Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
καὶ μετὰ ταῦτα πλείστων τῶν μὲν Ἀγαθοῦ Δαίμονος αἰτούντων ποτήριον , τῶν δὲ Διὸς Σωτῆρος , ἄλλων δὲ Ὑγείας καὶ ἑτέρων ἑτέρου ἐπιλεγόντων , τοὺς τούτων τῶν κράσεων μεμνημένους τῶν ποιητῶν ἔδοξεν παρατίθεσθαι , ὧν καὶ αὐτῶν μνησθήσομαι .
ἀντιφάνης μὲν γὰρ ἐν Ἀγροικίσιν ἔφη   ·
ἁρμόδιος ἐπεκαλεῖτο , παιὰν ᾔδετο , μεγάλην Διὸς Σωτῆρος ἄκατον ἦρέ τις .
ἄλεξις δ ἐν Τοκιστῇ ἢ Καταψευδομένῳ   ·
ἀλλ  ἔγχεον αὐτῷ Διός γε τήνδε Σωτῆρος , θεῶν θνητοῖς ἁπάντων χρησιμωτάτου πολύ . Β. ὁ Ζεὺς ὁ σωτήρ , ἂν ἐγὼ διαρραγῶ , οὐδέν μ ὀνήσει . Α. πῖθι θαρρῶν .
νικόστρατος Πανδρόσῳ   ·
κ ἀγώ , φιλτάτη ·
μετανιπτρίδ  αὐτῷ τῆς Ὑγιείας ἔγχεον . Β. λαβὲ τῆς Ὑγιείας δὴ σύ . Α. φέρε , τ ύχἀγαθῇ .
τύχη τὰ θνητῶν πράγμαθ , ἡπρόνοια δὲ τυφλόν τι κ ἀσύντακτόν ἐστιν , ὦ πάτερ .
ἐν δὲ τῷ αὐτῷ δράματι καὶ τῆς τοῦ Ἀγαθοῦ Δαίμονος κράσεως μνημονεύει , ἧς καὶ σχεδὸν πάντες οἱ τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας ποιηταί .
ἀλλ ὅ γε Νικόστρατος οὕτως φησίν   ·
ἄλλ  ἐγχέασα θᾶττον Ἀγαθοῦ Δαίμονος ἀπενεγκάτω μοι τὴν τράπεζαν ἐκποδών .
ἱκανῶς κεχόρτασμαι γάρ .
ἀγαθοῦ Δαίμονος δέχομαι .
λαβοῦσ ἀπένεγκε ταύτην ἐκποδών .
ξέναρχος ἐν Διδύμοις   ·
ὡς ὑπό τι νυστάζειν γε κ αὐτὸς ἄρχομαι ·
ἡ τ ἀγαθοῦ γὰρ Δαίμονος συνέσεισέ με ἄκρατος ἐκποθεῖσα φιάλη παντελῶς .
ἡ τοῦ δὲ Σωτῆρος Διὸς τάχιστά γε ἀπώλεσε ναύτην καὶ κατεπόντωσέν μ , ὁρᾷς .
ἐκπεπήδηκας πρὶν Ἀγαθοῦ πρῶτον Δαίμονος λαβεῖν , πρὶν Διὸς σωτῆρος .
θεόφραστος δ ἐν τῷ περὶ Μέθης    τὸν ἄκρατον , φησίν , οἶνον τὸν ἐπὶ τῷ δείπνῳ διδόμενον , ὃν δὴ λέγουσιν Ἀγαθοῦ Δαίμονος εἶναι πρόποσιν , ὀλίγον τε προσφέρουσιν , ὥσπερ ἀναμιμνήσκοντες μόνον τῇ γεύσει τὴν ἰσχὺν αὐτοῦ καὶ τὴν τοῦ θεοῦ δωρεάν , καὶ μετὰ τὴν πλήρωσιν διδόασιν , ὅπως ἐλάχιστον ᾖ τὸ πινόμενον ·
καὶ τρίτον προσκυνήσαντες λαμβάνουσιν ἀπὸ τῆς τραπέζης , ὥσπερ ἱκετείαν τινὰ ποιούμενοι τοῦ θεοῦ μηθὲν ἀσχημονεῖν μη δ ἔχειν ἰσχυρὰν ἐπιθυμίαν τοῦ πότου τούτου καὶ λαμβάνειν ἐξ αὐτοῦ τὰ καλὰ καὶ χρήσιμα .
φιλόχορος δ ἐν δευτέρῳ Ἀτθίδος    καὶ θέσμιον , φησίν , ἐτέθη τότε προσφέρεσθαι μετὰ τὰ σιτία πᾶσιν ἀκράτου μὲν ὅσον γεῦμα καὶ δεῖγμα τῆς δυνάμεως τοῦ ἀγαθοῦ θεοῦ , τὸν δὲ λοιπὸν ἤδη κεκραμένον .
δι ὃ καὶ τροφοὺς τοῦ Διονύσου τὰς Νύμφας ὀνομασθῆναι .
τῷ γὰρ Ἀσκληπιῷ ἐν ταῖς Συρακούσαις ἀνακειμένης τραπέζης χρυσῆς προπιὼν αὐτῷ ἄκρατον Ἀγαθοῦ Δαίμονος ἐκέλευσεν βασταχθῆναι τὴν τράπεζαν .
ἐμέμνηντο δ οἱ πολλοὶ καὶ τῶν Ἀττικῶν ἐκείνων σκολίων ·
ἅπερ καὶ αὐτὰ ἄξιόν ἐστί σοι ἀπομνημονεῦσαι διά τε τὴν ἀρχαιότητα καὶ ἀφέλειαν τῶν ποιησάντων , ἐπαινουμένων ἐπὶ τῇ ἰδέᾳ ταύτῃ τῆς ποιητικῆς Ἀλκαίου τε καὶ Ἀνακρέοντος , ὡς Ἀριστοφάνης παρίστησιν ἐν Δαιταλεῦσιν λέγων οὕτως   ·
ᾆσον δή μοι σκόλιόν τι λαβὼν Ἀλκαίου κ ἀνακρέοντος .
καὶ Πράξιλλα δ ἡ Σικυωνία ἐθαυμάζετο ἐπὶ τῇ τῶν σκολίων ποιήσει .
σκόλια δὲ καλοῦνται οὐ κατὰ τὸν τῆς μελοποιίας τρόπον ὅτι σκολιὸς ἦν  λέγουσιν γὰρ τὰ ἐν ταῖς ἀνειμέναις εἶναι σκολιά  ἀλλὰ τριῶν γενῶν ὄντων , ὥς φησιν Ἀρτέμων ὁ Κασανδρεὺς ἐν δευτέρῳ Βιβλίων Χρήσεως   , ἐν οἷς τὰ περὶ τὰς συνουσίας ἦν ᾀδόμενα , ὧν τὸ μὲν πρῶτον ἦν ὃ δὴ πάντας ᾄδειν νόμος ἦν , τὸ δὲ δεύτερον ὃ δὴ πάντες μὲν ᾖδον , οὐ μὴν ἀλλά γε κατά τινα περίοδον ἐξ ὑποδοχῆς , τὸ τρίτον δὲ καὶ τὴν ἐπὶ πᾶσι τάξιν ἔχον , οὗ μετεῖχον οὐκέτι πάντες , ἀλλ οἱ συνετοὶ δοκοῦντες εἶναι μόνοι , καὶ κατὰ τόπον τινὰ εἰ τύχοιεν ὄντες ·
διόπερ ὡς ἀταξίαν τινὰ μόνον παρὰ τ ἄλλα ἔχον τὸ μή θ ἅμα μή θ ἑξῆς γινόμενον σκόλιον ἐκλήθη .
