Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
ὅτε δὴ οὖν Ἀρβάκης , εἷς τῶν ὑπ αὐτὸν στρατηγῶν Μῆδος γένος , διεπράξατο διά τινος τῶν εὐνούχων Σπαραμείζου θεάσασθαι Σαρδανάπαλλον καὶ μόλις αὐτῷ ἐπετράπη ἐκείνου ἐθελήσαντος , ὡς εἰσελθὼν εἶδεν αὐτὸν ὁ Μῆδος ἐψιμυθιωμένον καὶ κεκοσμημένον γυναικιστὶ καὶ μετὰ τῶν παλλακίδων ξαίνοντα πορφύραν ἀναβάδην τε μετ αὐτῶν καθήμενον , τὰς ὀφρῦς ὑπογεγραμμένον , γυναικείαν δὲ στολὴν ἔχοντα καὶ κατεξυρημένον τὸν πώγωνα καὶ κατακεκισηρισμένον  ἦν δὲ καὶ γάλακτος λευκότερος καὶ ὑπεγέγραπτο τοὺς ὀφθαλμούσ  ἐπεὶ δὲ καὶ προσεῖδεν τὸν Ἀρβάκην τὰ λευκὰ ἐπαναβαλὼν τοῖν ὀφθαλμοῖν , οἱ μὲν πολλοί , ὧν ἐστι καὶ Δοῦρις   , ἱστοροῦσιν ὑπὸ τούτου ἀγανακτήσαντος εἰ τοιοῦτος αὐτῶν βασιλεύει συγκεντηθέντα ἀποθανεῖν .
κτησίας δὲ λέγε   εἰς πόλεμον αὐτὸν καταστῆναι καὶ ἀθροίσαντα πολλὴν στρατιὰν καὶ καταλυθέντα ὑπὸ τοῦ Ἀρβάκου τελευτῆσαι ἑαυτὸν ἐμπρήσαντα ἐν τοῖς βασιλείοις , πυρὰν νήσαντα ὕψος τεσσάρων πλέθρων , ἐφ ἧς ἐπέθηκεν χρυσᾶς κλίνας ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα καὶ ἴσας τραπέζας καὶ ταύτας χρυσᾶς .
ἐποίησε δὲ ἐν τῇ πυρᾷ καὶ οἴκημα ἑκατόμπεδον ἐκ ξύλων κ ἀνταῦθα κλίνας ὑπεστόρεσε καὶ κατεκλίθη ἐνταῦθα αὐτός τε μετὰ καὶ τῆς γυναικὸς καὶ αἱ παλλακίδες ἐν ταῖς ἄλλαις κλίναις .
τοὺς γὰρ τρεῖς υἱοὺς καὶ δύο θυγατέρας ὁρῶν τὰ πράγματα κακούμενα προπεπόμφει εἰς Νίνον πρὸς τὸν ἐκεῖ βασιλέα , δοὺς αὐτοῖς τρισχίλια χρυσίου τάλαντα ·
ἐπεστέγασεν δὲ τὸ οἴκημα δοκοῖς μεγάλαις τε καὶ παχείαις , ἔπειτα ἐν κύκλῳ περιέθηκε πολλὰ ξύλα καὶ παχέα , ὥστε μὴ εἶναι ἔξοδον .
ἐνταῦθα ἐπέθηκεν μὲν χρυσίου μυριάδας χιλίας , ἀργυρίου δὲ μυρίας μυριάδας ταλάντων καὶ ἱμάτια καὶ πορφύρας καὶ στολὰς παντοδαπάς .
ἔπειτα ὑφάψαι ἐκέλευσε τὴν πυράν , καὶ ἐκαίετο πεντεκαίδεκα ἡμέραις .
οἳ δὲ ἐθαύμαζον ὁρῶντες τὸν καπνὸν καὶ ἐδόκουν αὐτὸν θυσίας ἐπιτελεῖν ·
ταῦτα δὲ μόνοι ᾔδεσαν οἱ εὐνοῦχοι .
ὁ μὲν οὖν Σαρδανάπαλλος ἐκτόπως ἡδυπαθήσας ὡς ἐνῆν γενναίως ἐτελεύτησεν .
κλέαρχος δὲ περὶ τοῦ Περσῶν βασιλέως διηγούμενος   ὅτι  τοῖς αὐτῷ πορίσασιν ἡδύ τι βρῶμα ἆθλα ἐτίθει . . .
νοῦν οὐκ ἔχων ·
τοῦτο γάρ ἐστιν ὁ λεγόμενος , οἶμαι , Διὸς ἅμα καὶ βασιλέως ἐγκέφαλος ·
ὅθεν ὁ πάντων εὐδαιμονέστατος Σαρδανάπαλλος , ὁ παρ ὅλον τὸν βίον τιμήσας τὰς ἀπολαύσεις , καὶ τελευτήσας δείκνυσιν ἐν τῷ τοῦ μνήματος τύπῳ τοῖς δακτύλοις οἵου καταγέλωτός ἐστιν ἄξια τὰ τῶν ἀνθρώπων πράγματα , οὐκ ἄξια ὄντα ψόφου δακτύλων , ὃν πεποίηται ποιούμενος δὶς ἐν χορῷ ἡ περὶ τὰ λοιπὰ σπουδή .
φαίνεται οὖν οὐκ ἄπρακτος γενόμενος Σαρδανάπαλλος ·
καὶ γὰρ ἐπιγέγραπται αὐτοῦ τῷ μνήματι ·
Σαρδανάπαλλος Ἀνακυνδαράξεω Ἀγχιάλην ἔδειμε καὶ Ταρσὸν μιῇ ἡμέρῃ , ἀλλὰ νῦν τέθνηκεν .
ἀμύντας δὲ ἐν τρίτῳ Σταθμῶν   ἐν τῇ Νίνῳ φησὶν εἶναι χῶμα ὑψηλόν , ὅπερ κατασπάσαι Κῦρον ἐν τῇ πολιορκίᾳ ἀντιχωννύντα τῇ πόλει .
λέγεσθαι δὲ τὸ χῶμα τοῦτ εἶναι Σαρδαναπάλλου τοῦ βασιλεύσαντος Νίνου , ἐφ οὗ καὶ ἐπιγεγράφθαι ἐν στήλῃ λιθίνῃ Χαλδαικοῖς γράμμασιν ὃ μετενεγκεῖν Χοιρίλον   ἔμμετρον ποιήσαντα .
εἶναι δὲ τοῦτο ·
ἐγὼ δὲ ἐβασίλευσα καὶ ἄχρι ἑώρων τοῦ ἡλίου τὸ φῶς , ἔπιον , ἔφαγον , ἠφροδισίασα , εἰδὼς τόν τε χρόνον ὄντα βραχὺν ὃν ζῶσιν οἱ ἄνθρωποι καὶ τοῦτον πολλὰς ἔχοντα μεταβολὰς καὶ καποπαθείας , καὶ ὧν ἂν καταλίπω ἀγαθῶν ἄλλοι ἕξουσι τὰς ἀπολαύσεις .
