Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
Ἕκτορα τοῦ νῦν εἵνεχ ἱκάνω νῆας Ἀχαιῶν
λυσόμενος παρὰ σεῖο φέρω δἀπερείσι ἄποινα
ἀλλ αἰδεῖο θεοὺς Ἀχιλεῦ αὐτόν τἐλέησον
μνησάμενος σοῦ πατρός ἐγὼ δἐλεεινότερός περ
ἔτλην δοἷ οὔ πώ τις ἐπιχθόνιος βροτὸς ἄλλος
ἀνδρὸς παιδοφόνοιο ποτὶ στόμα χεῖρ ὀρέγεσθαι
ὣς φάτο τῷ δἄρα πατρὸς ὑφ ἵμερον ὦρσε γόοιο
ἁψάμενος δἄρα χειρὸς ἀπώσατο ἦκα γέροντα
τὼ δὲ μνησαμένω ὃ μὲν Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο
κλαῖ ἁδινὰ προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἐλυσθείς
αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς κλαῖεν ἑὸν πατέρ ἄλλοτε δαὖτε
Πάτροκλον τῶν δὲ στοναχὴ κατὰ δώματ ὀρώρει
αὐτὰρ ἐπεί ῥα γόοιο τετάρπετο δῖος Ἀχιλλεύς
καί οἱ ἀπὸ πραπίδων ἦλθ ἵμερος ἠδ ἀπὸ γυίων
αὐτίκ ἀπὸ θρόνου ὦρτο γέροντα δὲ χειρὸς ἀνίστη
οἰκτίρων πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειον
ἆ δείλ ἦ δὴ πολλὰ κάκ ἄνσχεο σὸν κατὰ θυμόν
πῶς ἔτλης ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἐλθέμεν οἶος
υἱέας ἐξενάριξα σιδήρειόν νύ τοι ἦτορ
ἀλλ ἄγε δὴ κατ ἄρ ἕζευ ἐπὶ θρόνου ἄλγεα δἔμπης
ἐν θυμῷ κατακεῖσθαι ἐάσομεν ἀχνύμενοί περ
οὐ γάρ τις πρῆξις πέλεται κρυεροῖο γόοιο
ὡς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσι
ζώειν ἀχνυμένοις αὐτοὶ δέ τἀκηδέες εἰσί
δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται ἐν Διὸς οὔδει
δώρων οἷα δίδωσι κακῶν ἕτερος δὲ ἑάων
ᾧ μέν κἀμμίξας δώῃ Ζεὺς τερπικέραυνος
ἄλλοτε μέν τε κακῷ ὅ γε κύρεται ἄλλοτε δἐσθλῷ
καί ἑ κακὴ βούβρωστις ἐπὶ χθόνα δῖαν ἐλαύνει
φοιτᾷ δοὔτε θεοῖσι τετιμένος οὔτε βροτοῖσιν
ὣς μὲν καὶ Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα
ἐκ γενετῆς πάντας γὰρ ἐπ ἀνθρώπους ἐκέκαστο
ὄλβῳ τε πλούτῳ τε ἄνασσε δὲ Μυρμιδόνεσσι
καί οἱ θνητῷ ἐόντι θεὰν ποίησαν ἄκοιτιν
ἀλλ ἐπὶ καὶ τῷ θῆκε θεὸς κακόν ὅττί οἱ οὔ τι
παίδων ἐν μεγάροισι γονὴ γένετο κρειόντων
ἀλλ ἕνα παῖδα τέκεν παναώριον οὐδέ νυ τόν γε
γηράσκοντα κομίζω ἐπεὶ μάλα τηλόθι πάτρης
ἧμαι ἐνὶ Τροίῃ σέ τε κήδων ἠδὲ σὰ τέκνα
καὶ σὲ γέρον τὸ πρὶν μὲν ἀκούομεν ὄλβιον εἶναι
ὅσσον Λέσβος ἄνω Μάκαρος ἕδος ἐντὸς ἐέργει
καὶ Φρυγίη καθύπερθε καὶ Ἑλλήσποντος ἀπείρων
τῶν σε γέρον πλούτῳ τε καὶ υἱάσι φασὶ κεκάσθαι
αὐτὰρ ἐπεί τοι πῆμα τόδ ἤγαγον Οὐρανίωνες
αἰεί τοι περὶ ἄστυ μάχαι τἀνδροκτασίαι τε
ἄνσχεο μὴ δἀλίαστον ὀδύρεο σὸν κατὰ θυμόν
οὐ γάρ τι πρήξεις ἀκαχήμενος υἷος ἑῆος
οὐδέ μιν ἀνστήσεις πρὶν καὶ κακὸν ἄλλο πάθῃσθα
μή πω μἐς θρόνον ἵζε διοτρεφὲς ὄφρά κεν Ἕκτωρ
κεῖται ἐνὶ κλισίῃσιν ἀκηδής ἀλλὰ τάχιστα
λῦσον ἵν ὀφθαλμοῖσιν ἴδω σὺ δὲ δέξαι ἄποινα
πολλά τά τοι φέρομεν σὺ δὲ τῶνδ ἀπόναιο καὶ ἔλθοις
σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν ἐπεί με πρῶτον ἔασας
αὐτόν τε ζώειν καὶ ὁρᾶν φάος ἠελίοιο
μηκέτι νῦν μἐρέθιζε γέρον νοέω δὲ καὶ αὐτὸς
Ἕκτορά τοι λῦσαι Διόθεν δέ μοι ἄγγελος ἦλθε
μήτηρ ἥ μἔτεκεν θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος
καὶ δέ σε γιγνώσκω Πρίαμε φρεσίν οὐδέ με λήθεις
ὅττι θεῶν τίς σἦγε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν
οὐ γάρ κε τλαίη βροτὸς ἐλθέμεν οὐδὲ μάλ ἡβῶν
ἐς στρατόν οὐδὲ γὰρ ἂν φυλάκους λάθοι οὐδέ κὀχῆα
ῥεῖα μετοχλίσσειε θυράων ἡμετεράων
τὼ νῦν μή μοι μᾶλλον ἐν ἄλγεσι θυμὸν ὀρίνῃς
μή σε γέρον οὐδ αὐτὸν ἐνὶ κλισίῃσιν ἐάσω
καὶ ἱκέτην περ ἐόντα Διὸς δἀλίτωμαι ἐφετμάς
ὣς ἔφατ ἔδεισεν δὃ γέρων καὶ ἐπείθετο μύθῳ
Πηλεΐδης δοἴκοιο λέων ὣς ἆλτο θύραζε
