Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ἀλλ ἐκείνοις ἕκαστοι μόνοις ἐντυγχάνοντες , πρὸς ἃ σύμμετρον ἔχουσι τὴν αἴσθησιν , οὐκ ὀρθῶς διαμάχονται περὶ τοῦ χρηστὸν ἢ πονηρὸν ἢ λευκὸν ἢ μὴ λευκὸν εἶναι τὸ πρᾶγμα , τὰς αὑτῶν οἰόμενοι βεβαιοῦν αἰσθήσεις τῷ τὰς ἄλλων ἀναιρεῖν ·
δεῖν δ αἰσθήσει μὲν μηδεμιᾷ μάχεσθαι πᾶσαι γὰρ ἅπτονταί τινος , οἷον ἐκ πηγῆς τῆς πολυμιξίας ἑκάστη λαμβάνουσα τὸ πρόσφορον καὶ οἰκεῖον 0 ·
ὅλου δὲ μὴ κατηγορεῖν , ἁπτομένους μερῶν , μη δὲ τ αὐτὸ δεῖν οἴεσθαι πάσχειν ἅπαντας , ἄλλους κατ ἄλλην ποιότητα καὶ δύναμιν αὐτοῦ πάσχοντας .
ὥρα δὴ σκοπεῖν , τίνες μᾶλλον ἄνθρωποι τὸ μὴ μᾶλλον ἐπάγουσι τοῖς πράγμασιν ἢ οἳ πᾶν μὲν τὸ αἰσθητὸν κρᾶμα παντοδαπῶν ποιοτήτων ἀποφαίνουσι σύμμικτον ὥστε γλεῦκος αὐλητήριον , ἔρρειν δ ὁμολογοῦσι τοὺς κανόνας αὐτοῖς καὶ παντάπασιν οἴχεσθαι τὸ κριτήριον , ἄνπερ εἰλικρινὲς αἰσθητὸν ὁτιοῦν καὶ μὴ πολλὰ ἕκαστον ἀπέλιπον 0 1 .
ὅρα δ ἃ περὶ τοῦ οἴνου τῆς θερμότητος ἐν τῷ Συμποσίῳ Πολύαινον αὑτῷ διαλεγόμενον Ἐπίκουρος πεποίηκε λέγοντος γάρ οὐ φῂς εἶναι , ὦ Ἐπίκουρε , τὰς ὑπὸ τοῦ οἴνου διαθερμασίας ;
ὑπέλαβε τίς οὐ τὸ καθόλου θερμαντικὸν ἀποφαίνεσθαι τὸν οἶνον εἶναι , καὶ μετὰ σμικρὸν φαίνεται μὲν γὰρ δὴ τὸ καθόλου οὐκ εἶναι θερμαντικὸς ὁ οἶνος , τοῦδε δέ τινος ὁ τοσοῦτος εἶναι θερμαντικὸς ἂν ῥηθείη καὶ πάλιν αἰτίαν ὑπειπὼν θλίψεις τε καὶ διασπορὰς ἀτόμων , ἑτέρων δὲ συμμίξεις καὶ παραζεύξεις αἰτιασάμενος ἐν τῇ πρὸς τὸ σῶμα καταμίξει τοῦ οἴνου , ἐπιλέγει διὸ δὴ καθόλου μὲν οὐ ῥητέον τὸν οἶνον εἶναι θερμαντικόν , τῆς δὲ τοιαύτης φύσεως καὶ τῆς οὕτω διακειμένης θερμαντικὸν τὸν τοσοῦτον ἢ τῆσδε τὸν τοσοῦτον εἶναι ψυκτικόν 0 1 2 ·
ἔνεισι γὰρ καὶ τοιαῦται ἐν τῷ τοιούτῳ ἀθροίσματι φύσεις , ἐξ ὧν ἂν ψυχρὸν συσταίη , εἰς δέον τε ἑτέραις παραζυγεῖσαι ψυχρασίας φύσιν ἀποτελέσειαν ὅθεν ἐξαπατώμενοι οἱ μὲν ψυκτικὸν τὸ καθόλου φασὶν εἶναι τὸν οἶνον οἱ δὲ θερμαντικόν ὁ δὴ λέγων ἐξηπατῆσθαι τοὺς πολλούς , τὸ θερμαῖνον θερμαντικὸν ἢ τὸ ψῦχον ψυκτικὸν ὑπολαμβάνοντας , εἰ μὴ νομίζοι τὸ μὴ μᾶλλον εἶναι τοῖον ἢ τοῖον ἕκαστον ἀκολουθεῖν οἷς εἴρηκεν , αὐτὸς ἐξηπάτηται 0 1 2 .
προστίθησι δ ὅτι πολλάκις οὐ δ ἦλθεν εἰς τὸ σῶμα θερμαντικὴν ἐπιφέρων ἢ ψυκτικὴν δύναμιν ὁ οἶνος , ἀλλὰ κινηθέντος τοῦ ὄγκου καὶ γενομένης τῶν σωμάτων μεταστάσεως , αἱ ποιοῦσαι τὸ θερμὸν ἄτομοι νῦν μὲν συνῆλθον εἰς τ αὐτὸ καὶ παρέσχον ὑπὸ πλήθους θερμότητα καὶ πύρωσιν τῷ σώματι , νῦν δ ἐκπεσοῦσαι κατέψυξαν .
ὅτι δὲ τούτοις πρὸς πᾶν ἔστι χρῆσθαι τὸ καλούμενον καὶ νομιζόμενον πικρὸν γλυκὺ καθαρτικὸν ὑπνωτικὸν φωτεινόν , ὡς οὐδενὸς ἔχοντος αὐτοτελῆ ποιότητα καὶ δύναμιν οὐ δὲ δρῶντος μᾶλλον ἢ πάσχοντος , ὅταν ἐγγένηται τοῖς σώμασιν , ἄλλην δ ἐν ἄλλοις διαφορὰν καὶ κρᾶσιν λαμβάνοντος , οὐκ ἄδηλόν ἐστιν 0 .
αὐτὸς γὰρ οὖν ὁ Ἐπίκουρος ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν πρὸς Θεόφραστον οὐκ εἶναι λέγων τὰ χρώματα συμφυῆ τοῖς σώμασιν , ἀλλὰ γεννᾶσθαι κατὰ ποιάς τινας τάξεις καὶ θέσεις πρὸς τὴν ὄψιν , οὐ μᾶλλόν φησι κατὰ τοῦτον τὸν λόγον ἀχρωμάτιστον σῶμα εἶναι ἢ χρῶμα ἔχον .
ἀνωτέρω δὲ κατὰ λέξιν ταῦτα γέγραφεν ἀλλὰ καὶ χωρὶς τούτου τοῦ μέρους οὐκ οἶδ ὅπως δεῖ τὰ ἐν τῷ σκότει ταῦτ ὄντα φῆσαι χρώματα ἔχειν ·
καίτοι πολλάκις ἀέρος ὁμοίως σκοτώδους 0 ;
περικεχυμένου , οἱ μὲν αἰσθάνονται χρωμάτων διαφορᾶς οἱ δ οὐκ αἰσθάνονται δι ἀμβλύτητα τῆς ὄψεως ·
ἔτι δ εἰσελθόντες εἰς σκοτεινὸν οἶκον οὐδεμίαν ὄψιν χρώματος ὁρῶμεν ἀναμείναντες δὲ μικρὸν ὁρῶμεν ·
οὐ μᾶλλον οὖν ἔχειν ἢ μὴ ἔχειν χρῶμα ῥηθήσεται τῶν σωμάτων ἕκαστον .
