Ericu950/Stoicheia-meter-silver huggingface dataset:
τὸν μὲν ἐγών ὦ ξεῖνε καὶ οὐ παρεόντ ὀνομάζειν
αἰδέομαι πέρι γάρ μἐφίλει καὶ κήδετο θυμῷ
ἀλλά μιν ἠθεῖον καλέω καὶ νόσφιν ἐόντα
τὸν δαὖτε προσέειπε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς
ὦ φίλ ἐπεὶ δὴ πάμπαν ἀναίνεαι οὐδ ἔτι φῇσθα
κεῖνον ἐλεύσεσθαι θυμὸς δέ τοι αἰὲν ἄπιστος
ἀλλ ἐγὼ οὐκ αὔτως μυθήσομαι ἀλλὰ σὺν ὅρκῳ
ὡς νεῖται Ὀδυσεύς εὐαγγέλιον δέ μοι ἔστω
αὐτίκ ἐπεί κεν κεῖνος ἰὼν τὰ ἃ δώμαθ ἵκηται
ἕσσαι με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα καλά
πρὶν δέ κε καὶ μάλα περ κεχρημένος οὔ τι δεχοίμην
ἐχθρὸς γάρ μοι κεῖνος ὁμῶς Ἀΐδαο πύλῃσι
γίνεται ὃς πενίῃ εἴκων ἀπατήλια βάζει
ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα θεῶν ξενίη τε τράπεζα
ἱστίη τὈδυσῆος ἀμύμονος ἣν ἀφικάνω
ἦ μέν τοι τάδε πάντα τελείεται ὡς ἀγορεύω
τοῦδ αὐτοῦ λυκάβαντος ἐλεύσεται ἐνθάδ Ὀδυσσεύς
τοῦ μὲν φθίνοντος μηνός τοῦ δἱσταμένοιο
οἴκαδε νοστήσας καὶ τίσεται ὅς τις ἐκείνου
ἐνθάδ ἀτιμάζει ἄλοχον καὶ φαίδιμον υἱόν
ὦ γέρον οὔτ ἄρ ἐγὼν εὐαγγέλιον τόδε τίσω
οὔτ Ὀδυσεὺς ἔτι οἶκον ἐλεύσεται ἀλλὰ ἕκηλος
πῖνε καὶ ἄλλα παρὲξ μεμνώμεθα μηδέ με τούτων
μίμνησκ ἦ γὰρ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἐμοῖσιν
ἄχνυμαι ὁππότε τις μνήσῃ κεδνοῖο ἄνακτος
ἀλλ ἤτοι ὅρκον μὲν ἐάσομεν αὐτὰρ Ὀδυσσεὺς
ἔλθοι ὅπως μιν ἔγωγ ἐθέλω καὶ Πηνελόπεια
Λαέρτης θὁ γέρων καὶ Τηλέμαχος θεοειδής
νῦν αὖ παιδὸς ἄλαστον ὀδύρομαι ὃν τέκ Ὀδυσσεύς
Τηλεμάχου τὸν ἐπεὶ θρέψαν θεοὶ ἔρνεϊ ἶσον
καί μιν ἔφην ἔσσεσθαι ἐν ἀνδράσιν οὔ τι χερείω
πατρὸς ἑοῖο φίλοιο δέμας καὶ εἶδος ἀγητόν
τὸν δέ τις ἀθανάτων βλάψε φρένας ἔνδον ἐΐσας
ἠέ τις ἀνθρώπων ὁ δἔβη μετὰ πατρὸς ἀκουὴν
ἐς Πύλον ἠγαθέην τὸν δὲ μνηστῆρες ἀγαυοὶ
οἴκαδ ἰόντα λοχῶσιν ὅπως ἀπὸ φῦλον ὄληται
νώνυμον ἐξ Ἰθάκης Ἀρκεισίου ἀντιθέοιο
ἀλλ ἤτοι κεῖνον μὲν ἐάσομεν ἤ κεν ἁλώῃ
ἦ κε φύγῃ καί κέν οἱ ὑπέρσχῃ χεῖρα Κρονίων
ἀλλ ἄγε μοι σύ γεραιέ τὰ σαὐτοῦ κήδε ἐνίσπες
καί μοι τοῦτ ἀγόρευσον ἐτήτυμον ὄφρ ἐῢ εἰδῶ
τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν πόθι τοι πόλις ἠδὲ τοκῆες
ὁπποίης δἐπὶ νηὸς ἀφίκεο πῶς δέ σε ναῦται
ἤγαγον εἰς Ἰθάκην τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο
οὐ μὲν γάρ τί σε πεζὸν ὀΐομαι ἐνθάδ ἱκέσθαι
τοιγὰρ ἐγώ τοι ταῦτα μάλ ἀτρεκέως ἀγορεύσω
εἴη μὲν νῦν νῶϊν ἐπὶ χρόνον ἠμὲν ἐδωδὴ
ἠδὲ μέθυ γλυκερὸν κλισίης ἔντοσθεν ἐοῦσι
δαίνυσθαι ἀκέοντ ἄλλοι δἐπὶ ἔργον ἕποιεν
ῥηϊδίως κεν ἔπειτα καὶ εἰς ἐνιαυτὸν ἅπαντα
οὔ τι διαπρήξαιμι λέγων ἐμὰ κήδεα θυμοῦ
ὅσσα γε δὴ ξύμπαντα θεῶν ἰότητι μόγησα
ἐκ μὲν Κρητάων γένος εὔχομαι εὐρειάων
ἀνέρος ἀφνειοῖο πάϊς πολλοὶ δὲ καὶ ἄλλοι
υἷες ἐνὶ μεγάρῳ ἠμὲν τράφεν ἠδ ἐγένοντο
γνήσιοι ἐξ ἀλόχου ἐμὲ δὠνητὴ τέκε μήτηρ
Κάστωρ Ὑλακίδης τοῦ ἐγὼ γένος εὔχομαι εἶναι
ὃς τότ ἐνὶ Κρήτεσσι θεὸς ὣς τίετο δήμῳ
ὄλβῳ τε πλούτῳ τε καὶ υἱάσι κυδαλίμοισιν
ἀλλ ἤτοι τὸν κῆρες ἔβαν θανάτοιο φέρουσαι
εἰς Ἀΐδαο δόμους τοὶ δὲ ζωὴν ἐδάσαντο
παῖδες ὑπέρθυμοι καὶ ἐπὶ κλήρους ἐβάλοντο
αὐτὰρ ἐμοὶ μάλα παῦρα δόσαν καὶ οἰκί ἔνειμαν
ἠγαγόμην δὲ γυναῖκα πολυκλήρων ἀνθρώπων
εἵνεκ ἐμῆς ἀρετῆς ἐπεὶ οὐκ ἀποφώλιος ἦα
οὐδὲ φυγοπτόλεμος νῦν δἤδη πάντα λέλοιπεν
ἀλλ ἔμπης καλάμην γέ σὀΐομαι εἰσορόωντα
γινώσκειν ἦ γάρ με δύη ἔχει ἤλιθα πολλή
ἦ μὲν δὴ θάρσος μοι Ἄρης τἔδοσαν καὶ Ἀθήνη