διὸ κ ἀγὼ ἡμέραν οὐδεμίαν παρέλιπον τοῦτο ποιῶν .
κλείταρχος δ ἐν τῇ τετάρτῃ τῶν περὶ Ἀλέξανδρον   γήρᾳ τελευτῆσαί φησιν Σαρδανάπαλλον μετὰ τὴν ἀπόπτωσιν τῆς Σύρων ἀρχῆς .
ἀριστόβουλος δ    ἐν Ἀγχιάλῃ , ἣν ἐδείματο , φησί , Σαρδανάπαλλος , Ἀλέξανδρος ἀναβαίνων εἰς Πέρσας κατεστρατοπεδεύσατο .
καὶ ἦν οὐ πόρρω τὸ τοῦ Σαρδαναπάλλου μνημεῖον , ἐφ οὗ ἑστάναι τύπον λίθινον συμβεβληκότα τῆς δεξιᾶς χειρὸς τοὺς δακτύλους , ὡς ἂν ἀποκροτοῦντα .
ἐπιγεγράφθαι δ αὐτῷ Ἀσσυρίοις γράμμασι ·
Σαρδανάπαλλος Ἀνακυνδαράξεω παῖς Ἀγχιάλην καὶ Ταρσὸν ἔδειμεν ἡμέρῃ μιῇ .
ἔσθιε , πῖνε , παῖζε ·
ὡς τ ἄλλα τούτου οὐκ ἄξια ,  τοῦ ἀποκροτήματος ἔοικε λέγειν .
οὐ μόνος δὲ ὁ Σαρδανάπαλλος διετέθρυπτο , ἀλλὰ καὶ ΑΝΔΡΟΚΟΤΤΟΣ ὁ Φρύξ .
καὶ γὰρ οὗτος ἐνεδύσατο ἀνθινὴν ἐσθῆτα καὶ γυναικὸς εὐπρεπέστερον ἐκοσμεῖτο , ὡς Μνασέας φησὶν ἐν τρίτῳ Εὐρώπης   .
κλέαρχος δ ἐν πέμπτῳ Βίων   ΣΑΓΑΡΙΝ φησι τὸν Μαριανδυνὸν ὑπὸ τρυφῆς σιτεῖσθαι μὲν μέχρι γήρως ἐκ τοῦ τῆς τιτθῆς στόματος , ἵνα μὴ μασώμενος πονέσειε , οὐ πώποτε δὲ τὴν χεῖρα κατωτέρω τοῦ ὀμφαλοῦ προενέγκασθαι .
διὸ καὶ Ἀριστοτέλης Ξενοκράτην τὸν Χαλκηδόνιον σκώπτων ὅτι οὐρῶν οὐ προσῆγε τὴν χεῖρα τῷ αἰδοίῳ ἔλεγεν   ·
χεῖρες μὲν ἁγναί , φρὴν δ ἔχει μίασμά τι .
κτησίας δὲ ἱστορεῖ   ΑΝΝΑΡΟΝ τὸν βασιλέως ὕπαρχον καὶ τῆς Βαβυλωνίας δυναστεύσαντα στολῇ χρῆσθαι γυναικείᾳ καὶ κόσμῳ , καὶ ὅτι βασιλέως δούλῳ ὄντι αὐτῷ εἰς τὸ δεῖπνον εἰσῄεσαν πεντήκοντα καὶ ἑκατὸν γυναῖκες .
ἔψαλλον δὲ αὗται καὶ ᾖδον ἐκείνου δειπνοῦντος ·
φοῖνιξ δ ὁ Κολοφώνιος ποιητὴς περὶ ΝΙΝΟΥ λέγων ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ἰάμβων φησίν   ·
ἀνὴρ Νίνος τις ἐγένετ , ὡς ἐγὼ κούω , Ἀσσύριος ·
ὅστις εἶχε χρυσίου πόντον , τάλαντα πολλῷ πλέονα Κασπίης ψάμμου ·
ὃς οὐκ ἴδ ἀστέρ  οὐδιζωνεδιζητο , οὐ παρ μάγοισι πῦρ ἱερὸν ἀνέστησεν , ὥσπερ νόμος , ῥάβδοισι τοῦ θεοῦ ψαύων ·
οὐ μυθηητης , οὐ δικασπόλος κεῖνος , οὐ λεωλογεῖν ἐμάνθαν , οὐκ ἀμιθρῆσαι , ἀλλ  ἦν ἄριστος ἐσθίειν τε καὶ πίνειν κ ἠρᾶν , τὰ δ ἄλλα πάντα κατὰ πετρῶν ὤθει .
ὡς δ ἀπέθαν  ὡνήρ , πᾶσι κατέλιπε ῥῆσιν , ὅκου Νίνος νῦν ἐστι καὶ τὸ σῆμ ᾄδει ·
ἄκουσον , εἴ τ Ἀσσύριος εἴ τε καὶ Μῆδος εἶς ἢ Κόραξος ἢ ἀπὸ τῶν ἄνω λιμνῶν Ἰνδὸς κομήτης ·
οὐ γὰρ ἅλια κηρύσσω ·
ἐγὼ Νίνος πάλαι ποτ ἐγενόμην πνεῦμα , νῦν δ οὐκ ἔτ οὐδέν , ἀλλὰ γῆ πεποίημαι .
ἔχω δ ὁκόσον ἔπαισα χ ὠκόσ  ἤεισα . . . . . . . . . . . .
χ ὠκόσ  ἠράσθην .
τὰ δ ὄλβι  ἡμέων δήιοι συνελθόντες φέρουσιν , ὥσπερ ὠμὸν ἔριφον αἱ Βάκχαι .
ἐγὼ δ ἐς Ἅιδην οὔ τε χρυσὸν οὔ θ ἵππον οὔτ  ἀργυρῆν ἅμαξαν ᾠχόμην ἕλκων ·
σποδὸς δὲ πολλὴ χὠ μιτρηφόρος κεῖμαι .
θεόπομπος δ ἐν πεντεκαιδεκάτῃ Φιλιππικῶν Ἱστοριῶν   ΣΤΡΑΤΩΝΑ φησι τὸν Σιδώνιον βασιλέα ὑπερβάλλειν ἡδυπαθείᾳ καὶ τρυφῇ πάντας ἀνθρώπους .
οἷα γὰρ τοὺς Φαίακας Ὅμηρος   ποιεῖν μεμυθολόγηκεν ἑορτάζοντας καὶ πίνοντας καὶ κιθαρῳδῶν καὶ ῥαψῳδῶν ἀκροωμένους , τοιαῦτα καὶ ὁ Στράτων διετέλει ποιῶν πολὺν χρόνον .
