Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
οὗτος γὰρ πολλοὺς τῶν Ἀλεξανδρέων ἀποσφάξας , οὐκ ὀλίγους δὲ καὶ φυγαδεύσας τῶν κατὰ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐφηβησάντων ἐποίησε πλήρεις τάς τε νήσους καὶ πόλεις ἀνδρῶν γραμματικῶν , φιλοσόφων , γεωμετρῶν , μουσικῶν , ζωγράφων , παιδοτριβῶν τε καὶ ἰατρῶν καὶ ἄλλων πολλῶν τεχνιτῶν ·
οἳ διὰ τὸ πένεσθαι διδάσκοντες ἃ ἠπίσταντο πολλοὺς κατεσκεύασαν ἄνδρας ἐλλογίμους .
ἔμελεν δὲ τοῖς πάλαι πᾶσιν Ἕλλησι μουσικῆς ·
διόπερ καὶ ἡ αὐλητικὴ περισπούδαστος ἦν .
χαμαιλέων γοῦν ὁ Ἡρακλεώτης ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Προτρεπτικῷ Λακεδαιμονίους φησὶ καὶ Θηβαίους πάντας αὐλεῖν μανθάνειν Ἡρακλεώτας τε τοὺς ἐν τῷ Πόντῳ καθ ἑαυτὸν ἔτι Ἀθηναίων τε τοὺς ἐπιφανεστάτους , Καλλίαν τε τὸν Ἱππονίκου καὶ Κριτίαν τὸν Καλλαίσχρου .
δοῦρις δ ἐν τῷ περὶ Εὐριπίδου καὶ Σοφοκλέους Ἀλκιβιάδην φησὶ μαθεῖν τὴν αὐλητικὴν οὐ παρὰ τοῦ τυχόντος , ἀλλὰ Προνόμου τοῦ μεγίστην ἐσχηκότος δόξαν .
ἀριστόξενος δὲ καὶ Ἐπαμινώνδαν τὸν Θηβαῖον αὐλεῖν μαθεῖν παρὰ Ὀλυμπιοδώρῳ καὶ Ὀρθαγόρᾳ .
καὶ τῶν Πυθαγορικῶν δὲ πολλοὶ τὴν αὐλητικὴν ἤσκησαν , ὡς Εὐφράνωρ τε καὶ Ἀρχύτας Φιλόλαός τε ἄλλοι τε οὐκ ὀλίγοι .
ὁ δ Εὐφράνωρ καὶ σύγγραμμα περὶ αὐλῶν κατέλιπεν ·
ὁμοίως δὲ καὶ ὁ Ἀρχύτας .
ἐμφανίζει δὲ καὶ ὁ Ἀριστοφάνης ἐν τοῖς Δαιταλεῦσι τὴν περὶ τὸ πρᾶγμα τοῦτο σπουδὴν ὅταν λέγῃ   ·
ὅστις δ αὐτὴν αὐλοῖς καὶ λύραισι κατατέτριμμαι χρώμενος , εἶτά με σκάπτειν κελεύεις ;
φρύνιχος Ἐφιάλτῃ   ·
οὐ τουτονὶ μέντοι σὺ κιθαρίζειν ποτὲ αὐλεῖν τ ἐδίδαξας ;
καὶ τὴν Ἀθηνᾶν δέ φησιν Ἐπίχαρμος ἐν Μούσαις   ἐπαυλῆσαι τοῖς Διοσκόροις τὸν ἐνόπλιον .
ἴων δ ἐν Φοίνικι ἢ Καινεῖ   ἀλέκτορα τὸν αὐλὸν καλεῖ ἐν τούτοις ·
ἐπὶ δ αὐλὸς ἀλέκτωρ Λύδιον ὕμνον ἀχέων .
ἐν δὲ Φρουροῖς τὸν ἀλεκτρυόνα Ἰδαῖον εἴρηκε σύριγγα διὰ τούτων   ·
ῥοθεῖ δέ τοι σῦριγξ Ἰδαῖος ἀλέκτωρ .
ἐν δὲ τῷ βʹ Φοίνικι ὁ αὐτὸς Ἴων φησίν   ·
ἔκτυπον ἄγων βαρὺν αὐλὸν τρέχοντι ῥυθμῷ , οὕτω λέγων τῷ Φρυγίῳ ·
βαρὺς γὰρ οὗτος ·
παρ ὃ καὶ τὸ κέρας αὐτῷ προσάπτουσιν ἀναλογοῦν τῷ τῶν σαλπίγγων κώδωνι .
ἐπὶ τούτοις τέλος ἐχέτω καὶ ἥδε ἡ βίβλος , ἑταῖρε Τιμόκρατες , ἱκανὸν εἰληφυῖα μῆκος .
ἀλλ  ἐπεὶ πολὺς οὕτως λόγος συμποσίων πέρι διήντληται , ὦ Τιμόκρατες , ἐν τοῖς πρὸ τούτων , παρελίπομεν δὲ αὐτῶν τὰ χρησιμώτατα καὶ οὐ βαροῦντα τὴν ψυχήν , ὠφελοῦντα δὲ καὶ τρέφοντα κατὰ πανδαισίαν , ἅπερ ὁ θεῖος Ὅμηρος παρεισήγαγε , μνημονεύσω καὶ τὰ περὶ τούτων λεχθέντα ὑπὸ τοῦ πάντα ἀρίστου Μασουρίου .
ἡμεῖς γὰρ κατὰ τὸν καλὸν Ἀγάθωνα   τὸ μὲν πάρεργον ἔργον ὣς ποιούμεθα , τὸ δ ἔργον ὡς πάρεργον ἐκπονούμεθα .
φησὶ δ οὖν ὁ ποιητὴς περὶ τοῦ Μενελάου τὸν λόγον ποιούμενος ·
τὸν δ εὗρον δαινύντα γάμον πολλοῖσιν ἔτῃσιν υἱέος ἠδὲ θυγατρὸς ἀμύμονος ᾧ ἐνὶ οἴκῳ , ὡς νενόμισται ἄγειν συμπόσια περὶ τοὺς γάμους τῶν τε γαμηλίων θεῶν ἕνεκα καὶ τῆς οἱονεὶ μαρτυρίας .
τὸ δὲ πρὸς τοὺς ξένους συμπόσιον ὁ τῆς Λυκίας βασιλεὺς διδάσκει οἷον εἶναι δεῖ , τὸν Βελλεροφόντην μεγαλοπρεπῶς δεξάμενος ·
ἐννῆμαρ ξείνισσε καὶ ἐννέα βοῦς ἱέρευσε .
δοκεῖ γὰρ ἔχειν πρὸς φιλίαν τι ὁ οἶνος ἑλκυστικόν , παραθερμαίνων τὴν ψυχὴν καὶ διαχέων .
διόπερ οὐ δὲ πρότερον ἠρώτων οἵτινες εἶεν ἀλλ ὕστερον , ὡς τὴν ξενίαν αὐτὴν τιμῶντες , ἀλλ οὐ τοὺς ἐν μέρει καὶ καθ ἕκαστον ἡμῶν .