καὶ ῥηξηνορίην ὁπότε κρίνοιμι λόχονδε
ἄνδρας ἀριστῆας κακὰ δυσμενέεσσι φυτεύων
οὔ ποτέ μοι θάνατον προτιόσσετο θυμὸς ἀγήνωρ
ἀλλὰ πολὺ πρώτιστος ἐπάλμενος ἔγχει ἕλεσκον
οὐδ οἰκωφελίη ἥ τε τρέφει ἀγλαὰ τέκνα
ἀλλά μοι αἰεὶ νῆες ἐπήρετμοι φίλαι ἦσαν
καὶ πόλεμοι καὶ ἄκοντες ἐΰξεστοι καὶ ὀϊστοί
λυγρά τά τἄλλοισίν γε καταριγηλὰ πέλονται
αὐτὰρ ἐμοὶ τὰ φίλ ἔσκε τά που θεὸς ἐν φρεσὶ θῆκεν
ἄλλος γάρ τἄλλοισιν ἀνὴρ ἐπιτέρπεται ἔργοις
πρὶν μὲν γὰρ Τροίης ἐπιβήμεναι υἷας Ἀχαιῶν
εἰνάκις ἀνδράσιν ἦρξα καὶ ὠκυπόροισι νέεσσιν
ἄνδρας ἐς ἀλλοδαπούς καί μοι μάλα τύγχανε πολλά
τῶν ἐξαιρεύμην μενοεικέα πολλὰ δὀπίσσω
λάγχανον αἶψα δὲ οἶκος ὀφέλλετο καί ῥα ἔπειτα
δεινός ταἰδοῖός τε μετὰ Κρήτεσσι τετύγμην
ἀλλ ὅτε δὴ τήν γε στυγερὴν ὁδὸν εὐρύοπα Ζεὺς
ἐφράσαθ ἣ πολλῶν ἀνδρῶν ὑπὸ γούνατ ἔλυσε
δὴ τότε μἤνωγον καὶ ἀγακλυτὸν Ἰδομενῆα
νήεσσ ἡγήσασθαι ἐς Ἴλιον οὐδέ τι μῆχος
ἦεν ἀνήνασθαι χαλεπὴ δἔχε δήμου φῆμις
ἔνθα μὲν εἰνάετες πολεμίζομεν υἷες Ἀχαιῶν
τῷ δεκάτῳ δὲ πόλιν Πριάμου πέρσαντες ἔβημεν
οἴκαδε σὺν νήεσσι θεὸς δἐκέδασσεν Ἀχαιούς
αὐτὰρ ἐμοὶ δειλῷ κακὰ μήδετο μητίετα Ζεύς
μῆνα γὰρ οἶον ἔμεινα τεταρπόμενος τεκέεσσι
κουριδίῃ τἀλόχῳ καὶ κτήμασιν αὐτὰρ ἔπειτα
Αἴγυπτόνδε με θυμὸς ἀνώγει ναυτίλλεσθαι
νῆας ἐῢ στείλαντα σὺν ἀντιθέοις ἑτάροισιν
ἐννέα νῆας στεῖλα θοῶς δἐσαγείρατο λαός
ἑξῆμαρ μὲν ἔπειτα ἐμοὶ ἐρίηρες ἑταῖροι
δαίνυντ αὐτὰρ ἐγὼν ἱερήϊα πολλὰ παρεῖχον
ἑβδομάτῃ δἀναβάντες ἀπὸ Κρήτης εὐρείης
ἐπλέομεν Βορέῃ ἀνέμῳ ἀκραέϊ καλῷ
ῥηϊδίως ὡς εἴ τε κατὰ ῥόον οὐδέ τις οὖν μοι
ἥμεθα τὰς δἄνεμός τε κυβερνῆταί τἴθυνον
πεμπταῖοι δΑἴγυπτον ἐϋρρείτην ἱκόμεσθα
στῆσα δἐν Αἰγύπτῳ ποταμῷ νέας ἀμφιελίσσας
ἔνθ ἤτοι μὲν ἐγὼ κελόμην ἐρίηρας ἑταίρους
αὐτοῦ πὰρ νήεσσι μένειν καὶ νῆας ἔρυσθαι
ὀπτῆρας δὲ κατὰ σκοπιὰς ὤτρυνα νέεσθαι
πόρθεον ἐκ δὲ γυναῖκας ἄγον καὶ νήπια τέκνα
αὐτούς τἔκτεινον τάχα δἐς πόλιν ἵκετ ἀϋτή
οἱ δὲ βοῆς ἀΐοντες ἅμ ἠοῖ φαινομένηφι
ἦλθον πλῆτο δὲ πᾶν πεδίον πεζῶν τε καὶ ἵππων
χαλκοῦ τε στεροπῆς ἐν δὲ Ζεὺς τερπικέραυνος
φύζαν ἐμοῖς ἑτάροισι κακὴν βάλεν οὐδέ τις ἔτλη
μεῖναι ἐναντίβιον περὶ γὰρ κακὰ πάντοθεν ἔστη
τοὺς δἄναγον ζωούς σφίσιν ἐργάζεσθαι ἀνάγκῃ
αὐτὰρ ἐμοὶ Ζεὺς αὐτὸς ἐνὶ φρεσὶν ὧδε νόημα
ποίησ ὡς ὄφελον θανέειν καὶ πότμον ἐπισπεῖν
αὐτοῦ ἐν Αἰγύπτῳ ἔτι γάρ νύ με πῆμ ὑπέδεκτο
αὐτίκ ἀπὸ κρατὸς κυνέην εὔτυκτον ἔθηκα
καὶ σάκος ὤμοιϊν δόρυ δἔκβαλον ἔκτοσε χειρός
αὐτὰρ ἐγὼ βασιλῆος ἐναντίον ἤλυθον ἵππων
καὶ κύσα γούναθ ἑλών ὁ δἐρύσατο καί μἐλέησεν
ἐς δίφρον δέ μἕσας ἄγεν οἴκαδε δάκρυ χέοντα
ἦ μέν μοι μάλα πολλοὶ ἐπήϊσσον μελίῃσιν
ἱέμενοι κτεῖναι δὴ γὰρ κεχολώατο λίην
ἀλλ ἀπὸ κεῖνος ἔρυκε Διὸς δὠπίζετο μῆνιν
ξεινίου ὅς τε μάλιστα νεμεσσᾶται κακὰ ἔργα
ἔνθα μὲν ἑπτάετες μένον αὐτόθι πολλὰ δἄγειρα
δὴ τότε Φοῖνιξ ἦλθεν ἀνὴρ ἀπατήλια εἰδώς
τρώκτης ὃς δὴ πολλὰ κάκ ἀνθρώποισιν ἐώργει
ὅς μἄγε παρπεπιθὼν ᾗσι φρεσίν ὄφρ ἱκόμεσθα
Φοινίκην ὅθι τοῦ γε δόμοι καὶ κτήματ ἔκειτο
ἔνθα παρ αὐτῷ μεῖνα τελεσφόρον εἰς ἐνιαυτόν
ἄψ περιτελλομένου ἔτεος καὶ ἐπήλυθον ὧραι
ἐς Λιβύην μἐπὶ νηὸς ἐέσσατο ποντοπόροιο
ψεύδεα βουλεύσας ἵνα οἱ σὺν φόρτον ἄγοιμι
κεῖθι δέ μὡς περάσῃσι καὶ ἄσπετον ὦνον ἕλοιτο
τῷ ἑπόμην ἐπὶ νηός ὀϊόμενός περ ἀνάγκῃ
ἡ δἔθεεν Βορέῃ ἀνέμῳ ἀκραέϊ καλῷ
μέσσον ὑπὲρ Κρήτης Ζεὺς δέ σφισι μήδετ ὄλεθρον