καὶ τοσούτῳ μᾶλλον ἐκείνων παρεκεκινήκει πρὸς τὰς ἡδονάς , ὅσον οἱ μὲν Φαίακες , ὥς φησιν Ὅμηρος , μετὰ τῶν οἰκείων γυναικῶν καὶ θυγατέρων ἐποιοῦντο τοὺς πότους , ὁ δὲ Στράτων μετ αὐλητρίδων καὶ ψαλτριῶν καὶ κιθαριστριῶν κατεσκευάζετο τὰς συνουσίας ·
καὶ μετεπέμπετο πολλὰς μὲν ἑταίρας ἐκ Πελοποννήσου , πολλὰς δὲ μουσουργοὺς | ἐξ Ἰωνίας , ἑτέρας δὲ παιδίσκας ἐξ ἁπάσης τῆς Ἑλλάδος , τὰς μὲν ᾠδικάς , τὰς δὲ ὀρχηστρικάς , ὧν εἴθιστο μετὰ τῶν φίλων ἀγῶνας τιθέναι καὶ μεθ ὧν συνουσιάζων διέτριβεν , χαίρων μὲν καὶ αὐτὸσ τῷ βίῳ τῷ τοιούτῳ , δοῦλος ὢν φύσει τῶν ἡδονῶν , ἔτι δὲ μᾶλλον πρὸς τὸν Νικοκλέα φιλοτιμούμενος .
ἐτύγχανον γὰρ ὑπερφιλοτίμως ἔχοντες πρὸς ἀλλήλους καὶ σπουδάζων ἑκάτερος αὐτὸς ἥδιον καὶ ῥᾳθυμότερον ποιεῖσθαι τὸν βίον ·
οἵ γε προῆλθον εἰς τοσαύτην ἅμιλλαν , ὡς ἡμεῖς ἀκούομεν , ὥστε πυνθανόμενοι παρὰ τῶν ἀφικνουμένων τάς τε παρασκευὰς τῶν οἰκιῶν καὶ τὰς πολυτελείας τῶν θυσιῶν τὰς παρ ἑκατέρῳ γινομένας ἐφιλονίκουν ὑπερβάλλεσθαι τοῖς τοιούτοις ἀλλήλους .
ἐσπούδαζον δὲ δοκεῖν εὐδαίμονες εἶναι καὶ μακαριστοί .
οὐ μὴν περί γε τὴν τοῦ βίου τελευτὴν διηυτύχησαν , ἀλλ ἀμφότεροι βιαίῳ θανάτῳ διεφθάρησαν .
ἀναξιμένης δ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Βασιλέων Μεταλλαγαὶ   περὶ τοῦ Στράτωνος τὰ αὐτὰ ἱστορήσας διημιλλῆσθαί φησιν αὐτὸν Νικοκλεῖ τῷ τῆς ἐν Κύπρῳ Σαλαμῖνος βασιλεύσαντι ἐσπουδακότι περὶ τρυφὴν καὶ ἀσέλγειαν , ἀποθανεῖν τ ἀμφοτέρους βιαίως .
ἐν δὲ τῇ αʹ τῶν Φιλιππικῶν Θεόπομπος περὶ Φιλίππου λέγων φησίν   ·
καὶ τριταῖος εἰς Ὀνόκαρσιν ἀφικνεῖται , χωρίον τι τῆς Θρᾴκης ἄλσος ἔχον πολὺ κατεσκευασμένον καλῶς καὶ πρὸς τὸ ἐνδιαιτηθῆναι κεχαρισμένον ἄλλως τε καὶ τὴν θερινὴν ὥραν .
ἦν γὰρ καὶ τῶν ὑπὸ ΚΟΤΥΟΣ προκριθέντων , ὃς ἁπάντων τῶν βασιλέων τῶν ἐν τῇ Θρᾴκῃ γεγενημένων μάλιστα πρὸς ἡδυπαθείας καὶ τρυφὰς ὥρμησε , καὶ περιιὼν τὴν χώραν ὅπου κατίδοι τόπους δένδρεσι συσκίους καὶ καταρρύτους ὕδασι , τούτους κατεσκεύασεν ἑστιατόρια ·
καὶ φοιτῶν εἰς ἑκάστους ὁπότε τύχοι θυσίας τε τοῖς θεοῖς ἐποιεῖτο καὶ συνῆν μετὰ τῶν ὑπάρχων , εὐδαίμων καὶ μακαριστὸς ὢν ἕως εἰς τὴν Ἀθηνᾶν βλασφημεῖν καὶ πλημμελεῖν ἐπεχείρησεν .
διηγεῖταί τε ἑξῆς ὁ συγγραφεὺς ὅτι δεῖπνον κατεσκεύασεν ὁ Κότυς ὡς γαμουμένης αὐτῷ τῆς Ἀθηνᾶς καὶ θάλαμον κατασκευάσας ἀνέμενεν μεθύων τὴν θεόν .
ἤδη δ ἔκφρων γενόμενος ἔπεμπέ τινα τῶν δορυφόρων ὀψόμενον εἰ παραγέγονεν ἡ θεὸς εἰς τὸν θάλαμον .
ἀφικομένου δ ἐκείνου καὶ εἰπόντος μηδένα εἶναι ἐν τῷ θαλάμῳ , τοξεύσας τοῦτον ἀπέκτεινεν καὶ ἄλλον δεύτερον ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς , ἕως ὁ τρίτος συνεὶς παραγενομένην ἔφη πάλαι τὴν θεὸν αὐτὸν ἀναμένειν .
ὁ δὲ βασιλεὺς οὗτός ποτε καὶ ζηλοτυπήσας τὴν αὑτοῦ γυναῖκα ταῖς αὑτοῦ χερσὶν ἀνέτεμε τὴν ἄνθρωπον ἀπὸ τῶν αἰδοίων ἀρξάμενος .
ἐν δὲ τῇ τρισκαιδεκάτῃ τῶν Φιλιππικῶν περὶ ΧΑΒΡΙΟΥ τοῦ Ἀθηναίων στρατηγοῦ ἱστορῶν φησιν   ·
οὐ δυνάμενος δὲ ζῆν ἐν τῇ πόλει τὰ μὲν διὰ τὴν ἀσέλγειαν καὶ διὰ τὴν πολυτέλειαν τὴν αὑτοῦ τὴν περὶ τὸν βίον , τὰ δὲ διὰ τοὺς Ἀθηναίους ἅπασι γάρ εἰσι χαλεποί ·
διὸ καὶ εἵλοντο αὐτῶν οἱ ἔνδοξοι ἔξω τῆς πόλεως καταβιοῦν , Ἰφικράτης μὲν ἐν Θρᾴκῃ , Κόνων δ ἐν Κύπρῳ , Τιμόθεος δ ἐν Λέσβῳ , Χάρης δ ἐν Σιγείῳ , καὶ αὐτὸς ὁ Χαβρίας ἐν Αἰγύπτῳ .