τῶν δὲ νῦν δείπνων προνοοῦντες οἱ νομοθέται τά τε φυλετικὰ καὶ τὰ δημοτικὰ προσέταξαν , ἔτι δὲ τοὺς θιάσους καὶ τὰ φρατρικὰ καὶ πάλιν τὰ ὀργεωνικὰ λεγόμενα .
πολλῶν γοῦν εἰσι φιλοσόφων ἐν ἄστει σύνοδοι τῶν μὲν Διογενιστῶν , τῶν δὲ Ἀντιπατριστῶν λεγομένων , τῶν δὲ Παναιτιαστῶν .
κατέλιπε δὲ καὶ Θεόφραστος εἰς τὴν τοιαύτην σύνοδον χρήματα , μὰ Δί οὐχ ἵνα ἀκολασταίνωσι συνιόντες , ἀλλ ἵνα τὰ κατὰ τὸν τοῦ συμποσίου νόμον σωφρόνως καὶ πεπαιδευμένως διεξάγωσι .
συνεδείπνουν δ ὁσημέραι οἱ περὶ πρύτανιν σώφρονα καὶ σωτήρια τῶν πόλεων σύνδειπνα .
πρὸς γοῦν τοιοῦτο συμπόσιόν φησιν ὁ Δημοσθένης ἀνενηνέχθαι τὴν Ἐλατείας κατάληψιν   ·
ἑσπέρα μὲν γὰρ ἦν , ἧκε δὲ ἀγγέλλων τις ὡς τοὺς πρυτάνεις ὡς Ἐλάτεια κατείληπται .
καὶ τοῖς φιλοσόφοις δὲ ἐπιμελὲς ἦν συνάγουσι τοὺς νέους μετ αὐτῶν πρός τινα τεταγμένον νόμον εὐωχεῖσθαι .
τοῦ γοῦν Ξενοκράτους ἐν Ἀκαδημείᾳ καὶ πάλιν Ἀριστοτέλους   συμποτικοί τινες ἦσαν νόμοι .
τὰ δ ἐν Σπάρτῃ φιδίτια καὶ τὰ παρὰ τοῖς Κρησὶν ἀνδρεῖα μετὰ πάσης ἐπιμελείας αἱ πόλεις συνῆγον .
διὸ καί τις οὐ κακῶς ἔφη   ·
οὐ χρὴ συμποσίοιο φίλους ἀπέχεσθαι ἑταίρους δηρόν ·
ἀνάμνησις δὲ πέλει χαριεστάτη αὕτη .
ἀντίπατρος δ ὁ φιλόσοφος συμπόσιόν ποτε συνάγων συνέταξε τοῖς ἐρχομένοις ὡς περὶ σοφισμάτων ἐροῦσιν .
ἀρκεσίλαον δέ φησιν εἰς συμπόσιον παρακληθέντα καὶ συγκατακλιθέντα ἑνὶ τῶν βορῶς ἐσθιόντων , αὐτὸν δὲ μηδενὸς ἀπολαῦσαι δυνάμενον , ἐπεί τις αὐτῷ τῶν παρόντων ἐξέτεινεν , φάναι   ·
εὖ σοι γένοιτο , Τηλέφῳ δ ἁγὼ νοῶ ·
ἔτυχε δ ὁ κατοψοφαγῶν Τήλεφος καλούμενος .
ὁ δὲ Ζήνων ἐπεί τις τῶν παρόντων ὀψοφάγων ἀπέσυρεν ἅμα τῷ παρατεθῆναι τὸ ἐπάνω τοῦ ἰχθύος , στρέψας καὶ αὐτὸς τὸν ἰχθὺν ἀπέσυρεν ἐπιλέγων   ·
ἰνὼ δὲ τ ἀπὶ θάτερ ἐξειργάζετο .
σωκράτης δ ἰδών τινα ἀμέτρως τῇ ἐποψήσει χρώμενον  ὦ παρόντες , ἔφη , τίς ὑμῶν τῷ μὲν ἄρτῳ ὡς ὄψῳ χρῆται , τῷ δ ὄψῳ ὡς ἄρτῳ .
ἡμεῖς δὲ νῦν περὶ τῶν Ὁμηρικῶν συμποσίων λέξομεν .
ἀφορίζει γὰρ αὐτῶν ὁ ποιητὴς χρόνους , πρόσωπα , αἰτίας .
τοῦτο δὲ ὀρθῶς ἀπεμάξατο ὁ Ξενοφῶν καὶ Πλάτων , οἳ κατ ἀρχὰς τῶν ξυγγραμμάτων ἐκτίθενται τὴν αἰτίαν τοῦ συμποσίου καὶ τίνες οἱ παρόντες .
ἐπίκουρος δὲ οὐ τόπον , οὐ χρόνον ἀφορίζει , οὐ προλέγει οὐδέν .
δεῖ οὖν μαντεύσασθαι πῶς ποτ ἄνθρωπος ἐξαπίνης ἔχων κύλικα προβάλλει ζητήματα καθάπερ ἐν διατριβῇ λέγων .
ἔπειθ ὁ μὲν Ὅμηρος ἐκδιδάσκει τίνας κλητέον , εἰπὼν ὡς τοὺς ἀρίστους τε καὶ ἐντίμους χρὴ καλεῖν ·
κίκλησκεν δὲ γέροντας ἀριστῆας Παναχαιῶν .
οὐχ ὃν τρόπον Ἡσίοδος ·
οὗτος γὰρ ἀξιοῖ καὶ τοὺς γείτονας   ·
μάλιστα καλεῖν ὅστις σέθεν ἐγγύθι ναίει .
τοῦτο γὰρ ὡς ἀληθῶς Βοιωτικῆς ἐστιν ἀναισθησίας συμπόσιον καὶ τῇ μισανθρωποτάτῃ τῶν παροιμιῶν ἁρμόττον   ·
τηλοῦ φίλοι ναίοντες οὔκ εἰσιν φίλοι .
πῶς γὰρ οὐκ ἄλογον τόπῳ τὴν φιλίαν καὶ οὐ τρόπῳ κρίνεσθαι ;
τοιγαροῦν παρ Ὁμήρῳ μετὰ τὸ πιεῖν   ·
τοῖς δ ὁ γέρων πάμπρωτος ὑφαίνειν ἤρχετο μῆτιν , παρὰ δὲ τοῖς οὐ τὰ σώφρονα συμπόσια συνάγουσι ·
τοῖς δ ὁ κόλαξ πάμπρωτος ὑφαίνειν ἤρχετο μῶκον .
ἔτι δὲ ὁ μὲν Ὅμηρος ἡλικίαις εἰσάγει διαφέροντας καὶ ταῖς προαιρέσεσι τοὺς κεκλημένους , Νέστορα καὶ Αἴαντα καὶ Ὀδυσσέα , τὸ μὲν καθόλου σύμπαντας τῆς ἀρετῆς ἀντεχομένους , εἴδει δὲ διαφόροις ὁδοῖς ὡρμηκότας ἐπ αὐτήν .
