Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
καμπύλον δίφρον Πανελλάνεσσι δἐριζόμενοι δαπάνᾳ χαῖρον ἵππων
τῶν ἀπειράτων γὰρ ἄγνωστοι σιωπαί
ἔστιν δἀφάνεια τύχας καὶ μαρναμένων
πρὶν τέλος ἄκρον ἱκέσθαι
τῶν τε γὰρ καὶ τῶν διδοῖ
ἔσφαλε τέχνα καταμάρψαισ ἴστε μὰν
Αἴαντος ἀλκὰν φοίνιον τὰν ὀψίᾳ
ἐν νυκτὶ ταμὼν περὶ ᾧ φασγάνῳ μομφὰν ἔχει
παίδεσσιν Ἑλλάνων ὅσοι Τρῴανδ ἔβαν
ἀλλ Ὅμηρός τοι τετίμακεν δι ἀνθρώπων ὃς αὐτοῦ
πᾶσαν ὀρθώσαις ἀρετὰν κατὰ ῥάβδον ἔφρασεν
θεσπεσίων ἐπέων λοιποῖς ἀθύρειν
τοῦτο γὰρ ἀθάνατον φωνᾶεν ἕρπει
εἴ τις εὖ εἴπῃ τι καὶ πάγκαρπον ἐπὶ χθόνα καὶ διὰ πόντον βέβακεν
ἑργμάτων ἀκτὶς καλῶν ἄσβεστος αἰεί
προφρόνων Μοισᾶν τύχοιμεν κεῖνον ἅψαι πυρσὸν ὕμνων
καὶ Μελίσσῳ παγκρατίου στεφάνωμ ἐπάξιον
ἔρνεϊ Τελεσιάδα τόλμᾳ γὰρ εἰκὼς
θυμὸν ἐριβρεμετᾶν θηρῶν λεόντων
ἐν πόνῳ μῆτιν δἀλώπηξ αἰετοῦ ἅ τἀναπιτναμένα ῥόμβον ἴσχει
χρὴ δὲ πᾶν ἔρδοντα μαυρῶσαι τὸν ἐχθρόν
οὐ γὰρ φύσιν Ὠαριωνείαν ἔλαχεν
ἀλλ ὀνοτὸς μὲν ἰδέσθαι
συμπεσεῖν δἀκμᾷ βαρύς
Θηβᾶν ἀπὸ Καδμεϊᾶν μορφὰν βραχύς
ψυχὰν δἄκαμπτος προσπαλαίσων ἦλθ ἀνὴρ
τὰν πυροφόρον Λιβύαν κρανίοις ὄφρα ξένων
ναὸν Ποσειδάωνος ἐρέφοντα σχέθοι
υἱὸς Ἀλκμήνας ὃς Οὐλυμπόνδ ἔβα γαίας τε πάσας
καὶ βαθύκρημνον πολιᾶς ἁλὸς ἐξευρὼν θέναρ
ναυτιλίαισί τε πορθμὸν ἁμερώσαις
νῦν δὲ παρ Αἰγιόχῳ κάλλιστον ὄλβον
ἀμφέπων ναίει τετίματαί τε πρὸς ἀθανάτων φίλος Ἥβαν τὀπυίει
χρυσέων οἴκων ἄναξ καὶ γαμβρὸς Ἥρας
τῷ μὲν Ἀλεκτρᾶν ὕπερθεν δαῖτα πορσύνοντες ἀστοὶ
καὶ νεόδματα στεφανώματα βωμῶν αὔξομεν
ἔμπυρα χαλκοαρᾶν ὀκτὼ θανόντων
τοὺς Μεγάρα τέκε οἱ Κρειοντὶς υἱούς
τοῖσιν ἐν δυθμαῖσιν αὐγᾶν φλὸξ ἀνατελλομένα συνεχὲς παννυχίζει
καὶ δεύτερον ἆμαρ ἐτείων τέρμ ἀέθλων
γίνεται ἰσχύος ἔργον
ἔνθα λευκωθεὶς κάρα
μύρτοις ὅδ ἀνὴρ διπλόαν
νίκαν ἀνεφάνατο παίδων τε τρίταν
πρόσθεν κυβερνατῆρος οἰακοστρόφου
γνώμᾳ πεπιθὼν πολυβούλῳ σὺν Ὀρσέᾳ δέ νιν
κωμάξομαι τερπνὰν ἐπιστάζων χάριν
μᾶτερ Ἁλίου πολυώνυμε Θεία
σέο ἕκατι καὶ μεγασθενῆ νόμισαν
χρυσὸν ἄνθρωποι περιώσιον ἄλλων
καὶ γὰρ ἐριζόμεναι
νᾶες ἐν πόντῳ καὶ ὑφ ἅρμασιν ἵπποι
διὰ τεάν ὤνασσα τιμὰν ὠκυδινάτοις ἐν ἁμίλλαισι θαυμασταὶ πέλονται
ἔν τἀγωνίοις ἀέθλοισι ποθεινὸν
κλέος ἔπραξεν ὅντιν ἀθρόοι στέφανοι
χερσὶ νικάσαντ ἀνέδησαν ἔθειραν
ἢ ταχυτᾶτι ποδῶν
κρίνεται δἀλκὰ διὰ δαίμονας ἀνδρῶν
δύο δέ τοι ζωᾶς ἄωτον μοῦνα ποιμαίνοντι τὸν ἄλπνιστον εὐανθεῖ σὺν ὄλβῳ
εἴ τις εὖ πάσχων λόγον ἐσλὸν ἀκούῃ
μὴ μάτευε Ζεὺς γενέσθαι πάντ ἔχεις
εἴ σε τούτων μοῖρ ἐφίκοιτο καλῶν
θνατὰ θνατοῖσι πρέπει
τὶν δἐν Ἰσθμῷ διπλόα θάλλοισ ἀρετά
Φυλακίδα κεῖται Νεμέα δὲ καὶ ἀμφοῖν
Πυθέᾳ τε παγκρατίου τὸ δἐμὸν
οὐκ ἄτερ Αἰακιδᾶν κέαρ ὕμνων γεύεται
σὺν Χάρισιν δἔμολον Λάμπωνος υἱοῖς
τάνδ ἐς εὔνομον πόλιν εἰ δὲ τέτραπται
θεοδότων ἔργων κέλευθον ἂν καθαράν
μὴ φθόνει κόμπον τὸν ἐοικότ ἀοιδᾷ
κιρνάμεν ἀντὶ πόνων
καὶ γὰρ ἡρώων ἀγαθοὶ πολεμισταὶ
λόγον ἐκέρδαναν κλέονται δἔν τε φορμίγγεσσιν ἐν αὐλῶν τε παμφώνοις ὁμοκλαῖς
μυρίον χρόνον μελέταν δὲ σοφισταῖς
Διὸς ἕκατι πρόσβαλον σεβιζόμενοι
ἐν μὲν Αἰτωλῶν θυσίαισι φαενναῖς
Οἰνεΐδαι κρατεροί
ἐν δὲ Θήβαις ἱπποσόας Ἰόλαος
ἀλλ ἐν Οἰνώνᾳ μεγαλήτορες ὀργαὶ
Αἰακοῦ παίδων τε τοὶ καὶ σὺν μάχαις
δὶς πόλιν Τρώων πράθον ἑσπόμενοι
Ἡρακλῆϊ πρότερον
καὶ σὺν Ἀτρείδαις ἔλα νῦν μοι πεδόθεν
λέγε τίνες Κύκνον τίνες Ἕκτορα πέφνον
καὶ στράταρχον Αἰθιόπων ἄφοβον