εἰ δὲ τὸ χρῶμα πρός τι , καὶ τὸ λευκὸν ἔσται πρὸς τι καὶ τὸ κυανοῦν 0 1 ·
εἰ δὲ ταῦτα , καὶ τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν 0 1 ·
ὥστε κατὰ πάσης ποιότητος ἀληθῶς τὸ μὴ μᾶλλον εἶναι ἢ μὴ εἶναι κατηγορεῖσθαι τοῖς γὰρ οὕτω πάσχουσιν ἔσται τοιοῦτον , οὐκ ἔσται δὲ τοῖς μὴ πάσχουσι τὸν οὖν βόρβορον καὶ τὸν πηλόν , ἐν ᾧ φησι γίγνεσθαι τοὺς τὸ μηδὲν μᾶλλον τοῖον ἢ τοῖον ἐπιφθεγγομένους τοῖς πράγμασιν , ἑαυτοῦ κατασκεδάννυσι καὶ τοῦ καθηγεμόνος ὁ Κωλώτης 0 .
ἆρ οὖν ἐνταῦθα μόνον ὁ γενναῖος ἄλλων ἰατρὸς αὐτὸς ἕλκεσιν βρύων ἀναπέφηνεν ;
οὐ μὲν οὖν 0 ·
ἀλλ ἔτι μᾶλλον ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν ἐπιτιμημάτων λέληθε τῷ Δημοκρίτῳ τὸν Ἐπίκουρον ἐκ τοῦ ζῆν συνεξωθῶν .
τὸ γὰρ νόμῳ χροιὴν εἶναι καὶ νόμῳ γλυκὺ καὶ νόμῳ σύγκρισιν , ἐτεῇ δὲ τὸ κενὸν καὶ τὰς ἀτόμους εἰρημένον φησὶν ὑπὸ Δημοκρίτου μάχεσθαι ταῖς αἰσθήσεσι , καὶ τὸν ἐμμένοντα τῷ λόγῳ τούτῳ καὶ χρώμενον οὐ δ ἂν αὑτὸν , ὡς τεθνηκώς 0 ;
ἐστιν ἢ ζῇ , διανοηθῆναι .
πρὸς τοῦτον ἀντειπεῖν μὲν οὐδὲν ἔχω τὸν λόγον , εἰπεῖν δέ , ὅτι ταῦτα τῶν Ἐπικούρου δογμάτων οὕτως ἀχώριστά ἐστιν , ὡς τὸ σχῆμα καὶ τὸ βάρος αὐτοὶ τῆς ἀτόμου λέγουσι .
τί γὰρ λέγει Δημόκριτος ;
οὐσίας ἀπείρους τὸ πλῆθος ἀτόμους τε καὶ ἀδιαφθόρους , ἔτι δ ἀποίους καὶ ἀπαθεῖς ἐν τῷ κενῷ φέρεσθαι διεσπαρμένας ὅταν δὲ πελάσωσιν ἀλλήλαις ἢ συμπέσωσιν ἢ περιπλακῶσι , φαίνεσθαι τῶν ἀθροιζομένων τὸ μὲν ὕδωρ τὸ δὲ πῦρ τὸ δὲ φυτὸν τὸ δ ἄνθρωπον 0 1 2 ·
εἶναι δὲ πάντα τὰς ἀτόμους ἰδίως ὑπ αὐτοῦ καλουμένας , ἕτερον δὲ μηδέν 0 ·
ἐκ μὲν γὰρ τοῦ μὴ ὄντος οὐκ εἶναι γένεσιν , ἐκ δὲ τῶν ὄντων μηδὲν ἂν γενέσθαι τῷ μή τε πάσχειν μή τε μεταβάλλειν τὰς ἀτόμους ὑπὸ στερρότητος ὅθεν οὔ τε χρόαν ἐξ ἀχρώστων οὔ τε φύσιν ἢ ψυχὴν ἐξ ἀποίων καὶ ἀπαθῶν ὑπάρχειν 0 1 .
ἐγκλητέος οὖν ὁ Δημόκριτος οὐχὶ τὰ συμβαίνοντα ταῖς ἀρχαῖς ὁμολογῶν ἀλλὰ λαμβάνων ἀρχὰς αἷς ταῦτα συμβέβηκεν 0 .
ἔδει γὰρ ἀμετάβλητα μὴ θέσθαι τὰ πρῶτα , θέμενον δὲ δὴ συνορᾶν ὅτι ποιότητος οἴχεται πάσης γένεσις ·
ἀρνεῖσθαι δὲ συνορῶντα τὴν ἀτοπίαν ἀναισχυντότατον 0 ·
ὃ Ἐπίκουρόν φησιν ἀρχὰς μὲν ὑποτίθεσθαι τὰς αὐτάς , οὐ λέγειν δὲ νόμῳ χροιὴν καὶ γλυκὺ καὶ λευκόν καὶ τὰς ἄλλας ποιότητας .
εἰ μὲν οὖν τὸ οὐ λέγειν τοιοῦτον ἐστίν οἷον οὐχ ὁμολογεῖν , τῶν εἰθισμένων τι ποιεῖ 0 ·
καὶ γὰρ τὴν πρόνοιαν ἀναιρῶν εὐσέβειαν ἀπολείπειν λέγει ·
καὶ τῆς ἡδονῆς ἕνεκα τὴν φιλίαν αἱρούμενος ὑπὲρ τῶν φίλων τὰς μεγίστας ἀλγηδόνας ἀναδέχεσθαι ·
καὶ τὸ μὲν πᾶν ἄπειρον ὑποτίθεσθαι , τὸ δ ἄνω καὶ κάτω μὴ ἀναιρεῖν 0 .
ἔστι δ οὓς κύλικα μὲν λαβόντα καὶ πιεῖν ὅσον ἂν ἐθέλῃ καὶ ἀποδοῦναι τὸ λεῖπον , ἐν δὲ τῷ λόγῳ μάλιστα δεῖ τοῦ σοφοῦ τούτου μνημονεύειν ἀποφθέγματος ὧν αἱ ἀρχαὶ οὐκ ἀναγκαῖαι , τὰ τέλη ἀναγκαῖαι οὐκ οὖν ἀναγκαῖον ὑποθέσθαι , μᾶλλον δ ὑφελέσθαι Δημοκρίτου , ἀτόμους εἶναι τῶν ὅλων ἀρχάς 0 1 2 ·
θεμένῳ δὲ τὸ δόγμα καὶ καλλωπισαμένῳ ταῖς πρώταις πιθανότησιν αὐτοῦ προσεκποτέον ἐστὶ τὸ δυσχερές , ἢ δεικτέον ὅπως ἄποια σώματα παντοδαπὰς ποιότητας αὐτῷ μόνῳ τῷ συνελθεῖν παρέσχεν .
