Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ἀλλ ὅμως ὁ μὲν Μητρόδωρος τὸν Τίμαρχον παρακαλῶν φησι ποιήσωμέν τι καλὸν ἐπὶ καλοῖς , μονονοὺ καταδύντες ταῖς ὁμοιοπαθείαις καὶ ἀπαλλαγέντες ἐκ τοῦ χαμαὶ βίου εἰς τὰ Ἐπικούρου ὡς ἀληθῶς θεόφαντα ὄργια Κωλώτης δ αὐτὸς ἀκροώμενος Ἐπικούρου φυσιολογοῦντος ἄφνω τοῖς γόνασιν αὐτοῦ προσέπεσε , καὶ ταῦτα γράφει σεμνυνόμενος αὐτὸς Ἐπίκουρος ὡς σεβομένῳ γάρ σοι τὰ τόθ ὑφ ἡμῶν λεγόμενα προσέπεσεν ἐπιθύμημα ἀφυσιολόγητον τοῦ περιπλακῆναι ἡμῖν γονάτων ἐφαπτόμενον καὶ πάσης τῆς εἰθισμένης ἐπιλήψεως γίγνεσθαι , κατὰ τὰς σεβάσεις τιμῶν καὶ λιτάς ·
ἐποίεις οὖν φησί , καὶ ἡμᾶς ἀνθιεροῦν σὲ αὐτὸν καὶ ἀντισέβεσθαι συγγνωστὰ νὴ Δία τοῖς λέγουσιν ὡς παντὸς ἂν πρίαιντο τῆς ὄψεως ;
ἐκείνης εἰκόνα γεγραμμένην θεάσασθαι , τοῦ μὲν προσπίπτοντος εἰς γόνατα καὶ περιπλεκομένου τοῦ δ ἀντιλιτανεύοντος καὶ ἀντιπροσκυνοῦντος .
οὐ μέντοι τὸ θεράπευμα τοῦτο , καίπερ εὖ τῷ Κωλώτῃ συντεθέν , ἔσχε καρπὸν ἄξιον ·
οὐ γὰρ ἀνηγορεύθη σοφὸς ἀλλὰ μόνον ἄφθαρτός μοι περιπάτει φησὶ καὶ ἡμᾶς ἀφθάρτους διανοοῦ .
τοιαῦτα μέντοι ῥήματα καὶ κινήματα καὶ πάθη συνειδότες αὑτοῖς ἑτέρους φορτικοὺς ἀποκαλοῦσι .
καὶ δῆτα καὶ προθεὶς ὁ Κωλώτης τὰ σοφὰ ταῦτα 0 ·
καὶ καλὰ περὶ τῶν αἰσθήσεων , ὅτι σιτία προσαγόμεθα καὶ οὐ χόρτον , καὶ τοὺς ποταμούς , ὅταν ὦσι μεγάλοι , πλοίοις διαπερῶμεν , ὅταν δ εὐδιάβατοι γένωνται , τοῖς ποσίν , ἐπιπεφώνηκεν ἀλλὰ γὰρ ἀλαζόνας ἐπετήδευσας λόγους , ὦ Σώκρατες καὶ ἕτερα μὲν διελέγου τοῖς ἐντυγχάνουσιν ἕτερα δ ἔπραττες 0 .
πῶς γὰρ οὐκ ἀλαζόνες οἱ Σωκράτους λόγοι , μηδὲν αὐτοῦ εἰδέναι φάσκοντος ἀλλὰ μανθάνειν ἀεὶ καὶ ζητεῖν τ ἀληθές 0 ;
εἰ δὲ τοιαύταις , ὦ Κωλῶτα , Σωκράτους φωναῖς περιέπεσες , οἵας Ἐπίκουρος γράφει πρὸς Ἰδομενέα πέμπε οὖν ἀπαρχὰς ἡμῖν εἰς τὴν τοῦ ἱεροῦ σώματος θεραπείαν ὑπέρ τε αὑτοῦ καί τέκνων ·
οὕτω γάρ μοι λέγειν ἐπέρχεται τίσιν ἂν ῥήμασιν ἀγροικοτέροις ἐχρήσω ;
καὶ μὴν ὅτι Σωκράτης ἄλλα μὲν ἔλεγεν ἄλλα δ ἔπραττε , θαυμαστῶς μαρτυρεῖ σοι τὰ ἐπὶ Δηλίῳ τὰ ἐν Ποτιδαίᾳ τὰ ἐπὶ τῶν τριάκοντα τὰ πρὸς Ἀρχέλαον τὰ πρὸς τὸν δῆμον ἡ πενία ὁ θάνατος 0 ·
οὐ γὰρ ἄξια ταῦτα τῶν Σωκρατικῶν λόγων 0 .
ἐκεῖνος ἦν , ὦ μακάριε , κατὰ Σωκράτους ἔλεγχος ἕτερα μὲν λέγοντος ἕτερα δὲ πράττοντος , εἰ τὸ ἡδέως ζῆν τέλος ἐκθέμενος οὕτως ἐβίωσε .
ταῦτα μὲν οὖν πρὸς τὰς βλασφημίας 0 .
ὅτι δέ , οἷς ἐγκαλεῖ περὶ τῶν ἐναργῶν , ἔνοχος αὐτός ἐστιν , οὐ συνεῖδεν .
ἓν γάρ ἐστι τῶν Ἐπικούρου δογμάτων , τὸ μηδὲν ἀμεταπείστως πεπεῖσθαι μηδένα πλὴν τὸν σοφόν .
ἐπεὶ τοίνυν ὁ Κωλώτης οὐκ ἦν σοφὸς οὐ δὲ μετὰ τὰς σεβάσεις ἐκείνας , ἐρωτάτω πρῶτον ἐκεῖνα τὰ ἐρωτήματα , πῶς σιτία προσάγεται καὶ οὐ χόρτον ἐπιτήδειος ὢν , καὶ τὸ ἱμάτιον τῷ σώματι καὶ οὐ τῷ κίονι περιτίθησι , μή θ ἱμάτιον εἶναι τὸ ἱμάτιον μή τε σιτίον τὸ σιτίον ἀμεταπείστως πεπεισμένος .
εἰ δὲ καὶ ταῦτα πράττει καὶ τοὺς ποταμούς , ὅταν ὦσι μεγάλοι , ποσὶν οὐ διέρχεται , καὶ τοὺς ὄφεις φεύγει καὶ τοὺς λύκους , μηδὲν εἶναι τούτων οἷον φαίνεται πεπεισμένος ἀμεταπείστως , ἀλλὰ πράττων ἕκαστα κατὰ τὸ φαινόμενον ·
οὐ δὲ Σωκράτει δήπουθεν ἐμποδὼν ἦν ἡ περὶ τῶν αἰσθήσεων δόξα τοῦ χρῆσθαι τοῖς φαινομένοις ὁμοίως .
οὐ γὰρ Κωλώτῃ μὲν ὁ ἄρτος ἄρτος ἐφαίνετο καὶ χόρτος ὁ χόρτος , ὅτι τοὺς διοπετεῖς ἀνεγνώκει Κανόνας 0 ·
ὁ δὲ Σωκράτης ὑπ ἀλαζονείας ἄρτου μὲν ὡς χόρτου χόρτου δ ὡς ἄρτου φαντασίαν ἐλάμβανε 0 .