οὐκ οἶος ἅμα τῷ γε δύω θεράποντες ἕποντο
ἥρως Αὐτομέδων ἠδ Ἄλκιμος οὕς ῥα μάλιστα
τῖ Ἀχιλεὺς ἑτάρων μετὰ Πάτροκλόν γε θανόντα
οἳ τόθ ὑπὸ ζυγόφιν λύον ἵππους ἡμιόνους τε
ἐς δἄγαγον κήρυκα καλήτορα τοῖο γέροντος
κὰδ δἐπὶ δίφρου εἷσαν ἐϋξέστου δἀπ ἀπήνης
ᾕρεον Ἑκτορέης κεφαλῆς ἀπερείσι ἄποινα
κὰδ δἔλιπον δύο φάρε ἐΰννητόν τε χιτῶνα
ὄφρα νέκυν πυκάσας δοίη οἶκον δὲ φέρεσθαι
δμῳὰς δἐκκαλέσας λοῦσαι κέλετ ἀμφί τἀλεῖψαι
νόσφιν ἀειράσας ὡς μὴ Πρίαμος ἴδοι υἱόν
μὴ ὃ μὲν ἀχνυμένῃ κραδίῃ χόλον οὐκ ἐρύσαιτο
καί ἑ κατακτείνειε Διὸς δἀλίτηται ἐφετμάς
τὸν δἐπεὶ οὖν δμῳαὶ λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ
ἀμφὶ δέ μιν φᾶρος καλὸν βάλον ἠδὲ χιτῶνα
αὐτὸς τόν γἈχιλεὺς λεχέων ἐπέθηκεν ἀείρας
σὺν δἕταροι ἤειραν ἐϋξέστην ἐπ ἀπήνην
ᾤμωξέν τἄρ ἔπειτα φίλον δὀνόμηνεν ἑταῖρον
μή μοι Πάτροκλε σκυδμαινέμεν αἴ κε πύθηαι
εἰν Ἄϊδός περ ἐὼνὅτι Ἕκτορα δῖον ἔλυσα
πατρὶ φίλῳ ἐπεὶ οὔ μοι ἀεικέα δῶκεν ἄποινα
σοὶ δαὖ ἐγὼ καὶ τῶνδ ἀποδάσσομαι ὅσσ ἐπέοικεν
ἦ ῥα καὶ ἐς κλισίην πάλιν ἤϊε δῖος Ἀχιλλεύς
ἕζετο δἐν κλισμῷ πολυδαιδάλῳ ἔνθεν ἀνέστη
τοίχου τοῦ ἑτέρου ποτὶ δὲ Πρίαμον φάτο μῦθον
υἱὸς μὲν δή τοι λέλυται γέρον ὡς ἐκέλευες
κεῖται δἐν λεχέεσσ ἅμα δἠοῖ φαινομένηφιν
ὄψεαι αὐτὸς ἄγων νῦν δὲ μνησώμεθα δόρπου
καὶ γάρ τἠΰκομος Νιόβη ἐμνήσατο σίτου
τῇ περ δώδεκα παῖδες ἐνὶ μεγάροισιν ὄλοντο
ἓξ μὲν θυγατέρες ἓξ δυἱέες ἡβώοντες
τοὺς μὲν Ἀπόλλων πέφνεν ἀπ ἀργυρέοιο βιοῖο
χωόμενος Νιόβῃ τὰς δἌρτεμις ἰοχέαιρα
οὕνεκ ἄρα Λητοῖ ἰσάσκετο καλλιπαρῄῳ
φῆ δοιὼ τεκέειν ἣ δαὐτὴ γείνατο πολλούς
τὼ δἄρα καὶ δοιώ περ ἐόντ ἀπὸ πάντας ὄλεσσαν
οἳ μὲν ἄρ ἐννῆμαρ κέατ ἐν φόνῳ οὐδέ τις ἦεν
κατθάψαι λαοὺς δὲ λίθους ποίησε Κρονίων
τοὺς δἄρα τῇ δεκάτῃ θάψαν θεοὶ Οὐρανίωνες
ἣ δἄρα σίτου μνήσατ ἐπεὶ κάμε δάκρυ χέουσα
νῦν δέ που ἐν πέτρῃσιν ἐν οὔρεσιν οἰοπόλοισιν
ἐν Σιπύλῳ ὅθι φασὶ θεάων ἔμμεναι εὐνὰς
νυμφάων αἵ τἀμφ Ἀχελώϊον ἐρρώσαντο
ἔνθα λίθος περ ἐοῦσα θεῶν ἐκ κήδεα πέσσει
ἀλλ ἄγε δὴ καὶ νῶϊ μεδώμεθα δῖε γεραιὲ
σίτου ἔπειτά κεν αὖτε φίλον παῖδα κλαίοισθα
Ἴλιον εἰσαγαγών πολυδάκρυτος δέ τοι ἔσται
ἦ καὶ ἀναΐξας ὄϊν ἄργυφον ὠκὺς Ἀχιλλεὺς
σφάξ ἕταροι δἔδερόν τε καὶ ἄμφεπον εὖ κατὰ κόσμον
μίστυλλόν τἄρ ἐπισταμένως πεῖράν τὀβελοῖσιν
ὄπτησάν τε περιφραδέως ἐρύσαντό τε πάντα
Αὐτομέδων δἄρα σῖτον ἑλὼν ἐπένειμε τραπέζῃ
ἤτοι Δαρδανίδης Πρίαμος θαύμαζ Ἀχιλῆα
ὅσσος ἔην οἷός τε θεοῖσι γὰρ ἄντα ἐῴκει
αὐτὰρ ὃ Δαρδανίδην Πρίαμον θαύμαζεν Ἀχιλλεὺς
εἰσορόων ὄψίν τἀγαθὴν καὶ μῦθον ἀκούων
αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπησαν ἐς ἀλλήλους ὁρόωντες
τὸν πρότερος προσέειπε γέρων Πρίαμος θεοειδής
λέξον νῦν με τάχιστα διοτρεφές ὄφρα καὶ ἤδη
ὕπνῳ ὕπο γλυκερῷ ταρπώμεθα κοιμηθέντες
ἐξ οὗ σῇς ὑπὸ χερσὶν ἐμὸς πάϊς ὤλεσε θυμόν
ἀλλ αἰεὶ στενάχω καὶ κήδεα μυρία πέσσω
αὐλῆς ἐν χόρτοισι κυλινδόμενος κατὰ κόπρον
νῦν δὴ καὶ σίτου πασάμην καὶ αἴθοπα οἶνον
λαυκανίης καθέηκα πάρος γε μὲν οὔ τι πεπάσμην
ἦ ῥἈχιλεὺς δἑτάροισιν ἰδὲ δμῳῇσι κέλευσε
αἳ δἴσαν ἐκ μεγάροιο δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι
αἶψα δἄρα στόρεσαν δοιὼ λέχε ἐγκονέουσαι
τὸν δἐπικερτομέων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς
ἐκτὸς μὲν δὴ λέξο γέρον φίλε μή τις Ἀχαιῶν
ἐνθάδ ἐπέλθῃσιν βουληφόρος οἵ τέ μοι αἰεὶ
βουλὰς βουλεύουσι παρήμενοι ἣ θέμις ἐστί
αὐτίκ ἂν ἐξείποι Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν
καί κεν ἀνάβλησις λύσιος νεκροῖο γένηται