οἷον εὐθύς , τὸ καλούμενον θερμὸν ὑμῖν πόθεν ἀφῖκται καὶ πῶς ἐπιγέγονε ταῖς ἀτόμοις , ἂν μή τ ἦλθον ἔχουσαι θερμότητα μή τ ἐγένοντο θερμαὶ συνελθοῦσαι ;
τὸ μὲν γὰρ ἔχοντος ποιότητα τὸ δὲ πάσχειν πεφυκότος , οὐδέτερον δὲ ταῖς ἀτόμοις ὑπάρχειν φατὲ προσῆκον εἶναι διὰ τὴν ἀφθαρσίαν .
οὐχὶ καὶ Πλάτωνι συνέβαινε καὶ Ἀριστοτέλει καὶ Ξενοκράτει χρυσὸν ἐκ μὴ χρυσοῦ καὶ λίθον ἐκ μὴ λίθου καὶ τ ἄλλα γεννᾶν ἐκ τεσσάρων ἁπλῶν καὶ πρώτων ἁπάντων ;
ἀλλ ἐκείνοις μὲν εὐθύς τε συνίασιν αἱ ἀρχαὶ πρὸς τὴν ἑκάστου γένεσιν , ὥσπερ συμβολὰς μεγάλας φέρουσαι τὰς ἐν αὑταῖς ποιότητας , καὶ ὅταν συνέλθωσιν εἰς τ αὐτὸ καὶ συμπέσωσι ξηροῖς ὑγρὰ καὶ ψυχρὰ θερμοῖς καὶ στερεὰ μαλθακοῖς , σώματα κινούμενα παθητικῶς ὑπ ἀλλήλων καὶ μεταβάλλοντα δι ὅλων , ἑτέραν ἀφ ἑτέρας κράσεως συναποτίκτει γένεσιν 0 .
ἡ δ ἄτομος αὐτή τε καθ ἑαυτὴν ἔρημός ἐστι καὶ γυμνὴ πάσης γονίμου δυνάμεως , καὶ πρὸς ἄλλην προσπεσοῦσα βρασμὸν ὑπὸ σκληρότητος καὶ ἀντιτυπίας ἄλλο δ οὐδὲν ἔσχεν οὐ δ ἐποίησε πάθος , ἀλλὰ παίονται καὶ παίουσι τὸν ἅπαντα χρόνον , οὐχ ὅπως ζῷον ἢ ψυχὴν ἢ φύσιν ἀλλ οὐ δὲ πλῆθος ἐξ ἑαυτῶν κοινὸν οὐ δὲ σωρὸν ἕνα παλλομένων ἀεὶ καὶ διισταμένων δυνάμεναι παρασχεῖν 0 1 .
ὁ δὲ Κωλώτης , ὥσπερ ἀγραμμάτῳ βασιλεῖ προσδιαλεγόμενος πάλιν ἐξάπτεται τοῦ Ἐμπεδοκλέους τ αὐτὸ πνέοντος 0 ·
ἄλλοδέ τοι ἐρέω ·
φύσις οὐδενὸς ἔστιν ἑκάστου θνητῶν , οὐδέ τις ·
οὐλομένη θανάτοιο γενέθλη 0 ·
ἀλλὰ μόνον μῖξίς τε διάλλαξίς τε μιγέντων ἔστι , φύσις δ ἐπὶ τοῖς ὀνομάζεται ἀνθρώποισι .
ταῦτ ἐγὼ μὲν οὐχ ὁρῶ καθ ὅ τι πρὸς τὸ ζῆν ὑπεναντιοῦται τοῖς ὑπολαμβάνουσι μή τε γένεσιν τοῦ μὴ ὄντος εἶναι μή τε φθορὰν τοῦ ὄντος , ἀλλ ὄντων τινῶν συνόδῳ πρὸς ἄλληλα τὴν γένεσιν διαλύσει δ ἀπ ἀλλήλων τὸν θάνατον ἐπονομάζεσθαι ὅτι γὰρ ἀντὶ τῆς γενέσεως εἴρηκε τὴν φύσιν , ἀντιθεὶς τὸν θάνατον αὐτῇ , δεδήλωκεν ὁ Ἐμπεδοκλῆς .
εἰ δ οἱ μίξεις τὰς γενέσεις τιθέμενοι τὰς δὲ φθορὰς διαλύσεις οὐ ζῶσιν οὐ δὲ δύνανται ζῆν , τί ποιοῦσιν ἕτερον οὗτοι ;
καίτοι ὁ μὲν Ἐμπεδοκλῆς τὰ στοιχεῖα κολλῶν καὶ συναρμόττων θερμότησι καὶ μαλακότησι καὶ ὑγρότησι μῖξιν αὐτοῖς καὶ συμφυΐαν ἑνωτικὴν ἁμωσγέπως ἐνδίδωσιν ·
οἱ δὲ τὰς ἀτρέπτους καὶ ἀσυμπαθεῖς ἀτόμους εἰς τ αὐτὸ συνελαύνοντες ἐξ αὐτῶν μὲν οὐδέν , αὐτῶν δὲ πολλὰς ποιοῦσι καὶ συνεχεῖς πληγάς ·
ἡ γὰρ περιπλοκὴ κωλύουσα τὴν διάλυσιν μᾶλλον ἐπιτείνει τὴν σύγκρουσιν , ὥστε μή τε μῖξιν εἶναι μή τε κόλλησιν ἀλλὰ ταραχὴν καὶ μάχην κατ αὐτοὺς τὴν λεγομένην γένεσιν ·
οἱ δ ἀκαρὲς νῦν μὲν ἀπίασι διὰ τὴν ἀντίκρουσιν , νῦν δὲ προσίασι , τῆς πληγῆς ἐκλυθείσης , πλεῖον ἢ διπλάσιον χωρὶς εἰσιν ἀλλήλων χρόνον , οὐ ψαύουσαι καὶ πλησιάζουσαι , ὥστε μηδὲν ἐξ αὐτῶν ἀποτελεῖσθαι μη δ ἄψυχον .
αἴσθησις δὲ καὶ ψυχὴ καὶ νοῦς καὶ φρόνησις οὐ δὲ βουλομένοις ἐπίνοιαν δίδωσιν ὡς γένοιτ ἂν ἐν κενῷ καὶ ἀτόμοις 0 ·
ὧν οὔ τε καθ ἑαυτὰ ποιότης ἐστὶν οὔ τε πάθος ἢ μεταβολὴ συνελθόντων , ἀλλ οὐ δὲ συνέλευσις ἡ σύγκρασιν ποιοῦσα καὶ μῖξιν καὶ συμφυΐαν ἀλλὰ πληγὰς καὶ ἀποπηδήσεις 0 .