δόγμασι γὰρ ἡμῶν καὶ λόγοις οὗτοι χρῶνται βελτίοσιν οἱ σοφοί ·
τὸ δ αἰσθάνεσθαι καὶ τυποῦσθαι πρὸς τὰ φαινόμενα κοινόν ἐστι πάθος ἀλόγοις περαινόμενον αἰτίαις .
ὁ δὲ τὰς αἰσθήσεις λόγος ἐπαγόμενος , ὡς οὐκ ἀκριβεῖς οὐ δ ἀσφαλεῖς πρὸς πίστιν οὔσας , οὐκ ἀναιρεῖ τὸ φαίνεσθαι τῶν πραγμάτων ἡμῖν ἕκαστον , ἀλλὰ χρωμένοις κατὰ τὸ φαινόμενον ἐπὶ τὰς πράξεις ταῖς αἰσθήσεσι τὸ πιστεύειν ὡς ἀληθέσι πάντῃ καὶ ἀδιαπτώτοις οὐ δίδωσιν αὐταῖς τὸ γὰρ ἀναγκαῖον ἀρκεῖ καὶ χρειῶδες ἀπ αὐτῶν , ὅτι βέλτιον ἕτερον οὐκ ἔστιν 0 ·
ἣν δὲ ποθεῖ φιλόσοφος ψυχὴ λαβεῖν ἐπιστήμην περὶ ἑκάστου καὶ γνῶσιν , οὐκ ἔχουσι .
περὶ μὲν οὖν τούτων καὶ πάλιν ὁ Κωλώτης εἰπεῖν παρέξει , τ αὐτὰ πολλοῖς ἐγκεκληκώς .
ἐν οἷς δὲ κομιδῇ διαγελᾷ καὶ φλαυρίζει τὸν Σωκράτην ζητοῦντα τί ἄνθρωπός ἐστι καὶ νεανιευόμενον , ὥς φησιν , ὅτι μη δ αὐτὸς εἰδείη , δῆλος μέν ἐστιν αὐτὸς οὐδέποτε πρὸς τούτῳ γενόμενος ·
ὁ δ Ἡράκλειτος ὡς μέγα τι καὶ σεμνὸν διαπεπραγμένος ἐδιζησάμην φησὶν ἐμεωυτόν , καὶ τῶν ἐν Δελφοῖς γραμμάτων θειότατον ἐδόκει τὸ γνῶθι σαυτόν ὃ δὴ καὶ Σωκράτει ἀπορίας καὶ ζητήσεως ταύτης ἀρχὴν ἐνέδωκεν , ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς Πλατωνικοῖς εἴρηκε ·
κωλώτῃ δὲ γελοῖον δοκεῖ .
τί οὖν οὐ καταγελᾷ καὶ τοῦ καθηγεμόνος , τοῦτ αὐτὸ πράττοντος , ὁσάκις γράφοι καὶ διαλέγοιτο περὶ οὐσίας ψυχῆς καὶ τοῦ ἀθρόου τῆς καταρχῆς ;
εἰ γὰρ τὸ ἐξ ἀμφοῖν , ὡς ἀξιοῦσιν αὐτοί , σώματος τοιοῦδε καὶ ψυχῆς , ἄνθρωπός ἐστιν , ὁ ζητῶν ψυχῆς φύσιν ἀνθρώπου ζητεῖ φύσιν ἐκ τῆς κυριωτέρας ἀρχῆς .
ὅτι δ αὕτη λόγῳ δυσθεώρητος αἰσθήσει δ ἄληπτός ἐστι , μὴ παρὰ Σωκράτους σοφιστοῦ καὶ ἀλαζόνος ἀνδρός , ἀλλὰ παρὰ τῶν σοφῶν τούτων λάβωμεν , οἳ μέχρι τῶν περὶ σάρκα τῆς ψυχῆς δυνάμεων , αἷς θερμότητα καὶ μαλακότητα καὶ τόνον παρέχει τῷ σώματι , τὴν οὐσίαν συμπηγνύντες αὐτῆς ἔκ τινος θερμοῦ καὶ πνευματικοῦ καὶ ἀερώδους οὐκ ἐξικνοῦνται πρὸς τὸ κυριώτατον ἀλλ ἀπαγορεύουσι .
τὸ γὰρ ᾧ κρίνει καὶ μνημονεύει καὶ φιλεῖ καὶ μισεῖ , καὶ ὅλως τὸ φρόνιμον καὶ λογιστικὸν ἔκ τινος φησιν ἀκατονομάστου ποιότητος ἐπιγίνεσθαι .
καὶ ὅτι μὲν αἰσχυνομένης ἐστὶν ἀγνοίας τουτὶ τὸ ἀκατονόμαστον ἐξομολόγησις , οὐκ ἔχειν ὀνομάσαι φασκόντων ὃ μὴ δύνανται καταλαβεῖν , ἴσμεν ·
ἐχέτω δὲ συγγνώμην καὶ τοῦτο ὡς λέγουσι .
φαίνεται γὰρ οὐ φαῦλον οὐ δὲ ῥᾴδιον οὐ δὲ τοῦ τυχόντος εἶναι καταμαθεῖν ἀλλ ἐνδεδυκὸς ἀπόρῳ τινὶ τόπῳ καὶ δεινῶς ἀποκεκρυμμένον , ᾧ γ ὄνομα μηδὲν ἐν τοσούτοις πρὸς δήλωσιν οἰκεῖόν ἐστιν .
οὐ Σωκράτης οὖν ἀβέλτερος , ὅστις εἴη ζητῶν ἑαυτόν , ἀλλὰ πάντες , οἷς ἔπεισί τι τῶν ἄλλων πρὸ τούτου ζητεῖν , ὅτι τὴν γνῶσιν ἀναγκαίαν ἔχον οὕτως εὑρεθῆναι χαλεπόν ἐστιν 0 1 ·
οὐ γὰρ ἂν ἐλπίσειεν ἑτέρου λαβεῖν ἐπιστήμην , ὃν διαπέφευγε τῶν ἑαυτοῦ τὸ κυριώτατον καταλαβεῖν .