τὸ δὲ τοιοῦτον ᾔδετο ὁπότε τὰ κοινὰ καὶ πᾶσιν ἀναγκαῖα τέλος λάβοι ·
ἐνταῦθα γὰρ ἤδη τῶν σοφῶν ἕκαστον ᾠδήν τινα καλὴν εἰς μέσον ἠξίουν προφέρειν .
καλὴν δὲ ταύτην ἐνόμιζον τὴν παραίνεσίν τέ τινα καὶ γνώμην ἔχειν δοκοῦσαν χρησίμην εἰς τὸν βίον .
τῶν οὖν δειπνοσοφιστῶν ὃ μέν τις ἔλεγε τῶν σκολίων τόδε , ὃ δέ τις τόδε ·
πάντα δ ἦν τὰ λεχθέντα ταῦτα ·
αʹ   Παλλὰς Τριτογένει , ἄνασσ Ἀθηνᾶ , ὄρθου τήνδε πόλιν τε καὶ πολίτας , ἄτερ ἀλγέων καὶ στάσεων καὶ θανάτων ἀώρων σύ τε καὶ πατήρ .
βʹ   Πλούτου μητέρ Ὀλυμπίαν ἀείδω Δήμητρα στεφανηφόροις ἐν ὥραις , σέ τε , παῖ Διός , Φερσεφόνη ·
χαίρετον , εὖ δὲ τάνδ ἀμφέπετον πόλιν .
γʹ   ἐν Δήλῳ ποτ ἔτικτε τέκνα Λατώ , Φοῖβον χρυσοκόμαν , ἄνακτ Ἀπόλλω , ἐλαφηβόλον τ ἀγροτέραν Ἄρτεμιν , ἃ γυναικῶν μέγ ἔχει κράτος .
δʹ   ὦ Πάν , Ἀρκαδίας μέδων κλεεννᾶς , ὀρχηστὰ Βρομίαις ὀπαδὲ Νύμφαις , γελάσειας , ὦ Πάν , ἐπ ἐμαῖς εὔφροσι ταῖσδ ἀοιδαῖς κεχαρημένος .
εʹ   ἐνικήσαμεν ὡς ἐβουλόμεσθα , καὶ νίκην ἔδοσαν θεοὶ φέροντες παρὰ Πανδρόσου . . . .
Ϛʹ   εἶθ  ἐξῆν ὁποῖός τις ἦν ἕκαστος τὸ στῆθος διελόντ , ἔπειτα τὸν νοῦν ἐσιδόντα , κλείσαντα πάλιν , ἄνδρα φίλον νομίζειν ἀδόλῳ φρενί .
ζʹ   ὑγιαίνειν μὲν ἄριστον ἀνδρὶ θνητῷ , δεύτερον δὲ καλὸν φυὰν γενέσθαι , τὸ τρίτον δὲ πλουτεῖν ἀδόλως , καὶ τὸ τέταρτον ἡβᾶν μετὰ τῶν φίλων .
ᾀσθέντος δὲ τούτου καὶ πάντων ἡσθέντων ἐπ αὐτῷ καὶ μνημονευσάντων ὅτι καὶ ὁ καλὸς Πλάτων αὐτοῦ μέμνηται ὡς ἄριστα εἰρημένου   , ὁ Μυρτίλος ἔφη Ἀναξανδρίδην αὐτὸ διακεχλευακέναι τὸν κωμῳδιοποιὸν ἐν Θησαυρῷ λέγοντα οὕτως   ·
ὁ τὸ σκόλιον εὑρὼν ἐκεῖνος , ὅστις ἦν , τὸ μὲν ὑγιαίνειν πρῶτον ὡς ἄριστον ὂν ὠνόμασεν ὀρθῶς ·
δεύτερον δ εἶναι καλόν , τρίτον δὲ πλουτεῖν , τοῦθ , ὁρᾷς , ἐμαίνετο ·
μετὰ τὴν ὑγίειαν γὰρ τὸ πλουτεῖν διαφέρει ·
καλὸς δὲ πεινῶν ἐστιν αἰσχρὸν θηρίον .
ἑξῆς δ ἐλέχθη καὶ τάδε ·
ηʹ   . . . .
ἐκ γῆς χρὴ κατίδην πλόον , εἴ τις δύναιτο καὶ παλάμην ἔχοι .
ἐπεὶ δέ κ ἐν πόντῳ γένηται , τῷ παρεόντι τρέχειν ἀνάγκη .
θʹ   ὁ δὲ καρκίνος ὧδ ἔφη , χαλᾷ τὸν ὄφιν λαβών ·
εὐθὺν χρὴ τὸν ἑταῖρον ἔμμεν καὶ μὴ σκολιὰ φρονεῖν .
ιʹ   ἐν μύρτου κλαδὶ τὸ ξίφος φορήσω , ὥσπερ Ἁρμόδιος καὶ Ἀριστογείτων , ὅτε τὸν τύραννον κτανέτην ἰσονόμους τ Ἀθήνας ἐποιησάτην .
ιαʹ   φίλταθ  Ἁρμόδι  , οὔ τί που τέθνηκας ·
νήσσοις δ ἐν μακάρων σέ φασιν εἶναι , ἵνα περ ποδώκης Ἀχιλεύς , Τυδείδην τέ φασι τὸν ἐσθλόν .
ιβʹ   ἐν μύρτου κλαδὶ τὸ ξίφος φορήσω , ὥσπερ Ἁρμόδιος καὶ Ἀριστογείτων , ὅτ  Ἀθηναίης ἐν θυσίαις ἄνδρα τύραννον Ἵππαρχον ἐκαινέτην .
ιγʹ   αἰεὶ σφῷν κλέος ἔσσεται κατ αἶαν , φίλταθ  Ἁρμόδιε καὶ Ἀριστόγειτον , ὅτι τὸν τύραννον κτανέτην ἰσονόμους τ Ἀθήνας ἐποιησάτην .
ιδʹ   Ἀδμήτου λόγον , ὦ ἑταῖρε , μαθὼν τοὺς ἀγαθοὺς φίλει , τῶν δειλῶν δ ἀπέχου , γνοὺς ὅτι δειλοῖς ὀλίγη χάρις .
ιεʹ   παῖ Τελαμῶνος , Αἶαν αἰχμητά , λέγουσί σε ἐς Τροίαν ἄριστον ἐλθεῖν Δαναῶν μετ Ἀχιλλέα .
