Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε γέρων ἥρως Ἁλιθέρσης
Μαστορίδης ὁ γὰρ οἶος ὅρα πρόσσω καὶ ὀπίσσω
ὅ σφιν ἐῢ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπε
κέκλυτε δὴ νῦν μευ Ἰθακήσιοι ὅττι κεν εἴπω
ὑμετέρῃ κακότητι φίλοι τάδε ἔργα γένοντο
οὐ γὰρ ἐμοὶ πείθεσθ οὐ Μέντορι ποιμένι λαῶν
ὑμετέρους παῖδας καταπαυέμεν ἀφροσυνάων
οἳ μέγα ἔργον ἔρεξαν ἀτασθαλίῃσι κακῇσι
κτήματα κείροντες καὶ ἀτιμάζοντες ἄκοιτιν
ἀνδρὸς ἀριστῆος τὸν δοὐκέτι φάντο νέεσθαι
καὶ νῦν ὦδε γένοιτο πίθεσθέ μοι ὡς ἀγορεύω
μὴ ἴομεν μή πού τις ἐπίσπαστον κακὸν εὕρῃ
ὣς ἔφαθ οἱ δἄρ ἀνήϊξαν μεγάλῳ ἀλαλητῷ
ἡμίσεων πλείους τοὶ δἀθρόοι αὐτόθι μεῖναν
οὐ γὰρ σφιν ἅδε μῦθος ἐνὶ φρεσίν ἀλλ Εὐπείθει
πείθοντ αἶψα δἔπειτ ἐπὶ τεύχεα ἐσσεύοντο
αὐτὰρ ἐπεί ῥἕσσαντο περὶ χροῒ νώροπα χαλκόν
ἀθρόοι ἠγερέθοντο πρὸ ἄστεος εὐρυχόροιο
τοῖσιν δΕὐπείθης ἡγήσατο νηπιέῃσι
φῆ δὅ γε τίσεσθαι παιδὸς φόνον οὐδ ἄρ ἔμελλεν
ἂψ ἀπονοστήσειν ἀλλ αὐτοῦ πότμον ἐφέψειν
αὐτὰρ Ἀθηναίη Ζῆνα Κρονίωνα προσηύδα
εἰπέ μοι εἰρομένῃ τί νύ τοι νόος ἔνδοθι κεύθει
ἢ προτέρω πόλεμόν τε κακὸν καὶ φύλοπιν αἰνὴν
τεύξεις ἦ φιλότητα μετ ἀμφοτέροισι τίθησθα
τέκνον ἐμόν τί με ταῦτα διείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς
ὡς ἤτοι κείνους Ὀδυσεὺς ἀποτίσεται ἐλθών
ἐπεὶ δὴ μνηστῆρας ἐτίσατο δῖος Ὀδυσσεύς
ὅρκια πιστὰ ταμόντες ὁ μὲν βασιλευέτω αἰεί
ἡμεῖς δαὖ παίδων τε κασιγνήτων τε φόνοιο
ὡς τὸ πάρος πλοῦτος δὲ καὶ εἰρήνη ἅλις ἔστω
ὣς εἰπὼν ὤτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην
οἱ δἐπεὶ οὖν σίτοιο μελίφρονος ἐξ ἔρον ἕντο
ἐξελθών τις ἴδοι μὴ δὴ σχεδὸν ὧσι κιόντες
ὣς ἔφατ ἐκ δυἱὸς Δολίου κίεν ὡς ἐκέλευε
στῆ δἄρ ἐπ οὐδὸν ἰών τοὺς δὲ σχεδὸν εἴσιδε πάντας
αἶψα δὈδυσσῆα ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
οἵδε δὴ ἐγγὺς ἔασ ἀλλ ὁπλιζώμεθα θᾶσσον
ὣς ἔφαθ οἱ δὤρνυντο καὶ ἐν τεύχεσσι δύοντο
ἐν δἄρα Λαέρτης Δολίος τἐς τεύχε ἔδυνον
καὶ πολιοί περ ἐόντες ἀναγκαῖοι πολεμισταί
ὤϊξάν ῥα θύρας ἐκ δἤϊον ἤρχε δὈδυσσεύς
τὴν μὲν ἰδὼν γήθησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
αἶψα δὲ Τηλέμαχον προσεφώνεεν ὃν φίλον υἱόν
Τηλέμαχ ἤδη μὲν τόδε γεἴσεαι αὐτὸς ἐπελθών
ἀνδρῶν μαρναμένων ἵνα τε κρίνονται ἄριστοι
μή τι καταισχύνειν πατέρων γένος οἳ τὸ πάρος περ
ἀλκῇ τἠνορέῃ τε κεκάσμεθα πᾶσαν ἐπ αἶαν
ὄψεαι αἴ κἐθέλῃσθα πάτερ φίλε τῷδ ἐνὶ θυμῷ
οὔ τι καταισχύνοντα τεὸν γένος ὡς ἀγορεύεις
ὣς φάτο Λαέρτης δἐχάρη καὶ μῦθον ἔειπε
τίς νύ μοι ἡμέρη ἥδε θεοὶ φίλοι ἦ μάλα χαίρω
υἱός θυἱωνός τἀρετῆς πέρι δῆριν ἔχουσι
τὸν δὲ παρισταμένη προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη
ὧ Ἀρκεισιάδη πάντων πολὺ φίλταθ ἑταίρων
εὐξάμενος κούρῃ γλαυκώπιδι καὶ Διῒ πατρί
αἶψα μάλ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος
ὣς φάτο καί ῥἔμπνευσε μένος μέγα Παλλὰς Ἀθήνη
εὐξάμενος δἄρ ἔπειτα Διὸς κούρῃ μεγάλοιο
ἡ δοὐκ ἔγχος ἔρυτο διαπρὸ δὲ εἴσατο χαλκός
ἐν δἔπεσον προμάχοις Ὀδυσεὺς καὶ φαίδιμος υἱός
τύπτον δὲ ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι
καί νύ κε δὴ πάντας ὄλεσαν καὶ ἔθηκαν ἀνόστους
εἰ μὴ Ἀθηναίη κούρη Διὸς αἰγιόχοιο
ἤϋσεν φωνῇ κατὰ δἔσχεθε λαὸν ἅπαντα
ἴσχεσθε πτολέμου Ἰθακήσιοι ἀργαλέοιο
ὥς κεν ἀναιμωτί γε διακρινθῆτε τάχιστα
ὣς φάτ Ἀθηναίη τοὺς δὲ χλωρὸν δέος εἷλε
πάντα δἐπὶ χθονὶ πῖπτε θεᾶς ὄπα φωνησάσης
πρὸς δὲ πόλιν τρωπῶντο λιλαιόμενοι βιότοιο
σμερδαλέον δἐβόησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς ταἰετὸς ὑψιπετήεις