ὥστε τοῖς τούτων δόγμασι τὸ ζῆν ἀναιρεῖται καὶ τὸ ζῷον εἶναι , κενὰς καὶ ἀπαθεῖς καὶ ἀθέους καὶ ἀψύχους , ἔτι δ ἀμίκτους καὶ ἀσυγκράτους ἀρχὰς ὑποτιθεμένοις .
πῶς οὖν ἀπολείπουσι φύσιν καὶ ψυχὴν καὶ ζῷον ;
ὡς ὅρκον ὡς εὐχὴν ὡς θυσίαν ὡς προσκύνησιν , ῥήματι καὶ λόγῳ καὶ τῷ φάναι καὶ προσποιεῖσθαι καὶ ὀνομάζειν , ἃ ταῖς ἀρχαῖς καὶ τοῖς δόγμασιν ἀναιροῦσιν 0 1 2 .
εἰ δὲ δὴ τὸ πεφυκὸς αὐτὸ φύσιν καὶ τὸ γεγονὸς γένεσιν ὀνομάζουσιν , ὥσπερ οἱ ξυλείαν τὰ ξύλα καὶ συμφωνίαν καλοῦντες ἐκφορικῶς τὰ συμφωνοῦντα , πόθεν ἐπῆλθεν αὐτῷ τοιαῦτα προβάλλειν ἐρωτήματα τῷ Ἐμπεδοκλεῖ 0 ;
τί κόπτομεν φησὶν ἡμᾶς αὐτούς , σπουδάζοντες ὑπὲρ ἡμῶν αὐτῶν καὶ ὀρεγόμενοί τινων πραγμάτων καὶ φυλαττόμενοί τινα πράγματα ;
οὔ τε γὰρ ἡμεῖς ἐσμεν οὔ τ ἄλλοις χρώμενοι ζῶμεν ἀλλὰ θάρρει , φαίη τις ἄν , ὦ φίλον Κωλωτάριον , οὐδείς σε κωλύει σπουδάζειν ὑπὲρ σεαυτοῦ , διδάσκων ὅτι Κωλώτου φύσις αὐτὸς ὁ Κωλώτης ἐστὶν ἄλλο δ οὐδέν , οὐ δὲ χρῆσθαι τοῖς πράγμασι τὰ δὲ πράγματα ὑμῖν ἡδοναὶ εἰσιν ὑποδεικνύων , ὡς οὐκ ἔστιν ἀμήτων φύσις οὐ δ ὀσμῶν οὐ δὲ πλησιάσεως , ἄμητες δ εἰσὶ καὶ μύρα καὶ γυναῖκες ὁ γραμματικός , τό βίην Ἡρακληείην αὐτὸν εἶναι τὸν Ἡρακλέα , ἀναιρεῖ τὸν Ἡρακλέα , οὐ δ οἱ τὰς συμφωνίας καὶ τὰς δοκώσεις ἐκφορὰς μόνον εἶναι φάσκοντες οὐχὶ καὶ φθόγγους καὶ δοκοὺς ὑπάρχειν λέγουσιν ·
ὅπου καὶ ψυχὴν τινες ἀναιροῦντες καὶ φρόνησιν οὔ τε τὸ ζῆν ἀναιρεῖν οὔ τε τὸ φρονεῖν δοκοῦσιν .
ἐπικούρου δὲ λέγοντος ἡ τῶν ὄντων φύσις σώματά ἐστι καὶ τόπος , πότερον οὕτως ἀκούομεν , ὡς ἄλλο τι τὴν φύσιν παρὰ τὰ ὄντα βουλομένου λέγειν , ἢ τὰ ὄντα δηλοῦντος ἕτερον δὲ μηδέν 0 1 2 ;
ὥσπερ ἀμέλει καὶ κενοῦ φύσιν αὐτὸ τὸ κενόν , καὶ νὴ Δία τὸ πᾶν παντὸς φύσιν ὀνομάζειν εἴωθε 0 .
κ ἂν εἴ τις ἔροιτο τί λέγεις , ὦ Ἐπίκουρε , τὸ μέν τι κενὸν εἶναι τὸ δὲ φύσιν κενοῦ 0 ;
μὰ Δία φήσει , νενόμισται δέ πως ἡ τοιαύτη τῶν ὀνομάτων ὁμιλία , νόμῳ δ ἐπίφημι καὶ αὐτὸς τί οὖν ἕτερον ὁ Ἐμπεδοκλῆς πεποίηκε νὴ Δία διδάξας , ὅτι φύσις παρὰ τὸ φυόμενον οὐδέν ἐστιν οὐ δὲ θάνατος παρὰ , τὸ θνῆσκον 0 ;
ἀλλ ὥσπερ οἱ ποιηταὶ πολλάκις ἀνειδωλοποιοῦντες λέγουσιν ἐν δ Ἔρις , ἐν δὲ Κυδοιμὸς ὁμίλεον , ἐν δ ὀλοὴ Κήρ , οὕτω γένεσίν τινα καὶ φθορὰν καλοῦσιν οἱ πολλοὶ ἐπὶ τοῖς συνισταμένοις καὶ διαλυομένοις 0 1 2 .
τοσοῦτον ἐδέησε τοῦ κινεῖν τὰ ὄντα καὶ μάχεσθαι τοῖς φαινομένοις , ὥστε μη δὲ τὴν φωνὴν ἐκβαλεῖν ἐκ τῆς συνηθείας , ἀλλ ὅσον εἰς τὰ πράγματα βλάπτουσαν ἀπάτην παρεῖχεν ἀφελὼν , αὖθις ἀποδοῦναι τοῖς ὀνόμασι τὸ νενομισμένον ἐν τούτοις οἱ δ ὅ τι κεν κατὰ φῶτα μιγὲν φῶς αἰθέρος ἵκῃ ἢ κατὰ θηρῶν ἀγροτέρων γένος ἢ κατὰ θάμνων ἠὲ κατ οἰωνῶν , τότε μὲν τὸν γενέσθαι 0 ·
εὖτε δ ἀποκρινθῶσι , τὸ δ αὖ δυσδαίμονα πότμον είκαίως καλέουσι νόμῳ δ ἐπίφημι καὶ αὐτός .
ἃ ὁ Κωλώτης παραθέμενος οὐ συνεῖδεν , ὅτι φῶτας μὲν καὶ θῆρας καὶ θάμνους καὶ οἰωνοὺς ὁ Ἐμπεδοκλῆς οὐκ ἀνῄρηκεν , ἅ γέ φησι μιγνυμένων τῶν στοιχείων ἀποτελεῖσθαι τοὺς δὲ τῇ συγκρίσει ταύτῃ καὶ διακρίσει φύσιν τινὰ καὶ πότμον δυσδαίμονα καὶ θάνατον ἀλοίτην ἐπικατηγοροῦντας , σφάλλονται διδάξας , οὐκ ἀφείλετο τὸ χρῆσθαι ταῖς εἰθισμέναις φωναῖς περὶ αὐτῶν .