καὶ περὶ τοῦ Χάρητος ἐν τῇ πέμπτῃ καὶ τεσσαρακοστῇ φησιν   ·
Χάρητός τε νωθροῦ τε ὄντος καὶ βραδέος , καίτοι γε καὶ πρὸς τρυφὴν ἤδη ζῶντος ·
ὅς γε περιήγετο στρατευόμενος αὐλητρίδας καὶ ψαλτρίας καὶ πεζὰς ἑταίρας , καὶ τῶν χρημάτων τῶν εἰσφερομένων εἰς τὸν πόλεμον τὰ μὲν εἰς ταύτην τὴν ὕβριν ἀνήλισκε , τὰ δ αὐτοῦ κατέλειπεν Ἀθήνησιν τοῖς τε λέγουσιν καὶ τὰ ψηφίσματα γράφουσιν καὶ τῶν ἰδιωτῶν τοῖς δικαζομένοις ·
ἐφ οἷς ὁ δῆμος ὁ τῶν Ἀθηναίων οὐδεπώποτε ἠγανάκτησεν , ἀλλὰ διὰ ταῦτα καὶ μᾶλλον αὐτὸν ἠγάπα τῶν πολιτῶν , καὶ δικαίως ·
καὶ γὰρ αὐτοὶ τοῦτον τὸν τρόπον ἔζων , ὥστε τοὺς μὲν νέους ἐν τοῖς αὐλητριδίοις καὶ παρὰ ταῖς ἑταίραις διατρίβειν , τοὺς δὲ μικρὸν ἐκείνων πρεσβυτέρους ἐν πότοις καὶ κύβοις καὶ ταῖς τοιαύταις ἀσωτίαις , τὸν δὲ δῆμον ἅπαντα πλείω καταναλίσκειν εἰς τὰς κοινὰς ἑστιάσεις καὶ κρεανομίας ἤπερ εἰς τὴν τῆς πόλεως διοίκησιν .
ἐν δὲ τῷ ἐπιγραφομένῳ τοῦ Θεοπόμπου συγγράμματι περὶ τῶν ἐκ Δελφῶν συληθέντων Χρημάτων    Χάρητι , φησί , τῷ Ἀθηναίῳ διὰ Λυσάνδρου τάλαντα ἑξήκοντα .
ἀφ ὧν ἐδείπνισεν Ἀθηναίους ἐν τῇ ἀγορᾷ θύσας τὰ ἐπινίκια τῆς γενομένης μάχης πρὸς τοὺς Φιλίππου ξένους .
ὧν ἡγεῖτο μὲν Ἀδαῖος ὁ Ἀλεκτρυὼν ἐπικαλούμενος ·
περὶ οὗ καὶ Ἡρακλείδης ὁ τῶν κωμῳδιῶν ποιητὴς μέμνηται οὕτως   ·
ἀλεκτρυόνα τὸν τοῦ Φιλίππου παραλαβὼν ἀωρὶ κοκκύζοντα καὶ πλανώμενον κατέκοψεν ·
οὐ γὰρ εἶχεν οὐδέπω λόφον .
ἕνα κατακόψας μάλα συχνοὺς ἐδείπνισεν Χάρης Ἀθηναίων τόθ ·
ὡς γενναῖος ἦν .
τὰ αὐτὰ ἱστορεῖ καὶ Δοῦρις   .
ἰδομενεὺς δέ φησι   καὶ τοὺς ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΙΔΑΣ Ἱππίαν καὶ Ἵππαρχον εὑρεῖν θαλίας καὶ κώμους ·
διὸ καὶ ἵππων καὶ ἑτέρων πολλῶν ἐπιπολάσαι τὸ πλῆθος παρ αὐτοῖς ·
ὅθεν βαρεῖαν αὐτῶν γενέσθαι τὴν ἀρχήν .
καίτοι ὁ πατὴρ αὐτῶν Πεισίστρατος μετρίως ἐχρῆτο ταῖς ἡδοναῖς ·
ὅς γε οὐ δ ἐν τοῖς χωρίοις οὐ δ ἐν τοῖς κήποις φύλακας καθίστα , ὡς Θεόπομπος ἱστορεῖ ἐν τῇ πρώτῃ καὶ εἰκοστῇ   , ἀλλ εἴα τὸν βουλόμενον εἰσιόντα ἀπολαύειν καὶ λαμβάνειν ὧν δεηθείη ·
ὅπερ ὕστερον ἐποίησε καὶ ΚΙΜΩΝ μιμησάμενος ἐκεῖνον .
περὶ οὗ καὶ αὐτοῦ ἱστορῶν ἐν τῇ δεκάτῃ τῶν Φιλιππικῶν ὁ Θεόπομπός φησι   ·
Κίμων ὁ Ἀθηναῖος ἐν τοῖς ἀγροῖς καὶ τοῖς κήποις οὐδένα τοῦ καρποῦ καθίστα φύλακα , ὅπως οἱ βουλόμενοι τῶν πολιτῶν εἰσιόντες ὀπωρίζωνται καὶ λαμβάνωσιν εἴ τινος δέοιντο τῶν ἐν τοῖς χωρίοις .
ἔπειτα τὴν οἰκίαν παρεῖχε κοινὴν ἅπασι ·
καὶ δεῖπνον αἰεὶ εὐτελὲς παρασκευάζεσθαι πολλοῖς ἀνθρώποις καὶ τοὺς ἀπόρους προσιόντας τῶν Ἀθηναίων εἰσιόντας δειπνεῖν .
ἐθεράπευεν δὲ καὶ τοὺς καθ ἑκάστην ἡμέραν αὐτοῦ τι δεομένους , καὶ λέγουσιν ὡς περιήγετο μὲν ἀεὶ νεανίσκους δύ ἢ τρεῖς ἔχοντας κέρματα τούτοις τε διδόναι προσέταττεν , ὁπότε τις προσέλθοι αὐτοῦ δεόμενος .
καί φασι μὲν αὐτὸν καὶ εἰς ταφὴν εἰσφέρειν .
ποιεῖν δὲ καὶ τοῦτο πολλάκις , ὁπότε τῶν πολιτῶν τινα ἴδοι κακῶς ἠμφιεσμένον , κελεύειν αὐτῷ μεταμφιέννυσθαι τῶν νεανίσκων τινὰ τῶν συνακολουθούντων αὐτῷ .
ἐκ δὴ τούτων ἁπάντων ηὐδοκίμει καὶ πρῶτος ἦν τῶν πολιτῶν .
ὁ δὲ Πεισίστρατος καὶ ἐν πολλοῖς βαρὺς ἐγένετο , ὅτου καὶ τὸ Ἀθήνησι τοῦ Διονύσου πρόσωπον ἐκείνου τινές φασιν εἰκόνα .
πΕΡΙκλΕΑ δὲ τὸν Ὀλύμπιόν φησιν Ἡρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ἡδονῆς ὡς ἀπήλλαξεν ἐκ τῆς οἰκίας τὴν γυναῖκα καὶ τὸν μεθ ἡδονῆς βίον προείλετο ᾤκει τε μετ Ἀσπασίας τῆς ἐκ Μεγάρων ἑταίρας καὶ τὸ πολὺ μέρος τῆς οὐσίας εἰς ταύτην κατανάλωσε .