ιϛʹ   τὸν Τελαμῶνα πρῶτον , Αἴαντα δὲ δεύτερον ἐς Τροίαν λέγουσιν ἐλθεῖν Δαναῶν καὶ Ἀχιλλέα .
ιζʹ   εἴθε λύρα καλὴ γενοίμην ἐλεφαντίνη , καί με καλοὶ παῖδες φέροιεν Διονύσιον ἐς χορόν .
ιηʹ   εἴθ  ἄπυρον καλὸν γενοίμην μέγα χρυσίον καί με καλὴ γυνὴ φοροίη καθαρὸν θεμένη νόον .
ιθʹ   σύν μοι πῖνε , συνήβα , συνέρα , συστεφανηφόρει , σύν μοι μαινομένῳ μαίνεο , σὺν σώφρονι σωφρόνει .
κʹ   ὑπὸ παντὶ λίθῳ σκορπίος , ὦ ἑταῖρ , ὑποδύεται .
φράζευ μή σε βάλῃ ·
τῷ δ ἀφανεῖ πᾶς ἕπεται δόλος .
κ ἀγὼ παῖδα καλὴν τὴν μὲν ἔχω , τὴν δ ἔραμαι λαβεῖν .
κβʹ   πόρνη καὶ βαλανεὺς τ ωὐτὸν ἔχουσ ἐμπεδέως ἔθος ·
ἐν τ αὐτᾷ πυέλῳ τόν τ ἀγαθὸν τόν τε κακὸν λόει .
κγʹ   ἔγχει καὶ Κήδωνι , διάκονε , μη δ ἐπιλήθου , εἰ δὴ χρὴ τοῖς ἀγαθοῖς ἀνδράσιν οἰνοχοεῖν .
κδʹ   αἰαῖ , Λειψύδριον προδωσέταιρον , οἵους ἄνδρας ἀπώλεσας , μάχεσθαι ἀγαθούς τε καὶ εὐπατρίδας , οἳ τότ ἔδειξαν οἵων πατέρων κύρησαν .
κεʹ   ὅστις ἄνδρα φίλον μὴ προδίδωσιν , μεγάλην ἔχει τιμὰν ἔν τε βροτοῖς ἔν τε θεοῖσιν κατ ἐμὸν νόον .
σκόλιον δέ φασί τινες καὶ τὸ ὑπὸ Ὑβρίου τοῦ Κρητὸς ποιηθέν .
ἔχει δ οὕτως   ·
ἔστι μοι πλοῦτος μέγας δόρυ καὶ ξίφος καὶ τὸ καλὸν λαισήιον , πρόβλημα χρωτός .
τούτῳ γὰρ ἀρῶ , τούτῳ θερίζω , τούτῳ πατέω τὸν ἁδὺν οἶνον ἀπ ἀμπέλω , τούτῳ δεσπότας μνοίας κέκλημαι .
τοὶ δὲ μὴ τολμῶντ  ἔχειν δόρυ καὶ ξίφος καὶ τὸ καλὸν λαισήιον , πρόβλημα χρωτός , πάντες γόνυ πεπτηῶτες ἐμὸν κυνέοντι , δεσπόταν καὶ μέγαν βασιλῆα φωνέοντες .
τούτων λεχθέντων ὁ Δημόκριτος ἔφη ·
ὅτι δὲ παιᾶνος οὐδεμίαν ἔμφασιν παρέχει τὸ ἆσμα , ἀλλὰ τῶν σκολίων ἕν τι καὶ αὐτὸ εἶδός ἐστιν ἐξ αὐτῆς τῆς λέξεως φανερὸν ὑμῖν ποιήσω   ·
ἀρετὰ πολύμοχθε γένει βροτείῳ , θήραμα κάλλιστον βίῳ , σᾶς πέρι , παρθένε , μορφᾶς καὶ θανεῖν ζηλωτὸς ἐν Ἑλλάδι πότμος καὶ πόνους τλῆναι μαλεροὺς ἀκάμαντας ·
τοῖον ἐπὶ φρένα βάλλεις καρπόν τ ἀθάνατον χρυσοῦ τε κρείσσω καὶ γονέων μαλακαυγήτοιό θ ὕπνου .
σεῦ δ ἕνεχ  οὑκ Διὸς Ἡρακλέης Λήδας τε κοῦροι πόλλ  ἀνέτλασαν ἔργοις σὰν ἀγρεύοντες δύναμιν .
σοῖς δὲ πόθοις Ἀχιλεὺς Αἴας τ Ἀίδα δόμον ἦλθον .
σᾶς δ ἕνεκεν φιλίου μορφᾶς καὶ Ἀταρνέος ἔντροφος ἠελίου χήρωσεν αὐγάς .
τοιγὰρ ἀοίδιμον ἔργοις ἀθάνατόν τέ μιν αὐξήσουσι Μοῦσαι , Μνημοσύνης θύγατρες , Διὸς ξενίου σέβας αὔξουσαι φιλίας τε γέρας βεβαίας .
ἐγὼ μὲν οὐκ οἶδα εἴ τίς τι κατιδεῖν ἐν τούτοις δύναται παιανικὸν ἰδίωμα , σαφῶς ὁμολογοῦντος τοῦ γεγραφότος τετελευτηκέναι τὸν Ἑρμείαν δι ὧν εἴρηκεν  σᾶς γὰρ φιλίου μορφᾶς Ἀταρνέος ἔντροφος ἠελίου χήρωσεν αὐγάς .
οὐκ ἔχει δ οὐ δὲ τὸ παιανικὸν ἐπίρρημα , καθάπερ ὁ εἰς Λύσανδρον τὸν Σπαρτιάτην γραφεὶς ὄντως παιάν , ὅν φησι Δοῦρις ἐν τοῖς Σαμίων ἐπιγραφομένοις Ὥροις   ᾄδεσθαι ἐν Σάμῳ .
παιὰν δ ἐστὶν καὶ ὁ εἰς Κρατερὸν τὸν Μακεδόνα γραφείς , ὃν ἐτεκτήνατο Ἀλεξῖνος ὁ διαλεκτικός , φησὶν Ἕρμιππος ὁ Καλλιμάχειος ἐν τῷ πρώτῳ περὶ Ἀριστοτέλους   .
ᾄδεται δὲ καὶ οὗτος ἐν Δελφοῖς , λυρίζοντός γέ τινος παιδός .
καὶ ὁ εἰς Ἀγήμονα δὲ τὸν Κορίνθιον Ἀλκυόνης πατέρα , ὃν ᾄδουσιν Κορίνθιοι , ἔχει τὸ παιανικὸν ἐπίφθεγμα .
παρέθετο δ αὐτὸν Πολέμων ὁ περιηγητὴς ἐν τῇ πρὸς Ἀράνθιον Ἐπιστολῇ   .