ἐμοὶ μέντοι δοκεῖ μὴ τοῦτο κινεῖν τὸ ἐκφορικὸν ὁ Ἐμπεδοκλῆς ἀλλ , ὡς πρότερον εἴρηται , πραγματικῶς διαφέρεσθαι περὶ τῆς ἐξ οὐκ ὄντων γενέσεως , ἣν φύσιν τινὲς καλοῦσι δηλοῖ δὲ μάλιστα διὰ τούτων τῶν ἐπῶν νήπιοι ·
οὐ γάρ σφιν δολιχόφρονές εἰσι μέριμναι , οἳ δὴ γίγνεσθαι πάρος οὐκ ἐὸν ἐλπίζουσιν , ἤ τι ;
καταθνήσκειν τε καὶ ἐξόλλυσθαι ἁπάντῃ .
ταῦτα γὰρ τὰ ἔπη μέγα βοῶντός ἐστι τοῖς ὦτα ἔχουσιν , ὡς οὐκ ἀναιρεῖ γένεσιν ἀλλὰ τὴν ἐκ μὴ ὄντος , οὐ δὲ φθορὰν ἀλλὰ τὴν πάντῃ , τουτέστι τὴν εἰς τὸ μὴ ὂν ἀπολλύουσαν 0 .
ἐπεὶ τῷ γε βουλομένῳ μὴ ἀγρίως οὕτω μη δ ἠλιθίως ἀλλὰ πραότερον συκοφαντεῖν , τὸ μετὰ ταῦτ ἐπὶ τ οὐναντίον ἂν αἰτιάσασθαι παράσχοι , τοῦ Ἐμπεδοκλέους λέγοντος οὐκ ἂν ἀνὴρ τοιαῦτα σοφὸς φρεσὶ μαντεύσαιτο , ὡς ὄφρα μέν τε βιῶσι , τὸ δὴ βίοτον καλέουσι τόφρα μὲν οὖν εἰσιν καί σφιν πάρα δεινὰ καὶ ἐσθλά , πρὶν δὲ πάγεν τε βροτοὶ καὶ ἐπεὶ λύθεν , οὐδὲν ἄρ εἰσί ταῦτα γὰρ οὐκ ἀρνουμένου μὴ εἶναι τοὺς γεγονότας καὶ ζῶντάς ἐστιν , εἶναι δὲ μᾶλλον οἰομένου καὶ τοὺς μηδέπω γεγονότας καὶ τοὺς ἢδη τεθνηκότας 0 .
ἀλλ ὅλως ὁ Κωλώτης τοῦτο μὲν οὐκ ἐγκέκληκε , λέγει δὲ κατ αὐτὸν οὐ δὲ νοσήσειν ἡμᾶς οὐ δὲ τραυματισθήσεσθαι .
καὶ πῶς ὁ πρὸ τοῦ βίου καὶ μετὰ περὶ τοὺς ζῶντας οὐκ ἀπολείπει τὸ πάσχειν ;
τίσιν οὖν ἀληθῶς ἕπεται τὸ μὴ τραυματίζεσθαι μη δὲ νοσεῖν , ὦ Κωλῶτα ;
ὑμῖν τοῖς ἐξ ἀτόμου καὶ κενοῦ συμπεπηγόσιν , ὧν οὐδετέρῳ μέτεστιν αἰσθήσεως 0 .
καὶ οὐ τοῦτο δεινόν , ἀλλ ὅτι μη δ ἡδονὴν τὸ ποιῆσον ὑμῖν ἔστι , τῆς μὲν ἀτόμου μὴ δεχομένης τὰ ποιητικὰ τοῦ δὲ κενοῦ μὴ πάσχοντος ὑπ αὐτῶν 0 1 .
ἐπεὶ δ ὁ μὲν Κωλώτης ἐφεξῆς τῷ Δημοκρίτῳ τὸν Παρμενίδην ἐβούλετο συγκατορύσσειν , ἐγὼ δ ὑπερβὰς τὰ ἐκείνου τὰ τοῦ Ἐμπεδοκλέους προέλαβον διὰ τὸ μᾶλλον ἀκολουθεῖν τοῖς πρώτοις ἐγκλήμασιν αὐτοῦ , ἀναλάβωμεν τὸν Παρμενίδην .
ἃ μὲν οὖν αὐτόν φησιν αἰσχρὰ σοφίσματα λέγειν ὁ Κωλώτης , τούτοις ἐκεῖνος ὁ ἀνὴρ οὐ φιλίαν ἐποίησεν ἀδοξοτέραν , οὐ φιληδονίαν θρασυτέραν , οὐ τοῦ καλοῦ τὸ ἀγωγὸν ἐφ ἑαυτὸ καὶ δι ἑαυτὸ τίμιον ἀφεῖλεν , οὐ τὰς περὶ θεῶν δόξας συνετάραξε τὸ δὲ πᾶν ἓν εἰπὼν οὐκ οἶδ ὅπως ζῆν ἡμᾶς κεκώλυκε .
καὶ γὰρ Ἐπίκουρος , ὅταν λέγῃ τὸ πᾶν ἄπειρον εἶναι καὶ ἀγένητον καὶ ἄφθαρτον καὶ μή τ αὐξόμενον μή τε μειούμενον , ὡς περὶ ἑνός τινος διαλέγεται τοῦ παντός ·
ἐν ἀρχῇ δὲ τῆς πραγματείας ὑπειπὼν τὴν τῶν ὄντων φύσιν σώματα εἶναι καὶ κενὸν , ὡς μιᾶς οὔσης εἰς δύο πεποίηται τὴν διαίρεσιν , ὧν θάτερον ὄντως μὲν οὐδέν ἐστιν , ὀνομάζεται δ ὑφ ὑμῶν ἀναφὲς καὶ κενὸν καὶ ἀσώματον ὥστε καὶ ὑμῖν ἓν τὸ πᾶν ἐστιν εἰ μὴ βούλεσθε κεναῖς φωναῖς περὶ κενοῦ χρῆσθαι , σκιαμαχοῦντες πρὸς τοὺς ἀρχαίους ἀλλ ἄπειρα , νὴ Δία , πλήθει τὰ σώματα κατ Ἐπίκουρόν ἐστι , καὶ γίγνεται τῶν φαινομένων ἕκαστον ἐξ ἐκείνων .
ὅρα μὲν οἵας ὑποτίθεσθε πρὸς γένεσιν ἀρχάς , ἀπειρίαν καὶ κενόν ὧν τὸ μὲν ἄπρακτον ἀπαθὲς ἀσώματον , ἡ δ ἄτακτος ἄλογος ἀπερίληπτος , αὑτὴν ἀναλύουσα καὶ ταράττουσα τῷ μὴ κρατεῖσθαι μη δ ὁρίζεσθαι διὰ πλῆθος 0 .