ἀλλὰ διδόντες αὐτῷ τὸ μηδὲν οὕτως ἄχρηστον εἶναι μη δὲ φορτικὸν ὡς τὸ ζητεῖν αὑτόν , ἐρώμεθα τίς αὕτη τοῦ βίου σύγχυσίς ἐστιν ἢ πῶς ἐν τῷ ζῆν οὐ δύναται διαμένειν ἀνήρ , ὅτε τύχοι , πρὸς ἑαυτὸν ἀναλογιζόμενος φέρε , τίς ὢν οὗτος ὁ ἐγὼ τυγχάνω 0 ;
πότερον ὡς κρᾶμά τι μεμιγμένον ἔκ τε τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος 0 1 2 ·
ἢ μᾶλλον ἡ ψυχὴ τῷ σώματι χρωμένη , καθάπερ ἱππεὺς ἀνὴρ ἵππῳ χρώμενος , οὐ τὸ ἐξ ἵππου καὶ ἀνδρός 0 1 ;
ἢ τῆς ψυχῆς τὸ κυριώτατον , ᾧ φρονοῦμεν καὶ λογιζόμεθα καὶ πράττομεν , ἕκαστος ἡμῶν ἐστι , τὰ δὲ λοιπὰ καὶ ψυχῆς μόρια πάντα καὶ σώματος ὄργανα τῆς τούτου δυνάμεως 0 ;
ἢ τὸ παράπαν οὐκ ἔστιν οὐσία ψυχῆς ἀλλ αὐτὸ τὸ σῶμα κεκραμένον ἔσχηκε τὴν τοῦ φρονεῖν καὶ ζῆν δύναμιν ;
ἀλλὰ τούτοις μὲν οὐκ ἀναιρεῖ τὸν βίον ὁ Σωκράτης , ἃ δὴ πάντες οἱ φυσικοὶ ζητοῦσιν ·
ἐκεῖνα δ ἦν τὰ ἐν Φαίδρῳ δεινὰ καὶ ταρακτικὰ τῶν πραγμάτων , αὑτὸν οἰομένου δεῖν ἀναθεωρεῖν , εἴ τε Τυφῶνός ἐστι θηρίον πολυπλοκώτερον καὶ μᾶλλον ἐπιτεθυμμένον εἴ τε θείας τινὸς καὶ ἀτύφου μοίρας φύσει μετέχον ἀλλὰ τούτοις γε τοῖς ἐπιλογισμοῖς οὐ τὸν βίον ἀνῄρει , τὴν δ ἐμβροντησίαν ἐκ τοῦ βίου καὶ τὸν τῦφον ἐξήλαυνε καὶ τὰς ἐπαχθεῖς καὶ ὑπερόγκους κατοιήσεις καὶ μεγαλαυχίας 0 ·
ταῦτα γὰρ ὁ Τυφών ἐστιν , ὃν πολὺν ὑμῖν ἐνεποίησεν ὁ καθηγεμὼν καὶ θεοῖς πολεμῶν καὶ θείοις ἀνδράσι .
μετὰ δὲ Σωκράτην καὶ Πλάτωνα προσμάχεται Στίλπωνι καὶ τὰ μὲν ἀληθινὰ δόγματα καὶ τοὺς λόγους τάνδρός , οἷς ἑαυτόν τε κατεκόσμει καὶ πατρίδα καὶ φίλους καὶ τῶν βασιλέων τοὺς περὶ αὐτὸν σπουδάσαντας , οὐ γέγραφε , οὐ δ ὅσον ἦν φρόνημα τῇ ψυχῇ μετὰ πραότητος καὶ μετριοπαθείας ·
ὧν δὲ παίζων καὶ χρώμενος γέλωτι πρὸς . ;
τοὺς σοφιστὰς λογαρίων προύβαλεν αὐτοῖς , ἑνὸς μνησθεὶς καὶ πρὸς τοῦτο μηδὲν εἰπὼν μη δὲ λύσας τὴν πιθανότητα , τραγῳδίαν ἐπάγει τῷ Στίλπωνι καί τὸν βίον ἀναιρεῖσθαὶ φησιν ὑπ αὐτοῦ , λέγοντος ἕτερον ἑτέρου μὴ κατηγορεῖσθαι .
πῶς γὰρ βιωσόμεθα , μὴ λέγοντες ἄνθρωπον ἀγαθὸν μη δ ἄνθρωπον στρατηγὸν ἀλλ ἄνθρωπον ἄνθρωπον χωρὶς καὶ ἀγαθὸν ἀγαθὸν καὶ στρατηγὸν στρατηγόν , μη δ ἱππεῖς μυρίους μη δὲ πόλιν ἐχυράν , ἀλλ ἱππεῖς ἱππεῖς , καὶ μυρίους μυρίους , καὶ τ ἄλλα δμοίως 0 1 2 ;
τίς δὲ διὰ ταῦτα χεῖρον ἐβίωσεν ἀνθρώπων ;
τίς δὲ τὸν λόγον ἀκούσας οὐ συνῆκεν , ὅτι παίζοντός ἐστιν εὐμούσως ἢ γύμνασμα τοῦτο προβάλλοντος ἑτέροις διαλεκτικόν ;
οὐκ ἄνθρωπον , ὦ Κωλῶτα , μὴ λέγειν ἀγαθὸν οὐ δ ἱππεῖς μυρίους δεινόν ἐστιν ·
ἀλλὰ τὸν θεὸν μὴ λέγειν θεὸν μη δὲ νομίζειν , ὃ πράττετε ὑμεῖς μή τε Δία γενέθλιον μή τε Δήμητρα θεσμοφόρον εἶναι μή τε Ποσειδῶνα φυτάλμιον ὁμολογεῖν ἐθέλοντες , οὗτος ὁ χωρισμὸς τῶν ὀνομάτων πονηρὸς ἐστι καὶ τὸν βίον ἐμπίπλησιν ὀλιγωρίας ἀθέου καὶ θρασύτητος , ὅταν τὰς συνεζευγμένας τοῖς θεοῖς προσηγορίας ἀποσπῶντες συναναιρῆτε θυσίας μυστήρια πομπὰς ἑορτάς .
τίνι γὰρ προηρόσια θύσομεν ;
τίνι σωτήρια 0 ;
πῶς δὲ φωσφόρεια , βακχεῖα , προτέλεια γάμων ἄξομεν , μὴ ἀπολιπόντες μη δὲ βακχεῖς καὶ φωσφόρους καὶ προηροσίους καὶ σωτῆρας ;
ταῦτα γὰρ ἅπτεται τῶν κυριωτάτων καὶ μεγίστων , ἐν πράγμασιν ἔχοντα τὴν ἀπάτην , οὐ περὶ φωνάς τινας οὐ δὲ λεκτῶν σύνταξιν οὐ δ ὀνομάτων συνήθειαν .
ὡς εἴ γε καὶ ταῦτα τὸν βίον ἀνατρέπει , τίνες μᾶλλον ὑμῶν πλημμελοῦσι περὶ τὴν διάλεκτον , οἳ τὸ τῶν λεκτῶν γένος οὐσίαν τῷ λόγῳ παρέχον ἄρδην ἀναιρεῖτε , τὰς φωνὰς καὶ τὰ τυγχάνοντα μόνον ἀπολιπόντες , τὰ δὲ μεταξὺ σημαινόμενα πράγματα , δι ὧν γίγνονται μαθήσεις διδασκαλίαι προλήψεις νοήσεις ὁρμαὶ συγκαταθέσεις , τὸ παράπαν οὐ δ εἶναι λέγοντες ;
οὐ μὴν ἀλλὰ τὸ ἐπὶ τοῦ Στίλπωνος τοιοῦτόν ἐστιν .