Μέμνονα χαλκοάραν τίς ἄρ ἐσλὸν Τήλεφον
τρῶσεν ἑῷ δορὶ Καΐκου παρ ὄχθαις
τοῖσιν Αἴγιναν προφέρει στόμα πάτραν
πύργος ὑψηλαῖς ἀρεταῖς ἀναβαίνειν
πολλὰ μὲν ἀρτιεπὴς
γλῶσσά μοι τοξεύματ ἔχει περὶ κείνων
κελαδέσαι καὶ νῦν ἐν Ἄρει μαρτυρήσαι κεν πόλις Αἴαντος ὀρθωθεῖσα ναύταις
ἐν πολυφθόρῳ Σαλαμὶς Διὸς ὄμβρῳ
ἀναρίθμων ἀνδρῶν χαλαζάεντι φόνῳ
ἀλλ ὅμως καύχημα κατάβρεχε σιγᾷ
Ζεὺς τά τε καὶ τὰ νέμει
Ζεὺς ὁ πάντων κύριος ἐν δἐρατεινῷ
μέλιτι καὶ τοιαίδε τιμαὶ καλλίνικον χάρμ ἀγαπάζοντι μαρνάσθω τις ἔρδων
ἀμφ ἀέθλοισιν γενεὰν Κλεονίκου
ἐκμαθών οὔτοι τετύφλωται μακρὸς
μόχθος ἀνδρῶν οὐδ ὁπόσαι δαπάναι
ἐλπίδων ἔκνισ ὄπιν
αἰνέω καὶ Πυθέαν ἐν γυιοδάμαις
Φυλακίδᾳ πλαγᾶν δρόμον εὐθυπορῆσαι
χερσὶ δεξιόν νόῳ ἀντίπαλον
λάμβανέ οἱ στέφανον φέρε δεὔμαλλον μίτραν
καὶ πτερόεντα νέον σύμπεμψον ὕμνον
θάλλοντος ἀνδρῶν ὡς ὅτε συμποσίου
δεύτερον κρητῆρα Μοισαίων μελέων
κίρναμεν Λάμπωνος εὐάθλου γενεᾶς ὕπερ ἐν Νεμέᾳ μὲν πρῶτον ὦ Ζεῦ
τίν γἄωτον δεξάμενοι στεφάνων
νῦν αὖτε Ἰσθμοῦ δεσπότᾳ
Νηρεΐδεσσί τε πεντήκοντα παίδων ὁπλοτάτου
Φυλακίδα νικῶντος εἴη δὲ τρίτον
σωτῆρι πορσαίνοντας Ὀλυμπίῳ Αἴγιναν κάτα
σπένδειν μελιφθόγγοις ἀοιδαῖς
εἰ γάρ τις ἀνθρώπων δαπάνᾳ τε χαρεὶς
καὶ πόνῳ πράσσει θεοδμάτους ἀρετάς
σύν τέ οἱ δαίμων φυτεύει δόξαν ἐπήρατον ἐσχατιαῖς ἤδη πρὸς ὄλβου
βάλλετ ἄγκυραν θεότιμος ἐών
τοίαισιν ὀργαῖς εὔχεται
ἀντιάσαις Ἀΐδαν γῆράς τε δέξασθαι πολιὸν
ὁ Κλεονίκου παῖς ἐγὼ δὑψίθρονον
Κλωθὼ κασιγνήτας τε προσεννέπω ἑσπέσθαι κλυταῖς
ἀνδρὸς φίλου Μοίρας ἐφετμαῖς
ὔμμε τ ὦ χρυσάρματοι Αἰακίδαι
τέθμιόν μοι φαμὶ σαφέστατον ἔμμεν
τάνδ ἐπιστείχοντα νᾶσον ῥαινέμεν εὐλογίαις
μυρίαι δἔργων καλῶν τέτμηνθ ἑκατόμπεδοι ἐν σχερῷ κέλευθοι
καὶ πέραν Νείλοιο παγᾶν καὶ δι Ὑπερβορέους
οὐδ ἔστιν οὕτω βάρβαρος οὔτε παλίγγλωσσος πόλις
οὐδ ἅτις Αἴαντος Τελαμωνιάδα
καὶ πατρός τὸν χαλκοχάρμαν ἐς πόλεμον
ἆγε σὺν Τιρυνθίοισι πρόφρονα σύμμαχον ἐς Τρωΐαν ἥρωσι μόχθον
ἐν ναυσὶν Ἀλκμήνας τέκος
εἷλε δὲ Περγαμίαν πέφνεν δὲ σὺν κείνῳ Μερόπων
ἔθνεα καὶ τὸν βουβόταν οὔρεϊ ἴσον
Φλέγραισιν εὑρὼν Ἀλκυονῆ σφετέρας δοὐ φείσατο
χερσὶν βαρυφθόγγοιο νευρᾶς
Ἡρακλέης ἀλλ Αἰακίδαν καλέων
ἐς πλόον κεῖνον κύρησεν δαινυμένων
τὸν μὲν ἐν ῥινῷ λέοντος στάντα κελήσατο νεκταρέαις σπονδαῖσιν ἄρξαι
καρτεραίχμαν Ἀμφιτρυωνιάδαν
ἄνδωκε δαὐτῷ φέρτατος
οἰνοδόκον φιάλαν χρυσῷ πεφρικυῖαν Τελαμών
ὁ δἀνατείναις οὐρανῷ χεῖρας ἀμάχους
αὔδασε τοιοῦτον ἔπος εἴ ποτ ἐμάν ὦ Ζεῦ πάτερ
θυμῷ θέλων ἀρὰν ἄκουσας
νῦν σε νῦν εὐχαῖς ὑπὸ θεσπεσίαις
λίσσομαι παῖδα θρασὺν ἐξ Ἐριβοίας
ἀνδρὶ τῷδε ξεῖνον ἀμὸν μοιρίδιον τελέσαι
τὸν μὲν ἄρρηκτον φυάν ὥσπερ τόδε δέρμα με νῦν περιπλανᾶται
θηρός ὃν πάμπρωτον ἄθλων κτεῖνά ποτ ἐν Νεμέᾳ
θυμὸς δἑπέσθω ταῦτ ἄρα οἱ φαμένῳ πέμψεν θεὸς
ἀρχὸν οἰωνῶν μέγαν αἰετόν ἁδεῖα δἔνδον νιν ἔκνιξεν χάρις
εἶπέν τε φωνήσαις ἅτε μάντις ἀνήρ
ἔσσεταί τοι παῖς ὃν αἰτεῖς ὦ Τελαμών
καί νιν ὄρνιχος φανέντος κέκλε ἐπώνυμον εὐρυβίαν Αἴαντα λαῶν
ἐν πόνοις ἔκπαγλον Ἐνυαλίου
ὣς ἆρα εἰπὼν αὐτίκα
ἕζετ ἐμοὶ δὲ μακρὸν πάσας ἀν αγήσασθ ἀρετάς
Φυλακίδᾳ γὰρ ἦλθον ὦ Μοῖσα ταμίας
εἰρήσεταί που κἀν βραχίστοις
ἄραντο γὰρ νίκας ἀπὸ παγκρατίου
τρεῖς ἀπ Ἰσθμοῦ τὰς δἀπ εὐφύλλου Νεμέας
ἀγλαοὶ παῖδές τε καὶ μάτρως ἀνὰ δἄγαγον ἐς φάος οἵαν μοῖραν ὕμνων
τὰν Ψαλυχιαδᾶν δὲ πάτραν Χαρίτων
ἄρδοντι καλλίστᾳ δρόσῳ