ποσσῆμαρ μέμονας κτερεϊζέμεν Ἕκτορα δῖον
ὄφρα τέως αὐτός τε μένω καὶ λαὸν ἐρύκω
εἰ μὲν δή μἐθέλεις τελέσαι τάφον Ἕκτορι δίῳ
ὧδέ κέ μοι ῥέζων Ἀχιλεῦ κεχαρισμένα θείης
οἶσθα γὰρ ὡς κατὰ ἄστυ ἐέλμεθα τηλόθι δὕλη
ἀξέμεν ἐξ ὄρεος μάλα δὲ Τρῶες δεδίασιν
ἐννῆμαρ μέν καὐτὸν ἐνὶ μεγάροις γοάοιμεν
τῇ δεκάτῃ δέ κε θάπτοιμεν δαινῦτό τε λαός
ἑνδεκάτῃ δέ κε τύμβον ἐπ αὐτῷ ποιήσαιμεν
τῇ δὲ δυωδεκάτῃ πολεμίξομεν εἴ περ ἀνάγκη
τὸν δαὖτε προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς
ἔσται τοι καὶ ταῦτα γέρον Πρίαμ ὡς σὺ κελεύεις
σχήσω γὰρ πόλεμον τόσσον χρόνον ὅσσον ἄνωγας
ὣς ἄρα φωνήσας ἐπὶ καρπῷ χεῖρα γέροντος
ἔλλαβε δεξιτερήν μή πως δείσει ἐνὶ θυμῷ
οἳ μὲν ἄρ ἐν προδόμῳ δόμου αὐτόθι κοιμήσαντο
αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς εὗδε μυχῷ κλισίης ἐϋπήκτου
τῷ δὲ Βρισηῒς παρελέξατο καλλιπάρῃος
ἄλλοι μέν ῥα θεοί τε καὶ ἀνέρες ἱπποκορυσταὶ
εὗδον παννύχιοι μαλακῷ δεδμημένοι ὕπνῳ
ἀλλ οὐχ Ἑρμείαν ἐριούνιον ὕπνος ἔμαρπτεν
ὁρμαίνοντ ἀνὰ θυμὸν ὅπως Πρίαμον βασιλῆα
νηῶν ἐκπέμψειε λαθὼν ἱεροὺς πυλαωρούς
ὦ γέρον οὔ νύ τι σοί γε μέλει κακόν οἷον ἔθ εὕδεις
καὶ νῦν μὲν φίλον υἱὸν ἐλύσαο πολλὰ δἔδωκας
σεῖο δέ κε ζωοῦ καὶ τρὶς τόσα δοῖεν ἄποινα
παῖδες τοὶ μετόπισθε λελειμμένοι αἴ κἈγαμέμνων
γνώῃ σἈτρεΐδης γνώωσι δὲ πάντες Ἀχαιοί
ὣς ἔφατ ἔδεισεν δὃ γέρων κήρυκα δἀνίστη
τοῖσιν δἙρμείας ζεῦξ ἵππους ἡμιόνους τε
ῥίμφα δἄρ αὐτὸς ἔλαυνε κατὰ στρατόν οὐδέ τις ἔγνω
ἀλλ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋρρεῖος ποταμοῖο
Ξάνθου δινήεντος ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς
Ἑρμείας μὲν ἔπειτ ἀπέβη πρὸς μακρὸν Ὄλυμπον
Ἠὼς δὲ κροκόπεπλος ἐκίδνατο πᾶσαν ἐπ αἶαν
οἳ δεἰς ἄστυ ἔλων οἰμωγῇ τε στοναχῇ τε
ἵππους ἡμίονοι δὲ νέκυν φέρον οὐδέ τις ἄλλος
ἔγνω πρόσθ ἀνδρῶν καλλιζώνων τε γυναικῶν
ἀλλ ἄρα Κασσάνδρη ἰκέλη χρυσῇ Ἀφροδίτῃ
Πέργαμον εἰσαναβᾶσα φίλον πατέρ εἰσενόησεν
ἑσταότ ἐν δίφρῳ κήρυκά τε ἀστυβοώτην
τὸν δἄρ ἐφ ἡμιόνων ἴδε κείμενον ἐν λεχέεσσι
κώκυσέν τἄρ ἔπειτα γέγωνέ τε πᾶν κατὰ ἄστυ
ὄψεσθε Τρῶες καὶ Τρῳάδες Ἕκτορ ἰόντες
εἴ ποτε καὶ ζώοντι μάχης ἐκνοστήσαντι
χαίρετ ἐπεὶ μέγα χάρμα πόλει τἦν παντί τε δήμῳ
ὣς ἔφατ οὐδέ τις αὐτόθ ἐνὶ πτόλεϊ λίπετ ἀνὴρ
οὐδὲ γυνή πάντας γὰρ ἀάσχετον ἵκετο πένθος
ἀγχοῦ δὲ ξύμβληντο πυλάων νεκρὸν ἄγοντι
πρῶται τόν γἄλοχός τε φίλη καὶ πότνια μήτηρ
τιλλέσθην ἐπ ἄμαξαν ἐΰτροχον ἀΐξασαι
ἁπτόμεναι κεφαλῆς κλαίων δἀμφίσταθ ὅμιλος
καί νύ κε δὴ πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα
Ἕκτορα δάκρυ χέοντες ὀδύροντο πρὸ πυλάων
εἰ μὴ ἄρ ἐκ δίφροιο γέρων λαοῖσι μετηύδα
εἴξατέ μοι οὐρεῦσι διελθέμεν αὐτὰρ ἔπειτα
ἄσεσθε κλαυθμοῖο ἐπὴν ἀγάγωμι δόμον δέ
ὣς ἔφαθ οἳ δὲ διέστησαν καὶ εἶξαν ἀπήνῃ
οἳ δἐπεὶ εἰσάγαγον κλυτὰ δώματα τὸν μὲν ἔπειτα
τρητοῖς ἐν λεχέεσσι θέσαν παρὰ δεἷσαν ἀοιδοὺς
θρήνων ἐξάρχους οἵ τε στονόεσσαν ἀοιδὴν
τῇσιν δἈνδρομάχη λευκώλενος ἦρχε γόοιο
Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο κάρη μετὰ χερσὶν ἔχουσα
ἆνερ ἀπ αἰῶνος νέος ὤλεο κὰδ δέ με χήρην
λείπεις ἐν μεγάροισι πάϊς δἔτι νήπιος αὔτως
ὃν τέκομεν σύ τἐγώ τε δυσάμμοροι οὐδέ μιν οἴω
ἥβην ἵξεσθαι πρὶν γὰρ πόλις ἥδε κατ ἄκρης
πέρσεται ἦ γὰρ ὄλωλας ἐπίσκοπος ὅς τέ μιν αὐτὴν
ῥύσκευ ἔχες δἀλόχους κεδνὰς καὶ νήπια τέκνα
αἳ δή τοι τάχα νηυσὶν ὀχήσονται γλαφυρῇσι
καὶ μὲν ἐγὼ μετὰ τῇσι σὺ δαὖ τέκος ἢ ἐμοὶ αὐτῇ
ἕψεαι ἔνθά κεν ἔργα ἀεικέα ἐργάζοιο
ἀθλεύων πρὸ ἄνακτος ἀμειλίχου ἤ τις Ἀχαιῶν
