Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
καὶ ὅτι γε ἕτερόν ἐστιν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον τοῦ υἱοῦ διαρρήδήν καὶ διαφόρως λευκοτάτοις ῥήμασιν αὐτὸς ὁ σωτὴρ καὶ κύριος ἡμῶν ἐδίδαξεν , ἐν οἷς πρὸς τοὺς αὐτοῦ μαθητὰς ἔλεγεν ἐὰν ἀγαπᾶτε με , τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσετε .
καὶ ἐγὼ ἐρωτήσω τὸν πατέρα καί ἄλλον παράκλητον δώσει ὑμῖν ἵνα ᾖ μεθ ὑμῶν εἰς τὸν αἰῶνα .
τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας 0 .
ὃ ὁ κόσμος οὐ δύναται λαβεῖν .
ὁρᾷς ὅπως τὸ πνεῦμα τὸ παράκλητον ἕτερον εἶναί φησιν καὶ ἄλλο παρ ἑαυτόν 0 .
εἰ δὲ ἐμφυσήσας τοῖς μαθηταῖς εἶπεν λάβετε πνεῦμα ἅγιον , οὐ χρὴ ἀγνοεῖν ὡς τὸ μὲν ἐμφύσημα καθαρτικόν πως ἦν τῆς τῶν ἀποστόλων ψυχῆς , ἐπιτηδείους αὐτοὺς παρασκευάζον τῆς τοῦ ἁγίου πνεύματος ὑποδοχῆς .
οὐ γὰρ εἰς τὸ πρόσωπον αὐτῶν ἐμφυσῆσαι λέγεται οὐ δ ὅτι πνοὴν ζωῆς οὐ δ ὅτι πνεῦμα ἅγιον , ὡς ἐπὶ τοῦ Ἀδὰμ ἀναγέγραπται ὅτι ἐνεφύσησεν ὁ θεὸς εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς , ἀλλ ἐμφυσῆσαι μὲν εἴρηται πρότερον , ἔπειτα εἰπεῖν λάβετε πνεῦμα ἅγιον 0 1 .
τὸ δὲ διδόναι αὐτὸν τὸ πνεῦμα πάλιν ἕτερον αὐτὸν παρίστη τοῦ διδομένου ·
οὐκ ἂν γὰρ ὁ αὐτὸς ἦν ὁ διδοὺς καὶ τὸ διδόμενον .
ἀλλ ὁ μὲν παρέχων ἦν ὁ σωτήρ , τὸ δὲ διδόμενον τὸ ἅγιον πνεῦμα , οἱ δὲ λαμβάνοντες οἱ ἀπόστολοι , τὸ δ ἐμφύσημα καθαρτικὸν ὡς ἔφην τῶν ἀποστόλων ἢ καὶ ἐνεργητικὸν τῆς μεταδόσεως τοῦ ἁγίου πνεύματος , ἑκατέρως γὰρ νοεῖν δυνατόν 0 1 2 .
πλὴν ἐκ τούτων δείκνυται ἕτερον ὑπάρχον παρ αὐτὸν τὸ ἅγιον πνεῦμα , ὡς καὶ διὰ τῶν ἐπιφερομένων , δι ὧν πάλιν ἀναγέγραπται φήσας ἐάν τις ἀγαπᾷ με , τὸν λόγον μου τηρήσει , καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν , καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ αὐτῷ ποιησόμεθα .
οἷς ἐπιφέρει ταῦτα λελάληκα ὑμῖν παρ ὑμῖν μένων ·
ὁ δὲ παράκλητος , τὸ πνεῦμα τὸ ἄγιον ὃ πέμψει ὁ πατήρ μου ἐν τῷ ὀνόματί μου , ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καὶ ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ὅσα εἶπον ὑμῖν .
ἀκούεις ὅπως πληθυντικῷ κέχρηται τρόπῳ τὸ ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ αὐτῷ ποιησόμεθα περὶ αὑτοῦ καὶ τοῦ πατρὸς φήσας , καὶ ὡς περὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος διαλαλῶν ὡς περὶ ἑτέρου ἔλεγεν τὸ ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα .
τοιοῦτον δὲ ἦν καὶ τὸ ἐγὼ ἐρωτήσω τὸν πατέρα καὶ ἄλλον παράκλητον δώσει ὑμῖν ἵνα μεθ ὑμῶν ἦ εἰς τὸν αἰῶνα , τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας .
οὐκοῦν ἕτερος ἦν παρ αὐτὸν ὁ παράκλητος , περὶ οὗ τὰ τοσαῦτα ἐδίδασκεν .
εἰκότως οὖν αὖθις προσετίθει λέγων ταῦτα λελάληκα ὑμῖν παρ ὑμῖν μένων ·
ὁ δὲ παράκλητος , τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ὃ πέμψει ὁ πατήρ μου ἐν τῷ ὀνόματί μου , ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καὶ ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ὅσα εἶπον  .
ἐγὼ μὲν γὰρ τέως ταῦθ ὑμῖν λελάληκα φησίν , τὸ δὲ πνεῦμα τῆς ἀληθείας , ὃ καὶ αὐτὸ πέμψει ὁ πατήρ μου , πάντα ὑμᾶς διδάξει .
ὅσα νῦν οὐ μεμαθήκατε διὰ τὸ μὴ χωρεῖν ὑμᾶς 0 ·
ἀλλ  ἐκεῖνος ἐλθών 0 .
λέγω δὲ ὁ παράκλητος , ἀναπληρώσει τὴν διδασκαλίαν , μετὰ τοῦ καὶ τῶν νῦν λεγομένων ὑπ ἐμοῦ μνήμην ὑμῖν ἐμποιῆσαι .
καὶ αὖθις ἐπάγει  ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός , τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται .
ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ .
δι ὧν ἁπάντων σαφῶς παρίστησιν ἐκεῖνον τὸν ὑπ αὐτοῦ πεμπόμενον καὶ τὸν μέλλοντα περὶ αὐτοῦ μαρτυρεῖν ἕτερον εἶναι παρ ἑαυτόν .
ἐπεξεργάζεται δὲ τὸν λόγον ἔτι μᾶλλον καὶ δι ὧν ἐπιλέγει  ἀλλ  ἐγὼ τὴν ἀλήθειαν λέγω ὑμῖν , συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω .
ἐὰν γὰρ μὴ ἀπέλθω , ὁ παράκλητος οὐκ ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς ·
ἐὰν δὲ πορευθῶ , πέμψω αὐτὸν πρὸς ὑμᾶς  .
ἀπελθεῖν δὲ ἑαυτὸν λέγων ἐν τούτοις τε τὸ πάθος ἑαυτοῦ ἐσήμαινεν καὶ τὴν μετὰ τοῦτο πρὸς τὸν πατέρα ἄνοδον .
τίς οὖν οὕτως ἠλίθιος ὡς μετὰ τοσαύτας φωνὰς ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν εἶναι φάναι τὸν ταῦτα λέγοντα καὶ τὸν περὶ οὗ ταῦτ ἔλεγεν , ἀκούων αὐτοῦ σαφῶς διοριζομένου τὴν ἀλήθειαν φάσκειν , καὶ τίς ἡ ἀλήθεια παριστῶντος , ὡς εἰ μὴ ἀπέλθοι αὐτός , μὴ ἄν ποτε ἥξειν τὸ ἄγιον πνεῦμα 0 .
εἰ δὲ ποτὲ μὲν τὸν πατέρα πέμψειν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ποτὲ δὲ ἑαυτὸν διορίζεται , οὐκ ἐναντία δήπουθεν διδάσκει ·
πάντα γὰρ ὅσα ἐὰν βλέπῃ τὸν πατέρα ποιοῦντα , ταῦτα ὁμοίως καὶ ὁ υἱὸς ποιεῖ καὶ καθὼς ἀκούει , κρίνει .
διὸ τῇ τοῦ πατρὸς κρίσει , ὅτε καὶ βούλεται ὁ πατήρ 0 .
τηνικαῦτα ὁ υἱὸς καὶ  δι αὐτοῦ ὁ σωτὴρ ἀποστέλλει τοῖς αὐτοῦ μαθηταῖς τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας τὸ παράκλητον , πρὸς τὸ παρακαλεῖν αὐτοὺς καὶ παραμυθεῖσθαι ἐφ οἷς κηρύττοντες τὸ εὐαγγέλιον ὑπὸ τῶν ἐλαυνόντων αὐτοὺς ἔπασχον ·
οὐ μόνον δὲ πρὸς τὸ παρακαλεῖν αὐτούς , ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ διδάξαι αὐτοὺς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν τῆς καινῆς διαθήκης , ἣν οὐκ ἐχώρουν ὑπὸ τοῦ σωτῆρος διδάσκεσθαι , ὁπηνίκα ταῦτα αὐτοῖς ὡμίλει διὰ τὸ ἔτι τῇ Ἰουδαϊκῇ δεδουλῶσθαι ἀγωγῇ .
ταῦτα δὲ ἔργοις ἐπλήρου μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν αὐτοῦ .
μεθ ἣν εἰπὼν τῇ Μαρίᾳ μή μου ἅπτου , οὔπω γὰρ ἀναβέβηκα πρὸς τὸν πατέρα μου , μετὰ ταῦτα ἅτε δὴ ἀνεληλυθὼς πρὸς τὸν πατέρα τοῖς μαθηταῖς ὤφθη , τοῦ ἁγίου πνεύματος ἀπεσταλμένου καὶ συνόντος αὐτῷ ἑτοίμου τε παρεστῶτος εἰς ἣν τέτακται διακονίαν , ὅτε καὶ ἅψασθαι αὐτοῦ ἐπιτρέπει .
τότε γὰρ αὐτοῖς ἐνεφύσησεν καὶ τότε μέρος τι χαρίσματος τοῦ ἁγίου πνεύματος αὐτοῖς , τὸ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτημάτων ποιητικόν , ἐδίδου ·
διαιρέσεις γὰρ χαρισμάτων εἰσίν , ὧν ἐκ μέρους μὲν αὐτοῖς ἐδωρεῖτο τότε συνὼν καὶ παρὼν αὐτοῖς , μετὰ δὲ ταῦτα μείζονος αὐτοὺς καὶ τελεωτέρας δυνάμεως ἐπλήρου .
περὶ ἧς ἐν ταῖς Πράξεσιν τῶν ἀποστόλων πρὸς αὐτοὺς ἔφη ὑμεῖς δὲ λήψεσθε ἐξ ὕψους δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐφ ὑμᾶς ·
ὅτε καὶ βαπτισθήσεσθαι αὐτοὺς ἐν πνεύματι ἁγίῳ ἐπηγγέλλετο , ὃ δὴ καὶ αὐτὸ ἐπληροῦτο μετὰ τὴν ἀνάληψιν αὐτοῦ , κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἀποσταλέντος αὐτοῖς τοῦ ἁγίου πνεύματος ταῖς αὐτοῦ φωναῖς ἀκολούθως .
πλείονος δὲ ἐξεργασίας καὶ σαφηνείας δεομένων τῶν κατὰ τὸν τόπον οὐ νῦν ἐπεξιέναι καιρὸς τῇ τῆς ἐξετάσεως ἀκριβείᾳ , ἐπεὶ μη δὲ τοῦθ ἡμῖν πρόκειται , παραστῆσαι δ ἐχρῆν ἕτερον εἶναι τοῦ υἱοῦ τὸ παράκλητον πνεῦμα , ὃ δὴ καὶ ἀπεδείχθη διαφόρως δι ὧν αὐτὸς ἐπαίδευσεν ὁ σωτήρ , πρός τε τοῖς ἄλλοις καὶ ἐν οἷς ἔλεγεν  ἔτι πολλὰ ἔχω λέγειν ὑμῖν , ἀλλ οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι ·
ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος , τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας , διηγήσεται ὑμῖν τὴν ἀλήθειαν πᾶσαν ·
οὐ γὰρ ἀφ ἑαυτοῦ λαλήσει , ἀλλ ὅσα ἀκούσει , καὶ τὰ ἐρχόμενα ἀναγγελεῖ ὑμῖν .
ἐκεῖνος ἐμὲ δοξάσει , ὅτι ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται καὶ ἀναγγελεῖ ὑμῖν  .