καὶ ὁ εἰς Πτολεμαῖον δὲ τὸν πρῶτον Αἰγύπτου βασιλεύσαντα παιάν ἐστιν , ὃν ᾄδουσιν Ῥόδιοι ·
ἔχει γὰρ τὸ ἰηπαιὰν ἐπίφθεγμα , ὥς φησιν Γόργων ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν Ῥόδῳ θυσιῶν .
ἐπ Ἀντιγόνῳ δὲ καὶ Δημητρίῳ φησὶν Φιλόχορος   Ἀθηναίους ᾄδειν παιᾶνας τοὺς πεποιημένους ὑπὸ Ἑρμίππου τοῦ Κυζικηνοῦ , ἐφαμίλλων γενομένων τῶν παιᾶνας ποιησάντων . .
καὶ τοῦ Ἑρμοκλέους προκριθέντος .
ἀλλὰ μὴν καὶ αὐτὸς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀπολογίᾳ τῆς ἀσεβείας   , εἰ μὴ κατέψευσται ὁ λόγος , φησίν ·
οὐ γὰρ ἄν ποτε Ἑρμείᾳ θύειν ὡς ἀθανάτῳ προαιρούμενος ὡς θνητῷ μνῆμα κατεσκεύαζον καὶ ἀθανατίζειν τὴν φύσιν βουλόμενος ἐπιταφίοις ἂν τιμαῖς ἐκόσμησα τὸ σῶμα .
τοιαῦτα λέγοντος τοῦ Δημοκρίτου ὁ Κύνουλκος ἔφη ·
τί μ ἀνέμνασας κείνων κυλίκων ;
κατὰ τὸν σὸν Φίλωνα , δέον μηδένα τῶν σπουδῆς ἀξίων λέγειν τι τοῦ γάστρωνος παρόντος Οὐλπιανοῦ .
οὗτος γὰρ τὰς καπυρωτέρας ᾠδὰς ἀσπάζεται μᾶλλον τῶν ἐσπουδασμένων ·
οἷαί εἰσιν αἱ Λοκρικαὶ καλούμεναι , μοιχικαί τινες τὴν φύσιν ὑπάρχουσαι , ὡς καὶ ἥδε   ·
ὦ τί πάσχεις ·
μὴ προδῷς ἄμμ , ἱκετεύω .
πρὶν καὶ μολεῖν κεῖνον , ἀνίστω , μὴ κακὸν μέγα ποιήσῃ σε κ ἀμὲ τὴν δειλάκραν .
ἁμέρα καὶ δή , τὸ φῶς διὰ τᾶς θυρίδος οὐκ εἰσορῇς ;
τοιούτων γὰρ ᾀσμάτων αὐτοῦ πᾶσα πλήρης ἡ Φοινίκη , ἐν ᾗ καὶ αὐτὸς περιῄει καλαμίζων μετὰ τῶν τοὺς κολάβρους καλουμένους συντιθέντων ·
εἴρηται γάρ , ὦ καλὲ Οὐλπιανέ , τ οὔνομα .
καὶ ὅ γε Σκήψιος Δημήτριος ἐν τῷ δεκάτῳ τοῦ Τρωικοῦ Διακόσμου φησὶν οὕτως   ·
Κτησιφῶν ὁ Ἀθηναῖος ποιητὴς τῶν καλουμένων κολάβρων , ὃν καὶ ὁ πρῶτος μετὰ Φιλέταιρον ἄρξας Περγάμου Ἄτταλος δικαστὴν καθεστάκει βασιλικῶν τῶν περὶ τὴν Αἰολίδα .
ὁ δ αὐτὸς οὗτος συγγραφεὺς κ ἀν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ τῆς αὐτῆς πραγματείας   Μνησιπτολέμου φησί ποτε τοῦ ἱστοριογράφου τοῦ παρὰ Ἀντιόχῳ τῷ προσαγορευθέντι Μεγάλῳ πλεῖστον ἰσχύσαντος υἱὸν γενέσθαι Σέλευκον τὸν τῶν ἱλαρῶν ᾀσμάτων ποιητήν ·
οὗπερ συνεχῶς ᾄδειν εἰώθασιν   ·
κ ἀγὼ παιδοφιλήσω ·
πολύ μοι κάλλιον ἢ γαμεῖν ·
παῖς μὲν γὰρ παρεὼν κ ἠν πολέμῳ μᾶλλον ἐπωφελεῖ .
καὶ μετὰ ταῦτα ἀποβλέψας εἰς αὐτὸν ἔφη ·
ἀλλ  ἐπειδή μοι ὀργίζῃ , ἔρχομαί σοι λέξων τὸν συρβηνέων χορὸν ὅστις ἐστί .
καὶ ὁ Οὐλπιανὸς  οἴει γάρ , ἔφη , κάθαρμα , θυμοῦσθαί με ἐφ οἷς εἴρηκας ἢ κ ἀπ ὀλίγον σου πεφροντικέναι , κύον ἀδδεές ;
ἀλλ ἐπεὶ διδάσκειν μέ τι ἐπαγγέλλῃ , σπονδάς σοι ποιοῦμαι οὐ τριακοντούτιδας ἀλλ ἑκατοντούτιδας .
σὺ δὲ μόνον δίδασκε τίς ὁ συρβηνέων χορός .
Κλέαρχος , ὦ λῷστε , ἐν δευτέρῳ περὶ Παιδείας οὑτωσί φησιν   ·
λείπεταί τις ὁ συρβηνέων χορός , ὧν ἕκαστος τὸ δοκοῦν ἑαυτῷ κατᾳσαι δεῖ , προσέχων οὐδὲν τῷ προκαθημένῳ καὶ διδάσκοντι τὸν χορόν , ἀλλ αὐτὸς πολὺ τούτων ἀτακτότερός ἐστιν θεατής .
καὶ κατὰ τὸν παρῳδὸν Μάτρωνα   ·
οἳ μὲν γὰρ δὴ πάντες ὅσοι πάρος ἦσαν ἄριστοι   , Εὔβοιός τε καὶ Ἑρμογένης δῖοί τε Φίλιπποι   , οἳ μὲν δὴ τεθνᾶσι καὶ εἰν Ἀίδαο δόμοισιν   ·
ἔστι δέ τις Κλεόνικος , ὃν ἀθάνατον λάχε γῆρας , οὔ τε ποιητάων ἀδαήμων οὔ τε θεάτρων   , ᾧ καὶ τεθνειῶτι λαλεῖν πόρε Φερσεφόνεια   .
σὺ δὲ καὶ ζῶν , καλὲ Οὐλπιανέ , πάντα μὲν ζητεῖς , λέγεις δὲ οὐ δὲ ἕν .
καὶ ὃς  τίς ἡδέως , ἔφη , τῶν ἐπῶν . . . . . . .
ὦ καλέ μου ἑταῖρε , ἕως ἔτι ἐμμένομεν ταῖς σπονδαῖς .
πολλοί τινες παρῳδιῶν ποιηταὶ γεγόνασιν , ὦ ἑταῖρε ·
ἐνδοξότατος δ ἦν Εὔβοιος ὁ Πάριος , γενόμενος τοῖς χρόνοις κατὰ Φίλιππον .
