Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
Ληλάντου δἀγαθὸν κείρεται οἰνόπεδον
οἱ δἀγαθοὶ φεύγουσι πόλιν δὲ κακοὶ διέπουσιν
γνώμης δοὐδὲν ἄμεινον ἀνὴρ ἔχει αὐτὸς ἐν αὐτῷ
οὐδ ἀγνωμοσύνης Κύρν ὀδυνηρότερον
Ζεὺς εἰ πάντ ἄνδρεσσι καταθνητοῖς χαλέπαινεν
γινῴσκων καὶ νοῦν οἷον ἕκαστος ἔχει
αὐτὸς ἐνὶ στήθεσσι καὶ ἔργματα τῶν τε δικαίων
τῶν τἀδίκων μέγα κεν πῆμα βροτοῖσιν ἐπῆν
ἔστιν ὁ μὲν χείρων ὁ δἀμείνων ἔργον ἕκαστον
οὐδεὶς δἀνθρώπων αὐτὸς ἅπαντα σοφός
ὅστις ἀνάλωσιν τηρεῖ κατὰ χρήματα θηκῶν
κυδίστην ἀρετὴν τοῖς συνιεῖσιν ἔχει
εἰ μὲν γὰρ κατιδεῖν βιότου τέλος ἦν ὁπόσον τις
ἤμελλ ἐκτελέσας εἰς Ἀΐδαο περᾶν
εἰκὸς ἂν ἦν ὃς μὲν πλείω χρόνον αἶσαν ἔμιμνε
φείδεσθαι μᾶλλον τοῦτον ἵν εἶχε βίον
νῦν δοὐκ ἔστιν ὃ δὴ καὶ ἐμοὶ μέγα πένθος ὄρωρεν
καὶ δάκνομαι ψυχήν καὶ δίχα θυμὸν ἔχω
ἐν τριόδῳ δἕστηκα δὔ εἰσὶ πρόσθεν ὁδοί μοι
φροντίζω τούτων ἥντιν ἴω πρότερην
ἢ μηδὲν δαπανῶν τρύχω βίον ἐν κακότητι
ἢ ζώω τερπνῶς ἔργα τελῶν ὀλίγα
εἶδον μὲν γὰρ ἔγωγ ὃς ἐφείδετο κοὔποτε γαστρὶ
σῖτον ἐλευθέριον πλούσιος ὢν ἐδίδου
ἀλλὰ πρὶν ἐκτελέσαι κατέβη δόμον Ἄϊδος εἴσω
χρήματα δἀνθρώπων οὑπιτυχὼν ἔλαβεν
ὥστ ἐς ἄκαιρα πονεῖν καὶ μὴ δόμεν ᾧ κε θέλῃσι
εἶδον δἄλλον ὃς ᾗ γαστρὶ χαριζόμενος
χρήματα μὲν διέτριψεν ἔφη δὙπάγω φρένα τέρψας
πτωχεύει δὲ φίλους πάντας ὅπου τιν ἴδῃ
οὕτω Δημόκλεις κατὰ χρήματ ἄριστον ἁπάντων
τὴν δαπάνην θέσθαι καὶ μελέτην ἐχέμεν
οὔτε γὰρ ἂν προκαμὼν ἄλλῳ καμάτου μεταδοίης
οὔτ ἂν πτωχεύων δουλοσύνην τελέοις
οὐδ εἰ γῆρας ἵκοιο τὰ χρήματα πάντ ἀποδραίη
ἐν δὲ τοιῷδε γένει χρήματ ἄριστον ἔχειν
ἢν μὲν γὰρ πλουτῇς πολλοὶ φίλοι ἢν δὲ πένηαι
παῦροι κοὐκέθ ὁμῶς αὐτὸς ἀνὴρ ἀγαθός
οὐδείς ἢν μὴ ὁρᾷ χρήματα λειπόμενα
παύροις ἀνθρώπων ἀρετὴ καὶ κάλλος ὀπηδεῖ
ὄλβιος ὃς τούτων ἀμφοτέρων ἔλαχεν
πάντες μιν τιμῶσιν ὁμῶς νέοι οἵ τε κατ αὐτὸν
χώρης εἴκουσιν τοί τε παλαιότεροι
γηράσκων δἀστοῖσι μεταπρέπει οὐδέ τις αὐτὸν
βλάπτειν οὔτ αἰδοῦς οὔτε δίκης ἐθέλει
οὐ δύναμαι φωνῇ λίγ ἀειδέμεν ὥσπερ ἀηδών
καὶ γὰρ τὴν προτέρην νύκτ ἐπὶ κῶμον ἔβην
οὐδὲ τὸν αὐλητὴν προφασίζομαι ἀλλά με γῆρυς
ἐκλείπει σοφίης οὐκ ἐπιδευόμενον
ἐγγύθεν αὐλητῆρος ἀείσομαι ὧδε καταστὰς
εἶμι παρὰ στάθμην ὀρθὴν ὁδόν οὐδετέρωσε
κλινόμενος χρὴ γάρ μἄρτια πάντα νοεῖν
πατρίδα κοσμήσω λιπαρὴν πόλιν οὔτ ἐπὶ δήμῳ
τρέψας οὔτ ἀδίκοις ἀνδράσι πειθόμενος
νεβρὸν ὑπὲξ ἐλάφοιο λέων ὣς ἀλκὶ πεποιθὼς
ποσσὶ καταιμάρψας αἵματος οὐκ ἔπιον
ζευξάμενος δἵππους ἅρματος οὐκ ἐπέβην
πρήξας δοὐκ ἔπρηξα καὶ οὐκ ἐτέλεσσα τελέσσας
δρήσας δοὐκ ἔδρησ ἤνυσα δοὐκ ἀνύσας
δειλοὺς εὖ ἕρδοντι δύω κακά τῶν τε γὰρ αὐτοῦ
χήρευσε κτεάνων καὶ χάρις οὐδεμία
εἴ τι παθὼν ἀπ ἐμεῦ ἀγαθὸν μέγα μὴ χάριν οἶδας
χρῄζων ἡμετέρους αὖτις ἵκοιο δόμους
ἔστε μὲν αὐτὸς ἔπινον ἀπὸ κρήνης μελανύδρου
ἡδύ τέ μοί τι δόκει καὶ καλὸν εἶμεν ὕδωρ
νῦν δἤδη τεθόλωται ὕδωρ δἀναμίσγεται ὕλῃ
ἄλλης δὴ κρήνης πίομαι ἡδυπότου
ὀργὴν καὶ θυμὸν καὶ τρόπον ὅντιν ἔχει
κρύπτουσ ἐνθέμενοι ῥυθμὸν ἐφημέριον
καὶ γὰρ ἐγὼ γνώμης πολλὸν ἄρ ἐκτὸς ἔβην
ἔφθην δαἰνήσας πρίν σου κατὰ πάντα δαῆναι
ἤθεα νῦν δἤδη νηῦς ἅθ ἑκὰς διέχω
τίς δἀρετὴ πίνοντ ἐπιοίνιον ἆθλον ἑλέσθαι
πολλάκι τοι νικᾷ καὶ κακὸς ἄνδρ ἀγαθόν
οὐδεὶς ἀνθρώπων ὅτε πρῶτ ἐπὶ γαῖα καλύψῃ