ἐν οἷς πάλιν ἃ μὴ αὐτὸς ἐδίδαξεν ταῦτα μαθήσεσθαι τοὺς αὐτοῦ μαθητὰς ὑπὸ τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐπαγγέλλεται , ὡς περὶ ἑτέρου λέγων τὸ ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος καὶ τὸ οὐ γὰρ ἀφ ἑαυτοῦ λαλήσει καὶ τὸ ἐκεῖνος ἐμὲ δοξάσει  καὶ τὸ ὅτι ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται ·
ταῦτα γὰρ πάντα ὑπολαμβάνειν τὸν σωτῆρα αὐτὸν περὶ ἑαυτοῦ λέγειν δεινὴ καὶ δυσθεράπευτος εὐήθεια 0 .
ἀλλὰ γὰρ σαφῶς διὰ τούτων αὐτὸς ὁ σωτὴρ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ἕτερον ὑπάρχειν παρ ἑαυτὸν ἐδίδαξεν , τιμῇ μὲν καὶ δόξῃ καὶ πρεσβείοις ὑπερέχον καὶ κρεῖττον καὶ ἀνώτερον πάσης τῆς νοερᾶς καὶ λογικῆς τυγχάνον οὐσίας  διὸ καὶ συμπαρείληπται τῇ ἁγίᾳ καὶ τρισμακαρίᾳ τριάδι  .
ὑποβεβηκός γε μὴν εἶναι αὑτοῦ .
ὃ δὴ παρίστη εἰπὼν οὐ γὰρ ἀφ ἑαυτοῦ λαλήσει , ἀλλ ὅσα ἀκούσει λαλήσεις ·
παρὰ τίνος δὲ ἀκούσει , διασαφεῖ λέγων  ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται καὶ ἀναγγελεῖ ὑμῖν , ἐκ τοῦ ἐμοῦ δηλαδὴ θησαυροῦ ·
ἐν αὐτῷ γάρ εἰσιν πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ γνώσεως ἀπόκρυφοι  .
αὐτὸς μὲν οὖν ἅτε υἱὸς μονογενὴς παρὰ τοῦ πατρὸς λαμβάνει καὶ παρὰ τοῦ πατρὸς ἀκούει , τὸ δὲ πνεῦμα τὸ ἅγιον παρ αὐτοῦ χορηγεῖται ·
διό φησιν ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται καὶ ἀναγγελεῖ ὑμῖν .
λέγεται μὲν οὖν καὶ ὁ ἐπὶ πάντων θεὸς πνεῦμα , ὡς αὐτὸς ἐδίδαξεν ὁ σωτὴρ εἰπὼν πνεῦμα ὁ θεός , καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν , καὶ ἔσται ἀληθῶς ἅγιος ἁγίων αὐτός , καὶ ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος .
ἀλλὰ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ πνεῦμα ὢν τυγχάνει , καὶ πνεῦμα καὶ αὐτὸς ἁγίων ἄγιον , εἰ δὴ εἰκών ἐστιν τοῦ ἀοράτου 0 ·
διὸ καὶ περὶ αὐτοῦ λέλεκται ὁ δὲ κύριος τὸ πνεῦμά ἐστιν καὶ πνεῦμα πρὸ προσώπου ἡμῶν χριστὸς κύριος 0 .
ἀλλὰ γὰρ τοῦ ἁγίου πνεύματος ἑτέρου ὄντος παρὰ τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱόν , τὸ ἰδίωμα παριστὰς ὁ σωτὴρ κέκληκεν αὐτὸ παράκλητον , τὸ κοινὸν τῆς ὁμωνυμίας ἀφορίζων διὰ τῆς τοῦ παρακλήτου προσηγορίας , ἐπεὶ καὶ αἱ ἀγγελικαὶ δυνάμεις εἶεν ἂν πνεύματα ·
ὁγὰρ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὑτοῦ πνεύματα εἴρηται .
ἀλλ οὐδὲν τούτων ἐξισοῦσθαι δύναται τῷ παρακλήτῳ πνεύματι .
διὸ τῇ ἁγίᾳ καὶ τρισμακαρίᾳ τριάδι μόνον τοῦτο συμπαρείληπται , οὐκ ἄλλως τοῦ σωτῆρος τοῖς ἀποστόλοις αὐτοῦ διαταξαμένου τὸ μυστήριον τῆς αὐτοῦ παλιγγενεσίας πᾶσιν τοῖς ἐξ ἐθνῶν εἰς αὐτὸν πιστεύουσιν παραδιδόναι ἢ βαπτίζοντας αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος ·
τοῦ μὲν πατρὸς αὐθεντοῦντος καὶ δωρουμένου τὴν χάριν , τοῦ δὲ υἱοῦ ταύτῃ διακονουμένου  ἡγὰρ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο  , τοῦ δὲ ἁγίου πνεύματος , δηλαδὴ τοῦ παρακλήτου , αὐτοῦ ὄντος τοῦ χορηγουμένου κατὰ τὰς ἐν αὐτῷ διαιρέσεις τῶν χαρισμάτων , ᾧ μὲν γὰρ διὰ τοῦ πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας , ἄλλῳ δὲ λόγος γνώσεως κατὰ τὸ αὐτὸ πνεῦμα , ἑτέρῳ πίστις ἐν τῷ αὐτῷ πνεύματι καὶ τὰ τούτοις κατηριθμημένα ὁμοίως 0 1 2 .
6 τὸ μὲν οὖν ἅγιον πνεῦμα μόνοις ἁγίοις ἐμφιλοχωρεῖν πέφυκεν , διὰ τοῦ υἱοῦ χορηγούμενον οἷς ἂν ὁ πατὴρ κρίνειεν .
καὶ τοῦτ ἂν εἴη ἔργον αὐτοῦ τὸ πάντας ἁγιάζειν , οἷς ἂν ἑνός τινος ἢ καὶ πλειόνων μεταδιδῷ τῶν ἐν αὐτῷ χαρισμάτων , ὡς καὶ προφήτας καὶ ἀποστόλους καὶ πᾶσαν θεοφιλῆ ψυχήν , εἰκὸς δὲ καὶ τὰς κρείττους καὶ θείας δυνάμεις 0 1 2 .
τῆς ἐξ αὐτοῦ μεταλαμβάνειν ἁγιότητος .
ὁ δὲ υἱὸς μόνος πατρικῇ θεότητι τετιμημένος , ποιητικὸς ἂν εἴη καὶ δημιουργικὸς τῆς τῶν γενητῶν ἀπάντων , ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων , καὶ δὴ καὶ αὐτῆς τῆς τοῦ παρακλήτου πνεύματος ὑπάρξεως ·
πάντα γὰρ  δι  αὐτοῦ ἐγένετο , καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐ δὲ ἕν  καὶ ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς , εἴ τε ὁρατὰ εἴ τε ἀόρατα 0 1 2 .