ὁ δ Ἐπίκουρος ἅπαντας εἰσήγαγε προφήτας ἀτόμων καὶ ταῦτ ἔχων παραδείγματα τήν τε τοῦ ποιητοῦ τῶν συμποσίων ποικιλίαν καὶ τὴν Πλάτωνός τε καὶ Ξενοφῶντος χάριν .
ὧν ὁ μὲν Πλάτων τὸν μὲν Ἐρυξίμαχον ἰατρόν , τὸν δὲ Ἀριστοφάνη ποιητήν , ἄλλον δ ἀπ  ἄλλης προαιρέσεως σπουδάζοντας εἰσήγαγεν , Ξενοφῶν δὲ καί τινας ἰδιώτας συνανέμιξε .
πολλῷ τοίνυν κάλλιον Ὅμηρος ἐποίησε καὶ διάφορα παρατιθέμενος συμπόσια .
πᾶν γὰρ ἐξ ἀντιπαραβολῆς ὁρᾶται μᾶλλον .
ἐστὶν γὰρ αὐτῷ τὸ μὲν τῶν μνηστήρων οἷον ἂν γένοιτο νεανίσκων μέθαις καὶ ἔρωσιν ἀνακειμένων , τὸ δὲ τῶν Φαιάκων εὐσταθέστερον μὲν τούτων , φιλήδονον δέ .
τούτοις δ ἀντέθηκε τὰ μὲν ἐπὶ στρατιᾶς , τὰ δὲ πολιτικώτερον τελούμενα σωφρόνως .
καὶ πάλιν αὖ διεῖλεν τὰ μὲν δημοθοινίαν ἔχοντα , τὰ δ οἰκείων σύνοδον .
ἐπίκουρος δὲ συμπόσιον φιλοσόφων μόνων πεποίηται .
ἐδίδαξεν δ Ὅμηρος καὶ οὓς οὐ δεῖ καλεῖν , ἀλλ αὐτομάτους ἰέναι , πρεπόντως ἐξ ἑνὸς τῶν ἀναγκαίων δεικνὺς τὴν τῶν ὁμοίων παρουσίαν ·
αὐτόματος δέ οἱ ἦλθε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος .
δῆλον γὰρ ὡς οὔ τε ἀδελφὸν οὔ τε γονέας οὔ τε γυναῖκα κλητέον οὔ τ εἴ τις ἰσοτίμως τινὰς τούτοις ἄγει ·
καὶ γὰρ ἂν ψυχρὸν εἴη καὶ ἄφιλον .
καίτοι τινὲς στίχον προσέγραψαν τὴν αἰτίαν προστιθέντες   ·
ᾔδεε γὰρ κατὰ θυμὸν ἀδελφεὸν ὡς ἐπονεῖτο , ὥσπερ δέον εἰπεῖν αἰτίαν δι ἣν ἀδελφὸς αὐτόματος ἂν ἥκοι πρὸς δεῖπνον , οὐ δὲ πιθανῆς τῆς αἰτίας ἀποδιδομένης .
πότερον γάρ φησιν ὡς οὐκ ᾔδει τὸν ἀδελφὸν ἑστιῶντα ;
καὶ πῶς οὐ γελοῖον , ὁπότε περιφανὴς ἦν ἡ βουθυσία καὶ πᾶσι γνώριμος ;
πῶς δ ἂν ἦλθεν , εἰ μὴ ᾔδει ;
ἢ νὴ Δία περισπώμενον , φησίν , αὐτὸν εἰδὼς συνεγνωμόνει ὅτι μὴ κέκληκε καὶ συμπεριφερόμενος ἦλθεν αὐτόματος ;
ὥσπερ ὁ φήσας ἄκλητον ἥκειν , ἵνα μὴ πρωίας ὑποβλέπωσιν ἀλλήλους , ὃ μὲν αἰδούμενος , ὃ δὲ μεμφόμενος .
ἀλλὰ γελοῖον ἦν ἐπιλαθέσθαι τὸν Ἀγαμέμνονα τοῦ ἀδελφοῦ , καὶ ταῦτα δι ἐκεῖνον οὐ μόνον εἰς τὸ παρὸν θύοντα , ἀλλὰ καὶ τὸν πόλεμον ἀναδεδεγμένον , καὶ κεκληκότα τοὺς μή τε γένει προσήκοντας μή τε πατρίδι προσῳκειωμένους .
ἀθηνοκλῆς δ ὁ Κυζικηνὸς μᾶλλον Ἀριστάρχου κατακούων τῶν Ὁμηρικῶν ἐπῶν εὐπαιδευτότερον ἡμῖν φησι τοῦτον Ὅμηρον καταλιπεῖν , ὅσῳ τῆς ἀνάγκης ὁ Μενέλεως οἰκειοτέρως εἶχεν .
δημήτριος δ ὁ Φαληρεὺς ἐπαρίστερον τὴν τοῦ στίχου παράληψιν ἐπειπὼν καὶ τῆς ποιήσεως ἀλλοτρίαν , τὸν ᾔδεε γὰρ κατὰ θυμὸν ἀδελφεὸν ὡς ἐπονεῖτο μικρολογίαν ἐμβάλλειν τοῖς ἤθεσιν .
οἶμαι γάρ , φησίν , ἕκαστον τῶν χαριέντων ἀνθρώπων ἔχειν καὶ οἰκεῖον καὶ φίλον πρὸς ὃν ἂν ἔλθοι θυσίας οὔσης τὸν καλοῦντα μὴ περιμείνας .
πλάτων δ ἐν τῷ Συμποσίῳ περὶ τῶν αὐτῶν λέγει οὕτως   ·
ἵνα καὶ τὴν παροιμίαν  φησι  διαφθείρωμεν μεταβάλλοντες , ὡς ἄρα καὶ ἀγαθῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν αὐτόματοι ἀγαθοί .
ὅμηρος μὲν γὰρ κινδυνεύει οὐ μόνον διαφθεῖραι , ἀλλὰ καὶ ὑβρίσαι εἰς αὐτήν ·
ποιήσας γὰρ τὸν Ἀγαμέμνονα ἀγαθὸν τὰ πολεμικά , τὸν Μενέλαον δὲ μαλθακὸν αἰχμητήν , θυσίαν ποιουμένου τοῦ Ἀγαμέμνονος ἄκλητον ἐποίησεν ἐλθόντα τὸν χείρονα ἐπὶ τὴν τοῦ ἀμείνονος δίαιταν .
βακχυλίδης δὲ περὶ τοῦ Ἡρακλέους λέγων ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τοῦ Κήυκος οἶκόν φησιν   ·
ἔστη δ ἐπὶ λάινον οὐδόν , τοὶ δὲ θοίνας ἔντυον , ὧδέ τ ἔφα ·
αὐτόματοι δ ἀγαθῶν δαῖτας εὐόχθους ἐπέρχονται δίκαιοι φῶτες .
αἱ δὲ παροιμίαι ἣ μέν φησιν ·
αὐτόματοι δ ἀγαθοὶ ἀγαθῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν , ἣ δέ ·
αὐτόματοι ἀγαθοὶ δειλῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν .
οὐ δεόντως γοῦν Πλάτων τὸν Μενέλεων ἐνόμισεν εἶναι δειλόν , ὃν ἀρηίφιλον Ὅμηρος λέγει καὶ μόνον ὑπὲρ Πατρόκλου ἀριστεύσαντα   καὶ τῷ Ἕκτορι πρὸ πάντων πρόθυμον μονομαχεῖν   , καίπερ ὄντα τῇ ῥώμῃ καταδεέστερον , ἐφ οὗ μόνου τῶν στρατευσαμένων εἴρηκεν ·
ἐν δ αὐτὸς κίεν ᾗσι προθυμίῃσι πεποιθώς .
εἰ δὲ ὁ ἐχθρὸς ὁ βλασφημῶν αὐτὸν εἴρηκε μαλθακὸν αἰχμητὴν   καὶ διὰ τοῦτο Πλάτων τῷ ὄντι μαλθακὸν αὐτὸν ὑπολαμβάνει , οὐκ ἂν φθάνοι καὶ τὸν Ἀγαμέμνονα τιθεὶς ἐν τοῖς φαύλοις , ὃν αὐτός φησιν εἶναι ἀγαθόν , εἴπερ εἰς αὐτὸν εἴρηται τοῦτο τὸ ἔπος ·
οἰνοβαρές , κυνὸς ὄμματ ἔχων , κραδίην δ ἐλάφοιο .
οὐ γὰρ εἴ τι λέγεται παρ Ὁμήρῳ , τοῦθ Ὅμηρος λέγει .
πῶς γὰρ ἂν εἴη μαλθακὸς Μενέλαος ὁ τὸν Ἕκτορα μόνος ἀπείρξας τοῦ Πατρόκλου καὶ Εὔφορβον ἀποκτείνας τε καὶ σκυλεύσας ἐν μέσοις τοῖς Τρωσί .
τὸ δὲ μη δὲ τὸν στίχον ὃν ᾐτιᾶτο τελείως κατανοῆσαι ἄτοπον , δι οὗ βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος λέγεται .
τοῖς γὰρ ἀνδρειοτάτοις Ὅμηρος εἴωθεν ἐπιφωνεῖν , καλούντων τῶν παλαιῶν τὸν πόλεμον βοήν .
πάντα δ ὢν ἀκριβὴς Ὅμηρος καὶ τὸ μικρὸν τοῦτο οὐ παρέλιπε τὸ δεῖν θεραπεύσαντα τὸ σωμάτιον καὶ λουσάμενον ἰέναι πρὸς τὸ δεῖπνον .
ἐπὶ γοῦν τοῦ Ὀδυσσέως εἶπε πρὸ τῆς παρὰ Φαίαξι θοίνης ·
αὐτόδιον δ ἄρα μιν ταμίη λούσασθαι ἄνωγεν .
ἐπὶ δὲ τῶν περὶ Τηλέμαχον ·
ἔς ῥ ἀσαμίνθους βάντες ἐυξέστας λούσαντο .
ἀπρεπὲς γὰρ ἦν , φησὶν Ἀριστοτέλης   , ἥκειν εἰς τὸ συμπόσιον σὺν ἱδρῶτι πολλῷ καὶ κονιορτῷ .
δεῖ γὰρ τὸν χαρίεντα μή τε ῥυπᾶν μή τε αὐχμεῖν μή τε βορβόρῳ χαίρειν καθ Ἡράκλειτον   .
δεῖ δὲ καὶ τὸν πρῶτον εἰς ἀλλοτρίαν οἰκίαν ἐρχόμενον ἐπὶ δεῖπνον μὴ γαστρισόμενον εὐθὺς ἐπὶ τὸ συμπόσιον χωρεῖν , ἀλλά τι δοῦναι πρότερον τῷ φιλοθεάμονι καὶ κατανοῆσαι τὴν οἰκίαν .
οὐ δὲ γὰρ τοῦτο παρέλιπεν ὁ ποιητής ·
αὐτοὶ δ εἰσῆλθον θεῖον δόμον ·
οἳ δὲ ἰδόντες θαύμαζον κατὰ δῶμα διοτρεφέος βασιλῆος .
ὥστε γὰρ ἠελίου αἴγλη πέλεν ἠὲ σελήνης δῶμα καθ ὑψερεφὲς Μενελάου κυδαλίμοιο .
καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Σφηξὶ ποιεῖ τὸν ἄγριον γέροντα καὶ φιλοδικαστὴν καταρρυθμιζόμενον εἰς βίον ἥμερον ὑπὸ τοῦ παιδός   ·
παῦ ·
ἀλλὰ δευρὶ κατακλινεὶς προσμάνθανε ξυμποτικὸς εἶναι καὶ ξυνουσιαστικός .
διδάξας τε αὐτὸν ὡς δεῖ κατακλίνεσθαί φησιν   ·
ἔπειτ  ἐπαίνεσόν τι τῶν χαλκωμάτων , ὀροφὴν θέασαι , κρεκάδι αὐλῆς θαύμασον .
καὶ πρὸ τοῦ θοινᾶσθαι δὲ ἃ δεῖ ποιεῖν ἡμᾶς διδάσκει πάλιν Ὅμηρος , ἀπαρχὰς τῶν βρωμάτων νέμειν τοῖς θεοῖς .
οἱ γοῦν περὶ τὸν Ὀδυσσέα καίπερ ὄντες ἐν τῷ τοῦ Κύκλωπος σπηλαίῳ ·
ἔνθα δὲ πῦρ κείαντες ἐθύσαμεν ἠδὲ καὶ αὐτοὶ τυρῶν αἰνύμενοι φάγομεν .
καὶ ὁ Ἀχιλλεὺς καίπερ ἐπειγομένων τῶν πρέσβεων ὡς ἐν μέσαις νυξὶν ἡκόντων ὅμως ·
θεοῖσι δὲ θῦσαι ἀνώγει Πάτροκλον ὃν ἑταῖρον ·
ὃ δ ἐν πυρὶ βάλλε θυηλάς .
καὶ σπονδοποιεῖταί γε τοὺς δαιτυμόνας   ·
κοῦροι μὲν κρητῆρας ἐπεστέψαντο ποτοῖο , νώμησαν δ ἄρα πᾶσιν ἐπαρξάμενοι δεπάεσσιν .
αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τ .
ἅπερ καὶ Πλάτων φυλάσσει κατὰ τὸ συμπόσιον .
μετὰ γὰρ τὸ δειπνῆσαι σπονδάς τέ φησιν   ποιῆσαι καὶ τὸν θεὸν παιωνίσαντας τοῖς νομιζομένοις γέρασι . . .
παραπλησίως δὲ καὶ Ξενοφῶν .
παρὰ δ Ἐπικούρῳ οὐ σπονδή , οὐκ ἀπαρχὴ θεοῖς , ἀλλ ὥσπερ Σιμωνίδης ἔφη περὶ τῆς ἀκόσμου γυναικός   , ἄθυστα δ ἱρὰ πολλάκις κατεσθίει . . . .