ῥίψει χειρὸς ἑλὼν ἀπὸ πύργου λυγρὸν ὄλεθρον
χωόμενος ᾧ δή που ἀδελφεὸν ἔκτανεν Ἕκτωρ
ἢ πατέρ ἠὲ καὶ υἱόν ἐπεὶ μάλα πολλοὶ Ἀχαιῶν
Ἕκτορος ἐν παλάμῃσιν ὀδὰξ ἕλον ἄσπετον οὖδας
οὐ γὰρ μείλιχος ἔσκε πατὴρ τεὸς ἐν δαῒ λυγρῇ
τὼ καί μιν λαοὶ μὲν ὀδύρονται κατὰ ἄστυ
ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκας
Ἕκτορ ἐμοὶ δὲ μάλιστα λελείψεται ἄλγεα λυγρά
οὐ γάρ μοι θνῄσκων λεχέων ἐκ χεῖρας ὄρεξας
οὐδέ τί μοι εἶπες πυκινὸν ἔπος οὗ τέ κεν αἰεὶ
μεμνῄμην νύκτάς τε καὶ ἤματα δάκρυ χέουσα
ὣς ἔφατο κλαίουσ ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες
τῇσιν δαὖθ Ἑκάβη ἁδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο
Ἕκτορ ἐμῷ θυμῷ πάντων πολὺ φίλτατε παίδων
ἦ μέν μοι ζωός περ ἐὼν φίλος ἦσθα θεοῖσιν
οἳ δἄρα σεῦ κήδοντο καὶ ἐν θανάτοιό περ αἴσῃ
ἄλλους μὲν γὰρ παῖδας ἐμοὺς πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεὺς
πέρνασχ ὅν τιν ἕλεσκε πέρην ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
ἐς Σάμον ἔς τἼμβρον καὶ Λῆμνον ἀμιχθαλόεσσαν
σεῦ δἐπεὶ ἐξέλετο ψυχὴν ταναήκεϊ χαλκῷ
πολλὰ ῥυστάζεσκεν ἑοῦ περὶ σῆμ ἑτάροιο
Πατρόκλου τὸν ἔπεφνες ἀνέστησεν δέ μιν οὐδ ὧς
νῦν δέ μοι ἑρσήεις καὶ πρόσφατος ἐν μεγάροισι
κεῖσαι τῷ ἴκελος ὅν τἀργυρότοξος Ἀπόλλων
οἷς ἀγανοῖσι βέλεσσιν ἐποιχόμενος κατέπεφνεν
ὣς ἔφατο κλαίουσα γόον δἀλίαστον ὄρινε
τῇσι δἔπειθ Ἑλένη τριτάτη ἐξῆρχε γόοιο
Ἕκτορ ἐμῷ θυμῷ δαέρων πολὺ φίλτατε πάντων
ἦ μέν μοι πόσις ἐστὶν Ἀλέξανδρος θεοειδής
ὅς μἄγαγε Τροίηνδ ὡς πρὶν ὤφελλον ὀλέσθαι
ἐξ οὗ κεῖθεν ἔβην καὶ ἐμῆς ἀπελήλυθα πάτρης
ἀλλ οὔ πω σεῦ ἄκουσα κακὸν ἔπος οὐδ ἀσύφηλον
ἀλλ εἴ τίς με καὶ ἄλλος ἐνὶ μεγάροισιν ἐνίπτοι
ἢ ἑκυρή ἑκυρὸς δὲ πατὴρ ὣς ἤπιος αἰεί
ἀλλὰ σὺ τὸν ἐπέεσσι παραιφάμενος κατέρυκες
σῇ τἀγανοφροσύνῃ καὶ σοῖς ἀγανοῖς ἐπέεσσι
τὼ σέ θἅμα κλαίω καὶ ἔμ ἄμμορον ἀχνυμένη κῆρ
ἤπιος οὐδὲ φίλος πάντες δέ με πεφρίκασιν
ὣς ἔφατο κλαίουσ ἐπὶ δἔστενε δῆμος ἀπείρων
λαοῖσιν δὃ γέρων Πρίαμος μετὰ μῦθον ἔειπεν
ἄξετε νῦν Τρῶες ξύλα ἄστυ δέ μὴ δέ τι θυμῷ
δείσητ Ἀργείων πυκινὸν λόχον ἦ γὰρ Ἀχιλλεὺς
πέμπων μὧδ ἐπέτελλε μελαινάων ἀπὸ νηῶν
μὴ πρὶν πημανέειν πρὶν δωδεκάτη μόλῃ ἠώς
ὣς ἔφαθ οἳ δὑπ ἀμάξῃσιν βόας ἡμιόνους τε
ζεύγνυσαν αἶψα δἔπειτα πρὸ ἄστεος ἠγερέθοντο
ἐννῆμαρ μὲν τοί γε ἀγίνεον ἄσπετον ὕλην
ἀλλ ὅτε δὴ δεκάτη ἐφάνη φαεσίμβροτος ἠώς
καὶ τότ ἄρ ἐξέφερον θρασὺν Ἕκτορα δάκρυ χέοντες
ἐν δὲ πυρῇ ὑπάτῃ νεκρὸν θέσαν ἐν δἔβαλον πῦρ
τῆμος ἄρ ἀμφὶ πυρὴν κλυτοῦ Ἕκτορος ἔγρετο λαός
αὐτὰρ ἐπεί ῥἤγερθεν ὁμηγερέες τἐγένοντο
πρῶτον μὲν κατὰ πυρκαϊὴν σβέσαν αἴθοπι οἴνῳ
πᾶσαν ὁπόσσον ἐπέσχε πυρὸς μένος αὐτὰρ ἔπειτα
ὀστέα λευκὰ λέγοντο κασίγνητοί θἕταροί τε
μυρόμενοι θαλερὸν δὲ κατείβετο δάκρυ παρειῶν
καὶ τά γε χρυσείην ἐς λάρνακα θῆκαν ἑλόντες
πορφυρέοις πέπλοισι καλύψαντες μαλακοῖσιν
αἶψα δἄρ ἐς κοίλην κάπετον θέσαν αὐτὰρ ὕπερθε
πυκνοῖσιν λάεσσι κατεστόρεσαν μεγάλοισι
ῥίμφα δὲ σῆμ ἔχεαν περὶ δὲ σκοποὶ ἥατο πάντῃ
μὴ πρὶν ἐφορμηθεῖεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί
χεύαντες δὲ τὸ σῆμα πάλιν κίον αὐτὰρ ἔπειτα
εὖ συναγειρόμενοι δαίνυντ ἐρικυδέα δαῖτα
δώμασιν ἐν Πριάμοιο διοτρεφέος βασιλῆος
ὣς οἵ γἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο
μνηστήρεσσι φόνον σὺν Ἀθήνῃ μερμηρίζων
Τηλέμαχε χρὴ τεύχε ἀρήϊα κατθέμεν εἴσω
πάντα μάλ αὐτὰρ μνηστῆρας μαλακοῖς ἐπέεσσι
ἐκ καπνοῦ κατέθηκ ἐπεὶ οὐκέτι τοῖσιν ἐῴκει
οἷά ποτε Τροίηνδε κιὼν κατέλειπεν Ὀδυσσεύς