ἀλλ ὅτε δὴ Κρήτην μὲν ἐλείπομεν οὐδέ τις ἄλλη
φαίνετο γαιάων ἀλλ οὐρανὸς ἠδὲ θάλασσα
δὴ τότε κυανέην νεφέλην ἔστησε Κρονίων
νηὸς ὕπερ γλαφυρῆς ἤχλυσε δὲ πόντος ὑπ αὐτῆς
Ζεὺς δἄμυδις βρόντησε καὶ ἔμβαλε νηῒ κεραυνόν
ἡ δἐλελίχθη πᾶσα Διὸς πληγεῖσα κεραυνῷ
ἐν δὲ θεείου πλῆτο πέσον δἐκ νηὸς ἅπαντες
οἱ δὲ κορώνῃσιν ἴκελοι περὶ νῆα μέλαιναν
κύμασιν ἐμφορέοντο θεὸς δἀποαίνυτο νόστον
αὐτὰρ ἐμοὶ Ζεὺς αὐτός ἔχοντί περ ἄλγεα θυμῷ
ἱστὸν ἀμαιμάκετον νηὸς κυανοπρώροιο
ἐν χείρεσσιν ἔθηκεν ὅπως ἔτι πῆμα φύγοιμι
τῷ ῥα περιπλεχθεὶς φερόμην ὀλοοῖς ἀνέμοισιν
ἐννῆμαρ φερόμην δεκάτῃ δέ με νυκτὶ μελαίνῃ
γαίῃ Θεσπρωτῶν πέλασεν μέγα κῦμα κυλίνδον
ἔνθα με Θεσπρωτῶν βασιλεὺς ἐκομίσσατο Φείδων
ἥρως ἀπριάτην τοῦ γὰρ φίλος υἱὸς ἐπελθὼν
αἴθρῳ καὶ καμάτῳ δεδμημένον ἦγεν ἐς οἶκον
χειρὸς ἀναστήσας ὄφρ ἵκετο δώματα πατρός
ἀμφὶ δέ με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα ἕσσεν
ἔνθ Ὀδυσῆος ἐγὼ πυθόμην κεῖνος γὰρ ἔφασκε
ξεινίσαι ἠδὲ φιλῆσαι ἰόντ ἐς πατρίδα γαῖαν
καί μοι κτήματ ἔδειξεν ὅσα ξυναγείρατ Ὀδυσσεύς
χαλκόν τε χρυσόν τε πολύκμητόν τε σίδηρον
καί νύ κεν ἐς δεκάτην γενεὴν ἕτερόν γἔτι βόσκοι
ὅσσα οἱ ἐν μεγάροις κειμήλια κεῖτο ἄνακτος
τὸν δἐς Δωδώνην φάτο βήμεναι ὄφρα θεοῖο
ἐκ δρυὸς ὑψικόμοιο Διὸς βουλὴν ἐπακούσῃ
ὅππως νοστήσῃ Ἰθάκης ἐς πίονα δῆμον
ἤδη δὴν ἀπεών ἢ ἀμφαδὸν ἦε κρυφηδόν
ὤμοσε δὲ πρὸς ἔμ αὐτόν ἀποσπένδων ἐνὶ οἴκῳ
νῆα κατειρύσθαι καὶ ἐπαρτέας ἔμμεν ἑταίρους
οἳ δή μιν πέμψουσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν
ἀλλ ἐμὲ πρὶν ἀπέπεμψε τύχησε γὰρ ἐρχομένη νηῦς
ἀνδρῶν Θεσπρωτῶν ἐς Δουλίχιον πολύπυρον
ἔνθ ὅ γέ μἠνώγει πέμψαι βασιλῆϊ Ἀκάστῳ
ἐνδυκέως τοῖσιν δὲ κακὴ φρεσὶν ἥνδανε βουλὴ
ἀμφ ἐμοί ὄφρ ἔτι πάγχυ δύης ἐπὶ πῆμα γενοίμην
ἀλλ ὅτε γαίης πολλὸν ἀπέπλω ποντοπόρος νηῦς
αὐτίκα δούλιον ἦμαρ ἐμοὶ περιμηχανόωντο
ἐκ μέν με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματ ἔδυσαν
ἀμφὶ δέ με ῥάκος ἄλλο κακὸν βάλον ἠδὲ χιτῶνα
ῥωγαλέα τὰ καὶ αὐτὸς ἐν ὀφθαλμοῖσιν ὅρηαι
ἑσπέριοι δἸθάκης εὐδειέλου ἔργ ἀφίκοντο
ἔνθ ἐμὲ μὲν κατέδησαν ἐϋσσέλμῳ ἐνὶ νηῒ
ὅπλῳ ἐϋστρεφέϊ στερεῶς αὐτοὶ δἀποβάντες
ἐσσυμένως παρὰ θῖνα θαλάσσης δόρπον ἕλοντο
αὐτὰρ ἐμοὶ δεσμὸν μὲν ἀνέγναμψαν θεοὶ αὐτοὶ
ῥηϊδίως κεφαλῇ δὲ κατὰ ῥάκος ἀμφικαλύψας
ξεστὸν ἐφόλκαιον καταβὰς ἐπέλασσα θαλάσσῃ
στῆθος ἔπειτα δὲ χερσὶ διήρεσα ἀμφοτέρῃσι
νηχόμενος μάλα δὦκα θύρηθ ἔα ἀμφὶς ἐκείνων
ἔνθ ἀναβάς ὅθι τε δρίος ἦν πολυανθέος ὕλης
κείμην πεπτηώς οἱ δὲ μεγάλα στενάχοντες
φοίτων ἀλλ οὐ γάρ σφιν ἐφαίνετο κέρδιον εἶναι
μαίεσθαι προτέρω τοὶ μὲν πάλιν αὖτις ἔβαινον
νηὸς ἔπι γλαφυρῆς ἐμὲ δἔκρυψαν θεοὶ αὐτοὶ
ῥηϊδίως καί με σταθμῷ ἐπέλασσαν ἄγοντες
ἀνδρὸς ἐπισταμένου ἔτι γάρ νύ μοι αἶσα βιῶναι
ἆ δειλὲ ξείνων ἦ μοι μάλα θυμὸν ὄρινας
ταῦτα ἕκαστα λέγων ὅσα δὴ πάθες ἠδ ὅσ ἀλήθης
ἀλλὰ τά γοὐ κατὰ κόσμον ὀΐομαι οὐδέ με πείσεις
εἰπὼν ἀμφ Ὀδυσῆϊ τί σε χρὴ τοῖον ἐόντα
μαψιδίως ψεύδεσθαι ἐγὼ δεὖ οἶδα καὶ αὐτὸς
νόστον ἐμοῖο ἄνακτος ὅτ ἤχθετο πᾶσι θεοῖσι
πάγχυ μάλ ὅττι μιν οὔ τι μετὰ Τρώεσσι δάμασσαν
ἠὲ φίλων ἐν χερσίν ἐπεὶ πόλεμον τολύπευσε
τῶ κέν οἱ τύμβον μὲν ἐποίησαν Παναχαιοί
ἠδέ κε καὶ ᾧ παιδὶ μέγα κλέος ἤρατ ὀπίσσω
νῦν δέ μιν ἀκλειῶς ἅρπυιαι ἀνηρείψαντο
αὐτὰρ ἐγὼ παρ ὕεσσιν ἀπότροπος οὐδὲ πόλινδε
ἔρχομαι εἰ μή πού τι περίφρων Πηνελόπεια