καὶ τότε δὴ Κρονίδης ἀφίει ψολόεντα κεραυνόν
κὰδ δἔπεσε πρόσθε γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης
δὴ τότ Ὀδυσσῆα προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη
ἴσχεο παῦε δὲ νεῖκος ὁμοιΐου πτολέμοιο
μή πως τοι Κρονίδης κεχολώσεται εὐρύοπα Ζεύς
ὣς φάτ Ἀθηναίη ὁ δἐπείθετο χαῖρε δὲ θυμῷ
ὅρκια δαὖ κατόπισθε μετ ἀμφοτέροισιν ἔθηκε
Παλλὰς Ἀθηναίη κούρη Διὸς αἰγιόχοιο
Αἰάζω τὸν Ἄδωνιν ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις
ὤλετο καλὸς Ἄδωνις ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες
μηκέτι πορφυρέοις ἐνὶ φάρεσι Κύπρι κάθευδε
ἔγρεο δειλαία κυανόστολα καὶ πλατάγησον
στήθεα καὶ λέγε πᾶσιν ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις
αἰάζω τὸν Ἄδωνιν ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες
κεῖται καλὸς Ἄδωνις ἐν ὤρεσι μηρὸν ὀδόντι
λευκῷ λευκὸν ὀδόντι τυπείς καὶ Κύπριν ἀνιῇ
λεπτὸν ἀποψύχων τὸ δέ οἱ μέλαν εἴβεται αἷμα
καὶ τὸ ῥόδον φεύγει τῶ χείλεος ἀμφὶ δὲ τήνῳ
θνᾴσκει καὶ τὸ φίλημα τὸ μήποτε Κύπρις ἀνοίσει
Κύπριδι μὲν τὸ φίλημα καὶ οὐ ζώοντος ἀρέσκει
ἄγριον ἄγριον ἕλκος ἔχει κατὰ μηρὸν Ἄδωνις
μεῖζον δἁ Κυθέρεια φέρει ποτικάρδιον ἕλκος
τῆνον μὲν περὶ παῖδα φίλοι κύνες ὠδύραντο
καὶ Νύμφαι κλαίουσιν ὀρειάδες ἁ δἈφροδίτα
λυσαμένα πλοκαμῖδας ἀνὰ δρυμὼς ἀλάληται
πενθαλέα νήπλεκτος ἀσάνδαλος αἱ δὲ βάτοι νιν
ἐρχομέναν κείροντι καὶ ἱερὸν αἷμα δρέπονται
ὀξὺ δὲ κωκύουσα δἰ ἄγκεα μακρὰ φορεῖται
Ἀσσύριον βοόωσα πόσιν καὶ παῖδα καλεῦσα
ἀμφὶ δέ νιν μέλαν αἷμα παῤ ὀμφαλὸν ᾀωρεῖτο
στήθεα δἐκ μηρῶν φοινίσσετο τοὶ δὑπὸ μαζοὶ
χιόνεοι τὸ πάροιθεν Ἀδώνιδι πορφύροντο
αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες
ὤλεσε τὸν καλὸν ἄνδρα συνώλεσεν ἱερὸν εἶδος
Κύπριδι μὲν καλὸν εἶδος ὅτε ζώεσκεν Ἄδωνις
κάτθανε δἁ μορφὰ σὺν Ἀδώνιδι τὰν Κύπριν αἰαῖ
ὤρεα πάντα λέγοντι καὶ αἱ δρύες αἲ τὸν Ἄδωνιν
καὶ ποταμοὶ κλαίουσι τὰ πένθεα τᾶς Ἀφροδίτας
καὶ παγαὶ τὸν Ἄδωνιν ἐν ὤρεσι δακρύοντι
ἄνθεα δἐξ ὀδύνας ἐρυθαίνεται ἁ δὲ Κυθήρα
πάντας ἀνὰ κναμώς ἀνὰ πᾶν νάπος οἰκτρὸν ἀείδει
αἰαῖ τὰν Κυθέρειαν ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις
Ἀχὼ δἀντεβόασεν ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις
Κύπριδος αἰνὸν ἔρωτα τίς οὐκ ἔκλαυσεν ἂν αἰαῖ
ὡς ἴδεν ὡς ἐνόησεν Ἀδώνιδος ἄσχετον ἕλκος
ὡς ἴδε φοίνιον αἷμα μαραινομένῳ περὶ μηρῷ
πάχεας ἀμπετάσασα κινύρετο μεῖνον Ἄδωνι
δύσποτμε μεῖνον Ἄδωνι πανύστατον ὥς σε κιχείω
ὥς σε περιπτύξω καὶ χείλεα χείλεσι μίξω
ἔγρεο τυτθὸν Ἄδωνι τὸ δαὖ πύματόν με φίλησον
ἄχρις ἀποψύχῃς ἐς ἐμὸν στόμα κεἰς ἐμὸν ἧπαρ
πνεῦμα τεὸν ῥεύσῃ τὸ δέ σευ γλυκὺ φίλτρον ἀμέλξω
ἐκ δὲ πίω τὸν ἔρωτα φίλημα δὲ τοῦτο φυλάξω
ὡς αὐτὸν τὸν Ἄδωνιν ἐπεὶ σύ με δύσμορε φεύγεις
φεύγεις μακρὸν Ἄδωνι καὶ ἔρχεαι εἰς Ἀχέροντα
πὰρ στυγνὸν βασιλῆα καὶ ἄγριον ἁ δὲ τάλαινα
ζώω καὶ θεὸς ἐμμὶ καὶ οὐ δύναμαί σε διώκειν
λάμβανε Περσεφόνα τὸν ἐμὸν πόσιν ἐσσὶ γὰρ αὐτὰ
πολλὸν ἐμεῦ κρέσσων τὸ δὲ πᾶν καλὸν ἐς σὲ καταρρεῖ
ἐμμὶ δἐγὼ πανάποτμος ἔχω δἀκόρεστον ἀνίαν
καὶ κλαίω τὸν Ἄδωνιν ὅ μοι θάνε καί σε φοβεῦμαι
θνᾴσκεις ὦ τριπόθητε πόθος δέ μοι ὡς ὄναρ ἔπτα
σοὶ δἅμα κεστὸς ὄλωλε τί γὰρ τολμηρὲ κυνάγεις
καλὸς ἐὼν τοσσοῦτον ἐμήναο θηρὶ παλαίειν
ὧδ ὀλοφύρατο Κύπρις ἐπαιάζουσιν Ἔρωτες
δάκρυον ἁ Παφία τόσσον χέει ὅσσον Ἄδωνις
αἷμα χέει τὰ δὲ πάντα ποτὶ χθονὶ γίνεται ἄνθη
αἷμα ῥόδον τίκτει τὰ δὲ δάκρυα τὰν ἀνεμώναν
αἰάζω τὸν Ἄδωνιν ἀπώλετο καλὸς Ἄδωνις
οὐκ ἀγαθὰ στιβάς ἐστιν Ἀδώνιδι φυλλὰς ἐρήμα
καὶ νέκυς ὢν καλός ἐστι καλὸς νέκυς οἷα καθεύδων