ἀλλὰ κατῄκισται ὅσσον πυρὸς ἵκετ ἀϋτμή
πρὸς δἔτι καὶ τόδε μεῖζον ἐνὶ φρεσὶν ἔμβαλε δαίμων
μή πως οἰνωθέντες ἔριν στήσαντες ἐν ὑμῖν
ἀλλήλους τρώσητε καταισχύνητέ τε δαῖτα
καὶ μνηστύν αὐτὸς γὰρ ἐφέλκεται ἄνδρα σίδηρος
ἐκ δὲ καλεσσάμενος προσέφη τροφὸν Εὐρύκλειαν
μαῖ ἄγε δή μοι ἔρυξον ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκας
ὄφρα κεν ἐς θάλαμον καταθείομαι ἔντεα πατρὸς
καλά τά μοι κατὰ οἶκον ἀκηδέα καπνὸς ἀμέρδει
πατρὸς ἀποιχομένοιο ἐγὼ δἔτι νήπιος ἦα
νῦν δἐθέλω καταθέσθαι ἵν οὐ πυρὸς ἵξετ ἀϋτμή
αἲ γὰρ δή ποτε τέκνον ἐπιφροσύνας ἀνέλοιο
οἴκου κήδεσθαι καὶ κτήματα πάντα φυλάσσειν
ἀλλ ἄγε τίς τοι ἔπειτα μετοιχομένη φάος οἴσει
ξεῖνος ὅδ οὐ γὰρ ἀεργὸν ἀνέξομαι ὅς κεν ἐμῆς γε
χοίνικος ἅπτηται καὶ τηλόθεν εἰληλουθώς
κλήϊσεν δὲ θύρας μεγάρων εὖ ναιεταόντων
τὼ δἄρ ἀναΐξαντ Ὀδυσεὺς καὶ φαίδιμος υἱὸς
ἐσφόρεον κόρυθάς τε καὶ ἀσπίδας ὀμφαλοέσσας
ἔγχεά τὀξυόεντα πάροιθε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη
δὴ τότε Τηλέμαχος προσεφώνεεν ὃν πατέρ αἶψα
ὧ πάτερ ἦ μέγα θαῦμα τόδ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι
ἔμπης μοι τοῖχοι μεγάρων καλαί τε μεσόδμαι
εἰλάτιναί τε δοκοί καὶ κίονες ὑψόσ ἔχοντες
φαίνοντ ὀφθαλμοῖς ὡς εἰ πυρὸς αἰθομένοιο
ἦ μάλα τις θεὸς ἔνδον οἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι
σίγα καὶ κατὰ σὸν νόον ἴσχανε μηδ ἐρέεινε
αὕτη τοι δίκη ἐστὶ θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν
ἀλλὰ σὺ μὲν κατάλεξαι ἐγὼ δὑπολείψομαι αὐτοῦ
ὄφρα κἔτι δμῳὰς καὶ μητέρα σὴν ἐρεθίζω
ἡ δέ μὀδυρομένη εἰρήσεται ἀμφὶς ἕκαστα
ὣς φάτο Τηλέμαχος δὲ διὲκ μεγάροιο βεβήκει
κείων ἐς θάλαμον δαΐδων ὕπο λαμπομενάων
ἔνθα πάρος κοιμᾶθ ὅτε μιν γλυκὺς ὕπνος ἱκάνοι
ἔνθ ἄρα καὶ τότ ἔλεκτο καὶ Ἠῶ δῖαν ἔμιμνεν
ἡ δἴεν ἐκ θαλάμοιο περίφρων Πηνελόπεια
Ἀρτέμιδι ἰκέλη ἠὲ χρυσῇ Ἀφροδίτῃ
τῇ παρὰ μὲν κλισίην πυρὶ κάτθεσαν ἔνθ ἄρ ἐφῖζε
δινωτὴν ἐλέφαντι καὶ ἀργύρῳ ἥν ποτε τέκτων
ποίησ Ἰκμάλιος καὶ ὑπὸ θρῆνυν ποσὶν ἧκε
προσφυέ ἐξ αὐτῆς ὅθ ἐπὶ μέγα βάλλετο κῶας
ἔνθα καθέζετ ἔπειτα περίφρων Πηνελόπεια
ἦλθον δὲ δμῳαὶ λευκώλενοι ἐκ μεγάροιο
αἱ δἀπὸ μὲν σῖτον πολὺν ᾕρεον ἠδὲ τραπέζας
καὶ δέπα ἔνθεν ἄρ ἄνδρες ὑπερμενέοντες ἔπινον
πῦρ δἀπὸ λαμπτήρων χαμάδις βάλον ἄλλα δἐπ αὐτῶν
νήησαν ξύλα πολλά φόως ἔμεν ἠδὲ θέρεσθαι
ἡ δὈδυσῆ ἐνένιπε Μελανθὼ δεύτερον αὖτις
ξεῖν ἔτι καὶ νῦν ἐνθάδ ἀνιήσεις διὰ νύκτα
δινεύων κατὰ οἶκον ὀπιπεύσεις δὲ γυναῖκας
ἀλλ ἔξελθε θύραζε τάλαν καὶ δαιτὸς ὄνησο
ἢ τάχα καὶ δαλῷ βεβλημένος εἶσθα θύραζε
δαιμονίη τί μοι ὦδ ἐπέχεις κεκοτηότι θυμῷ
ἦ ὅτι δὴ ῥυπόω κακὰ δὲ χροῒ εἵματα εἷμαι
πτωχεύω δἀνὰ δῆμον ἀναγκαίη γὰρ ἐπείγει
τοιοῦτοι πτωχοὶ καὶ ἀλήμονες ἄνδρες ἔασι
καὶ γὰρ ἐγώ ποτε οἶκον ἐν ἀνθρώποισιν ἔναιον
ὄλβιος ἀφνειὸν καὶ πολλάκι δόσκον ἀλήτῃ
ἦσαν δὲ δμῶες μάλα μυρίοι ἄλλα τε πολλὰ
οἷσίν τεὖ ζώουσι καὶ ἀφνειοὶ καλέονται
ἀλλὰ Ζεὺς ἀλάπαξε Κρονίων ἤθελε γάρ που
τῶ νῦν μή ποτε καὶ σύ γύναι ἀπὸ πᾶσαν ὀλέσσῃς
ἀγλαΐην τῇ νῦν γε μετὰ δμῳῇσι κέκασσαι
μή πώς τοι δέσποινα κοτεσσαμένη χαλεπήνῃ
ἢ Ὀδυσεὺς ἔλθῃ ἔτι γὰρ καὶ ἐλπίδος αἶσα
εἰ δὁ μὲν ὣς ἀπόλωλε καὶ οὐκέτι νόστιμός ἐστιν
ἀλλ ἤδη παῖς τοῖος Ἀπόλλωνός γε ἕκητι
Τηλέμαχος τὸν δοὔ τις ἐνὶ μεγάροισι γυναικῶν
λήθει ἀτασθάλλουσ ἐπεὶ οὐκέτι τηλίκος ἐστίν
ὣς φάτο τοῦ δἤκουσε περίφρων Πηνελόπεια
ἀμφίπολον δἐνένιπεν ἔπος τἔφατ ἔκ τὀνόμαζε
πάντως θαρσαλέη κύον ἀδδεές οὔ τί με λήθεις
ἔρδουσα μέγα ἔργον ὃ σῇ κεφαλῇ ἀναμάξεις