ὁ δ ἐπέκεινα τῶν ὅλων θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , ἄρρητόν τι ὢν ἀγαθὸν καὶ παντὸς λογισμοῦ καὶ διανοίας φωνῆς τε πάσης καὶ ἐνθυμήσεως κρεῖττον , ὁμοῦ τῶν πάντων ὅσα ποτὲ ὄντα καὶ ὁποῖα τυγχάνει , αὐτοῦ τε τοῦ ἁγίου πνεύματος προσέτι δὲ καὶ τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ καθηγούμενος 0 .
μόνος εἰκότως ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν θεὸς ἀνείρηται παρὰ τῷ ἀποστόλῳ φάντι εἷς κύριος , μία πίστις , ἕν βάπτισμα 0 ·
εἷς θεὸς πατὴρ πάντων , ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν 0 .
καὶ μόνος μὲν αὐτὸς εἷς θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ χρηματίζοι ἄν , ὁ δὲ υἱὸς μονογενὴς θεὸς ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρός 0 1 ·
τὸ δὲ παράκλητον πνεῦμα οὕτε θεὸς οὕτε υἱός , ἐπεὶ μὴ ἐκ τοῦ πατρὸς ὁμοίως τῷ υἱῷ καὶ αὐτὸ τὴν γένεσιν εἴληφεν , ἓν δέ τι τῶν διὰ τοῦ υἱοῦ γενομένων τυγχάνει , ὅτι δὴ πάντα δι αὐτοῦ ἐγένετο , καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐ δὲ ἕν 0 1 .
ταῦτα μὲν οὖν τῇ ἁγίᾳ καὶ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ ὧδέ πη διὰ τῶν θείων φωνῶν παραδίδοται τὰ μυστήρια ·
μάρκελλος δὲ πάντα φύρας 0 .
ποτὲ μὲν εἰς αὐτὸν ὅλον τὸν Σαβελλίου βυθὸν χωρεῖ , ποτὲ δὲ Παύλου τοῦ Σαμοσατέως ἀνανεοῦσθαι πειρᾶται τὴν αἵρεσιν , ποτὲ δὲ Ἰουδαῖος ὢν ἄντικρυς ἀπελέγχεται ·
μίαν γὰρ ὑπόστασιν τριπρόσωπον ὥσπερ καὶ τριώνυμον εἰσάγει , τὸν αὐτὸν εἶναι λέγων τὸν θεὸν καὶ τὸν ἐν αὐτῷ λόγον καὶ τὸ ἅγιον πνεῦμα 0 .
εἶτ  ἐντεῦθεν μεταβὰς ἐπὶ τὰς ἀποστολικὰς περὶ τοῦ Χριστοῦ θεολογίας , πάλιν διαστρόφοις κέχρηται ἑρμηνείαις .
τοῦ γὰρ θείου ἀποστόλου θεολογοῦντος διαρρήδην τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ καὶ λέγοντος ὅς ἐστιν εἰκὼν τοῦ θεοῦ τοῦ ἀοράτου , πρωτότοκος πάσης κτίσεως , ὅτι ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα τά τε ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς , εἴ τε ὁρατὰ εἴ τε ἀόρατα 0 1 .
εἴ τε θρόνοι εἴ τε κυριότητες εἴ τε ἀρχαὶ εἴ τε ἐξουσίαι 0 1 2 ·
πάντα δι αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἔκτισται ·
καὶ αὐτός ἐστιν πρὸ πάντων καὶ τὰ πάντα ἐν αὐτῷ συνέστηκεν , 7 ὁ θαυμαστὸς οὗτος αὖθις ἐπὶ τὴν σάρκα κατα πεσὼν αὐτὴν 5 , εἶναι ἀποφαίνεται τὴν εἰκόνα τοῦ ἀοράτου θεοῦ , οὐκ ἀκούων ὡς ἀρσενικῷ χαρακτῆρι ἐξενήνεκται τὸ ὅς ἐστιν εἰκών .
τὸ γὰρ ὃς οὐκ οἶδ ὅπως ἐφαρμόσας τῇ σαρκί , ταύτην ἔφη δηλοῦσθαι ὡς αὐτῆς οὔσης τῆς εἰκόνος τοῦ θεοῦ τοῦ ἀοράτου .
καὶ πάλιν τὸ αὐτός ἐστιν πρὸ πάντων περὶ τῆς σαρκὸς φησιν εἰρῆσθαι οὐκ αἰδούμενος τὸ αὐτὸς ἐπὶ τῆς σαρκὸς ἐκλαμβάνειν .
καὶ τὸν πρωτότοκον πάσης κτίσεως διὰ τὴν σάρκα κεκλῆσθαι λέγει , ἐπιμένει τε ἀδιατρέπτως ἐν τῇ σαρκὶ φάσκων τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς ἐκτίσθαι , τά τε ὁρατὰ καὶ τὰ ἀόρατα , οὐ δὲ διατρέπεται θρόνους καὶ κυριότητας καὶ ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας διὰ τῆς σαρκὸς τοῦ σωτῆρος λέγων τῆς ἐν Χριστῷ κτίσεως ἠξιῶσθαι .
ἤδη δὲ διὰ τῆς πρὸ τούτου γραφῆς τὰς περὶ τούτων τοῦ Μαρκέλλου φωνὰς παραθέμενος , λόγου συμμετρίας φειδόμενος , τῇ αὐτῶν ἐκείνων ἀρκεσθήσομαι μαρτυρίᾳ .
ὡς δὲ διάστροφος καὶ βεβιασμένη ἡ τοιαύτη τυγχάνει τῆς ἀποστολικῆς λέξεως διήγησις , οὔ μοι δεῖν ἡγοῦμαι κατασκευῆς πλείονος , διὰ τὸ καὶ παντί τῳ κατάφωρον εἶναι τὸ ἀναιδὲς τῆς ἑρμηνείας .
πλὴν τοσαῦτα περὶ τῆς σαρκὸς τοῦ σωτῆρος εἰπὼν οὐ δ αὐτὴν ἡμῖν φυλάττει σώαν ·
ὡς εἴθε γὰρ κ ἂν εἰς αὐτὴν τὸν εὐσεβῆ διετήρει λογισμόν .