τόν τε Θεμιστίου ὀρθώσαντες οἶκον τάνδε πόλιν
θεοφιλῆ ναίοισι Λάμπων δὲ μελέταν
ἔργοις ὀπάζων Ἡσιόδου μάλα τιμᾷ τοῦτ ἔπος
υἱοῖσί τε φράζων παραινεῖ
ξυνὸν ἄστει κόσμον ἑῷ προσάγων
καὶ ξένων εὐεργεσίαις ἀγαπᾶται
μέτρα μὲν γνώμᾳ διώκων μέτρα δὲ καὶ κατέχων
γλῶσσα δοὐκ ἔξω φρενῶν φαίης κέ νιν ἀνδράσιν ἀθληταῖσιν ἔμμεν
Ναξίαν πέτραις ἐν ἄλλαις χαλκοδάμαντ ἀκόναν
πίσω σφε Δίρκας ἁγνὸν ὕδωρ τὸ βαθύζωνοι κόραι
χρυσοπέπλου Μναμοσύνας ἀνέτειλαν παρ εὐτειχέσιν Κάδμου πύλαις
τίνι τῶν πάρος ὦ μάκαιρα Θήβα
καλῶν ἐπιχωρίων μάλιστα θυμὸν τεὸν
εὔφρανας ἦ ῥα χαλκοκρότου πάρεδρον
Δαμάτερος ἁνίκ εὐρυχαίταν
ἄντειλας Διόνυσον ἢ χρυσῷ μεσονύκτιον νίφοντα δεξαμένα τὸν φέρτατον θεῶν
ὁπότ Ἀμφιτρύωνος ἐν θυρέτροις
σταθεὶς ἄλοχον μετῆλθεν Ἡρακλείοις γοναῖς
ἢ Σπαρτῶν ἀκαμαντολογχᾶν ἢ ὅτε καρτερᾶς Ἄδραστον ἐξ ἀλαλᾶς ἄμπεμψας ὀρφανὸν
μυρίων ἑτάρων ἐς Ἄργος ἵππιον
ἢ Δωρίδ ἀποικίαν οὕνεκεν ὀρθῷ
ἔστασας ἐπὶ σφυρῷ
Λακεδαιμονίων ἕλον δἈμύκλας
Αἰγεῖδαι σέθεν ἔκγονοι μαντεύμασι Πυθίοις
ἀλλὰ παλαιὰ γὰρ
εὕδει χάρις ἀμνάμονες δὲ βροτοί
ὅ τι μὴ σοφίας ἄωτον ἄκρον
κλυταῖς ἐπέων ῥοαῖσιν ἐξίκηται ζυγέν
κώμαζ ἔπειτεν ἁδυμελεῖ σὺν ὕμνῳ
καὶ Στρεψιάδᾳ φέρει γὰρ Ἰσθμοῖ
νίκαν παγκρατίου σθένει τἔκπαγλος ἰδεῖν τε μορφάεις ἄγει τἀρετὰν οὐκ αἴσχιον φυᾶς
φλέγεται δὲ ἰοπλόκοισι Μοίσαις
μάτρωΐ θὁμωνύμῳ δέδωκε κοινὸν θάλος
χάλκασπις ᾧ πότμον μὲν Ἄρης ἔμιξεν
τιμὰ δἀγαθοῖσιν ἀντίκειται
ἴστω γὰρ σαφὲς ὅστις ἐν ταύτᾳ νεφέλᾳ χάλαζαν αἵματος πρὸ φίλας πάτρας ἀμύνεται
λοιγὸν ἄντα φέρων ἐναντίῳ στρατῷ
ζώων τἀπὸ καὶ θανών
τὺ δέ Διοδότοιο παῖ μαχατὰν
Ἀμφιάρηόν τε
εὐανθέ ἀπέπνευσας ἁλικίαν
προμάχων ἀν ὅμιλον ἔνθ ἄριστοι
ἔσχον πολέμοιο νεῖκος ἐσχάταις ἐλπίσιν
ἔτλαν δὲ πένθος οὐ φατόν ἀλλὰ νῦν μοι
Γαιάοχος εὐδίαν ὄπασσεν
ἐκ χειμῶνος ἀείσομαι χαίταν στεφάνοισιν ἁρμόζων ὁ δἀθανάτων μὴ θρασσέτω φθόνος
ὅ τι τερπνὸν ἐφάμερον διώκων
ἕκαλος ἔπειμι γῆρας ἔς τε τὸν μόρσιμον
αἰῶνα θνᾴσκομεν γὰρ ὁμῶς ἅπαντες
δαίμων δἄϊσος τὰ μακρὰ δεἴ τις
παπταίνει βραχὺς ἐξικέσθαι χαλκόπεδον θεῶν ἕδραν ὅτι πτερόεις ἔρριψε Πάγασος
δεσπόταν ἐθέλοντ ἐς οὐρανοῦ σταθμοὺς
ἐλθεῖν μεθ ὁμάγυριν Βελλεροφόνταν
Ζηνός τὸ δὲ πὰρ δίκαν
γλυκὺ πικροτάτα μένει τελευτά
ἄμμι δὦ χρυσέᾳ κόμᾳ θάλλων πόρε Λοξία
εὐανθέα καὶ Πυθόϊ στέφανον
Κλεάνδρῳ τις ἁλικίᾳ τε λύτρον εὔδοξον ὦ νέοι καμάτων
πατρὸς ἀγλαὸν Τελεσάρχου παρὰ πρόθυρον
ἰὼν ἀνεγειρέτω
κῶμον Ἰσθμιάδος τε νίκας ἄποινα καὶ Νεμέᾳ
ἀέθλων ὅτι κράτος ἐξεῦρε τῷ καὶ ἐγώ καίπερ ἀχνύμενος
θυμόν αἰτέομαι χρυσέαν καλέσαι
μήτ ἐν ὀρφανίᾳ πέσωμεν στεφάνων
μήτε κάδεα θεράπευε παυσάμενοι δἀπρήκτων κακῶν
γλυκύ τι δαμωσόμεθα καὶ μετὰ πόνον
ἐπειδὴ τὸν ὑπὲρ κεφαλᾶς
τὸν Ταντάλου λίθον παρά τις ἔτρεψεν ἄμμι θεός
ἀτόλματον Ἑλλάδι μόχθον ἀλλά μοι δεῖμα μὲν παροιχόμενον
καρτερὰν ἔπαυσε μέριμναν τὸ δὲ πρὸ ποδὸς
ἄρειον ἀεὶ σκοπεῖν
χρῆμα πᾶν δόλιος γὰρ αἰὼν ἐπ ἀνδράσι κρέμαται
ἑλίσσων βίου πόρον ἰατὰ δἔστι βροτοῖς σύν γἐλευθερίᾳ
καὶ τά χρὴ δἀγαθὰν ἐλπίδ ἀνδρὶ μέλειν
χρὴ δἐν ἑπταπύλοισι Θήβαις τραφέντα
Αἰγίνᾳ Χαρίτων ἄωτον προνέμειν
πατρὸς οὕνεκα δίδυμαι γένοντο θύγατρες Ἀσωπίδων
ὁπλόταται Ζηνί τε ἅδον βασιλέϊ
ὃ τὰν μὲν παρὰ καλλιρόῳ
Δίρκᾳ φιλαρμάτου πόλιος ᾤκισσεν ἁγεμόνα
σὲ δἐς νᾶσον Οἰνοπίαν ἐνεγκὼν κοιμᾶτο δῖον ἔνθα τέκες
Αἰακὸν βαρυσφαράγῳ πατρὶ κεδνότατον
ἐπιχθονίων ὃ καὶ
δαιμόνεσσι δίκας ἐπείραινε τοῦ μὲν ἀντίθεοι