οὗτός ἐστιν ὁ καὶ Ἀθηναίοις λοιδορησάμενος , καὶ σῴζεται αὐτοῦ τῶν παρῳδιῶν βιβλία τέσσαρα .
μνημονεύει δ αὐτοῦ Τίμων ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Σίλλων   .
πολέμων δ ἐν τῷ δωδεκάτῳ τῶν πρὸς Τίμαιον περὶ τῶν τὰς παρῳδίας γεγραφότων ἱστορῶν τάδε γράφει   ·
καὶ τὸν Βοιωτὸν δὲ καὶ τὸν Εὔβοιον τοὺς τὰς παρῳδίας γράψαντας λογίους ἂν φήσαιμι διὰ τὸ παίζειν ἀμφιδεξίως καὶ τῶν προγενεστέρων ποιητῶν ὑπερέχειν ἐπιγεγονότας .
εὑρετὴν μὲν οὖν τοῦ γένους Ἱππώνακτα φατέον τὸν ἰαμβοποιόν .
λέγει γὰρ οὗτος ἐν τοῖς ἑξαμέτροις   ·
μοῦσά μοι Εὐρυμεδοντιάδεα , τὴν παντοχάρυβδιν , τὴν ἐγγαστριμάχαιραν , ὃς ἐσθίει οὐ κατὰ κόσμον   , ἔννεφ , ὅπως ψηφῖδι κακὸσ κακὸν οἶτον ὀλεῖται   βουλῇ δημοσίῃ παρὰ θῖν ἁλὸς ἀτρυγέτοιο   .
κέχρηται δὲ καὶ Ἐπίχαρμος ὁ Συρακόσιος ἔν τισι τῶν δραμάτων ἐπ ὀλίγον καὶ Κρατῖνος ὁ τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας ποιητὴς ἐν Εὐνείδαις καὶ τῶν κατ αὐτὸν Ἡγήμων ὁ Θάσιος , ὃν ἐκάλουν Φακῆν .
λέγει γὰρ οὕτως   ·
ἐς δὲ Θάσον μ ἐλθόντα μετεωρίζοντες ἔβαλλον πολλοῖσι σπελέθοισι , καὶ ὧδέ τις εἶπε παραστάς ·
ὦ πάντων ἀνδρῶν βδελυρώτατε , τίς σ ἀνέπεισε καλὴν ἐσ κρηπῖδα ποσὶν τοιοῖσδ ἀναβῆναι ;
τοῖσι δ ἐγὼ πᾶσιν μικρὸν μετὰ τοῦτ ἔπος εἶπον ·
μνέα μ ἀνέπεισε γέροντα καὶ οὐκ ἐθέλοντ ἀναβῆναι καὶ σπάνις , ἣ πολλοὺς Θασίων εἰς ὁλκάδα βάλλει εὐκούρων βδελυρῶν , ὀλλύντων τ ὀλλυμένων τε ἀνδρῶν , οἳ νῦν κεῖθι κακῶς κακὰ ῥαψῳδοῦσιν ·
οἷς καὶ ἐγὼ μετὰ τοῖσιν τὰ χρηίζων ἐποίθησα .
αὖθις δ οὐκ ἐπὶ κέρδος ἀπείσομαι εἰς Θασίους μηθὲν πημαίνων κλυτὸν ἄργυρον ἐγγυαλίξων , μή τίς μοι κατὰ οἶκον Ἀχαιάδων νεμεσήσῃ   πεσσομένης ἀλόχου τὸν ἀχαικὸν ἄρτον ἐν οἴκοις , καί ποτέ τις εἴπῃ σμικρὸν τυροῦντ  ἐσιδοῦσα   ,  ὡς φιλίων ωρμην παρ Ἀθηναίοισιν ἀείσας πεντήκοντ  ἔλαβε δραχμάς , σὺ δὲ μικρὸν ἐπέψω .
ταῦτά μοι ὁρμαίνοντι παρίστατο Παλλὰς Ἀθήνη   , χρυσῆν ῥάβδον ἔχουσα , καὶ ἤλασεν εἶπέ τε φωνῇ ·
δεινὰ παθοῦσα Φακῆ βδελυρά , χώρει ς τὸν ἀγῶνα .
καὶ τότε δὴ θάρσησα καὶ ἤειδον πολὺ μᾶλλον   πεποίηκε δὲ παρῳδίας καὶ Ἕρμιππος ὁ τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας ποιητής .
τούτων δὲ πρῶτος εἰσῆλθεν εἰς τοὺς ἀγῶνας τοὺς θυμελικοὺς Ἡγήμων καὶ παρ Ἀθηναίοις ἐνίκησεν ἄλλαις τε παρῳδίαις καὶ τῇ Γιγαντομαχίᾳ .
γέγραφε δὲ καὶ κωμῳδίαν εἰς τὸν ἀρχαῖον τρόπον , ἣν ἐπιγράφουσιν Φιλίνην .
ὁ δὲ Εὔβοιος πολλὰ μὲν εἴρηκεν ἐν τοῖς ποιήμασιν χαρίεντα , περὶ μὲν τῆς τῶν βαλανέων μάχης   ·
βάλλον δ ἀλλήλους χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν   .
περὶ δὲ τοῦ λοιδορουμένου κουρέως τῷ κεραμεῖ τῆς γυναικὸς χάριν   ·
μή τε σὺ τόνδ ἀγαθός περ ἐὼν ἀποαίρεο , κουρεῦ , μή τε σύ , Πηλείδη   .
ὅτι δὲ ἦν τις περὶ αὐτοὺς δόξα παρὰ τοῖς Σικελιώταις Ἀλέξανδρος ὁ Αἰτωλὸς ὁ τραγῳδοδιδάσκαλος ποιήσας ἐλεγεῖον τρόπον τοῦτον δηλοῖ   ·
ὡς Ἀγαθοκλῆος λάσιαι φρένες ἤλασαν ἔξω πατρίδος .
ἀρχαίων ἦν ὅδ ἀνὴρ προγόνων , εἰδὼς ἐκ νεότητος ἀεὶ ξείνοισιν ὁμιλεῖν ξεῖνος ·
μιμνέρμου δ εἰς ἔπος ἄκρον ἰὼν παιδομανεῖ σὺν ἔρωτι πότην ἶσον .
ἔγραφε δ ὡνὴρ εὖ παρ Ὁμηρείην ἀγλαίην ἐπέων πισσύγγους ἢ φῶρας ἀναιδέας ἤ τινα χλούνην , φλύων ἀνθηρῇ σὺν κακοδαμονίῃ .
τοῖα Συρηκοσίοις καὶ ἔχων χάριν .
ὃς δὲ Βοιωτοῦ ἔκλυεν , Εὐβοίῳ τέρψεται οὐ δ ὀλίγον .