πάντα γὰρ εὖ ᾔδησθ ἐπεὶ ἐξ ἐμεῦ ἔκλυες αὐτῆς
ὡς τὸν ξεῖνον ἔμελλον ἐνὶ μεγάροισιν ἐμοῖσιν
ἀμφὶ πόσει εἴρεσθαι ἐπεὶ πυκινῶς ἀκάχημαι
ἦ ῥα καὶ Εὐρυνόμην ταμίην πρὸς μῦθον ἔειπεν
Εὐρυνόμη φέρε δὴ δίφρον καὶ κῶας ἐπ αὐτοῦ
ὄφρα καθεζόμενος εἴπῃ ἔπος ἠδ ἐπακούσῃ
ὁ ξεῖνος ἐμέθεν ἐθέλω δέ μιν ἐξερέεσθαι
ὣς ἔφαθ ἡ δὲ μάλ ὀτραλέως κατέθηκε φέρουσα
δίφρον ἐΰξεστον καὶ ἐπ αὐτῷ κῶας ἔβαλλεν
ἔνθα καθέζετ ἔπειτα πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε περίφρων Πηνελόπεια
ὧ γύναι οὐκ ἄν τίς σε βροτῶν ἐπ ἀπείρονα γαῖαν
νεικέοι ἦ γάρ σευ κλέος οὐρανὸν εὐρὺν ἱκάνει
ὥς τέ τευ ἢ βασιλῆος ἀμύμονος ὅς τε θεουδὴς
ἀνδράσιν ἐν πολλοῖσι καὶ ἰφθίμοισιν ἀνάσσων
εὐδικίας ἀνέχῃσι φέρῃσι δὲ γαῖα μέλαινα
πυροὺς καὶ κριθάς βρίθῃσι δὲ δένδρεα καρπῷ
τίκτῃ δἔμπεδα μῆλα θάλασσα δὲ παρέχῃ ἰχθῦς
ἐξ εὐηγεσίης ἀρετῶσι δὲ λαοὶ ὑπ αὐτοῦ
τῶ ἐμὲ νῦν τὰ μὲν ἄλλα μετάλλα σῷ ἐνὶ οἴκῳ
μηδ ἐμὸν ἐξερέεινε γένος καὶ πατρίδα γαῖαν
μή μοι μᾶλλον θυμὸν ἐνιπλήσῃς ὀδυνάων
μνησαμένῳ μάλα δεἰμὶ πολύστονος οὐδέ τί με χρὴ
οἴκῳ ἐν ἀλλοτρίῳ γοόωντά τε μυρόμενόν τε
ἧσθαι ἐπεὶ κάκιον πενθήμεναι ἄκριτον αἰεί
μή τίς μοι δμῳῶν νεμεσήσεται ἠὲ σύ γαὐτή
φῇ δὲ δάκρυ πλώειν βεβαρηότα με φρένας οἴνῳ
ξεῖν ἤτοι μὲν ἐμὴν ἀρετὴν εἶδός τε δέμας τε
μεῖζον κε κλέος εἴη ἐμὸν καὶ κάλλιον οὕτω
ὅσσοι γὰρ νήσοισιν ἐπικρατέουσιν ἄριστοι
Δουλιχίῳ τε Σάμῃ τε καὶ ὑλήεντι Ζακύνθῳ
οἵ ταὐτὴν Ἰθάκην εὐδείελον ἀμφινέμονται
οἵ μἀεκαζομένην μνῶνται τρύχουσι δὲ οἶκον
τῶ οὔτε ξείνων ἐμπάζομαι οὔθ ἱκετάων
οὔτε τι κηρύκων οἳ δημιοεργοὶ ἔασιν
οἱ δὲ γάμον σπεύδουσιν ἐγὼ δὲ δόλους τολυπεύω
φᾶρος μέν μοι πρῶτον ἐνέπνευσε φρεσὶ δαίμων
στησαμένη μέγαν ἱστόν ἐνὶ μεγάροισιν ὕφαινον
λεπτὸν καὶ περίμετρον ἄφαρ δαὐτοῖς μετέειπον
κοῦροι ἐμοὶ μνηστῆρες ἐπεὶ θάνε δῖος Ὀδυσσεύς
μίμνετ ἐπειγόμενοι τὸν ἐμὸν γάμον εἰς ὅ κε φᾶρος
ἐκτελέσω μή μοι μεταμώνια νήματ ὄληται
Λαέρτῃ ἥρωϊ ταφήϊον εἰς ὅτε κέν μιν
μοῖρ ὀλοὴ καθέλῃσι τανηλεγέος θανάτοιο
μή τίς μοι κατὰ δῆμον Ἀχαιϊάδων νεμεσήσῃ
αἴ κεν ἄτερ σπείρου κεῖται πολλὰ κτεατίσσας
ὣς ἐφάμην τοῖσιν δἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ
ἔνθα καὶ ἠματίη μὲν ὑφαίνεσκον μέγαν ἱστόν
νύκτας δἀλλύεσκον ἐπὴν δαΐδας παραθείμην
ὣς τρίετες μὲν ἔληθον ἐγὼ καὶ ἔπειθον Ἀχαιούς
ἀλλ ὅτε τέτρατον ἦλθεν ἔτος καὶ ἐπήλυθον ὦραι
μηνῶν φθινόντων περὶ δἤματα πόλλ ἐτελέσθη
καὶ τότε δή με διὰ δμῳάς κύνας οὐκ ἀλεγούσας
εἷλον ἐπελθόντες καὶ ὁμόκλησαν ἐπέεσσιν
ὣς τὸ μὲν ἐξετέλεσσα καὶ οὐκ ἐθέλουσ ὑπ ἀνάγκης
νῦν δοὔτ ἐκφυγέειν δύναμαι γάμον οὔτε τιν ἄλλην
μῆτιν ἔθ εὑρίσκω μάλα δὀτρύνουσι τοκῆες
γήμασθ ἀσχαλάᾳ δὲ πάϊς βίοτον κατεδόντων
γινώσκων ἤδη γὰρ ἀνὴρ οἶός τε μάλιστα
ἀλλὰ καὶ ὥς μοι εἰπὲ τεὸν γένος ὁππόθεν ἐσσί
οὐ γὰρ ἀπὸ δρυός ἐσσι παλαιφάτου οὐδ ἀπὸ πέτρης
οὐκέτ ἀπολλήξεις τὸν ἐμὸν γόνον ἐξερέουσα
ἀλλ ἔκ τοι ἐρέω ἦ μέν μἀχέεσσί γε δώσεις
πλείοσιν ἢ ἔχομαι ἡ γὰρ δίκη ὁππότε πάτρης
ἧς ἀπέῃσιν ἀνὴρ τόσσον χρόνον ὅσσον ἐγὼ νῦν
πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστε ἀλώμενος ἄλγεα πάσχων
ἀλλὰ καὶ ὣς ἐρέω ὅ μἀνείρεαι ἠδὲ μεταλλᾷς
Κρήτη τις γαῖ ἔστι μέσῳ ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ
καλὴ καὶ πίειρα περίρρυτος ἐν δἄνθρωποι
πολλοί ἀπειρέσιοι καὶ ἐννήκοντα πόληες
ἄλλη δἄλλων γλῶσσα μεμιγμένη ἐν μὲν Ἀχαιοί
ἐν δἘτεόκρητες μεγαλήτορες ἐν δὲ Κύδωνες
Δωριέες τε τριχάϊκες δῖοί τε Πελασγοί
τῇσι δἐνὶ Κνωσός μεγάλη πόλις ἔνθα τε Μίνως