τὴν γὰρ σύμμετρον κρᾶσιν τοῦ οἴνου ὑπὸ Ἀμφικτύονος βασιλεύσαντος διδαχθῆναί φασιν Ἀθηναίους , καὶ διὰ τοῦτο ἱερὸν Διονύσου ὀρθοῦ ἱδρύσασθαι .
τότε γὰρ ὀρθός ἐστι τῷ ὄντι καὶ οὐ σφαλερός , ὅταν συμμέτρως καὶ κεκραμένως πίνηται .
οἶνος γὰρ ἀνώγει ἠλεός , ὅς τ ἐφέηκε πολύφρονά περ μάλ ἀεῖσαι καί θ ἁπαλὸν γελάσαι καί τ ὀρχήσασθαι ἀνῆκεν καί τε ἔπος προέηκεν ὅπερ τ ἄρρητον ἄμεινον   .
τὸν γὰρ οἶνον Ὅμηρος οὐκ ἠλεὸν ὥσπερ ἠλίθιον καλεῖ καὶ ματαιοποιόν , οὐ δὲ κελεύει σκυθρωπὸν εἶναι μή τε ᾄδοντα μή τε γελῶντα μή τ ἐρρύθμως ποτὲ καὶ πρὸς ὄρχησιν τρεπόμενον ·
οὐχ οὕτως ἀγροῖκος οὐ δ ἐπαρίστερός ἐστιν , ἀλλ ᾔδει τούτων ἑκάστου καὶ ποσότητος καὶ ποιότητος διαφοράν .
ὅθεν οὐκ εἶπεν ὡς ἄρα τὸν πολύφρονα ὁ οἶνος ποιεῖ ᾆσαι , ἀλλὰ μάλ ἀεῖσαι , τουτ έστιν ἀμέτρως καὶ ἐπὶ πλεῖον ὥστε προσοχλεῖν ·
οὐδέ τι γελάσαι μὰ Δί οὐδ  ὀρχήσασθαι ·
κοινὸν δ ἐπ  ἀμφοτέρων λαβὼν τὸ ἁπαλὸν τὴν ἄνανδρον εἰς τοῦτο πρόπτωσιν ἐπιστομίζει ·
καί θ ἁπαλὸν γελάσαι καί τ ὀρχήσασθαι ἀνῆκεν .
παρὰ δὲ τῷ Πλάτωνι τούτων οὐδὲν ἔμμετρον , ἀλλὰ πίνουσι μὲν τοσοῦτον ὥστε μη δὲ τοῖς ἰδίοις ποσὶν ἵστασθαι .
ὅρα γὰρ τὸν ἐπίκωμον Ἀλκιβιάδην ὡς ἀσχημονεῖ ·
οἱ δ ἄλλοι τὸν ὀκτακότυλον ψυκτῆρα πίνουσι   , προφάσεως λαβόμενοι ἐπείπερ αὐτοὺς προείλκυσεν Ἀλκιβιάδης , οὐχ ὥσπερ οἱ παρ Ὁμήρῳ ·
αὐτὰρ ἐπεὶ σπεῖσάν τ ἔπιόν θ ὅσον ἤθελε θυμός .
τούτων οὖν ἃ μὲν καθάπαξ περιγραπτέον , οἷς δὲ συμμέτρως χρηστέον ὥσπερ ἀναθήμασί τισι μικρὸν προσαποβλέψαντας , καθάπερ Ὅμηρος εἴρηκεν ·
μολπή τ ὀρχηστύς τε ·
τὰ γάρ τ ἀναθήματα δαιτός .
τὸ δ ὅλον τὸ πρὸς τὰ τοιαῦτα νενευκὸς τοῖς μνηστῆρσι καὶ τοῖς Φαίαξιν ἔνειμεν , ἀλλ οὐχὶ Νέστορι οὐ δὲ Μενελάῳ ·
οὗ ἐν τῇ γαμοποιίᾳ μὴ συνέντες οἱ περὶ Ἀρίσταρχον ὅτι συνεχοῦς οὔσης τῆς ἑστιάσεως καὶ τῶν ἀκμαίων ἡμερῶν παρεληλυθυιῶν , ἐν αἷς παρείληπτο μὲν ἡ γαμουμένη πρὸς τοῦ νυμφίου , πέρας δ εἶχεν ὁ τοῦ Μεγαπένθους γάμος , αὐτοὶ δὲ μονάζοντες διῃτῶντο ὅ τε Μενέλαος καὶ ἡ Ἑλένη , μὴ συνέντες , ἀλλ ἐξαπατηθέντες ὑπὸ τοῦ πρώτου ἔπους ·
τὸν δ εὗρον δαινύντα γάμον πολλοῖσιν ἔτῃσιν , προσσυνῆψαν τοιούτους τινὰς στίχους ·
ὣς οἳ μὲν δαίνυντο καθ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα γείτονες ἠδὲ ἔται Μενελάου κυδαλίμοιο τερπόμενοι ·
μετὰ δέ σφιν ἐμέλπετο θεῖος ἀοιδὸς φορμίζων ·
δοιὼ δὲ κυβιστητῆρε κατ αὐτοὺς μολπῆς ἐξάρχοντες ἐδίνευον κατὰ μέσσους , μετενεγκόντες ἐκ τῆς Ὁπλοποιίας   σὺν αὐτῷ γε τῷ περὶ τὴν λέξιν ἁμαρτήματι .
οὐ γὰρ ἐξάρχοντες οἱ κυβιστητῆρες , ἀλλ ἐξάρχοντος τοῦ ᾠδοῦ πάντως ὠρχοῦντο .
τὸ γὰρ ἐξάρχειν τῆς φόρμιγγος ἴδιον .
διόπερ ὁ μὲν Ἡσίοδός φησιν ἐν τῇ Ἀσπίδι   ·
θεαὶ δ ἐξῆρχον ἀοιδῆς Μοῦσαι Πιερίδες , καὶ ὁ Ἀρχίλοχος   ·
αὐτὸς ἐξάρχων πρὸς αὐλὸν Λέσβιον παιήονα .
καλεῖ δὲ Στησίχορος μὲν   τὴν Μοῦσαν ἀρχεσίμολπον , Πίνδαρος δ   ἀγησίχορα τὰ προοίμια .
διόδωρος δ ὁ Ἀριστοφάνειος ὅλον τὸν γάμον περιέγραψε τοπάζων πρώτας ἡμέρας εἶναι , καὶ τὸ λῆγον αὐτῶν , ἔτι δὲ καὶ τὸ ἕωλον τῆς συμποσίας οὐκ ἐπιλογιζόμενος .
ἔπειτα κελεύει γράφειν ·
δοιὼ δὲ κυβιστητῆρε καθ αὑτοὺς  ἐν τῷ δασεῖ γράμματι , σολοικίζειν ἀναγκάζων .
τὸ μὲν γὰρ κατ αὐτοὺς κατὰ σφᾶς ἐστιν αὐτούς , τὸ δὲ λέγειν ἑαυτοὺς σόλοικον .