κάτθεό νιν μαλακοῖς ἐνὶ φάρεσιν οἷς ἐνίαυεν
ᾧ μετὰ τεῦς ἀνὰ νύκτα τὸν ἱερὸν ὕπνον ἐμόχθει
βάλλε δέ νιν στεφάνοισι καὶ ἄνθεσι πάντα σὺν αὐτῷ
ὡς τῆνος τέθνακε καὶ ἄνθεα πάντα θανόντων
ῥαῖνε δέ νιν Συρίοισιν ἀλείφασι ῥαῖνε μύροισιν
κέκλιται ἁβρὸς Ἄδωνις ἐν εἵμασι πορφυρέοισιν
ἀμφὶ δέ νιν κλαίοντες ἀναστενάχουσιν Ἔρωτες
ὃς δἐπὶ τόξον ἔβαλλεν ὃ δὲ πτερόν ὃς δὲ φαρέτραν
χὢ μὲν ἔλυσε πέδιλον Ἀδώνιδος οἳ δὲ λέβητι
χρυσείῳ φορέουσιν ὕδωρ ὃ δὲ μηρία λούει
ὃς δὄπιθεν πτερύγεσσιν ἀναψύχει τὸν Ἄδωνιν
ἔσβεσε λαμπάδα πᾶσαν ἐπὶ φλιαῖς Ὑμέναιος
καὶ στέφος ἐξεπέτασσε γαμήλιον οὐκέτι δὙμήν
αἰαῖ καὶ τὸν Ἄδωνιν ἔτι πλέον ἢ Ὑμέναιον
αἱ Χάριτες κλαίοντι τὸν υἱέα τῶ Κινύραο
ὤλετο καλὸς Ἄδωνις ἐν ἀλλάλαισι λέγουσαι
αἰαῖ δὀξὺ λέγοντι πολὺ πλέον ἢ Παιῶνα
καί νιν ἐπαείδουσιν ὃ δέ σφισιν οὐχ ὑπακούει
οὐ μὰν οὐκ ἐθέλει Κώρα δέ νιν οὐκ ἀπολύει
λῆγε γόων Κυθέρεια τὸ σάμερον ἴσχεο κομμῶν
δεῖ σε πάλιν κλαῦσαι πάλιν εἰς ἔτος ἄλλο δακρῦσαι
Λῇς νύ τί μοι Λυκίδα Σικελὸν μέλος ἁδὺ λιγαίνειν
ἱμερόεν γλυκύθυμον ἐρωτικόν οἷον ὁ Κύκλωψ
ἄεισεν Πολύφαμος ἐπᾳονίᾳ Γαλατείᾳ
κἠμοὶ συρίσδεν Μύρσων φίλον ἀλλὰ τί μέλψω
Σκύριον ὦ Λυκίδα ζαλώμενον ἁδὺν ἔρωτα
λάθρια Πηλείδαο φιλάματα λάθριον εὐνάν
πῶς παῖς ἕσσατο φᾶρος ὅπως δἐψεύσατο μορφὰν
κἠν κώραισιν ὅπως Λυκομηδίσιν ἁπαλέγοισα
ἠείδη κατὰ παστὸν Ἀχιλλέα Δηϊδάμεια
Οἰνώνᾳ κακὸν ἄλγος ἐχώσατο δἁ Λακεδαίμων
πάντα δὲ λαὸν ἄγειρεν Ἀχαϊκόν οὐδέ τις Ἕλλην
μεῖνεν ἑὸν κατὰ δῶμα φυγὼν δύστανον Ἄρηα
λάνθανε δἐν κώραις Λυκομηδίσι μοῦνος Ἀχιλλεύς
παρθενικὸν κόπον εἶχεν ἐφαίνετο δἠΰτε κώρα
καὶ γὰρ ἴσον τήναις θηλύνετο καὶ τόσον ἄνθος
χιονέαις πόρφυρε παρηίσι καὶ τὸ βάδισμα
παρθενικῆς ἐβάδιζε κόμας δἐπύκαζε καλύπτρᾳ
θυμὸν δἀνέρος εἶχε καὶ ἀνέρος εἶχεν ἔρωτα
ἐξ ἀοῦς δἐπὶ νύκτα παρίζετο Δηϊδαμείᾳ
καὶ ποτὲ μὲν τήνας ἐφίλει χέρα πολλάκι δαὐτᾶς
στάμονα καλὸν ἄειρε τὰ δαίδαλα δἄτρἰ ἐπῄνει
ἤσθιε δοὐκ ἄλλᾳ σὺν ὁμάλικι πάντα δἐποίει
σπεύδων κοινὸν ἐς ὕπνον ἔλεξέ νυ καὶ λόγον αὐτᾷ
ἅλλαι μὲν κνώσσουσι σὺν ἀλλάλαισιν ἀδελφαί
αὐτὰρ ἐγὼ μώνα μώνα δὲ σὺ νύμφα καθεύδεις
αἱ δύο παρθενικαὶ συνομάλικες αἱ δύο καλαί
ἀλλὰ μόναι κατὰ λέκτρα καθεύδομες ἁ δὲ πονηρὰ
Νυσαία δολία με κακῶς ἀπὸ σεῖο μερίσδει
Εἴαρος ὦ Μύρσων ἢ χείματος ἢ φθινοπώρω
ἢ θέρεος τί τοι ἁδύ τί δὲ πλέον εὔχεαι ἐλθεῖν
ἢ θέρος ἁνίκα πάντα τελείεται ὅσσα μογεῦμες
ἢ καὶ χεῖμα δύσεργον ἐπεὶ καὶ χείματι πολλοὶ
θαλπόμενοι θέλγονται ἀεργείᾳ τε καὶ ὄκνῳ
ἤ τοι καλὸν ἔαρ πλέον εὔαδεν εἰπέ τί τοι φρήν
αἱρεῖται λαλέειν γὰρ ἐπέτραπεν ἁ σχολὰ ἄμμιν
πάντα γὰρ ἱερὰ ταῦτα καὶ ἁδέα σεῦ δὲ ἕκατι
ἐξερέω Κλεόδαμε τό μοι πέλεν ἅδιον ἄλλων
οὐκ ἐθέλω θέρος ἦμεν ἐπεὶ τόκα μ ἅλιος ὀπτῇ
οὐκ ἐθέλω φθινόπωρον ἐπεὶ νόσον ὥρια τίκτει
οὖλον χεῖμα φέρειν νιφετὸν κρυμώς τε φοβεῦμαι
εἶαρ ἐμοὶ τριπόθητον ὅλῳ λυκάβαντι παρείη
χἀ νὺξ ἀνθρώποισιν ἴσα καὶ ὁμοίιος ἀώς
Ἀντίλοχος δἈχιλῆϊ πόδας ταχὺς ἄγγελος ἦλθε
τὸν δεὗρε προπάροιθε νεῶν ὀρθοκραιράων
τὰ φρονέοντ ἀνὰ θυμὸν ἃ δὴ τετελεσμένα ἦεν
ὀχθήσας δἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν
ὤ μοι ἐγώ τί τἄρ αὖτε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
νηυσὶν ἔπι κλονέονται ἀτυζόμενοι πεδίοιο
μὴ δή μοι τελέσωσι θεοὶ κακὰ κήδεα θυμῷ
ὥς ποτέ μοι μήτηρ διεπέφραδε καί μοι ἔειπε
Μυρμιδόνων τὸν ἄριστον ἔτι ζώοντος ἐμεῖο
χερσὶν ὕπο Τρώων λείψειν φάος ἠελίοιο
ἦ μάλα δὴ τέθνηκε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱὸς
σχέτλιος ἦ τἐκέλευον ἀπωσάμενον δήιον πῦρ
