Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
Κάστορος δἐλθόντος ἐπὶ ξενίαν πὰρ Παμφάη
καὶ κασιγνήτου Πολυδεύκεος οὐ θαῦμα σφίσιν
ἐγγενὲς ἔμμεν ἀεθληταῖς ἀγαθοῖσιν ἐπεὶ
εὐρυχόρου ταμίαι Σπάρτας ἀγώνων
μοῖραν Ἑρμᾷ καὶ σὺν Ἡρακλεῖ διέποντι θάλειαν
μάλα μὲν ἀνδρῶν δικαίων περικαδόμενοι καὶ μὰν θεῶν πιστὸν γένος
μεταμειβόμενοι δἐναλλὰξ ἁμέραν τὰν μὲν παρὰ πατρὶ φίλῳ
Δὶ νέμονται τὰν δὑπὸ κεύθεσι γαίας ἐν γυάλοις Θεράπνας
τοῦτον ἢ πάμπαν θεὸς ἔμμεναι οἰκεῖν τοὐρανῷ
εἵλετ αἰῶνα φθιμένου Πολυδεύκης Κάστορος ἐν πολέμῳ
τὸν γὰρ Ἴδας ἀμφὶ βουσίν πως χολωθεὶς ἔτρωσεν χαλκέας λόγχας ἀκμᾷ
ἀπὸ Ταϋγέτου πεδαυγάζων ἴδεν Λυγκεὺς δρυὸς ἐν στελέχει
ἡμένους κείνου γὰρ ἐπιχθονίων πάντων γένετ ὀξύτατον
ὄμμα λαιψηροῖς δὲ πόδεσσιν ἄφαρ
ἐξικέσθαν καὶ μέγα ἔργον ἐμήσαντ ὠκέως
καὶ πάθον δεινὸν παλάμαις Ἀφαρητίδαι Διός αὐτίκα γὰρ
ἦλθε Λήδας παῖς διώκων τοὶ δἔναντα στάθεν τύμβῳ σχεδὸν πατρωΐῳ
ἔνθεν ἁρπάξαντες ἄγαλμ Ἀΐδα ξεστὸν πέτρον
ἔμβαλον στέρνῳ Πολυδεύκεος ἀλλ οὔ νιν φλάσαν
οὐδ ἀνέχασσαν ἐφορμαθεὶς δἄρ ἄκοντι θοῷ
ἤλασε Λυγκέος ἐν πλευραῖσι χαλκόν
Ζεὺς δἐπ Ἴδᾳ πυρφόρον πλᾶξε ψολόεντα κεραυνόν
ἅμα δἐκαίοντ ἔρημοι χαλεπὰ δἔρις ἀνθρώποις ὁμιλεῖν κρεσσόνων
ταχέως δἐπ ἀδελφεοῦ βίαν πάλιν χώρησεν ὁ Τυνδαρίδας
καί νιν οὔπω τεθναότ ἄσθματι δὲ φρίσσοντα πνοὰς ἔκιχεν
θερμὰ δὴ τέγγων δάκρυα στοναχαῖς
ὄρθιον φώνασε πάτερ Κρονίων τίς δὴ λύσις
οἴχεται τιμὰ φίλων τατωμένῳ φωτί παῦροι δἐν πόνῳ πιστοὶ βροτῶν
καμάτου μεταλαμβάνειν ὣς ἔννεπε Ζεὺς δἀντίος ἤλυθέ οἱ
καὶ τόδ ἐξαύδασ ἔπος ἐσσί μοι υἱός τόνδε δἔπειτα πόσις
σπέρμα θνατὸν ματρὶ τεᾷ πελάσαις
στάξεν ἥρως ἀλλ ἄγε τῶνδέ τοι ἔμπαν αἵρεσιν
παρδίδωμ εἰ μὲν θάνατόν τε φυγὼν καὶ γῆρας ἀπεχθόμενον
αὐτὸς Οὔλυμπον θέλεις ναίειν ἐμοὶ σύν τἈθαναίᾳ κελαινεγχεῖ τἌρει
ἔστι τοι τούτων λάχος εἰ δὲκασιγνήτου πέρι
μάρνασαι πάντων δὲ νοεῖς ἀποδάσσασθαι ἴσον
ἥμισυ μέν κε πνέοις γαίας ὑπένερθεν ἐών
ὣς ἄρ αὐδάσαντος οὐ γνώμᾳ διπλόαν θέτο βουλάν
ἀνὰ δἔλυσεν μὲν ὀφθαλμόνἔπειτα δὲ φωνὰν χαλκομίτρα Κάστορος
παῖ Ῥέας ἅ τε πρυτανεῖα λέλογχας Ἑστία
Ζηνὸς ὑψίστου κασιγνήτα καὶ ὁμοθρόνου Ἥρας
εὖ μὲν Ἀρισταγόραν δέξαι τεὸν ἐς θάλαμον
εὖ δἑταίρους ἀγλαῷ σκάπτῳ πέλας
οἵ σε γεραίροντες ὀρθὰν φυλάσσοισιν Τένεδον
πολλὰ μὲν λοιβαῖσιν ἀγαζόμενοι πρώταν θεῶν
πολλὰ δὲ κνίσσᾳ λύρα δέ σφι βρέμεται καὶ ἀοιδά
καὶ ξενίου Διὸς ἀσκεῖται Θέμις ἀενάοις
ἐν τραπέζαις ἀλλὰ σὺν δόξᾳ τέλος
δωδεκάμηνον περᾶσαι σὺν ἀτρώτῳ κραδίᾳ
ἄνδρα δἐγὼ μακαρίζω μὲν πατέρ Ἁρκεσίλαν
καὶ τὸ θαητὸν δέμας ἀτρεμίαν τε ξύγγονον
εἰ δέ τις ὄλβον ἔχων μορφᾷ παραμεύσεται ἄλλους
ἔν τἀέθλοισιν ἀριστεύων ἐπέδειξεν βίαν
θνατὰ μεμνάσθω περιστέλλων μέλη
καὶ τελευτὰν ἁπάντων γᾶν ἐπιεσσόμενος
ἐν λόγοις δἀστῶν ἀγαθοῖσί νιν αἰνεῖσθαι χρεών
καὶ μελιγδούποισι δαιδαλθέντα μελιζέν ἀοιδαῖς
ἐκ δὲ περικτιόνων ἑκκαίδεκ Ἀρισταγόραν
ἀγλααὶ νῖκαι πάτραν τεὐώνυμον
ἐστεφάνωσαν πάλᾳ καὶ μεγαυχεῖ παγκρατίῳ
ἐλπίδες δὀκνηρότεραι γονέων παιδὸς βίαν
ἔσχον ἐν Πυθῶνι πειρᾶσθαι καὶ Ὀλυμπίᾳ ἄθλων
ναὶ μὰ γὰρ ὅρκον ἐμὰν δόξαν παρὰ Κασταλίᾳ
καὶ παρ εὐδένδρῳ μολὼν ὄχθῳ Κρόνου
κάλλιον ἂν δηριώντων ἐνόστησ ἀντιπάλων
πενταετηρίδ ἑορτὰν Ἡρακλέος τέθμιον
ἔρνεσιν ἀλλὰ βροτῶν τὸν μὲν κενεόφρονες αὖχαι