εἰ περὶ ἵππου τὸ τρέχειν κατηγοροῦμεν , οὔ φησι τ αὐτὸν εἶναι τῷ περὶ οὗ κατηγορεῖται τὸ κατηγορούμενον ἀλλ ἕτερον ·
οὐ δ εἰ περὶ ἀνθρώπου τὸ ἀγαθὸν εἶναι , ἀλλ ἕτερον μὲν ἀνθρώπῳ τοῦ τί ἦν εἶναι τὸν λόγον , ἕτερον δὲ τῷ ἀγαθῷ 0 1 2 ·
καὶ πάλιν τὸ ἵππον εἶναι τοῦ τρέχοντα εἶναι διαφέρειν 0 ·
ἑκατέρου γὰρ ἀπαιτούμενοι τὸν λόγον οὐ τὸν αὐτὸν ἀποδίδομεν ὑπὲρ ἀμφοῖν ὅθεν ἁμαρτάνειν τοὺς ἕτερον ἑτέρου κατηγοροῦντας εἰ μὲν γὰρ τ αὐτόν ἐστι τάνθρώπῳ τάγαθὸν καὶ τῷ ἵππῳ τὸ τρέχειν , πῶς καὶ σιτίου καὶ φαρμάκου τ ἀγαθὸν , καὶ νὴ Δία πάλιν λέοντος καὶ κυνὸς τὸ τρέχειν κατηγοροῦμεν 0 ;
εἰ δ ἕτερον , οὐκ ὀρθῶς ἄνθρωπον ἀγαθὸν καὶ ἵππον τρέχειν λέγομεν 0 1 .
εἴπερ οὖν ἐν τούτοις ἐξαιμάξει πικρῶς ὁ Στίλπων , τῶν ἐν ὑποκειμένῳ καὶ καθ ὑποκειμένου λεγομένων μηδεμίαν ἀπολιπὼν συμπλοκὴν πρὸς τὸ ὑποκείμενου , ἀλλ ἕκαστον αὐτῶν , εἰ μὴ κομιδῇ τ αὐτὸν ᾧ συμβέβηκε λέγεται , μη δ ὡς συμβεβηκὸς οἰόμενος δεῖν περὶ αὐτοῦ λέγεσθαι , φωναῖς τισι δυσκολαίνων καὶ πρὸς τὴν συνήθειαν ἐνιστάμενος , οὐ τὸν βίον ἀναιρῶν οὐ δὲ τὰ πράγματα δῆλός ἐστι 0 .
γενόμενος δ οὖν ὁ Κωλώτης ἀπὸ τῶν παλαιῶν τρέπεται πρὸς τοὺς καθ ἑαυτὸν φιλοσόφους , οὐδενὸς τιθεὶς ὄνομα ·
καίτοι καλῶς εἶχε καὶ τούτους ἐλέγχειν ἐπ ὀνόματος ἢ μη δὲ τοὺς παλαιούς .
ὁ δὲ τὸν Σωκράτην καὶ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν Παρμενίδην τοσαυτάκις θέμενος ὑπὸ τὸ γραφεῖον δῆλός ἐστιν ·
ἀποδειλιάσας πρὸς τοὺς ζῶντας , οὐ μετριάσας ὑπ αἰδοῦς , ἣν τοῖς κρείττοσιν οὐκ ἔνειμε .
βούλεται δὲ προτέρους μέν , ὡς ὑπονοῶ , τοὺς Κυρηναϊκοὺς ἐλέγχειν , δευτέρους δὲ τοὺς περὶ Ἀρκεσίλαον Ἀκαδημαϊκούς 0 .
οὗτοι γὰρ ἦσαν οἱ περὶ πάντων ἐπέχοντες ἐκεῖνοι δὲ τὰ πάθη καὶ τὰς φαντασίας ἐν αὑτοῖς τιθέντες οὐκ ᾤοντο τὴν ἀπὸ τούτων πίστιν εἶναι διαρκῆ πρὸς ;
τὰς ὑπὲρ τῶν πραγμάτων καταβεβαιώσεις 0 ·
ἀλλ ὥσπερ ἐν πολιορκίᾳ τῶν ἐκτὸς ἀποστάντες , εἰς τὰ πάθη κατέκλεισαν αὑτούς , τὸ φαίνεται τιθέμενοι τὸ δ ἐστί μηκέτι προσαποφαινόμενοι περὶ τῶν ἐκτός 0 .
διό φησιν αὐτοὺς ὁ Κωλώτης μὴ δύνασθαι ζῆν μη δὲ χρῆσθαι τοῖς πράγμασιν εἶτα κωμῳδῶν οὗτοι φησὶν ἄνθρωπον εἶναι καὶ ἵππον καὶ τοῖχον οὐ λέγουσιν , αὑτοὺς δὲ τοιχοῦσθαι καὶ ἱπποῦσθαι καὶ ἀνθρωποῦσθαι πρῶτον αὐτοῖς , ὥσπερ οἱ συκοφάνται , κακούργως χρώμενος τοῖς ὀνόμασιν 0 .
ἕπεται μὲν γὰρ ἀμέλει καὶ ταῦτα τοῖς ἀνδράσιν ἔδει δέ , ὡς ἐκεῖνοι διδάσκουσι , δηλοῦν τὸ γιγνόμενον γλυκαίνεσθαι γὰρ λέγουσι καὶ πικραίνεσθαι καὶ ψύχεσθαι καὶ θερμαίνεσθαι καὶ φωτίζεσθαι καὶ σκοτίζεσθαι , τῶν παθῶν τούτων ἑκάστου τὴν ἐνέργειαν οἰκείαν ἐν αὑτῷ καὶ ἀπερίσπαστον ἔχοντος ·
εἰ δὲ γλυκὺ τὸ μέλι καὶ πικρὸς ὁ θαλλὸς καὶ ψυχρὰ ἡ χάλαζα καὶ θερμὸς ὁ ἄκρατος καὶ σκοτεινὸς ὁ τῆς νυκτὸς ἀήρ , ὑπὸ πολλῶν ἀντιμαρτυρεῖσθαι , καὶ θηρίων καὶ πραγμάτων καὶ ἀνθρώπων , τῶν μὲν δυσχεραινόντων τὸ μέλι , τῶν δὲ προσιεμένων τὴν θαλλίαν καὶ ἀποκαομένων ὑπὸ τῆς χαλάζης καὶ καταψυχομένων ὑπ οἴνου καὶ πρὸς ἣλιον ἀμβλυωττόντων καὶ νύκτωρ βλεπόντων 0 1 2 .
ὅθεν ἐμμένουσα τοῖς πάθεσιν ἡ δόξα διατηρεῖ τὸ ἀναμάρτητον , ἐκβαίνουσα δὲ καὶ πολυπραγμονοῦσα τῷ κρίνειν καὶ ἀποφαίνεσθαι περὶ τῶν ἐκτὸς αὑτήν τε πολλάκις ταράσσει καὶ μάχεται πρὸς ἑτέρους ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἐναντία πάθη καὶ διαφόρους φαντασίας λαμβάνοντας .