ἀλλ ὅ γε Παρμενίδης οὔ τε πῦρ ἀνῄρηκεν οὔ τε ὕδωρ οὔ τε κρημνὸν οὔ τε πόλεις , ὥς φησι Κωλώτης , ἐν Εὐρώπῃ καὶ Ἀσίᾳ κατοικουμένας ·
ὅς γε καὶ διάκοσμον πεποίηται , καὶ στοιχεῖα μιγνύς , τὸ λαμπρὸν καὶ σκοτεινόν , ἐκ τούτων τὰ φαινόμενα πάντα καὶ διὰ τούτων ἀποτελεῖ ·
καὶ γὰρ περὶ γῆς εἴρηκε πολλὰ καὶ περὶ οὐρανοῦ καὶ ἡλίου καὶ σελήνης καὶ ἄστρων , καὶ γένεσιν ἀνθρώπων ἀφήγηται καὶ οὐδὲν ἄρρητον ὡς ἀνὴρ ἀρχαῖος ἐν φυσιολογίᾳ καὶ συνθεὶς γραφὴν ἰδίαν , οὐκ ἀλλοτρίας διαφθοράν , τῶν κυρίων παρῆκεν 0 .
ἐπεὶ δὲ καὶ Πλάτωνος καὶ Σωκράτους ἔτι πρότερος συνεῖδεν , ὡς ἔχει τι δοξαστὸν ἡ φύσις , ἔχει δὲ καὶ νοητόν ·
ἔστι δὲ τὸ μὲν δοξαστὸν ἀβέβαιον καὶ πλανητὸν ἐν πάθεσι πολλοῖς καὶ μεταβολαῖς τῷ φθίνειν καὶ αὔξεσθαι καὶ πρὸς ἄλλον ἄλλως ἔχειν καὶ μη δ ἀεὶ πρὸς τὸν αὐτὸν ὡσαύτως τῇ αἰσθήσει τοῦ νοητοῦ δ ἕτερον εἶδος , ἔστι γὰρ οὐλομελές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδ ἀγένητον , ὡς αὐτὸς 0 ;
εἴρηκε , καὶ ὅμοιον ἑαυτῷ καὶ μόνιμον ἐν τῷ εἶναι ταῦτα συκοφαντῶν ἐκ τῆς φωνῆς ὁ Κωλώτης καὶ τῷ ῥήματι διώκων οὐ τῷ πράγματι τὸν λόγον ἁπλῶς φησι πάντ ἀναιρεῖν τῷ ἓν ὂν ὑποτίθεσθαι τὸν Παρμενίδην .
ὁ δ ἀναιρεῖ μὲν οὐδετέραν φύσιν , ἑκατέρᾳ δ ἀποδιδοὺς τὸ προσῆκον εἰς μὲν τὴν τοῦ ἑνὸς καὶ ὄντος ἰδέαν τίθεται τὸ νοητόν , ὂν μὲν ὡς ἀίδιον καὶ ἄφθαρτον ἓν δ ὁμοιότητι πρὸς αὑτὸ καὶ τῷ μὴ δέχεσθαι διαφορὰν προσαγορεύσας , εἰς δὲ τὴν ἄτακτον καὶ φερομένην τὸ αἰσθητόν ὧν καὶ κριτήριον ἰδεῖν ἔστιν 0 .
ἠμὲν ἀληθείης εὐπειθέος ἀτρεκὲς ἦτορ τοῦ νοητοῦ καὶ κατὰ τ αὐτὰ ἔχοντος ὡσαύτως ἁπτόμενον , ἠδὲ βροτῶν δόξας αἷς οὐκ ἔνι πίστις ἀληθής διὰ τὸ παντοδαπὰς μεταβολὰς καὶ πάθη καὶ ἀνομοιότητας δεχομένοις ὁμιλεῖν πράγμασι 0 .
καίτοι πῶς ἂν ἀπέλιπεν αἴσθησιν καὶ δόξαν , αἰσθητὸν μὴ ἀπολιπὼν μη δὲ δοξαστόν , οὐκ ἔστιν εἰπεῖν .
ἀλλ ὅτι τῷ μὲν ὄντως ὄντι προσήκει διαμένειν ἐν τῷ εἶναι , ταῦτα δὲ νῦν μὲν ἔστι νῦν δ οὐκ ἔστιν ἐξίσταται δ ἀεὶ καὶ μεταλλάσσει τὴν φύσιν , ἑτέρας ᾤετο μᾶλλον ἢ τῆς ἐκείνου τοῦ ὄντος 0 1 2 ·
ἀεὶ δεῖσθαι προσηγορίας 0 .
ἦν οὖν ὁ περὶ τοῦ ὄντος ὡς ἓν εἴη λόγος οὐκ ἀναίρεσις τῶν πολλῶν καὶ αἰσθητῶν , ἀλλὰ δήλωσις αὐτῶν τῆς πρὸς τὸ νοητὸν διαφορᾶς ·
ἣν ἔτι μᾶλλον ἐνδεικνύμενος Πλάτων τῇ περὶ τὰ εἴδη πραγματείᾳ καὶ αὐτὸς ἀντίληψιν τῷ Κωλώτῃ παρέσχε .
διὸ καὶ τὰ πρὸς τοῦτον εἰρημένα δοκεῖ μοι λαβεῖν ἐφεξῆς .
καὶ πρῶτόν γε τὴν ἐπιμέλειαν καὶ πολυμάθειαν τοῦ φιλοσόφου σκεψώμεθα , λέγοντος ὅτι τούτοις τοῖς δόγμασι τοῦ Πλάτωνος ἐπηκολουθήκασιν Ἀριστοτέλης καὶ Ξενοκράτης καὶ Θεόφραστος καὶ πάντες οἱ Περιπατητικοί .
ποῦ γὰρ ὢν τῆς ἀοικήτου τὸ βιβλίον ἔγραφες , ἵνα ταῦτα συντιθεὶς τὰ ἐγκλήματα μὴ τοῖς ἐκείνων συντάγμασιν ἐντύχῃς μη δ ἀναλάβῃς εἰς χεῖρας Ἀριστοτέλους τὰ περὶ Οὐρανοῦ καὶ τὰ περὶ Ψυχῆς , Θεοφράστου δὲ τὰ πρὸς τοὺς Φυσικούς , Ἡρακλείδου δὲ τὸν Ζωροάστρην , τὸ περὶ τῶν ἐν Ἅιδου , τὸ περὶ τῶν Φυσικῶς ἀπορουμένων , Δικαιάρχου δὲ τὰ περὶ Ψυχῆς , ἐν οἷς πρὸς τὰ κυριώτατα καὶ μέγιστα τῶν φυσικῶν ὑπεναντιούμενοι τῷ Πλάτωνι καὶ μαχόμενοι διατελοῦσι 0 ;
καὶ μὴν τῶν ἄλλων Περιπατητικῶν ὁ κορυφαιότατος Στράτων οὔ τ Ἀριστοτέλει κατὰ πολλὰ συμφέρεται καὶ Πλάτωνι τὰς ἐναντίας ἔσχηκε δόξας περὶ κινήσεως περὶ νοῦ καὶ περὶ ψυχῆς καὶ περὶ γενέσεως ·
καὶ τελευτῶν τὸν κόσμον αὐτὸν οὐ ζῷον εἶναί φησι , τὸ δὲ κατὰ φύσιν ἕπεσθαι τῷ κατὰ τύχην 0 ·
ἀρχὴν γὰρ ἐνδιδόναι τὸ αὐτόματον , εἶθ οὕτω περαίνεσθαι τῶν φυσικῶν παθῶν ἕκαστον 0 .