θΕμΙστΟκλΗσ δὲ οὔπω Ἀθηναίων μεθυσκομένων οὐ δ ἑταίραις χρωμένων ἐκφανῶς τέθριππον ζεύξας ἑταιρίδων διὰ τοῦ Κεραμεικοῦ πληθύοντος ἑωθινὸς ἤλασεν .
ἀμφιβόλως δ αὐτὸ εἴρηκεν ὁ Ἰδομενεύς , εἴ τε ἑταίρας τέτταρας συνυπέζευξεν ὡς ἵππους εἴ τ ἀνεβίβασεν αὐτὰς ἐπὶ τὸ τέθριππον .
πόσσις δ ἐν τρίτῳ Μαγνητικῶν   τὸν Θεμιστοκλέα φησὶν ἐν Μαγνησίᾳ τὴν στεφανηφόρον ἀρχὴν ἀναλαβόντα θῦσαι Ἀθηνᾷ καὶ τὴν ἑορτὴν Παναθήναια ὀνομάσαι καὶ Διονύσῳ Χοοπότῃ θυσιάσαντα καὶ τὴν Χοῶν ἑορτὴν αὐτόθι καταδεῖξαι .
κλέαρχος δὲ ἐν πρώτῳ περὶ Φιλίας   τὸν Θεμιστοκλέα φησὶ τρίκλινον οἰκοδομησάμενον περικαλλέστατον ἀγαπᾶν ἂν ἔφησεν , εἰ τοῦτον φίλων πληρώσειεν .
χαμαιλέων δ ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ἀνακρέοντος   προθεὶς τὸ ξανθῇ δ Εὐρυπύλῃ μέλει ὁ περιφόρητος Ἀρτέμων , τὴν προσηγορίαν ταύτην λαβεῖν τὸν ΑΡΤΕΜΩΝΑ διὰ τὸ τρυφερῶς βιοῦντα περιφέρεσθαι ἐπὶ κλίνης .
καὶ γὰρ Ἀνακρέων αὐτὸν ἐκ πενίας εἰς τρυφὴν ὁρμῆσαί φησιν ἐν τούτοις   ·
πρὶν μὲν ἔχων βερβέριον καλύμματ  ἐσφηκωμένα καὶ ξυλίνους ἀστραγάλους ἐν ὠσὶ καὶ ψιλὸν περὶ πλευρῇσι . . . . .
βοός , νεόπλυτον εἴλυμα κακῆς ἀσπίδος , ἀρτοπώλισιν κ ἀθελοπόρνοισιν ὁμιλέων ὁ πονηρὸς Ἀρτέμων , κίβδηλον εὑρίσκων βίον , πολλὰ μὲν ἐν δουρὶ τιθεὶς αὐχένα , πολλὰ δ ἐν τροχῷ , πολλὰ δὲ νῶτα σκυτίνῃ μάστιγι θωμιχθείς , κόμην πώγωνά τ ἐκτετιλμένος ·
νῦν δ ἐπιβαίνει σατινέων , χρύσεα φορέων καθέρματα , πάις Κύκης , καὶ σκιαδίσκην ἐλεφαντίνην φορεῖ γυναιξὶν αὕτως . . .
περὶ δὲ τοῦ καλοῦ ΑΛΚΙΒΙΑΔΟΥ Σάτυρος ἱστορῶν    λέγεται , φησίν , ὅτι ἐν Ἰωνίᾳ μὲν ὢν Ἰώνων ἐφαίνετο τρυφερώτερος , ἐν Θήβαις δὲ σωμασκῶν καὶ γυμναζόμενος τῶν Θηβαίων αὐτῶν μᾶλλον Βοιώτιος , ἐν Θετταλίᾳ δὲ ἱπποτροφῶν καὶ ἡνιοχῶν τῶν Ἀλευαδῶν ἱππικώτερος , ἐν Σπάρτῃ δὲ καρτερίαν καὶ ἀφέλειαν ἐπιτηδεύων ἐνίκα τοὺς Λάκωνας , ὑπερῆρεν δὲ καὶ τὴν τῶν Θρᾳκῶν ἀκρατοποσίαν .
τὴν δὲ αὑτοῦ γυναῖκα πειρῶν ὡς ἕτερος ἔπεμψεν αὐτῇ χιλίους Δαρεικούς .
κάλλιστος δὲ ὢν τὴν μορφὴν κόμην τε ἔτρεφεν ἐπὶ πολὺ τῆς ἡλικίας καὶ ὑποδήματα παρηλλαγμένα ἐφόρει , ἃ ἀπ αὐτοῦ Ἀλκιβιάδες καλεῖται .
ὅτε δὲ χορηγοίη πομπεύων ἐν πορφυρίδι εἰσιὼν εἰς τὸ θέατρον , ἐθαυμάζετο οὐ μόνον ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν ἀλλὰ καὶ ὑπὸ τῶν γυναικῶν .
διὸ καὶ Ἀντισθένης ὁ Σωκρατικὸς ὡς δὴ αὐτὸς αὐτόπτης γεγονὼς τοῦ Ἀλκιβιάδου ἰσχυρὸν αὐτὸν καὶ ἀνδρώδη καὶ ἀπαίδευτον καὶ τολμηρὸν καὶ ὡραῖον ἐφ ἡλικίας πάσησ γενέσθαι φησίν .
εἰς δὲ τὰς ἀποδημίας ὁπότε στέλλοιτο , τέσσαρσι τῶν συμμαχίδων πόλεων ὥσπερ θεραπαίναις ἐχρῆτο .
σκηνὴν μὲν γὰρ αὐτῷ Περσικὴν ἔπησσον Ἐφέσιοι , τροφὴν δὲ τοῖς ἵπποις αὐτοῦ Χῖοι παρεῖχον , ἱερεῖα δὲ παρίστασαν εἰς τὰς θυσίας καὶ κρεανομίας Κυζικηνοί , Λέσβιοι δὲ οἶνον παρεῖχον καὶ τὰ ἄλλα τὰ πρὸς τὴν καθ ἡμέραν δίαιταν .
ἀφικόμενος δ Ἀθήνησιν ἐξ Ὀλυμπίας δύο πίνακας ἀνέθηκεν , Ἀγλαοφῶντος γραφήν ·
ὧν ὃ μὲν εἶχεν Ὀλυμπιάδα καὶ Πυθιάδα στεφανούσας αὐτόν , ἐν δὲ θατέρῳ Νεμέα ἦν καθημένη καὶ ἐπὶ τῶν γονάτων αὐτῆς Ἀλκιβιάδης , καλλίων φαινόμενος τῶν γυναικείων προσώπων .
καὶ στρατηγῶν δὲ ἔτι καλὸς εἶναι ἤθελεν ·
ἀσπίδα γοῦν εἶχεν ἐκ χρυσοῦ καὶ ἐλέφαντος πεποιημένην , ἐφ ἧς ἦν ἐπίσημον Ἔρως κεραυνὸν ἠγκυλημένος .