ἀλλ  ὅπερ εἶπον , ἡ τῶν ἀκροαμάτων εἰς τὸ σῶφρον τοῦτο συμπόσιον εἰσαγωγὴ παρέγγραφός ἐστιν ἐκ τοῦ Κρητικοῦ χοροῦ μετενηνεγμένη , περὶ οὗ φησιν ἐν Ὁπλοποιίᾳ ·
ἐν δὲ χορὸν ποίκιλλε περικλυτὸς Ἀμφιγυήεις , τῷ ἴκελον οἷόν ποτ ἐνὶ Κνωσσῷ εὐρείῃ Δαίδαλος ἤσκησεν καλλιπλοκάμῳ Ἀριάδνῃ .
ἔνθα μὲν ἠίθεοι καὶ παρθένοι ἀλφεσίβοιαι ὠρχεῦντ , ἀλλήλων ἐπὶ καρπῷ χεῖρας ἔχουσαι .
τούτοις γὰρ ἐπιβάλλει   ·
πολλὸς δ ἱμερόεντα χορὸν περιίσταθ ὅμιλος τερπόμενος ·
δοιὼ δὲ κυβιστητῆρε κατ αὐτοὺς μολπῆς ἐξάρχοντες ἐδίνευον κατὰ μέσσους .
τοῖς μὲν οὖν Κρησὶν ἥ τε ὄρχησις ἐπιχώριος καὶ τὸ κυβιστᾶν .
διό φησι πρὸς τὸν Κρῆτα Μηριόνην ·
μηριόνη , τάχα κέν σε καὶ ὀρχηστήν περ ἐόντα ἔγχος ἐμὸν κατέπαυσε διαμπερές , εἴ σ ἔβαλόν περ .
ὅθεν καὶ Κρητικὰ καλοῦσι τὰ ὑπορχήματα   ·
κρῆτα μὲν καλέουσι τρόπον , τὸ δ ὄργανον Μολοσσόν .
οἱ δὲ λεγόμενοι Λακωνισταί , φησὶν ὁ Τίμαιος   , ἐν τετραγώνοις χοροῖς ᾖδον .
καθόλου δὲ διάφορος ἦν ἡ μουσικὴ παρὰ τοῖς Ἕλλησι , τῶν μὲν Ἀθηναίων τοὺς Διονυσιακοὺς χοροὺς καὶ τοὺς κυκλίους προτιμώντων , Συρακοσίων δὲ τοὺς ἰαμβιστάς , ἄλλων δ ἄλλο τι .
ὁ δ Ἀρίσταρχος οὐ μόνον εἰς τὸ τοῦ Μενελάου συμπόσιον ἐμβαλὼν οὓς οὐ προσῆκε στίχους καὶ τῆς Λακώνων παιδείας ἀλλότριον ἐποίησε καὶ τῆς τοῦ βασιλέως σωφροσύνης , ἀλλὰ καὶ τοῦ Κρητικοῦ χοροῦ τὸν ᾠδὸν ἐξεῖλεν , ἐπιτεμὼν τὰ ποιήματα τὸν τρόπον τοῦτον ·
ὥστ ἀνίατον γίνεσθαι παντάπασι τὸ ἐξάρχοντες , μηκέτι δυναμένης τῆς ἐπὶ τὸν ᾠδὸν ἀναφορᾶς σῴζεσθαι .
διότι δὲ οὐ πιθανὸν ἀκρόαμα παρὰ τῷ Μενελάῳ τυγχάνειν δῆλον ἐκ τοῦ δι ὁμιλίας ὅλον τὸ συμπόσιον περαίνεσθαι τῆς πρὸς ἀλλήλους , ὄνομα δὲ μηδὲν εἰρῆσθαι τοῦ ᾠδοῦ μη δὲ ᾠδὴν ἣν ᾖδε μη δὲ προσέχειν τοὺς περὶ Τηλέμαχον αὐτῷ , καθάπερ δ ἐν σιωπῇ τινι καὶ ἠρεμίᾳ κατανοεῖν μᾶλλον τὸν οἶκον ·
καίτοι γε πῶς οὐκ ἀπίθανον τοὺς τῶν φρονιμωτάτων υἱέας Ὀδυσσέως καὶ Νέστορος ἐπαριστέρους εἰσάγεσθαι , ὥστε τρόπον ἀγροίκων τινῶν μὴ προσέχειν τοῖς παρεσκευασμένοις ἀκροάμασιν ;
ὁ γοῦν Ὀδυσσεὺς προσέχει τοῖς τῶν Φαιάκων ᾀσματοποιοῖς ·
αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς μαρμαρυγὰς θηεῖτο ποδῶν , θαύμαζε δὲ θυμῷ , καίπερ ἔχων πολλὰ τὰ περιέλκοντα καὶ δυνάμενος εἰπεῖν ·
κήδεά μοι καὶ μᾶλλον ἐνὶ φρεσὶν ἤπερ ἀοιδαί .
πῶς οὖν οὐκ ἂν ἀβέλτερος εἴη ὁ Τηλέμαχος ᾠδοῦ παρόντος καὶ κυβιστητῆρος προσκύπτων πρὸς τὸν Πεισίστρατον   καὶ τῶν σκευῶν διατιθέμενος ;
ἀλλ Ὅμηρος ὥσπερ ἀγαθὸς ζωγράφος πάντα ὅμοιον τῷ πατρὶ τὸν Τηλέμαχον παρίστησι .
πεποίηκεν γοῦν ἀμφοτέρους τὸν μὲν τῷ Ἀλκινόῳ   , τὸν δὲ τῷ Μενελάῳ   διὰ δακρύων γνωριζομένους .
ἐν δὲ τῷ Ἐπικουρείῳ συμποσίῳ κολάκων ἐστὶν ἄγυρις ἀλλήλους ἐπαινούντων , τὸ δὲ Πλάτωνος πλῆρές ἐστιν μυκτηριστῶν ἀλλήλους τωθαζόντων ·
τὸν γὰρ περὶ Ἀλκιβιάδου λόγον σιωπῶ .
παρὰ δ Ὁμήρῳ συγκεκρότηται τὰ σώφρονα συμπόσια .
καί ποτε μὲν ἐπῄνεσέ τις φήσας πρὸς τὸν Μενέλαον ὡς οὐ τολμᾷ λέγειν ἄντα σέθεν , τοῦ νῶι θεοῦ ὣς τερπόμεθ αὐδῇ .
ὃ δ ἐπελάβετό τινος τῶν οὐκ ὀρθῶς λεγομένων ἢ γιγνομένων ·
καὶ νῦν , εἴ τί που ἔστι , πίθοιό μοι ·
οὐ γὰρ ἔγωγε τέρπομ  ὀδυρόμενος μεταδόρπιος .
ὃ δὲ πάλιν ·
τηλέμαχε , ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων .
οὔ τε γὰρ κόλακα πρέπον ἐστὶν εἶναι οὔ τε μυκτηριστήν .