χάλκεον στονόεντ ἀμφέπειν ὅμαδον
σώφρονές τἐγένοντο πινυτοί τε θυμόν
ταῦτα καὶ μακάρων ἐμέμναντ ἀγοραί
Ζεὺς ὅτ ἀμφὶ Θέτιος ἀγλαός τἔρισαν Ποσειδᾶν γάμῳ
ἄλοχον εὐειδέ ἐθέλων ἑκάτερος
ἑὰν ἔμμεν ἔρως γὰρ ἔχεν
ἀλλ οὔ σφιν ἄμβροτοι τέλεσαν εὐνὰν θεῶν πραπίδες
ἐπεὶ θεσφάτων ἐπάκουσαν εἶπε δεὔβουλος ἐν μέσοισι Θέμις
οὕνεκεν πεπρωμένον ἦν φέρτερον πατέρος
ἄνακτα γόνον τεκεῖν
ποντίαν θεόν ὃς κεραυνοῦ τε κρέσσον ἄλλο βέλος
διώξει χερὶ τριόδοντός τἀμαιμακέτου Δί τε μισγομέναν
παύσατε βροτέων δὲ λεχέων τυχοῖσα
υἱὸν εἰσιδέτω θανόντ ἐν πολέμῳ
χεῖρας Ἄρεΐ τἐναλίγκιον στεροπαῖσί τἀκμὰν ποδῶν
τὸ μὲν ἐμὸν Πηλέϊ γάμου θεόμορον
ὀπάσσαι γέρας Αἰακίδᾳ
ὅντ εὐσεβέστατον φάτις Ἰωλκοῦ τράφειν πεδίον
ἰόντων δἐς ἄφθιτον ἄντρον εὐθὺς Χείρωνος αὐτίκ ἀγγελίαι
μηδὲ Νηρέος θυγάτηρ νεικέων πέταλα
δὶς ἐγγυαλιζέτω
ἄμμιν ἐν διχομηνίδεσσιν δὲ ἑσπέραις ἐρατὸν
λύοι κεν χαλινὸν ὑφ ἥρωϊ παρθενίας ὣς φάτο Κρονίδαις
ἐννέποισα θεά τοὶ δἐπὶ γλεφάροις
νεῦσαν ἀθανάτοισιν ἐπέων δὲ καρπὸς
οὐ κατέφθινε φαντὶ γὰρ ξύν ἀλέγειν
καὶ γάμον Θέτιος ἄνακτα καὶ νεαρὰν ἔδειξαν σοφῶν
στόματ ἀπείροισιν ἀρετὰν Ἀχιλέος
ὃ καὶ Μύσιον ἀμπελόεν
αἵμαξε Τηλέφου μέλανι ῥαίνων φόνῳ πεδίον
γεφύρωσέ τἈτρεΐδαισι νόστον Ἑλέναν τἐλύσατο Τρωΐας
ἶνας ἐκταμὼν δορί ταί νιν ῥύοντό ποτε
μάχας ἐναριμβρότου
ἔργον ἐν πεδίῳ κορύσσοντα Μέμνονός τε βίαν
ὑπέρθυμον Ἕκτορά τἄλλους τἀριστέας οἷς δῶμα Φερσεφόνας
μανύων Ἀχιλεύς οὖρος Αἰακιδᾶν
Αἴγιναν σφετέραν τε ῥίζαν πρόφαινεν
τὸν μὲν οὐδὲ θανόντ ἀοιδαὶ ἐπέλιπον
ἀλλά οἱ παρά τε πυρὰν τάφον θἙλικώνιαι παρθένοι
στάν ἐπὶ θρῆνόν τε πολύφαμον ἔχεαν
ἔδοξ ἆρα τόδ ἀθανάτοις
ἐσλόν γε φῶτα καὶ φθίμενον ὕμνοις θεᾶν διδόμεν
τὸ καὶ νῦν φέρει λόγον ἔσσυταί τε Μοισαῖον ἅρμα Νικοκλέος
μνᾶμα πυγμάχου κελαδῆσαι γεραίρετέ μιν
ὃς Ἴσθμιον ἂν νάπος
Δωρίων ἔλαχεν σελίνων ἐπεὶ περικτίονας
ἐνίκασε δή ποτε καὶ κεῖνος ἄνδρας ἀφύκτῳ χερὶ κλονέων
τὸν μὲν οὐ κατελέγχει κριτοῦ γενεὰ
πατραδελφεοῦ ἁλίκων τῷ τις ἁβρὸν
ἀμφὶ παγκρατίου Κλεάνδρῳ πλεκέτω
μυρσίνας στέφανον ἐπεί νιν Ἀλκαθόου τἀγὼν σὺν τύχᾳ
ἐν Ἐπιδαύρῳ τε νεότας δέκετο πρίν
τὸν αἰνεῖν ἀγαθῷ παρέχει
ἥβαν γὰρ οὐκ ἄπειρον ὑπὸ χειᾷ καλῶν δάμασεν
κύδιστ ἀθανάτων πολυώνυμε παγκρατὲς αἰεί
χαῖρε σὲ γὰρ πάντεσσι θέμις θνητοῖσι προσαυδᾶν
ἐκ σοῦ γὰρ γενόμεσθα θεοῦ μίμημα λαχόντες
μοῦνοι ὅσα ζώει τε καὶ ἕρπει θνήτ ἐπὶ γαῖαν
τῷ σε καθυμνήσω καὶ σὸν κράτος αἰὲν ἀείσω
σοὶ δὴ πᾶς ὅδε κόσμος ἑλισσόμενος περὶ γαῖαν
πείθεται ᾗ κεν ἄγῃς καὶ ἑκὼν ὑπὸ σεῖο κρατεῖται
τοῖον ἔχεις ὑποεργὸν ἀνικήτοις ἐνὶ χερσὶν
ἀμφήκη πυρόεντ ἀειζώοντα κεραυνόν
τοῦ γὰρ ὑπὸ πληγῇς φύσεως πάντ ἔργα τελεῖται
ᾧ σὺ κατευθύνεις κοινὸν λόγον ὃς διὰ πάντων
φοιτᾷ μιγνύμενος μεγάλῳ μικροῖς τε φάεσσιν
ᾧ σὺ τόσος γεγαὼς ὕπατος βασιλεὺς διὰ παντός
οὐδέ τι γίγνεται ἔργον ἐπὶ χθονὶ σοῦ δίχα δαῖμον
οὔτε κατ αἰθέριον θεῖον πόλον οὔτ ἐνὶ πόντῳ
πλὴν ὁπόσα ῥέζουσι κακοὶ σφετέραισιν ἀνοίαις
ἀλλὰ σὺ καὶ τὰ περισσὰ ἐπίστασαι ἄρτια θεῖναι
καὶ κοσμεῖν τἄκοσμα καὶ οὐ φίλα σοὶ φίλα ἐστίν
ὧδε γὰρ εἰς ἓν πάντα συνήρμοκας ἐσθλὰ κακοῖσιν
ὥσθ ἕνα γίγνεσθαι πάντων λόγον αἰὲν ἐόντα
ὃν φεύγοντες ἐῶσιν ὅσοι θνητῶν κακοί εἰσιν
δύσμοροι οἵ τ ἀγαθῶν μὲν ἀεὶ κτῆσιν ποθέοντες
οὔτ ἐσορῶσι θεοῦ κοινὸν νόμον οὔτε κλύουσιν
ᾧ κεν πειθόμενοι σὺν νῷ βίον ἐσθλὸν ἔχοιεν
αὐτοὶ δ αὖθ ὁρμῶσιν ἄνευ καλοῦ ἄλλος ἐπ ἄλλα