εἴς τἜρεβος καταβῇ δώματα Περσεφόνης
τέρπεται οὔτε λύρης οὔτ αὐλητῆρος ἀκούων
οὔτε Διωνύσου δῶρ ἔτ ἀειρόμενος
ταῦτ ἐσορῶν κραδίην εὖ πείσομαι ὄφρα τἐλαφρὰ
γούνατα καὶ κεφαλὴν ἀτρεμέως προφέρω
μή μοι ἀνὴρ εἴη γλώσσῃ φίλος ἀλλὰ καὶ ἔργῳ
χερσίν τε σπεύδοι χρήμασί τἀμφότερα
μηδὲ παρὰ κρητῆρι λόγοισιν ἐμὴν φρένα θέλγοι
ἀλλ ἕρδων φαίνοιτ εἴ τι δύναιτ ἀγαθός
ἡμεῖς δἐν θαλίῃσι φίλον καταθώμεθα θυμόν
ὄφρα τι τερπωλῆς ἔργ ἐρατεινὰ φέρῃ
αἶψα γὰρ ὥστε νόημα παρέρχεται ἀγλαὸς ἥβη
οὐδ ἵππων ὁρμὴ γίνεται ὠκυτέρη
αἵτε ἄνακτα φέρουσι δορυσσόον ἐς πόνον ἀνδρῶν
λάβρως πυροφόρῳ τερπόμεναι πεδίῳ
πῖν ὁπόταν πίνωσιν ὅταν δέ τι θυμὸν ἀσηθῇς
μηδεὶς ἀνθρώπων γνῷ σε βαρυνόμενον
ἄλλοτέ τοι πάσχων ἀνιήσεαι ἄλλοτε δἕρδων
χαιρήσεις δύναται δἄλλοτε ἄλλος ἀνήρ
εἰ θείης Ἀκάδημε μἐφίμερον ὕμνον ἀείδειν
ἆθλον δἐν μέσσῳ παῖς καλὸν ἄνθος ἔχων
σοί τεἴη καὶ ἐμοὶ σοφίης πέρι δηρισάντοιν
γνοίης χὅσσον ὄνων κρέσσονες ἡμίονοι
τῆμος δἠέλιος μὲν ἐν αἰθέρι μώνυχας ἵππους
ἄρτι παραλλάσσοι μέσσατον ἦμαρ ἐλῶν
δείπνου δηὖτ ἀλέγοιμεν ὅσου τινὰ θυμὸς ἀνώγοι
παντοίων ἀγαθῶν γαστρὶ χαριζόμενοι
χέρνιβα δαἶψα θύραζε φέροι στεφανώματα δἕσσαι
εὐειδὴς ῥαδιναῖς χερσὶ Λάκαινα κόρη
ἥδ ἀρετή τόδ ἄεθλον ἐν ἀνθρώποισιν ἄριστον
κάλλιστόν τε φέρειν γίνεται ἀνδρὶ σοφῷ
ξυνὸν δἐσθλὸν τοῦτο πόληΐ τε παντί τε δήμῳ
ὅστις ἂν εὖ διαβὰς ἐν προμάχοισι μένῃ
ξυνὸν δἀνθρώποις ὑποθήσομαι ὄφρα τις ἡβᾷ
ἀγλαὸν ἄνθος ἔχων καὶ φρεσὶν ἐσθλὰ νοῇ
τῶν αὐτοῦ κτεάνων εὖ πάσχεμεν οὐ γὰρ ἀνηβᾶν
θνητοῖς ἀνθρώποισι καλὸν δἐπὶ γῆρας ἐλέγχει
οὐλόμενον κεφαλῆς δἅπτεται ἀκροτάτης
ἄ μάκαρ εὐδαίμων τε καὶ ὄλβιος ὅστις ἄπειρος
πρίν τἐχθροὺς πτῆξαι καὶ ὑπερβῆναί περ ἀνάγκῃ
ἐξετάσαι τε φίλους ὅντιν ἔχουσι νόον
αὐτίκα μοι κατὰ μὲν χροιὴν ῥέει ἄσπετος ἱδρώς
πτοιῶμαι δἐσορῶν ἄνθος ὁμηλικίης
τερπνὸν ὁμῶς καὶ καλόν ἐπεὶ πλέον ὤφελεν εἶναι
ἀλλ ὀλιγοχρόνιος γίνεται ὥσπερ ὄναρ
ἥβη τιμήεσσα τὸ δοὐλόμενον καὶ ἄμορφον
αὐτίχ ὑπὲρ κεφαλῆς γῆρας ὑπερκρέμαται
οὔποτε τοῖς ἐχθροῖσιν ὑπὸ ζυγὸν αὐχένα θήσω
δύσλοφον οὐδ εἴ μοι Τμῶλος ἔπεστι κάρῃ
δειλοί τοι κακότητι ματαιότεροι νόον εἰσίν
τῶν δἀγαθῶν αἰεὶ πρήξιες ἰθύτεραι
ῥηϊδίη τοι πρῆξις ἐν ἀνθρώποις κακότητος
τοῦ δἀγαθοῦ χαλεπή Κύρνε πέλει παλάμη
τόλμα θυμέ κακοῖσιν ὅμως ἄτλητα πεπονθώς
δειλῶν τοι κραδίη γίνεται ὀξυτέρη
μηδὲ σύ γἀπρήκτοισιν ἐπ ἔργμασιν ἄλγος ἀέξων
ὄχθει μηδ ἄχθευ μηδὲ φίλους ἀνία
μηδ ἐχθροὺς εὔφραινε θεῶν δεἱμαρμένα δῶρα
οὐκ ἂν ῥηϊδίως θνητὸς ἀνὴρ προφύγοι
οὔτ ἂν πορφυρέης καταδὺς ἐς πυθμένα λίμνης
οὔθ ὅταν αὐτὸν ἔχῃ Τάρταρος ἠερόεις
ἄνδρα τοί ἐστ ἀγαθὸν χαλεπώτατον ἐξαπατῆσαι
ὡς ἐμοὶ ἐν γνώμῃ Κύρνε πάλαι κέκριται
ἄφρονες ἄνθρωποι καὶ νήπιοι οἵτινες οἶνον
μὴ πίνωσ ἄστρου Σειρίου ἀρχομένου
δεῦρο σὺν αὐλητῆρι παρὰ κλαίοντι γελῶντες
πίνωμεν κείνου κήδεσι τερπόμενοι
Εὕδωμεν φυλακὴ δὲ πόλευς φυλάκεσσι μελήσει
Ἀστυφέλης ἐρατῆς πατρίδος ἡμετέρης
ναὶ μὰ Δἴ εἴ τις τῶνδε καὶ ἐγκεκαλυμμἑνος εὕδει
ἡμέτερον κῶμον δέξεται ἁρπαλέως
νῦν μὲν πίνοντες τερπώμεθα καλὰ λέγοντες
ἅσσα δἔπειτ ἔσται ταῦτα θεοῖσι μέλει
σοὶ δἐγὼ οἷά τε παιδὶ πατὴρ ὑποθήσομαι αὐτὸς
ἐσθλά σὺ δἐν θυμῷ καὶ φρεσὶ ταῦτα βάλευ
μήποτ ἐπειγόμενος πράξῃς κακόν ἀλλὰ βαθείῃ
τῇ φρενὶ βούλευσαι σωσιδίκῳ τε νόῳ
τῶν γὰρ μαινομένων πέτεται θυμός τε νόος τε