νυνὶ δὲ μετὰ πάντα τὰ περὶ αὐτῆς αὐτῷ λελεγμένα ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων καταλείπεσθαι αὐτὴν ἔρημον τοῦ λόγου ἀπο φαίνεται γράφων οὕτως εἰ οὖν ὁμολογεῖ τὴν σάρκα μηδὲν ὠφελεῖν αὐτόν , πῶς ἐγχωρεῖ τὴν ἐκ γῆς τε οὖσαν καὶ μηδὲν ὠφελοῦσαν καὶ ἐν τοῖς μέλλουσιν αἰῶσιν ὡς αὐτῷ λυσιτελοῦσαν συνεῖναι τῷ λόγω ;
καὶ δευτεροῖ τὸ αὐτὸ ἐν ἑτέρῳ φάσκων εἰ τοίνυν ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀποκαταστάσεως ἁπάντων καὶ αὐτὴν τὴν κτίσιν ἐκ τῆς δουλείας εἰς τὴν ἐλευθερίαν μεταβληθήσεσθαι ὁ Παῦλος ἔφη  λέγει γὰρ ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ θεοῦ  , πὼς ἔτι τὴν τοῦ δούλου μορφήν , ἣν ἀνείληφεν ὁ λόγος , μορφὴν οὖσαν δούλου , συνεῖναι τῷ λόγῳ δι  αὐτὴν γένοιτ ἂν δυνατόν ;
ὁρᾷς ὁποίας προέσθαι φωνὰς κατὰ τῆς σαρκὸς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τετόλμηκεν οὐκ ἐπιστήσας ὡς καὶ πρὸ τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀναλήψεως ἔτι οὖσαν αὐτὴν ἐπὶ γῆς πρὸ τοῦ πάθους οὕτως ἐδόξασεν ἐν τῷ ὄρει .
τρισὶν τοῖς ἐκκρίτοις αὐτοῦ μαθηταῖς μόνοις εἰκόνα δεικνὺς τῆς βασιλείας αὐτοῦ , ὡς ἐξαστράψαι τὸ πρόσωπον αὐτοῦ , καὶ φωτὸς μαρμαρυγὰς ἐκλάμψαι  ἐγένετο γάρ φησιν ἡ θεία γραφὴ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ λευκὰ ὡς τὸ φῶς  , ἀλλ οὐ δὲ συνεὶς ὁποῖον σῶμα δόξης Χριστοῦ ὁ θεῖος ἀπόστολος ἔλεγεν καὶ ὡς καὶ τὰ ἡμέτερα σώματα σύμμορφα ἔσεσθαι ἐκείνῳ τῷ σώματι ἐδίδασκεν λέγων ὃς μετασχηματίσει τὸ σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ , ἀλλ οὐ δὲ νοήσας τίνι τρόπῳ καταποθήσεσθαι τὸ θνητὸν ὑπὸ τῆς ζωῆς ἔγραφεν φάσκων ἐφ  ᾧ οὐ θέλομεν ἐκδύσασθαι ἀλλ  ἐπενδύσασθαι , ἵνα καταποθῇ τὸ θνητὸν ὑπὸ τῆς ζωῆς 0 ·
τούτων ἀμαθῶς ἔχων τὸν μὲν λόγον διαβεβαιοῦται ἓν καὶ τ αὐτὸν μέλλειν γίγνεσθαι τῷ θεῷ ὥσπερ καὶ πρότερον ἦν , τὴν δὲ σάρκα καταλειφθεῖσαν ὑπὸ τοῦ λόγου οὐκ οἶδ ὅ τι ποτὲ γενήσεσθαι .
ἐπάκουσον δ οὖν ὅπως ταῦτά φησιν εἰ δέ τις περὶ τῆς σαρκὸς ταύτης τῆς ἐν τῷ λόγῳ ἀθανάτου γεγονυίας πυνθάνοιτο , τί φαμεν πρὸς αὐτόν ;
ἀλλ  ἐροῦμεν πρὸς τοὺς τὸν ἀκριβῆ περὶ τούτου μαθεῖν παρ ἡμῶν βουλομένους λόγον , ὅτι πειθόμενοι τῷ ἱερῷ ἀποστόλῳ ἴσμεν ὅτι οὕτως ἡμᾶς ὁρᾶν τὰ ἀποκεκρυμμένα μυστήρια προσήκει , ὡς αὐτὸς ἔφη ·
βλέπομεν γὰρ ἄρτι  φησὶν δι ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι , τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον  καὶ τὰ ἑξῆς 0 1 .
ὥστε μή μου πυνθάνου περὶ ὧν σαφῶς παρὰ τῆς θείας γραφῆς μὴ μεμάθηκα ·
διὰ τοῦτο τοίνυν οὐ δὲ περὶ τῆς θείας γραφῆς ἐκείνης τῆς τῷ λόγῳ κοινωνησάσης σαρκὸς σαφῶς εἰπεῖν δυνήσομαι .
εἶθ ὁ μηδὲν λέγειν δύνασθαι ὁμολογῶν μη δὲ μεμαθηκέναι τι ἀπὸ τῆς γραφῆς 0 .
τοιαῦτα περὶ τῆς σαρκὸς ἀπεφήνατο , οὔ τ ἀπὸ τῆς γραφῆς λαβὼν οὔ τε ἀφ ἑτέρων παραλαβὼν οὔ τε ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας μαθών ἑαυτῷ δὲ ἀναπλάσας καὶ τῆς οἰκείας ἐνθυμήσεως ἐπινοήσας ξένον καὶ τῆς ἀληθείας ἀλλότριον γέννημα , μη δὲ ἐν νῷ λαβὼν τὴν λέγουσαν γραφὴν μὴ προσθῇς τοῖς λόγοις αὐτοῦ , μή ποτε ἐλέγξῃ σε , καὶ ψευδὴς γένῃ καὶ οὐαὶ τοῖς προφητεύουσιν ἀπὸ καρδίας αὐτῶν .
ὅρα δ οὖν ὅσῃ δυσσεβείᾳ περιπέπτωκεν .