ἐξ ἀγαθῶν ἔβαλον τὸν δαὖ καταμεμφθέντ ἄγαν
ἰσχὺν οἰκείων παρέσφαλεν καλῶν
χειρὸς ἕλκων ὀπίσσω θυμὸς ἄτολμος ἐών
συμβαλεῖν μὰν εὐμαρὲς ἦν τό τε Πεισάνδρου πάλαι
αἷμ ἀπὸ Σπάρτας Ἀμύκλαθεν γὰρ ἔβα σὺν Ὀρέστᾳ
Αἰολέων στρατιὰν χαλκεντέα δεῦρ ἀνάγων
καὶ παρ Ἰσμηνοῦ ῥοὰν κεκραμένον
ἐκ Μελανίπποιο μάτρωος ἀρχαῖαι δἀρεταὶ
ἐν σχερῷ δοὔτ ὦν μέλαιναι καρπὸν ἔδωκαν ἄρουραι
δένδρεά τοὐκ ἐθέλει πάσαις ἐτέων περόδοις
ἄνθος εὐῶδες φέρειν πλούτῳ ἴσον
ἀλλ ἐν ἀμείβοντι καὶ θνατὸν οὕτως ἔθνος ἄγει
μοῖρα τὸ δἐκ Διὸς ἀνθρώποις σαφὲς οὐχ ἕπεται
τέκμαρ ἀλλ ἔμπαν μεγαλανορίαις ἐμβαίνομεν
ἔργα τε πολλὰ μενοινῶντες δέδεται γὰρ ἀναιδεῖ
ἐλπίδι γυῖα προμαθείας δἀπόκεινται ῥοαί
ἀπροσίκτων δἐρώτων ὀξύτεραι μανίαι
Εὐνείκα μἐγέλαξε θέλοντά μιν ἁδὺ φιλῆσαι
καί μἐπικερτομέοισα τάδ ἔννεπεν ἔρρ ἀπ ἐμεῖο
βουκόλος ὢν ἐθέλεις με κύσαι τάλαν οὐ μεμάθηκα
ἀγροίκως φιλέειν ἀλλ ἀστικὰ χείλεα θλίβειν
μή τύ γέ μευ κύσσῃς τὸ καλὸν στόμα μηδ ἐν ὀνείροις
οἷα βλέπεις ὁπποῖα λαλεῖς ὡς ἄγρια παίσδεις
ὡς τρυφέρ αἰκάλλεις ὡς κωτίλα ῥήματα φράσδεις
ὡς μαλακὸν τὸ γένειον ἔχεις ὡς ἁδέα χαίταν
χείλεά τοι νοσέοντι χέρες δέ τοι ἐντὶ μέλαιναι
καὶ κακὸν ἐξόσδεις ἀπ ἐμεῦ φύγε μή με μολύνῃς
τοιάδε μυθίζοισα τρὶς εἰς ἑὸν ἔπτυσε κόλπον
καί μἀπὸ τᾶς κεφαλᾶς ποτὶ τὼ πόδε συνεχὲς εἶδε
χείλεσι μυχθίζοισα καὶ ὄμμασι λοξὰ βλέποισα
καὶ πολὺ τᾷ μορφᾷ θηλύνετο καί τι σεσαρὸς
καὶ σοβαρόν μἐγέλαξεν ἐμοὶ δἄφαρ ἔζεσεν αἷμα
καὶ χρόα φοινίχθην ὑπὸ τὤλγεος ὡς ῥόδον ἕρσᾳ
χἁ μὲν ἔβα με λιποῖσα φέρω δὑποκάρδιον ὀργάν
ὅττί με τὸν χαρίεντα κακὰ μωμήσαθ ἑταίρα
ποιμένες εἴπατέ μοι τὸ κρήγυον οὐ καλὸς ἐμμί
ἆρά τις ἐξαπίνας με θεὸς βροτὸν ἄλλον ἔτευξε
καὶ γὰρ ἐμοὶ τὸ πάροιθεν ἐπάνθεεν ἁδύ τι κάλλος
ὡς κισσὸς ποτὶ πρέμνον ἐμὰν δἐπύκαζεν ὑπήναν
χαῖται δοἷα σέλινα περὶ κροτάφοισι κέχυντο
καὶ λευκὸν τὸ μέτωπον ἐπ ὀφρύσι λάμπε μελαίναις
ὄμματά μοι γλαυκᾶς χαροπώτερα πολλὸν Ἀθάνας
καὶ στόμα δαὖ πακτᾶς γλυκερώτερον ἐκ στομάτων δὲ
ἔρρεέ μοι φωνὰ γλυκερωτέρα ἢ μέλι κηρῶ
ἁδὺ δέ μοι τὸ μέλισμα καὶ ἢν σύριγγι μελίσδω
κἢν αὐλῷ δονέω κἢν δώνακι κἢν πλαγιαύλῳ
καὶ πᾶσαι καλόν με κατ ὤρεα φαντὶ γυναῖκες
καὶ πᾶσαί με φιλεῦντι τὰ δἀστικά μοὐκ ἐφίλασεν
ἀλλ ὅτι βουκόλος ἐμμὶ παρέδραμε κοὔποτ ἀκούει
ὡς ὁ καλὸς Διόνυσος ἐν ἄγκεσι πόρτιν ἔλαυνεν
οὐκ ἔγνω δὅτι Κύπρις ἐπ ἀνέρι μήνατο βούτᾳ
καὶ Φρυγίοις ἐνόμευσεν ἐν ὤρεσι καὶ τὸν Ἄδωνιν
ἐν δρυμοῖσι φίλασε καὶ ἐν δρυμοῖσιν ἔκλαυσεν
Ἐνδυμίων δὲ τίς ἦν οὐ βουκόλος ὅν γε Σελάνα
βουκολέοντα φίλασεν ἀπ Οὐλύμπω δὲ μολοῖσα
λάθριον ἀν νάπος ἦλθε καὶ εἰς ἕνα παιδὶ κάθευδε
καὶ τὺ Ῥέα κλαίεις τὸν βουκόλον οὐχὶ δὲ καὶ τὺ
ὦ Κρονίδα διὰ παῖδα βοηνόμον ὄρνις ἐπλάγχθης
Εὐνείκα δὲ μόνα τὸν βουκόλον οὐκ ἐφίλασεν
ἁ Κυβέλας κρέσσων καὶ Κύπριδος ἠδὲ Σελάνας
μηκέτι μηδὲ σὺ Κύπρι τὸν ἁδέα μήτε κατ ἄστυ
μήτ ἐν ὄρει φιλέοις μούνη δἀνὰ νύκτα καθεύδοις
Ἁ πενία Διόφαντε μόνα τὰς τέχνας ἐγείρει
αὐτὰ τῶ μόχθοιο διδάσκαλος οὐδὲ γὰρ εὕδειν
ἀνδράσιν ἐργατίναισι κακαὶ παρέχοντι μέριμναι
κἂν ὀλίγον νυκτός τις ἐπιμύσσῃσι τὸν ὕπνον
αἰφνίδιον θορυβεῦσιν ἐφιστάμεναι μελεδῶναι
Ἰχθύος ἀγρευτῆρες ὅμως δύο κεῖντο γέροντες
στρωσάμενοι βρύον αὖον ὑπὸ πλεκταῖς καλύβαισι
κεκλιμένοι τοίχῳ τῷ φυλλίνῳ ἐγγύθι δαὐτοῖν
κεῖτο τὰ ταῖν χειροῖν ἀθλήματα τοὶ καλαθίσκοι