πάλιν Ἐπίκουρος ἐν τῷ Συμποσίῳ ζητεῖ περὶ δυσπεψίας ὥστ οἰωνίσασθαι , εἶθ ἑξῆς περὶ πυρετῶν .
τὴν μὲν γὰρ ἐπιτρέχουσαν τῇ λέξει ἀρρυθμίαν τί δεῖ καὶ λέγειν ;
πλάτων δὲ  τὸν μὲν ὑπὸ τῆς λυγγὸς ὀχλούμενον καὶ θεραπευόμενον ἀνακογχυλιασμοῖς ὕδατος , ἔτι δὲ ταῖς ὑποθήκαις τοῦ κάρφους ἵνα τὴν ῥῖνα κινήσας πτάρῃ , παρίημι   ·
κωμῳδεῖν γὰρ ἤθελε καὶ διασύρειν  χλευάζει τε τὰ ἰσόκωλα τὰ Ἀγάθωνος καὶ τὰ ἀντίθετα , καὶ τὸν Ἀλκιβιάδην παράγει λέγοντα ὅτι πασχητιᾷ .
ἀλλ ὅμως τοιαῦτα γράφοντες τὸν Ὅμηρον ἐκβάλλουσι τῶν πόλεων .
ἀλλ οὔ τε ἐκ θύμβρας , ἔφη Δημοχάρης , λόγχη οὔ τ ἐκ τοιούτων λόγων ἀνὴρ ἀγαθὸς γίνεται .
οὐ μόνον δ Ἀλκιβιάδην διασύρει , ἀλλὰ καὶ Χαρμίδην καὶ Εὐθύδημον   καὶ ἄλλους πολλοὺς τῶν νέων .
τοῦτο δὲ κωμῳδοῦντός ἐστι τὴν Ἀθηναίων πόλιν , τὸ τῆς Ἑλλάδος μουσεῖον , ἣν ὁ μὲν Πίνδαρος  Ἑλλάδος ἔρεισμα    ἔφη , Θουκυδίδης δ ἐν τῷ εἰς Εὐριπίδην ἐπιγράμματι    Ἑλλάδος Ἑλλάδα ,  ὁ δὲ Πύθιος ἑστίαν καὶ πρυτανεῖον τῶν Ἑλλήνων .
διότι τοίνυν κατέψευσται τῶν νεανίσκων πάρεστι σκοπεῖν ἐξ αὐτοῦ τοῦ Πλάτωνος .
τὸν μὲν γὰρ Ἀλκιβιάδην φησὶν ἐν τῷ ὁμωνύμῳ διαλόγῳ παρακμάσαντα τότε πρῶτον ἄρξασθαι Σωκράτει λαλεῖν ὅτε πάντες αὐτὸν κατέλιπον οἱ τοῦ σώματος ἐπιθυμηταί .
λέγει γὰρ ταῦτα κατ ἀρχὰς τοῦ διαλόγου   .
τὰ δ ἐν τῷ Χαρμίδῃ ἐναντιώματα ἐξ αὐτοῦ τοῦ διαλόγου ὁ βουλόμενος εἴσεται .
ποιεῖ γὰρ αὐτὸν ἀσυμφώνως ποτὲ μὲν σκοτοδινιῶντα καὶ μεθυσκόμενον τῷ τοῦ παιδὸς ἔρωτι καὶ γινόμενον ἔξεδρον καὶ καθάπερ νεβρὸν ὑποπεπτωκότα λέοντος ἀλκῇ   , ἅμα δὲ καταφρονεῖν φησι τῆς ὥρας αὐτοῦ .
ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ Ξενοφῶντος Συμπόσιον καίπερ ἐπαινούμενον οὐκ ἐλάττους ἔχει τούτων ἐπιλήψεις .
καλλίας μὲν γὰρ συνάγει τὸ συμπόσιον , ἐπειδήπερ τὰ παιδικὰ αὐτοῦ Αὐτόλυκος Παναθήναια παγκράτιον ἐστεφανώθη .
καὶ εὐθὺς οἱ κατακλιθέντες τῷ παιδὶ προσέχουσι τὸν νοῦν καὶ ταῦτα τοῦ πατρὸς παρακαθημένου .
ὥσπερ γὰρ   ὅταν φέγγος ἐν νυκτὶ παρῇ πάντων προσάγεται τὰ ὄμματα , οὕτω καὶ τὸ Αὐτολύκου κάλλος πάντων ἐφέλκεται τὰς ὄψεις ἐφ ἑαυτό .
ἔπειτα τῶν παρόντων οὐδεὶς ἦν ὃς οὐκ ἔπασχέ τι τὴν ψυχὴν ὑπ ἐκείνου ·
οἳ μέν γε σιωπηλότεροι ἐγίγνοντο , οἳ δὲ καὶ ἐσχηματίζοντό πως .
ἀλλ οὐχ Ὅμηρος τοιοῦτόν τι εἰπεῖν ἐπεχείρησε καίπερ τῆς Ἑλένης παρούσης , περὶ ἧς τοῦ κάλλους τις τῶν ἐναντίων αὐτῇ τοιαῦτ εἶπεν ὑπὸ τῆς ἀληθείας ἐκνικώμενος ·
οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ἐυκνήμιδας Ἀχαιοὺς τοιῇδ  ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν ·
αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇσ  εἰς ὦπα ἔοικεν .
ἀλλὰ καὶ ὣς τοίηπερ ἐοῦσ ἐν νηυσὶ νεέσθω .
τὰ δὲ μειράκια τὰ ὡς τὸν Μενέλαον παραγενόμενα , ὁ Νέστορος υἱὸς καὶ ὁ Τηλέμαχος , ἐν οἴνῳ ὄντες καὶ ἐν γαμικῷ συμποσίῳ διατρίβοντες καὶ τῆς Ἑλένης παρακαθημένης , ὡς πρέπον ἐστίν , ἡσυχίαν ἄγοντες πρὸς τὸ περιβόητον ἐκκεκωφωμένοι κάλλος .
ὁ δὲ Σωκράτης τίνος χάριν τῶν αὐλητρίδων ἀνεχόμενος καὶ τοῦ ὀρχουμένου παιδὸς καὶ κιθαρίζοντος , ἔτι δὲ καὶ τῆς κυβιστώσης γυναικὸς ἀπρεπῶς τὸ μύρον ἀπείπατο   ;
οὐδεὶς γὰρ ἂν αὐτοῦ ἀγελαστὶ ἠνέσχετο κατὰ νοῦν ἔχων ταῦτα τὰ ἔπη   ·
τοὺς ὠχριῶντας , τοὺς ἀνυποδήτους λέγεις , ὧν ὁ κακοδαίμων Σωκράτης καὶ Χαιρεφῶν .
καὶ μὴν ἀσύμφωνα καὶ τὰ μετὰ ταῦτα τῇ αὐστηρότητι .
ὁ γὰρ δὴ Κριτόβουλος , μειράκιον ἀστεῖον , γέροντα ὄντα καὶ διδάσκαλον αὑτοῦ τὸν Σωκράτη σκώπτει   πολὺ τῶν Σιληνῶν αἰσχίονα λέγων εἶναι .