ὁ γὰρ τὴν πᾶσαν περὶ τοῦ προϋπάρχοντος μονογενοῦς υἱοῦ θεολογίαν ἐπὶ τὴν σάρκα καταβαλὼν αὐτοῖς τε ῥήμασιν νίκης στέφανον αὐτὴν ἀναγορεύσας  οὕτως γὰρ ἔφη τὸν τοῦ θεοῦ λόγον τὴν ἀνθρωπίνην σάρκα διὰ τῆς ἀναστάσεως ἀθάνατον γενέσθαι παρεσκευακέναι καὶ ὥσπερ τινὰ νίκης στέφανον ἀναδησάμενον ἐν δεξιᾷ τοῦ πατρὸς καθέζεσθαι  οὗτος αὐτός φησιν αὐτὴν ἔρημον ἔσεσθαι καὶ ὀρφανὴν ἐν τῷ τοῦ παντὸς τέλει , ἑνῶν μὲν τὸν λόγον τῷ θεῷ τὴν δὲ σάρκα χωρίζων τῆς τοῦ λόγου ἐνεργείας καὶ καταλιπὼν αὐτὴν οὐκ οἶδ ὅπως ἀθάνατον μὲν καὶ ἄφθαρτον ἄψυχον δὲ καὶ ἀνενέργητον ὑπὸ τοῦ λόγου .
καὶ ταῦτα δὲ πάλιν ἐκ τῶν θείων ἀναγνωσμάτων , ἃ μὴ νενόηκεν , συνιστᾶν πειρᾶται .
τοῦ γὰρ σωτῆρος ἡμῶν πρὸς τοὺς μὴ συνιέντας τὰς περὶ τῆς σαρκὸς καὶ τοῦ αἵματος αὐτοῦ διδασκαλίας εἰρηκότος τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει ;
ἐὰν οὖν θεωρῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τὸ πρότερον ;
τὸ πνεῦμά ἐστιν τὸ ζωοποιοῦν , ἡ σὰρξ οὐκ ὠφελεῖ οὐδέν ·
τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λελάληκα ὑμῖν πνεῦμά ἐστιν καὶ ζωή ἐστιν  , οὐκ ἐπστήσας τῇ διανοίᾳ τοῦ λόγου ὑπέλαβεν αὐτὸν ἀθετεῖν τὴν σάρκα ἣν ἀνείληφεν ἐκ τῆς ἁγίας παρθένου .
εἶτ ἐκ τούτου πειρᾶται καταστευάζειν ὡς μετὰ τὴν συντέλειαν τοῦ παντὸς ἔρημον τῆς ἑαυτοῦ ἐνεργείας ὁ ἐν τῷ θεῷ λόγος καταλείψει τὴν σάρκα .
λέγει γοῦν αὐτοῖς ῥήμασιν περὶ γὰρ τῆς σαρκός , ἣν ἔχων ὡμίλει τοῖς μαθηταῖς , οὕτω λέγει τοῦτο ἡμᾶς σκανδαλίζει ;
ὁρᾷς ὅσῃ κέχρηται τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου διαστροφῇ διὰ τὸ μὴ συνιέναι τοῦ λόγου τὴν σωτήριον φωνήν , ὅπως εἴρηται καὶ διὰ ποίαν αἰτίαν .
ἀλλὰ σύ γε ἀναλαβὼν τὴν εὐαγγελικὴν γραφήν , θέα τὴν πᾶσαν τοῦ σωτῆρος ἡμῶν διδασκαλίαν ὅπως οὐ περ ἧς ἀνείληφεν σαρκὸς διελέγετο , περὶ δὲ τοῦ μυστικοῦ σώματός τε καὶ αἵματος .
ἐπειδὴ γὰρ τοῖς πέντε ἄρτοις ἔθρεψεν τὰ πλήθη , μέγα δὲ θαῦμα τοῦτο παρέσχεν τοῖς ἑωρακόσιν , Ἰουδαίων δὲ οἱ πλεῖστοι ἐξευτελίζοντες τὸ γεγονὸς ἔλεγον αὐτῷ τί οὖν ποιεῖς σὺ σημεῖον , ἵνα ἴδωμεν καὶ πιστεύσωμεν , εἶτα παρέβαλλον τὸ μάννα τὸ ἐν τῇ ἐρήμῳ λέγοντες οἱ πατέρες ἡμῶν τὸ μάννα ἔφαγον ἐν τῇ ἐρήμῳ , καθώς ἐστιν γεγραμμένον ·
ἄρτον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς φαγεῖν  , πρὸς ταῦτα ὁ σωτὴρ ἀπεκρίνατο ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν , οὐ Μωσῆς δέδωκεν ὑμῖν τὸν ἄρτον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ , ἀλλ ὁ πατήρ μου δίδωσιν ὑμῖν τὸν ἄρτον τὸν ἀληθινὸν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ .
εἶτ ἐπιφέρει ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς καὶ πάλιν ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ καταβὰς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ αὖθις ὁ δὲ ἄρτος ὃν ἐγὼ δώσω τὸ σῶμά μού ἐστιν .
καὶ πάλιν προστίθησιν ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν , ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα , οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς .
ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον , κ ἀγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ .
ἡ γὰρ σάρξ μου ἀληθής ἐστιν βρῶσις , καὶ τὸ αἷμά μου ἀληθής ἐστιν πόσις .
ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει κ ἀγὼ ἐν αὐτῷ  .
ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα μυστικώτερον αὐτοῦ διεξιόντος τινὲς τῶν αὐτοῦ μαθητῶν εἶπον σκληρός ἐστιν ὁ λόγος , τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν ;
πρὸς οὓς ἀπεκρίνατο ὁ σωτὴρ λέγων τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει ;
τὰ ῥήματα ἃ λελάληκα ὑμῖν πνεῦμά ἐστιν καὶ ζωή ἐστιν  .
δι ὧν ἐπαίδευεν αὐτοὺς πνευματικῶς ἀκούειν τῶν περὶ τῆς σαρκὸς καὶ τοῦ αἵματος αὐτοῦ λελεγμένων ·
μὴ γὰρ τὴν σάρκα , φησίν 0 .
ἣν περίκειμαι νομίσητέ με λέγειν , ὡς δέον αὐτὴν ἐσθίειν , μη δὲ τὸ αἰσθητὸν καὶ σωματικὸν αἷμα πίνειν ὑπολαμβάνετέ με προστάττειν , ἀλλ εὖ ἴστε ὅτι τὰ ῥήματά μου ἃ λελάληκα ὑμῖν πνεῦμά ἐστιν καὶ ζωή ἐστιν , ὥστε αὐτὰ εἶναι τὰ ῥήματα καὶ τοὺς λόγους αὐτοὺς τὴν σάρκα καὶ τὸ αἷμα 0 .