βουλὴ δεἰς ἀγαθὸν καὶ νόον ἐσθλὸν ἄγει
ἀλλὰ λόγον μὲν τοῦτον ἐάσομεν αὐτὰρ ἐμοὶ σὺ
αὗται γὰρ τάδ ἔδωκαν ἔχειν κεχαρις μένα δῶρα
σοὶ καὶ ἐμοί συνέμεν δἀμφιπερικτίοσιν
Τιμαγόρα πολλῶν ὀργὴν ἀπάτερθεν ὁρῶντι
γινῴσκειν χαλεπόν καίπερ ἐόντι σοφῷ
οἱ μὲν γὰρ κακότητα κατακρύψαντες ἔχουσι
πλούτῳ τοὶ δἀρετὴν οὐλομένῃ πενίῃ
ἐν δἥβῃ πάρα μὲν ξὺν ὁμήλικι πάννυχον εὕδειν
ἱμερτῶν ἔργων ἐξ ἔρον ἱέμενον
ἔστι δὲ κωμάζοντα μετ αὐλητῆρος ἀείδειν
οὐδέν τοι τούτων ἄλλ ἔπι τερπνότερον
ἀνδράσιν οὐδὲ γυναιξί τί μοι πλοῦτός τε καὶ αἰδώς
τερπωλὴ νικᾷ πάντα σὺν εὐφροσύνῃ
ἄφρονες ἄνθρωποι καὶ νήπιοι οἵτε θανόντας
κλαίουσ οὐδ ἥβης ἄνθος ἀπολλύμενον
τέρπεό μοι φίλε θυμέ τάχ αὖ τινες ἄλλοι ἔσονται
Κύρνε φίλους πρὸς πάντας ἐπίστρεφε ποικίλον ἦθος
κρεῖσσόν τοι σοφίη καὶ μεγαλῆς ἀρετῆς
πρήγματος ἀπρήκτου χαλεπώτατόν ἐστι τελευτὴν
ὄρφνη γὰρ τέταται πρὸ δὲ τοῦ μέλλοντος ἔσεσθαι
οὐ ξυνετὰ θνητοῖς πείρατ ἀμηχανίης
οὐδένα τῶν ἐχθρῶν μωμήσομαι ἐσθλὸν ἐόντδ
οὐδὲ μὲν αἰνήσω δειλὸν ἐόντα φίλον
Κύρνε κύει πόλις ἥδε δέδοικα δὲ μὴ τέκῃ ἄνδραβ
ὑβριστήν χαλεπῆς ἡγεμόνα στάσιος
ἀστοὶ μὲν γὰρ ἔασι σαόφρονες ἡγεμόνες δὲ
ἔχθαιρ ἐμφανέως νεῖκος ἀειράμενος
οὕτω χρὴ τον γἐσθλὸν ἐπιστρέψαντα νόημα
ἔμπεδον αἰὲν ἔχειν ἐς τέλος ἀνδρὶ φίλῳ
Δημῶναξ σοὶ πολλὰ φέρειν βαρύ οὐ γὰρ ἐπίστῃ
τοῦθ ἕρδειν ὅτι σοι μὴ καταθύμιον ᾖ
Κάστορ καὶ Πολύδευκες οἳ ἐν Λακεδαίμονι δίῃ
ναίετ ἐπ Εὐρώτᾳ καλλιρόῳ ποταμῷ
εἴ ποτε βουλεύσαιμι φίλῳ κακόν αὐτὸς ἔχοιμι
εἰ δέ τι κεῖνος ἐμοί δὶς τόσον αὐτὸς ἔχοι
Ἀργαλέως μοι θυμὸς ἔχει περὶ σῆς φιλότητος
οὔτε γὰρ ἐχθαίρειν οὔτε φιλεῖν δύναμαι
γινῴσκων χαλεπὸν μέν ὅταν φίλος ἀνδρὶ γένηται
ἐχθαίρειν χαλεπὸν δοὐκ ἐθέλοντα φιλεῖν
σκέπτεο δὴ νῦν ἄλλον ἐμοί γε μὲν οὔτις ἀνάγκη
τοῦθ ἕρδειν τῶν μοι πρόσθε χάριν τίθεσο
ἤδη καὶ πτερύγεσσιν ἐπαίρομαι ὥστε πετεινὸν
ἐκ λινέης νεφέλης ἄνδρα κακὸν προφυγών
βρόκχον ἀπορρήξας σὺ δἐμῆς φιλότητος ἁμαρτὼν
ὕστερον ἡμετέρην γνώσῃ ἐπιφροσύνην
ὅστις σοι βούλευσεν ἐμεῦ πέρι καὶ σἐκέλευσεν
οἴχεσθαι προλιπόνθ ἡμετέρην φιλίην
ὕβρις καὶ Μάγνητας ἀπώλεσε καὶ Κολοφῶνα
καὶ Σμύρνην πάντως Κύρνε καὶ ὔμμ ἀπολεῖ
πολλοὶ ἀπείρητοι δόξαν ἔχουσ ἀγαθοί
χρυσὸς ἄπεφθος ἐὼν δῆλος ἅπασιν ἔσῃ
ὤ μοι ἐγὼ δειλός καὶ δὴ κατάχαρμα μὲν ἐχθροῖς
τοῖς δὲ φίλοισι πόνος δεινὰ παθὼν γενόμην
Κύρν οἱ πρόσθ ἀγαθοὶ νῦν αὖ κακοί οἱ δὲ κακοὶ πρὶν
νῦν ἀγαθοί τίς κεν ταῦτ ἀνέχοιτ ἐσορῶν
τοὺς ἀγαθοὺς μὲν ἀτιμοτέρους κακίους δὲ λαχόντας
τιμῆς μνηστεύει δἐκ κακοῦ ἐσθλὸς ἀνήρ
ἀλλήλους δἀπατῶντες ἐπ ἀλλήλοισι γελῶσιν
οὔτ ἀγαθῶν μνήμην εἰδότες οὔτε κακῶν
πολλὰ δἀμηχανίῃσι κυλίνδομαι ἀχνύμενος κῆρ
ἀρχὴν γὰρ πενίης οὐχ ὑπερεδράμομεν
χρήματ ἔχων πενίην μὠνείδισας ἀλλὰ τὰ μέν μοι
Πλοῦτε θεῶν κάλλιστε καὶ ἱμεροέστατε πάντων
σὺν σοὶ καὶ κακὸς ὢν γίνεται ἐσθλὸς ἀνήρ
ἥβης μέτρον ἔχοιμι θιλοῖ δέ με Φοῖβος Ἀπόλλων
Λητοϊδης καὶ Ζεὺς ἀθανάτων βασιλεύς
ὄφρα δίκῃ ζώοιμι κακῶν ἔκτοσθεν ἁπάντων
ἥβῃ καὶ πλούτῳ θυμὸν ἰαινόμενος
μή με κακῶν μίμνῃσκε πέπονθά τοι οἷά τὈδυσσεύς
ὃς δὴ καὶ μνηστῆρας ἀνείλετο νηλέϊ θυμῷ
Πηνελόπης εὔφρων κουριδίης ἀλόχου
ἥ μιν δήθ ὑπέμεινε φίλῳ παρὰ παιδὶ μένουσα
ὄφρα τε γῆς ἐπέβη δειμαλέους τε μυχούς
Ἐμπίομαι πενίης θυμοφθόρου οὐ μελεδαίνων