τάς γε μὴν ἰδέας , περὶ ὧν ἐγκαλεῖ τῷ Πλάτωνι , πανταχοῦ κινῶν ὁ Ἀριστοτέλης καὶ πᾶσαν ἐπάγων ἀπορίαν αὐταῖς ἐν τοῖς ἠθικοῖς ὑπομνήμασιν ἐν τοῖς μετὰ τὰ φυσικὰ ἐν τοῖς φυσικοῖς διὰ τῶν ἐξωτερικῶν διαλόγων , φιλονεικότερον ἐνίοις ἔδοξεν ἢ φιλοσοφώτερον ἐκ τῶν δογμάτων τούτων , ὡς προθέμενος τὴν Πλάτωνος ὑπερείπειν φιλοσοφίαν οὕτω μακρὰν ἦν τοῦ ἀκολουθεῖν 0 .
τίνος οὖν εὐχερείας ἐστὶ τὰ δοκοῦντα τοῖς ἀνδράσι μὴ μαθόντα καταψεύδεσθαι τὰ μὴ δοκοῦντα ;
καὶ πεπεισμένον ἐλέγχειν ἑτέρους αὐτόγραφον ἐξενεγκεῖν ἀμαθίας ἔλεγχον καθ αὑτοῦ καὶ θρασύτητος , ὁμολογεῖν Πλάτωνι φάσκοντα τοὺς διαφερομένους καὶ ἀκολουθεῖν τοὺς ἀντιλέγοντας ;
ἀλλὰ δὴ Πλάτων φησὶ τοὺς ἵππους ὑφ ἡμῶν ματαίως ἵππους εἶναι καὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ποῦ τοῦτο τῶν Πλάτωνος συγγραμμάτων ἀποκεκρυμμένον εὗρεν ὁ Κωλώτης ;
ἡμεῖς γὰρ ἐν πᾶσιν ἀναγινώσκομεν καὶ τὸν ἄνθρωπον ἄνθρωπον καὶ τὸν ἵππον ἵππου καὶ πῦρ τὸ πῦρ ὑπ αὐτοῦ δοξαζόμενον ·
καὶ δοξαστὸν ὀνομάζει τούτων ἕκαστον .
ὁ δ οἷα δὴ σοφίας οὐ δ ἀκαρὲς ἀπέχων ὡς ἓν καὶ τ αὐτὸν ἔλαβε τὸ μὴ εἶναι τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸ εἶναι μὴ ὂν τὸν ἄνθρωπον 0 .
τῷ Πλάτωνι δὲ θαυμαστῶς ἐδόκει διαφέρειν τὸ μὴ εἶναι τοῦ μὴ ὂν εἶναι ·
τῷ μὲν γὰρ ἀναίρεσιν οὐσίας πάσης τῷ δ ἑτερότητα δηλοῦσθαι τοῦ μεθεκτοῦ καὶ τοῦ μετέχοντος 0 1 2 .
ἣν οἱ μὲν ὕστερον εἰς γένους καὶ εἴδους καὶ κοινῶς τινων καὶ ἰδίων λεγομένων ποιῶν διαφορὰν ἔθεντο μόνον , ἀνωτέρω δ οὐ προῆλθον , εἰς λογικωτέρας ἀπορίας ἐμπεσόντες .
ἔστι δὲ τοῦ μεθεκτοῦ πρὸς τὸ μετέχον λόγος , ὃν αἰτία τε πρὸς ὕλην ἔχει καὶ παράδειγμα πρὸς εἰκόνα καὶ δύναμις πρὸς πάθος 0 .
ᾧ γε δὴ μάλιστα τὸ καθ αὑτὸ καὶ τ αὐτὸν ὂν ἀεὶ διαφέρει τοῦ δι ἕτερον καὶ μηδέποτ ὡσαύτως ἔχοντος ·
ὅτι τὸ μὲν οὔ τ ἔσται ποτὲ μὴ ὂν οὔ τε γέγονε , καὶ διὰ τοῦτο πάντως καὶ ὄντως ὄν ἐστι ·
τῷ δ οὐ δ ὅσον ἀπ ἄλλου συμβέβηκε μετέχειν τοῦ εἶναι βέβαιόν ἐστιν , ἀλλ ἐξίσταται δι ἀσθένειαν , ἅτε τῆς ὕλης περὶ τὸ εἶδος ὀλισθανούσης καὶ πάθη πολλὰ καὶ μεταβολὰς εἶναι τὴν εἰκόνα τῆς οὐσίας , ὥστε κινεῖσθαι καὶ σαλεύεσθαι , δεχομένης .
ὥσπερ οὖν ὁ λέγων Πλάτωνα μὴ εἶναι τὴν εἰκόνα τοῦ Πλάτωνος , οὐκ ἀναιρεῖ τὴν ὡς εἰκόνος αἴσθησιν αὐτῆς καὶ ὕπαρξιν , ἀλλ ἐνδείκνυται καθ αὑτό τινος ὄντος καὶ πρὸς ἐκεῖνο ἑτέρου γεγονότος διαφοράν 0 ·
οὕτως οὔ τε φύσιν οὔ τε χρῆσιν οὔ τ αἴσθησιν ἀνθρώπων ἀναιροῦσιν οἱ κοινῆς τινος οὐσίας μετοχῇ καὶ ἰδέᾳ γιγνόμενον ἡμῶν ἕκαστον εἰκόνα τοῦ παρασχόντος τὴν ὁμοιότητα τῇ γενέσει προσαγορεύοντες οὐ δὲ γὰρ ὁ πῦρ μὴ λέγων εἶναι τὸν πεπυρωμένον σίδηρον ἢ τὴν σελήνην ἥλιον , ἀλλὰ κατὰ Παρμενίδην νυκτιφαὲς περὶ γαῖαν ἀλώμενον , ἀλλότριον φῶς , ἀναιρεῖ σιδήρου χρῆσιν ἢ σελήνης 0 1 ·
φύσιν 0 ·
ἀλλ εἰ μὴ λέγοι σῶμα μη δὲ πεφωτισμένον , ἤδη μάχεται ταῖς αἰσθήσεσιν , ὥσπερ ὁ σῶμα καὶ ζῷον καὶ γένεσιν καὶ αἴσθησιν μὴ ἀπολείπων 0 .
ὁ δὲ ταῦθ ὑπάρχειν τῷ μετεσχηκέναι καὶ ὅσον ἀπολείπεται τοῦ ὄντος ἀεὶ καὶ τὸ εἶναι παρέχοντος αὐτοῖς ὑπονοῶν οὐ παρορᾷ τὸ αἰσθητὸν ἀλλὰ παρορᾷ τὸ νοητόν , οὐ δ ἀναιρεῖ τὰ γιγνόμενα καὶ φαινόμενα περὶ ἡμᾶς τῶν παθῶν ἀλλ ὅτι βεβαιότερα τούτων ἕτερα καὶ μονιμώτερα πρὸς οὐσίαν ἐστὶ τῷ μή τε γίγνεσθαι μή τ ἀπόλλυσθαι μή τε πάσχειν μηδέν , ἐνδείκνυται τοῖς ἑπομένοις , καὶ διδάσκει καθαρώτερον τῆς διαφορᾶς ἁπτομένους τοῖς ὀνόμασι τὰ μὲν ὄντα τὰ δὲ γιγνόμενα προσαγορεύειν 0 .