ὧν ὁ μετέχων ἀεὶ ὡσανεὶ ἄρτῳ οὐρανίῳ τρεφόμενος τῆς οὐρανίου μεθέξει ζωῆς .
μὴ δὴ οὖν , φησίν , σκανδαλιζέτω ὑμᾶς τοῦτο , ὃ περὶ βρώσεως τῆς ἐμῆς σαρκὸς καὶ περὶ πόματος τοῦ ἐμοῦ αἵματος εἴρηκα , μη δὲ ταραττέτω ὑμᾶς ἡ πρόχειρος ἀκοὴ τῶν περὶ τῆς σαρκὸς καὶ αἵματος εἰρημένων μοι ·
ταῦτα γὰρ οὐδὲν ὠφελεῖ αἰσθητῶς ἀκουόμενα , τὸ δὲ πνεῦμά ἐστιν τὸ ζωοποιοῦν τοὺς πνευματικῶς ἀκούειν δυναμένους .
ἀλλ  ὁ καινὸς ἐξηγητὴς τῶν εὐαγγελικῶν μαθημάτων μηδὲν τούτων συνείς , ἐπάκουσον ὅπως γράφει λέγων αὐταῖς συλλαβαῖς τοῦ ἀνθρωπίνου ἁψάμενος σώματος καὶ δείξας αὐτὸ τοῖς ὁρῶσιν τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει ;
ἔφη ἐὰν οὖν ἴδητε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀνιόντα , ὅπου ἦν τὸ πρότερον ;
πρὸς ὃν ἦν εἰπεῖν ·
καὶ πόθεν σοι , ὦ γενναῖε , ἡ προσθήκη τῶν μὴ φερομένων ἐν τῇ εὐαγγελικῇ γραφῇ 0 ;
τὸ γὰρ τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος ἁψάμενον τὸν σωτῆρα καὶ δείξαντα αὐτὸ τοῖς ὁρῶσιν εἰρηκέναι τοῦτο ὑμᾶς σκανδαλίζει ;
παρὰ σαυτοῦ πλάττεις καὶ τὴν προσθήκην ἀπὸ σαυτοῦ ποιεῖσθαι τολμᾷς .
ὃ δὴ τόλμημα παρ ἑαυτοῦ λαβὼν ἐντεῦθεν οἴεται παρασκευάζειν , ἔρημον τῆς ἐνεργείας τοῦ λόγου τὴν σάρκα τοῦ σωτῆρος καταλειφθήσεσθαι , λέγων εἰ οὖν ὁμολογεῖ τὴν σάρκα μηδὲν ὠφελεῖν αὐτόν , πῶς ἐγχωρεῖ τὴν ἐκ γῆς τε οὖσαν καὶ μηδὲν ὠφελοῦσαν καὶ ἐν τοῖς μέλλουσιν αἰῶσιν ὡς αὐτῷ λυσιτελοῦσαν συνεῖναι τῷ λόγῳ ;
οὕτω μὲν οὖν ἀμαθῶς καὶ ἀνεπιστημόνως τὴν εὐαγγελικὴν παρερμηνεῦσαι φωνὴν ὡρμήθη .
καὶ τῶν ἀποστολικῶν δὲ ὁμοίως ῥημάτων διαστρόφους ἐξηγήσεις ἐποιεῖτο .
αὐτίκα γοῦν ἐν ταῖς Πράξεσιν τῶν ἀποστόλων τοῦ Πέτρου περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εἰρηκότος  ὃν δεῖ οὐρανὸν μὲν δέξασθαι ἄχρι χρόνων ἀποκαταστάσεως  , μὴ νοήσας τὴν τοῦ λόγου διάνοιαν ἐντεῦθεν τὴν βασιλείαν τοῦ Χριστοῦ περιγράφειν πειρᾶται , ὅρον τινὰ φάσκων καὶ προθεσμίαν τῆς βασιλείας αὐτοῦ δηλοῦσθαι διὰ τὸ λέγεσθαι ἄχρι χρόνων ἀποκαταστάσεως .
τὸ αὐτὸ δὲ τοῦτο συνίστασθαί φησιν καὶ διὰ τοῦ φάσκοντος Ψαλμοῦ κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου , καὶ Παῦλον δὲ τὸν ἀπόστολον διὰ τοῦτο εἰρηκέναι τὸ δεῖ γὰρ αὐτὸν βασιλεύειν ἕως ἂν θῇ τοὺς ἐχθροὺς ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ  ·
τὸ γὰρ ἕως καὶ τὸ ἄχρι περιωρισμένου χρόνου σημαντικὸν εἶναι ὑπέλαβεν .
ἐπάκουσον γοῦν ὅπως κατὰ λέξιν γράφει λέγων διὰ τοῦτο γάρ μοι δοκεῖ καὶ ὁ παντοκράτωρ θεός , ὁ δεσπότης , πρὸς αὐτὸν λέγειν κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου .
ἐνεργείᾳ μόνῃ διὰ τὴν ἀνθρωπίνην σάρκα χωρίζειν αὐτὸν δοκῶν καὶ ὥσπερ ῥητόν τινα χρόνον ὁρίζων αὐτῷ τῆς ἐν δεξιᾷ καθέδρας οὕτω φησὶν πρὸς αὐτὸν ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου .
τοῦτο δὲ τὸ προφητικὸν τοῦ Δαυὶδ ῥητὸν σαφέστερον ἡμῖν ἑρμηνεύων ὁ ἱερὸς ἀπόστολος οὕτω πως ἔφη δεῖ γὰρ αὐτὸν βασιλεύειν ἕως ἂν θῇ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὐτοῦ  .
οὐκοῦν ὅρον τινὰ ἔχειν δοκεῖ ἡ κατὰ ἄνθρωπον αὐτοῦ οἰκονομία τε καὶ βασιλεία .