οὐδ ἀνδρῶν ἐχθρῶν οἵ με λέγουσι κακῶς
ἀλλ ἥβην ἐρατὴν ὀλοφύρομαι ἥ μἐπιλείπει
κλαίω δἀργαλέον γῆρας ἐπερχόμενον
Κύρνε παροῦσι φίλοισι κακοῦ καταπαύσομεν ἀρχήν
ζητῶμεν δἕλκει φάρμακα φυομένῳ
ἐλπὶς ἐν ἀνθρώποισι μόνη θεὸς ἐσθλὴ ἔτ ἐστίν
ἄλλοι δΟὔλυμπόνδ ἐκπρολιπόντες ἔβαν
ᾤχετο μὲν Πίστις μεγάλη θεός ᾤχετο δἀνδρῶν
σωφροσύνη Χάριτές τὦ φίλε γῆν ἔλιπον
ὅρκοι δοὐκέτι πιστοὶ ἐν ἀνθρώποισι δίκαιοι
οὐδὲ θεοὺς οὐδεὶς ἅζεται ἀθανάτους
εὐσεβέων δἀνδρῶν γένος ἔφθιται οὐδὲ θέμιστας
οὐκέτι γινῴσκουσ οὐδὲ μὲν εὐνομίας
ἀλλ ὄφρα τις ζώῃ καὶ ὁρᾷ φάος ἠελίοιο
εὐχέσθω δὲ θεοῖσι κατ ἀγλαὰ μηρία καίων
ἐλπίδι τε πρώτῃ καὶ πυμάτῃ θυέτω
φραζέσθω δἀδίκων ἀνδρῶν σκολιὸν λόγον αἰεί
αἰὲν ἐπ ἀλλοτρίοις κτεάνοις ἐπέχουσι νόημα
αἰσχρὰ κακοῖς ἔργοις σύμβολα θηκάμενοι
μήποτε τὸν παρεόντα μεθεὶς φίλον ἄλλον ἐρεύνα
δειλῶν ἀνθρώπων ῥήμασι πειθόμενος
ζώειν ἀβλαβέως μηδὲν ἔχοντι κακόν
οὐκ ἔραμαι πλουτεῖν οὐδ εὔχομαι ἀλλά μοι εἴη
ζῆν ἀπὸ τῶν ὀλίγων μηδὲν ἔχοντι κακόν
πλοῦτος καὶ σοφίη θνητοῖς ἀμαχώτατον αἰεί
οὔτε γὰρ ἂν πλούτου θυμὸν ὑπερκορέσαις
ὣς δαὔτως σοφίην ὁ σοφώτατος οὐκ ἀποφεύγε
ἀλλ ἔραται θυμὸν δοὐ δύναται τελέσαι
ὦ νέοι οἷ νῦν ἄνδρες ἐμοί γε μεν οὔτις ἀνάγκη
ταῦθ ἕρδειν τῶν μοι πρόσθε χάριν τίθεσο
οὐδένα θησαυρὸν παισὶν κατανῆσαι ἄμεινον
αἰτοῦσιν δἀγαθοῖς ἀνδράσι Κύρνε δίδου
τολμᾷ ἔχων τὸ κακόν κοὐκ ἐπίδηλον ὅμως
δειλὸς δοὔτ ἀγαθοῖς τις ἐπίσταται οὔτε κακοῖσι
θυμὸν ὁμῶς μίσγειν ἀθανάτων τε δόσεις
παντοῖαι θνητοῖσιν ἐπέρχοντ ἀλλ ἐπιτολμᾶν
ὀφθαλμοὶ καὶ γλῶσσα καὶ οὔατα καὶ νόος ἀνδρὶ
τοιοῦτός τοι ἀνὴρ ἔστω φίλος ὃς τὸν ἑταῖρον
γινῴσκων ὀργὴν καὶ βαρὺν ὄντα φέρει
ἀντὶ κασιγνήτου σὺ δέ μοι φίλε τοῦτ ἐνὶθυμῷ
οὔτιν ὁμοῖον ἐμοὶ δύναμαι διζήμενος εὑρεῖν
πιστὸν ἑταῖρον ὅτῳ μή τις ἔνεστι δόλος
χρυσός ὑπερτερίης ἄμμιν ἔνεστι τύπος
τοῖς ἀγαθοἷς σύμμισγε κακοῖσι δὲ μήποθ ὁμαρτεῖ
εὖτ ἂν ὁδοῦ τελέῃς τέρματ ἐπ ἐμπορίην
τῶν ἀγαθῶν ἐσθλὴ μὲν ἀπόκρισις ἐσθλὰ δὲ ἔργα
τῶν δὲ κακῶν ἄνεμοι δειλὰ φέρουσιν ἔπη
ἐκ καχεταιρειης κακὰ γίνεται εὖ δὲ καὶ αὐτὸς
γνώσῃ ἐπεὶ μεγάλους ἤλιτες ἀθανάτους
γνώμην Κύρνε θεοὶ θνητοῖσι διδοῦσιν ἄριστον
ἀνθρώποις γνώμη πείρατα παντὸς ἔχει
ὢ μάκαρ ὅστις δή μιν ἔχει φρεσίν ἦ πολὺ κρέσσων
ὕβριος οὐλομένης λευγαλέου τε κόρου
ἔστι δὲ ταῦτα βροτοῖσι κακῶν τῶν οὔτι κάκιον
πᾶσα γὰρ ἐκ τούτων Κύρνε πέλει κακότης
εἴ κεἴης ἔργων αἰσχρῶν ἀπαθὴς καὶ ἀεργός
Κύρνε μέγιστόν κεν πεῖραρ ἔχοις ἀρετῆς
τολμᾶν χρὴ χαλεποῖσιν ἐν ἄλγεσιν ἦτορ ἔχοντα
πρὸς δὲ θεῶν αἰτεῖν ἔκλυσιν ἀθανάτων
Κύρνε θεοὺς αἰδοῦ καὶ δείδιθι τοῦτο γὰρ ἄνδρα
εἴργει μήθ ἕρδειν μήτε λέγειν ἀσεβῆ
δημοφάγον δὲ τύραννον ὅπως ἐθέλῃς κατακλῖναι
οὐδένα Κύρν αὐγαὶ φαεσιβρότου ἠελίοιο
ἄνδρ ἐφορῶσ ᾧ μὴ μῶμος ἐπικρέμαται
ἀστῶν δοὐ δύναμαι γνῶναι νόον ὅντιν ἔχουσιν
νοῦς ἀγαθὸν καὶ γλῶσσ ἀτὰρ ἐν παύροισι πέφυκεν
ἀνδράσιν οἳ τούτων ἀμφοτέρων ταμίαι
οὔτις ἄποινα διδοὺς θάνατον φύγοι οὐδὲ βαρεῖαν
δυστυχίην εἰ μὴ μοῖρ ἐπὶ τέρμα βάλοι
οὐδ ἂν δυσφροσύνης ὅτε δὴ θεὸς ἄλγεα πέμποι
θνητὸς ἀνὴρ δώροις ἱλάμενος προφύγοι
οὐκ ἔραμαι κλισμῷ βασιληΐῳ ἐγκατακεῖσθαι
ἀσπάλαθοι δὲ τάπησιν ὁμοῖον στρῶμα θανόντι
εὔκολος ἢ σκληρῷ κλίνεται ἢ μαλακῷ
μήτι θεοὺς ἐπίορκον ἐπόμνυθι οὐ γὰρ ἀνυστὸν
ἀθανάτους κρύψαι χρεῖος ὀφειλόμενον