ἐλθέμεν ὀτρύνῃσιν ὅτ ἀγγελίη ποθὲν ἔλθοι
ἀλλ οἱ μὲν τὰ ἕκαστα παρήμενοι ἐξερέουσιν
ἠμὲν οἳ ἄχνυνται δὴν οἰχομένοιο ἄνακτος
ἠδ οἳ χαίρουσιν βίοτον νήποινον ἔδοντες
ἀλλ ἐμοὶ οὐ φίλον ἐστὶ μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι
ἐξ οὗ δή μΑἰτωλὸς ἀνὴρ ἐξήπαφε μύθῳ
ὅς ῥἄνδρα κτείνας πολλὴν ἐπὶ γαῖαν ἀληθείς
ἦλθεν ἐμὰ πρὸς δώματ ἐγὼ δέ μιν ἀμφαγάπαζον
φῆ δέ μιν ἐν Κρήτεσσι παρ Ἰδομενῆϊ ἰδέσθαι
νῆας ἀκειόμενον τάς οἱ ξυνέαξαν ἄελλαι
καὶ φάτ ἐλεύσεσθαι ἢ ἐς θέρος ἢ ἐς ὀπώρην
πολλὰ χρήματ ἄγοντα σὺν ἀντιθέοις ἑτάροισι
καὶ σύ γέρον πολυπενθές ἐπεί σέ μοι ἤγαγε δαίμων
μήτε τί μοι ψεύδεσσι χαρίζεο μήτε τι θέλγε
οὐ γὰρ τοὔνεκ ἐγώ σαἰδέσσομαι οὐδὲ φιλήσω
ἀλλὰ Δία ξένιον δείσας αὐτόν τἐλεαίρων
ἦ μάλα τίς τοι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἄπιστος
οἷόν σοὐδ ὀμόσας περ ἐπήγαγον οὐδέ σε πείθω
ἀλλ ἄγε νῦν ῥήτρην ποιησόμεθ αὐτὰρ ὄπισθε
μάρτυροι ἀμφοτέροισι θεοί τοὶ Ὄλυμπον ἔχουσιν
εἰ μέν κεν νοστήσῃ ἄναξ τεὸς ἐς τόδε δῶμα
ἕσσας με χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα πέμψαι
Δουλίχιόνδ ἰέναι ὅθι μοι φίλον ἔπλετο θυμῷ
εἰ δέ κε μὴ ἔλθῃσιν ἄναξ τεὸς ὡς ἀγορεύω
δμῶας ἐπισσεύας βαλέειν μεγάλης κατὰ πέτρης
ὄφρα καὶ ἄλλος πτωχὸς ἀλεύεται ἠπεροπεύειν
τὸν δἀπαμειβόμενος προσεφώνεε δῖος ὑφορβός
ξεῖν οὕτω γάρ κέν μοι ἐϋκλείη τἀρετή τε
εἴη ἐπ ἀνθρώπους ἅμα ταὐτίκα καὶ μετέπειτα
ὅς σἐπεὶ ἐς κλισίην ἄγαγον καὶ ξείνια δῶκα
αὖτις δὲ κτείναιμι φίλον τἀπὸ θυμὸν ἑλοίμην
πρόφρων κεν δὴ ἔπειτα Δία Κρονίωνα λιτοίμην
νῦν δὥρη δόρποιο τάχιστά μοι ἔνδον ἑταῖροι
εἶεν ἵν ἐν κλισίῃ λαρὸν τετυκοίμεθα δόρπον
ἀγχίμολον δὲ σύες τε καὶ ἀνέρες ἦλθον ὑφορβοί
τὰς μὲν ἄρα ἔρξαν κατὰ ἤθεα κοιμηθῆναι
κλαγγὴ δἄσπετος ὦρτο συῶν αὐλιζομενάων
αὐτὰρ ὁ οἷς ἑτάροισιν ἐκέκλετο δῖος ὑφορβός
ἄξεθ ὑῶν τὸν ἄριστον ἵνα ξείνῳ ἱερεύσω
τηλεδαπῷ πρὸς δαὐτοὶ ὀνησόμεθ οἵ περ ὀϊζὺν
δὴν ἔχομεν πάσχοντες ὑῶν ἕνεκ ἀργιοδόντων
ἄλλοι δἡμέτερον κάματον νήποινον ἔδουσιν
ὣς ἄρα φωνήσας κέασε ξύλα νηλέϊ χαλκῷ
οἱ δὗν εἰσῆγον μάλα πίονα πενταέτηρον
τὸν μὲν ἔπειτ ἔστησαν ἐπ ἐσχάρῃ οὐδὲ συβώτης
λήθετ ἄρ ἀθανάτων φρεσὶ γὰρ κέχρητ ἀγαθῇσιν
ἀλλ ὅ γἀπαρχόμενος κεφαλῆς τρίχας ἐν πυρὶ βάλλεν
ἀργιόδοντος ὑός καὶ ἐπεύχετο πᾶσι θεοῖσι
νοστῆσαι Ὀδυσῆα πολύφρονα ὅνδε δόμονδε
κόψε δἀνασχόμενος σχίζῃ δρυός ἣν λίπε κείων
τὸν δἔλιπε ψυχή τοὶ δἔσφαξάν τε καὶ εὗσαν
αἶψα δέ μιν διέχευαν ὁ δὠμοθετεῖτο συβώτης
πάντοθεν ἀρχόμενος μελέων ἐς πίονα δημόν
καὶ τὰ μὲν ἐν πυρὶ βάλλε παλύνας ἀλφίτου ἀκτῇ
μίστυλλόν τἄρα τἄλλα καὶ ἀμφ ὀβελοῖσιν ἔπειραν
ὤπτησάν τε περιφραδέως ἐρύσαντό τε πάντα
βάλλον δεἰν ἐλεοῖσιν ἀολλέα ἂν δὲ συβώτης
ἵστατο δαιτρεύσων περὶ γὰρ φρεσὶν αἴσιμα ᾔδη
καὶ τὰ μὲν ἕπταχα πάντα διεμοιρᾶτο δαΐζων
τὴν μὲν ἴαν νύμφῃσι καὶ Ἑρμῇ Μαιάδος υἱεῖ
θῆκεν ἐπευξάμενος τὰς δἄλλας νεῖμεν ἑκάστῳ
νώτοισιν δὈδυσῆα διηνεκέεσσι γέραιρεν
ἀργιόδοντος ὑός κύδαινε δὲ θυμὸν ἄνακτος
καί μιν φωνήσας προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς
αἴθ οὕτως Εὔμαιε φίλος Διῒ πατρὶ γένοιο
ὡς ἐμοί ὅττι με τοῖον ἐόντ ἀγαθοῖσι γεραίρεις
ἔσθιε δαιμόνιε ξείνων καὶ τέρπεο τοῖσδε
οἷα πάρεστι θεὸς δὲ τὸ μὲν δώσει τὸ δἐάσει
ὅττι κεν ᾧ θυμῷ ἐθέλῃ δύναται γὰρ ἅπαντα
ἦ ῥα καὶ ἄργματα θῦσε θεοῖς αἰειγενέτῃσι