τοὶ κάλαμοι τἄγκιστρα τὰ φυκιόεντα δέλητα
ὁρμιαὶ κύρτοι τε καὶ ἐκ σχοίνων λαβύρινθοι
μήρινθοι κώπα τε γέρων τἐπ ἐρείσμασι λέμβος
νέρθεν τᾶς κεφαλᾶς φορμὸς βραχύς εἷμά τἐπί σφι
οὗτος τοῖς ἁλιεῦσιν ὁ πᾶς πόρος οὗτος ὁ πλοῦτος
οὐδεὶς δοὐ σισύραν εἶχ οὐ λίνα πάντα περισσά
πάντ ἐδόκει τήνοις ἁ γὰρ πενία σφας ἔτειρε
οὐδεὶς δἐν μέσσῳ γείτων πενίᾳ δὲ παρ αὐτὰν
θλιβομέναν καλύβαν τρυφερὸν προσέναχε θάλασσα
κοὔπω τὸν μέσατον δρόμον ἄνυεν ἅρμα Σελάνας
τοὺς δἁλιεῖς ἤγειρε φίλος πόνος ἐκ βλεφάρων δὲ
ὕπνον ἀπωσάμενοι σφετέραις φρεσὶν ἤρεθον αὐδάν
ψεύδοντ ὦ φίλε πάντες ὅσοι τὰς νύκτας ἔφασκον
τῶ θέρεος μινύθειν ὅτε τἄματα μακρὰ φέρει Ζεύς
ἤδη μυρί ἐσεῖδον ὀνείρατα κοὐδέπω ἀώς
μὴ λαθόμην τί τὸ χρῆμα χρόνον δαἱ νύκτες ἔχοντι
Ἀσφαλίων μέμφῃ τὸ καλὸν θέρος οὐ γὰρ ὁ καιρὸς
αὐτομάτως παρέβα τὸν ἑὸν δρόμον ἀλλὰ τὸν ὕπνον
ἁ φροντὶς κόπτοισα μακρὰν τὰν νύκτα ποιεῖ τοι
ἆρ ἔμαθες κρίνειν πόκ ἐνύπνια χρηστὰ γὰρ εἶδον
οὔ δε θέλω τὠμῶ φαντάσματος ἦμεν ἄμοιρον
ὡς καὶ τὰν ἄγραν τὠνείρατα πάντα μερίζευ
ὃς γὰρ ἂν εἰκάξῃ κατὰ τὸν νόον οὗτος ἄριστος
ἐστὶν ὀνειροκρίτας ὁ διδάσκαλός ἐστι παρ ᾧ νοῦς
ἄλλως καὶ σχολά ἐστι τί γὰρ ποιεῖν ἂν ἔχοι τις
κείμενος ἐν φύλλοις ποτὶ κύματι μηδὲ καθεύδων
ἀλλ ὄνος ἐν ῥάμνῳ τό τε λύχνιον ἐν πρυτανείῳ
φαντὶ γὰρ ἀγρυπνίαν τόδ ἔχειν λέγε μοί ποτε νυκτὸς
ὄψιν ἐπεὶ τά τις οἶδε λέγει μανύεν ἑταίρῳ
δειλινὸν ὡς κατέδαρθον ἐν εἰναλίοισι πόνοισιν
ἐν πέτρᾳ μεμαῶτα καθεζόμενος δἐδόκευον
ἰχθύας ἐκ καλάμων δὲ πλάνον κατέσειον ἐδωδάν
καί τις τῶν τραφερῶν ὠρέξατο καὶ γὰρ ἐν ὕπνοις
πᾶσα κύων ἄρκτον μαντεύεται ἰχθύα κἠγών
χὡ μὲν τὠγκίστρῳ ποτεφύετο καὶ ῥέεν αἷμα
τὸν κάλαμον δὑπὸ τῶ κινήματος ἀγκύλον εἶχον
τὼ χέρε τεινόμενον περικλώμενον εὐρὺν ἀγῶνα
πῶς νιν ἕλω μέγαν ἰχθὺν ἀφαυροτέροισι σιδάροις
εἶθ ὑπομιμνάσκων τῶ τρώματος ἠρέμ ἔνυξα
καὶ νύξας ἐχάλαξα καὶ οὐ φεύγοντος ἔτεινα
ἤνυσα δὦν τὸν ἄεθλον ἀνείλκυσα χρύσεον ἰχθύν
παντᾷ τοι χρυσῷ πεπυκασμένον εἶχε δὲ δεῖμα
μήτι Ποσειδάωνι πέλοι πεφιλημένος ἰχθὺς
ἢ τάχα τᾶς γλαυκᾶς κειμήλιον Ἀμφιτρίτης
ἠρέμα δαὐτὸν ἐγὼν ἐκ τὠγκίστρω ἀπέλυσα
μή ποτε τῶ στόματος τἀγκίστρια χρυσὸν ἔχοιεν
καὶ τὸν μὲν πίστευσα καλεῖν τὸν ἐπήρατον ἰχθύν
ὤμοσα δοὐκέτι λοιπὸν ὑπὲρ πελάγους πόδα θεῖναι
ἀλλὰ μενεῖν ἐπὶ γᾶς καὶ τῷ χρυσῷ βασιλεύσειν
ταῦτά με κἀξήγειρε τὺ δὦ ξένε λοιπὸν ἔρειδε
τὰν γνώμαν ὅρκον γὰρ ἐγὼ τὸν ἐπώμοσα ταρβῶ
καὶ σύγε τί τρέσσεις οὐκ ὤμοσας οὐδὲ γὰρ ἰχθὺν
χρύσεον ὡς ἴδες εὗρες ἴσα δἦν ψεύδεσιν ὄψις
ἐλπὶς τῶν ὕπνων ζάτει τὸν σάρκινον ἰχθύν
εἰ γάρ πᾳ κνώσσων ἔτ ἐτώσια ταῦτα ματεύσεις
μὴ σὺ θάνῃς λιμῷ καίτοι χρυσοῖσιν ὀνείροις
Ὕμνέομεν Λήδας τε καὶ αἰγιόχου Διὸς υἱώ
Κάστορα καὶ φοβερὸν Πολυδεύκεα πὺξ ἐρεθίζειν
χεῖρας ἐπιζεύξαντα μέσας βοέοισιν ἱμᾶσιν
ὑμνέομεν καὶ δὶς καὶ τὸ τρίτον ἄρσενα τέκνα
κούρης Θεστιάδος Λακεδαιμονίους δύ ἀδελφούς
ἀνθρώπων σωτῆρας ἐπὶ ξυροῦ ἤδη ἐόντων
ἵππων θαἱματόεντα ταρασσομένων καθ ὅμιλον
νηῶν θαἳ δύνοντα καὶ οὐρανὸν ἐξανύοντα
ἄστρα βιαζόμεναι χαλεποῖς ἐνέκυρσαν ἀήταις
ἠὲ καὶ ἐκ πρῴρηθεν ἢ ὅππῃ θυμὸς ἑκάστου
ἐς κοίλην ἔρριψαν ἀνέρρηξαν δἄρα τοίχους
ἀμφοτέρους κρέμαται δὲ σὺν ἱστίῳ ἄρμενα πάντα
εἰκῇ ἀποκλασθέντα πολὺς δἐξ οὐρανοῦ ὄμβρος
νυκτὸς ἐφερπούσης παταγεῖ δεὐρεῖα θάλασσα