ὄρνιθος φωνήν Πολυπαίδη ὀξὺ βοώσης
ἤκουσ ἥτε βροτοῖς ἄγγελος ἦλθ ἀρότου
ὡραίου καί μοι κραδίην ἐπάταξε μέλαιναν
ὅττι μοι εὐανθεῖς ἄλλοι ἔχουσιν ἀγρούς
οὐδ ἐμοὶ ἡμίονοι κύφων ἕλκουσιν ἀρότρου
τῆς μάλα μισητῆς εἵνεκα ναυτιλίης
οὐκ εἶμ οὐδ ἐπ ἐμοῦ κεκλαύσεται οὐδ ἐπὶ τύμβῳ
οἰμωχθεὶς ὑπὸ γῆν εἶσι τύραννος ἀνήρ
οὐδ ἂν ἐκεῖνος ἐμοῦ τεθνηότος οὔτ ἀνιῷτο
οὔτε κατὰ βλεφάρων θέρμα βάλοι δάκρυα
οὔτε σε κωμάζειν ἀπερύκομεν οὔτε καλοῦμεν
ἀργαλέος παρεών καὶ φίλος εὔτ ἂν ἀπῇς
αἴθων μὲν γένος εἰμί πόλιν δεὐτείχεα Θήβην
οἰκῶ πατρῴας γῆς ἀπερυκόμενος
μή μἀφελῶς παίζουσα φίλους δένναζε τοκῆας
Ἄργυρι σοὶ μὲν γὰρ δούλιον ἦμαρ ἔπι
ἡμῖν δἄλλα μέν ἐστι γύναι κακὰ πόλλ ἐπεὶ ἐκ γῆς
φεύγομεν ἀργαλέη δοὐκ ἔπι δουλοσύνη
οὐδ ἡμᾶς περνᾶσι πόλις γε μέν ἐστι καὶ ἡμῖν
καλὴ Ληθαίῳ κεκλιμένη πεδίῳ
μήποτε πὰρ κλαίοντα καθεζόμενοι γελάσωμεν
τοῖς αὐτῶν ἀγαθοῖς Κύρν ἐπιτερπόμενοι
ἐχθρῷ μὲν χαλεπὸν τὸν δυσμενῆ ἐξαπατῆσαι
Κύρνε φίλον δὲ φίλῳ ῥᾴδιον ἐξαπατᾶν
πολλὰ φέρειν εἴωθε δέος θνητοῖσι βροτοῖσι
πταίσματα τῆς γνώμης Κύρνε ταρασσομένης
οὐδέν Κύρν ὀργῆς ἀδικώτερον ἣ τὸν ἔχοντα
πημαίνει θυμῷ δειλὰ χαριζομένη
οὐδέν Κύρν ἀγαθῆς γλυκερώτερόν ἐστι γυναικός
μάρτυς ἐγώ σὺ δἐμοὶ γίγνου ἀληθοσύνης
ἤδη γάρ με κέκληκε θαλάσσιος οἴκαδε νεκρὸς
τεθνηκὼς ζῳῷ φθεγγόμενος στόματι
Σχέτλἰ Ἔρως μανίαι σἐτιθηνήσαντο λαβοῦσαι
ἐκ σέθεν ὤλετο μὲν Ἰλίου ἀκρόπολις
ὤλετο δΑἰγείδης Θησεὺς μέγας ὤλετο δΑἴας
ἐσθλὸς Ὀϊλιάδης σῇσιν ἀτασθαλίῃς
ὦ παῖ ἄκουσον ἐμεῦ δαμάσας φρένας οὔτοι ἀπειθῆ
μῦθον ἐρῶ τῇ σῇ καρδίῃ οὐδ ἄχαριν
ἀλλὰ τλῆθι νόῳ συνιεῖν ἔπος οὔτοι ἀνάγκη
πολλάκι τοι παρ ἐμοὶ κατὰ σοῦ λέξουσι μάταια
καὶ παρὰ σοὶ κατ ἐμοῦ τῶν δὲ σὺ μὴ ξύνιε
χαιρήσεις τῇ πρόσθε παροιχομένῃ φιλότητι
τῆς δὲ παρερχομένης οὐκέτ ἔσῃ ταμίης
δὴν δὴ καὶ φίλοι εἶμεν ἔπειτ ἄλλοισιν ὁμίλει
ἦθος ἔχων δόλιον πίστιος ἀντίτυπον
οὔποθ ὕδωρ καὶ πῦρ συμμείξεται οὐδέ ποθ ἡμεῖς
πιστοὶ ἐπ ἀλλήλοις καὶ φίλοι ἐσσόμεθα
φρόντισον ἔχθος ἐμὸν καὶ ὑπέρβασιν ἴσθι δὲ θυμῷ
ὥς σἐφ ἁμαρτωλῇ τείσομαι ὡς δύναμαι
παῖ σὺ μὲν αὔτως ἵππῳ ἐπεὶ σκιρτῶν ἐκορέσθης
αὖθις ἐπὶ σταθμοὺς ἤλυθες ἡμετέρους
ἡνίοχόν τε ποθῶν ἀγαθὸν λειμῶνα τε καλὸν
κρήνην τε ψυχρὴν ἄλσεά τε σκιερά
ὄλβιος ᾧ παῖδές τε φίλοι καὶ μώνυχες ἵπποι
θηρευταί τε κύνες καὶ ξένοι ἀλλοδαποί
ὅστις μὴ παῖδάς τε φιλεῖ καὶ μώνυχας ἵππους
καὶ κύνας οὔποτέ οἱ θυμὸς ἐν εὐφροσύνῃ
ὦ παῖ κιγκαλιδεῦσι πολυπλάγκτοισιν ὁμοιοῖ
ὀργήν ἄλλοτε τοῖς ἄλλοτε τοῖσι φίλος
ὦ παῖ τὴν μορφὴν μὲν ἔφυς καλός ἀλλ ἐπίκειται
καρτερὸς ἀγνοιῶν σῇ κεφαλῇ στέφανος
ἰκτίνου γὰρ ἔχεις ἀγχιστρόφου ἐν φρεσὶν ἦθος
ἄλλων ἀνθρώπων ῥήμασι πειθόμενος
ὦ παῖ ὃς εὖ ἕρδοντι κακὴν ἀπέδωκας ἀμοιβήν
οὐδέ τις ἀντ ἀγαθῶν ἐστι χάρις παρὰ σοί
οὐδέν πώ μὤνησας ἐγὼ δέ σε πολλάκις ἤδη
εὖ ἕρδων αἰδοῦς οὐδεμιῆς ἔτυχον
παῖς τε καὶ ἵππος ὁμοῖον ἔχει νόον οὔτε γὰρ ἵππος
ἡνίοχον κλαίει κείμενον ἐν κονίῃ
ἀλλὰ τὸν ὕστερον ἄνδρα φέρει κριθαῖσι κορεσθείς
ὣς δαὔτως καὶ παῖς τὸν παρεόντα φιλεῖ
ὦ ραῖ μαργοσύνῃς ἀπὸ μὲν νόον ὤλεσας ἐσθλόν
αἰσχύνη τε φίλοις ἡμετέροις ἐγένου
ἄμμε δἀνέψυξας μικρὸν χρόνον ἐκ δὲ θυελλῶν
ἦκά γἐνωρμίσθην νυκτὸς ἐπειγομένης
ὡραῖος καὶ Ἔρως ἐπιτέλλεται ἡνίκα περ γῆ
ἄνθεσιν εἰαρινοῖς θάλλει ἀεξομένη