ἂψ ἐπὶ νῆας ἴμεν μηδ Ἕκτορι ἶφι μάχεσθαι
εἷος ὃ ταῦθ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν
τόφρά οἱ ἐγγύθεν ἦλθεν ἀγαυοῦ Νέστορος υἱὸς
δάκρυα θερμὰ χέων φάτο δἀγγελίην ἀλεγεινήν
ὤ μοι Πηλέος υἱὲ δαΐφρονος ἦ μάλα λυγρῆς
πεύσεαι ἀγγελίης ἣ μὴ ὤφελλε γενέσθαι
κεῖται Πάτροκλος νέκυος δὲ δὴ ἀμφιμάχονται
γυμνοῦ ἀτὰρ τά γε τεύχε ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ
χεύατο κὰκ κεφαλῆς χαρίεν δᾔσχυνε πρόσωπον
νεκταρέῳ δὲ χιτῶνι μέλαιν ἀμφίζανε τέφρη
αὐτὸς δἐν κονίῃσι μέγας μεγαλωστὶ τανυσθεὶς
κεῖτο φίλῃσι δὲ χερσὶ κόμην ᾔσχυνε δαΐζων
δμῳαὶ δἃς Ἀχιλεὺς ληΐσσατο Πάτροκλός τε
θυμὸν ἀκηχέμεναι μεγάλ ἴαχον ἐκ δὲ θύραζε
ἔδραμον ἀμφ Ἀχιλῆα δαΐφρονα χερσὶ δὲ πᾶσαι
στήθεα πεπλήγοντο λύθεν δὑπὸ γυῖα ἑκάστης
Ἀντίλοχος δἑτέρωθεν ὀδύρετο δάκρυα λείβων
χεῖρας ἔχων Ἀχιλῆος ὃ δἔστενε κυδάλιμον κῆρ
δείδιε γὰρ μὴ λαιμὸν ἀπαμήσειε σιδήρῳ
σμερδαλέον δᾤμωξεν ἄκουσε δὲ πότνια μήτηρ
ἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλὸς παρὰ πατρὶ γέροντι
κώκυσέν τἄρ ἔπειτα θεαὶ δέ μιν ἀμφαγέροντο
πᾶσαι ὅσαι κατὰ βένθος ἁλὸς Νηρηΐδες ἦσαν
ἔνθ ἄρ ἔην Γλαύκη τε Θάλειά τε Κυμοδόκη τε
Νησαίη Σπειώ τε Θόη θἉλίη τε βοῶπις
Κυμοθόη τε καὶ Ἀκταίη καὶ Λιμνώρεια
καὶ Μελίτη καὶ Ἴαιρα καὶ Ἀμφιθόη καὶ Ἀγαυὴ
Δωτώ τε Πρωτώ τε Φέρουσά τε Δυναμένη τε
Δεξαμένη τε καὶ Ἀμφινόμη καὶ Καλλιάνειρα
Δωρὶς καὶ Πανόπη καὶ ἀγακλειτὴ Γαλάτεια
Νημερτής τε καὶ Ἀψευδὴς καὶ Καλλιάνασσα
ἔνθα δἔην Κλυμένη Ἰάνειρά τε καὶ Ἰάνασσα
Μαῖρα καὶ Ὠρείθυια ἐϋπλόκαμός τἈμάθεια
ἄλλαι θαἳ κατὰ βένθος ἁλὸς Νηρηΐδες ἦσαν
τῶν δὲ καὶ ἀργύφεον πλῆτο σπέος αἳ δἅμα πᾶσαι
στήθεα πεπλήγοντο Θέτις δἐξῆρχε γόοιο
κλῦτε κασίγνηται Νηρηΐδες ὄφρ ἐῢ πᾶσαι
εἴδετ ἀκούουσαι ὅσ ἐμῷ ἔνι κήδεα θυμῷ
ὤ μοι ἐγὼ δειλή ὤ μοι δυσαριστοτόκεια
ἥ τἐπεὶ ἂρ τέκον υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε
ἔξοχον ἡρώων ὃ δἀνέδραμεν ἔρνεϊ ἶσος
τὸν μὲν ἐγὼ θρέψασα φυτὸν ὣς γουνῷ ἀλωῆς
νηυσὶν ἐπιπροέηκα κορωνίσιν Ἴλιον εἴσω
Τρωσὶ μαχησόμενον τὸν δοὐχ ὑποδέξομαι αὖτις
οἴκαδε νοστήσαντα δόμον Πηλήϊον εἴσω
ὄφρα δέ μοι ζώει καὶ ὁρᾷ φάος ἠελίοιο
ἄχνυται οὐδέ τί οἱ δύναμαι χραισμῆσαι ἰοῦσα
ὅττί μιν ἵκετο πένθος ἀπὸ πτολέμοιο μένοντα
ὣς ἄρα φωνήσασα λίπε σπέος αἳ δὲ σὺν αὐτῇ
δακρυόεσσαι ἴσαν περὶ δέ σφισι κῦμα θαλάσσης
ῥήγνυτο ταὶ δὅτε δὴ Τροίην ἐρίβωλον ἵκοντο
ἀκτὴν εἰσανέβαινον ἐπισχερώ ἔνθα θαμειαὶ
Μυρμιδόνων εἴρυντο νέες ταχὺν ἀμφ Ἀχιλῆα
τῷ δὲ βαρὺ στενάχοντι παρίστατο πότνια μήτηρ
ὀξὺ δὲ κωκύσασα κάρη λάβε παιδὸς ἑοῖο
καί ῥὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
τέκνον τί κλαίεις τί δέ σε φρένας ἵκετο πένθος
ἐξαύδα μὴ κεῦθε τὰ μὲν δή τοι τετέλεσται
ἐκ Διός ὡς ἄρα δὴ πρίν γεὔχεο χεῖρας ἀνασχὼν
πάντας ἐπὶ πρύμνῃσιν ἀλήμεναι υἷας Ἀχαιῶν
σεῦ ἐπιδευομένους παθέειν τἀεκήλια ἔργα
τὴν δὲ βαρὺ στενάχων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς
μῆτερ ἐμή τὰ μὲν ἄρ μοι Ὀλύμπιος ἐξετέλεσσεν
ἀλλὰ τί μοι τῶν ἦδος ἐπεὶ φίλος ὤλεθ ἑταῖρος
Πάτροκλος τὸν ἐγὼ περὶ πάντων τῖον ἑταίρων
ἶσον ἐμῇ κεφαλῇ τὸν ἀπώλεσα τεύχεα δἝκτωρ
καλά τὰ μὲν Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα
ἤματι τῷ ὅτε σε βροτοῦ ἀνέρος ἔμβαλον εὐνῇ
αἴθ ὄφελες σὺ μὲν αὖθι μετ ἀθανάτῃς ἁλίῃσι
ναίειν Πηλεὺς δὲ θνητὴν ἀγαγέσθαι ἄκοιτιν
νῦν δἵνα καὶ σοὶ πένθος ἐνὶ φρεσὶ μυρίον εἴη
παιδὸς ἀποφθιμένοιο τὸν οὐχ ὑποδέξεαι αὖτις
οἴκαδε νοστήσαντ ἐπεὶ οὐδ ἐμὲ θυμὸς ἄνωγε
ζώειν οὐδ ἄνδρεσσι μετέμμεναι αἴ κε μὴ Ἕκτωρ