πατρὸς ἐμοῖο πατήρ μεγαθύμου Δευκαλίωνος
Δευκαλίων δἐμὲ τίκτε καὶ Ἰδομενῆα ἄνακτα
ἀλλ ὁ μὲν ἐν νήεσσι κορωνίσιν Ἴλιον εἴσω
ᾤχεθ ἅμ Ἀτρεΐδῃσιν ἐμοὶ δὄνομα κλυτὸν Αἴθων
ὁπλότερος γενεῇ ὁ δἄρα πρότερος καὶ ἀρείων
ἔνθ Ὀδυσῆα ἐγὼν ἰδόμην καὶ ξείνια δῶκα
καὶ γὰρ τὸν Κρήτηνδε κατήγαγεν ἲς ἀνέμοιο
ἱέμενον Τροίηνδε παραπλάγξασα Μαλειῶν
στῆσε δἐν Ἀμνισῷ ὅθι τε σπέος Εἰλειθυίης
ἐν λιμέσιν χαλεποῖσι μόγις δὑπάλυξεν ἀέλλας
αὐτίκα δἸδομενῆα μετάλλα ἄστυδ ἀνελθών
ξεῖνον γάρ οἱ ἔφασκε φίλον τἔμεν αἰδοῖόν τε
τῷ δἤδη δεκάτη ἢ ἑνδεκάτη πέλεν ἠὼς
οἰχομένῳ σὺν νηυσὶ κορωνίσιν Ἴλιον εἴσω
τὸν μὲν ἐγὼ πρὸς δώματ ἄγων ἐῢ ἐξείνισσα
ἐνδυκέως φιλέων πολλῶν κατὰ οἶκον ἐόντων
καί οἱ τοῖς ἄλλοις ἑτάροις οἳ ἅμ αὐτῷ ἕποντο
δημόθεν ἄλφιτα δῶκα καὶ αἴθοπα οἶνον ἀγείρας
καὶ βοῦς ἱρεύσασθαι ἵνα πλησαίατο θυμόν
ἔνθα δυώδεκα μὲν μένον ἤματα δῖοι Ἀχαιοί
εἴλει γὰρ Βορέης ἄνεμος μέγας οὐδ ἐπὶ γαίῃ
τῇ τρισκαιδεκάτῃ δἄνεμος πέσε τοὶ δἀνάγοντο
ἴσκε ψεύδεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν ὁμοῖα
τῆς δἄρ ἀκουούσης ῥέε δάκρυα τήκετο δὲ χρώς
ὡς δὲ χιὼν κατατήκετ ἐν ἀκροπόλοισιν ὄρεσσιν
ἥν τΕὖρος κατέτηξεν ἐπὴν Ζέφυρος καταχεύῃ
τηκομένης δἄρα τῆς ποταμοὶ πλήθουσι ῥέοντες
ὣς τῆς τήκετο καλὰ παρήϊα δάκρυ χεούσης
κλαιούσης ἑὸν ἄνδρα παρήμενον αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
θυμῷ μὲν γοόωσαν ἑὴν ἐλέαιρε γυναῖκα
ὀφθαλμοὶ δὡς εἰ κέρα ἕστασαν ἠὲ σίδηρος
ἀτρέμας ἐν βλεφάροισι δόλῳ δὅ γε δάκρυα κεῦθεν
ἡ δἐπεὶ οὖν τάρφθη πολυδακρύτοιο γόοιο
ἐξαῦτίς μιν ἔπεσσιν ἀμειβομένη προσέειπε
νῦν μὲν δή σευ ξεῖνέ γ ὀΐω πειρήσεσθαι
εἰ ἐτεὸν δὴ κεῖθι σὺν ἀντιθέοις ἑτάροισι
ξείνισας ἐν μεγάροισιν ἐμὸν πόσιν ὡς ἀγορεύεις
εἰπέ μοι ὁπποῖ ἄσσα περὶ χροῒ εἵματα ἕστο
ὧ γύναι ἀργαλέον τόσσον χρόνον ἀμφὶς ἐόντα
εἰπέμεν ἤδη γάρ οἱ ἐεικοστὸν ἔτος ἐστὶν
ἐξ οὗ κεῖθεν ἔβη καὶ ἐμῆς ἀπελήλυθε πάτρης
χλαῖναν πορφυρέην οὔλην ἔχε δῖος Ὀδυσσεύς
διπλῆν ἐν δἄρα οἱ περόνη χρυσοῖο τέτυκτο
αὐλοῖσιν διδύμοισι πάροιθε δὲ δαίδαλον ἦεν
ἐν προτέροισι πόδεσσι κύων ἔχε ποικίλον ἐλλόν
ἀσπαίροντα λάων τὸ δὲ θαυμάζεσκον ἅπαντες
ὡς οἱ χρύσεοι ὄντες ὁ μὲν λάε νεβρὸν ἀπάγχων
αὐτὰρ ὁ ἐκφυγέειν μεμαὼς ἤσπαιρε πόδεσσι
τὸν δὲ χιτῶν ἐνόησα περὶ χροῒ σιγαλόεντα
τὼς μὲν ἔην μαλακός λαμπρὸς δἦν ἠέλιος ὥς
ἦ μὲν πολλαί γαὐτὸν ἐθηήσαντο γυναῖκες
ἄλλο δέ τοι ἐρέω σὺ δἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν
οὐκ οἶδ εἰ τάδε ἕστο περὶ χροῒ οἴκοθ Ὀδυσσεύς
ἦ τις ἑταίρων δῶκε θοῆς ἐπὶ νηὸς ἰόντι
ἤ τίς που καὶ ξεῖνος ἐπεὶ πολλοῖσιν Ὀδυσσεὺς
ἔσκε φίλος παῦροι γὰρ Ἀχαιῶν ἦσαν ὁμοῖοι
καί οἱ ἐγὼ χάλκειον ἄορ καὶ δίπλακα δῶκα
καλὴν πορφυρέην καὶ τερμιόεντα χιτῶνα
αἰδοίως δἀπέπεμπον ἐϋσσέλμου ἐπὶ νηός
καὶ μέν οἱ κῆρυξ ὀλίγον προγενέστερος αὐτοῦ
εἵπετο καὶ τόν τοι μυθήσομαι οἷος ἔην περ
γυρὸς ἐν ὤμοισιν μελανόχροος οὐλοκάρηνος
Εὐρυβάτης δὄνομ ἔσκε τίεν δέ μιν ἔξοχον ἄλλων
ὦν ἑτάρων Ὀδυσεύς ὅτι οἱ φρεσὶν ἄρτια ᾔδη
ὣς φάτο τῇ δἔτι μᾶλλον ὑφ ἵμερον ὧρσε γόοιο
καὶ τότε μιν μύθοισιν ἀμειβομένη προσέειπε
νῦν μὲν δή μοι ξεῖνε πάρος περ ἐὼν ἐλεεινός
ἐν μεγάροισιν ἐμοῖσι φίλος τἔσῃ αἰδοῖός τε
αὐτὴ γὰρ τάδε εἵματ ἐγὼ πόρον οἷ ἀγορεύεις
πτύξασ ἐκ θαλάμου περόνην τἐπέθηκα φαεινὴν
κείνῳ ἄγαλμ ἔμεναι τὸν δοὐχ ὑποδέξομαι αὖτις
οἴκαδε νοστήσαντα φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
τῶ ῥα κακῇ αἴσῃ κοίλης ἐπὶ νηὸς Ὀδυσσεὺς
μηκέτι νῦν χρόα καλὸν ἐναίρεο μηδέ τι θυμὸν
τῆκε πόσιν γοόωσα νεμεσσῶμαί γε μὲν οὐδέν