σπείσας δαἴθοπα οἶνον Ὀδυσσῆϊ πτολιπόρθῳ
ἐν χείρεσσιν ἔθηκεν ὁ δἕζετο ᾗ παρὰ μοίρῃ
σῖτον δέ σφιν ἔνειμε Μεσαύλιος ὅν ῥα συβώτης
αὐτὸς κτήσατο οἶος ἀποιχομένοιο ἄνακτος
πὰρ δἄρα μιν Ταφίων πρίατο κτεάτεσσιν ἑοῖσιν
οἱ δἐπ ὀνείαθ ἑτοῖμα προκείμενα χεῖρας ἴαλλον
αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο
σῖτον μέν σφιν ἀφεῖλε Μεσαύλιος οἱ δἐπὶ κοῖτον
σίτου καὶ κρειῶν κεκορημένοι ἐσσεύοντο
νὺξ δἄρ ἐπῆλθε κακὴ σκοτομήνιος ὗε δἄρα Ζεὺς
πάννυχος αὐτὰρ ἄη Ζέφυρος μέγας αἰὲν ἔφυδρος
εἴ πώς οἱ ἐκδὺς χλαῖναν πόροι ἤ τιν ἑταίρων
κέκλυθι νῦν Εὔμαιε καὶ ἄλλοι πάντες ἑταῖροι
εὐξάμενός τι ἔπος ἐρέω οἶνος γὰρ ἀνώγει
ἠλεός ὅς τἐφέηκε πολύφρονά περ μάλ ἀεῖσαι
καί θἁπαλὸν γελάσαι καί τὀρχήσασθαι ἀνῆκε
καί τι ἔπος προέηκεν ὅ περ τἄρρητον ἄμεινον
ἀλλ ἐπεὶ οὖν τὸ πρῶτον ἀνέκραγον οὐκ ἐπικεύσω
εἴθ ὣς ἡβώοιμι βίη τέ μοι ἔμπεδος εἴη
ὡς ὅθ ὑπὸ Τροίην λόχον ἤγομεν ἀρτύναντες
ἡγείσθην δὈδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Μενέλαος
τοῖσι δἅμα τρίτος ἤρχον ἐγών αὐτοὶ γὰρ ἄνωγον
ἀλλ ὅτε δή ῥἱκόμεσθα ποτὶ πτόλιν αἰπύ τε τεῖχος
ἡμεῖς μὲν περὶ ἄστυ κατὰ ῥωπήϊα πυκνά
ἂν δόνακας καὶ ἕλος ὑπὸ τεύχεσι πεπτηῶτες
κείμεθα νὺξ δἄρ ἐπῆλθε κακὴ Βορέαο πεσόντος
πηγυλίς αὐτὰρ ὕπερθε χιὼν γένετ ἠΰτε πάχνη
ψυχρή καὶ σακέεσσι περιτρέφετο κρύσταλλος
ἔνθ ἄλλοι πάντες χλαίνας ἔχον ἠδὲ χιτῶνας
εὗδον δεὔκηλοι σάκεσιν εἰλυμένοι ὤμους
αὐτὰρ ἐγὼ χλαῖναν μὲν ἰὼν ἑτάροισιν ἔλειπον
ἀφραδέως ἐπεὶ οὐκ ἐφάμην ῥιγωσέμεν ἔμπης
ἀλλ ἑπόμην σάκος οἶον ἔχων καὶ ζῶμα φαεινόν
ἀλλ ὅτε δὴ τρίχα νυκτὸς ἔην μετὰ δἄστρα βεβήκει
καὶ τότ ἐγὼν Ὀδυσῆα προσηύδων ἐγγὺς ἐόντα
ἀγκῶνι νύξας ὁ δἄρ ἐμμαπέως ὑπάκουσε
οὔ τοι ἔτι ζωοῖσι μετέσσομαι ἀλλά με χεῖμα
δάμναται οὐ γὰρ ἔχω χλαῖναν παρά μἤπαφε δαίμων
οἰοχίτων ἔμεναι νῦν δοὐκέτι φυκτὰ πέλονται
ὣς ἐφάμην ὁ δἔπειτα νόον σχέθε τόνδ ἐνὶ θυμῷ
οἷος ἐκεῖνος ἔην βουλευέμεν ἠδὲ μάχεσθαι
φθεγξάμενος δὀλίγῃ ὀπί με πρὸς μῦθον ἔειπε
σίγα νῦν μή τίς σευ Ἀχαιῶν ἄλλος ἀκούσῃ
ἦ καὶ ἐπ ἀγκῶνος κεφαλὴν σχέθεν εἶπέ τε μῦθον
κλῦτε φίλοι θεῖός μοι ἐνύπνιον ἦλθεν ὄνειρος
λίην γὰρ νηῶν ἑκὰς ἤλθομεν ἀλλά τις εἴη
εἰπεῖν Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν
εἰ πλέονας παρὰ ναῦφιν ἐποτρύνειε νέεσθαι
ὣς ἔφατ ὦρτο δἔπειτα Θόας Ἀνδραίμονος υἱός
καρπαλίμως ἀπὸ δὲ χλαῖναν θέτο φοινικόεσσαν
βῆ δὲ θέειν ἐπὶ νῆας ἐγὼ δἐνὶ εἵματι κείνου
κείμην ἀσπασίως φάε δὲ χρυσόθρονος Ἠώς
ὣς νῦν ἡβώοιμι βίη τέ μοι ἔμπεδος εἴη
δοίη κέν τις χλαῖναν ἐνὶ σταθμοῖσι συφορβῶν
ἀμφότερον φιλότητι καὶ αἰδοῖ φωτὸς ἑῆος
νῦν δέ μἀτιμάζουσι κακὰ χροῒ εἵματ ἔχοντα
ὦ γέρον αἶνος μέν τοι ἀμύμων ὃν κατέλεξας
οὐδέ τί πω παρὰ μοῖραν ἔπος νηκερδὲς ἔειπες
νῦν ἀτὰρ ἠῶθέν γε τὰ σὰ ῥάκεα δνοπαλίξεις
οὐ γὰρ πολλαὶ χλαῖναι ἐπημοιβοί τε χιτῶνες
ἐνθάδε ἕννυσθαι μία δοἴη φωτὶ ἑκάστῳ
αὐτὰρ ἐπὴν ἔλθῃσιν Ὀδυσσῆος φίλος υἱός
αὐτός τοι χλαῖνάν τε χιτῶνά τε εἵματα δώσει
πέμψει δὅππῃ σε κραδίη θυμός τε κελεύει
ὣς εἰπὼν ἀνόρουσε τίθει δἄρα οἱ πυρὸς ἐγγὺς
εὐνήν ἐν δὀΐων τε καὶ αἰγῶν δέρματ ἔβαλλεν
ἔνθ Ὀδυσεὺς κατέλεκτ ἐπὶ δὲ χλαῖναν βάλεν αὐτῷ
πυκνὴν καὶ μεγάλην ἥ οἱ παρεκέσκετ ἀμοιβάς
ὣς ὁ μὲν ἔνθ Ὀδυσεὺς κοιμήσατο τοὶ δὲ παρ αὐτὸν
ἄνδρες κοιμήσαντο νεηνίαι οὐδὲ συβώτῃ
ἥνδανεν αὐτόθι κοῖτος ὑῶν ἄπο κοιμηθῆναι
ἀλλ ὅ γἄρ ἔξω ἰὼν ὡπλίζετο χαῖρε δὈδυσσεύς