πρῶτος ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσῃ
τὸν δαὖτε προσέειπε Θέτις κατὰ δάκρυ χέουσα
ὠκύμορος δή μοι τέκος ἔσσεαι οἷ ἀγορεύεις
αὐτίκα γάρ τοι ἔπειτα μεθ Ἕκτορα πότμος ἑτοῖμος
τὴν δὲ μέγ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς
αὐτίκα τεθναίην ἐπεὶ οὐκ ἄρ ἔμελλον ἑταίρῳ
κτεινομένῳ ἐπαμῦναι ὃ μὲν μάλα τηλόθι πάτρης
ἔφθιτ ἐμεῖο δὲ δῆσεν ἀρῆς ἀλκτῆρα γενέσθαι
οὐδέ τι Πατρόκλῳ γενόμην φάος οὐδ ἑτάροισι
τοῖς ἄλλοις οἳ δὴ πολέες δάμεν Ἕκτορι δίῳ
ἀλλ ἧμαι παρὰ νηυσὶν ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης
τοῖος ἐὼν οἷος οὔ τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτών ων
ἐν πολέμῳ ἀγορῇ δέ τἀμείνονές εἰσι καὶ ἄλλοι
ὡς ἔρις ἔκ τε θεῶν ἔκ τἀνθρώπων ἀπόλοιτο
καὶ χόλος ὅς τἐφέηκε πολύφρονά περ χαλεπῆναι
ὅς τε πολὺ γλυκίων μέλιτος καταλειβομένοιο
ἀνδρῶν ἐν στήθεσσιν ἀέξεται ἠΰτε καπνός
ὡς ἐμὲ νῦν ἐχόλωσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων
νῦν δεἶμ ὄφρα φίλης κεφαλῆς ὀλετῆρα κιχείω
Ἕκτορα κῆρα δἐγὼ τότε δέξομαι ὁππότε κεν δὴ
Ζεὺς ἐθέλῃ τελέσαι ἠδ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι
οὐδὲ γὰρ οὐδὲ βίη Ἡρακλῆος φύγε κῆρα
ὅς περ φίλτατος ἔσκε Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι
ἀλλά ἑ μοῖρα δάμασσε καὶ ἀργαλέος χόλος Ἥρης
ὣς καὶ ἐγών εἰ δή μοι ὁμοίη μοῖρα τέτυκται
κείσομ ἐπεί κε θάνω νῦν δὲ κλέος ἐσθλὸν ἀροίμην
καί τινα Τρωϊάδων καὶ Δαρδανίδων βαθυκόλπων
ἀμφοτέρῃσιν χερσὶ παρειάων ἁπαλάων
δάκρυ ὀμορξαμένην ἁδινὸν στοναχῆσαι ἐφείην
μὴ δέ μἔρυκε μάχης φιλέουσά περ οὐδέ με πείσεις
ναὶ δὴ ταῦτά γε τέκνον ἐτήτυμον οὐ κακόν ἐστι
τειρομένοις ἑτάροισιν ἀμυνέμεν αἰπὺν ὄλεθρον
ἀλλά τοι ἔντεα καλὰ μετὰ Τρώεσσιν ἔχονται
χάλκεα μαρμαίροντα τὰ μὲν κορυθαίολος Ἕκτωρ
αὐτὸς ἔχων ὤμοισιν ἀγάλλεται οὐδέ ἕ φημι
δηρὸν ἐπαγλαϊεῖσθαι ἐπεὶ φόνος ἐγγύθεν αὐτῷ
ἀλλὰ σὺ μὲν μή πω καταδύσεο μῶλον Ἄρηος
πρίν γἐμὲ δεῦρ ἐλθοῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδηαι
ἠῶθεν γὰρ νεῦμαι ἅμ ἠελίῳ ἀνιόντι
τεύχεα καλὰ φέρουσα παρ Ἡφαίστοιο ἄνακτος
ὣς ἄρα φωνήσασα πάλιν τράπεθ υἷος ἑοῖο
καὶ στρεφθεῖσ ἁλίῃσι κασιγνήτῃσι μετηύδα
ὑμεῖς μὲν νῦν δῦτε θαλάσσης εὐρέα κόλπον
ὀψόμεναί τε γέρονθ ἅλιον καὶ δώματα πατρός
καί οἱ πάντ ἀγορεύσατ ἐγὼ δἐς μακρὸν Ὄλυμπον
εἶμι παρ Ἥφαιστον κλυτοτέχνην αἴ κἐθέλῃσιν
υἱεῖ ἐμῷ δόμεναι κλυτὰ τεύχεα παμφανόωντα
ὣς ἔφαθ αἳ δὑπὸ κῦμα θαλάσσης αὐτίκ ἔδυσαν
ἣ δαὖτ Οὔλυμπον δὲ θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζα
ἤϊεν ὄφρα φίλῳ παιδὶ κλυτὰ τεύχε ἐνείκαι
τὴν μὲν ἄρ Οὔλυμπον δὲ πόδες φέρον αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
θεσπεσίῳ ἀλαλητῷ ὑφ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο
φεύγοντες νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκοντο
οὐδέ κε Πάτροκλόν περ ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶ
ἐκ βελέων ἐρύσαντο νέκυν θεράποντ Ἀχιλῆος
αὖτις γὰρ δὴ τόν γε κίχον λαός τε καὶ ἵπποι
Ἕκτωρ τε Πριάμοιο πάϊς φλογὶ εἴκελος ἀλκήν
τρὶς μέν μιν μετόπισθε ποδῶν λάβε φαίδιμος Ἕκτωρ
ἑλκέμεναι μεμαώς μέγα δὲ Τρώεσσιν ὁμόκλα
τρὶς δὲ δύ Αἴαντες θοῦριν ἐπιειμένοι ἀλκὴν
νεκροῦ ἀπεστυφέλιξαν ὃ δἔμπεδον ἀλκὶ πεποιθὼς
ἄλλοτ ἐπαΐξασκε κατὰ μόθον ἄλλοτε δαὖτε
ὡς δἀπὸ σώματος οὔ τι λέοντ αἴθωνα δύνανται
ποιμένες ἄγραυλοι μέγα πεινάοντα δίεσθαι
ὥς ῥα τὸν οὐκ ἐδύναντο δύω Αἴαντε κορυστὰ
Ἕκτορα Πριαμίδην ἀπὸ νεκροῦ δειδίξασθαι
καί νύ κεν εἴρυσσέν τε καὶ ἄσπετον ἤρατο κῦδος
εἰ μὴ Πηλεΐωνι ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις
ἄγγελος ἦλθε θέουσ ἀπ Ὀλύμπου θωρήσσεσθαι
κρύβδα Διὸς ἄλλων τε θεῶν πρὸ γὰρ ἧκέ μιν Ἥρη
ὄρσεο Πηλεΐδη πάντων ἐκπαγλότατ ἀνδρῶν
Πατρόκλῳ ἐπάμυνον οὗ εἵνεκα φύλοπις αἰνὴ
οἳ μὲν ἀμυνόμενοι νέκυος πέρι τεθνηῶτος
οἳ δὲ ἐρύσσασθαι ποτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν
Τρῶες ἐπιθύουσι μάλιστα δὲ φαίδιμος Ἕκτωρ
ἑλκέμεναι μέμονεν κεφαλὴν δέ ἑ θυμὸς ἄνωγε
πῆξαι ἀνὰ σκολόπεσσι ταμόνθ ἁπαλῆς ἀπὸ δειρῆς
ἀλλ ἄνα μηδ ἔτι κεῖσο σέβας δέ σε θυμὸν ἱκέσθω
Πάτροκλον Τρῳῇσι κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι
σοὶ λώβη αἴ κέν τι νέκυς ᾐσχυμμένος ἔλθῃ
τὴν δἠμείβετ ἔπειτα ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς
Ἶρι θεὰ τίς γάρ σε θεῶν ἐμοὶ ἄγγελον ἧκε
τὸν δαὖτε προσέειπε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις
Ἥρη με προέηκε Διὸς κυδρὴ παράκοιτις
οὐδ οἶδε Κρονίδης ὑψίζυγος οὐδέ τις ἄλλος
ἀθανάτων οἳ Ὄλυμπον ἀγάννιφον ἀμφινέμονται
πῶς τὰρ ἴω μετὰ μῶλον ἔχουσι δὲ τεύχε ἐκεῖνοι
μήτηρ δοὔ με φίλη πρίν γεἴα θωρήσσεσθαι
πρίν γαὐτὴν ἐλθοῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδωμαι
στεῦτο γὰρ Ἡφαίστοιο πάρ οἰσέμεν ἔντεα καλά
ἄλλου δοὔ τευ οἶδα τεῦ ἂν κλυτὰ τεύχεα δύω
εἰ μὴ Αἴαντός γε σάκος Τελαμωνιάδαο
ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὅ γἔλπομ ἐνὶ πρώτοισιν ὁμιλεῖ
ἔγχεϊ δηϊόων περὶ Πατρόκλοιο θανόντος
εὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν ὅ τοι κλυτὰ τεύχε ἔχονται
ἀλλ αὔτως ἐπὶ τάφρον ἰὼν Τρώεσσι φάνηθι
αἴ κέ σὑποδείσαντες ἀπόσχωνται πολέμοιο
Τρῶες ἀναπνεύσωσι δ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν
τειρόμενοι ὀλίγη δέ τἀνάπνευσις πολέμοιο
αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς ὦρτο Διῒ φίλος ἀμφὶ δἈθήνη
ὤμοις ἰφθίμοισι βάλ αἰγίδα θυσσανόεσσαν
ἀμφὶ δέ οἱ κεφαλῇ νέφος ἔστεφε δῖα θεάων
χρύσεον ἐκ δαὐτοῦ δαῖε φλόγα παμφανόωσαν
ὡς δὅτε καπνὸς ἰὼν ἐξ ἄστεος αἰθέρ ἵκηται
τηλόθεν ἐκ νήσου τὴν δήϊοι ἀμφιμάχωνται
οἵ τε πανημέριοι στυγερῷ κρίνονται Ἄρηϊ
ἄστεος ἐκ σφετέρου ἅμα δἠελίῳ καταδύντι
πυρσοί τε φλεγέθουσιν ἐπήτριμοι ὑψόσε δαὐγὴ
γίγνεται ἀΐσσουσα περικτιόνεσσιν ἰδέσθαι
ὣς ἀπ Ἀχιλλῆος κεφαλῆς σέλας αἰθέρ ἵκανε
στῆ δἐπὶ τάφρον ἰὼν ἀπὸ τείχεος οὐδ ἐς Ἀχαιοὺς
μίσγετο μητρὸς γὰρ πυκινὴν ὠπίζετ ἐφετμήν
ἔνθα στὰς ἤϋσ ἀπάτερθε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη
φθέγξατ ἀτὰρ Τρώεσσιν ἐν ἄσπετον ὦρσε κυδοιμόν
ὡς δὅτ ἀριζήλη φωνή ὅτε τἴαχε σάλπιγξ
ὣς τότ ἀριζήλη φωνὴ γένετ Αἰακίδαο
οἳ δὡς οὖν ἄϊον ὄπα χάλκεον Αἰακίδαο
πᾶσιν ὀρίνθη θυμός ἀτὰρ καλλίτριχες ἵπποι
ἂψ ὄχεα τρόπεον ὄσσοντο γὰρ ἄλγεα θυμῷ
ἡνίοχοι δἔκπληγεν ἐπεὶ ἴδον ἀκάματον πῦρ
δεινὸν ὑπὲρ κεφαλῆς μεγαθύμου Πηλεΐωνος
δαιόμενον τὸ δὲ δαῖε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη
τρὶς μὲν ὑπὲρ τάφρου μεγάλ ἴαχε δῖος Ἀχιλλεύς
τρὶς δὲ κυκήθησαν Τρῶες κλειτοί τἐπίκουροι
ἔνθα δὲ καὶ τότ ὄλοντο δυώδεκα φῶτες ἄριστοι
ἀμφὶ σφοῖς ὀχέεσσι καὶ ἔγχεσιν αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
ἀσπασίως Πάτροκλον ὑπ ἐκ βελέων ἐρύσαντες
κάτθεσαν ἐν λεχέεσσι φίλοι δἀμφέσταν ἑταῖροι
μυρόμενοι μετὰ δέ σφι ποδώκης εἵπετ Ἀχιλλεὺς
δάκρυα θερμὰ χέων ἐπεὶ εἴσιδε πιστὸν ἑταῖρον
κείμενον ἐν φέρτρῳ δεδαϊγμένον ὀξέϊ χαλκῷ
τόν ῥἤτοι μὲν ἔπεμπε σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν
ἐς πόλεμον οὐδ αὖτις ἐδέξατο νοστήσαντα
Ἠέλιον δἀκάμαντα βοῶπις πότνια Ἥρη
πέμψεν ἐπ Ὠκεανοῖο ῥοὰς ἀέκοντα νέεσθαι
ἠέλιος μὲν ἔδυ παύσαντο δὲ δῖοι Ἀχαιοὶ