πολλῶν οὖν ἑκάστοτε τοιούτων λεγομένων , ἐπεί ποτε ἑσπέρα κατελάμβανεν ἡμᾶς , ὃ μέν τις ἔλεγεν  παῖ , λυχνίον , ὃ δὲ λυχνέα , ὃ δὲ λοφνίδα , οὕτω καλεῖσθαι φάσκων τὴν ἐκ τοῦ φλοιοῦ λαμπάδα , ὃ δὲ πανόν , ἄλλος δὲ φανόν , ὃ δὲ λυχνοῦχον , ὃ δὲ λύχνον , καὶ δίμυξον δὲ λύχνον ἕτερος , ἄλλος δὲ ἑλάνην , ὃ δέ τις ἑλάνας , τὰς λαμπάδας οὕτω φάσκων καλεῖσθαι παρὰ τὴν ἕλην ·
οὕτω δ εἰπεῖν Νεάνθην ἐν αʹ τῶν περὶ Ἄτταλον Ἱστοριῶν   ·
καὶ ἄλλος ὅ τι δή ποτε , ὡς τάραχον γίνεσθαι οὐ τὸν τυχόντα τῶν ἐπὶ τούτοις πίστεων παρὰ πάντων λεγομένων .
σιληνὸν μὲν γάρ τις τὸν γλωσσογράφον ἔφασκεν Ἀθηναίους λέγειν τὰς λαμπάδας φανούς .
τιμαχίδας δὲ ὁ Ῥόδιος δέλετρον τὸν φανὸν καλεῖσθαι , οἷον , φησίν , οἱ νυκτερευόμενοι τῶν νέων ἔχουσιν . . .
οὓς οὗτοι ἑλάνας καλοῦσιν .
ἀμερίας δὲ γράβιον τὸν φανόν .
σέλευκος δὲ οὕτως ἐξηγεῖται ταύτην τὴν λέξιν ·
γράβιόν ἐστιν τὸ πρίνινον ἢ δρύινον ξύλον , ὃ περιεθλασμένον καὶ κατεσχισμένον ἐξάπτεσθαι καὶ φαίνειν τοῖς ὁδοιποροῦσιν .
θεοδωρίδας γοῦν ὁ Συρακόσιος ἐν Κενταύροις διθυράμβῳ φησίν   ·
πίσσα δ ἀπὸ γραβίων ἔσταζεν , οἷον ἀπὸ . . . .
λαμ πάδων .
μν ημονεύει δὲ γραβίων κα ὶ Στράττις ἐν Φοινίσσαις   .
ὅτι δὲ λυχνοῦχοι οἱ νῦν καλούμενοι φανοὶ ὠνομάζοντο Ἀριστοφάνης ἐν Αἰολοσίκωνι παρίστησιν   ·
καὶ διαστίλβονθ  ὁρῶμεν , ὥσπερ ἐν κενῷ λυχνούχῳ , πάντα τῆς ἐξωμίδος .
ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ Νιόβῳ προειπὼν λυχνοῦχον   οἴμοι κακόδαιμον , φησίν , ὁ λυχνοῦχος ἡμῖν οἴχεται .
καὶ πῶς ὑπερβὰς τὸν λυχνοῦχον οἴχεται κ ἄλαθέ σε ;
ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς καὶ λυχνίδιον αὐτὸν καλεῖ διὰ τούτων ·
ἀλλ  ὥσπερ λύχνος ὁμοιότατα κάθευδ ἐπὶ τοῦ λυχνιδίου .
πλάτων δ ἐν Νυκτὶ Μακρᾷ   ·
ἕξουσιν οἱ πομπεῖς λυχνούχους δηλαδή .
ἄνυσόν ποτ ἐξελθών , κρότος γὰρ γίγνεται , καὶ τὸν λυχνοῦχον ἔκφερ ἐνθεὶς τὸν λύχνον .
ἄλεξις δ Ἐκκηρυττομένῳ   ·
ὥστ  ἐξελὼν ἐκ τοῦ λυχνούχου τὸν λύχνον μικροῦ κατακαύσας ἔλαθ ἑαυτόν , ὑπὸ μάλης τῇ γαστρὶ μᾶλλον τοῦ δέοντος προσαγαγών .
Εὐμήδης δ ἐν Σφαττομένῳ   προειπών ·
ἡγοῦ μέν ·
ἢν δὲ .
υ̣κνον εἰς τὸ πρόσθ ἰδὼν . . . . . . . . .
ατο .
ϋμένιδι . . . . . . . .
ς , ἐπιφέρει · . . . .
λυχνο ύχῳ . . .
κο . . . . . . . . . .
ἐπικράτης δ ἐν Τριόδοντι ἢ Ῥωποπώλῃ προειπών   ·
λαβὲ τριόδοντα καὶ λυχνοῦχον , ἐπιφέρει ·
ἐγὼ δὲ δεξιᾷ γε τόνδ ἔχω τινά , σιδηρότευκτον ἐναλίων θηρῶν βέλος , κερατίνου τε φωσφόρου λύχνου σέλας .
ἄλεξις Μίδωνι   ·
ὁ πρῶτος εὑρὼν μετὰ λυχνούχου περιπατεῖν τῆς νυκτὸς ἦν τις κηδεμὼν τῶν δακτύλων .
ἐν δὲ Θεοφορήτῳ ὁ αὐτὸς Ἄλεξις   ·
οἶμαί γ ἐπιτιμᾶν τῶν ἀπαντώντων τινὰς ἡμῖν , ὅτι τηνικαῦτα μεθύων περιπατῶ .
ποῖος γάρ ἐστιν φανός , ὦ πρὸς τῶν θεῶν , τοιοῦτος οἷος ὁ γλυκύτατος ἥλιος ;
ἀναξανδρίδης δὲ ἐν Ὕβρει   ·
οὔκουν λαβὼν τὸν φανὸν ἅψεις μοι λύχνον ;
ἄλλοι δὲ ἔφασκον φανὸν λέγεσθαι τὴν λαμπάδα , οἳ δὲ τὴν ἔκ τινων ξύλων τετμημένων δέσμην .
μένανδρος Ἀνεψιοῖς   ·
ὁ φανός ἐστι μεστὸς ὕδατος οὑτοσί ·
δεῖ τ οὐχὶ σείειν , ἀλλ ἀποσείειν αὐτόθεν .
νικόστρατος ἐν Πατριώταις   ·
ὁ κάπηλος γὰρ οὑκ τῶν γειτόνων ἄν τ οἶνον ἄν τε φανὸν ἀποδῶταί τινι ἄν τ ὄξος , ἀπέπεμψ  ὁ κατάρατος δοὺς ὕδωρ .
φιλιππίδης Συμπλεούσαις   ·
ὁ φανὸς ἡμῖν οὐκ ἔφαινεν οὐ δὲ ἕν . Β. ἔπειτα φυσᾶν δυστυχὴς οὐκ ἠδύνω ;
φερεκράτης δὲ ἐν Κραπατάλλοις τὴν νῦν λυχνίαν καλουμένην λύχνειον κέκληκεν διὰ τούτων   ·
τίς τῶν λυχνείων ἡ ργασία ; Β. Τυρρηνική .