ὅττι ῥά οἱ βιότου περικήδετο νόσφιν ἐόντος
πρῶτον μὲν ξίφος ὀξὺ περὶ στιβαροῖς βάλετ ὤμοις
ἀμφὶ δὲ χλαῖναν ἑέσσατ ἀλεξάνεμον μάλα πυκνήν
ἂν δὲ νάκην ἕλετ αἰγὸς ἐϋτρεφέος μεγάλοιο
εἵλετο δὀξὺν ἄκοντα κυνῶν ἀλκτῆρα καὶ ἀνδρῶν
βῆ δἴμεναι κείων ὅθι περ σύες ἀργιόδοντες
πέτρῃ ὕπο γλαφυρῇ εὗδον Βορέω ὑπ ἰωγῇ
Ὦ ἄνα Λητοῦς υἱέ Διὸς τέκος οὔποτε σεῖο
λήσομαι ἀρχόμενος οὐδ ἀποπαυόμενος
ἀλλ αἰεὶ πρῶτόν τε καὶ ὕστατον ἔν τε μέσοισιν
ἀείσω σὺ δέ μοι κλῦθι καὶ ἐσθλὰ δίδου
Φοῖβε ἄναξ ὅτε μέν σε θεὰ τέκε πότνια Λητώ
φοίνικος ῥαδινῇς χερσὶν ἐφαψαμένη
ἀθανάτων κάλλιστον ἐπὶ τροχοειδέϊ λίμνῃ
πᾶσα μὲν ἐπλήσθη Δῆλος ἀπειρεσίη
ὀδμῆς ἀμβροσίης ἐγέλασσε δὲ γαῖα πελώρη
γήθησεν δὲ βαθὺς πόντος ἁλὸς πολιῆς
Ἄρτεμι θηροφόνη θύγατερ Διός ἣν Ἀγαμέμνων
εἵσαθ ὅτ ἐς Τροίην ἔπλεε νηυσὶ θοῇς
εὐχομένῳ μοι κλῦθι κακὰς δἀπὸ κῆρας ἄλαλκε
Μοῦσαι καὶ Χάριτες κοῦραι Διός αἵ ποτε Κάδμου
ἐς γάμον ἐλθοῦσαι καλὸν ἀείσατ ἔπος
ὅττι καλόν φίλον ἐστι τὸ δοὐ καλὸν οὐ φίλον ἐστίν
τοῦτ ἔπος ἀθανάτων ἦλθε διὰ στομάτων
Κύρνε σοφιζομένῳ μὲν ἐμοὶ σφρηγὶς ἐπικείσθω
οὐδέ τις ἀλλάξει κάκιον τοὐσθλοῦ παρεόντος
ὧδε δὲ πᾶς τις ἐρεῖ Θεύγνιδός ἐστιν ἔπη
ἀστοῖσιν δοὔπω πᾶσιν ἁδεῖν δύναμαι
οὐδὲν θαυμαστόν Πολυπαΐδη οὐδὲ γὰρ ὁ Ζεὺς
οὔθ ὕων πάντεσσ ἁνδάνει οὔτ ἀνέχων
σοὶ δἐγὼ εὖ φρονέων ὑποθήσομαι οἷά περ αὐτός
Κύρν ἀπὸ τῶν ἀγαθῶν παῖς ἔτ ἐὼν ἔμαθον
πέπνυσο μηδ αἰσχροῖσιν ἐπ ἔργμασι μηδ ἀδίκοισιν
τιμὰς μηδ ἀρετὰς ἕλκεο μηδ ἄφενος
ταῦτα μὲν οὕτως ἴσθι κακοῖσι δὲ μὴ προσομίλει
ἀνδράσιν ἀλλ αἰεὶ τῶν ἀγαθῶν ἔχεο
καὶ παρὰ τοῖσιν πῖνε καὶ ἔσθιε καὶ μετὰ τοῖσιν
ἵζε καὶ ἅνδανε τοῖς ὧν μεγάλη δύναμις
ἐσθλῶν μὲν γὰρ ἄπ ἐσθλὰ μαθήσεαι ἢν δὲ κακοῖσιν
συμμίσγῃς ἀπολεῖς καὶ τὸν ἐόντα νόον
ταῦτα μαθὼν ἀγαθοῖσιν ὁμίλεε καὶ ποτε φήσεις
εὖ συμβουλεύειν τοῖσι φίλοισιν ἐμέ
Κύρνε κύει πόλις ἥδε δέδοικα δὲ μὴ τέκῃ ἄνδρα
εὐθυντῆρα κακῆς ὕβριος ἡμετέρης
ἀστοὶ μὲν γὰρ ἔθ οἵδε σαόφρονες ἡγεμόνες δὲ
τετράφαται πολλὴν ἐς κακότητα πεσεῖν
οὐδεμίαν πω Κύρν ἀγαθοὶ πόλιν ὤλεσαν ἄνδρες
ἀλλ ὅταν ὑβρίζειν τοῖσι κακοῖσιν ἅδῃ
δῆμόν τε φθείρωσι δίκας τἀδίκοισι διδῶσιν
ἔλπεο μὴ δηρὸν κείνην πόλιν ἀτρεμιεῖσθαι
μηδ εἰ νῦν κεῖται πολλῇ ἐν ἡσυχίῃ
εὖτ ἂν τοῖσι κακοῖσι φίλ ἀνδράσι ταῦτα γένηται
κέρδεα δημοσίῳ σὺν κακῷ ἐρχόμενα
ἐκ τῶν γὰρ στάσιές τε καὶ ἔμφυλοι φόνοι ἀνδρῶν
μούναρχοί θἃ πόλει μήποτε τῇδε ἅδοι
Κύρνε πόλις μὲν ἔθ ἥδε πόλις λαοὶ δὲ δὴ ἄλλοι
οἳ πρόσθ οὔτε δίκας ᾔδεσαν οὔτε νόμους
ἀλλ ἀμφὶ πλευραῖσι δορὰς αἰγῶν κατέτριβον
καὶ νῦν εἰσ ἀγαθοί πολυπαΐδη οἱ δὲ πρὶν ἐσθλοὶ
νῦν δειλοί τίς κεν ταῦτ ἀνεχοιτ ἐσορῶν
ἀλλήλους δἀπατῶσιν ἐπ ἀλλήλοισι γελῶντες
οὔτε κακῶν γνώμας εἰδότες οὔτ ἀγαθῶν
μηδένα τῶνδε φίλον ποιεῦ Πολυπαΐδη ἀστῶν
ἐκ θυμοῦ χρείης εἵνεκα μηδεμιῆς
ἀλλὰ δόκει μὲν πᾶσιν ἀπὸ γλώσσης φίλος εἶναι
χρῆμα δὲ συμμείξῃς μηδενὶ μηδ ὁτιοῦν
σπουδαῖον γνώσῃ γὰρ ὀϊζυρῶν φρένας ἀνδρῶν
ὥς σφιν ἐπ ἔργοισιν πίστις ἔπ οὐδεμία
ἀλλὰ δόλους τἀπάτας τε πολυπλοκίας τἐφίλησαν
οὕτως ὡς ἄνδρες μηκέτι σῳζόμενοι
μήποτε Κύρνε κακῷ πίσυνος βούλευε σὺν ἀνδρί
ἀλλὰ μετ ἐσθλὸν ἰὼν βούλευ καὶ πολλὰ μογήσας
πρῆξιν μηδὲ φίλοισιν ὅλως ἀνακοινέο πᾶσι
παῦροί τοι πολλῶν πιστὸν ἔχουσι νόον
Παύροισιν πίσυνος μεγάλ ἀνδράσιν ἔργ ἐπιχείρει
μή ποτ ἀνήκεστον Κύρνε λάβῃς ἀνίην
πιστὸς ἀνὴρ χρυσοῦ τε καὶ ἀργύρου ἀντερύσασθαι