ὁ δὲ Κωλώτης 0 ;
ἔοικε τ αὐτὸ πάσχειν τοῖς νεωστὶ γράμματα μανθάνουσι τῶν παίδων , οἳ τοὺς χαρακτῆρας ἐν τοῖς πυξίοις ἐθιζόμενοι λέγειν , ὅταν ἔξω γεγραμμένους ἐν ἑτέροις ἴδωσιν , ἀμφιγνοοῦσι καὶ ταράττονται καὶ γὰρ οὗτος , οὓς ἐν τοῖς Ἐπικούρου γράμμασιν ἀσπάζεται καὶ ἀγαπᾷ λόγους , οὐ συνίησιν οὐ δὲ γιγνώσκει λεγομένους ὑφ ἑτέρων .
οἱ γάρ , εἰδώλου προσπίπτοντος ἡμῖν περιφεροῦς ἑτέρου δὲ κεκλασμένου , τὴν μὲν αἴσθησιν ἀληθῶς τυποῦσθαι λέγοντες , προσαποφαίνεσθαι δ οὐκ ἐῶντες ὅτι στρογγύλος ὁ πύργος ἐστὶν ἡ δὲ κώπη κέκλασται , τὰ πάθη τὰ αὑτῶν καὶ τὰ φαντάσματα βεβαιοῦσι τὰ δ ἐκτὸς οὕτως ἔχειν ὁμολογεῖν οὐκ ἐθέλουσιν ἀλλ ὡς ἐκείνοις τὸ ἱπποῦσθαι καὶ τὸ τοιχοῦσθαι λεκτέον οὐχ ἵππον οὐ δὲ τοῖχον , οὕτως ἄρα τὸ στρογγυλοῦσθαι καὶ τὸ σκαληνοῦσθαι τὴν ὄψιν , οὐ σκαληνὸν οὐ δὲ στρογγύλον ἀνάγκη τὴν κώπην καὶ τὸν πύργον λέγειν 0 1 2 ·
τὸ γὰρ εἴδωλον , ὑφ οὗ πέπονθεν ἡ ὄψις , κεκλασμένον ἐστίν ·
ἡ κώπη δ ἀφ ἧς τὸ εἴδωλον οὔκ ἐστι κεκλασμένη 0 .
διαφορὰν οὖν τοῦ πάθους πρὸς τὸ ὑποκείμενον ἐκτὸς ἔχοντος , ἢ μένειν ἐπὶ τοῦ πάθους δεῖ τὴν πίστιν ἢ τὸ εἶναι τῷ φαίνεσθαι προσαποφαινομένην ἐλέγχεσθαι .
τὸ δὲ δὴ βοᾶν αὐτοὺς καὶ ἀγανακτεῖν ὑπὲρ τῆς αἰσθήσεως , ὡς οὐ λέγουσι τὸ ἐκτὸς εἶναι θερμὸν ἀλλὰ τὸ ἐν αὐτῇ πάθος γεγονέναι τοιοῦτον 0 ·
ἆρ οὐ τ αὐτόν ἐστι τῷ λεγομένῳ περὶ τῆς ;
γεύσεως , ὅτι τὸ ἐκτὸς οὒ φασιν εἶναι γλυκὺ πάθος δέ τι καὶ κίνημα περὶ αὐτὴν γεγονέναι τοιοῦτον 0 ;
ὁ δὲ λέγων ἀνθρωποειδῆ φαντασίαν λαμβάνειν , εἰ δ ἄνθρωπός ἐστι μὴ αἰσθάνεσθαι , πόθεν εἴληφε τὰς ἀφορμάς ;
οὐ παρὰ τῶν λεγόντων καμπυλοειδῆ φαντασίαν λαμβάνειν , εἰ δὲ καμπύλον ἐστί , μὴ προσαποφαίνεσθαι τὴν ὄψιν μη δ ὅτι στρογγύλον , ἀλλ ὅτι φάντασμα περὶ αὐτὴν καὶ τύπωμα στρογγυλοειδὲς γέγονε 0 1 ;
νὴ Δία , φήσει τις , ἀλλ ἐγὼ τῷ πύργῳ προσελθὼν καὶ τῆς κώπης ἁψάμενος ἀποφανοῦμαι τὴν μὲν εὐθεῖαν εἶναι τὸν δὲ πολύγωνον ·
ἐκεῖνος δέ , κ ἂν ἐγγὺς γένηται , τὸ δοκεῖν καὶ τὸ φαίνεσθαι , πλέον δ οὐδὲν ὁμολογήσει .
ναὶ μὰ Δία σοῦ γε μᾶλλον , ὦ βέλτιστε , τὸ ἀκόλουθον ὁρῶν καὶ φυλάττων , τὸ πᾶσαν εἶναι φαντασίαν ὁμοίως ἀξιόπιστον ὑπὲρ ἑαυτῆς , ὑπὲρ ἄλλου δὲ μηδεμίαν ἀλλ ἐπίσης ἔχειν 0 .
σοὶ δ οἴχεται τὸ πάσας ὑπάρχειν ἀληθεῖς , ἄπιστον δὲ καὶ ψευδῆ μηδεμίαν , εἰ ταύταις μὲν οἴει δεῖν προσαποφαίνεσθαι περὶ τῶν ἐκτός , ἐκείναις δὲ τοῦ πάσχειν πλέον οὐδὲν ἐπίστευες 0 1 .
εἰ μὲν γὰρ ἐπίσης ἔχουσιν ἐγγύς τε γενόμεναι καὶ μακρὰν οὖσαι πρὸς πίστιν , ἢ πάσαις δίκαιόν ἐστιν ἢ μη δὲ ταύταις ἕπεσθαι τὴν προσαποφαινομένην τὸ εἶναι κρίσιν εἰ δὲ γίγνεται διαφορὰ τοῦ πάθους ἀποστᾶσι καὶ προσελθοῦσι , ψεῦδός ἐστι τὸ μή τε φαντασίαν μή τ αἴσθησιν σιν ἑτέρας ἑτέραν ἐναργεστέραν ὑπάρχειν καθάπερ ἃς λέγουσιν ἐπιμαρτυρήσεις καὶ ἀντιμαρτυρήσεις οὐθέν εἰσι πρὸς τὴν αἴσθησιν ἀλλὰ πρὸς τὴν δόξαν 0 ·
ὥστ εἰ ταύταις ἑπομένους ἀποφαίνεσθαι περὶ τῶν ἐκτὸς κελεύουσι , τῆς δόξης κρῖμα τὸ εἶναι τῆς δ αἰσθήσεως πάθος τὸ φαινόμενον ποιοῦντες , ἀπὸ τοῦ πάντως ἀληθοῦς τὴν κρίσιν ἐπὶ τὸ διαπῖπτον πολλάκις μεταφέρουσιν .
ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὅσης ἐστὶ μεστὰ ταραχῆς καὶ μάχης πρὸς ἑαυτά , τί δεῖ λέγειν ἐν τῷ παρόντι ;
τοῦ δ Ἀρκεσιλάου τὸν Ἐπίκουρον οὐ μετρίως ἔοικεν ἡ δόξα παραλυπεῖν , ἐν τοῖς τότε χρόνοις μάλιστα τῶν φιλοσόφων ἀγαπηθέντος μηδὲν γὰρ αὐτὸν ἴδιον λέγοντά φησιν ὑπόληψιν ἐμποιεῖν καὶ δόξαν ἀνθρώποις ἀγραμμάτοις ἅτε δὴ πολυγράμματος αὐτὸς ὢν καὶ μεμουσωμένος .