οἳ μὲν ὑπὲρ δόξης σπουδὴν δυσέριστον ἔχοντες
οἳ δ ἐπὶ κερδοσύνας τετραμμένοι οὐδενὶ κόσμῳ
ἄλλοι δ εἰς ἄνεσιν καὶ σώματος ἡδέα ἔργα
ἀλλὰ κακοῖς ἐπέκυρσαν ἐπ ἄλλοτε δ ἄλλα φέρονται
σπεύδοντες μάλα πάμπαν ἐναντία τῶνδε γενέσθαι
ἀλλὰ Ζεῦ πάνδωρε κελαινεφὲς ἀργικέραυνε
ἀνθρώπους ῥύου σύ γ ἀπειροσύνης ἀπὸ λυγρῆς
ἣν σύ πάτερ σκέδασον ψυχῆς ἄπο δὸς δὲ κυρῆσαι
γνώμης ᾗ πίσυνος σὺ δίκης μέτα πάντα κυβερνᾷς
ὄφρ ἂν τιμηθέντες ἀμειβώμεσθά σε τιμῇ
ὑμνοῦντες τὰ σὰ ἔργα διηνεκές ὡς ἐπέοικε
θνητὸν ἐόντ ἐπεὶ οὔτε βροτοῖς γέρας ἄλλο τι μεῖζον
οὔτε θεοῖς ἢ κοινὸν ἀεὶ νόμον ἐν δίκῃ ὑμνεῖν
αὐτὰρ ἐπεὶ ποταμοῖο λίπεν ῥόον Ὠκεανοῖο
νηῦς ἀπὸ δἵκετο κῦμα θαλάσσης εὐρυπόροιο
νῆσόν τΑἰαίην ὅθι τἨοῦς ἠριγενείης
οἰκία καὶ χοροί εἰσι καὶ ἀντολαὶ Ἠελίοιο
νῆα μὲν ἔνθ ἐλθόντες ἐκέλσαμεν ἐν ψαμάθοισιν
ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βῆμεν ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης
ἔνθα δἀποβρίξαντες ἐμείναμεν Ἠῶ δῖαν
δὴ τότ ἐγὼν ἑτάρους προΐειν ἐς δώματα Κίρκης
οἰσέμεναι νεκρόν Ἐλπήνορα τεθνηῶτα
φιτροὺς δαἶψα ταμόντες ὅθ ἀκροτάτη πρόεχ ἀκτή
θάπτομεν ἀχνύμενοι θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντες
αὐτὰρ ἐπεὶ νεκρός τἐκάη καὶ τεύχεα νεκροῦ
τύμβον χεύαντες καὶ ἐπὶ στήλην ἐρύσαντες
πήξαμεν ἀκροτάτῳ τύμβῳ εὐῆρες ἐρετμόν
ἡμεῖς μὲν τὰ ἕκαστα διείπομεν οὐδ ἄρα Κίρκην
ἦλθ ἐντυναμένη ἅμα δἀμφίπολοι φέρον αὐτῇ
σῖτον καὶ κρέα πολλὰ καὶ αἴθοπα οἶνον ἐρυθρόν
ἡ δἐν μέσσῳ στᾶσα μετηύδα δῖα θεάων
σχέτλιοι οἳ ζώοντες ὑπήλθετε δῶμ Ἀΐδαο
δισθανέες ὅτε τἄλλοι ἅπαξ θνήσκουσ ἄνθρωποι
ἀλλ ἄγετ ἐσθίετε βρώμην καὶ πίνετε οἶνον
αὖθι πανημέριοι ἅμα δἠοῖ φαινομένηφι
πλεύσεσθ αὐτὰρ ἐγὼ δείξω ὁδὸν ἠδὲ ἕκαστα
σημανέω ἵνα μή τι κακορραφίῃ ἀλεγεινῇ
ἢ ἁλὸς ἢ ἐπὶ γῆς ἀλγήσετε πῆμα παθόντες
ὣς ἔφαθ ἡμῖν δαὖττ ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ
ἥμεθα δαινύμενοι κρέα τἄσπετα καὶ μέθυ ἡδύ
ἦμος δἠέλιος κατέδυ καὶ ἐπὶ κνέφας ἦλθεν
οἱ μὲν κοιμήσαντο παρὰ πρυμνήσια νηός
ἡ δέ με χειρὸς ἑλοῦσα φίλων ἀπονόσφιν ἑταίρων
αὐτὰρ ἐγὼ τῇ πάντα κατὰ μοῖραν κατέλεξα
καὶ τότε δή μἐπέεσσι προσηύδα πότνια Κίρκη
ταῦτα μὲν οὕτω πάντα πεπείρανται σὺ δἄκουσον
Σειρῆνας μὲν πρῶτον ἀφίξεαι αἵ ῥά τε πάντας
ἀνθρώπους θέλγουσιν ὅτις σφεας εἰσαφίκηται
ὅς τις ἀϊδρείῃ πελάσῃ καὶ φθόγγον ἀκούσῃ
Σειρήνων τῷ δοὔ τι γυνὴ καὶ νήπια τέκνα
οἴκαδε νοστήσαντι παρίσταται οὐδὲ γάνυνται
ἀλλά τε Σειρῆνες λιγυρῇ θέλγουσιν ἀοιδῇ
ἥμεναι ἐν λειμῶνι πολὺς δἀμφ ὀστεόφιν θὶς
ἀνδρῶν πυθομένων περὶ δὲ ῥινοὶ μινύθουσιν
ἀλλὰ παρὲξ ἐλάαν ἐπὶ δοὔατ ἀλεῖψαι ἑταίρων
κηρὸν δεψήσας μελιηδέα μή τις ἀκούσῃ
τῶν ἄλλων ἀτὰρ αὐτὸς ἀκουέμεν αἴ κἐθέλῃσθα
δησάντων σἐν νηὶ θοῇ χεῖράς τε πόδας τε
ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ ἐκ δαὐτοῦ πείρατ ἀνήφθω
ὄφρα κε τερπόμενος ὄπ ἀκούσῃς Σειρήνοιϊν
εἰ δέ κε λίσσηαι ἑτάρους λῦσαί τε κελεύῃς
οἱ δέ σἐνὶ πλεόνεσσι τότε δεσμοῖσι δεόντων
αὐτὰρ ἐπὴν δὴ τάς γε παρὲξ ἐλάσωσιν ἑταῖροι
ἔνθα τοι οὐκέτ ἔπειτα διηνεκέως ἀγορεύσω
ὁπποτέρη δή τοι ὁδὸς ἔσσεται ἀλλὰ καὶ αὐτὸς
θυμῷ βουλεύειν ἐρέω δέ τοι ἀμφοτέρωθεν
ἔνθεν μὲν γὰρ πέτραι ἐπηρεφέες ποτὶ δαὐτὰς
κῦμα μέγα ῥοχθεῖ κυανώπιδος Ἀμφιτρίτης
Πλαγκτὰς δή τοι τάς γε θεοὶ μάκαρες καλέουσι
τῇ μέν τοὐδὲ ποτητὰ παρέρχεται οὐδὲ πέλειαι
τρήρωνες ταί τἀμβροσίην Διῒ πατρὶ φέρουσιν