κοπτομένη πνοιαῖς τε καὶ ἀρρήκτοισι χαλάζαις
ἀλλ ἔμπης ὑμεῖς γε καὶ ἐκ βυθοῦ ἕλκετε νῆας
αὐτοῖσιν ναύτῃσιν ὀιομένοις θανέεσθαι
αἶψα δἀπολήγοντ ἄνεμοι λιπαρὴ δὲ γαλάνη
ἀμπέλαγος νεφέλαι δὲ διέδραμον ἄλλυδις ἄλλαι
ἐκ δἄρκτοι τἐφάνησαν ὄνων τἀνὰ μέσσον ἀμαυρὴ
φάτνη σημαίνοισα τὰ πρὸς πλόον εὔδια πάντα
ὦ ἄμφω θνητοῖσι βοηθόοι ὦ φίλοι ἄμφω
ἱππῆες κιθαρισταί ἀεθλητῆρες ἀοιδοί
Κάστορος ἢ πρώτου Πολυδεύκεος ἄρξομ ἀείδειν
Ἡ μὲν ἄρα προφυγοῦσα πέτρας εἰς ἓν ξυνιούσας
Ἀργὼ καὶ νιφόεντος ἀταρτηρὸν στόμα Πόντου
Βέβρυκας εἰσαφίκανε θεῶν φίλα τέκνα φέρουσα
ἔνθα μιῆς πολλοὶ κατὰ κλίμακος ἀμφοτέρων ἒξ
τοίχων ἄνδρες ἔβαινον Ἰησονίης ἀπὸ νηός
ἐκβάντες δἐπὶ θῖνα βαθὺν καὶ ὑπήνεμον ἀκτὴν
εὐνάς τἐστόρνυντο πυρεῖά τε χερσὶν ἐνώμων
Κάστωρ δαἰολόπωλος ὅ τοἰνωπὸς Πολυδεύκης
ἄμφω ἐρημάζεσκον ἀποπλαγχθέντες ἑταίρων
παντοίην ἐν ὄρει θηεύμενοι ἄγριον ὕλην
εὗρον δἀέναον κρήνην ὑπὸ λισσάδι πέτρῃ
ὕδατι πεπληθυῖαν ἀκηράτῳ αἱ δὑπένερθεν
λάλλαι κρυστάλλῳ ἠδ ἀργύρῳ ἰνδάλλοντο
ἐκ βυθοῦ ὑψηλαὶ δὲ πεφύκεσαν ἀγχόθι πεῦκαι
λεῦκαί τε πλάτανοί τε καὶ ἀκρόκομοι κυπάρισσοι
ἄνθεά τεὐώδη λασίαις φίλα ἔργα μελίσσαις
ὅσσ ἔαρος λήγοντος ἐπιβρύει ἀν λειμῶνας
ἔνθα δἀνὴρ ὑπέροπλος ἐνήμενος ἐνδιάασκε
δεινὸς ἰδεῖν σκληραῖσι τεθλασμένος οὔατα πυγμαῖς
στήθεα δἐσφαίρωτο πελώρια καὶ πλατὺ νῶτον
σαρκὶ σιδηρείῃ σφυρήλατος οἷα κολοσσός
ἐν δὲ μύες στερεοῖσι βραχίοσιν ἄκρον ὑπ ὦμον
ἕστασαν ἠύτε πέτροι ὁλοίτροχοι οὕστε κυλίνδων
χειμάρρους ποταμὸς μεγάλαις περιέξεσε δίναις
αὐτὰρ ὑπὲρ νώτοιο καὶ αὐχένος ᾐωρεῖτο
ἄκρων δέρμα λέοντος ἀφημμένον ἐκ ποδεώνων
τὸν πρότερος προσέειπεν ἀεθλοφόρος Πολυδεύκης
χαῖρε ξεῖν ὅτις ἐσσί τίνες βροτοί ὧν ὅδε χῶρος
χαίρω πῶς ὅτε τἄνδρας ὁρῶ τοὺς μὴ πρὶν ὄπωπα
θάρσει μήτ ἀδίκους μήτ ἐξ ἀδίκων φάθι λεύσσειν
ἄγριος εἶ πρὸς πάντα παλίγκοτος ἢ ὑπερόπτης
τοιόσδ οἷον ὁρᾷς τῆς σῆς γε μὲν οὐκ ἐπιβαίνω
ἔλθοις καὶ ξενίων γε τυχὼν πάλιν οἴκαδ ἱκάνοις
μήτε σύ με ξείνιζε τά τἐξ ἐμεῦ οὐκ ἐν ἑτοίμῳ
δαιμόνι οὐδ ἂν τοῦδε πιεῖν ὕδατος σύγε δοίης
γνώσεαι εἴ σευ δῖψος ἀνειμένα χείλεα τέρσει
ἄργυρος ἢ τίς ὁ μισθός ἐρεῖς ᾧ κέν σε πίθοιμεν
εἷς ἑνὶ χεῖρας ἄειρον ἐναντίος ἀνδρὶ καταστάς
πυγμάχος ἢ καὶ ποσσὶ θενὼν σκέλος ὄμματά γὀρθὸς
πὺξ διατεινάμενος σφετέρης μὴ φείδεο τέχνης
τίς γάρ ὅτῳ χεῖρας καὶ ἐμοὺς συνερείσω ἱμάντας
ἐγγὺς ὁρᾷς οὐ γύννις ἐὼν κεκλήσεθ ὁ πύκτης
ἦ καὶ ἄεθλον ἑτοῖμον ἐφ ᾧ δηρισόμεθ ἄμφω
σὸς μὲν ἐγώ σὺ δἐμὸς κεκλήσεαι αἴκε κρατήσω
ὀρνίθων φοινικολόφων τοιοίδε κυδοιμοί
εἴτ οὖν ὀρνίθεσσιν ἐοικότες εἴτε λέουσι
γινόμεθ οὐκ ἄλλῳ γε μαχεσσαίμεσθ ἐπ ἀέθλῳ
Ἠ ῥἌμυκος καὶ κόχλον ἑλὼν μυκήσατοκοίλην
οἱ δὲ θοῶς συνάγερθεν ὑπὸ σκιερὰς πλατανίστους
κόχλου φυσηθέντος ἀεὶ Βέβρυκες κομόωντες
ὣς δαὔτως ἥρωας ἰὼν ἐκαλέσσατο πάντας
Μαγνήσσης ἀπὸ νηὸς ὑπείροχος ἐν δαῒ Κάστωρ
οἱ δἐπεὶ οὖν σπείρῃσιν ἐκαρτύναντο βοείαις
χεῖρας καὶ περὶ γυῖα μακροὺς εἵλιξαν ἱμάντας
ἐς μέσσον σύναγον φόνον ἀλλήλοισι πνέοντες
ἔνθα πολύς σφισι μόχθος ἐπειγομένοισιν ἐτύχθη
ὁππότερος κατὰ νῶτα λάβοι φάος ἠελίοιο
ἰδρείῃ μέγαν ἄνδρα παρήλυθες ὦ Πολύδευκες
βάλλετο δἀκτίνεσσιν ἅπαν Ἀμύκοιο πρόσωπον
αὐτὰρ ὅγ ἐν θυμῷ κεχολωμένος ἵετο πρόσσω
χερσὶ τιτυσκόμενος τοῦ δἄκρον τύψε γένειον