τοῦτο δὲ καὶ τοῖς νεωτέροις συμβέβηκε ·
πολλὰ γὰρ καὶ μεγάλα πράγματα τῆς τοῦ ὄντος 0 ;
ἀποστεροῦσι προσηγορίας , τὸ κενὸν τὸν χρόνον τὸν τόπον , ἁπλῶς τὸ τῶν λεκτῶν γένος , ἐν ᾧ καὶ τ ἀληθῆ πάντ ἔνεστι ·
ταῦτα γὰρ ὄντα μὲν μὴ εἶναι τινὰ δ εἶναι λέγουσι , χρώμενοι δ αὐτοῖς ὡς ὑφεστῶσι καὶ ὑπάρχουσιν ἐν τῷ βίῳ καὶ τῷ φιλοσοφεῖν διατελοῦσιν .
ἀλλ αὐτὸν ἡδέως ἂν ἐροίμην τὸν κατήγορον , εἰ τοῖς ἑαυτῶν πράγμασι τὴν διαφορὰν οὐκ ἐνορῶσι ταύτην , καθ ἣν τὰ μὲν μόνιμα καὶ ἄτρεπτα ταῖς οὐσίαις ἐστίν , ὡς λέγουσι καὶ τὰς ἀτόμους ἀπαθείᾳ καὶ στερρότητι πάντα χρόνον ὡσαύτως ἔχειν , τὰ δὲ συγκρίματα πάντα ῥευστὰ καὶ μεταβλητὰ καὶ γιγνόμενα καὶ ἀπολλύμεν εἶναι , μυρίων μὲν εἰδώλων ἀπερχομένων ἀεὶ καὶ ῥεόντων , μυρίων δ ὡς εἰκὸς ἑτέρων ἐκ τοῦ περιέχοντος ἐπιρρεόντων καὶ ἀναπληρούντων τὸ ἄθροισμα , ποικιλλόμενον ὑπὸ τῆς ἐξαλλαγῆς ταύτης καὶ μετακεραννύμενον , ἅτε δὴ καὶ τῶν ἐν βάθει τοῦ συγκρίματος ἀτόμων οὐδέποτε λῆξαι κινήσεως οὐ δὲ παλμῶν πρὸς ἀλλήλας δυναμένων ὥσπερ αὐτοὶ λέγουσιν ·
ἀλλ ἔστι μὲν ἐν τοῖς πράγμασιν ἡ τοιαύτη διαφορὰ τῆς οὐσίας ·
σοφώτερος δὲ τοῦ Πλάτωνος ὁ Ἐπίκουρος , πάνθ ὁμοίως ὄντα προσαγορεύει , τὸ ἀναφὲς κενόν , τὸ ἀντερεῖδον σῶμα , τὰς ἀρχάς , τὰ συγκρίματα κοινῆς ναὶ μὰ Δί ἡγούμενος οὐσίας μετέχειν τὸ ἀίδιον τῷ γιγνομένῳ , τὸ ἀνώλεθρον τῷ φθειρομένῳ , τὰς ἀπαθεῖς καὶ διαρκεῖς καὶ ἀμεταβλήτους καὶ μηδέποτε τοῦ εἶναι δυναμένας ἐκπεσεῖν φύσεις ταύταις ὧν ἐν τῷ πάσχειν καὶ μεταβάλλειν τὸ εἶναι , ταῖς μηδένα χρόνον ὡσαύτως 0 1 2 ;
ἐχούσαις .
εἰ δὲ δὴ καὶ ὡς ἔνι μάλιστα διήμαρτε τούτοις ὁ Πλάτων , ὀνομάτων ὤφειλε συγχύσεως εὐθύνας ὑπέχειν τοῖς ἀκριβέστερον ἑλληνίζουσι τούτοις καὶ καθαρώτερον διαλεγομένοις , οὐχ ὡς ἀναιρῶν τὰ πράγματα καὶ τοῦ ζῆν ἐξάγων ἡμᾶς αἰτίαν ἔχειν , ὅτι τὰ γιγνόμενα οὐκ ὄντα , καθάπερ οὗτοι , προσηγόρευσεν 0 .
ἀλλ ἐπεὶ τὸν Σωκράτην μετὰ τὸν Παρμενίδην ὑπερέβημεν , ἀναληπτέος εὐθὺς οὖν τὸν ἀφ ἱερᾶς κεκίνηκεν ὁ Κωλώτης ·
καὶ διηγησάμενος ὅτι χρησμὸν ἐκ Δελφῶν περὶ Σωκράτους ἀνήνεγκε Χαιρεφῶν , ὃν ἴσμεν ἅπαντες , ταῦτ ἐπείρηκε τὸ μὲν οὖν τοῦ Χαιρεφῶντος διὰ τὸ τελέως σοφιστικὸν καὶ φορτικὸν διήγημα εἶναι παρήσομεν φορτικὸς οὖν ὁ Πλάτων ὁ τοῦτον ἀναγράψας τὸν χρησμόν , ἵνα τοὺς ἄλλους ἐάσω 0 .
φορτικώτεροι δὲ Λακεδαιμόνιοι , τὸν περὶ Λυκούργου χρησμὸν ἐν ταῖς παλαιοτάταις ἀναγραφαῖς ἔχοντες σοφιστικὸν δ ἦν διήγημα τὸ Θεμιστοκλέους , ᾧ πείσας Ἀθηναίους τὴν πόλιν ἐκλιπεῖν κατεναυμάχησε τὸν βάρβαρον φορτικοὶ δ οἱ τῆς Ἑλλάδος νομοθέται , τὰ μέγιστα καὶ πλεῖστα τῶν ἱερῶν πυθόχρηστα καθιστάντες 0 .
εἰ τοίνυν ὁ περὶ Σωκράτους , ἀνδρὸς εἰς ἀρετὴν θεολήπτου γενομένου , χρησμὸς ἀνενεχθεὶς ὡς σοφοῦ , φορτικὸς ἦν καὶ σοφιστικός , τίνι προσείπωμεν ἀξίως ὀνόματι τοὺς ὑμετέρους βρόμους καὶ ὀλολυγμούς καὶ κροτοθορύβους καὶ σεβάσεις καὶ ἐπιθειάσεις , αἷς προστρέπεσθε καὶ καθυμνεῖτε τὸν ἐφ ἡδονὰς παρακαλοῦντα συνεχεῖς καὶ πυκνάς ;
ὃς ἐν τῇ πρὸς Ἀνάξαρχον ἐπιστολῇ ταυτὶ γέγραφεν ἐγὼ δ ἐφ ἡδονὰς συνεχεῖς παρακαλῶ καὶ οὐκ ἐπ ἀρετάς , κενὰς καὶ ματαίας καὶ ταραχώδεις ἐχούσας τῶν καρπῶν τὰς ἐλπίδας .