καὶ μεθ ἕτερα ἐπιλέγει καὶ διὰ τοῦτο αἱ Πράξεις τῶν ἀποστόλων περὶ τοῦ ἀνθρώπου τούτου , ὃν ἀνείληφεν ὁ τοῦ θεοῦ λόγος καὶ ἀνειληφὼς ἐν δεξιᾷ τοῦ πατρὸς καθέζεται , οὕτως διδάσκουσιν λέγουσαι ὃν δεῖ οὐρανὸν μὲν δέξασθαι ἄχρι χρόνων ἀποκαταστάσεως , καὶ αὗται ὥσπερ ὅρον τινὰ καὶ προθεσμίαν ὁρίζουσαι 0 .
οἷς μεθ ἕτερα ἐπιλέγει πῶς ἔτι τὴν τοῦ δούλου μορφήν , ἣν ἀνείληφεν ὁ λόγος μορφὴν οὖσαν δούλου , συνεῖναι τῷ λόγῳ δι  αὐτοῦ δυνατὸν γένοιτ ἄν ;
σαφῶς γοῦν καὶ διαρρήδην ἐν βραχεῖ τινι χρόνῳ τῶν τε παρεληλυθότων καὶ τῶν μελλόντων αἰώνων τὴν κατὰ σάρκα οἰκονομίαν τοῦ λόγου δι ἡμᾶς γεγενῆσθαι συμβεβηκέναι καὶ ταύτην ὥσπερ ἀρχὴν οὕτω καὶ τέλος ἔχειν ὁ θεσπέσιος εἴρηκεν Παῦλος , οὕτω πως εἰπὼν εἶτα τὸ τέλος , ὅταν παραδιδῷ τὴν βασιλείαν τῷ θεῷ καὶ πατρί  0 1 .
διὰ τοσούτων Μάρκελλος καὶ τὸ σῶμα τῆς δόξης  τοῦ υἱοῦ ἠγνόησεν καὶ τὴν ἀτελεύτητον αὐτοῦ βασιλείαν ἀρνεῖται , οὐκ ἐπιστήσας ὡς κατά τινα συνήθειαν τῆς γραφῆς ἰδιάζουσαν τὸ ἕως παραλαμβάνεσθαι εἴωθεν .
οὕτω γοῦν ὁ σωτὴρ τοῖς μαθηταῖς ἔλεγεν ἰδοὺ ἐγὼ μεθ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος , οὐκ ἀναιρῶν τὸ συνέσεσθαι αὐτοῖς καὶ μετὰ τὴν συντέλειαν , διδάσκων δ ὅτι καὶ νῦν μὲν ἔσται σὺν αὐτοῖς ἕως τῆς συντελείας ἐπισκοπῶν καὶ φυλάττων πάντας τοὺς αὐτῷ μαθητευομένους , καὶ μετὰ τὴν συντέλειαν δὲ κρειττόνως αὐτοῖς συνέσται κοινωνοὺς αὐτοὺς ἀποφαίνων τῆς αὐτοῦ βασιλείας .
οὕτως οὖν καὶ τὸ καθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου  καὶ τὸ ὃν δεῖ οὐρανὸν μὲν δέξασθαι ἄχρι χρόνων ἀποκαταστάσεως οὐχ ὡς μηκέτ ἐσομένου μετὰ ταῦτα λέλεκται , ἀλλ ὡς μέλλοντος κατὰ τὸν τῆς συντελείας καιρὸν διανίστασθαι ἀπὸ τοῦ θρόνου τοῦ πατρικοῦ καὶ δευτέραν ποιεῖσθαι κάθοδον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ , περὶ ἧς ὁ ἀπόστολος διδάσκει λέγων ὅτι αὐτὸς ὁ κύριος ἐν κελεύσματι , ἐν φωνῇ ἀρχαγγέλου καὶ ἐν σάλπιγγι θεοῦ , καταβήσεται ἀπ οὐρανοῦ , καὶ οἱ νεκροὶ ἐν Χριστῷ ἀναστήσονται πρῶτοι .
ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ κυρίου εἰς ἀέρας ·
καὶ οὕτω πάντοτε σὺν κυρίῳ ἐσόμεθα .
δεῖ τοίνυν τὸν σωτῆρα μένειν ἐν οὐρανῷ καὶ καθέζεσθαι ἐν δεξιᾷ τοῦ πατρὸς ἕως τῆς συντελείας  , κατὰ δὲ αὐτὴν τὴν συντέλειαν τοῦ παντὸς τὴν ἔνδοξον καὶ δευτέραν αὐτοῦ παρουσίαν ποιησάμενος τοὺς ἁγίους αὐτοῦ παραλήψεται εἰς τὸ πάντοτε αὐτῷ συνεῖναι , οὐχὶ μέχρι τινὸς χρόνου ἀλλ εἰς ἄπειρον αἰῶνα ·
οὓτω  γάρ φησιν πάντοτε σὺν κυρίῳ ἐσόμεθα  .
οὐκοῦν οἱ ἅγιοι πάντοτε συνεσόμενοι αὐτῷ τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἀπολαύσουσιν ἐν τῇ κατηγγελμένῃ τῶν οὐρανῶν βασιλείᾳ .
ἀλλ ὁ γενναῖος ταῦτα μὴ συνείς , τοῦ θείου ἀποστόλου περὶ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εἰρηκότος τὸ δεῖ γὰρ αὐτὸν βασιλεύειν ἄχρι οὑ θῇ τοὺς ἐχθροὺς ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ .
ἔσχατος ἐχθρὸς καταργεῖται ὁ θάνατος  καὶ πάλιν  ὅταν δὲ αὐτῷ ὑποταγῇ τὰ πάντα , τότε καὶ αὐτὸς ὑποταγήσεται τῷ ὑποτάξαντι αὐτῷ τὰ πάντα , ἵνα ἡ ὁ θεὸς τὰ πάντα ἐν πᾶσιν  .
τῇ συνηθείᾳ ταύτῃ χρησάμενος καὶ ταῦτα παρερμηνεύει , οὐκ οἶδ ὅπως τὸ ὑποταγήσεσθαι τῷ πατρὶ τὸν υἱὸν ἀντὶ τοῦ ἑνωθήσεσθαι τῷ θεῷ τὸν λόγον ἐξακούων .
καὶ πότε γὰρ αὐτῷ οὐκ ἦν ἡνωμένος , εἰ δὴ λόγος ἦν ἀιδίως ὑπάρχων ἐν τῷ θεῷ ;
πῶς οὖν τότε φησὶν ὑποταγήσεται τῷ θεῷ καὶ πατρί ;