ἄξιος ἐν χαλεπῇ Κύρνε διχοστασίῃ
παύρους εὑρήσεις Πολυπαΐδη ἄνδρας ἑταίρους
πιστοὺς ἐν χαλεποῖς πρήγμασι γινομένους
οἵτινες ἂν τολμῷεν ὁμόφρονα θυμὸν ἔχοντες
ἶσον τῶν ἀγαθῶν τῶν τε κακῶν μετέχειν
τούτων οὐχ εὕροις διζήμενος οὐδ ἐπὶ πάντας
ἀνθρώπους οὓς ναῦς μὴ μία πάντας ἄγοι
οἷσιν ἐπὶ γλώσσῃ τε καὶ ὀφθαλμοῖσιν ἔπεστιν
αἰδώς οὐδ αἰσχρὸν χρῆμ ἔπι κέρδος ἄγει
μή μἔπεσιν μὲν στέργε νόον δἔχε καὶ φρένας ἄλλῃ
εἴ με φιλεῖς καί σοι πιστὸς ἔνεστι νόος
ἀλλὰ φίλει καθαρὸν θέμενος νόον ἤ μἀποειπὼν
ἔχθαιρ ἀμφαδίην νεῖκος ἀειράμενος
ὃς δὲ μιῇ γλώσσῃ δίχ ἔχει νόον οὗτος ἑταῖρος
δεινός Κύρν ἐχθρὸς βέλτερος ἢ φίλος ὤν
ἤν τις ἐπαινήσῃ σε τόσον χρόνον ὅσσον ὁρῴη
νοσφισθεὶς δἄλλῃ γλῶσσαν ἱῇσι κακήν
τοιοῦτός τοι ἑταῖρος ἀνὴρ φίλος οὔτι μάλ ἐσθλός
ὅς κεἴπῃ γλώσσῃ λῷα φρονῇ δἕτερα
ἀλλ εἴη τοιοῦτος ἐμοὶ φίλος ὃς τὸν ἑταῖρον
γινώσκων ὀργὴν καὶ βαρὺν ὄντα φέρει
ἀντὶ κασιγνήτου σὺ δέ μοι φίλε ταῦτ ἐνὶ θυμῷ
φράζεο καί ποτέ μου μνήσεαι ἐξοπίσω
μηδείς σἀνθρώπων πείσαι κακὸν ἄνδρα φιλῆσαι
Κύρνε τί δἔστ ὄφελος δειλὸς ἀνὴρ φίλος ὤν
οὔτ ἄν σἐκ χαλεποῖο πόνου ῥύσαιτο καὶ ἄτης
οὔτε τι ἐσθλὸν ἔχων τοῦ μεταδοῦν ἐθέλοι
δειλοὺς εὖ ἕρδοντι ματαιοτάτη χάρις ἐστίν
ἶσον καὶ σπείρειν πόντον ἁλὸς πολιῆς
οὔτε γὰρ ἂν πόντον σπείρων βαθὺ λήϊον ἀμῷς
οὔτε κακοὺς εὖ δρῶν εὖ πάλιν ἀντιλάβοις
ἄπληστον γὰρ ἔχουσι κακοὶ νόον ἢν δἓν ἁμάρτῃς
τῶν πρόσθεν πάντων ἐκκέχυται φιλότης
οἱ δἀγαθοὶ τὸ κάκιστον ἀμαυρίσκουσι παθόντες
μνῆμα δἔχουσ ἀγαθῶν καὶ χάριν ἐξοπίσω
μήποτέ τοι κακὸν ἄνδρα φίλον ποιεῖσθαι ἑταῖρον
ἀλλ αἰεὶ φεύγειν ὥστε κακὸν λιμένα
πολλοί τοι πόσιος καὶ βρώσιός εἰσιν ἑταῖροι
ἐν δὲ σπουδαίῳ πρήγματι παυρότεροι
κιβδήλου δἀνδρὸς γνῶναι χαλεπώτερον οὐδέν
Κύρν οὐδ εὐλαβιης ἔσθ ὅτι δεῖ πλέονος
χρυσοῦ κιβδήλοιο καὶ ἀργύρου ἀνσχετὸς ἄτη
Κύρνε καὶ ἐξευρεῖν ῥᾴδιον ἀνδρὶ σοφῷ
εἰ δὲ φίλου νόος ἀνδρὸς ἐνὶ στήθεσσι λελήθῃ
ψυδρὸς ἐών δόλιον δἐν φρεσὶν ἦτορ ἔχῃ
τοῦτο θεὸς κιβδηλότατον ποίησε βροτοῖσιν
καὶ γνῶναι πάντων τοῦτ ἀνιηρότατον
οὐ γὰρ ἂν εἰδείης ἀνδρὸς νόον οὐδὲ γυναικός
πρὶν πειρηθείης ὥσπερ ὑποζυγίου
οὐδέ κεν εἰκάσσαις ὥσπερ ποτ ἐς ὤνιον ἐλθών
πολλάκι γὰρ γνώμην ἐξαπατῶσ ἰδέαι
μήτ ἀρετὴν εὔχου Πολυπαΐδη ἔξοχος εἶναι
μήτ ἄφενος μοῦνον δἀνδρὶ γένοιτο τύχη
οὐδὲν ἐν ἀνθρώποισι πατρὸς καὶ μητρὸς ἄμεινον
ἔπλετο τοῖς ὁσίη Κύρνε μέμηλε δίκη
οὐδείς Κύρν ἄτης καὶ κέρδεος αἴτιος αὐτός
ἀλλὰ θεοὶ τούτων δώτορες ἀμφοτέρων
οὐδέ τις ἀνθρώπων ἐργάζεται ἐν φρεσὶν εἰδὼς
ἐς τέλος εἴτ ἀγαθὸν κίνυται εἴτε κακόν
πολλάκι γὰρ δοκέων θήσειν κακὸν ἐσθλὸν ἔθηκεν
καί τε δοκῶν θήσειν ἐσθλὸν ἔθηκε κακόν
οὐδέ τῳ ἀνθρώπων παραγίνεται ὅσσα θέλῃσιν
ἴσχει γὰρ χαλεπῆς πείρατ ἀμηχανίης
ἄνθρωποι δὲ μάταια νομίζομεν εἰδοτες οὐδέν
οὐδείς πω ξεῖνον Πολυπαΐδη ἐξαπατήσας
οὐδ ἱκέτην θνητῶν ἀθανάτους ἔλαθεν
βούλεο δεὐσεβέων ὀλίγοις σὺν χρήμασιν οἰκεῖν
ἢ πλουτεῖν ἀδίκως χρήματα πασάμενος
πᾶς δέ τἀνὴρ ἀγαθός Κύρνε δίκαιος ἐών
χρήματα μὲν δαίμων καὶ παγκάκῳ ἀνδρὶ δίδωσιν
Κύρν ἀρετῆς δὀλίγοις ἀνδράσι μοῖρ ἕπεται
οὗ μέλλει χώρην μηδεμίαν θέμεναι
τίκτει τοι κόρος ὕβριν ὅταν κακῷ ὄλβος ἕπηται
ἀνθρώπῳ καὶ ὅτῳ μὴ νόος ἄρτιος ᾖ
μήποτέ μοι πενίην θυμοφθόρον ἀνδρὶ χολωθεὶς
μηδ ἀχρημοσύνην οὐλομένην πρόφερε
Ζεὺς γάρ τοι τὸ τάλαντον ἐπιρρέπει ἄλλοτε ἄλλως
