰ τοῖς ἑστιωμένοις εὐθυμίαν καὶ φιλοφροσύνην ἐνδιδόντων , ἀπομιμούμενοι τὴν Ὁμηρικὴν Ἑλένην ὑποφαρμάττουσαν τὸν ἄκρατον , οὐ συνορῶσιν ὅτι κ ἀκεῖνος ὁ μῦθος ἐκπεριελθὼν ἀπ Αἰγύπτου μακρὰν ὁδὸν εἰς λόγους ἐπιεικεῖς καὶ πρέποντας ἐτελεύτησεν ἡ γὰρ Ἑλένη πίνουσιν αὐτοῖς διηγεῖται περὶ τοῦ Ὀδυσσέως ·
οἷον τόδ ἔρεξε καὶ ἔτλη καρτερὸς ἀνήρ , αὐτόν μιν πληγῇσιν ἀεικελίῃσι δαμάσσας ·