ἀλλά τε καὶ τῶν αἰεὶ ἀφαιρεῖται λὶς πέτρη
ἀλλ ἄλλην ἐνίησι πατὴρ ἐναρίθμιον εἶναι
τῇ δοὔ πώ τις νηῦς φύγεν ἀνδρῶν ἥ τις ἵκηται
ἀλλά θὁμοῦ πίνακάς τε νεῶν καὶ σώματα φωτῶν
κύμαθ ἁλὸς φορέουσι πυρός τὀλοοῖο θύελλαι
οἴη δὴ κείνη γε παρέπλω ποντοπόρος νηῦς
Ἀργὼ πᾶσι μέλουσα παρ Αἰήταο πλέουσα
καὶ νύ κε τὴν ἔνθ ὦκα βάλεν μεγάλας ποτὶ πέτρας
ἀλλ Ἥρη παρέπεμψεν ἐπεὶ φίλος ἦεν Ἰήσων
οἱ δὲ δύω σκόπελοι ὁ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν ἱκάνει
ὀξείῃ κορυφῇ νεφέλη δέ μιν ἀμφιβέβηκε
κυανέη τὸ μὲν οὔ ποτ ἐρωεῖ οὐδέ ποτ αἴθρη
κείνου ἔχει κορυφὴν οὔτ ἐν θέρει οὔτ ἐν ὀπώρῃ
οὐδέ κεν ἀμβαίη βροτὸς ἀνὴρ οὐ καταβαίη
οὐδ εἴ οἱ χεῖρές τε ἐείκοσι καὶ πόδες εἶεν
πέτρη γὰρ λίς ἐστι περιξεστῇ ἐϊκυῖα
πρὸς ζόφον εἰς Ἔρεβος τετραμμένον ᾗ περ ἂν ὑμεῖς
νῆα παρὰ γλαφυρὴν ἰθύνετε φαίδιμ Ὀδυσσεῦ
οὐδέ κεν ἐκ νηὸς γλαφυρῆς αἰζήϊος ἀνὴρ
τόξῳ ὀϊστεύσας κοῖλον σπέος εἰσαφίκοιτο
ἔνθα δἐνὶ Σκύλλη ναίει δεινὸν λελακυῖα
τῆς ἤτοι φωνὴ μὲν ὅση σκύλακος νεογιλλῆς
γίνεται αὐτὴ δαὖτε πέλωρ κακόν οὐδέ κέ τίς μιν
γηθήσειεν ἰδών οὐδ εἰ θεὸς ἀντιάσειε
τῆς ἤτοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι
σμερδαλέη κεφαλή ἐν δὲ τρίστοιχοι ὀδόντες
πυκνοὶ καὶ θαμέες πλεῖοι μέλανος θανάτοιο
μέσση μέν τε κατὰ σπείους κοίλοιο δέδυκεν
αὐτοῦ δἰχθυάᾳ σκόπελον περιμαιμώωσα
δελφῖνάς τε κύνας τε καὶ εἴ ποθι μεῖζον ἕλῃσι
κῆτος ἃ μυρία βόσκει ἀγάστονος Ἀμφιτρίτη
τῇ δοὔ πώ ποτε ναῦται ἀκήριοι εὐχετόωνται
παρφυγέειν σὺν νηΐ φέρει δέ τε κρατὶ ἑκάστῳ
φῶτ ἐξαρπάξασα νεὸς κυανοπρώροιο
τὸν δἕτερον σκόπελον χθαμαλώτερον ὄψει Ὀδυσσεῦ
πλησίον ἀλλήλων καί κεν διοϊστεύσειας
τῷ δἐν ἐρινεὸς ἔστι μέγας φύλλοισι τεθηλώς
τῷ δὑπὸ δῖα Χάρυβδις ἀναρρυβδεῖ μέλαν ὕδωρ
τρὶς μὲν γάρ τἀνίησιν ἐπ ἤματι τρὶς δἀναρυβδεῖ
δεινόν μὴ σύ γε κεῖθι τύχοις ὅτε ῥυβδήσειεν
οὐ γάρ κεν ῥύσαιτό σ ὑπὲκ κακοῦ οὐδ ἐνοσίχθων
ἀλλὰ μάλα Σκύλλης σκοπέλῳ πεπλημένος ὦκα
νῆα παρὲξ ἐλάαν ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερόν ἐστιν
ὣς ἔφατ αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀτυζόμενος προσέειπον
εἰ δἄγε δή μοι τοῦτο θεά νημερτὲς ἐνίσπες
εἴ πως τὴν ὀλοὴν μὲν ὑπεκπροφύγοιμι Χάρυβδιν
τὴν δέ κἀμυναίμην ὅτε μοι σίνοιτό γἑταίρους
ὣς ἐφάμην ἡ δαὐτίκ ἀμείβετο δῖα θεάων
σχέτλιε καὶ δαὖ τοι πολεμήϊα ἔργα μέμηλε
καὶ πόνος οὐδὲ θεοῖσιν ὑπείξεαι ἀθανάτοισιν
ἡ δέ τοι οὐ θνητή ἀλλ ἀθάνατον κακόν ἐστι
δεινόν τἀργαλέον τε καὶ ἄγριον οὐδὲ μαχητόν
οὐδέ τις ἔστ ἀλκή φυγέειν κάρτιστον ἀπ αὐτῆς
ἢν γὰρ δηθύνῃσθα κορυσσόμενος παρὰ πέτρῃ
δείδω μή σἐξαῦτις ἐφορμηθεῖσα κίχῃσι
τόσσῃσιν κεφαλῇσι τόσους δἐκ φῶτας ἕληται
ἀλλὰ μάλα σφοδρῶς ἐλάαν βωστρεῖν δὲ Κράταιϊν
μητέρα τῆς Σκύλλης ἥ μιν τέκε πῆμα βροτοῖσιν
ἥ μιν ἔπειτ ἀποπαύσει ἐς ὕστερον ὁρμηθῆναι
Θρινακίην δἐς νῆσον ἀφίξεαι ἔνθα δὲ πολλαὶ
βόσκοντ Ἠελίοιο βόες καὶ ἴφια μῆλα
ἑπτὰ βοῶν ἀγέλαι τόσα δοἰῶν πώεα καλά
πεντήκοντα δἕκαστα γόνος δοὐ γίνεται αὐτῶν
οὐδέ ποτε φθινύθουσι θεαὶ δἐπιποιμένες εἰσί
νύμφαι ἐϋπλόκαμοι Φαέθουσά τε Λαμπετίη τε
ἃς τέκεν Ἠελίῳ Ὑπερίονι δῖα Νέαιρα
τὰς μὲν ἄρα θρέψασα τεκοῦσά τε πότνια μήτηρ
Θρινακίην ἐς νῆσον ἀπῴκισε τηλόθι ναίειν
μῆλα φυλασσέμεναι πατρώϊα καὶ ἕλικας βοῦς
ἦ τἂν ἔτ εἰς Ἰθάκην κακά περ πάσχοντες ἵκοισθε
εἰ δέ κε σίνηαι τότε τοι τεκμαίρομ ὄλεθρον