ὁ δ Ἀρκεσίλαος τοσοῦτον ἀπέδει τοῦ καινοτομίας τινὰ δόξαν ἀγαπᾶν καὶ ὑποποιεῖσθαί τι τῶν παλαιῶν , ὥστ ἐγκαλεῖν τοὺς τότε σοφιστάς , ὅτι προστρίβεται Σωκράτει καὶ Πλάτωνι καὶ Παρμενίδῃ καὶ Ἡρακλείτῳ τὰ περὶ τῆς ἐποχῆς δόγματα καὶ τῆς ἀκαταληψίας , οὐδὲν δεομένοις , ἀλλ οἷον ἀναγωγὴν καὶ βεβαίωσιν αὐτῶν εἰς ἄνδρας ἐνδόξους ποιούμενος 0 .
ὑπὲρ μὲν οὖν τούτου Κωλώτῃ χάρις καὶ παντὶ τῷ τὸν Ἀκαδημαϊκὸν λόγον ἄνωθεν ἣκειν εἰς Ἀρκεσίλαον ἀποφαίνοντι 0 .
τὴν δὲ περὶ πάντων ἐποχὴν οὐ δ οἱ πολλὰ πραγματευσάμενοι καὶ κατατείναντες εἰς τοῦτο συγγράμματα καὶ λόγους ἐκίνησαν ·
ἀλλ ἐκ τῆς Στοᾶς αὐτῆς τελευτῶντες ὥσπερ Γοργόνα τὴν ἀπραξίαν ἐπάγοντες ἀπηγόρευσαν , ὡς πάντα πειρῶσι καὶ στρέφουσιν αὐτοῖς οὐχ ὑπήκουσεν ἡ ὁρμὴ γενέσθαι συγκατάθεσις οὐ δὲ τῆς ῥοπῆς ἀρχὴν ἐδέξατο τὴν αἴσθησιν , ἀλλ ἐξ ἑαυτῆς ἀγωγὸς ἐπὶ τὰς πράξεις ἐφάνη , μὴ δεομένη τοῦ προστίθεσθαι .
νόμιμοι γὰρ οἱ πρὸς ἐκείνους ἀγῶνές εἰσι , καὶ ὁπποῖὸν κ εἴπῃσθα ἔπος , τοῖὸν κ ἐπακούσαις .
κωλώτῃ δ οἶμαι τὰ περὶ ὁρμῆς καὶ συγκαταθέσεως ὄνῳ λύρας ἀκρόασιν εἶναι .
λέγεται δὲ τοῖς συνεπομένοις καὶ ἀκούουσιν , ὅτι , τριῶν περὶ τὴν ψυχὴν κινημάτων ὄντων , φανταστικοῦ καὶ ὁρμητικοῦ καὶ συγκαταθετικοῦ , τὸ μὲν φανταστικὸν οὐ δὲ βουλομένοις ἀνελεῖν ἔστιν , ἀλλ ἀνάγκη προεντυγχάνοντας τοῖς πράγμασι τυποῦσθαι καὶ πάσχειν ὑπ αὐτῶν ·
τὸ δ ὁρμητικὸν ἐγειρόμενον ὑπὸ τοῦ φανταστικοῦ πρὸς τὰ οἰκεῖα πρακτικῶς κινεῖ τὸν ἄνθρωπον , οἷον ῥοπῆς ἐν τῷ ἡγεμονικῷ καὶ νεύσεως γινομένης οὐ δὲ τοῦτ οὖν ἀναιροῦσιν οἱ περὶ πάντων ἐπέχοντες , ἀλλὰ χρῶνται τῇ ὁρμῇ φυσικῶς ἀγούσῃ πρὸς τὸ φαινόμενον οἰκεῖον .
τί οὖν φεύγουσι μόνον ;
ᾧ μόνῳ ψεῦδος ἐμφύεται καὶ ἀπάτη , τὸ δοξάζειν καὶ προπίπτειν τὴν συγκατάθεσιν , εἶξιν οὖσαν ὑπ ἀσθενείας τῷ φαινομένῳ , χρήσιμον δ οὐδὲν ἔχουσαν 0 .
ἡ γὰρ πρᾶξις δυεῖν δεῖται , φαντασίας τοῦ οἰκείου καὶ πρὸς τὸ φανὲν οἰκεῖον ὁρμῆς , ὧν οὐδέτερον τῇ ἐποχῇ μάχεται ·
δόξης γὰρ οὐχ ὁρμῆς οὐ δὲ φαντασίας ὁ λόγος ἀφίστησιν .
ὅταν οὖν φανῇ τὸ ἡδὺ οἰκεῖον , οὐδὲν δεῖ πρὸς τὴν ἐπ αὐτὸ κίνησιν καὶ φορὰν δόξης , ἀλλ ἦλθεν εὐθὺς ἡ ὁρμή , κίνησις οὖσα καὶ φορὰ τῆς ψυχῆς .
καὶ μὴν αὐτῶν γε τούτων ὡς αἴσθησιν ἔχειν δεῖ καὶ σάρκινον εἶναι , καὶ φανεῖται ἡδονὴ ἀγαθόν οὐκοῦν καὶ τῷ ἐπέχοντι ἀγαθὸν φανεῖται καὶ γὰρ αἰσθήσεως μετέχει καὶ σάρκινός ἐστι ·
καὶ λαβὼν ἀγαθοῦ φαντασίαν ὀρέγεται καὶ ὁρμᾷ , πάντα πράττων ὅπως οὐ διαφεύξεται αὐτόν , ἀλλ ὡς ἀνυστὸν ἀεὶ συνέσται τῷ οἰκείῳ , φυσικαῖς , οὐ γεωμετρικαῖς ἑλκόμενος ἀνάγκαις ἄνευ διδασκάλου γὰρ αὐτὰ προκαλεῖται τὰ καλὰ ταῦτα καὶ λεῖα καὶ προσηνῆ κινήματα τῆς σαρκός , ὡς αὐτοί φασιν οὗτοι , καὶ τὸν πάνυ μὴ φάσκοντα μη δ ὁμολογοῦντα κάμπτεσθαι καὶ μαλάσσεσθαι τούτοις 0 .
ἀλλὰ πῶς οὐκ εἰς ὄρος ἄπεισι τρέχων ὁ ἐπέχων ἀλλ εἰς βαλανεῖον , οὐ δὲ πρὸς τὸν τοῖχον ἀλλὰ πρὸς τὰς θύρας ἀναστὰς βαδίζει , βουλόμενος εἰς ἀγορὰν προελθεῖν ;
τοῦτ ἐρωτᾷς , ἀκριβῆ τὰ αἰσθητήρια λέγων εἶναι καὶ τὰς ;
φαντασίας ἀληθεῖς 0 ;
ὅτι φαίνεται δήπουθεν αὐτῷ βαλανεῖον οὐ τὸ ὄρος ἀλλὰ τὸ βαλανεῖον , καὶ θύρα οὐχ ὁ τοῖχος ἀλλ ἡ θύρα 0 1 ·
καὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως ἕκαστον 0 .