τῆμος Ἔρως προλιπὼν Κύπρον περικαλλέα νῆσον
εἶσιν ἐπ ἀνθρώπους χάρμα φέρων κατὰ γῆν
ὅστις σοι βούλευσεν ἐμεῦ πέρι καί σἐκέλευσεν
οὐκ ἐθέλω σε κακῶς ἕρδειν οὐδ εἴ μοι ἄμεινον
πρὸς θεῶ ἀθανάτων ἔσσεται ὦ καλὲ παῖ
οὐ γὰρ ἁμαρτωλαῖσιν ἐπὶ σμικραῖσι κάθημαι
τῶν δὲ καλῶν παίδων οὐ τίσις οὐδ ἀδίκων
οὐ γάρ τοί με δόλῳ παρελεύσεαι οὐδ ἀπατήσεις
νικήσας γὰρ ἔχεις τὸ πλέον ἐξοπίσω
ἀλλά σἐγὼ τρώσω φεύγοντά με ὥς ποτέ φασιν
Ἰασίου κούρην ᾔθεον Ἱππομένην
ὡραίην περ ἐοῦσαν ἀναινομένην γάμον ἀνδρῶν
φεύγειν ζωσαμένη δἔργ ἀτέλεστα τέλει
πατρὸς νοσφισθεῖσα δόμων ξανθὴ Ἀταλάντη
ᾤχετο δὑψηλὰς ἐς κορυφὰς ὀρέων
φεύγουσ ἱμερόεντα γάμον χρυσῆς Ἀφροδίτης
δῶρα τέλος δἔγνω καὶ μάλ ἀναινομένη
ὦ παῖ μή με κακοῖσιν ἐν ἄλγεσι θυμὸν ὀρίνῃς
μηδέ με σὴ φιλότης δώματα Περσεφόνης
οἴχηται προφέρουσα θεῶν δἐποπίζεο μῆνιν
βάξιν τἀνθρώπων ἤπια νωσάμενος
ὦ παῖ μέχρι τίνος με προφεύξεαι ὥς σε διώκων
δίζημ ἀλλὰ τί μοι τέρμα γένοιτο κιχεῖν
σῆς ὀργῆς σὺ δὲ μάργον ἔχων καὶ ἀγήνορα θυμὸν
φεύγεις ἰκτίνου σχέτλιον ἦθος ἔχων
ἀλλ ἐπίμεινον ἐμοὶ δὲ δίδου χάριν οὐκέτι δηρὸν
ἕξεις Κυπρογενοῦς δῶρον ἰοστεφάνου
θυμῷ γνοὺς ὅτι παιδείας πολυηράτου ἄνθος
ὠκύτερον σταδίου τοῦτο συνεὶς χάλασον
δεσμοῦ μήποτε καὶ σὺ βιήσεαι ὄβριμε παίδων
Κυπρογενοῦς δἔργων ἀντιάσεις χαλεπῶν
ὥσπερ ἐγὼ νῦν ὧδ ἐπὶ σοί σὺ δὲ ταῦτα φύλαξαι
μηδέ σε νικήσῃ παῖδ ἀδαῆ κακότης
οὔ μἔλαθες κλέψας ὦ παῖ καὶ γάρ σε διώμμαι
τούτοις οἷσπερ νῦν ἄρθμιος ἠδὲ φίλος
ἔπλευ ἐμὴν δὲ μεθῆκας ἀτίμητον φιλότητα
οὐ μὲν δὴ τούτοις γἦσθα φίλος πρότερον
πιστόν καὶ δὴ νῦν ἄλλον ἔχεισθα φίλον
ἀλλ ὁ μὲν εὖ ἕρδων κεῖμαι σὲ δὲ μήτις ἁπάντων
ἀνθρώπων ἐσορῶν παιδοφιλεῖν ἐθέλοι
ὦ παῖ ἐπεί τοι δῶκε θεὰ χάριν ἱμερόεσσαν
Κύπρις σὸν δεἶδος πᾶσι νέοισι μέλει
τῶνδ ἐπάκουσον ἐπῶν καὶ ἐμὴν χάριν ἔνθεο θυμῷ
γνοὺς ἔρον ὡς χαλεπὸς γίνεται ἀνδρὶ φέρειν
Κυπρογένη παῦσόν με πόνων σκέδασον δὲ μερίμνας
θυμοβόρους στρέψον δαὖθις ἐς εὐφροσύνας
μερμήρας δἀπόπαυε κακάς δὸς δεὔφρονι θυμῷ
μέτρ ἥβης τελέσαντ ἔργματα σωφροσύνης
ὦ παῖ ἕως ἂν ἔχῃς λείαν γένυν οὔποτε σαίνων
παύσομαι οὐδ εἴ μοι μόρσιμόν ἐστι θανεῖν
σοί τε διδόντι τι καλὸν ἐμοί τοὐκ αἰσχρὸν ἐρῶντι
ἥξεις Κυπρογενοῦς δῶρον ἰοστεφάνου
χρηΐζων καὶ ἐπ ἄλλον ἐλεύσεαι ἀλλά σε δαίμων
δοίη τῶν αὐτῶν ἀντιτυχεῖν ἐπέων
ὄλβιος ὅστις ἐρῶν γυμνάζεται οἴκαδε δἐλθὼν
εὕδει σὺν καλῷ παιδὶ πανημέριος
οὐκέτ ἐρῶ παιδός χαλεπὰς δἀπελάκτισ ἀνίας
μοχθούς τἀργαλέους ἄσμενος ἐξέφυγον
ἐκλέλυμαι δὲ πόθου πρὸς ἐϋστεφάνου Κυθερείης
σοὶ δὦ παῖ χάρις ἔστ οὐδεμία πρὸς ἐμοῦ
αἰαῖ παιδὸς ἐρῶ ἁπαλόχροος ὅς με φίλοισιν
πᾶσι μάλ ἐκφαίνει κοὐκ ἐθέλοντος ἐμοῦ
τλήσομαι οὐ κρύψας ἀεκούσια πολλὰ βίαια
οὐ γὰρ ἐπ αἰκελίῳ παιδὶ δαμεὶς ἐφάνην
Παιδοφιλεῖν δέ τι τερπνόν ἐπεί ποτε καὶ Γανυμήδους
ἠράσατο Κρονίδης ἀθανάτων βασιλεύς
ἁρπάξας δἐς Ὄλυμπον ἀνήγαγε καί μιν ἔθηκε
δαίμονα παιδείης ἄνθος ἔχοντ ἐρατόν
οὕτω μὴ θαύμαζε Σιμωνίδη οὕνεκα κἀγὼ
ἐξεφάνην καλοῦ παιδὸς ἔρωτι δαμείς
ὦ παῖ μὴ κώμαζε γέροντι δὲ πείθεο μύθῳ
οὔτοι κωμάζειν σύμφορον ἀνδρὶ νέῳ
πικρὸς καὶ γλυκύς ἐστι καὶ ἁρπαλέος καὶ ἀπηνής
ὄφρα τέλειος ἔῃ Κύρνε νέοισιν ἔρως
ἢν γάρ τις τελέσῃ γλυκὺ γίνεται ἢν δὲ διώκων
μὴ τελέσῃ πάντων τοῦτ ἀνιηρότατον
αἰεὶ παιδοφίλῃσιν ἐπὶ ζυγὸν αὐχένι κεῖται