ἐπικωμάσας δέ ποτε ὡς Ἄνυτον ἐραστὴν ὄντα καὶ πλούσιον , συνεπικωμάζοντος αὐτῷ τῶν ἑταίρων ἑνὸς Θρασύλλου  τῶν πενήτων δ οὗτος ἦν  , προπιὼν τῷ Θρασύλλῳ τὰ ἡμίση τῶν ποτηρίων τῶν ἐπὶ τῷ κυλικείῳ προκειμένων ἐκέλευσε τοὺς ἀκολούθους ἀποφέρειν πρὸς τὸν Θράσυλλον ·
εἶθ οὕτω φιλοφρονησάμενος τὸν Ἄνυτον ἀπηλλάσσετο .
ὁ δὲ Ἄνυτος πάνυ ἐλευθερίως καὶ ἐρωτικῶς , λεγόντων τινῶν ὡς ἀγνώμονα εἴη πεποιηκὼς Ἀλκιβιάδης ,  οὐ μὰ Δί , ἔφη , ἀλλ εὐγνώμονα ·
ἔχων ἐξουσίαν ἅπαντα λαβεῖν τὰ ἡμίση κατέλιπεν .
λυσίας δὲ ὁ ῥήτωρ περὶ τῆς τρυφῆς αὐτοῦ λέγων φησίν   ·
ἐκπλεύσαντες γὰρ κοινῇ Ἀξίοχος καὶ Ἀλκιβιάδης εἰς Ἑλλήσποντον ἔγημαν ἐν Ἀβύδῳ δύο ὄντε Μεδοντίδα τὴν Ἀβυδηνὴν καὶ ξυνῳκείτην .
ἔπειτα αὐτοῖν γίνεται θυγάτηρ , ἣν οὐκ ἔφαντο δύνασθαι γνῶναι ὁποτέρου εἴη .
ἐπεὶ δὲ ἦν ἀνδρὸς ὡραία , ξυνεκοιμῶντο καὶ ταύτῃ , καὶ εἰ μὲν χρῷτο καὶ ἔχοι Ἀλκιβιάδης , Ἀξιόχου ἔφασκεν εἶναι θυγατέρα ·
εἰ δὲ Ἀξίοχος , Ἀλκιβιάδου .
κεκωμῴδηται δὲ καὶ ὑπὸ Εὐπόλιδος ὡς ἀκόλαστος πρὸς γυναῖκας ἐν Κόλαξιν οὕτως   ·
ἀλκιβιάδης ἐκ τῶν γυναικῶν ἐξίτω . Β. τί ληρεῖς οὐκ οἴκαδ ἐλθὼν τὴν σεαυτοῦ γυμνάσεις δάμαρτα ;
καὶ Φερεκράτης δέ φησιν   ·
οὐκ ὢν ἀνὴρ γὰρ Ἀλκιβιάδης , ὡς δοκεῖ , ἀνὴρ ἁπασῶν τῶν γυναικῶν ἐστι νῦν .
ἐν Σπάρτῃ δὲ ὢν ἔφθειρε τὴν Ἄγιδος τοῦ βασιλέως γυναῖκα Τίμαιαν .
ἐπιπληττόντων δ αὐτῷ τινων οὐκ ἀκρασίας ἕνεκεν συνελθεῖν ἔφη , ἀλλ ἵνα ὁ γενόμενος ἐξ αὐτοῦ βασιλεύσῃ τε τῆς Σπάρτης καὶ μηκέτι λέγωνται οἱ βασιλεῖς ἀφ Ἡρακλέους ἀλλ ἀπ  Ἀλκιβιάδου .
στρατηγῶν δὲ συμπεριήγετο αὑτῷ τήν τε Λαίδος τῆς Κορινθίας μητέρα Τιμάνδραν καὶ Θεοδότην τὴν Ἀττικὴν ἑταίραν .
μετὰ δὲ τὴν φυγὴν κυρίους Ἀθηναίους ποιήσας τοῦ Ἑλλησπόντου καὶ πλείους τῶν πεντακισχιλίων Πελοποννησίους λαβὼν ἀνέπεμψεν εἰς τὰς Ἀθήνας .
κατιών τε μετὰ ταῦτα εἰς τὴν πατρίδα ἐστεφάνωσε τὰς Ἀττικὰς τριήρεις θαλλῷ καὶ μίτραις καὶ ταινίαις , καὶ ἀναψάμενος τὰς αἰχμαλώτους ναῦς ἠκρωτηριασμένας εἰς διακοσίας ἱππαγωγούς τε ἄγων σκύλων καὶ ὅπλων Λακωνικῶν καὶ Πελοποννησιακῶν μεστὰς εἰσέπλει .
ἡ δὲ τριήρης ἐφ ἧς αὐτὸς κατέπλει μέχρι μὲν τῶν κλείθρων τοῦ Πειραιέως προέτρεχεν ἁλουργοῖς ἱστίοις ·
ὡς δ ἐντὸς ἦν καὶ τὰς κώπας ἔλαβον οἱ ἐρέται , Χρυσόγονος μὲν ηὔλει τὸ τριηρικὸν ἐνδεδυκὼς τὴν Πυθικὴν στολήν , Καλλιππίδης δ ὁ τραγῳδὸς ἐκέλευε τὴν ἀπὸ τῆς σκηνῆς στολὴν ἠμφιεσμένος .
διὸ καὶ χαριέντως εἶπέν τις ·
οὔτ  ἂν δύο Λυσάνδρους ὑπήνεγκεν ἡ Σπάρτη οὔ τ ἂν δύ Ἀλκιβιάδας Ἀθῆναι .
ἐμιμεῖτο δὲ Ἀλκιβιάδης τὸν Παυσανίου μηδισμὸν καὶ καθομιλῶν Φαρνάβαζον τὴν Περσικὴν ἐνεδύετο στολὴν καὶ τὴν Περσικὴν ἔμαθε φωνήν , καθάπερ καὶ Θεμιστοκλῆς .
δοῦρις δ ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν    Παυσανίας μέν , φησίν , ὁ τῶν Σπαρτιατῶν βασιλεὺς καταθέμενος τὸν πάτριον τρίβωνα τὴν Περσικὴν ἐνεδύετο στολήν .
ὁ δὲ Σικελίας τύραννος Διονύσιος ξυστίδα καὶ χρυσοῦν στέφανον ἐπὶ περόνῃ μετελάμβανε τραγικόν .
ἀλέξανδρος δ ὡς τῆς Ἀσίας ἐκυρίευσεν Περσικαῖς ἐχρῆτο στολαῖς .
δΗμΗτΡΙΟσ δὲ πάντας ὑπερέβαλεν ·
τὴν μὲν γὰρ ὑπόδεσιν ἣν εἶχεν κατεσκεύαζεν ἐκ πολλοῦ δαπανήματος ·
ἦν γὰρ κατὰ μὲν τὸ σχῆμα τῆς ἐργασίας σχεδὸν ἐμβάτης πίλημα λαμβάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας ·
τούτῳ δὲ χρυσοῦ πολλὴν ἐνύφαινον ποικιλίαν ὀπίσω καὶ ἔμπροσθεν ἐνιέντες οἱ τεχνῖται .