ὁ γὰρ τῆς ἐποχῆς λόγος οὐ παρατρέπει τὴν αἴσθησιν , οὐ δὲ τοῖς ἀλόγοις πάθεσιν αὐτῆς καὶ κινήμασιν ἀλλοίωσιν ἐμποιεῖ διαταράττουσαν τὸ φανταστικόν , ἀλλὰ τὰς δόξας μόνον ἀναιρεῖ χρῆται τοῖς ἄλλοις ὡς πέφυκεν ἀλλ ἀδύνατον τὸ μὴ συγκατατίθεσθαι τοῖς ἐναργέσι τὸ ἀρνεῖσθαι τὰ πεπιστευμένα τοῦ μή τ , ἀρνεῖσθαι μή τε τιθέναι παραλογώτερον 0 .
τίς οὖν κινεῖ τὰ πεπιστευμένα καὶ μάχεται τοῖς ἐναργέσιν ;
οἱ μαντικὴν ἀναιροῦντες καὶ πρόνοιαν ὑπάρχειν θεῶν φάσκοντες μη δὲ τὸν ἥλιον ἔμψυχον εἶναι μη δὲ τὴν σελήνην , οἷς πάντες ἄνθρωποι θύουσι καὶ προσεύχονται καὶ σέβονται τὸ φύσει περιέχεσθαι τὰ τεκόντα τῶν γειναμένων οὐχὶ πᾶσι φαινόμενον ἀναιρεῖτε ;
τὸ δὲ πόνου καὶ ἡδονῆς μηδὲν εἶναι μέσον οὐκ ἀποφαίνεσθε παρὰ τὴν πάντων αἴσθησιν , ἥδεσθαι τὸ μὴ ἀλγεῖν καὶ πάσχειν τὸ μὴ λέγοντες ;
ἀλλ ἵνα τ ἄλλα ἐάσω , τί μᾶλλον ἐναργὲς οὕτως ἐστὶ καὶ πεπιστευμένον , ὡς τὸ παρορᾶν καὶ παρακούειν ἐν πάθεσιν ἐκστατικοῖς καὶ μελαγχολικοῖς ὄντα , ὅταν ἡ διάνοια τοιαῦτα πάσχῃ καὶ ταράττηται αἳ δέ με δᾳδοφόροι μελανείμονες ὄμμα πυροῦσι καὶ ἔχουσα 0 ;
ταῦτα μέντοι καὶ πολλὰ τούτων ἕτερα τραγικώτερα τοῖς Ἐμπεδοκλέους ἐοικότα τεράσμασιν , ὧν καταγελῶσιν , εἱλίποδ ἀκριτόχειρα καὶ βουγενῆ ἀνδρόπρωρα , καὶ τίνα γὰρ οὐκ ὄψιν ἢ φύσιν ἔκφυλον εἰς τ αὐτὸ συνενεγκόντες ἐκ τῶν ἐνυπνίων καὶ τῶν παρακοπῶν οὐδὲν εἶναί φασι παρόραμα τούτων οὐ δὲ ψεῦδος οὐ δ ἀσύστατον , ἀλλὰ φαντασίας ἀληθεῖς ἁπάσας καὶ σώματα καὶ μορφὰς ἐκ τοῦ περιέχοντος ἀφικνουμένας 0 .
εἶτ ἔστι τί τῶν ὄντων ἀδύνατον ἀπιστεῖν , εἰ ταῦτα πιστεύεσθαι δυνατόν ἐστιν ;
ἃ γὰρ οὐδεὶς σκευοποιὸς ἢ πλάστης θαυμάτων ἢ γραφεὺς δεινὸς ἐτόλμησε μῖξαι πρὸς ἀπάτην εἰκάσματα καὶ παίγνια , ταῦθ ὑπάρχειν ἀπὸ σπουδῆς τιθέμενοι , μᾶλλον δ ὅλως , εἰ ταῦτα μὴ ὑπάρχοι , πίστιν οἴχεσθαι καὶ βεβαιότητα καὶ κρίσιν ἀληθείας φάσκοντες αὐτοὶ καταβάλλουσιν εἰς ἀσάφειαν πάντα πράγματα καὶ ταῖς κρίσεσι φόβους καὶ ταῖς πράξεσιν ὑποψίας ἐπάγουσιν , εἰ τὰ πραττόμενα καὶ νομιζόμενα καὶ συνήθη καὶ ἀνὰ χεῖρας ἡμῖν ἐπὶ τῆς 0 ·
αὐτῆς φαντασίας καὶ πίστεως ὀχεῖται τοῖς μανι κοῖς καὶ ἀτόποις καὶ παρανόμοις ἐκείνοις φάσμασιν .
ἡ .
γὰρ ἰσότης , ἣν ὑποτίθενται πᾶσι , τῶν νενομισμένων ἀφίστησι μᾶλλον ἢ προστίθησι τοῖς παραλόγοις τὴν πίστιν .
ὅθεν ἴσμεν οὐκ ὀλίγους τῶν φιλοσόφων ἥδιον ἂν θεμένους τὸ μηδεμίαν ἢ τὸ πάσας ἀληθεῖς εἶναι τὰς φαντασίας , καὶ μᾶλλον ἂν οἷς οὐ παρατυγχάνουσι διαπιστήσαντας ἀνθρώποις καὶ πράγμασι καὶ λόγοις ἁπλῶς ἅπασιν ἢ μίαν ἐκείνων ἀληθῆ καὶ ὑπάρχουσαν εἶναι φαντασίαν πεισθέντας , ἃς λυττῶντες ἢ κορυβαντιῶντες ἢ κοιμώμενοι λαμβάνουσιν 0 .
ἃ τοίνυν ἔστι μὲν ἀναιρεῖν , ἔστι δ ὡς οὐκ ἔστιν ἐπέχειν περὶ αὐτῶν , εἰ μηδὲν ἄλλο , τήν γε διαφωνίαν ταύτην λαβόντας αἰτίαν ἀποχρῶσαν ὑπονοίας πρὸς τὰ πράγματα καὶ οὐ δ οὕτως 0 ;
ὑγιὲς οὐδέν , ἀσάφειαν δὲ καὶ ταραχὴν ἔχοντα πᾶσαν 0 .