Τυνδαρίδης ἐπιόντος ὀρίνθη δὲ πλέον ἢ πρίν
σὺν δὲ μάχην ἐτάραξε πολὺς δἐπέκειτο νενευκὼς
ἐς γαῖαν Βέβρυκες δἐπαΰτεον οἱ δἑτέρωθεν
ἥρωες κρατερὸν Πολυδεύκεα θαρσύνεσκον
δειδιότες μή πώς μιν ἐπιβρίσας δαμάσειε
χώρῳ ἐνὶ στεινῷ Τιτυῷ ἐναλίγκιος ἀνήρ
ἤτοι ὅγ ἔνθα καὶ ἔνθα παριστάμενος Διὸς υἱὸς
ἀμφοτέρῃσιν ἄμυσσεν ἀμοιβαδίς ἔσχεθε δὁρμῆς
παῖδα Ποσειδάωνος ὑπερφίαλόν περ ἐόντα
ἔστη δὲ πληγαῖς μεθύων ἐκ δἔπτυσεν αἷμα
φοίνιον οἱ δἅμα πάντες ἀριστῆες κελάδησαν
ὡς ἴδον ἕλκεα λυγρὰ περὶ στόμα τε γναθμούς τε
ὄμματα δοἰδήσαντος ἀπεστείνωτο προσώπου
τὸν μὲν ἄναξ ἐτάρασσεν ἐτώσια χερσὶ προδεικνὺς
πάντοθεν ἀλλ ὅτε δή μιν ἀμηχανέοντ ἐνόησε
μέσσης ῥινὸς ὕπερθε κατ ὀφρύος ἤλασε πυγμῇ
πᾶν δἀπέσυρε μέτωπον ἐς ὀστέον αὐτὰρ ὁ πληγεὶς
ὕπτιος ἐν φύλλοισι τεθηλόσιν ἐξετανύσθη
ἔνθα μάχη δριμεῖα πάλιν γένετ ὀρθωθέντος
ἀλλήλους δὄλεκον στερεοῖς θείνοντες ἱμᾶσιν
ἀλλ ὁ μὲν ἐς στῆθός τε καὶ ἔξω χεῖρας ἐνώμα
αὐχένος ἀρχηγὸς Βεβρύκων ὁ δἀεικέσι πληγαῖς
πᾶν συνέφυρε πρόσωπον ἀνίκητος Πολυδεύκης
σάρκες δαἱ μὲν ἱδρῶτι συνίζανον ἐκ μεγάλου δὲ
αἶψ ὀλίγος γένετ ἀνδρός ὁ δαἰεὶ πάσσονα γυῖα
ἁπτομένου φορέεσκε πόνου καὶ χροιῇ ἀμείνων
πῶς γὰρ δὴ Διὸς υἱὸς ἀδηφάγον ἄνδρα καθεῖλεν
εἰπὲ θεά σὺ γὰρ οἶσθα ἐγὼ δἑτέρων ὑποφήτης
φθέγξομαι ὡς ἐθέλεις σύ καὶ ὅππως τοι φίλον αὐτῇ
Ἤτοι ὅγε ῥέξαί τι λιλαιόμενος μέγα ἔργον
σκαιῇ μὲν σκαιὴν Πολυδεύκεος ἔλλαβε χεῖρα
δοχμὸς ἀπὸ προβολῆς κλινθείς ἑτέρῃ δἐπιβαίνων
δεξιτερῆς ἤνεγκεν ἀπὸ λαγόνος πλατὺ γυῖον
καί κε τυχὼν ἔβλαψεν Ἀμυκλαίων βασιλῆα
ἀλλ ὅγ ὑπεξανέδυ κεφαλῇ στιβαρῇ δἅμα χειρὶ
πλῆξεν ὑπὸ σκαιὸν κρόταφον καὶ ἐπέμπεσεν ὤμῳ
ἐκ δἐχύθη μέλαν αἷμα θοῶς κροτάφοιο χανόντος
λαιῇ δὲ στόμα κόψε πυκνοὶ δἀράβησαν ὀδόντες
αἰεὶ δὀξυτέρῳ πιτύλῳ δηλεῖτο πρόσωπον
κεῖτ ἀλλοφρονέων καὶ ἀνέσχεθε νεῖκος ἀπαυδῶν
ἀμφοτέρας ἅμα χεῖρας ἐπεὶ θανάτου σχεδὸν ἦεν
τὸν μὲν ἄρα κρατέων περ ἀτάσθαλον οὐδὲν ἔρεξας
ὦ πύκτη Πολύδευκες ὄμοσσε δέ τοι μέγαν ὅρκον
ὃν πατέρ ἐκ πόντοιο Ποσειδάωνα κικλήσκων
μήποτ ἔτι ξείνοισιν ἑκὼν ἀνιηρὸς ἔσεσθαι
καὶ σὺ μὲν ὕμνησαί μοι ἄναξ σὲ δὲ Κάστορ ἀείσω
Τυνδαρίδη ταχύπωλε δορυσσόε χαλκεοθώρηξ
τὼ μὲν ἀναρπάξαντε δύω φερέτην Διὸς υἱὼ
δοιὰς Λευκίπποιο κόρας δοιὼ δἄρα τώγε
ἐσσυμένως ἐδίωκον ἀδελφεὼ υἷ Ἀφαρῆος
γαμβρὼ μελλογάμω Λυγκεὺς καὶ ὁ καρτερὸς Ἴδας
ἀλλ ὅτε τύμβον ἵκανον ἀποφθιμένου Ἀφαρῆος
ἐκ δίφρων ἅμα πάντες ἐπ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν
ἔγχεσι καὶ κοίλοισι βαρυνόμενοι σακέεσσι
δαιμόνιοι τί μάχης ἱμείρετε πῶς δἐπὶ νύμφαις
ἀλλοτρίαις χαλεποί γυμναὶ δἐν χερσὶ μάχαιραι
ἡμῖν τοι Λεύκιππος ἑὰς ἕδνωσε θύγατρας
τάσδε πολὺ προτέροις ἡμῖν γάμος οὗτος ἐν ὅρκῳ
ὑμεῖς δοὐ κατὰ κόσμον ἐπ ἀλλοτρίοις λεχέεσσιν
βουσὶ καὶ ἡμιόνοισι καὶ ἄλλοισι κτεάτεσσιν
ἄνδρα παρετρέψασθε γάμον δἐκλέπτετε δώροις
ἦ μὰν πολλάκις ὔμμιν ἐνώπιον ἀμφοτέροισιν
αὐτὸς ἐγὼ τάδ ἔειπα καὶ οὐ πολύμυθος ἐών περ
οὐχ οὕτω φίλοι ἄνδρες ἀριστήεσσιν ἔοικε
μνηστεύειν ἀλόχους αἷς νυμφίοι ἤδη ἑτοῖμοι
Ἀρκαδίη τεὔμηλος Ἀχαιῶν τε πτολίεθρα
Μεσσήνη τε καὶ Ἄργος ἅπασά τε Σισυφὶς ἀκτή
ἔνθα κόραι τοκέεσσιν ὑπὸ σφετέροισι τρέφονται
μυρίαι οὔτε φυῆς ἐπιδευέες οὔτε νόοιο
τάων εὐμαρὲς ὔμμιν ὀπυίειν ἅς κἐθέλητε
ὡς ἀγαθοῖς πολέες βούλοιντό κε πενθεροὶ εἶναι