φυλόπιδος κρατερῆς καὶ ὁμοιΐου πολέμοιο
Τρῶες δαὖθ ἑτέρωθεν ἀπὸ κρατερῆς ὑσμίνης
χωρήσαντες ἔλυσαν ὑφ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους
ἐς δἀγορὴν ἀγέροντο πάρος δόρποιο μέδεσθαι
ὀρθῶν δἑσταότων ἀγορὴ γένετ οὐδέ τις ἔτλη
ἕζεσθαι πάντας γὰρ ἔχε τρόμος οὕνεκ Ἀχιλλεὺς
τοῖσι δὲ Πουλυδάμας πεπνυμένος ἦρχ ἀγορεύειν
Πανθοΐδης ὃ γὰρ οἶος ὅρα πρόσσω καὶ ὀπίσσω
Ἕκτορι δἦεν ἑταῖρος ἰῇ δἐν νυκτὶ γένοντο
ἀλλ ὃ μὲν ἂρ μύθοισιν ὃ δἔγχεϊ πολλὸν ἐνίκα
ἀμφὶ μάλα φράζεσθε φίλοι κέλομαι γὰρ ἔγωγε
ἄστυδε νῦν ἰέναι μὴ μίμνειν ἠῶ δῖαν
ἐν πεδίῳ παρὰ νηυσίν ἑκὰς δἀπὸ τείχεός εἰμεν
ὄφρα μὲν οὗτος ἀνὴρ Ἀγαμέμνονι μήνιε δίῳ
τόφρα δὲ ῥηΐτεροι πολεμίζειν ἦσαν Ἀχαιοί
χαίρεσκον γὰρ ἔγωγε θοῇς ἐπὶ νηυσὶν ἰαύων
ἐλπόμενος νῆας αἱρησέμεν ἀμφιελίσσας
νῦν δαἰνῶς δείδοικα ποδώκεα Πηλεΐωνα
οἷος κείνου θυμὸς ὑπέρβιος οὐκ ἐθελήσει
μίμνειν ἐν πεδίῳ ὅθι περ Τρῶες καὶ Ἀχαιοὶ
ἐν μέσῳ ἀμφότεροι μένος Ἄρηος δατέονται
ἀλλὰ περὶ πτόλιός τε μαχήσεται ἠδὲ γυναικῶν
ἀλλ ἴομεν προτὶ ἄστυ πίθεσθέ μοι ὧδε γὰρ ἔσται
νῦν μὲν νὺξ ἀπέπαυσε ποδώκεα Πηλεΐωνα
ἀμβροσίη εἰ δἄμμε κιχήσεται ἐνθάδ ἐόντας
αὔριον ὁρμηθεὶς σὺν τεύχεσιν εὖ νύ τις αὐτὸν
γνώσεται ἀσπασίως γὰρ ἀφίξεται Ἴλιον ἱρὴν
ὅς κε φύγῃ πολλοὺς δὲ κύνες καὶ γῦπες ἔδονται
Τρώων αἲ γὰρ δή μοι ἀπ οὔατος ὧδε γένοιτο
εἰ δἂν ἐμοῖς ἐπέεσσι πιθώμεθα κηδόμενοί περ
νύκτα μὲν εἰν ἀγορῇ σθένος ἕξομεν ἄστυ δὲ πύργοι
ὑψηλαί τε πύλαι σανίδες τἐπὶ τῇς ἀραρυῖαι
στησόμεθ ἂμ πύργους τῷ δἄλγιον αἴ κἐθέλῃσιν
ἐλθὼν ἐκ νηῶν περὶ τείχεος ἄμμι μάχεσθαι
ἂψ πάλιν εἶσ ἐπὶ νῆας ἐπεί κἐριαύχενας ἵππους
παντοίου δρόμου ἄσῃ ὑπὸ πτόλιν ἠλασκάζων
εἴσω δοὔ μιν θυμὸς ἐφορμηθῆναι ἐάσει
οὐδέ ποτ ἐκπέρσει πρίν μιν κύνες ἀργοὶ ἔδονται
Πουλυδάμα σὺ μὲν οὐκέτ ἐμοὶ φίλα ταῦτ ἀγορεύεις
ὃς κέλεαι κατὰ ἄστυ ἀλήμεναι αὖτις ἰόντας
ἦ οὔ πω κεκόρησθε ἐελμένοι ἔνδοθι πύργων
πρὶν μὲν γὰρ Πριάμοιο πόλιν μέροπες ἄνθρωποι
πάντες μυθέσκοντο πολύχρυσον πολύχαλκον
νῦν δὲ δὴ ἐξαπόλωλε δόμων κειμήλια καλά
πολλὰ δὲ δὴ Φρυγίην καὶ Μῃονίην ἐρατεινὴν
κτήματα περνάμεν ἵκει ἐπεὶ μέγας ὠδύσατο Ζεύς
κῦδος ἀρέσθ ἐπὶ νηυσί θαλάσσῃ τἔλσαι Ἀχαιούς
νήπιε μηκέτι ταῦτα νοήματα φαῖν ἐνὶ δήμῳ
οὐ γάρ τις Τρώων ἐπιπείσεται οὐ γὰρ ἐάσω
νῦν μὲν δόρπον ἕλεσθε κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσι
καὶ φυλακῆς μνήσασθε καὶ ἐγρήγορθε ἕκαστος
Τρώων δὃς κτεάτεσσιν ὑπερφιάλως ἀνιάζει
συλλέξας λαοῖσι δότω καταδημοβορῆσαι
τῶν τινὰ βέλτερόν ἐστιν ἐπαυρέμεν ἤ περ Ἀχαιούς
εἰ δἐτεὸν παρὰ ναῦφιν ἀνέστη δῖος Ἀχιλλεύς
ἄλγιον αἴ κἐθέλῃσι τῷ ἔσσεται οὔ μιν ἔγωγε
φεύξομαι ἐκ πολέμοιο δυσηχέος ἀλλὰ μάλ ἄντην
στήσομαι ἤ κε φέρῃσι μέγα κράτος ἦ κε φεροίμην
ξυνὸς Ἐνυάλιος καί τε κτανέοντα κατέκτα
Ἕκτορι μὲν γὰρ ἐπῄνησαν κακὰ μητιόωντι
Πουλυδάμαντι δἄρ οὔ τις ὃς ἐσθλὴν φράζετο βουλήν
δόρπον ἔπειθ εἵλοντο κατὰ στρατόν αὐτὰρ Ἀχαιοὶ
παννύχιοι Πάτροκλον ἀνεστενάχοντο γοῶντες
πυκνὰ μάλα στενάχων ὥς τε λὶς ἠϋγένειος
ᾧ ῥά θὑπὸ σκύμνους ἐλαφηβόλος ἁρπάσῃ ἀνὴρ
ὕλης ἐκ πυκινῆς ὃ δέ τἄχνυται ὕστερος ἐλθών
πολλὰ δέ τἄγκε ἐπῆλθε μετ ἀνέρος ἴχνι ἐρευνῶν
εἴ ποθεν ἐξεύροι μάλα γὰρ δριμὺς χόλος αἱρεῖ
ὣς ὃ βαρὺ στενάχων μετεφώνεε Μυρμιδόνεσσιν
ὢ πόποι ἦ ῥἅλιον ἔπος ἔκβαλον ἤματι κείνῳ
θαρσύνων ἥρωα Μενοίτιον ἐν μεγάροισι
φῆν δέ οἱ εἰς Ὀπόεντα περικλυτὸν υἱὸν ἀπάξειν
Ἴλιον ἐκπέρσαντα λαχόντα τε ληΐδος αἶσαν
ἀλλ οὐ Ζεὺς ἄνδρεσσι νοήματα πάντα τελευτᾷ
ἄμφω γὰρ πέπρωται ὁμοίην γαῖαν ἐρεῦσαι
δέξεται ἐν μεγάροισι γέρων ἱππηλάτα Πηλεὺς