ποικίλαι γὰρ ἦσαν αἱ παρὰ τοῖς Τυρρηνοῖς ἐργασίαι , φιλοτέχνων ὄντων τῶν Τυρρηνῶν .
ἀντιφάνης δ Ἱππεῦσι   ·
τῶν δ ἀκοντίων συνδοῦντες ὀρθὰ τρία λυχνείῳ χρώμεθα .
δίφιλος δ ἐν Ἀγνοίᾳ   ·
ἅψαντες λύχνον λυχνεῖον ἐζητοῦμεν .
Εὐφορίων δ ἐν Ἱστορικοῖς Ὑπομνήμασιν   Διονύσιόν φησι τὸν νεώτερον Σικελίας τύραννον Ταραντίνοις εἰς τὸ πρυτανεῖον ἀναθεῖναι λυχνεῖον δυνάμενον καίειν τοσούτους λύχνους ὅσος ὁ τῶν ἡμερῶν ἐστιν ἀριθμὸς εἰς τὸν ἐνιαυτόν .
ἕρμιππος δὲ ὁ κωμῳδιοποιὸς ἐν Ἰάμβοις   τὸ στρατιωτικὸν λυχνεῖον σύνθετον οὕτως ὀνομάζει .
ἐν δὲ Φορμοφόροις δράματι   ·
τῇδ  ἐξιόντι δεξιᾷ , ὦ λυχνίδιον .
πανὸς δ ὀνομάζεται τὸ διακεκομμένον ξύλον καὶ συνδεδεμένον ·
τούτῳ δ ἐχρῶντο λαμπάδι .
οἶσ εἰσιὼν πανόν , λύχνον , λυχνοῦχον , ὅ τι πάρεστι ·
φῶς μόνον πολὺ ποίει .
δίφιλος Στρατιώτῃ   ·
ἀλλ  ὁ πανὸς ὕδατός ἐστι μεστός .
πρότερος δὲ τούτων Αἰσχύλος ἐν Ἀγαμέμνονι μέμνηται | τοῦ πανοῦ   καὶ Εὐριπίδησ | ἐν Ἴωνι   .
ἔλεγ ον δὲ τοῦτον οἱ | πρὸ ἡμῶν κ αὶ ξυλολυχνοῦ  | χον , οὗ μνη μονεύει Ἄλεξισ | ἐν Εἰσοικιζ ομένῳ οὕτωσ   ·
ὁ δὲ ξυλο λυχνοῦχος . . . .
πυρὸς νὶ χ ο κ . . . . . . . . . .
μνημο  νε ύει δὲ Θεόπομπος ἐν Εἰρή  ν ῃ λέγων οὑτωσί   ·
ἡμᾶς δ ἀ  παλ λαχθέντας ἐπ ἀγαθαῖσ τύχα ις ὀβελισκολυχνίου καὶ ξ ιφομαχαίρας πικρᾶσ επακ επισ ασελ ωτι πῶς μεν δαίν γωδ ὀισπ φη ενο νειμ απτ Φιλύ λλιος   π δι λα φ φ τ ξ δ . . .
ὡς ἐβάδιζον δαίδασ μετὰ χερσὶν ἔχοντες  .
δὲ τῶν ἄλλων έμενον ἔν δέοι κατα ὅπερ ἔτι .
ρων ιη . . . . . .
κάν ῆι ο φησὶ λεί οδω ι εἰσ ωλι δ ενι λύ υθέ υτί όν ῆσ εκ ου ψη χρυ αφά ει ·
ον υ διμύ ξου ει ὰ σ αῖ .
α . .
ξυλολύχνου δὲ μέμνηται Ἄλεξις   ·
καὶ τάχα τούτῳ ὅμοιόν ἐστι τὸ παρὰ Θεοπόμπῳ ὀβελισκόλυχνον   .
φιλύλλιος δὲ   τὰς λαμπάδας δᾷδας καλεῖ .
οὐ παλαιὸν δ εὕρημα λύχνος ·
φλογὶ δ οἱ παλαιοὶ τῆς τε δᾳδὸς καὶ τῶν ἄλλων ξύλων ἐχρῶντο .
κοιμίσαι λύχνον  Φρύνιχος φησί   .
νίκανδρος δ ὁ Κολοφώνιος κτλ    . . . . . . . . . .
σω καὶ θρυαλλίδ , ἢν δέῃ .
καὶ Πλάτων ἐν Νυκτὶ μακρᾷ   ·
ἐνταῦθ  ἐπ ἄκρων τῶν κροτάφων ἕξει λύχνον δίμυξον .
μνημονεύει τοῦ διμύξου λύχνου καὶ Μεταγένης ἐν Φιλοθύτῃ   καὶ Φιλωνίδης ἐν Κοθόρνοις   .
κλείταρχος δ ἐν ταῖς Γλώσσαις λοφνίδα φησὶ καλεῖν Ῥοδίους τὴν ἐκ τοῦ φλοιοῦ τῆς ἀμπέλου λαμπάδα .
ὅμηρος δὲ τὰς λαμπάδας δετὰς ὀνομάζει   ·
καιόμεναί τε δεταί , τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ .
ἑλάνη δὲ ἡ λαμπὰς καλεῖται , ὡς Ἀμερίας φησίν .
νίκανδρος δ ὁ Κολοφώνιος   ἑλάνην τὴν τῶν καλάμων δέσμην .
λύχνα δὲ οὐδετέρως εἴρηκεν Ἡρόδοτος ἐν δευτέρᾳ Ἱστοριῶν   .
λυχνοκαυτίαν δὲ ἣν οἱ πολλοὶ λέγουσιν λυχναψίαν Κηφισόδωρος ἐν Ὑί   .
καὶ ὁ Κύνουλκος αἰεί ποτε τῷ Οὐλπιανῷ ἀντικορυσσόμενος ἔφη ·
ἐμοὶ δέ , παῖ δωρόδειπνε , ἀσσαρίου κανδήλας πρίω , ἵνα κ ἀγὼ κατὰ τὸν καλὸν Ἀγάθωνα   ἀναφωνήσω τάδε τὰ τοῦ ἡδίστου Ἀριστοφάνους   ·
ἐκφέρετε πεύκας κατ Ἀγάθωνα φωσφόρους .
καὶ ταῦτ εἰπὼν οὐρὰν ὑπίλας ὑπὸ λεοντόπουν βάσιν   , ὑπεξῆλθεν τοῦ συμποσίου ὑπνηλὸς κάρτα γενόμενος .
τῶν δὲ πολλῶν τὸ ἰὴ παιὼν ἐπιφθεγγομένων ὁ Ποντιανὸς ἔφη ·
τὸ ἰὴ παιών , ἄνδρες φίλοι , μαθεῖν βούλομαι εἴ τε παροιμία ἐστὶν εἴ τε ἐφύμνιον εἴ τε τι ἄλλο .