μήποτε Κύρν ἀγορᾶσθαι ἔπος μέγα οἶδε γὰρ οὐδεὶς
ἀνθρώπων ὅτι νὺξ χἠμέρη ἀνδρὶ τελεῖ
πολλοί τοι χρῶνται δειλαῖς φρεσί δαίμονι δἐσθλῷ
οἷς τὸ κακὸν δοκέον γίγνεται εἰς ἀγαθόν
εἰσὶν δοἳ βουλῇ τἀγαθῇ καὶ δαίμονι δειλῷ
μοχθίζουσι τέλος δἔργμασιν οὐχ ἕπεται
οὐδεὶς ἀνθρώπων οὔτ ὄλβιος οὔτε πενιχρὸς
οὔτε κακὸς νόσφιν δαίμονος οὔτ ἀγαθός
ἄλλ ἄλλῳ κακόν ἐστι τὸ δἀτρεκὲς ὄλβιος οὐδεὶς
ἀνθρώπων ὁπόσους ἠέλιος καθορᾷ
ὃν δὲ θεοὶ τιμώσ ὃν χὠ μωμεύμενος αἰνεῖ
ἀνδρὸς δὲ σπουδὴ γίνεται οὐδεμία
γίνεται ἀνθρώποις οὔτ ἀγάθ οὔτε κακά
ἄνδρ ἀγαθὸν πενίη πάντων δάμνησι μάλιστα
καὶ γήρως πολιοῦ Κύρνε καὶ ἠπιάλου
ἣν δὴ χρὴ φεύγοντα καὶ ἐς βαθυκήτεα πόντον
ῥιπτεῖν καὶ πετρέων Κύρνε κατ ἠλιβάτων
πᾶς γὰρ ἀνὴρ πενίῃ δεδμημένος οὔτε τι εἰπεῖν
οὔθ ἕρξαι δύναται γλῶσσα δέ οἱ δέδεται
χρὴ γὰρ ὁμῶς ἐπὶ γῆν τε καὶ εὐρέα νῶτα θαλάσσης
δίζησθαι χαλεπῆς Κύρνε λύσιν πενίης
τεθνάμεναι φίλε Κύρνε πενιχρῷ βέλτερον ἀνδρὶ
ἢ ζώειν χαλεπῇ τειρόμενον πενίῃ
κριοὺς μὲν καὶ ὄνους διζήμεθα Κύρνε καὶ ἵππους
εὐγενέας καὶ τις βούλεται ἐξ ἀγαθῶν
πάσασθαι γῆμαι δὲ κακὴν κακοῦ οὐ μελεδαίνει
ἐσθλὸς ἀνήρ ἤν τις χρήματα πολλὰ διδῷ
οὐδὲ γυνὴ κακοῦ ἀνδρὸς ἀναίνεται εἶναι ἄκοιτις
χρήματα γὰρ τιμῶσι καὶ ἐκ κακοῦ ἐσθλὸς ἔγημεν
καὶ κακὸς ἐξ ἀγαθοῦ πλοῦτος ἔμειξε γένος
οὕτω μὴ θαύμαζε γένος Πολυπαΐδη ἀστῶν
μαυροῦσθαι σὺν γὰρ μίσγεται ἐσθλὰ κακοῖς
αὐτὸς ὁ τοιαύτην εἰδὼς κακόπατριν ἐοῦσαν
εἰς οἴκους ἄγεται χρήμασι πείθομενος
εὔδοξος κακόδοξον ἐπεὶ κρατερή μιν ἀνάγκη
ἐντύει ἥτ ἀνδρὸς τλήμονα θῆκε νόον
χρῆμα δὃ μὲν Διόθεν καὶ σὺν δίκῃ ἀνδρὶ γένηται
καὶ καθαρῶς αἰεὶ παρμόνιμον τελέθει
εἰ δἀδίκως παρὰ καιρὸν ἀνὴρ φιλοκερδέϊ θυμῷ
κτήσεται εἴθ ὅρκῳ πὰρ τὸ δίκαιον ἑλών
αὐτίκα μέν τι φέρειν κέρδος δοκεῖ ἐς δὲ τελευτὴν
ἀλλὰ τάδ ἀνθρώπων ἀπατᾷ νόον οὐ γὰρ ἐπ αὐτοῦ
τίνονται μάκαρες πρήγματος ἀμπλακίας
ἀλλ ὁ μὲν αὐτὸς ἔτεισε κακὸν χρέος οὐδὲ φίλοισιν
ἄτην ἐξοπίσω παισὶν ἐπεκρέμασεν
ἄλλον δοὐ κατέμαρψε δίκη θάνατος γὰρ ἀναιδὴς
πρόσθεν ἐπὶ βλεφάροις ἕζετο κῆρα φέρων
οὐδείς τοι φεύγοντι φίλος καὶ πιστὸς ἑταῖρος
τῆς δὲ φυγῆς ἐστιν τοῦτ ἀνιηρότερον
οἶνόν τοι πίνειν πουλὺν κακόν ἢν δέ τις αὐτὸν
πίνῃ ἐπισταμένως οὐ κακὸς ἀλλ ἀγαθός
θυμέ φίλους κατὰ πάντας ἐπίστρεφε ποικίλον ἦθος
ὀργὴν συμμίσγων ἥντιν ἕκαστος ἔχει
πουλύπου ὀργὴν ἴσχε πολυπλόκου ὃς ποτὶ πέτρῃ
τῇ προσομιλήσῃ τοῖος ἰδεῖν ἐφάνη
νῦν μὲν τῇδ ἐφέπου τότε δἀλλοῖος χρόα γίνου
κρέσσων τοι σοφίη γίνεται ἀτροπίης
ὅστις τοι δοκέει τὸν πλησίον ἴδμεναι οὐδέν
ἀλλ αὐτὸς μοῦνος ποικίλα δήνἐ ἔχειν
κεῖνός γἄφρων ἐστὶ νόου βεβλαμμένος ἐσθλοῦ
ἴσως γὰρ πάντες ποικίλ ἐπιστάμεθα
ἀλλ ὁ μὲν οὐκ ἐθέλει κακοκερδείῃσιν ἕπεσθαι
τῷ δὲ δολοπλοκίαι μᾶλλον ἄπιστοι ἅδον
πλούτου δοὐδὲν τέρμα πεφασμένον ἀνθρώποισιν
οἳ γὰρ νῦν ἡμῶν πλεῖστον ἔχουσι βίον
διπλάσιον σπεύδουσι τίς ἂν κορέσειεν ἅπαντας
χρήματά τοι θνητοῖς γίνεται ἀφροσύνη
ἄτη δἐξ αὐτῆς ἀναφαίνεται ἣν ὁπότε Ζεὺς
ἀκρόπολις καὶ πύργος ἐὼν κενεόφρονι δήμῳ
Κύρν ὀλίγης τιμῆς ἔμμορεν ἐσθλὸς ἀνήρ
οὐδὲν ἔτι πρέπει ἧμιν ἅτ ἀνδράσι σῳζομένοισιν
ἀλλ ὡς πάγχυ πόλει Κύρνε ἁλωσομένῃ
σοὶ μὲν ἐγὼ πτέρ ἔδωκα σὺν οἷς ἐπ ἀπείρονα πόντον
πωτήσει καὶ γῆν πᾶσαν ἀειρόμενος
ῥηϊδίως θοίνῃς δὲ καὶ εἰλαπίνῃσι παρέσσῃ
ἐν πάσαις πολλῶν κείμενος ἐν στόμασιν
καί σε σὺν αὐλίσκοισι λιγυφθόγγοις νέοι ἄνδρες