νηΐ τε καὶ ἑτάροις αὐτὸς δεἴ πέρ κεν ἀλύξῃς
ὀψὲ κακῶς νεῖαι ὀλέσας ἄπο πάντας ἑταίρους
ὣς ἔφατ αὐτίκα δὲ χρυσόθρονος ἤλυθενἨώς ἤλυθεν Ἠώς Ἠώς
ἡ μὲν ἔπειτ ἀνὰ νῆσον ἀπέστιχε δῖα θεάων
αὐτὰρ ἐγὼν ἐπὶ νῆα κιὼν ὤτρυνον ἑταίρους
ἑξῆς δἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς
ἡμῖν δαὖ κατόπισθε νεὸς κυανοπρῴροιο
ἴκμενον οὖρον ἵει πλησίστιον ἐσθλὸν ἑταῖρον
Κίρκη ἐϋπλόκαμος δεινὴ θεὸς αὐδήεσσα
αὐτίκα δὅπλα ἕκαστα πονησάμενοι κατὰ νῆα
ἥμεθα τὴν δἄνεμός τε κυβερνήτης τἴθυνε
δὴ τότ ἐγὼν ἑτάροισι μετηύδων ἀχνύμενος κῆρ
θέσφαθ ἅ μοι Κίρκη μυθήσατο δῖα θεάων
ἀλλ ἐρέω μὲν ἐγών ἵνα εἰδότες ἤ κε θάνωμεν
ἤ κεν ἀλευάμενοι θάνατον καὶ κῆρα φύγοιμεν
Σειρήνων μὲν πρῶτον ἀνώγει θεσπεσιάων
φθόγγον ἀλεύασθαι καὶ λειμῶν ἀνθεμόεντα
οἶον ἔμ ἠνώγει ὄπ ἀκουέμεν ἀλλά με δεσμῷ
δήσατ ἐν ἀργαλέῳ ὄφρ ἔμπεδον αὐτόθι μίμνω
εἰ δέ κε λίσσωμαι ὑμέας λῦσαί τε κελεύω
ὑμεῖς δἐν πλεόνεσσι τότε δεσμοῖσι πιέζειν
ἤτοι ἐγὼ τὰ ἕκαστα λέγων ἑτάροισι πίφαυσκον
τόφρα δὲ καρπαλίμως ἐξίκετο νηῦς εὐεργὴς
νῆσον Σειρήνοιϊν ἔπειγε γὰρ οὖρος ἀπήμων
αὐτίκ ἔπειτ ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο ἠδὲ γαλήνη
ἔπλετο νηνεμίη κοίμησε δὲ κύματα δαίμων
ἀνστάντες δἕταροι νεὸς ἱστία μηρύσαντο
καὶ τὰ μὲν ἐν νηὶ γλαφυρῇ θέσαν οἱ δἐπ ἐρετμὰ
ἑζόμενοι λεύκαινον ὕδωρ ξεστῇς ἐλάτῃσιν
αὐτὰρ ἐγὼ κηροῖο μέγαν τροχὸν ὀξέϊ χαλκῷ
τυτθὰ διατμήξας χερσὶ στιβαρῇσι πίεζον
αἶψα δἰαίνετο κηρός ἐπεὶ κέλετο μεγάλη ἲς
Ἠελίου ταὐγὴ Ὑπεριονίδαο ἄνακτος
ἑξείης δἑτάροισιν ἐπ οὔατα πᾶσιν ἄλειψα
οἱ δἐν νηΐ μἔδησαν ὁμοῦ χεῖράς τε πόδας τε
ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ ἐκ δαὐτοῦ πείρατ ἀνῆπτον
αὐτοὶ δἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρετμοῖς
ἀλλ ὅτε τόσσον ἀπῆμεν ὅσον τε γέγωνε βοήσας
ῥίμφα διώκοντες τὰς δοὐ λάθεν ὠκύαλος νηῦς
ἐγγύθεν ὀρνυμένη λιγυρὴν δἔντυνον ἀοιδήν
δεῦρ ἄγ ἰών πολύαιν Ὀδυσεῦ μέγα κῦδος Ἀχαιῶν
οὐ γάρ πώ τις τῇδε παρήλασε νηὶ μελαίνῃ
ἀλλ ὅ γε τερψάμενος νεῖται καὶ πλείονα εἰδώς
Ἀργεῖοι Τρῶές τε θεῶν ἰότητι μόγησαν
ἴδμεν δὅσσα γένηται ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ
ὣς φάσαν ἱεῖσαι ὄπα κάλλιμον αὐτὰρ ἐμὸν κῆρ
ἤθελ ἀκουέμεναι λῦσαί τἐκέλευον ἑταίρους
ὀφρύσι νευστάζων οἱ δὲ προπεσόντες ἔρεσσον
αὐτίκα δἀνστάντες Περιμήδης Εὐρύλοχός τε
πλείοσί μἐν δεσμοῖσι δέον μᾶλλόν τε πίεζον
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τάς γε παρήλασαν οὐδ ἔτ ἔπειτα
φθογγήν Σειρήνων ἠκούομεν οὐδέ τἀοιδήν
αἶψ ἀπὸ κηρὸν ἕλοντο ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι
ὅν σφιν ἐπ ὠσὶν ἄλειψ ἐμέ τἐκ δεσμῶν ἀνέλυσαν
ἀλλ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἐλείπομεν αὐτίκ ἔπειτα
τῶν δἄρα δεισάντων ἐκ χειρῶν ἔπτατ ἐρετμά
βόμβησεν δἄρα πάντα κατὰ ῥόον ἔσχετο δαὐτοῦ
νηῦς ἐπεὶ οὐκέτ ἐρετμὰ προήκεα χερσὶν ἔπειγον
αὐτὰρ ἐγὼ διὰ νηὸς ἰὼν ὤτρυνον ἑταίρους
μειλιχίοις ἐπέεσσι παρασταδὸν ἄνδρα ἕκαστον
ὦ φίλοι οὐ γάρ πώ τι κακῶν ἀδαήμονές εἰμεν
οὐ μὲν δὴ τόδε μεῖζον ἔπι κακόν ἢ ὅτε Κύκλωψ
εἴλει ἐνὶ σπῆϊ γλαφυρῷ κρατερῆφι βίηφι
ἀλλὰ καὶ ἔνθεν ἐμῇ ἀρετῇ βουλῇ τε νόῳ τε
ἐκφύγομεν καί που τῶνδε μνήσεσθαι ὀΐω
νῦν δἄγεθ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες
ὑμεῖς μὲν κώπῃσιν ἁλὸς ῥηγμῖνα βαθεῖαν
τύπτετε κληΐδεσσιν ἐφήμενοι αἴ κέ ποθι Ζεὺς
δώῃ τόνδε γὄλεθρον ὑπεκφυγέειν καὶ ἀλύξαι