πρὸς ὃν ὁ Δημόκριτος ἔφη ·
Κλέαρχος ὁ Σολεὺς οὐδενὸς ὢν δεύτερος τῶν τοῦ σοφοῦ Ἀριστοτέλους μαθητῶν ἐν τῷ προτέρῳ περὶ Παροιμιῶν   τὴν Λητώ φησιν ἐκ Χαλκίδος τῆς Εὐβοίας ἀνακομίζουσαν εἰς Δελφοὺς Ἀπόλλωνα καὶ Ἄρτεμιν γενέσθαι περὶ τὸ τοῦ κληθέντος Πύθωνος σπήλαιον .
καὶ φερομένου τοῦ Πύθωνος ἐπ αὐτοὺς ἡ Λητὼ τῶν παίδων τὸν ἕτερον ἐν ταῖς ἀγκάλαις ἔχουσα , ἐπιβᾶσα τῷ λίθῳ τῷ νῦν ἔτι κειμένῳ ὑπὸ τῷ ποδὶ τῆς χαλκῆς εἰργασμένης Λητοῦς , ὃ τῆς τότε πράξεως μίμημα γενόμενον ἀνάκειται παρὰ τὴν πλάτανον ἐν Δελφοῖς , εἶπεν  ἵε παῖ .
τυχεῖν δὲ τόξα μετὰ χεῖρας ἔχοντα τὸν Ἀπόλλωνα .
τοῦτο δ ἐστὶν ὡς ἂν εἴποι τις  ἄφιε παῖ  καὶ  βάλε παῖ .
διόπερ ἀπὸ τούτου λεχθῆναί φασιν τὸ ἵε παῖ καὶ ἵε παιών .
ἔνιοι δὲ παρεγκλίνοντές τε τὴν λέξιν καὶ ψιλοῦντεσ ἐπὶ τοῖς δεινοῖς ἀλεξητήριόν τινα παροιμίαν λέγουσιν  ἰὴ παιών  καὶ οὐχὶ  ἵε παῖ .
πολλοὶ δὲ καὶ ἐπὶ τοῖς τέλος ἔχουσιν ἐπιφθεγγόμενοι οἳ μὲν ἐν παροιμίᾳ φασὶν οὕτως τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον  ἰὴ παιών ,  διὰ δὲ τὸ λίαν ἡμῖν εἶναι σύνηθες λανθάνον ὂν ἐν παροιμίᾳ .
οἳ δὲ τὸ τοιοῦτο λέγοντες οὐχ ὡς παροιμίαν . . .
τὸ δὲ ὑφ Ἡρακλείδου τοῦ Ποντικοῦ λεχθὲν φανερῶς πέπλασται , ἐπὶ σπονδαῖς τοῦτο πρῶτον εἰς τρὶς εἰπεῖν τὸν θεὸν οὕτως  ἵη παιάν ἵη παιών .
ἐκ ταύτης γὰρ τῆς πίστεως τὸ τρίμετρον καλούμενον ἀνατίθησι τῷ θεῷ , φάσκων τοῦ θεοῦ τοῦθ ἑκάτερον εἶναι τῶν μέτρων , ὅτι μακρῶν μὲν τῶν πρώτων δύο συλλαβῶν λεγομένων  ἰὴ παιάν  ἡρῷον γίνεται , βραχέων δὲ ἰαμβεῖον ·
διὰ δὲ τοῦτο δῆλον ὅτι καὶ τὸν χωλίαμβον ἀναθετέον αὐτῷ .
βραχειῶν γὰρ γινομένων εἰ δύο τὰς ἁπασῶν τελευταίας συλλαβὰς εἰς μακρὰν ποιήσει τις , ὁ Ἱππώνακτος ἴαμβος ἔσται .
μετὰ ταῦτ ἤδη μελλόντων καὶ ἡμῶν ἀνίστασθαι ἐπεισῆλθον παῖδες φέροντες ὃ μέν τις θυμιατήριον , ὃ δὲ     τοῦ συμποσίου . . . . . .
δε̣ | λιβ α ν ωτοῦ . . . . . .
ιμ̣πο̣ι̣ | .
δὴ . . .
|      ηιθυτ̣α .
|       τὰ τὸν |      αν .
τήν . . . . . .
ε̣νο̣ρ̣ . . . . .
οι | . . . . . .
ὸ . . . . .
καὶ τόδε ε | . . . .
ε̣ .
τοῦ θ υμι ατηρίου | . . . . . .
κ̣αὶ̣ ἐ .
τοῦ λι βανωτοῦ , | τοῖς θεοῖς πᾶσι καὶ πάσαις | εὐξ̣άμενος , ἐπισπείσας | τοῦ οἴνου καὶ δοὺς κατὰ | τὸ νόμιμον τὸ ἐπιχώριον τὸ | λοιπὸν τοῦ ἀκράτου τῷ | διδόντι ἐκπιεῖν παιδὶ | τὸν εἰς τὴν Ὑγίειαν παι|ᾶνα ᾄσας τὸν ποιηθέν|τα ὑπὸ Ἀρίφρονος τοῦ Σι|κυωνίου τόνδε   ·
ὑγίεια , πρεσβίστα μακάρων , μετὰ σοῦ ναίοιμι τὸ λειπόμενον βιοτᾶς , σὺ δέ μοι πρόφρων σύνοικος εἰ γάρ τις ἢ πλούτου χάρις ἢ τεκέων  εἴης ·
ἢτᾶς ἰσοδαίμονος ἀνθρώποις βασιληίδος ἀρχᾶς ἢ πόθων , οὓς κρυφίοις Ἀφροδίτας ἄρκυσιν θηρεύομεν , ἢ εἴ τις ἄλλα θεόθεν ἀνθρώποισι τέρψις ἢ πόνων ἀμπνοὰ πέφανται , μετὰ σεῖο , μάκαιρ Ὑγίεια , τέθαλε πάντα καὶ λάμπει Χαρίτων ὄαροι ·
σέθεν δὲ χωρὶς οὔτις εὐδαίμων ἔφυ .
καὶ ἀσπα|σάμενος ἡμᾶς φιλοφρό νωσ . . .
ἀπομάττοντας . . .
|    οἴδασιν ο ἱ πα λαιοί .
σώπατρος γὰρ ὁ φλυακογράφος ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ δράματι Φακῆ λέγει οὕτως ·
κρεανομοῦμαι καὶ τὸν ἐκ Τυρρηνίας οἶνον σὺν ὀκτὼ λαμβάνειν ἐπίσταμαι .
ταῦτα , φίλτατε Τιμόκρατες , κατὰ τὸν Πλάτωνα   οὐ Σωκράτους νέου καὶ καλοῦ παίγνια , ἀλλὰ τῶν δειπνοσοφιστῶν σπουδάσματα .
κατὰ γὰρ τὸν Χαλκοῦν Διονύσιον   ·
τί κάλλιον ἀρχομένοισιν ἢ καταπαυομένοις ἢ τὸ ποθεινότατον ;
οὐ προφάσεως ἀπορῶ , δι ἥντινα λέγω ὑπὲρ Νικίου τουτουί ·