ὑμεῖς δἐν πάντεσσι διάκριτοι ἡρώεσσι
ἀλλὰ φίλοι τοῦτον μὲν ἐάσατε πρὸς τέλος ἐλθεῖν
ἄμμι γάμον σφῷν δἄλλον ἐπιφραζώμεθα πάντες
ἴσκον τοιάδε πολλά τὰ δεἰς ὑγρὸν ᾤχετο κῦμα
πνοιὴ ἔχουσ ἀνέμοιο χάρις δοὐχ ἕσπετο μύθοις
σφὼ γὰρ ἀκηλήτω καὶ ἀπηνέες ἀλλ ἔτι καὶ νῦν
πείθεσθ ἄμφω δἄμμιν ἀνεψιὼ ἐκ πατρὸς ἐστόν
εἰ δὑμῖν κραδίη πόλεμον ποθεῖ αἵματι δὲ χρὴ
νεῖκος ἀναρρήξαντας ὁμοίιον ἔγχεα λοῦσαι
Ἴδας μὲν καὶ ὅμαιμος ἐμός κρατερὸς Πολυδεύκης
χεῖρας ἐρωήσουσιν ἀπεχθομένης ὑσμίνης
ὁπλοτέρω γεγαῶτε γονεῦσι δὲ μὴ πολὺ πένθος
ἡμετέροισι λίπωμεν ἅλις νέκυς ἐξ ἑνὸς οἴκου
εἶς ἀτὰρ ὥλλοι πάντες ἐυφρανέουσιν ἑταίρους
νυμφίοι ἀντὶ νεκρῶν ὑμεναιώσουσι δὲ κούρας
τάσδ ὀλίγῳ τοι ἔοικε κακῷ μέγα νεῖκος ἀναιρεῖν
εἶπε τὰ δοὐκ ἄρ ἔμελλε θεὸς μεταμώνια θήσειν
τὼ μὲν γὰρ ποτὶ γαῖαν ἀπ ὤμων τεύχε ἔθεντο
ὣ γενεῇ προφέρεσκον ὁ δἐς μέσον ἤλυθε Λυγκεύς
σείων καρτερὸν ἔγχος ὑπ ἀσπίδος ἄντυγα πρώτην
ὣς δαὔτως ἄκρας ἐτινάξατο δούρατος ἀκμὰς
ἔγχεσι μὲν πρώτιστα τιτυσκόμενοι πόνον εἶχον
ἀλλήλων εἴ πού τι χροὸς γυμνωθὲν ἴδοιεν
ἀλλ ἤτοι τὰ μὲν ἄκρα πάρος τινὰ δηλήσασθαι
δοῦρ ἐάγη σακέεσσιν ἐνὶ δεινοῖσι παγέντα
τὼ δἄορ ἐκ κολεοῖο ἐρυσσαμένω φόνον αὖτις
τεῦχον ἐπ ἀλλήλοισι μάχης δοὐ γίνετ ἐρωή
πολλὰ μὲν ἐς σάκος εὐρὺ καὶ ἱππόκομον τρυφάλειαν
Κάστωρ πολλὰ δἔνυξεν ἀκριβὴς ὄμμασι Λυγκεὺς
τοῖο σάκος φοίνικα δὅσον λόφον ἵκετ ἀκωκή
τοῦ μὲν ἄκρην ἐκόλουσεν ἐπὶ σκαιὸν γόνυ χεῖρα
φάσγανον ὀξὺ φέροντος ὑπεξαναβὰς ποδὶ Κάστωρ
σκαιῷ ὁ δὲ πληγεὶς ξίφος ἔκβαλεν αἶψα δὲ φεύγειν
ὡρμήθη ποτὶ σῆμα πατρός τόθι καρτερὸς Ἴδας
κεκλιμένος θηεῖτο μάχην ἐμφύλιον ἀνδρῶν
ἀλλὰ μεταΐξας πλατὺ φάσγανον ὦσε διαπρὸ
Τυνδαρίδης λαγόνος τε καὶ ὀμφαλοῦ ἔγκατα δεἴσω
χαλκὸς ἄφαρ διέχευεν ὁ δἐς στόμα κεῖτο νενευκὼς
Λυγκεύς κὰδ δἄρα οἱ βλεφάρων βαρὺς ἔδραμεν ὕπνος
οὐ μὰν οὐδὲ τὸν ἄλλον ἐφ ἑστίῃ εἶδε πατρῴῃ
παίδων Λαοκόωσσα φίλον γάμον ἐκτελέσαντα
ἦ γὰρ ὅγε στήλην Ἀφαρηίου ἐξανέχουσαν
τύμβου ἀναρρήξας ταχέως Μεσσήνιος Ἴδας
μέλλε κασιγνήτοιο βαλεῖν σφετέροιο φονῆα
ἀλλὰ Ζεὺς ἐπάμυνε χερῶν δέ οἱ ἔκβαλε τυκτὴν
μάρμαρον αὐτὸν δὲ φλογέῳ συνέφλεξε κεραυνῷ
οὕτως Τυνδαρίδαις πολεμιζέμεν οὐκ ἐν ἐλαφρῷ
αὐτοί τε κρατέοντε καὶ ἐκ κρατέοντος ἔφυσαν
χαίρετε Λήδας τέκνα καὶ ἡμετέροις κλέος ὕμνοις
ἐσθλὸν ἀεὶ πέμποιτε φίλοι δέ τε πάντες ἀοιδοὶ
Τυνδαρίδαις Ἑλένῃ τε καὶ ἄλλοις ἡρώεσσιν
Ἴλιον οἳ διέπερσαν ἀρήγοντες Μενελάῳ
ὑμῖν κῦδος ἄνακτες ἐμήσατο Χῖος ἀοιδός
ὑμνήσας Πριάμοιο πόλιν καὶ νῆας Ἀχαιῶν
Ἰλιάδας τε μάχας Ἀχιλῆά τε πύργον ἀυτῆς
οἷ αὐταὶ παρέχουσι καὶ ὡς ἐμὸς οἶκος ὑπάρχει
τοῖα φέρω γεράων δὲ θεοῖς κάλλιστον ἀοιδαί
Ἀνήρ τις πολύφιλτρος ἀπηνέος ἤρατ ἐφάβω
τὰν μορφὰν ἀγαθῶ τὸν δὲ τρόπον οὐκέθ ὁμοίω
μίσει τὸν φιλέοντα καὶ οὐδὲ ἓν ἅμερον εἶχε
κοὐκ ᾔδει τὸν Ἔρωτα τίς ἦν θεός ἡλίκα τόξα
χερσὶ κρατεῖ πῶς πικρὰ βέλη ποτικάρδια βάλλει
πάντα δὲ κἠν μύθοισι καὶ ἐν προσόδοισιν ἀτειρής
οὐδέ τι τῶν πυρσῶν παραμύθιον οὐκ ἀμάρυγμα
χείλεος οὐκ ὄσσων λιπαρὸν σέλας οὐ ῥοδόμαλον
οὐ λόγος οὐχὶ φίλαμα τὸ κουφίζει τὸν ἔρωτα
οἷα δὲ θὴρ ὑλαῖος ὑποπτεύῃσι κυναγώς
οὕτως πάντ ἐποίει ποτὶ τὸν φίλον ἄγρια δαὐτῷ
χείλεα καὶ κῶραι δεινὸν βλέπος εἶχε γὰρ ὄγκον
τᾷ δὲ χολᾷ τὸ πρόσωπον ἀμείβετο φεῦγε δἀπὸ χρὼς
ὕβριν τᾶς ὀργᾶς περικείμενος ἀλλὰ καὶ οὕτως