ὃ δὲ αὐτῷ διαμορφοσκοπεῖται καὶ κριτὰς ἑλόμενος τόν τε παῖδα καὶ τὴν ὀρχηστρίδα προτίθησι νικητήρια φιλήματα τῶν κριτῶν .
τίς οὖν τῶν νέων ἐντυχὼν τούτοις οὐκ ἐπιτριβήσεται μᾶλλον ἤπερ εἰς ἀρετὴν ἂν προαχθείη .
παρὰ δ Ὁμήρῳ ἐν τῷ τοῦ Μενελάου συμποσίῳ προβάλλουσιν ἀλλήλοις ὥσπερ ἐν διατριβῇ ζητήματα καὶ πολιτικῶς ὁμιλοῦντες τέρπουσιν ἀλλήλους καὶ ἡμᾶς .
ὁ γοῦν Μενέλαος παραγενομένων ἐκ τοῦ λουτρῶνος τῶν περὶ τὸν Τηλέμαχον καὶ τῶν περὶ τὴν ἐδωδὴν παρατεθέντων παρακαλεῖ μεταλαμβάνειν λέγων τάδε ·
σίτου δ ἅπτεσθον καὶ χαίρετον , αὐτὰρ ἔπειτα δείπνου παυσαμένω εἰρησόμεθ  οἵτινες ἐστόν .
ἔπειτα προσεπιδίδωσι τῶν παρακειμένων αὐτῷ φιλανθρωπευόμενος   ·
ὣς φάτο καί σφιν νῶτα βοὸς παρὰ πίονα θῆκεν ὄπτ  ἐν χερσὶν ἑλών , τά ῥά οἱ γέρα πάρθεσαν αὐτῷ .
φαγόντες δ ἐκεῖνοι μετὰ σιωπῆς , ὡς πρέπει νέοις , ἀλλήλοις ὁμιλοῦσιν ἠρέμα προσκύψαντες οὐ περὶ ἐδεσμάτων , φησίν , οὐ δὲ τῶν θεραπαινῶν τοῦ κεκληκότος ὑφ ὧν ἐλούσαντο , περὶ δὲ τῶν κτημάτων τοῦ ὑποδεξαμένου   ·
ζηνός που τοιαῦτα δόμοις ἐν κτήματα κεῖται .
βέλτιον γὰρ οὕτως φησὶν ὁ Σέλευκος γράφεσθαι .
ἀρίσταρχος δὲ οὐ δεόντως γράφει ·
ζηνός που τοιήδε γ Ὀλυμπίου ἔνδοθεν αὐλή .
οὐ γὰρ τῆς οἰκίας τὸ κάλλος μόνον ἀποθαυμάζουσι .
πῶς γὰρ ἤλεκτρον καὶ ἄργυρος καὶ ἐλέφας ἐν τοῖς τοίχοις ἦν ;
ἀλλὰ τὰ μὲν περὶ τοῦ οἴκου εἰρήκασιν , ὥς ἐστι  δώματα ἠχήεντα    .
τοιαῦτα γὰρ δὴ τὰ ὑψόροφα καὶ μεγάλα .
περὶ δὲ τῶν σκευῶν τὸ   χρυσοῦ τ ἠλέκτρου τε καὶ ἀργύρου ἠδ ἐλέφαντος .
οἷς εἰκότως ἐπιφέρεται ·
ζηνός που τοιαῦτα δόμοις ἐν κτήματα κεῖται , ὅσσα τάδ ἄσπετα πολλά ·
σέβας μ ἔχει εἰσορόωντα .
οὐκ ἐστὶν δ ἀκόλουθον τῷ Ζηνός που τοιήδε γ Ὀλυμπίου ἔνδοθεν αὐλὴ ἐπιφέρειν ὅσσα τάδ ἄσπετα πολλά , σόλοικον ὂν τῷ ἀσυνήθει τῆς ἀναγνώσεως .
ἔτι τοίνυν οὐ δ ἡ αὐλὴ ἁρμόττει ἐπὶ τοῦ οἴκου .
ὁ γὰρ διαπνεόμενος τόπος αὐλὴ λέγεται , καὶ διαυλωνίζειν φαμὲν τὸ δεχόμενον ἐξ ἑκατέρου πνεῦμα χωρίον .
ἔτι δὲ αὐλὸς μὲν τὸ ὄργανον , ὅτι διέρχεται τὸ πνεῦμα , καὶ πᾶν τὸ διατεταμένον εἰς εὐθύτητα σχῆμα αὐλὸν καλοῦμεν ὥσπερ τὸ στάδιον καὶ τὸν κρουνὸν τοῦ αἵματος ·
αὐτίκα δ αὐλὸς ἀνὰ ῥῖνας παχὺς ἦλθε , καὶ τὴν περικεφαλαίαν ὅταν ἐκ τοῦ μέσου πρὸς ὀρθὸν ἀνατείνῃ αὐλῶπιν .
λέγονται δὲ Ἀθήνησι καὶ ἱεροί τινες αὐλῶνες , ὧν μέμνηται Φιλόχορος ἐν τῇ ἐνάτῃ   .
καλοῦσι δ ἀρσενικῶς τοὺς αὐλῶνας , ὥσπερ Θουκυδίδης ἐν τῇ δʹ   καὶ πάντες οἱ καταλογάδην συγγραφεῖς , οἱ δὲ ποιηταὶ θηλυκῶς .
καρκίνος μὲν Ἀχιλλεῖ   ·
βαθεῖαν εἰς αὐλῶνα περίδρομον στρατοῦ .
καὶ Σοφοκλῆς Σκύθαις   ·
κρημνούς τε καὶ σήραγγας ἠδ ἐπακτίας αὐλῶνας .
ἐκδεκτέον οὖν καὶ τὸ παρὰ Ἐρατοσθένει ἐν τῷ Ἑρμῇ θηλυκῶς εἰρῆσθαι    βαθὺς διαφύεται αὐλών  ἀντὶ τοῦ βαθεῖα , καθάπερ λέγεται  θῆλυς ἐέρση    .
πᾶν οὖν τὸ τοιοῦτον αὐλή τε καὶ αὐλὼν λέγεται .
νῦν δὲ τὰ βασίλεια λέγουσιν αὐλάς , ὥσπερ Μένανδρος   ·
αὐλὰς θεραπεύειν καὶ σατράπας .
αὐλὰς θεραπεύειν δ ἐστίν , ὡς ἐμοὶ δοκεῖ , ἢ φυγάδος ἢ πεινῶντος ἢ μαστιγίου , ἤτοι διὰ τὸ μεγάλους ἔχειν τοὺς πρὸ τῶν οἴκων ὑπαιθρίους τόπους ἢ τῷ παραυλίζεσθαι καὶ παρακοιμᾶσθαι τοὺς δορυφόρους τοῖς βασιλείοις .
ὅμηρος δὲ τὴν αὐλὴν ἀεὶ τάττει ἐπὶ τῶν ὑπαίθρων τόπων , ἔνθα ἦν ὁ τοῦ ἑρκείου Ζηνὸς βωμός .