αἱ δὲ χλαμύδες αὐτοῦ ἦσαν ὄρφνινον ἔχουσαι τὸ φέγγος τῆς χρόας , τὸ δὲ πᾶν ὁ πόλος ἐνύφαντο χρυσοῦς ἀστέρας ἔχων καὶ τὰ δώδεκα ζῴδια .
μίτρα δὲ χρυσόπαστος ἦν , ἣκαυσίαν ἁλουργῆ οὖσαν ἔσφιγγεν , ἐπὶ τὸ νῶτον φέρουσα τὰ τελευταῖα καταβλήματα τῶν ὑφασμάτων .
γινομένων δὲ τῶν Δημητρίων Ἀθήνησιν ἐγράφετο ἐπὶ τοῦ προσκηνίου ἐπὶ τῆς Οἰκουμένης ὀχούμενος .
νύμφις δ ὁ Ἡρακλεώτης ἐν ἕκτῳ τῶν περὶ τῆς πατρίδος    ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ , φησίν , ὁ περὶ Πλαταιὰς νικήσας Μαρδόνιον , τὰ τῆς Σπάρτης ἐξελθὼν νόμιμα καὶ εἰς ὑπερηφανίαν ἐπιδοὺς περὶ Βυζάντιον διατρίβων τὸν χαλκοῦν κρατῆρα τὸν ἀνακείμενον τοῖς θεοῖς τοῖς ἐπὶ τοῦ στόματος ἱδρυμένοις , ὃν ἔτι καὶ νῦν εἶναι συμβαίνει , ἐτόλμησεν ἐπιγράψαι ὡς αὐτὸς ἀναθείη , ὑποθεὶς τόδε τὸ ἐπίγραμμα , διὰ τὴν τρυφὴν καὶ ὑπερηφανίαν ἐπιλαθόμενος αὑτοῦ ·
μνᾶμ  ἀρετᾶς ἀνέθηκε Ποσειδάωνι ἄνακτι Παυσανίας , ἄρχων Ἑλλάδος εὐρυχόρου , πόντου ἐπ Εὐξείνου , Λακεδαιμόνιος γένος , υἱὸς Κλεομβρότου , ἀρχαίας Ἡρακλέος γενεᾶς .
ἐτρύφησεν δὲ καὶ ΦΑΡΑΞ ὁ Λακεδαιμόνιος , ὡς Θεόπομπος ἐν τῇ τεσσαρακοστῇ ἱστορεῖ   ·
καὶ ταῖς ἡδοναῖς οὕτως ἀσελγῶς ἐχρήσατο καὶ χύδην ὥστε πολὺ μᾶλλον διὰ τὴν αἰτίαν ταύτην αὐτὸν ὑπολαμβάνεσθαι Σικελιώτην ἢ διὰ τὴν πατρίδα Σπαρτιάτην .
ἐν δὲ τῇ νβʹ φησὶν   ὡς ΑΡΧΙΔΑΜΟΣ ὁ Λάκων ἀποστὰς τῆς πατρίου διαίτης συνηθίσθη ξενικῶς καὶ μαλακῶς ·
διόπερ οὐκ ἠδύνατο τὸν οἴκοι βίον ὑπομένειν , ἀλλ ἐσπούδαζεν αἰεὶ δι ἀκρασίαν ἔξω διατρίβειν .
καὶ Ταραντίνων πρεσβευσαμένων περὶ συμμαχίας ἔσπευσε συνεξελθεῖν αὐτοῖς βοηθός ·
κ ἀκεῖ γενόμενος καὶ ἐν τῷ πολέμῳ ἀποθανὼν οὐ δὲ ταφῆς κατηξιώθη , καίτοι Ταραντίνων πολλὰ χρήματα ὑποσχομένων τοῖς πολεμίοις ὑπὲρ τοῦ ἀνελέσθαι αὐτοῦ τὸ σῶμα .
φύλαρχος δὲ ἐν τῇ ιʹ τῶν Ἱστοριῶν   Θρᾳκῶν φησι τῶν καλουμένων Κροβύζων βασιλέα γενέσθαι ΙΣΑΝΘΗΝ , τρυφῇ πάντας τοὺς καθ ἑαυτὸν ὑπερβαλλόμενον .
ἦν δὲ καὶ πλούσιος καὶ καλός .
ἐν δὲ τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῇ ὁ αὐτὸς   ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΝ φησι τὸν δεύτερον Αἰγύπτου βασιλεύσαντα , πάντων σεμνότατον γενόμενον τῶν δυναστῶν καὶ παιδείας εἴ τινα καὶ ἄλλον καὶ αὐτὸν ἐπιμεληθέντα οὕτως ἐξαπατηθῆναι τὴν διάνοιαν καὶ διαφθαρῆναι ὑπὸ τῆς ἀκαίρου τρυφῆς ὥστε τὸν πάντα χρόνον ὑπολαβεῖν βιώσεσθαι καὶ λέγειν ὅτι μόνος εὕροι τὴν ἀθανασίαν .
κατατεινόμενον οὖν ὑπὸ ποδάγρας πλείους ἡμέρας , ὥς ποτ οὖν ἐρράισεν καὶ κατεῖδεν διά τινων ὑπολαμπάδων τοὺς Αἰγυπτίους παρὰ τὸν ποταμὸν ἀριστοποιουμένους καὶ τὰ τυχόντα προσφερομένους ἐπί τε τῆς ἄμμου χύδην ἐρριμμένους , εἶπεν ·
ὦ τάλας ἐγώ , τὸ μη δὲ τούτων ἕνα γενέσθαι .
περὶ δὲ ΚΑΛΛΙΟΥ καὶ τῶν τούτου κολάκων φθάνομεν καὶ πρότερον εἰπόντες ·
ἀλλ ἐπεὶ καινῶς Ἡρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ Ἡδονῆς ἱστορεῖ περὶ αὐτοῦ , ἄνωθεν ἀναλαβὼν διηγήσομαι .
ὅτε τὸ πρῶτον εἰς Εὔβοιαν ἐστράτευσαν οἱ Πέρσαι , τότε , ὥς φασιν , Ἐρετριεὺς ἀνὴρ Διόμνηστος κύριος ἐγένετο τῶν τοῦ στρατηγοῦ χρημάτων .
ἔτυχεν γὰρ ἐν τῷ ἀγρῷ τῷ ἐκείνου σκηνῶν καὶ τὰ χρήματα εἰς οἴκημά τι θέμενος τῆς οἰκίας .
τελευτησάντων δὲ πάντων διέλαθεν ἔχων ὁ Διόμνηστος τὸ χρυσίον .
ἐπεὶ δὲ πάλιν ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς ἀπέστειλεν εἰς τὴν Ἐρέτριαν στράτευμα , προστάξας ἀνάστατον ποιῆσαι τὴν πόλιν , εἰκότως ὑπεξετίθεντο ὅσοι χρημάτων ηὐπόρουν .