δύσλοφον ἀργαλέον μνῆμα φιλοξενίης
χρὴ γάρ τοι περὶ παῖδα πονούμενον εἰς φιλότητα
ὥσπερ κληματίνῳ χεῖρα πυρὶ προσάγειν
ναῦς πέτρῃ προσέκυρσας ἐμῆς φιλότητος ἁμαρτών
ὦ παῖ καὶ σαπροῦ πείσματος ἀντελάβου
οὐδαμά σοὐδ ἀπεὼν δηλήσομαι οὐδέ με πείσει
οὐδεὶς ἀνθρώπων ὡς σύ με μή σε φιλεῖν
ὦ παίδων κάλλιστε καὶ ἱμεροέστατε πάντων
στῆθ αὐτοῦ καί μου παῦρ ἐπάκουσον ἔπη
παιδός τοι χάρις ἐστί γυναικὶ δὲ πίστις ἑταίρῃ
οὐδεμί ἀλλ αἰεὶ τὸν παρέοντα φιλεῖ
παιδὸς ἔρως καλὸς μὲν ἔχειν καλὸς δἀποθέσθαι
μυρία δἐξ αὐτοῦ κρέμαται κακά μυρία δἐσθλά
ἀλλὰ ταλαντείῃ καί τις ἔνεστι χάρις
οὐδαμά πω κατέμεινας ἐμὴν χάριν ἀλλ ὑπὸ πᾶσαν
αἰεὶ σπουδαίως ἔρχεαι ἀγγελίην
ὄλβιος ὅστις παιδὸς ἐρῶν οὐκ οἶδε θάλασσαν
οὐδέ οἱ ἐν πόντῳ νὺξ ἐπιοῦσα μέλει
καλὸς ἐὼν κακότητι φρενῶν δειλοῖσιν ὁμιλεῖς
ἀνδράσι καὶ διὰ τοῦτ αἰσχρὸν ὄνειδος ἔχεις
ὦ παῖ ἐγὼ δἀέκων τῆς σῆς φιλότητος ἁμαρτὼν
ὠνήμην ἕρδων οἷά τἐλεύθερος ὤν
ἄνθρωφ οἵ σἐδόκουν χρυσἧς παρὰ δῶρον ἔχοντα
ἐλθεῖν Κυπρογενοῦς δῶρον ἰοστεφάνου
γίνεται ἀνθρώποισιν ἔχειν χαλεπώτατον ἄχθος
ἂν μὴ Κυπρογενὴς δῷ λύσιν ἐκ χαλεπῶν
Κυπρογενὲς Κυθέρεια δολοπλόκε σοί τι περισσὸν
Ζεὺς τόδε τιμήσας δῶρον ἔδωκεν ἔχειν
δαμνᾷς ἀνθρώπων πυκινὰς φρένας οὐδέ τίς ἐστιν
οὕτως ἴφθιμος καὶ σοφὸς ὥστε φυγεῖν
ἐκ Διὸς ἀρχώμεσθα τὸν οὐδέποτ ἄνδρες ἐῶμεν
ἄρρητον μεσταὶ δέ Διὸς πᾶσαι μὲν ἀγυιαί
πᾶσαι δἀνθρώπων ἀγοραί μεστὴ δὲ θάλασσα
καὶ λιμένες πάντη δὲ Διὸς κεχρήμεθα πάντες
τοῦ γάρ καὶ γένος εἰμέν ὁ δἤπιος ἀνθρώποισιν
δεξιὰ σημαίνει λαοὺς δἐπὶ ἔργον ἐγείρει
μιμνῄσκων βιότοιο λέγει δὅτε βῶλος ἀρίστη
βουσί τε καὶ μακέλῃσι λέγει δὅτε δεξιαὶ ὧραι
καὶ φυτὰ γυρῶσαι καὶ σπέρματα πάντα βαλέσθαι
αὐτὸς γὰρ τά γε σήματ ἐν οὐρανῷ ἐστήριξεν
ἄστρα διακρίνας ἐσκέψατο δεἰς ἐνιαυτὸν
ἀστέρας οἵ κε μάλιστα τετυγμένα σημαίνοιεν
ἀνδράσιν ὡράων ὄφρ ἔμπεδα πάντα φύωνται
τῶ μιν ἀεὶ πρῶτόν τε καὶ ὕστατον ἱλάσκονται
χαῖρε πάτερ μέγα θαῦμα μέγ ἀνθρώποισιν ὄνειαρ
μειλίχιαι μάλα πᾶσαι ἐμοί γε μὲν ἀστέρας εἰπεῖν
ᾗ θέμις εὐχομένῳ τεκμήρατε πᾶσαν ἀοιδήν
οἱ μὲν ὁμῶς πολέες τε καὶ ἄλλυδις ἄλλοι ἐόντες
οὐρανῷ ἕλκονται πάντ ἤματα συνεχὲς αἰεί
αὐτὰρ ὅ γοὐδ ὀλίγον μετανίσσεται ἀλλὰ μάλ αὕτως
ἄξων αἰὲν ἄρηρεν ἔχει δἀτάλαντον ἁπάντη
μεσσηγὺς γαῖαν περὶ δοὐρανὸν αὐτὸν ἀγινεῖ
καί μιν πειραίνουσι δύω πόλοι ἀμφοτέρωθεν
ἀλλ ὁ μὲν οὐκ ἐπίοπτος ὁ δἀντίος ἐκ βορέαο
ὑψόθεν ὠκεανοῖο δύς δέ μιν ἀμφὶς ἔχουσαι
Ἄρκτοι ἅμα τροχόωσι τὸ δὴ καλέονται ἅμαξαι
αἱ δἤτοι κεφαλὰς μὲν ἐπ ἰξύας αἰέν ἔχουσιν
ἀλλήλων αἰεὶ δέ κατωμάδιαι φορέονται
ἔμπαλιν εἰς ὤμους τετραμμέναι εἰ ἐτεὸν δή
Κρήτηθεν κεῖναί γε Διὸς μεγάλου ἰότητι
οὐρανὸν εἰσανέβησαν ὅ μιν τότε κουρίζοντα
Δίκτῳ ἐν εὐώδει ὄρεος σχεδὸν Ἰδαίοιο
ἄντρῳ ἐγκατέθεντο καὶ ἔτρεφον εἰς ἐνιαυτόν
καὶ τὴν μὲν Κυνόσουραν ἐπίκλησιν καλέουσιν
τὴν δἑτέρην Ἑλίκην Ἑλίκῃ γε μὲν ἄνδρες Ἀχαιοὶ
εἰν ἁλὶ τεκμαίρονται ἵνα χρὴ νῆας ἀγινεῖν
τῇ δἄρα Φοίνικες πίσυνοι περόωσι θάλασσαν
ἀλλ ἡ μὲν καθαρὴ καὶ ἐπιφράσσασθαι ἑτοίμη
πολλὴ φαινομένη Ἑλίκη πρώτης ἀπὸ νυκτός
ἡ δἑτέρη ὀλίγη μέν ἀτὰρ ναύτῃσιν ἀρείων
μειοτέρῃ γὰρ πᾶσα περιστρέφεται στροφάλιγγι
τῇ καὶ Σιδόνιοι ἰθύντατα ναυτίλλονται
τὰς δέ δι ἀμφοτέρας οἵη ποταμοῖο ἀπορρώξ
εἰλεῖται μέγα θαῦμα δράκων περί τἀμφί τἐαγώς