οὐδὲ Θέτις μήτηρ ἀλλ αὐτοῦ γαῖα καθέξει
νῦν δἐπεὶ οὖν Πάτροκλε σεῦ ὕστερος εἶμ ὑπὸ γαῖαν
οὔ σε πρὶν κτεριῶ πρίν γἝκτορος ἐνθάδ ἐνεῖκαι
τεύχεα καὶ κεφαλὴν μεγαθύμου σοῖο φονῆος
δώδεκα δὲ προπάροιθε πυρῆς ἀποδειροτομήσω
τόφρα δέ μοι παρὰ νηυσὶ κορωνίσι κείσεαι αὔτως
ἀμφὶ δὲ σὲ Τρῳαὶ καὶ Δαρδανίδες βαθύκολποι
κλαύσονται νύκτάς τε καὶ ἤματα δάκρυ χέουσαι
τὰς αὐτοὶ καμόμεσθα βίηφί τε δουρί τε μακρῷ
πιείρας πέρθοντε πόλεις μερόπων ἀνθρώπων
ὣς εἰπὼν ἑτάροισιν ἐκέκλετο δῖος Ἀχιλλεὺς
ἀμφὶ πυρὶ στῆσαι τρίποδα μέγαν ὄφρα τάχιστα
Πάτροκλον λούσειαν ἄπο βρότον αἱματόεντα
ἐν δἄρ ὕδωρ ἔχεαν ὑπὸ δὲ ξύλα δαῖον ἑλόντες
γάστρην μὲν τρίποδος πῦρ ἄμφεπε θέρμετο δὕδωρ
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ ζέσσεν ὕδωρ ἐνὶ ἤνοπι χαλκῷ
καὶ τότε δὴ λοῦσάν τε καὶ ἤλειψαν λίπ ἐλαίῳ
ἐν λεχέεσσι δὲ θέντες ἑανῷ λιτὶ κάλυψαν
ἐς πόδας ἐκ κεφαλῆς καθύπερθε δὲ φάρεϊ λευκῷ
παννύχιοι μὲν ἔπειτα πόδας ταχὺν ἀμφ Ἀχιλῆα
Μυρμιδόνες Πάτροκλον ἀνεστενάχοντο γοῶντες
Ζεὺς δἭρην προσέειπε κασιγνήτην ἄλοχόν τε
ἔπρηξας καὶ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη
ἀνστήσασ Ἀχιλῆα πόδας ταχύν ἦ ῥά νυ σεῖο
ἐξ αὐτῆς ἐγένοντο κάρη κομόωντες Ἀχαιοί
τὸν δἠμείβετ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη
καὶ μὲν δή πού τις μέλλει βροτὸς ἀνδρὶ τελέσσαι
ὅς περ θνητός τἐστὶ καὶ οὐ τόσα μήδεα οἶδε
πῶςδὴ ἔγωγ ἥ φημι θεάων ἔμμεν ἀρίστη
οὐκ ὄφελον Τρώεσσι κοτεσσαμένη κακὰ ῥάψαι
Ἡφαίστου δἵκανε δόμον Θέτις ἀργυρόπεζα
ἄφθιτον ἀστερόεντα μεταπρεπέ ἀθανάτοισι
χάλκεον ὅν ῥαὐτὸς ποιήσατο κυλλοποδίων
τὸν δεὗρ ἱδρώοντα ἑλισσόμενον περὶ φύσας
σπεύδοντα τρίποδας γὰρ ἐείκοσι πάντας ἔτευχεν
ἑστάμεναι περὶ τοῖχον ἐϋσταθέος μεγάροιο
χρύσεα δέ σφὑπὸ κύκλα ἑκάστῳ πυθμένι θῆκεν
ὄφρά οἱ αὐτόματοι θεῖον δυσαίατ ἀγῶνα
οἳ δἤτοι τόσσον μὲν ἔχον τέλος οὔατα δοὔ πω
δαιδάλεα προσέκειτο τά ῥἤρτυε κόπτε δὲ δεσμούς
τόφρά οἱ ἐγγύθεν ἦλθε θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζα
τὴν δὲ ἴδε προμολοῦσα Χάρις λιπαροκρήδεμνος
καλή τὴν ὤπυιε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις
αἰδοίη τε φίλη τε πάρος γε μὲν οὔ τι θαμίζεις
ἀλλ ἕπεο προτέρω ἵνα τοι πὰρ ξείνια θείω
ὣς ἄρα φωνήσασα πρόσω ἄγε δῖα θεάων
τὴν μὲν ἔπειτα καθεῖσεν ἐπὶ θρόνου ἀργυροήλου
καλοῦ δαιδαλέου ὑπὸ δὲ θρῆνυς ποσὶν ἦεν
κέκλετο δἭφαιστον κλυτοτέχνην εἶπέ τε μῦθον
Ἥφαιστε πρόμολ ὧδε Θέτις νύ τι σεῖο χατίζει
τὴν δἠμείβετ ἔπειτα περικλυτὸς ἀμφιγυήεις
ἦ ῥά νύ μοι δεινή τε καὶ αἰδοίη θεὸς ἔνδον
ἥ μἐσάωσ ὅτε μἄλγος ἀφίκετο τῆλε πεσόντα
μητρὸς ἐμῆς ἰότητι κυνώπιδος ἥ μἐθέλησε
κρύψαι χωλὸν ἐόντα τότ ἂν πάθον ἄλγεα θυμῷ
εἰ μή μΕὐρυνόμη τε Θέτις θὑπεδέξατο κόλπῳ
Εὐρυνόμη θυγάτηρ ἀψορρόου Ὠκεανοῖο
τῇσι παρ εἰνάετες χάλκευον δαίδαλα πολλά
πόρπας τε γναμπτάς θἕλικας κάλυκάς τε καὶ ὅρμους
ἐν σπῆϊ γλαφυρῷ περὶ δὲ ῥόος Ὠκεανοῖο
ἀφρῷ μορμύρων ῥέεν ἄσπετος οὐδέ τις ἄλλος
ἀλλὰ Θέτις τε καὶ Εὐρυνόμη ἴσαν αἵ μἐσάωσαν
πάντα Θέτι καλλιπλοκάμῳ ζῳάγρια τίνειν
ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν οἱ παράθες ξεινήϊα καλά
ὄφρ ἂν ἐγὼ φύσας ἀποθείομαι ὅπλά τε πάντα
ἦ καὶ ἀπ ἀκμοθέτοιο πέλωρ αἴητον ἀνέστη
χωλεύων ὑπὸ δὲ κνῆμαι ῥώοντο ἀραιαί
φύσας μέν ῥἀπάνευθε τίθει πυρός ὅπλά τε πάντα
λάρνακ ἐς ἀργυρέην συλλέξατο τοῖς ἐπονεῖτο
σπόγγῳ δἀμφὶ πρόσωπα καὶ ἄμφω χεῖρ ἀπομόργνυ
αὐχένα τε στιβαρὸν καὶ στήθεα λαχνήεντα
δῦ δὲ χιτῶν ἕλε δὲ σκῆπτρον παχύ βῆ δὲ θύραζε
χωλεύων ὑπὸ δἀμφίπολοι ῥώοντο ἄνακτι
χρύσειαι ζωῇσι νεήνισιν εἰοικυῖαι