ταῖς μέν γε περὶ κόσμων ἀπειρίαις καὶ ἀτόμων φύσεως καὶ ἀμερῶν καὶ παρεγκλίσεων διαφοραῖς , εἰ καὶ πάνυ πολλοὺς διαταράττουσιν , ἔνεστιν ὅμως παραμυθία , τὸ μηδὲν ἐγγὺς εἶναι , μᾶλλον δ ὅλως ἐπέκεινα τῆς αἰσθήσεως ἀπῳκίσθαι τῶν ζητουμένων ἕκαστον ·
ἡ δ ἐν ὀφθαλμοῖς αὕτη καὶ ἀκοαῖς καὶ χερσὶν ἀπιστία καὶ ἄγνοια καὶ ταραχὴ περὶ τὰ αἰσθητὰ καὶ τὰς φαντασίας , εἴ τ ἀληθεῖς εἰσιν εἴ τε ψευδεῖς , τίνα δόξαν οὐ σαλεύει 0 ;
ποίαν δ οὐκ ἄνω καὶ κάτω ποιεῖ συγκατάθεσιν καὶ κρίσιν ;
εἰ γὰρ οὐ κραιπαλῶντες οὐ δὲ φαρμακῶντες ἄνθρωποι καὶ παρακόπτοντες , ἀλλὰ νήφοντες καὶ ὑγιαίνοντες καὶ γράφοντες περὶ ἀληθείας καὶ κανόνων καὶ κριτηρίων , ἐν τοῖς ἐναργεστάτοις πάθεσι καὶ κινήμασι τῆς αἰσθήσεως ἢ τὸ ἀνύπαρκτον ἀληθὲς ἢ ψεῦδος καὶ ἀνύπαρκτον ἡγοῦνται τ ἀληθές , οὐκ εἰ περὶ πάντων ἡσυχάζουσιν , ἀλλ εἴ τισιν ὅλως ἀνθρώποις συγκατατίθενται , θαυμάζειν ἄξιον 0 ·
οὐ δ ἄπιστον , εἰ μηδεμίαν κρίσιν ἔχουσι περὶ τῶν φαινομένων , ἀλλ εἰ τὰς ἐναντίας ἔχουσι 0 1 .
τοῦ γὰρ ἐναντία λέγειν ἀλλήλοις καὶ ἀντικείμενα τὸ μὴ τιθέναι μηδέτερον , ἀλλ ἐπέχειν περὶ τῶν ἀντικειμένων , ἧττον ἄν τις θαυμάσειεν ·
ὁ γὰρ μή τε τιθεὶς μή τ ἀρνούμενος ἀλλ ἡσυχάζων καὶ τῷ τιθέντι τὴν δόξαν ἧττον μάχεται τοῦ ἀρνουμένου καὶ τῷ ἀρνουμένῳ τοῦ τιθέντος εἰ δὲ περὶ τούτων δυνατόν ἐστιν ἐπέχειν , οὐ δὲ περὶ τῶν ἄλλων ἀδύνατον , κατὰ γ ὑμᾶς , αἴσθησιν αἰσθήσεως καὶ φαντασίαν φαντασίας οὐ δ ὁτιοῦν διαφέρειν ἡγουμένους 0 1 2 .
οὐ μῦθος οὖν οὐ δὲ θήρα μειρακίων λαμυρῶν καὶ προπετῶν ὁ περὶ τῆς ἐποχῆς λόγος ἐστίν , ὡς οἴεται Κωλώτης , ἀλλ ἕξις ἀνδρῶν καὶ διάθεσις φυλάττουσα τὸ ἀδιάπτωτον καὶ μὴ προϊεμένη ταῖς διαβεβλημέναις οὕτω καὶ δυστατούσαις αἰσθήσεσι τὴν κρίσιν μη δὲ συνεξαπατωμένη τούτοις , οἳ τὰ φαινόμενα τῶν ἀδήλων πίστιν ἔχειν φάσκουσιν , ἀπιστίαν τοσαύτην καὶ ἀσάφειαν ἐν τοῖς φαινομένοις ὁρῶντες 0 .
ἀλλὰ μῦθος μέν ἐστιν ἡ ἀπειρία καὶ τὰ εἴδωλα , προπέτειαν δὲ καὶ λαμυρίαν ἐμποιεῖ νέοις ὁ περὶ Πυθοκλέους οὔπω γεγονότος ὀκτωκαίδεκα ἔτη γράφων οὐκ εἶναι φύσιν ἐν ὅλῃ τῇ Ἑλλάδι ἀμείνω καὶ τερατικῶς αὐτὸν εὖ ἀπαγγέλλειν , καὶ πάσχειν αὐτὸς τὸ τῶν γυναικῶν εὐχόμενος ἀνεμέσητα πάντα εἶναι καὶ ἀνεπίφθονα τῆς ὑπερβολῆς τοῦ νεανίσκου σοφισταὶ δ εἰσὶ καὶ ἀλαζόνες οἱ πρὸς ἄνδρας ἐλλογίμους οὕτως ἀσελγῶς καὶ ὑπερηφάνως γράφοντες ;
, καίτοι Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης καὶ Θεόφραστος καὶ Δημόκριτος ἀντειρήκασι τοῖς πρὸ αὐτῶν ·
βιβλίον δὲ τοιαύτην ἐπιγραφὴν ἔχον ὁμοῦ πρὸς ἅπαντας οὐδεὶς ἄλλος ἐξενεγκεῖν ἐτόλμησεν .
ὅθεν , ὥσπερ οἱ περὶ τὸ θεῖον πλημμελήσαντες , ἐξαγορεύων τὰ ἑαυτοῦ κακὰ τελευτῶντος ἤδη τοῦ βιβλίου φησὶν ὅτι τὸν βίον οἱ νόμους διατάξαντες καὶ νόμιμα καὶ τὸ βασιλεύεσθαι τὰς πόλεις καὶ ἄρχεσθαι καταστήσαντες εἰς πολλὴν ἀσφάλειαν καὶ ἡσυχίαν ἔθεντο καὶ θορύβων ἀπήλλαξαν εἰ δέ τις ταῦτα ἀναιρήσει , θηρίων βίον βιωσόμεθα καὶ ὁ προστυχὼν τὸν ἐντυχόντα μονονοὺ κατέδεται τοῦτο γὰρ ὁ Κωλώτης αὐταῖς λέξεσιν ἐκπεφώνηκεν , οὐ δικαίως οὐ δ ἀληθῶς 0 .
ἂν γὰρ ἀνελών τις τοὺς νόμους τὰ Παρμενίδου καὶ Σωκράτους καὶ Ἡρακλείτου καὶ Πλάτωνος ἀπολίπῃ δόγματα , πολλοῦ δεήσομεν ἀλλήλους κατεσθίειν καὶ θηρίων βίον ζῆν ·
φοβησόμεθα γὰρ τὰ αἰσχρὰ καὶ τιμήσομεν ἐπὶ τῷ καλῷ δικαιοσύνην , θεοὺς ἄρχοντας ἀγαθοὺς καὶ δαίμονας ἔχειν τοῦ βίου φύλακας ἡγούμενοι καὶ τὸν ὑπὲρ γῆς καὶ ὑπὸ γῆν χρυσὸν ἀρετῆς ἀντάξιον μὴ τιθέμενοι καὶ ποιοῦντες ἑκουσίως διὰ τὸν λόγον , φησι , Ξενοκράτης , ἃ νῦν ἄκοντες διὰ τὸν νόμον 0 .
πότ οὖν ἔσται θηριώδης καὶ ἄγριος καὶ ἄμικτος ἡμῶν ὁ βίος ;