ἦν καλός ἐξ ὀργᾶς ἐρεθίζετο μᾶλλον ἐραστάς
λοίσθιον οὐκ ἤνεικε τόσαν φλόγα τᾶς Κυθερείας
ἀλλ ἐλθὼν ἔκλαιε ποτὶ στυγνοῖσι μελάθροις
καὶ κύσε τὰν φλιάν οὕτω δἀνενείκατο φωνάν
Ἄγριε παῖ καὶ στυγνέ κακᾶς ἀνάθρεμμα λεαίνας
λοίσθια ταῦτα φέρων τὸν ἐμὸν βρόχον οὐκέτι πὰρ σὲ
κῶρ ἐθέλω λύπης κεχολωμένος ἀλλὰ βαδίζω
ἔνθα τύ μευ κατέκρινας ὅπῃ λόγος ἦμεν ἀταρπὸν
ξυνάν τοῖσιν ἐρῶσι τὸ φάρμακον ἔνθα τὸ λᾶθος
ἀλλὰ καὶ ἢν ὅλον αὐτὸ λαβὼν ποτὶ χεῖλος ἀμέλξω
οὐδ οὕτως σβέσσω τὸν ἐμὸν χόλον ἄρτι δὲ χαίρειν
τοῖσι τεοῖς προθύροις ἐπιτέλλομαι οἶδα τὸ μέλλον
καὶ τὸ ῥόδον καλόν ἐστι καὶ ὁ χρόνος αὐτὸ μαραίνει
καὶ τὸ ἴον καλόν ἐστιν ἐν εἴαρι καὶ ταχὺ γηρᾷ
λευκὸν τὸ κρίνον ἐστί μαραίνεται ἁνίκα πίπτῃ
ἁ δὲ χιὼν λευκά καὶ τάκεται ἁνίκα πασθῇ
καὶ κάλλος καλόν ἐστι τὸ παιδικόν ἀλλ ὀλίγον ζῇ
ἥξει καιρὸς ἐκεῖνος ὁπανίκα καὶ τὺ φιλάσεις
ἁνίκα τὰν κραδίαν ὀπτεύμενος ἁλμυρὰ κλαύσῃ
ἀλλὰ τὺ παῖ καὶ τοῦτο πανύστατον ἁδύ τι ῥέξον
ὁππόταν ἐξενθὼν ἠρτημένον ἐν προθύροισι
τοῖσι τεοῖσιν ἴδῃς τὸν τλάμονα μή με παρένθῃς
στᾶθι δὲ καὶ βραχὺ κλαῦσον ἐπισπείσας δὲ τὸ δάκρυ
λῦσον τῶ σχοίνω με καὶ ἀμφίθες ἐκ ῥεθέων σῶν
εἵματα καὶ κρύψόν με τὸ δαὖ πύματόν με φίλασον
κἂν νεκρῷ χάρισαι τὰ σὰ χείλεα μή με φοβαθῇς
οὐ δύναμαι λυπεῖν σε διαλλάξεις με φιλάσας
χῶμα δέ μοι χῶσόν τι ὅ μευ κρύψει τὸν ἔρωτα
κἂν ἀπίῃς τόδε μοι τρὶς ἐπαίασον ὦ φίλε κεῖσαι
ἢν δὲ θέλῃς καὶ τοῦτο καλὸς δέ μοι ὤλεθ ἑταῖρος
γράψον καὶ τόδε γράμμα τὸ σοῖς τοίχοισι χαράξω
τοῦτον ἔρως ἔκτεινεν ὁδοιπόρε μὴ παροδεύσῃς
ἀλλὰ στὰς τόδε λέξον ἀπηνέα εἶχεν ἑταῖρον
ἄχρι μέσων οὐδῶν φοβερὸν λίθον ἅπτετ ἀπ αὐτῶν
τὰν λεπτὰν σχοινῖδα βρόχον δἐνέβαλλε τραχήλῳ
τὰν ἕδραν δἐκύλισεν ὑπὲκ ποδός ἠδ ἐκρεμάσθη
αὐλᾶς ἐξ ἰδίας ἠρτημένον οὐδ ἐλυγίχθη
τὰν ψυχάν οὐ κλαῦσε νέον φόνον ἀλλ ἐπὶ νεκρῷ
εἵματα πάντ ἐμίανεν ἐφαβικὰ βαῖνε δἐς ἄθλα
γυμναστῶν καὶ τῆλε φίλων ἐπεμαίετο λουτρῶν
καὶ ποτὶ τὸν θεὸν ἦλθε τὸν ὕβρισε λαϊνέας δὲ
ἵστατ ἀπὸ κρηπῖδος ἐς ὕδατα τῷ δἐφύπερθεν
ἅλατο καὶ τὤγαλμα κακὸν δἔκτεινεν ἔφαβον
νᾶμα δἐφοινίχθη παιδὸς δἐπενάχετο σῶμα
χαίρετε τοὶ φιλέοντες ὁ γὰρ μισῶν ἐφονεύθη
στέργετε δοἱ μισεῦντες ὁ γὰρ θεὸς οἶδε δικάζειν
Ἡρακλέα δεκάμηνον ἐόντα πόχ ἁ Μιδεᾶτις
Ἀλκμήνα καὶ νυκτὶ νεώτερον Ἰφικλῆα
ἀμφοτέρους λούσασα καὶ ἐμπλήσασα γάλακτος
χαλκείαν κατέθηκεν ἐς ἀσπίδα τὰν Πτερελάου
Ἀμφιτρύων καλὸν ὅπλον ἀπεσκύλευσε πεσόντος
ἁπτομένα δὲ γυνὰ κεφαλᾶς μυθήσατο παίδων
εὕδετ ἐμὰ βρέφεα γλυκερὸν καὶ ἐγέρσιμον ὕπνον
εὕδετ ἐμὰ ψυχά δύ ἀδελφεώ εὔσοα τέκνα
ὄλβιοι εὐνάζοισθε καὶ ὄλβιοι ἀῶ ἵκοισθε
Ὣς φαμένα δίνασε σάκος μέγα τοὺς δἔλαβ ὕπνος
ἆμος δὲ στρέφεται μεσονύκτιον ἐς δύσιν ἄρκτος
Ὠρίωνα κατ αὐτόν ὁ δἀμφαίνει μέγαν ὦμον
τᾶμος ἄρ αἰνὰ πέλωρα δύω πολυμήχανος Ἥρη
κυανέαις φρίσσοντας ὑπὸ σπείραισι δράκοντας
ὦρσεν ἐπὶ πλατὺν οὐδόν ὅθι σταθμὰ κοῖλα θυράων
εἶκεν ἀπειλήσασα φαγεῖν βρέφος Ἡρακλῆα
τὼ δἐξειληθέντες ἐπὶ χθονὶ γαστέρας ἄμφω
αἱμοβόρους ἐκύλιον ἀπ ὀφθαλμῶν δὲ κακὸν πῦρ
ἐρχομένοις λάμπεσκε βαρὺν δἐξέπτυον ἰόν
ἀλλ ὅτε δὴ παίδων λιχμώμενοι ἐγγύθεν ἦνθον
καὶ τότ ἄρ ἐξέγροντο Διὸς νοέοντος ἅπαντα
Ἀλκμήνας φίλα τέκνα φάος δἀνὰ οἶκον ἐτύχθη
κοίλου ὑπὲρ σάκεος καὶ ἀναιδέας εἶδεν ὀδόντας
Ἰφικλέης οὔλαν δὲ ποσὶν διελάκτισε χλαῖναν