οἱ οὖν καταλελειμμένοι τῆς τοῦ Διομνήστου οἰκίας παρ Ἱππόνικον τὸν Καλλίου τὸν Ἄμμωνα ἐπικαλούμενον ὑπεξέθεντο τὰ χρήματα εἰς τὰς Ἀθήνας , καὶ ἀνασκευασθέντων ὑπὸ τῶν Περσῶν ἁπάντων τῶν Ἐρετριέων κατέσχον οὗτοι τὰ χρήματα πολλὰ ὄντα .
ὥστε Ἱππόνικος ὁ ἀπ ἐκείνου γεγονὼς τοῦ τὴν παρακαταθήκην λαβόντος ᾔτησεν Ἀθηναίους ποτὲ ἐν ἀκροπόλει τόπον ἵν οἰκοδομήσηται τοῖς χρήμασιν ὅπου κείσεται , ὡς οὐκ ἀσφαλὲς ὂν ἐν ἰδιωτικῇ οἰκίᾳ πολλὰ χρήματα εἶναι .
καὶ ἔδοσαν ἂν Ἀθηναῖοι ·
νουθετηθεὶς δ ὑπὸ τῶν φίλων μετενόησεν .
τούτων οὖν τῶν χρημάτων Καλλίας κύριος γενόμενος καὶ πρὸς ἡδονὴν βιώσασ  ποῖοι γὰρ οὐ κόλακες ἢ τί πλῆθος οὐχ ἑταίρων περὶ αὐτὸν ἦσαν , ποίας δὲ δαπάνας οὐχ ὑπερεώρα κεῖνοσ  ἀλλ ὅμως εἰς τοσοῦτον αὐτὸν περιέστησεν ὁ περὶ ἡδονὴν βίος ὥστε μετὰ γρᾳδίου βαρβάρου διατελεῖν ἠναγκάσθη καὶ τῶν ἀναγκαίων τῶν καθ ἡμέραν ἐνδεὴς γενόμενος τὸν βίον ἐτελεύτησεν .
τὸν δὲ Νικίου , φησί , τοῦ Περγασῆθεν πλοῦτον ἢ τὸν Ἰσχομάχου τίνες ἀπώλεσαν ;
οὐκ Αὐτοκλέης καὶ Ἐπικλέης , οἳ μετ ἀλλήλων ζῆν προελόμενοι καὶ πάντ ἐν ἐλάττονι ποιούμενοι τῆς ἡδονῆς , ἐπειδὴ πάντα κατανάλωσαν , κώνειον πιόντες ἅμα τὸν βίον ἐτελεύτησαν ;
περὶ δὲ τῆς ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ τοῦ πάνυ τρυφῆς Ἔφιππος μὲν ὁ Ὀλύνθιος ἐν τῷ περὶ τῆς Ἡφαιστίωνος καὶ Ἀλεξάνδρου Τελευτῆς   φησιν ὅτι ἐν τῷ παραδείσῳ ἔκειτο αὐτῷ χρυσοῦς θρόνος καὶ κλῖναι ἀργυρόποδες , ἐφ ὧν καθεζόμενος ἐχρημάτιζε μετὰ τῶν ἑταίρων .
νικοβούλη δέ φησιν   ὅτι παρὰ τὸ δεῖπνον πάντες οἱ ἀγωνισταὶ ἐσπούδαζον τέρπειν τὸν βασιλέα καὶ ὅτι ἐν τῷ τελευταίῳ δείπνῳ αὐτὸς ὁ Ἀλέξανδρος ἐπεισόδιόν τι ἀπομνημονεύσας ἐκ τῆς Εὐριπίδου Ἀνδρομέδας ἠγωνίσατο καὶ τὸν ἄκρατον προθύμως προπίνων καὶ τοὺς ἄλλους ἠνάγκαζεν .
ἔφιππος δέ φησιν   ὡς Ἀλέξανδρος καὶ τὰς ἱερὰς ἐσθῆτας ἐφόρει ἐν τοῖς δείπνοις , ὁτὲ μὲν τὴν τοῦ Ἄμμωνος πορφυρίδα καὶ περισχιδεῖς καὶ κέρατα καθάπερ ὁ θεός , ὁτὲ δὲ τὴν τῆς Ἀρτέμιδος , ἣν καὶ ἐπὶ τοῦ ἅρματος ἐφόρει πολλάκις , ἔχων τὴν Περσικὴν στολήν , ὑποφαίνων ἄνωθεν τῶν ὤμων τό τε τόξον καὶ τὴν σιβύνην , ἐνίοτε δὲ καὶ τὴν τοῦ Ἑρμοῦ ·
τὰ μὲν ἄλλα σχεδὸν καὶ καθ ἑκάστην ἡμέραν χλαμύδα τε πορφυρᾶν καὶ χιτῶνα μεσόλευκον καὶ τὴν καυσίαν ἔχουσαν τὸ διάδημα τὸ βασιλικόν , ἐν δὲ τῇ συνουσίᾳ τά τε πέδιλα καὶ τὸν πέτασον ἐπὶ τῇ κεφαλῇ καὶ τὸ κηρύκειον ἐν τῇ χειρί , πολλάκις δὲ καὶ λεοντῆν καὶ ῥόπαλον ὥσπερ ὁ Ἡρακλῆς .
τί οὖν θαυμαστὸν εἰ καὶ καθ ἡμᾶς Κόμμοδος ὁ αὐτοκράτωρ ἐπὶ τῶν ὀχημάτων παρακείμενον εἶχεν τὸ Ἡράκλειον ῥόπαλον ὑπεστρωμένης αὐτῷ λεοντῆς καὶ Ἡρακλῆς καλεῖσθαι ἤθελεν , Ἀλεξάνδρου τοῦ Ἀριστοτελικοῦ τοσούτοις αὑτὸν ἀφομοιοῦντος θεοῖς , ἀτὰρ καὶ τῇ Ἀρτέμιδι ;
ἔρρανε δὲ ὁ Ἀλέξανδρος καὶ μύρῳ σπουδαίῳ καὶ οἴνῳ εὐώδει τὸ δάπεδον .
ἐθυμιᾶτο δὲ αὐτῷ σμύρνα καὶ τὰ ἄλλα θυμιάματα ·
εὐφημία τε καὶ σιγὴ κατεῖχε πάντας ὑπὸ δέους τοὺς παρόντας .
ἀφόρητος γὰρ ἦν καὶ φονικός .
ἐδόκει γὰρ εἶναι μελαγχολικός .
ἐν Ἐκβατάνοις δὲ ποιήσας τῷ Διονύσῳ θυσίαν καὶ πάντων δαψιλῶς ἐν τῇ θοίνῃ παρασκευασθέντων , καὶ Σατραβάτης ὁ σατράπης τοὺς στρατιώτας εἱστίασε πάντας .
ἀθροισθέντων δὲ πολλῶν ἐπὶ τὴν θέαν , φησὶν ὁ Ἔφιππος   , κηρύγματα ἐγίνετο ὑπερήφανα καὶ τῆς Περσικῆς ὑπεροψίας αὐθαδέστερα .