μυρίος αἱ δἄρα οἱ σπείρης ἑκάτερθε φέρονται
ἄρκτοι κυανέου πεφυλαγμέναι ὠκεανοῖο
αὐτὰρ ὅ γἄλλην μὲν νεάτῃ ἐπιτείνεται οὐρῇ
ἄλλην δέ σπείρῃ περιτέμνεται ἡ μέν οἱ ἄκρη
οὐρὴ πὰρ κεφαλὴν Ἑλίκης ἀποπαύεται Ἄρκτου
σπείρῃ δἐν Κυνόσουρα κάρη ἔχει ἡ δέ κατ αὐτὴν
εἰλεῖται κεφαλὴν καί οἱ ποδὸς ἔρχεται ἄχρις
ἐκ δαὖτις παλίνορσος ἀνατρέχει οὐ μέν ἐκείνῃ
οἰόθεν οὐδ οἶος κεφαλῇ ἐπιλάμπεται ἀστήρ
ἀλλὰ δύο κροτάφοις δύο δὄμμασιν εἷς δὑπένερθεν
ἐσχατιὴν ἐπέχει γένυος δεινοῖο πελώρου
λοξὸν δἐστὶ κάρη νεύοντι δὲ πάμπαν ἔοικεν
ἄκρην εἰς Ἑλίκης οὐρήν μάλα δἐστὶ κατ ἰθύ
καὶ στόμα καὶ κροτάφοιο τὰ δεξιὰ νειάτῳ οὐρῇ
κείνη που κεφαλὴ τῇ νίσσεται ἧχί περ ἄκραι
μίσγονται δύσιές τε καὶ ἀντολαὶ ἀλλήλῃσιν
Τῇδ αὐτοῦ μογέοντι κυλίνδεται ἀνδρὶ ἐοικὸς
εἴδωλον τὸ μέν οὔτις ἐπίσταται ἀμφαδὸν εἰπεῖν
οὐδ ὅτινι κρέμαται κεῖνος πόνῳ ἀλλά μιν αὕτως
ἐγγόνασιν καλέουσι τὸ δαὖτ ἐν γούνασι κάμνον
ὀκλάζοντι ἔοικεν ἀπ ἀμφοτέρων δέ οἱ ὤμων
χεῖρες ἀείρονται τάνυταί γε μέν ἄλλυδις ἄλλη
ὅσσον ἐς ὀργυιήν μέσσῳ δἐφύπερθε καρήνῳ
δεξιτεροῦ ποδὸς ἄκρον ἔχει σκολιοῖο Δράκοντος
αὐτοῦ κἀκεῖνος στέφανος τὸν ἀγανὸς ἔθηκεν
σῆμ ἔμεναι Διόνυσος ἀποιχομένης Ἀριάδνης
νώτῳ ὑποστρέφεται κεκμηότος Εἰδώλοιο
νώτῳ μὲν Στέφανος πελάει κεφαλῇ γε μὲν ἄκρῃ
σκέπτεο πὰρ κεφαλὴν Ὀφιούχεον ἐκ δἄρ ἐκείνης
αὐτὸν ἐπιφράσσαιο φαεινόμενον Ὀφιοῦχον
τοῖοί οἱ κεφαλῇ ὑποκείμενοι ἀγλαοὶ ὦμοι
εἴδονται κεῖνοί γε καὶ ἂν διχόμηνι σελήνῃ
λεπτὴ γὰρ καὶ τῇ καὶ τῇ ἐπιδέδρομεν αἴγλη
ἀλλ ἔμπης κἀκεῖναι ἐπόψιαι οὐ γὰρ ἐλαφραί
ἀμφότεραι δὌφιος πεπονήαται ὅς ῥά τε μέσσον
δινεύει Ὀφιοῦχον ὁ δἐμμενές εὖ ἐπαρηρὼς
ποσσὶν ἐπιθλίβει μέγα θηρίον ἀμφοτέροισιν
σκορπίον ὀφθαλμῷ τε καὶ ἐν θώρηκι βεβηκὼς
ὀρθός ἀτάρ οἱ ὄφις γε δύω στρέφεται μετὰ χερσίν
δεξιτερῇ ὀλίγος σκαιῇ γε μὲν ὑψόθι πολλός
καὶ δή οἱ Στεφάνῳ παρακέκλιται ἄκρα γένεια
νειόθι δὲ σπείρης μεγάλας ἐπιμαίεο χηλάς
ἀλλ αἱ μέν φαέων ἐπιδευέες οὐδὲν ἀγαυαί
ἐξόπιθεν δἙλίκης φέρεται ἐλάοντι ἐοικὼς
Ἀρκτοφύλαξ τόν ῥἄνδρες ἐπικλείουσι βοώτην
οὕνεχ ἁμαξαίης ἐπαφώμενος εἴδεται Ἄρκτου
καὶ μάλα πᾶς ἀρίδηλος ὑπὸ ζώνῃ δέ οἱ αὐτὸς
ἐξ ἄλλων Ἀρκτοῦρος ἑλίσσεται ἀμφαδὸν ἀστήρ
παρθένον ἥ ῥἐν χερσὶ φέρει Στάχυν αἰγλήεντα
εἴτ οὖν Ἀστραίου κείνη γένος ὅν ῥά τέ φασιν
ἄστρων ἀρχαῖον πατέρ ἔμμεναι εἴτε τευ ἄλλου
ἀνθρώποις ὡς δῆθεν ἐπιχθονίη πάρος ἦεν
ἤρχετο δἀνθρώπων κατεναντίη οὐδέ ποτ ἀνδρῶν
οὐδέ ποτ ἀρχαίων ἠνήνατο φῦλα γυναικῶν
ἀλλ ἀναμὶξ ἐκάθητο καὶ ἀθανάτη περ ἐοῦσα
καί ἑ Δίκην καλέεσκον ἀγειρομένη δὲ γέροντας
ἠέ που εἰν ἀγορῇ ἢ εὐρυχόρῳ ἐν ἀγυιῇ
δημοτέρας ἤειδεν ἐπισπέρχουσα θέμιστας
οὔπω λευγαλέου τότε νείκεος ἠπίσταντο
οὐδέ διακρίσιος πολυμεμφέος οὐδέ κυδοιμοῦ
αὕτως δἔζωον χαλεπὴ δἀπέκειτο θάλασσα
καὶ βίον οὔπω νῆες ἀπόπροθεν ἠγίνεσκον
ἀλλὰ βόες καὶ ἄροτρα καὶ αὐτή πότνια λαῶν
μυρία πάντα παρεῖχε Δίκη δώτειρα δικαίων
τόφρ ἦν ὄφρ ἔτι γαῖα γένος χρύσειον ἔφερβεν
ἀργυρέῳ δὀλίγη τε καὶ οὐκέτι πάμπαν ἑτοίμη
ὡμίλει ποθέουσα παλαιῶν ἤθεα λαῶν
ἀλλ ἔμπης ἔτι κεῖνο κατ ἀργύρεον γένος ἦεν
ἤρχετο δἐξ ὀρέων ὑποδείελος ἠχηέντων
μουνάξ οὐδέ τεῳ ἐπεμίσγετο μειλιχίοισιν
ἀλλ ὁπότ ἀνθρώπων μεγάλας πλήσαιτο κολώνας
ἠπείλει δὴ ἔπειτα καθαπτομένη κακότητος
οὐδ ἔτ ἔφη εἰσωπὸς ἐλεύσεσθαι καλέουσιν