σοὶ δέ κυβερνῆθ ὧδ ἐπιτέλλομαι ἀλλ ἐνὶ θυμῷ
βάλλευ ἐπεὶ νηὸς γλαφυρῆς οἰήϊα νωμᾷς
τούτου μὲν καπνοῦ καὶ κύματος ἐκτὸς ἔεργε
νῆα σὺ δὲ σκοπέλου ἐπιμαίεο μή σε λάθῃσι
κεῖσ ἐξορμήσασα καὶ ἐς κακὸν ἄμμε βάλῃσθα
ὣς ἐφάμην οἱ δὦκα ἐμοῖς ἐπέεσσι πίθοντο
Σκύλλην δοὐκέτ ἐμυθεόμην ἄπρηκτον ἀνίην
μή πώς μοι δείσαντες ἀπολλήξειαν ἑταῖροι
εἰρεσίης ἐντὸς δὲ πυκάζοιεν σφέας αὐτούς
καὶ τότε δὴ Κίρκης μὲν ἐφημοσύνης ἀλεγεινῆς
λανθανόμην ἐπεὶ οὔ τί μἀνώγει θωρήσσεσθαι
αὐτὰρ ἐγὼ καταδὺς κλυτὰ τεύχεα καὶ δύο δοῦρε
μάκρ ἐν χερσὶν ἑλὼν εἰς ἴκρια νηὸς ἔβαινον
πρώρης ἔνθεν γάρ μιν ἐδέγμην πρῶτα φανεῖσθαι
Σκύλλην πετραίην ἥ μοι φέρε πῆμ ἑτάροισιν
οὐδέ πῃ ἀθρῆσαι δυνάμην ἔκαμον δέ μοι ὄσσε
πάντῃ παπταίνοντι πρὸς ἠεροειδέα πέτρην
ἡμεῖς μὲν στεινωπὸν ἀνεπλέομεν γοόωντες
ἔνθεν γὰρ Σκύλλη ἑτέρωθι δὲ δῖα Χάρυβδις
δεινὸν ἀνερρύβδησε θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ
ἤτοι ὅτ ἐξεμέσειε λέβης ὣς ἐν πυρὶ πολλῷ
ἄκροισι σκοπέλοισιν ἐπ ἀμφοτέροισιν ἔπιπτεν
ἀλλ ὅτ ἀναβρόξειε θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ
πᾶσ ἔντοσθε φάνεσκε κυκωμένη ἀμφὶ δὲ πέτρη
δεινὸν ἐβεβρύχει ὑπένερθε δὲ γαῖα φάνεσκε
ψάμμῳ κυανέη τοὺς δὲ χλωρὸν δέος ᾕρει
ἡμεῖς μὲν πρὸς τὴν ἴδομεν δείσαντες ὄλεθρον
τόφρα δέ μοι Σκύλλη κοίλης ἐκ νηὸς ἑταίρους
σκεψάμενος δἐς νῆα θοὴν ἅμα καὶ μεθ ἑταίρους
ἤδη τῶν ἐνόησα πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν
ὑψόσ ἀειρομένων ἐμὲ δὲ φθέγγοντο καλεῦντες
ἐξονομακλήδην τότε γὕστατον ἀχνύμενοι κῆρ
ὡς δὅτ ἐπὶ προβόλῳ ἁλιεὺς περιμήκεϊ ῥάβδῳ
ἰχθύσι τοῖς ὀλίγοισι δόλον κατὰ εἴδατα βάλλων
ἐς πόντον προΐησι βοὸς κέρας ἀγραύλοιο
ἀσπαίροντα δἔπειτα λαβὼν ἔρριψε θύραζε
ὣς οἵ γἀσπαίροντες ἀείροντο ποτὶ πέτρας
αὐτοῦ δεἰνὶ θύρῃσι κατήσθιε κεκληγόντας
χεῖρας ἐμοὶ ὀρέγοντας ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι
οἴκτιστον δὴ κεῖνο ἐμοῖς ἴδον ὀφθαλμοῖσι
πάντων ὅσσ ἐμόγησα πόρους ἁλὸς ἐξερεείνων
αὐτὰρ ἐπεὶ πέτρας φύγομεν δεινήν τε Χάρυβδιν
Σκύλλην ταὐτίκ ἔπειτα θεοῦ ἐς ἀμύμονα νῆσον
ἱκόμεθ ἔνθα δἔσαν καλαὶ βόες εὐρυμέτωποι
πολλὰ δὲ ἴφια μῆλ Ὑπερίονος Ἠελίοιο
δὴ τότ ἐγὼν ἔτι πόντῳ ἐὼν ἐν νηὶ μελαίνῃ
μυκηθμοῦ τἤκουσα βοῶν αὐλιζομενάων
οἰῶν τε βληχήν καί μοι ἔπος ἔμπεσε θυμῷ
μάντιος ἀλαοῦ Θηβαίου Τειρεσίαο
Κίρκης τΑἰαίης ἥ μοι μάλα πόλλ ἐπέτελλε
νῆσον ἀλεύασθαι τερψιμβρότου Ἠελίοιο
κέκλυτέ μευ μύθων κακά περ πάσχοντες ἑταῖροι
ὄφρ ὑμῖν εἴπω μαντήϊα Τειρεσίαο
ἔνθα γὰρ αἰνότατον κακὸν ἔμμεναι ἄμμιν ἔφασκεν
ἀλλὰ παρὲξ τὴν νῆσον ἐλαύνετε νῆα μέλαιναν
ὣς ἐφάμην τοῖσιν δὲ κατεκλάσθη φίλον ἦτορ
αὐτίκα δΕὐρύλοχος στυγερῷ μἠμείβετο μύθῳ
σχέτλιός εἰς Ὀδυσεῦ περί τοι μένος οὐδέ τι γυῖα
κάμνεις ἦ ῥά νυ σοί γε σιδήρεα πάντα τέτυκται
ὅς ῥἑτάρους καμάτῳ ἁδηκότας ἠδὲ καὶ ὕπνῳ
οὐκ ἐάᾳς γαίης ἐπιβήμεναι ἔνθα κεν αὖτε
νήσῳ ἐν ἀμφιρύτῃ λαρὸν τετυκοίμεθα δόρπον
ἀλλ αὔτως διὰ νύκτα θοὴν ἀλάλησθαι ἄνωγας
νήσου ἀποπλαγχθέντας ἐν ἠεροειδέϊ πόντῳ
ἐκ νυκτῶν δἄνεμοι χαλεποί δηλήματα νηῶν
γίνονται πῇ κέν τις ὑπεκφύγοι αἰπὺν ὄλεθρον
ἤν πως ἐξαπίνης ἔλθῃ ἀνέμοιο θύελλα
νῆα διαρραίσουσι θεῶν ἀέκητι ἀνάκτων
δόρπον θὁπλισόμεσθα θοῇ παρὰ νηὶ μένοντες
ἠῶθεν δἀναβάντες ἐνήσομεν εὐρέϊ πόντῳ
καὶ τότε δὴ γίνωσκον ὃ δὴ κακὰ μήδετο δαίμων
καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδων
Εὐρύλοχ ἦ μάλα δή με βιάζετε μοῦνον ἐόντα