καὶ γάρ τίς τἀλλοῖον ὀδύρεται ἄνδρ ὀλέσασα
κουρίδιον τῷ τέκνα τέκῃ φιλότητι μιγεῖσα
ἢ Ὀδυσῆ ὅν φασι θεοῖς ἐναλίγκιον εἶναι
ἀλλὰ γόου μὲν παῦσαι ἐμεῖο δὲ σύνθεο μῦθον
ὡς ἤδη Ὀδυσῆος ἐγὼ περὶ νόστου ἄκουσα
ἀγχοῦ Θεσπρωτῶν ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ
ζωοῦ αὐτὰρ ἄγει κειμήλια πολλὰ καὶ ἐσθλὰ
αἰτίζων ἀνὰ δῆμον ἀτὰρ ἐρίηρας ἑταίρους
ὤλεσε καὶ νῆα γλαφυρὴν ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ
Θρινακίης ἄπο νήσου ἰών ὀδύσαντο γὰρ αὐτῷ
Ζεύς τε καὶ Ἠέλιος τοῦ γὰρ βόας ἔκταν ἑταῖροι
οἱ μὲν πάντες ὄλοντο πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ
τὸν δἄρ ἐπὶ τρόπιος νεὸς ἔκβαλε κῦμ ἐπὶ χέρσου
Φαιήκων ἐς γαῖαν οἳ ἀγχίθεοι γεγάασιν
καί οἱ πολλὰ δόσαν πέμπειν τέ μιν ἤθελον αὐτοὶ
οἴκαδ ἀπήμαντον καί κεν πάλαι ἐνθάδ Ὀδυσσεὺς
ἤην ἀλλ ἄρα οἱ τό γε κέρδιον εἴσατο θυμῷ
χρήματ ἀγυρτάζειν πολλὴν ἐπὶ γαῖαν ἰόντι
ὣς περὶ κέρδεα πολλὰ καταθνητῶν ἀνθρώπων
οἶδ Ὀδυσεύς οὐδ ἄν τις ἐρίσσειε βροτὸς ἄλλος
ὥς μοι Θεσπρωτῶν βασιλεὺς μυθήσατο Φείδων
ὤμνυε δὲ πρὸς ἔμ αὐτόν ἀποσπένδων ἐνὶ οἴκῳ
ὅππως νοστήσειε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
ἤδη δὴν ἀπεών ἤ ἀμφαδὸν ἦε κρυφηδόν
ὣς ὁ μὲν οὕτως ἐστὶ σόος καὶ ἐλεύσεται ἤδη
ἄγχι μάλ οὐδ ἔτι τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴης
δηρὸν ἀπεσσεῖται ἔμπης δέ τοι ὅρκια δώσω
ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα θεῶν ὕπατος καὶ ἄριστος
ἀλλά μοι ὦδ ἀνὰ θυμὸν ὀΐεται ὡς ἔσεταί περ
οὔτ Ὀδυσεὺς ἔτι οἶκον ἐλεύσεται οὔτε σὺ πομπῆς
τεύξ ἐπεὶ οὐ τοῖοι σημάντορές εἰσ ἐνὶ οἴκῳ
οἷος Ὀδυσσεὺς ἔσκε μετ ἀνδράσιν εἴ ποτ ἔην γε
ξείνους αἰδοίους ἀποπεμπέμεν ἠδὲ δέχεσθαι
ἀλλά μιν ἀμφίπολοι ἀπονίψατε κάτθετε δεὐνήν
δέμνια καὶ χλαίνας καὶ ῥήγεα σιγαλόεντα
ὥς κεὖ θαλπιόων χρυσόθρονον Ἠῶ ἵκηται
ἠῶθεν δὲ μάλ ἦρι λοέσσαι τε χρῖσαί τε
ὥς κἔνδον παρὰ Τηλεμάχῳ δείπνοιο μέδηται
ἥμενος ἐν μεγάρῳ τῷ δἄλγιον ὅς κεν ἐκείνων
τοῦτον ἀνιάζῃ θυμοφθόρος οὐδέ τι ἔργον
ἐνθάδ ἔτι πρήξει μάλα περ κεχολωμένος αἰνῶς
πῶς γὰρ ἐμεῦ σύ ξεῖνε δαήσεαι εἴ τι γυναικῶν
ἀλλάων περίειμι νόον καὶ ἐπίφρονα μῆτιν
εἴ κεν ἀϋσταλέος κακὰ εἱμένος ἐν μεγάροισι
δαινύῃ ἄνθρωποι δὲ μινυνθάδιοι τελέθουσιν
ὃς μὲν ἀπηνὴς αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀπηνέα εἰδῇ
τῷ δὲ καταρῶνται πάντες βροτοὶ ἄλγε ὀπίσσω
ὃς δἂν ἀμύμων αὐτὸς ἔῃ καὶ ἀμύμονα εἰδῇ
τοῦ μέν τε κλέος εὐρὺ διὰ ξεῖνοι φορέουσι
πάντας ἐπ ἀνθρώπους πολλοί τέ μιν ἐσθλὸν ἔειπον
ἤτοι ἐμοὶ χλαῖναι καὶ ῥήγεα σιγαλόεντα
ἤχθεθ ὅτε πρῶτον Κρήτης ὄρεα νιφόεντα
νοσφισάμην ἐπὶ νηὸς ἰὼν δολιχηρέτμοιο
κείω δὡς τὸ πάρος περ ἀΰπνους νύκτας ἴαυον
πολλὰς γὰρ δὴ νύκτας ἀεικελίῳ ἐνὶ κοίτῃ
ἄεσα καί τἀνέμεινα ἐΰθρονον Ἠῶ δῖαν
οὐδέ τί μοι ποδάνιπτρα ποδῶν ἐπιήρανα θυμῷ
γίνεται οὐδὲ γυνὴ ποδὸς ἅψεται ἡμετέροιο
τάων αἵ τοι δῶμα κάτα δρήστειραι ἔασιν
εἰ μή τις γρηῦς ἔστι παλαιή κέδν εἰδυῖα
ἥ τις δὴ τέτληκε τόσα φρεσὶν ὅσσα τἐγώ περ
τῇ δοὐκ ἂν φθονέοιμι ποδῶν ἅψασθαι ἐμεῖο
ξεῖνε φίλ οὐ γάρ πώ τις ἀνὴρ πεπνυμένος ὦδε
ξείνων τηλεδαπῶν φιλίων ἐμὸν ἵκετο δῶμα
ὡς σὺ μάλ εὐφραδέως πεπνυμένα πάντ ἀγορεύεις
ἔστι δέ μοι γρηῢς πυκινὰ φρεσὶ μήδε ἔχουσα
ἣ κεῖνον δύστηνον ἐῢ τρέφεν ἠδ ἀτίταλλε
δεξαμένη χείρεσσ ὅτε μιν πρῶτον τέκε μήτηρ
ἥ σε πόδας νίψει ὀλιγηπελέουσά περ ἔμπης
ἀλλ ἄγε νῦν ἀνστᾶσα περίφρων Εὐρύκλεια
νίψον σοῖο ἄνακτος ὁμήλικα καί που Ὀδυσσεὺς
ἤδη τοιόσδ ἐστὶ πόδας τοιόσδε τε χεῖρας