φευγέμεν ὁρμαίνων ὁ δἐναντίος εἴχετο χερσὶν
Ἡρακλέης ἄμφω δὲ βαρεῖ ἐνεδήσατο δεσμῷ
δραξάμενος φάρυγος τόθι φάρμακα λυγρὰ κέκρυπται
οὐλομένοις ὀφίεσσιν ἃ καὶ θεοὶ ἐχθαίροντι
τὼ δαὖτε σπείραισιν ἑλισσέσθην περὶ παῖδα
ὀψίγονον γαλαθηνόν ὑπὸ τροφῷ αἰὲν ἄδακρυν
ἂψ δὲ πάλιν διέλυον ἐπεὶ μογέοιεν ἀκάνθας
δεσμοῦ ἀναγκαίου πειρώμενοι ἔκλυσιν εὑρεῖν
Ἀλκμήνα δἐσάκουσε βοᾶς καὶ ἐπέγρετο πράτα
Ἄνσταθ Ἀμφιτρύων ἐμὲ γὰρ δέος ἴσχει ὀκνηρόν
ἄνστα μηδὲ πόδεσσιν ἑοῖς ὑπὸ σάνδαλα θείῃς
οὐκ ἀίεις παίδων ὁ νεώτερος ὅσσον ἀυτεῖ
πάντες ἀριφραδέες καθαρᾶς ἅπερ ἠριγενείας
ἔστί τί μοι κατὰ δῶμα νεώτερον ἔστι φίλ ἀνδρῶν
Ὣς φάθ ὁ δἐξ εὐνᾶς ἀλόχῳ κατέβαινε πιθήσας
δαιδάλεον δὥρμασε μετὰ ξίφος ὅ οἱ ὕπερθεν
κλιντῆρος κεδρίνου περὶ πασσάλῳ αἰὲν ἄωρτο
ἤτοι ὅγ ὠριγνᾶτο νεοκλώστου τελαμῶνος
κουφίζων ἑτέρᾳ κολεὸν μέγα λώτινον ἔργον
ἀμφιλαφὴς δἄρα παστὰς ἐνεπλήσθη πάλιν ὄρφνας
δμῶας δὴ τότ ἄυσεν ὕπνον βαρὺν ἐκφυσῶντας
οἴσετε πῦρ ὅτι θᾶσσον ἀπ ἐσχαρεῶνος ἑλόντες
δμῶες ἐμοί στιβαροὺς δὲ θυρᾶν ἀνακόψατ ὀχῆας
ἄνστατε δμῶες ταλασίφρονες αὐτὸς ἀυτεῖ
οἱ δαἶψα προγένοντο λύχνοις ἅμα δαιομένοισι
ἤτοι ἄρ ὡς εἴδοντ ἐπιτίτθιον Ἡρακλῆα
θῆρε δύω χείρεσσιν ἀπρὶξ ἁπαλαῖσιν ἔχοντα
συμπλήγδην ἰάχησαν ὁ δἐς πατέρ Ἀμφιτρύωνα
ἑρπετὰ δεικανάασκεν ἐπάλλετο δὑψόθι χαίρων
κουροσύνᾳ γελάσας δὲ πάρος κατέθηκε ποδοῖιν
πατρὸς ἑοῦ θανάτῳ κεκαρωμένα δεινὰ πέλωρα
Ἀλκμήνα μὲν ἔπειτα ποτὶ σφέτερον βάλε κόλπον
ξηρὸν ὑπαὶ δείους ἀκρόχλοον Ἰφικλῆα
Ἀμφιτρύων δὲ τὸν ἄλλον ὑπ ἀμνείαν θέτο χλαῖναν
παῖδα πάλιν δἐς λέκτρον ἰὼν ἐμνάσατο κοίτου
ὄρνιθες τρίτον ἄρτι τὸν ἔσχατον ὄρθρον ἄειδον
Τειρεσίαν τόκα μάντιν ἀλαθέα πάντα λέγοντα
Ἀλκμήνα καλέσασα τέρας κατέλεξε νεοχμόν
καί νιν ὑποκρίνεσθαι ὅπως τελέεσθαι ἔμελλεν
ἠνώγει μηδ εἴ τι θεοὶ νοέοντι πονηρόν
αἰδόμενος σύ με κρύπτε καὶ ὣς οὐκ ἔστιν ἀλύξαι
ἀνθρώποις ὅ τι Μοῖρα κατὰ κλωστῆρος ἐπείγει
ἀλλ Εὐηρείδα μάλα σε φρονέοντα διδάσκω
τόσσ ἔλεγεν βασίλεια ὁ δἀνταμείβετο τοίως
ναὶ γὰρ ἐμὸν γλυκὺ φέγγος ἀποιχόμενον πάλαι ὄσσων
πολλαὶ Ἀχαιιάδων μαλακὸν περὶ γούνατι νῆμα
χειρὶ κατατρίψοντι ἀκρέσπερον ἀείδοισαι
Ἀλκμήναν ὀνομαστί σέβας δἔσῃ Ἀργείαισι
τοῖος ἀνὴρ ὅδε μέλλει ἐς οὐρανὸν ἄστρα φέροντα
ἀμβαίνειν τεὸς υἱός ἀπὸ στέρνων πλατὺς ἥρως
οὗ καὶ θηρία πάντα καὶ ἀνέρες ἥσσονες ἄλλοι
δώδεκά οἱ τελέσαντι πεπρωμένον ἐν Διὸς οἰκεῖν
μόχθους θνητὰ δὲ πάντα πυρὰ Τραχίνιος ἑξεῖ
γαμβρὸς δἀθανάτων κεκλήσεται οἳ τάδ ἐπῶρσαν
κνώδαλα φωλεύοντα βρέφος διαδηλήσασθαι
ἔσται δὴ τοῦτ ἆμαρ ὁπηνίκα νεβρὸν ἐν εὐνᾷ
καρχαρόδων σίνεσθαι ἰδὼν λύκος οὐκ ἐθελήσει
ἀλλὰ γύναι πῦρ μέν τοι ὑπὸ σποδῷ εὔτυκον ἔστω
κάγκανα δἀσπαλάθου ξύλ ἑτοιμάσατ ἢ παλιούρου
ἢ βάτου ἢ ἀνέμῳ δεδονημένον αὖον ἄχερδον
καῖε δὲ τώδ ἀγρίαισιν ἐπὶ σχίζαισι δράκοντε
νυκτὶ μέσᾳ ὅκα παῖδα κανεῖν τεὸν ἤθελον αὐτοί
ἦρι δὲ συλλέξασα κόνιν πυρὸς ἀμφιπόλων τις
ῥιψάτω εὖ μάλα πᾶσαν ὑπὲρ ποταμοῖο φέρουσα
ῥωγάδας ἐς πέτρας ὑπερούριον ἂψ δὲ νέεσθαι
ἄστρεπτος καθαρῷ δὲ πυρώσατε δῶμα θεείῳ
πρᾶτον ἔπειτα δἅλεσσι μεμιγμένον ὡς νενόμισται
θαλλῷ ἐπιρραίνειν ἐστεμμένῳ ἀβλαβὲς ὕδωρ
Ζηνὶ δἐπιρρέξαι καθυπερτέρῳ ἄρσενα χοῖρον
δυσμενέων αἰεὶ καθυπέρτεροι ὡς τελέθοιτε
φᾶ καὶ ἐρωήσας ἐλεφάντινον ᾤχετο δίφρον
Τειρεσίας πολλοῖσι βαρύς περ ἐὼν ἐνιαυτοῖς